Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λεβέντισσες Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λεβέντισσες Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

1950 ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ: ΜΑΚΕΛΕΨΑΝ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ

Αυτή την Μέρα επέλεξαν να μακελέψουν τις εξόριστες Γυναίκες στο κολασμένο νησί της Μακρονήσου…οι "Χριστιανοί" "πατριώτες" της "Ιεράς" Συμμαχίας των Αμερικάνων

Γεωργία Νανουση:
Τον Ιανουάριο του 1950 μεταφέρθηκαν και οι γυναίκες εξόριστες από το Τρίκερι στη Μακρόνησο και εγκαταστάθηκαν στο Ειδικόν Σχολείον Αναμορφώσεως Γυναικών που ανήκε στη δικαιοδοσία του Α’ Ειδικού Τάγματος Οπλιτών.
Κάτω από αβάστακτες συνθήκες βίας, οι γυναίκες θα χωριστούν κι αυτές σε «ανανήψασες» και αμετανόητες.

«Η 30 Ιανουαρίου 1950 είναι η μέρα του ξυλοδαρμού των εξορίστων γυναικών στο κολασμένο νησί της Μακρονήσου…» θα πει η Νίτσα Γαβριηλίδου, εξόριστη στο Μακρονήσι.

«Στο ημερολόγιο, η μέρα αυτή είναι των Τριών Ιεραρχών, μα για μας τις εξόριστες, ήταν η χειρότερη μέρα της ζωής μας… Τις γυναίκες… τις μεταχειρίστηκαν με τον ίδιο βάναυσο τρόπο που μεταχειρίστηκαν και τους άντρες.
Το βράδυ εκείνο της 30 Ιανουαρίου του 1950 μία μόνο σκέψη κυριαρχούσε στη Μακρόνησο: «ΑΠΟΨΕ ΧΤΥΠΟΥΝΕ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ».


Ο Μενέλαος Λουντέμης θα αφιερώσει ένα ποίημα σ’ αυτά τα αγέρωχα αγριοπούλια που φτάνουν σ’ αυτόν τον τόπο του μαρτυρίου μεσ’ στην καρδιά του χειμώνα:
Έρχονται οι γυναίκες στη Μακρόνησο

Απ’ τ’ ακρωτήρι που κυττάει προς τα πελάγη
μες’ σ’ ένα σύννεφο απ’ αμμόσκονη και φως,
Με τ’ ανοιξιάτικου πρωινού τις ηλιαχτίνες
κινούνε, κι έρχονται, και φτάνουνε, καθώς
-σμήνος χαρμόσυνο- οι μικρές μας χρυσαϊτίνες.

Ξαναγυρνούν οι ουρανοί οι λησμονημένοι…
Μεθυστικός δονεί στα στέρνα μας σεισμός.
Στ’ ακροθαλάσσι μας φτεροκοπούν αλκυόνες .
Περνάει φλογάτη μια βραγιά από ανεμώνες,
που τις μαστίγωσε ο χιονιάς, κι’ ο φασισμός.

Καλωσορίσατε. Σα φύλλα από βιολέττες,
τα λόγια αυτά από τα τραγούδια μου μαδώ,
καθώς ο μπάτης το μαντήλι μου φουσκώνει
Πάω να σας δείξω ουρανό –και δείχνω σκόνη…
Δεν έχουμε άλλο τίποτα εδώ.

Περνάει η γυναίκα, -η Ανδρομάχη [5], η Ηγερία…
Περνάει μαζί της η φωτιά κα το νερό.
Μα οι ραβδισμοί βαρειά τα γόνατα λυγάνε.
Ά! Τη γυναίκα, που δεν πρέπει να τη χτυπάνε
ούτε και με της μύγας το φτερό.

Πρώτη περνά –παραμερίστε να διαβεί-
Περνάει πικρή, βαλαντωμένη, η νέα μητέρα.
Μικρή τρυγόνα, δίχως ταίρι και φωλιά.
Η αυγουστιάτικη περνάει μοσκοβολιά,
της νέας μας θρησκείας η πλατυτέρα.

Περνάει η Μάνα –γονατίστε- η μαύρη Μάνα-
Στήθος κλειστό σαν ιερό εκκλησιάς βουβής.
Μερονυχτίς ηχολογάνε νοερά της,
τα Σκοπευτήρια που ματώσαν τα όνειρά της,
καταμεσίς στο πανηγύρι της ζωής.

Περνούν οι ωραίες –ωραίες όλες, ως τη μια:
Τα έκθαμβα μάτια, τ’ ανυπόμονα τα χείλη..
Περνάει η νέα Ελληνίδα η ανθοστήλη.
Όλες ωραίες –ωραίες όλες- ως τη μια.
Για να περάσουνε πετούμε τις πληγές μας-
γιασεμιά…

Λεύκες ολόρθες που εθροούσατε μακρυά μας
τρεις αργοκίνητους αιώνες, τρεις χρονιές.
Σήμερα θύελλα, αύριο πείνα –οι παγωνιές.
Ζούσατε κάτω απ’ τη βροχή κι’ απ’ τη στοργή μας
(μια βαρβαρότητα όλη η μέρα σας ωμή)
Με λίγα ψίχουλα από ελπίδα και ψωμί.

Ά, τα τραγούδια που θα λέαμε στη χαρά μας…
Τάπαμε κλάματα τρεις χρόνους στη σειρά,
για τα χαμένα καλοκαίρια –τα παιδιά μας,
που άφησαν βίαια τη ζωή με μια κραυγή,
και το γαρούφαλο του έρωτα απ’ το στόμα
τους το φορέσανε στο στήθος μια πληγή.

