Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

1 εκατομμύριο Άνθρωποι: ένα απ' τα ολοκαυτώματα του ιμπεριαλισμού.

Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, ένα ξεχασμένο ολοκαύτωμα

Προχθές, 27 Γενάρη, ήταν η Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ. Στις 27 Γενάρη 1945, ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωνε τους εναπομείναντες φυλακισμένους του κολαστηρίου του Άουσβιτς, δίνοντας τέλος στη μεγαλύτερη θηριωδία που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα.

Αναμφίβολα, το εβραϊκό Ολοκαύτωμα και η γενοκτονία των Αρμενίων το 1915 αποτελούν τις δύο μεγαλύτερες μαζικές σφαγές του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για εγκλήματα που δεν πρέπει να σβηστούν ποτέ από την συλλογική μνήμη των λαών, όσες δεκαετίες κι’ αν περάσουν. 
Υπάρχουν ωστόσο και οι «λησμονημένες» πλευρές της Ιστορίας, τα «ξεχασμένα» ολοκαυτώματα στα οποία ο δυτικός Τύπος και ευρύτερα η αστική ιστοριογραφία έχουν φροντίσει να αποδώσουν ελάχιστη σημασία, είτε προσπερνώντας τα ως ασήμαντες λεπτομέρειες της παγκόσμιας Ιστορίας, είτε διαστρεβλώνοντας τις πραγματικές τους διαστάσεις. 
Ένα κορυφαίο παράδειγμα τέτοιου, «ξεχασμένου» ολοκαυτώματος, είναι η μεγάλη σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας, την περίοδο 1965-1966.

Σαν χθες λοιπόν, πριν 9 χρόνια, στις 27 Γενάρη 2008, πέθανε ο αλήστου μνήμης ινδονήσιος δικτάτορας Σουχάρτο, που κυβέρνησε την ασιατική χώρα από το 1967 μέχρι το 1998. 
Ο στρατηγός Σουχάρτο υπήρξε ο άνθρωπος που, με την ανοχή των κυβερνήσεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ευθύνεται για ένα από τα χειρότερα λουτρά αίματος του 20ου αιώνα: τη μαζική σφαγή πάνω από 1.000.000 ανθρώπων, στην πλειοψηφία τους κομμουνιστές, μέλη και υποστηρικτές του ΚΚ Ινδονησίας (1).

Προκειμένου να έχει κάποιος ολοκληρωμένη εικόνα του πλέγματος των κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών που οδήγησαν στο μακελειό του 1965-66, θα πρέπει να ανατρέξει στην ιστορική εξέλιξη της Ινδονησίας από το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και έπειτα. 
Πρόκειται για μια εξέλιξη 
που περιλαμβάνει το ρόλο των Βρετανών και Ολλανδών αποικιοκρατών, τις συνθήκες ανεξαρτητοποίησης της Δημοκρατίας της Ινδονησίας, την διαμόρφωση της ταξικής πάλης στη χώρα και ασφαλώς, τη θέση της Ινδονησίας στους μεταπολεμικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που οδήγησαν στην ενεργό ανάμειξη των ΗΠΑ και των μυστικών τους υπηρεσιών στις πολιτικές εξελίξεις.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, η όξυνση των ενδοαστικών αντιπαραθέσεων (με την ασίγαστη παρεμβατικότητα αμερικανοβρετανικών δυνάμεων) οδήγησε σε μια σειρά στρατιωτικών πραξικοπημάτων και αντιπραξικοπημάτων, που είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Σουκάρνο.

