Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

29 Μαρτίου, 2016

Το ΚΚΕ προτείνει μια μεγάλη Λαϊκή Συμμαχία που θα οδηγήσει στη συνολική ανατροπή


Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην «Εφημερίδα των Συντακτών»
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, παραχώρησε συνέντευξη στην «Εφημερίδα των Συντακτών - Σαββατοκύριακο» και τον δημοσιογράφο Τ. Παππά.
Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης.
***
-- Η οικονομική κρίση και το προσφυγικό πρόβλημα φαίνεται ότι είναι βούτυρο στο ψωμί της Ακρας Δεξιάς. Σχεδόν παντού στην Ευρώπη ενισχύονται τα ξενοφοβικά και τα μισαλλόδοξα κόμματα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πού είναι η Αριστερά; Γιατί αδυνατεί να επηρεάσει την κατάσταση; Γιατί δεν πείθει τους εργαζόμενους;
-- Είναι σημαντικό σήμερα να συνειδητοποιηθεί ευρύτερα ότι τα λεγόμενα ακροδεξιά, τα ξενοφοβικά, αλλά και τα καθαρά φασιστικά κόμματα, είναι γεννήματα της ίδιας της σαπίλας του συστήματος του καπιταλισμού. Δημιουργούνται, αξιοποιούνται και συνδέονται με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα και άλλα κέντρα του καπιταλιστικού κατεστημένου, με στόχο να διαιρούν τους λαούς, για να μένει στο απυρόβλητο το ίδιο το διεφθαρμένο σύστημα που γεννά φτώχεια, κρίσεις, πολέμους, πρόσφυγες και να ισχυροποιείται η εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου και των μονοπωλιακών ομίλων.
Όσο, λοιπόν, συνειδητοποιείται από περισσότερους αυτό και οργανώνεται η πάλη σε αυτήν την κατεύθυνση, τόσο δεν θα ρίχνονται από την «αριστερά» και συνολικά τις προοδευτικές δυνάμεις άσφαιρα πυρά. Το τέρας του φασισμού για να το απομονώσεις και να το πολεμήσεις αποφασιστικά και σε μόνιμη βάση, πρέπει να χτυπήσεις τη μήτρα που το γεννά. Σε αυτήν την προοπτική μόνο μπορούν να αναγεννηθούν ιδανικά, σε τέτοια κατεύθυνση μπορεί να ανασυνταχθεί αποτελεσματικά το εργατικό - λαϊκό κίνημα, για να περάσει σε αντεπίθεση.
Συστατικό όλων των διεργασιών στο αστικό σύστημα είναι η εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων
-- Κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης ζητούν κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης, η Νέα Δημοκρατία μάλλον κινείται στη λογική του ώριμου φρούτου. Το ΚΚΕ τι προτείνει;
-- Η ΝΔ είναι φανερό ότι αυτή τη στιγμή προκρίνει πολιτικά τη λογική του κάλπικου δίπολου, κατά τα πρότυπα του πάλαι ποτέ δικομματισμού, επιλογή που προς το παρόν φαίνεται να βολεύει και τον ΣΥΡΙΖΑ. Το συνεχώς καταρρέον ΠΑΣΟΚ ταυτόχρονα με το κλείσιμο του ματιού στον ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκει σήμερα διευρυμένη συνεργασία - συνενοχή με τη συμμετοχή και άλλων, όπως το Ποτάμι αλλά και τη ΝΔ.
Απέναντι σε αυτές τις επιλογές των βασικών αστικών και μνημονιακών κομμάτων, το ΚΚΕ είναι κάθετα αντίθετο, ακριβώς γιατί ως συστατικό τους έχουν την εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων και μέτρων. Το ΚΚΕ προτείνει τη σύμπηξη μιας νέας μεγάλης Λαϊκής Συμμαχίας, που θα οδηγεί στη συνολική ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, με εντελώς νέο, ριζικά διαφορετικό σχέδιο για την οικονομία των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, σε συνολικές αλλαγές εκ βάθρων.