Και τα κορίτσια, τ’ ανθισμένα, ωραία, κορίτσια.
Που ακινητούν σε κοιμητήρια βραδυνά,
λιγνά φυτά, κεραυνωμένα απ’ το δρολάπι [7],
πούφυγαν άξαφνα απ’ το πλάι σας με ένα «αχ»!...
πριν να προφτάσουν να στενάξουν απ’ αγάπη.

Μα ας τη σκορπίσουμε τη θλίψη αυτή την ώρα.
Κι ας ξεδιπλώσουμε στον ήλιο τη χαρά.
Καλωσορίσατε! Κι’ οι γάζες μας μαντήλια!
(Ά, τι γλυκά η πληγή μας τώρα που πονεί…)
Καλωσορίσατε! Ξεβράχνιασε η φωνή!

Ω, εσύ, γυναίκα, οπτασία λησμονημένη…
Μικρή παιδούλα, μάνα, κόρη αυριανή…
Μέσα στα σπλάχνα σου βογγούνε οι σκοτωμένοι
Και τραγουδούν οι αυριανοί μας ζωντανοί!

Αλίευση - Παρουσίαση: Viva La Revolucion

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

Η Ταινία: Το Αλάτι της Γης - (The Salt Of The Earth)


Σ' ένα ορυχείο του Νέου Μεξικού, οι αφόρητες συνθήκες δουλειάς και διαβίωσης αναγκάζουν τους εργάτες να κατέβουν σε απεργία, ενώ ιδιοκτήτες και αστυνομία χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να κάμψουν την απόφασή τους. Μια από τις πιο τολμηρές πολιτικές ταινίες στην Ιστορία του Αμερικανικού Κινηματογράφου, «Το Αλάτι της Γης» είναι βασισμένη σε μια πραγματική απεργία, και χρησιμοποιεί εργάτες του ορυχείου στο καστ της.
Η ταινία αποκαλύπτει τις άθλιες συνθήκες εργασίας και ζωής των εργατών και την σκληρή εκμετάλλευση των κατοίκων από τους βιομηχάνους. Η αστυνομία συνωμοτεί με τους ιδιοκτήτες του ορυχείου για να σπάσει η απεργία, διαλύοντας τις συγκεντρώσεις των απεργών. Βρίζοντας και χρησιμοποιώντας ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς, αλλά και σωματική βία, η αστυνομία συλλαμβάνει έναν από τους εργάτες, τον Ραμόν κι ύστερα τον κατηγορεί για αντίσταση κατά της αρχής. Καθώς η απεργία συνεχίζεται, διώχνει τους εργάτες από τα σπίτια τους και καταστρέφει τις περιουσίες τους. Οι διαπραγματεύσεις με τη διεύθυνση αποτυγχάνουν, ένας εργάτης τραυματίζεται κι οι απεργοί αποχωρούν και αναδιοργανώνονται.
Είναι η σειρά των γυναικών να αναλάβουν δράση. Οι γυναίκες παρατάσσονται ως ανταπεργοσπάστριες και διεκδικούν, εκτός των άλλων, ισότητα και ίση αντιμετώπιση από τους άνδρες.

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΕΒΕΝΤΙΣΣΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ !!







Οι Αμερικανίδες απεργοί διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Η αστυνομία κάνει συλλήψεις («Εφημερίς των κυριών» 31.12.1900) 

Πόσα μπορεί κανείς να φέρει στη μνήμη του ξεφυλλίζοντας ένα φωτογραφικό λεύκωμα!
Ιστορία μιας ζωής, σταθμούς μιας πορείας, εικόνες που έμειναν ανεξίτηλες σαν πύρινες σφραγίδες...

Αφιερωμένο στις ανώνυμες εργαζόμενες Ελληνίδες, τις αφανείς πρωταγωνίστριες της καθημερινής ζωής, αυτές που σήκωσαν στις πλάτες τους το μέλλον του τόπου - από κάθε άποψη - είναι το φωτογραφικό λεύκωμα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Φιλιππότη» με τον τίτλο «Γυναίκα για πάντα».

Οι δημιουργοί του λευκώματος, η ιστορικός Κούλα Ξηραδάκη και η καθηγήτρια Δώρα Φακιόλα - Καλότυχου δεν είχαν προγραμματίσει την έκδοση ενός τέτοιου βιβλίου.
Η ιδέα προέκυψε αυθόρμητα:

«Οταν ήμασταν μαζί», γράφει στον πρόλογο του βιβλίου η Κούλα Ξηραδάκη,
«ή κατά μόνας, μαζεύαμε φωτογραφίες, καρτ ποστάλ, αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών, φωτογραφίζαμε, κρατούσαμε σημειώσεις, έτσι από μεράκι, από αγάπη προς το αντικείμενο της έρευνάς μας, που είναι η εργαζόμενη γυναίκα. Και κάποια μέρα, σε ώρα ραστώνης, που περιεργαζόμασταν τις φωτογραφίες, χωρίς να το έχω σκεφθεί από πριν, είπα: Αυτό το υλικό γίνεται ένα άλμπουμ. Και συμπληρώνει η Δώρα: Κάπως έτσι το έχω κι εγώ σκεφθεί! Αυτό ήταν όλο κι όλο. Ολα τ' άλλα ήρθαν μόνα τους».Βέβαια οι εικαστικές αυτές μαρτυρίες, οι φωτογραφίες - μερικές από τις οποίες θυμίζουν ζωγραφικούς πίνακες - δε συγκεντρώθηκαν τυχαία από τις συγγραφείς, ήταν η συνέχεια μιας πορείας ζωής και πίστης στο γυναικείο κίνημα.
Ολο το έργο της Κούλας Ξηραδάκη φέρνει στο φως τη συμβολή των Ελληνίδων στην ιστορική πορεία της χώρας μας - κυρίως στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, στη διάρκεια της Κατοχής και στα μεταπολεμικά χρόνια. (λ.χ. Γυναίκες του '21, «Κατοχικά», «Οι γυναίκες στον ατυχή πόλεμο του 1897»).