Αντιγράφουμε από το «Ριζοσπάστη»: «Το πρωί της 2 Οκτώβρη 1965 οι δρόμοι της Τζακάρτα, της
πρωτεύουσας της Ινδονησίας, κατακλύζονται από στρατιωτικά αποσπάσματα που εκτελούν περιπολίες, για να συλλάβουν και να οδηγήσουν στις φυλακές στασιαστές, ύστερα από την αποτυχημένη, αιματηρή απόπειρα πραξικοπήματος της προηγούμενης νύχτας. 
Η απόπειρα είχε οργανωθεί από το διοικητή της Προεδρικής Φρουράς αντισυνταγματάρχη Αντάνγκ.
 Σε ένα μήνυμά του, από το ραδιόφωνο των στασιαστών, ο Αντάνγκ ισχυρίζεται ότι το υπό την ηγεσία του κίνημα αναγκάστηκε να καταλάβει την εξουσία, γιατί βρισκόταν σε εξέλιξη συνωμοσία της CIA και στρατηγών, με στόχο την ανατροπή του νόμιμου Προέδρου Σουκάρνο.

Πρωταγωνιστικό ρόλο στη συντριβή των κινηματιών παίζει ο στρατηγός Σουχάρτο, ο οποίος προβάλλει πλέον ως ο ισχυρός άνδρας της Ινδονησίας, παραμερίζοντας τον Σουκάρνο.
 Οι υποψίες για την οργάνωση του πραξικοπήματος πέφτουν στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας, το οποίο, χάρη στον πρωταγωνιστικό του ρόλο στον αντιαποικιακό αγώνα, την εκλογική του δύναμη και την ισχυρή του οργάνωση, παίζει σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή και ασκεί επιρροή στην πολιτική του Σουκάρνο» (29 Δεκ. 2000).

Η ανάδειξη του στρατηγού Σουχάρτο στην εξουσία, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, οδήγησε σε ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ ενάντια στους κομμουνιστές, με μαζικές δολοφονίες, εκτελέσεις, βασανιστήρια και ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί ανθρώπινος νους.
 Ήταν τέτοια η θηριωδία του καθεστώτος Σουχάρτο που ακόμη και μεταγενέστερη έκθεση της CIA αποκαλεί τα γεγονότα του 1965-66 ως «μια απ’ τις μεγαλύτερες μαζικές σφαγές του 20ου αιώνα» (2). Ασφαλώς, η ίδια η CIA και οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν ενεργό ρόλο στο έγκλημα.

Πολλά χρόνια αργότερα, άρχισαν να έρχονται στο φως της δημοσιότητας πληροφορίες για την ανάμειξη των ΗΠΑ, της Βρετανίας αλλά και της Αυστραλίας στο αντικομμουνιστικό ολοκαύτωμα της Ινδονησίας.
 Στις 17 Μάη 1990, σχετικό άρθρο του States News Service της Ουάσιγκτον, επικαλούμενο μαρτυρίες αξιωματούχων που στα μέσα της δεκαετίας του ’60 εργάζονταν στην αμερικανική πρεσβεία της Τζακάρτα, ανέφερε ότι άνθρωποι της πρεσβείας και της CIA παρέδωσαν στις δυνάμεις του Σουχάρτο λίστες με περισσότερα από 5.000 ονόματα κομμουνιστών και οπαδών του ΚΚ Ινδονησίας (3).

Το ρόλο των ιμπεριαλιστών στο μακελειό της Ινδονησίας επιβεβαιώνουν και ερευνητές-ακαδημαϊκοί, όπως ο Αμερικανός καθηγητής Ιστορίας και Διεθνών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Princeton, Μπραντ Σίμπσον, σύμφωνα με τον οποίο οι κυβερνήσεις ΗΠΑ και Βρετανίας «έκαναν ότι περνούσε απ’ το χέρι τους προκειμένου να διασφαλιστεί η επιτυχία των μαζικών εκκαθαρίσεων του ινδονησιακού στρατού» (4).