-- Αν αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρξουν συνέπειες συνολικά για την Αριστερά στην πατρίδα μας;
-- Ο ΣΥΡΙΖΑ, επί δυόμισι χρόνια ως αξιωματική αντιπολίτευση και τώρα για έναν και πλέον χρόνο ως κυβέρνηση, έχει κάνει μεγάλο κακό, μεγάλη ζημιά, πρώτα απ' όλα στον ελληνικό λαό, αφού στην πραγματικότητα στήριξε ή άφησε άθικτες όλες τις αντιδραστικές επιλογές των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα, πρόδωσε πολλές λαϊκές ελπίδες, προσδοκίες, έσπειρε μαζικά την απογοήτευση, ακόμα και σε ανθρώπους αγωνιστές και αγωνίστριες, μέχρι πρότινος μαχητές στις γραμμές του.
Πλέον, η αποτυχία του είναι δεδομένη, ενώ ξέρουμε ότι ο κατήφορος δεν έχει πάτο. Ιδιαίτερα σήμερα, όταν η Μέρκελ, πρόσφατα ο Σόιμπλε, αλλά και εδώ στην Ελλάδα ο ΣΕΒ και άλλες εργοδοτικές οργανώσεις στηρίζουν, θέλουν να «πετύχει» η κυβέρνηση Τσίπρα, ε, τότε οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες, οι νέοι και οι νέες, όπως και αν αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας στην πολιτική γεωγραφία - αριστερά ή δεξιά - μάλλον έχουν κάθε συμφέρον να αποτύχει, όχι μόνο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλά και κάθε κυβέρνηση που υλοποιεί αντιλαϊκά μέτρα και φορτώνει βάρη στο λαό για τα κέρδη των μονοπωλίων.
Το ΚΚΕ παλεύει για να γίνει πλειοψηφική στο λαό η πρότασή του
-- Το ΚΚΕ έχει πράγματι δικαιωθεί σε αρκετά ζητήματα, και στο επίπεδο των προβλέψεων και στο επίπεδο των εφαρμοσμένων πολιτικών. Ωστόσο, αν κρίνουμε από τις εκλογικές επιδόσεις του, δεν κερδίζει. Ποια είναι η εξήγηση;
-- Προφανώς, το ίδιο ερώτημα κάνετε σε όλα τα κόμματα όταν βρίσκονται στην ελάσσονα αντιπολίτευση, πριν δηλαδή γίνει πλειοψηφική στην κοινωνία η πολιτική πρόταση εξουσίας τους. Πριν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, για πολλά πολλά χρόνια με 4%, το ΠΑΣΟΚ με 45%, τώρα π.χ. είναι το ΠΑΣΟΚ με 4% και ο ΣΥΡΙΖΑ με 35% και πάει λέγοντας.
Εάν ισχύει αυτό, τότε σας απαντώ ότι το ΚΚΕ, με επιμονή, υπομονή, συνέπεια, σταθερότητα, καθαρότητα, παλεύει να γίνει πλειοψηφική μέσα στην κοινωνία η πρότασή του, πρωταρχικά και κύρια μέσα στο κίνημα, στους αγώνες, έτσι ώστε ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει να δοκιμάσει την πραγματική του δύναμη. Μια πλευρά αυτής της δύναμης βρίσκεται στην ολόπλευρη και πολύπλευρη ενίσχυση του ΚΚΕ παντού.
-- Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Πορτογαλίας συμμετέχει σε κυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες και το Μπλόκο (ο ΣΥΡΙΖΑ της Πορτογαλίας). Είναι λανθασμένη η επιλογή των συντρόφων σας;
-- Με το Πορτογαλικό ΚΚ έχουμε μια πολύ καλή σχέση συνεργασίας, στο πλαίσιο της Ομάδας Εργασίας των Διεθνών Κομμουνιστικών Συναντήσεων που γίνονται κάθε χρόνο, όπως επίσης και διμερείς σχέσεις και περιφερειακές, στα πλαίσια των ευρωπαϊκών Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Πρέπει να σας πω ότι συζητάμε και λέμε καθαρά την άποψή μας για ζητήματα που αφορούν τις χώρες μας και το διεθνές κίνημα. Ανταλλάσσουμε γνώμες και σε άλλα συμφωνούμε και σε άλλα διαφωνούμε.