Ηπειρώτισσες στις θημωνιές (φωτογραφία NELLY'S), αρχείο Μουσείου Μπενάκη 

Μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις και στο βιβλίο αυτό ο φακός είναι ο πιο αδιάψευστος και εκφραστικός μάρτυρας της οδυνηρής πορείας της εργαζόμενης γυναίκας.
Των πολλών Ελληνίδων, που με τους αγώνες τους κατάφεραν όσο μπόρεσαν, κάτω από συνθήκες καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, να βρίσκονται σήμερα σε καλύτερη θέση σε σχέση με το παρελθόν, αν και το σύστημα τις θέλει να αναπαράγουν ό,τι πιο συντηρητικό και να το διαιωνίζουν μέσω των παιδιών τους...

Γυναικεία χέρια...

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην απεργία που έκαναν οι ράφτρες και οι υφάντρες της Ν. Υόρκης στις 8/3/1857 και κατέληξε σε αιματοχυσία.
Πρώτη φωτογραφία του λευκώματος μια εργάτρια που συλλαμβάνεται - πρόσωπο αδρό τραχύ, που η δύσκολη ζωή το έχει σκληρύνει.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν μας ξαναγυρίζουν στην Ελλάδα του χτες όπου η γυναίκα φορτωνόταν τα πάντα σαν υποζύγιο:

«Ενας γιατρός, διαβάζουμε, προσκληθείς να επισκεφθεί ασθενή εις χωρίον της Δωρίδος, συνήντησε καθ' οδόν γυναίκαν νέαν, η οποία επήρε εις τα χέρια της τον άνδρα της διά να μη βραχή κατά την διάβασιν του Μόρνου»!! (από άρθρο της «Εφημερίδος των Κυριών», Οκτώβριος 1909).
Ενα μεγάλο μέρος των φωτογραφιών ζωντανεύουν τη σκληρή ζωή της Ελληνίδας αγρότισσας:
Κάποιες απ' αυτές, παρμένες από το ημερολόγιο του 1966 της Πανελλαδικής Ενωσης Γυναικών, δείχνουν χέρια γεροντικά, ροζιασμένα από τη δουλιά - και πόσο εκφραστικά!

Αλλα χέρια που προσπαθούν να μάθουν γράμματα «δουλεύοντας» τον κοντυλοφόρο (η μάστιγα του αναλφαβητισμού) και το σκαμμένο από το μόχθο πρόσωπο μιας αγρότισσας με το τσαπί στον ώμο να ατενίζει τον ορίζοντα καρτερικά και πικραμένα...

Υπό το βλέμμα του επόπτη


Δουλεύουν στην ασφαλτόστρωση πάντα υπό το βλέμμα του επόπτη (φωτογραφία Σπύρου Μελετζή, από έντυπο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου) 

Πιο κάτω, μαντιλοφορούσες τσαπίζουν υπό το βλέμμα του επόπτη. Είναι προφανώς εργάτριες γης...
Τρεις άλλες φωτογραφίες - μεταπολεμικές - δείχνουν πόσο λίγο «ιπποτική» στάθηκε η καθεστηκυία τάξη απέναντι στο λεγόμενο ασθενές φύλο.

Οταν τη συνέφερε ξεχνούσε κάθε αβρότητα και χρησιμοποιούσε τις γυναίκες του λαού στις πιο σκληρές και δύσκολες δουλιές.
Οπως λ.χ. σε μια φωτογραφία του 1947, όπου στην Ηπειρο μια νεαρή γυναίκα σπάει πέτρες για την κατασκευή δρόμου.

Δίπλα, μια φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή «ζωγραφίζει» γυναίκες να δουλεύουν στην ασφαλτόστρωση - πάντα υπό το βλέμμα του επόπτη. Και μια τρίτη - του 1957 αυτή - δείχνει μια γυναίκα να προχωράει φορτωμένη με δυσκολία - είναι φορτοεκφορτωτής!

Αργή, βασανιστική πορεία:

Η γυναίκα, σπρωγμένη από την ανάγκη, θα κάνει όλα τα επαγγέλματα και όχι μόνο αυτά που σύμφωνα με την κατεστημένη άποψη «προσιδιάζουν στη γυναικεία φύση».
Στις αρχές του αιώνα μετανάστριες πάνε στην Αμερική για να δουλέψουν στον ιματισμό, στον Καναδά (φωτογραφία στο Μόντρεαλ). Το 1930 οι γυναίκες αποτελούν το 83% των εργατών στην κλωστοϋφαντουργία.

Η Μικρασιατική Καταστροφή τροφοδοτεί τα εργοστάσια με χιλιάδες εργάτριες και δίνει ώθηση στο γυναικείο κίνημα. Εργάτριες φωτογραφίζονται στον Πειραιά, στο Βόλο (καπνεργοστάσιο Ματσάγγου). Και πάλι, το 1930 αποτελούν το 70% των εργατών στην καπνοβιομηχανία.