Φυσικά, της μαζικής φυσικής και πολιτικής εξόντωσης των κομμουνιστών στην Ινδονησία ακολούθησε ένα οργανωμένο σχέδιο εισόδου ξένων μονοπωλιακών κεφαλαίων στη χώρα. 
Αυτό αποτυπώνεται στο ντοκυμαντέρ “The New Rulers of the World” (2001) του αυστραλού δημοσιογράφου και ερευνητή Τζον Πίλτζερ. 
Σύμφωνα με την έρευνα του Πίλτζερ, των σφαγών του 1965-66 ακολούθησαν πλούσιες μπιζνες του καθεστώτος Σουχάρτο με μονοπωλιακούς και τραπεζικούς ομίλους όπως, μεταξύ άλλων, οι General Motors, Daimler-Benz, Chase Manhattan Bank, Standard Oil, Siemens κλπ.

Αντί επιλόγου
Η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας από το αυταρχικό καθεστώς του Σουχάρτο, με την στήριξη και ανοχή των αμερικανοβρετανών ιμπεριαλιστών, αποτελεί μια απ’ τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας του 20ου αιώνα. 
Πρόκειται για ένα σκόπιμα «ξεχασμένο» ολοκαύτωμα που η αστική προπαγάνδα επιχειρεί να υποβιβάσει ως υποσημείωση- ή ακόμη χειρότερα ως «παράπλευρη απώλεια»- του Ψυχρού Πολέμου. 
Και, βέβαια, έχει κάθε λόγο να το επιχειρεί αυτό, μιάς και η σφαγή των κομμουνιστών της Ινδονησίας αποτελεί άλλο ένα κορυφαίο ιστορικό δείγμα της ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας.

Ο ιμπεριαλισμός νοιάζεται να σβήσει το αιματοβαμμένο του παρελθόν προκειμένου να προφυλάξει το μέλλον του. 
Γι’ αυτό επιχειρεί να θολώσει τα νερά και να διαστρεβλώσει την Ιστορία. Φοβάται το ιστορικό παρελθόν, επειδή φοβάται και σήμερα τη δύναμη της εργατικής τάξης και των λαών. 
Γι΄αυτό η εργατική τάξη, οι λαοί, οφείλουν να γνωρίζουν την Ιστορία, να αντιπαλεύουν την διαστρέβλωση και τη λήθη, έτσι ώστε να έχουν ένα ισχυρό όπλο στην πάλη ενάντια στο μεγάλο εχθρό της ανθρωπότητας, το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά τη βαρβαρότητα, την εξαθλίωση, τους πολέμους.



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας, πρώτο που ιδρύθηκε στην Ασία (1920), είχε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 πολύ ισχυρή κομματική δύναμη που έφτανε τα 3.000.000 μέλη, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ιάβα.
Ωστόσο, μια σειρά τυχοδιωκτικών πολιτικών επιλογών της ηγεσίας του ΚΚΙ την περιόδο εκείνη (π.χ. συμπόρευση με την πολιτική του ΚΚ της Κίνας) είχε αποδυναμώσει τους δεσμούς του κόμματος με πλατιές λαϊκές μάζες. 
Παρά την οργανωτική του ισχύ και το μεγάλο αριθμό των μελών του, το Ινδονησιακό Κομμουνιστικό Κόμμα δεν κατάφερε να αποφύγει την παγίδα που του έστησαν τόσο οι εσωτερικοί του εχθροί όσο και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοι τους.
Blumenthal, T.L.H. McCormack (Ed.), The Legacy of Nuremberg: Civilising Infuence or Institutionalised Vengeance?. International Humanitarian Law Services, Martinus Nijhoff.
I.A. Tie Asserted in Indonesia Purge, The New York Times, July 12, 1990.
The 1965-1966 Indonesian Killings Revisited, Συνέδριο στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης, 17-19 Ιούνη
Από HERKO στο Ατέχνως 

Για Διάβασμα και Μελέτη:

οι ΚασιδοΜιχαλολιάκοι στο χωριό Δίστομο:

«Κοπέλες απ’ το Δίστομο, φέρτε νερό και ξίδι…» Στις 10 του Ιούνη 1944 το χωριό Δίστομο του νομού Βοιωτίας  «ξεθεμελιώθηκε από ...

Ετικέτες