Προφανώς, έχουμε διαφορετική άποψη, με βάση την πείρα και της δικής μας χώρας, για επιλογές στήριξης διαφόρων αστικών κυβερνήσεων, και για την Ελλάδα και για την Πορτογαλία και αλλού. Φυσικά παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τις εξελίξεις και στενοχωριόμαστε για δυσκολίες και αποτυχίες, όπως, για παράδειγμα, το πολύ κακό αποτέλεσμα του ΠΚΚ κατά τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές, το χαμηλότερο ποσοστό του εδώ και δεκαετίες, το οποίο προέκυψε χρονικά μετά την επιλογή του για στήριξη της κυβέρνησης των σοσιαλιστών στην Πορτογαλία. Οπωσδήποτε, η αναφορά μου σε αυτό το στοιχείο είναι γιατί εδώ στην Ελλάδα ορισμένοι, ανιστόρητα, συνδυάζουν τις υψηλές εκλογικές επιδόσεις κομμουνιστικών ή άλλων αριστερών κομμάτων με τις πολιτικές συνεργασίες τους, τη συμμετοχή τους ή τη στήριξή τους σε ευρύτερες κυβερνήσεις συνεργασίας.
Η αποδέσμευση από την ΕΕ να συνδέεται με την πάλη για την εργατική - λαϊκή εξουσία
-- Το ΚΚΕ ζητάει αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση και από τη ζώνη του ευρώ. Το ίδιο υποστηρίζουν και δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Γιατί δεν ξεκινάτε ένα διάλογο μαζί τους; Η συμπόρευση στα βασικά δεν είναι προϋπόθεση για την ενδυνάμωση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων;
-- Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, σήμερα έξοδο από την Ευρωζώνη ή την ΕΕ δεν ζητάνε μόνο όσοι αναφέρετε στην ερώτησή σας, αλλά και ο Σόιμπλε και άλλα τμήματα της αστικής τάξης της Γερμανίας που στήριξαν στις τελευταίες εκλογές, στα τρία κρατίδια της Γερμανίας, το ξενοφοβικό κόμμα AfD, ενώ ο Κάμερον στη Βρετανία κάνει δημοψήφισμα με ερώτημα την έξοδο και από την ΕΕ, αφού αυτοί δεν είναι στο ευρώ. Και πολλοί άλλοι, μέχρι η Λεπέν στη Γαλλία και οι εγκληματίες της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα.
Βλέπετε τίποτε κοινό όλων αυτών των δυνάμεων στο συγκεκριμένο; 
Οι μεν επιδιώκουν να υπηρετήσουν με αυτόν τον τρόπο καλύτερα τα συμφέροντα τμημάτων και κλάδων του μονοπωλιακού κεφαλαίου, με άλλο νόμισμα, με άλλες συμμαχίες και ιμπεριαλιστικές ενώσεις και με το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα ίδιο και απαράλλαχτο και σε πλήρη ισχύ. Αυτό δεν είναι μια μικρή λεπτομέρεια.
Δυστυχώς, και κάποιοι αριστεροί, κάποιες άλλες αντικαπιταλιστικές δυνάμεις το αντιμετωπίζουν αυτό ως λεπτομέρεια, ως επιμέρους, παίζοντας το παιγνίδι - εν αγνοία τους ίσως - του μεγάλου κεφαλαίου και των βάρβαρων ενώσεών του.
Κριτήριο για την ενδυνάμωση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και της συνεπούς αντικαπιταλιστικής πάλης είναι η απαραίτητη σύνδεση της αποδέσμευσης από την ΕΕ με την πάλη για την εργατική - λαϊκή εξουσία, την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, που θα έχει στα χέρια της τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι για να σχεδιάσει την οικονομία σε όφελος των λαϊκών αναγκών.
Απαλλοτριωμένο  από Δω: http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=29/3/2016&id=16154&pageNo=5

Το «οικονομικό θαύμα» της χούντας που θαυμάζουν τα ΧρυσΑυγουλα.

πολυτεχνείο
Ο αδελφός του δικτάτορα Χ. Παπαδόπουλος, αναβαθμίστηκε από μικροπωλητής σε γενικό γραμματέα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και ο έτερος αδελφός Κ. Παπαδόπουλος διορίστηκε ανώτερος αξιωματούχος του Υπουργείου Προεδρίας!
Την τοποθέτηση αδελφών, ξαδελφών και λοιπών μελών των οικογενειών τους σε νευραλγικά πόστα έναντι αδρής αμοιβής (σόι πάει το "βασίλειο"), ακολούθησαν όλοι αυτοί οι κήρυκες της ηθικής. 