Μια φωτογραφία του 1935 δείχνει δεκάδες νύφες να ποζάρουν μόνες, χωρίς τους γαμπρούς! Είναι ομαδικοί γάμοι εργατοϋπαλλήλων της καπνοβιομηχανίας «Παπαστράτου». Την ίδια εποχή (1932) εργάτριες στο Λαύριο κάνουν διαλογή μεταλλευμάτων με τα χέρια!
Ομως η ζωή προχωρά, οι γυναίκες γίνονται επιστήμονες, καλλιτέχνιδες, ολυμπιονίκες - κι όχι μόνο!
Η φωτογραφία της Αννας Βερούλη μας θυμίζει ότι κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο ακόντιο στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες του 1982. Και να σκεφτεί κανείς ότι παρά τις προσπάθειες που έγιναν για να επιτραπεί στις γυναίκες να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 τίποτα δεν κατορθώθηκε. Κάποιος μάλιστα έκανε, μέσω του Τύπου, μια πρόταση που αναδημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Κυριών» της 5/2/1895:


Επάγγελμα φορτοεκφορτωτής (φωτογραφία Κ. Μεγαλοκονόμου) 

«Η συμμετοχή των γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες αποβαίνει αδύνατος. Αν παρά ταύτα, οι γυναίκες επιμένουν να συμμετάσχουν, τότε ας κάνουν κάτι άλλο για την επιτυχία των αγώνων. Να διαθέτουν εισιτήρια για το στάδιο, να σχηματίσουν επιτροπές εράνων, να συγκεντρώσουν χρήματα για τους αγώνες και αυτό θα είναι η συμμετοχή του ωραίου φύλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896»!!«Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ποτίζουμε τη γη για να γεννά» τραγούδησε ο Κωστής Παλαμάς, αλλά η ζωή και η ιστορία των Ελληνίδων εργατριών, που έφερναν στον κόσμο τη νέα αδούλωτη γενιά, μένει ακόμα να γραφεί.

Η συνωμοσία της σιωπής
Στον πρόλογο του λευκώματος γίνεται μια εκτεταμένη αναφορά στις πρώτες ενέργειες των εργατριών που άρχισαν στο εξωτερικό με τη βιομηχανική επανάσταση.
Ο πρόλογος αυτός μας θυμίζει τα λίγα κείμενα που έχουν γραφεί ως τώρα για το γυναικείο προλεταριάτο της χώρας μας...

Κι όμως, πολλές γυναίκες πήραν μέρος σε απεργίες - ορισμένες αποκλειστικά απεργίες εργατριών - πολλές συμμετείχαν στο εργατικό κίνημα και περπάτησαν σε εργατικά συλλαλητήρια. 

Κάποιες έπεσαν νεκρές από σφαίρες:
Η Μαρία Χουσιάδου (1924) στην απεργία καπνεργατών στην Καβάλα, η Βασιλική Γεωργαντέλλη, που έγκυο έξι μηνών τη θέρισαν οι σφαίρες στις 8 Αυγούστου του 1926, η καπνεργάτρια Κωνσταντέλλη από το Αγρίνιο (1927), η καπνεργάτρια Αναστασία Καρανικόλα, στέλεχος του ΚΚΕ (9 Μάη 1936) στη Θεσσαλονίκη.
Ο επισκέπτης του Σουφλίου θα δει με έκπληξη στο Τοπικό Μουσείο Μεταξουργίας ενδιαφέροντα στοιχεία για τους αγώνες και τις απεργίες των εργατριών που δούλευαν από μικρά παιδιά και συχνά πέθαιναν από φυματίωση...
Γιατί όμως αυτή η σιωπή;
Την απάντηση δίνει η Ιρις Αυδή - Καλκάνη, που αποκάλυψε με το βιβλίο της «Εκείνο το πρωί» την πρώτη απεργία εργατριών στην Ελλάδα, από τις εργάτριες του εργοστασίου «Ρετσίνα» στον Πειραιά, το 1892.
Ηθελαν να τους μειώσουν το μεροκάματο κατά 20%!

«Τα λίγα στοιχεία που γνωρίζουμε για την απεργία, σημειώνει η συγγραφέας, έφτασαν σ' εμάς μόνο μέσα από τον Τύπο της εποχής.
("Εφημερίς" του Κορομηλά). Και εκεί όμως η σημαντική αυτή γυναικεία εργατική κινητοποίηση αναφέρεται αδιάφορα και υποτονικά, στα πλαίσια της προσπάθειας αγνόησης κάθε θέματος που αφορά την εργατική τάξη και μείωσης της σημασίας του, αλλά και τις γυναίκες της τάξης αυτής ειδικότερα... με δυο τρεις λέξεις, χωρίς κανένα σχόλιο, περισσότερο σαν παράξενο γεγονός που θα κινήσει το ενδιαφέρον του κοινού παρά σαν σημαντική εργατική εκδήλωση με ιδιαίτερη σημασία. Αντίθετα, η απεργία όχι μόνον αναφέρεται από την "Εφημερίδα των Κυριών", το φεμινιστικό περιοδικό που εκδίδει από το 1887 η Καλλιρρόη Παρρέν, αλλά η συντάκτρια της είδησης, προφανώς η ίδια η εκδότρια που έχει και την ευθύνη για κάθε άρθρο που δεν υπογράφεται, υπερασπίζεται τις απεργούς.
... Με την απεργία αποδεικνύεται πως οι εργαζόμενες γυναίκες στη χώρα μας, αντίθετα απ' ό,τι πιστεύεται, πάλευαν από πολύ νωρίς ενάντια στους εργοδότες, όχι απλά συμπληρωματικά στο πλευρό των εργατών, αλλά και αυτόνομα, σε μια εποχή που κάθε γυναίκα είναι ακόμα μια ετερόφωτη προσωπικότητα, εξαρτημένη πάντα από έναν άντρα, χωρίς δική της άποψη και θέληση, με συνέπεια η υποταγή της στον άντρα και στον εργοδότη να θεωρείται αυτονόητη».Ετσι, λοιπόν, το κατεστημένο «εκδικήθηκε» αυτές τις ανυπάκουες γυναίκες που σήκωσαν κεφάλι, αυτές τις αντάρτισσες των πόλεων, με τη σιωπή... Δεν έπρεπε να γίνουν παραδείγματα προς μίμηση, αντίθετα έπρεπε να εφαρμοστεί το «διαίρει και βασίλευε» ανάμεσα στις γυναίκες που πληρώνονταν λιγότερο και τους άντρες εργάτες... Μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη, με ανύπαρκτη ακόμα την εργατική νομοθεσία και στα πλαίσια του ελεύθερου ανταγωνισμού οι εργάτες δουλεύουν εξαντλητικά.
Ισχύει η ατομική συμφωνία μεταξύ εργάτη και εργοδότη, που μόνος του καθορίζει το χρόνο δουλιάς, την πρόσληψη και απόλυση των εργατών χωρίς καμιά υποχρέωση για αποζημίωση (μήπως όλα αυτά μας θυμίζουν τα «εκσυγχρονιστικά» που γίνεται προσπάθεια να επιβληθούν σήμερα από κυβερνήσεις και εργοδότες στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου;).

Οι πρώτες απεργίες

Στο λεύκωμα «Γυναίκα για πάντα» γίνεται αναφορά στις πρώτες γυναικείες απεργίες που έγιναν σε Ευρώπη και Αμερική.
Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Θόδωρος Καρζής παρατηρεί μάλιστα ότι το βάρος της Βιομηχανικής Επανάστασης σήκωναν στους ώμους τους κατά κύριο λόγο οι γυναίκες (οι εργοστασιάρχες τις προτιμούσαν ως φτηνότερη εργατική δύναμη) κι έτσι δημιουργήθηκε καθαρά γυναικείος συνδικαλισμός.

Η πρώτη γυναικεία απεργία έγινε στην αγγλική πόλη Ουόρτσεστερ το 1804 από τις εργάτριες που κατασκεύαζαν γάντια, το 1831 τις ακολουθούν οι Γαλλίδες καπελούδες.
Στις ΗΠΑ, το 1828 η απεργία των υφαντριών του Ντόβερ είχε επιτυχία κατά 100% και μια εφημερίδα καλεί την κυβέρνηση να ενεργοποιήσει την πολιτοφυλακή να προλάβει την επιβολή γυναικοκρατίας!

Αλλά και το 1836 μια μεγάλη διαδήλωση εργατριών στο Λόουελ της Μασσαχουσέτης κατατρομάζει τις αρχές, που νομίζουν ότι πρόκειται για λαϊκή επανάσταση!

Το 1910, με εισήγηση της Κλάρας Τσέτκιν, καθιερώνεται η 8η του Μάρτη σαν Ημέρα της Γυναίκας, για να τιμηθούν οι απεργοί της Ν. Υόρκης.
Ηδη, το 1909 στη Ν. Υόρκη μια θυελλώδης απεργία των πουκαμισούδων, που συμπαρέσυρε 30.000 άτομα (από τα οποία 75% ήταν γυναίκες), διήρκεσε 13 εβδομάδες!

Στο διάστημα αυτό οι απεργοί πείνασαν, ξυλοκοπήθηκαν, κακοποιήθηκαν, πέρασαν από δίκη.
«Η απεργία σου στρέφεται εναντίον της φύσης και του θεού»(!) είπε ένας δικαστής σε κατηγορούμενη εργάτρια. Αλλά ο Μπέρναντ Σω από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού έστειλε την απάντηση: «Θαυμάσια! Η μεσαιωνική Αμερική βρίσκεται πάντα σε στενές προσωπικές σχέσεις με τον Παντοδύναμο»!
Της πείνας σκλάβες...

Στην πραγματικότητα, οι συνθήκες εργασίας και ζωής των εργατριών με τη Βιομηχανική Επανάσταση ήταν απίστευτα δραματικές:

Εργάζονταν από τα ξημερώματα μέχρι το βράδυ, πολλές δεν έβλεπαν το φως του ήλιου, έτρωγαν απαίσια, δούλευαν με το νερό συχνά μέχρι τα γόνατα, μέσα σε θορύβους που ξεκούφαιναν, μέσα στο χνούδι και στη σκόνη, σε σκοτεινούς, υγρούς, πνιγερούς χώρους. Γρήγορα προσβάλλονταν από διάφορες αρρώστιες, με προεξάρχουσα τη φυματίωση. Με την απειλή της απόλυσης πολλοί βιομήχανοι διατηρούσαν στο εργοστάσιό τους χαρέμι. Τα μωρά γεννιούνταν πότε στο σπίτι, πότε στο εργοστάσιο, για να μεγαλώσουν μετά σε κάποια τρώγλη ή στη λάσπη του δρόμου. Οσα επιζούσαν, δούλευαν κι αυτά στα εργοστάσια. Οι μητέρες, μη έχοντας τη δυνατότητα να θηλάσουν τα παιδιά τους, εργάζονταν με φοβερούς πόνους στο στήθος, μουσκεμένες αδιάκοπα από το γάλα που έτρεχε.
Η πιο τραγική μοίρα ήταν αυτή των γυναικών που δούλευαν στα ανθρακωρυχεία. Μισόγυμνες, να έρπουν μέσα σε γαλαρίες που το ύψος τους δεν ξεπερνούσε το μισό μέτρο... Δούλευαν 14 ώρες την ημέρα, στη διάρκεια της οποίας διανύανε 17-35 χιλιόμετρα μέσα στις στοές. Χωρίς να μπορούν να ισιώσουν το σώμα τους, μέσα στο σκοτάδι! Το χειμώνα δούλευαν έξι μήνες βυθισμένες στο νερό, έτσι που το δέρμα των ποδιών τους ξεκολλούσε, όπως άλλωστε και το δέρμα του θώρακα από την αλυσίδα του βαγονέτου που έσερναν.Το 1842 μόνο στα ανθρακωρυχεία της Σκοτίας, της Ουαλίας και της Κορνουάλης δούλευαν 8.000 γυναίκες και παιδιά...

Στην Ελλάδα μετά το 1918

Με την ίδρυση του ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) οι αγώνες των εργατριών αποκτούν το πιο γερό τους στήριγμα. Στο 1ο Ιδρυτικό Συνέδριό του, στο Πρόγραμμα, διατυπώνονται τα εξής:

« - Το δικαίωμα της ψηφοφορίας και της εκλογής εις άνδρας και γυναίκας για κάθε είδος εκλογής.- Πλήρης αστική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική εξίσωση γυναικών, ανδρών. Κατάργηση όλων των νόμων που περιορίζουν τα δικαιώματα της γυναίκας και του νόθου παιδιού.- Ιδρυση χωριστών φυλακών για ανηλίκους και γυναίκες και για τα πολιτικά αδικήματα.- Η με νόμο απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας για παιδιά και γυναίκες.- Η με νόμο υποχρέωση των δήμων και κοινοτήτων να συντηρούν γυναικολογικά μαιευτήρια για τις γυναίκες των εργατών, με πλήρεις αποδοχές για οχτώ εβδομάδες πριν και οχτώ εβδομάδες μετά τον τοκετό.- Η καθιέρωση του πολιτικού γάμου».
Το 1920 ιδρύονται οι πρώτοι γυναικείοι σύλλογοι και σωματεία, εκδίδεται το περιοδικό «Ο Αγώνας της Γυναίκας», ενώ τον ίδιο χρόνο στις εκλογές ρίχνεται το σύνθημα: «Σφυρί, δρεπάνι και ψήφο στο φουστάνι».

Ο «Ριζοσπάστης» του 1920 φιλοξενεί σειρά άρθρων της Ιωάννας Κομιώτη, που τοποθετούν το γυναικείο ζήτημα στη σωστή κοινωνική του βάση.

Στα 1924 στις μεγάλες και μαχητικές διαδηλώσεις των καπνεργατών της Καβάλας, που διεκδικούσαν αύξηση των εξευτελιστικών τους μεροκάματων και μείωση του 12ωρου, παίρνουν μέρος και οι καπνεργάτριες.

Το Φλεβάρη του 1929, το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών - Αγροτών, στο πρόγραμμά του για τις γερουσιαστικές εκλογές, ζητά εξίσωση του μεροκάματου των εργατριών και αγροτισσών με τους άνδρες. Το ίδιο μεροκάματο με τους ενήλικους στους νέους και τις νέες για την ίδια δουλιά. Απαγόρευση της νυκτερινής εργασίας των νέων κάτω των 18 ετών, άδεια τοκετού κλπ. και οργανώνονται στις μεγάλες πόλεις πολυπληθείς συγκεντρώσεις γυναικών, μ' αυτά τα συνθήματα. 
Αυτά τα χρόνια στάλθηκαν με το «Ιδιώνυμο» στις φυλακές «Αβέρωφ» οι πρώτες κομμουνίστριες. Τις πρώτες συλλήψεις ακολουθούν αμέτρητες άλλες και στέλνονται μαζικά οι αγωνίστριες στις φυλακές και τα ξερονήσια.
Και έπεται συνέχεια από τους ηρωικούς αγώνες των γυναικών του λαού, στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, ακόμη και με το όπλο στο χέρι ή π.χ. σε άλλους αγώνες όπως οι διαδηλώσεις του θεσσαλικού λαού κατά της γερμανικής και ράλλικης τρομοκρατίας το 1944 που τον οργάνωσαν οι γυναίκες. Αλλά και στον αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που επίσης πάλεψαν ίσα με τους άνδρες συναγωνιστές τους, φτάνοντας να αποτελούν το 30%-35% του ΔΣΕ.
Και στα κατοπινά δύσκολα χρόνια ως τα σήμερα, οι γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων δε σταμάτησαν να αγωνίζονται. Ποια θα ήταν η πορεία της ανθρωπότητας, χωρίς τους αγώνες των εργατών, αλλά και των εργατριών;

Πηγές:

Λεύκωμα «Γυναίκα για πάντα», Κούλας Ξηραδάκη - Δώρας Φακιόλα - Καλοτύχου. Θόδωρου Καρζή «Η γυναίκα στον 20ό αιώνα» (εκδόσεις Φιλιππότη). Ιρις Αυδή - Καλκάνη «Εκείνο το πρωί» (εκδόσεις «Νέοι Καιροί»). Μαίρης Χρυσικοπούλου «Γυναικείες μορφές της Αιτωλοακαρνανίας», «Ριζοσπάστης», 9/12/1998. «Το ΚΚΕ για την απελευθέρωση της γυναίκας».





Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

-OI ΛΕΒΕΝΤΙΣΣΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ-ΕΛΛΑΔΑΣ:


KADIN
TÜRKİYE - YUNANİSTAN

Δεν θα υπήρχε καλύτερος εορτασμός της 8ης του ΜΑΡΤΗ ημέρα της Γυναίκας
 μέρες που ζούμε αν επαναλαμβανόταν η συνάντηση και ο κοινός εορτασμός της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ) και της Ένωσης Γυναικών Τουρκίας (ΕΓΤ) που έγινε τον Μάρτη του 2012 στην Αδριανούπολη της Τουρκίας ! 


Αν οι Γυναίκες των δυο χωρών έμπαιναν μπροστά στον αγώνα για την αποτροπή των ιμπεριαλιστικων σχεδίων που επιδιώκουν να στρέψουν τον ένα λαό απέναντι στον άλλο !


Αν οι Γυναίκες των δυο χωρών από κοινού έστελναν ένα μήνυμα που θα έφτανε σε κάθε γωνιά της γης και θα έλεγε πως οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους !

Ενα μήνυμα που θα έλεγε πως οι Γυναίκες δεν θα στείλουν τα παιδιά τους στην κρεατομηχανή των ιμπεριαλιστων και στον πόλεμο για τα συμφέροντα της αστικής τάξης των δυο χωρών !


Θα υπήρχε καλύτερος εορτασμός της 8η του Μάρτη απ αυτόν ; 
Ας το επιχειρήσουν οι Οργανώσεις των Γυναικών τις επόμενες μέρες !
Αναρτώ ξανά την συνάντηση του 2012 την οποία σαν από διαίσθηση είχα αναρτήσει αρχές Φλεβάρη
Konstantinos Mpourxas
''Τον Μάρτη του 2012 τρία λεωφορεία με 150 γυναίκες της ΟΓΕ απο Θεσ/νίκη και Θράκη έφτασαν στο Τουρκικό συνοριακό φυλάκιο στον Εβρο και μπήκαν στην διαδικασία του ελέγχου ! 
Από την άλλη μεριά των συνόρων, μόλις μερικά μέτρα παραπέρα, ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που ολοένα πύκνωνε, με γαρύφαλλα στα χέρια, υπομονετικά περίμενε την ολοκλήρωση των διαδικασιών. 
Ηταν οι συναγωνιστριες της Ένωσης Γυναικών Τουρκίας!
Μαζί τους πάνω από 500 άτομα (άντρες, γυναίκες και παιδιά) ξέσπασαν σε ζητωκραυγές. 
Τα ρωμαλέα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και στις δυο γλώσσες έσμιξαν για μια ακόμα φορά τους δύο λαούς με δεσμούς ακατάλυτους.
Δύο μεγάλα πανό ξεδιπλώνονται στην Edirne, την ιστορική Αδριανούπολη.

«Οι γυναίκες στην Ελλάδα και στην Τουρκία αγωνιζόμαστε για ισοτιμία και χειραφέτηση ενάντια στον ιμπεριαλισμό».
Μπροστά οι γυναίκες . Πίσω το πλήθος που υποδέχτηκε τις Ελληνίδες στα σύνορα.
 Ο κόσμος της Edirne στέκεται. Μερικοί ραίνουν την πορεία από τα μπαλκόνια με λουλούδια. Άλλοι χειροκροτούν....
''Όταν σφίγγουν το χέρι ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο''
Ολη η εκδήλωση εδώ: https://www.rizospastis.gr/story.do?id=6764086&textCriteriaClause=%2B%CE%91%CE%94%CE%A1%CE%99%CE%91%CE%9D%CE%9F%CE%A5%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%97+%2B%CE%9F%CE%93%CE%95''
Σάββατο 24 Μάρτη 2012 - Κυριακή 25 Μάρτη 2012

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΕΝΩΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΙΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Συνάντηση από την άλλη μεριά των συνόρων...
"Οι γυναίκες στην Ελλάδα και την Τουρκία αγωνιζόμαστε για ισοτιμία και χειραφέτηση ενάντια στον ιμπεριαλισμό"
Οταν οι συναγωνίστριες της Τουρκίας, από την Ενωση Γυναικών για την Ισοτιμία και την Ελευθερία (μέλος της Παγκόσμιας Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών - ΠΔΟΓ), πρότειναν συνάντηση στην Αδριανούπολη (Edirne) για να τιμηθεί σε μια κοινή εκδήλωση η 8η του Μάρτη, δεν αργήσαμε πολύ να τους απαντήσουμε.
Παρά τις πρακτικές (και όχι μόνο) δυσκολίες του εγχειρήματος, η προοπτική ενός τιμητικού «γιορτασμού» με αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό, στον οποίο θα έπαιρναν μέρος γυναίκες του καθημερινού μόχθου και από τις δυο πλευρές των συνόρων, είχε το στόχο που επιθυμούσαμε. Εμενε να κανονιστεί η μορφή.
Ωστόσο, στις 11 του Μάρτη, μόλις μερικές μέρες μετά από την ολοκλήρωση ενός απαιτητικού προγράμματος για τον πανελλαδικό αγωνιστικό γιορτασμό της Παγκόσμιας Μέρας της Εργαζόμενης Γυναίκας, έξι μέλη του προεδρείου της ΟΓΕ έσπευσαν να συναντήσουν τις συναγωνίστριες από τη Βόρεια Ελλάδα, για να συμπληρωθεί ο αριθμός των 150 περίπου γυναικών που θα κατευθύνονταν στην Τουρκία.
Τα τρία πούλμαν με τις γυναίκες της ΟΓΕ (δύο από τη Θεσσαλονίκη κι ένα από τη Θράκη), σταματημένα μπροστά στο τουρκικό φυλάκιο, είχαν μπει στη διαδικασία του συνηθισμένου ελέγχου, που αποδείχτηκε χρονοβόρος και κουραστικός.