Ο Μακαρέζος ας πούμε έκανε τον γαμπρό του μόνιμο υφυπουργό Γεωργίας και τον αδελφό της γυναίκας του τον έβαλε γενικό γραμματέα του Υπουργείου Συντονισμού.
Αυξήσανε τους μισθούς τους κατά 100% και πρωταγωνίστησαν σε απερίγραπτα σκάνδαλα. 
Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος ξεκίνησε το 1967 με μηναίο εισόδημα 7.900 δραχμές κι έφτασε να εισπράττει φανερά, σύμφωνα με τα στοιχεία της δήλωσής του, 4.309.631 δραχμές, έχοντας αποκτήσει παράλληλα τρία πολυτελή διαμερίσματα και μία βίλα στο Λαγονήσι! 
Υπενθυμίζουμε, έτσι για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης, πως το μεροκάματο των μισθωτών ήταν 135 δραχμές!
Το ελληνικό δημόσιο πλήρωνε κάθε μήνα 300 χιλιάδες δραχμές για τις φωταψίες της βίλλας και 300 ακόμα χιλιάδες για έξοδα ασφάλειας του δικτάτορα. Αντίστοιχα ήταν τα οφέλη για όλη την οικογένεια του.
Ο Αλ. Ματθαίος, πρώην λυκειάρχης, δύο φορές υπουργός επί χούντας, δήλωνε ετήσια εισοδήματα το 1971 556.400 δραχμές, απέκτησε τρία διαμερίσματα, μεγάλα κτήματα και οικόπεδα.
Οι υπουργοί Εφέσιος και Θεράπιος, εκτός από χρήματα, πήραν από 13.000 και 19.000 στρέμματα αντίστοιχα, από τα χωράφια της αποξηραμένης λίμνης Κάρλας.
Ο Υπουργός της χούντας Τοτόμης καταχράστηκε από αμερικανική επιχείρηση 80.000 δολάρια και καλύφθηκε από τη χούντα. 
Ο Υπουργός εμπορικής ναυτιλίας Χολέβας, έγινε μέτοχος σε δύο ναυτιλιακές εταιρείες και συνιδιοκτήτης σε 40 πλοία, συνελήφθη από την αστυνομία της Νέας Υόρκης για απάτη και χρειάστηκε η επέμβαση της χούντας για να αφεθεί ελεύθερος.
Ο Μακαρέζος έδινε υπερτιμολογημένες εργολαβίες 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων σε εταιρείες στις οποίες «εργαζόταν» ο ίδιος ως σύμβουλος !!
Ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμούς Ασλανίδης είχε πιαστεί για καταχρήσεις στο ΠΡΟ-ΠΟ.
Ο Υπουργός Εμπορίου της χούντας, Μπακόπουλος, ανακατεύτηκε σε σκάνδαλο με κρέατα, ενώ ο Γ, Καρύδας έγινε, χάρη στον αδελφό του συνταγματάρχη και υφυπουργού της χούντας, από πωλητής τσιγάρων πλοιοκτήτης!
Όλοι οι συνεργάτες του Μακαρέζου, του Ιωαννίδη, του Ανδρουτσόπουλου άρπαξαν οικόπεδα σε εξευτελιστικές τιμές, χτίσανε βίλλες και πολυκατοικίες, έγιναν μέτοχοι σε εταιρείες και μεγαλοκαταθέτες τραπεζών.
Τα δήθεν δημόσια έργα της χούντας έγιναν με απευθείας αναθέσεις  -όπου βασιλεύει η μίζα-και κόστισαν εκατομμύρια δραχμές, πάνω από την πραγματική τους αξία, στο δημόσιο. 
Σκάνδαλα όπως το «τάμα του έθνους» με το οποίο μπήκε χέρι στα ταμεία, για να χτιστεί ο «ναός του Σωτήρος» (Γεωργίου Παπαδόπουλου) έμειναν στην ιστορία. Χωρίς να μπει ούτε μια πέτρα, όπως ανακοίνωσαν οι υπεύθυνοι του Ταμείου του «Τάματος» στην εφημερίδα «Εστία» στις 19/1/1974, ξοδεύτηκαν –άγνωστο που- 496 εκατομμύρια δραχμές!
Περιλάλητη είναι επίσης η υπόθεση με το εμπόριο όπλων που διεύθυναν τα επιτελεία της χούντας με συνέπεια όταν κηρύχτηκε η επιστράτευση για να αποκρουστεί η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, να βρεθούν πέτρες, στα κιβώτια που θα έπρεπε να βρίσκονταν οπλισμός!
 Την περίοδο του… «οικονομικού θαύματος» της χούντας συνεχίστηκε η μαζική μετανάστευση των Ελλήνων. Σύμφωνα με στοιχεία της χούντας, την πενταετία 1968-1972 ακόμα 486.000 εργάτες έφυγαν από την Ελλάδα. Πάνω σε αυτό βασίστηκε η δικτατορία για να μιλά για μείωση της ανεργίας!
Ταυτόχρονα δυνάμωσε με γοργούς ρυθμούς η εγκατάλειψη της υπαίθρου, προφανώς γιατί ήταν πολύ «φιλοαγροτική» η πολιτική της δικτατορίας, ενώ η φορολογική αφαίμαξη των μισθωτών, των αγροτών και των ελεύθερων επαγγελματιών ανέβηκε στα ύψη. 
Η φιλοχουντική εφημερίδα «Ακρόπολις» έγραφε στις αρχές του 1972 πως «η φοροδοτική ικανότητα του λαού έχει φτάσει στο έσχατο όριο και δεν πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα».

Ούτε λόγος να γίνει για εργασιακά δικαιώματα, ωράριο, συνθήκες εργασίας κλπ.! Αυτά ήταν «κομμουνιστικά κατάλοιπα» και γρήγορα ανατράπηκε προς το χειρότερο η ήδη βεβαρημένη και άθλια αντεργατική νομοθεσία.
Το οικονομικό… «θαύμα»!
Η δήλωση του εφοπλιστή Ανδρεάδη ότι η χούντα υποσχέθηκε ρητά μέσω του Παπαδόπουλου πως θα τους έδινε ό,τι κι αν της ζητήσουν, βρήκε εφαρμογή: στην απαλλαγή του μεγάλου εφοπλιστικού κεφαλαίου από κάθε φορολογία, προσφέροντας μάλιστα προκαταβολικά και φορολογική ασυλία, καθώς τους εξαίρεσε από κάθε δίωξη για φοροδιαφυγή. 
Το αποτέλεσμα ήταν οι πλουσιότεροι Έλληνες να συνεισφέρουν στα δημόσια οικονομικά όσο οι οικοδόμοι της Θεσσαλονίκης! (Στοιχεία «Οικονομικός Ταχυδρόμος 1/2/ 1973).
Πολυτεχνείο_0017
Την ίδια στιγμή το ελληνικό δημόσιο ανέλαβε το 80% του κόστους ναυπήγησης στην ποντοπόρα και επιβατηγό ναυτιλία, ενώ παραχώρησαν αθρόες πιστώσεις στους εφοπλιστές για την επέκταση των επιχειρήσεών τους. Η χούντα κρατικοποίησε το κόστος παραγωγής για τους εφοπλιστές και τους χάρισε… αφορολόγητα, τα κέρδη!
Μόνο ο Ανδρεάδης, πρόεδρος τότε των Ελλήνων εφοπλιστών, μέσα στη χούντα κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο 5 τραπεζών, 12 ασφαλιστικών εταιρειών, ναυπηγείων, βαποριών, δεκάδων ξενοδοχειακών μονάδων και βιομηχανικών επιχειρήσεων.
Ο κύριος Σιώρης, υπουργός οικονομικών της χούντας σε δηλώσεις που θα σας φανούν πολύ πρόσφατες, έγιναν όμως το 1973, ισχυριζόταν πως το καθεστώς «έβγαλε τον επιχειρηματία από το εδώλιο του κατηγορουμένου, τον απάλλαξε από την κατακραυγή του πεζοδρομίου και του προσέφερε ό,τι μπορούσε!».
Με το νόμο 2687 του 1953 η τότε κυβέρνηση, ήταν τόσο πατριωτική που απάλλαξε τις ξένες πολυεθνικές από τις δασμολογικές επιβαρύνσεις και τους έδωσε την απεριόριστη ελευθερία να κάνουν ανέξοδα εξαγωγή των κερδών τους. Η χούντα όχι μόνο διατήρησε αυτούς τους νόμους αλλά τους κατοχύρωσε και συνταγματικά!
Πολυτεχνείο_0019
Πάρτι έστησαν οι επιχειρήσεις του Τομ Πάππας «ΕΣΣΟ» και «Στάνταρτ Όιλ», η Λίττον, η Γκουντγίαρ, η Μόμπιλ, η Τεξάκο, η γερμανική Φάρμπερι Χόεχστ, η Πεσινέ και άλλα μεγαθήρια. Οι σύγχρονοι υπερασπιστές της θα πουν, «μα έγιναν επενδύσεις»! Επενδύσεις που διεύρυναν το πεδίο για τα μονοπώλια των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Δυτικής Γερμανίας και της Αγγλίας, με χρήματα του ελληνικού λαού, ο οποίος έγινε ο καλύτερος πελάτης και συνδρομητής της αναζωογόνησης των κερδών των μονοπωλιακών ομίλων, με εγγυητή τη χούντα.
Τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας και του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων αναφέρουν ότι στην πενταετία 1967-1971 τα καθαρά κέρδη των βιομηχάνων τετραπλασιάστηκαν, από 1,1 δις δραχμές σε 4,1 δις.
Οι εκατομμυριούχοι στη χώρα μας έγιναν 701 το 1970 από 241 που ήταν το 1965, σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών, και 1647 το 1973, ενώ «αποκτήσαμε» και 20 δισεκατομμυριούχους! 
Έτσι εξηγείται γιατί οι εφοπλιστές ανακήρυξαν τον δικτάτορα Παπαδόπουλο σε ισόβιο πρόεδρό τους το 1972! 
Ο προγραμματισμός των επενδύσεων εξυπηρετούσε τα παράσιτα που ζούσαν από την σχέση με το χουντικό καθεστώς. 
Την ίδια ώρα όμως δυνάμωσαν τα ελλείμματα στο ισοζύγιο εξωτερικού εμπορίου και στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών της χώρας, ενώ ενισχύθηκε ο εξωτερικός δανεισμός και η εισαγωγή ξένων κεφαλαίων. 
Το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού τριπλασιάστηκε το 1973 στα 16 δις δραχμές, έναντι 3,5 δις το 1966 (οικονομικός ταχυδρόμος, 1974).

Απαλλοτριωμένο απ το: http://christostsantis.com/2014/04/21/%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9/

Έχω δει χέρια νέγρικα.

I. Νέγρος εγώ, έχω δει χέρια νέγρικα μιλιούνια και μιλιούνια, μικρά νέγρικα δαχτυλάκια να ξεμυτίζουν από μάλλινες φασκιές ή φανελένιες ζητώντας ν’ αρπαχτούνε απ’ τη ζωή, ζητώντας ν’ αρπαχτούνε από ρώγες νέγρικες πού ‘ναι στα νέγρικα βυζιά της νέγρας μάνας.
Κρατάγαν κόκκινα, πράσινα, μπλε, κίτρινα, πορτοκαλιά, άσπρα και βυσσινιά παιχνίδια μέσα στις παιδικές γροθίτσες.
Κρατάγανε σοκολατάκια, μέντες, καραμέλες και ζαχαρωτά και παγωτά και κουλουράκια με δαχτυλάκια βρώμικα, πασαλειμμένα.
Κι είχανε μπάλες και ραβδιά και γάντια και βόλους και σουγιάδες και σφεντόνες για παιχνίδι.
Είχαν πεντάρες και δεκάρες, τάληρα, φραγκοδίφραγκα και πότε πότε, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα, στο γενέθλιο του Λίνκολν, την Πρωτομαγιά, ένα καταπράσινο ολοκαίνουργιο δολάριο.
Κρατάγαν πένες, χάρακες, χάρτες, τετράδια και βιβλία με τις παλάμες λεκιασμένες από το μελάνι.
Κρατάγαν ζάρια και χαρτιά, μισόκιλες μπουκάλες, στέκες, τσιγάρα κι άλλα παρόμοια που δείχνουν τ’ αντριλίκι.
II.
Νέγρος εγώ, έχω δει χέρια νέγρικα μιλιούνια και μιλιούνια,κουρασμένα κι αδέξια, γιομάτα κάλους, βρώμικα, όλο παρανυχίδες, ροζιασμένα, πιάνονταν στα γρήγορα λουριά των μηχανών και σπάγαν και συνθλίβονταν και κόβονταν. Ακούραστα δουλεύοντας στις μηχανές τις αεικίνητες,σώριαζαν όλο και πιο πολύ χρυσάφι στις τράπεζες των αφεντάδων.
Στοίβαζαν όλο και πιο πολύ ατσάλι, σίδερο, ξυλεία, στάρι, σίκαλη, βρώμη και καλαμπόκι, μπαμπάκι, λάδι και μαλλί και κάρβουνο και κρέας και φρούτα, και πέτρα και γυαλί μέχρι πού ‘μενε περίσσιο.
Άρπαζαν τότε όπλα και τα κρέμαγαν στις πλάτες,σέρνονταν στο χαράκωμα και πολεμούσαν και σκοτώνανε και κυριεύανε λαούς για νά βρει πελατεία το εμπόρευμα που αυτά τα ίδια νέγρικα χέρια φτιάξαν.
Και πάλι χέρια νέγρικα στοίβαζαν τ’ αγαθά μέχρι που πάλι έμενε περίσσιο.
Τότε, τα χέρια τα νέγρικα κρατάγανε τρεμάμενα στις πόρτες των εργοστασίων το φοβερό χαρτάκι της απόλυσης.
Και τα χέρια τα νέγρικα κρεμάγαν άνεργα και κουνιόνταν αδειανά, γίνονταν μαλακά, άσπρα κι αδύνατα από την ανεργία.
Γίνονταν νευρικά και ιδρωμένα, ανοίγανε και κλείνανε από πόνο, αμφιβολία και δισταγμό, αναποφάσιστα.
III.
Νέγρος εγώ, έχω δει χέρια νέγρικα μιλιούνια και μιλιούνια,τις μέρες που αργοπέθαιναν, ν’ απλώνουν στ’ αγαθά που τα ίδια είχαν φτιάξει.
Αλλά τ’ αφεντικά προειδοποιούσαν πως τ’ αγαθά ήτανε δικά τους, δεν ανήκαν σ’ αυτά. Τότε, τα νέγρικα τα χέρια, απελπισμένα, χτυπάγανε για να υπερασπίσουν τη ζωή τους, κι έτρεχε αίμα. Τα σκυλιασμένα αφεντικά έλεγαν ότι κι αυτό ήτανε λάθος.
Έτσι, τα νέγρικα τα χέρια νιώθανε κρύα τα σιδερένια κάγκελα της φυλακής που τα ίδια είχαν φτιάξει.
Μέτραγαν μ’ απελπισία το πόσο δυνατά ήταν κι εύρισκαν πως δεν μπορούσαν μήτε να τα λυγίσουν μήτε να τα σπάσουν.
Τότε πάλευαν, και γδέρναν κι αγωνίζονταν.
Έρχονταν όμως χίλια λευκά χέρια και τα δένανε.
Τότε τα χέρια τα νέγρικα σήκωναν τις παλάμες σε μια βουβή και μάταιη ικεσία μπροστά στα νερουλιασμένα πρόσωπα ενός όχλου άγριου μέσα στην κραιπάλη του σαδισμού του.
Και τα χέρια τα νέγρικα τεντώνονταν και γδέρναν μάταια τη θηλειά πού ‘σφιγγε το νέγρικο λαρύγγι.
Τα νέγρικα τα χέρια σιόνταν και χτύπαγαν κατάτρομα τις ψηλές φλόγες που ψήναν και κατάκαιγαν τη νέγρικη σάρκα.
IV.
Νέγρος εγώ, έχω δει χέρια νέγρικα υψωμένα σε γροθιές ξεσηκωμού, πλάι πλάι με χέρια λευκά, εργατών λευκών.
Κάποια μέρα -και μόνο τούτη η σκέψη με κρατάει- κάποια μέρα θάναι μιλιούνια και μιλιούνια από δαύτα, κάποια μέρα κόκκινη, που θα ξεσπάσει μια καταιγίδα από γροθιές
σ’ έναν ορίζοντα καινούργιο.
.
...
(Richard Wright 1908-1960)
μτφ. Μιχάλης Τρανουδάκης.