Από την άλλη μεριά των συνόρων, μόλις μερικά μέτρα παραπέρα, ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που ολοένα πύκνωνε, με γαρύφαλλα στα χέρια, υπομονετικά περίμενε μαζί μας την ολοκλήρωση των διαδικασιών. Ηταν οι συναγωνιστές μας από την Τουρκία!
Μαζί με τις συναγωνίστριές μας από τη γυναικεία οργάνωση, πάνω από 500 άτομα (άντρες, γυναίκες και παιδιά) ξέσπασαν σε ζητωκραυγές. Τα ρωμαλέα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και στις δυο γλώσσες έσμιξαν για μια ακόμα φορά τους δύο λαούς με δεσμούς ακατάλυτους.
Πορεία στους δρόμους της Αδριανούπολης
Δύο μεγάλα πανό ξεδιπλώνονται στην Edirne, την ιστορική Αδριανούπολη .
«Οι γυναίκες στην Ελλάδα και στην Τουρκία αγωνιζόμαστε για ισοτιμία και χειραφέτηση ενάντια στον ιμπεριαλισμό».
Μπροστά οι γυναίκες. Πίσω το πλήθος που μας υποδέχτηκε στα σύνορα. Ο κόσμος της Edirne στέκεται. Μερικοί μας ραίνουν από τα μπαλκόνια με λουλούδια. Αλλοι χειροκροτούν.
Με ελληνικά και τουρκικά γράμματα στο πρώτο κοινό πανό, μόνο με ελληνικά στο δεύτερο (αυτό που φέραμε μαζί μας), Τουρκάλες κι Ελληνίδες διατρανώνουν την αντίθεσή τους στον ιμπεριαλισμό, την πίστη στη φιλία και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, την πεποίθησή τους ότι ο κοινός αγώνας των εργαζόμενων ενάντια στους καταπιεστές τους θα οδηγήσει όχι μόνο στην απελευθέρωση από την εκμετάλλευση, αλλά και στην ισοτιμία και τη χειραφέτηση των γυναικών.
Γυναίκες ξεσηκωμός! - Δεν υπάρχει ελευθερία όπου δεν υπάρχει ισοτιμία!
Οι γυναίκες από τη Θεσσαλονίκη τραγουδούν στην εκδήλωση το τραγούδι της Ειρήνης
Οι γυναίκες από τη Θεσσαλονίκη τραγουδούν στην εκδήλωση το τραγούδι της Ειρήνης
Μία μεγάλη αίθουσα υποδέχεται τις αγωνίστριες της ΟΓΕκαι της Ενωσης για την Ισοτιμία και την Ελευθερία. Πολύ γρήγορα γεμίζει και με άντρες και παιδιά. Ολοι θέλουν να παρακολουθήσουν την κοινή εκδήλωση των δυο οργανώσεων για την 8η του Μάρτη. Οι Ελληνίδες από τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη συναντούν τις συναγωνίστριές τους από την Αδριανούπολη (Edirne), από την Κωνσταντινούπολη (Istambul), τη Ραιδεστό (Tekirdag), το Τσανάκαλε (Canakkale), την Αγκυρα (Ankara).
Η συντονίστρια της εκδήλωσης Ουμούτ Κουρούτς, ακολουθώντας το πρωτόκολλο της τουρκικής φιλοξενίας, δίνει πρώτα το λόγο στην αντιπρόεδρο της Ομοσπονδίας μας Μαιρήνη Στεφανίδη:
«Απευθύνουμε θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στις συναγωνίστριές μας γυναίκες της Τουρκίας, σε όλες εσάς τις γυναίκες του μόχθου, τις εργάτριες, τις άνεργες, τις υπαλλήλους, τις αυτοαπασχολούμενες, τις αγρότισσες, τις νέες γυναίκες, τις συνταξιούχες. Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενες που μας δίνεται η ευκαιρία να γιορτάσουμε μαζί την 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα των εργατριών και της τάξης τους.
Η 8ηΜάρτη αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη του εργατικού και του γυναικείου κινήματος που εμπνέει και σήμερα εμάς, τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας, στην πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες μας. Σήμερα, στις συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και της σαρωτικής επίθεσης στα δικαιώματα της εργατικής τάξης η Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Η Αντιπρόεδρος της ΟΓΕ Μαιρήνη Στεφανίδη παραδίδει στην Τουρκάλα συναγωνίστρια Zehra Guner το δώρο της ΟΓΕ, έργο της Βάσως Κατράκη
Η Αντιπρόεδρος της ΟΓΕ Μαιρήνη Στεφανίδη παραδίδει στην Τουρκάλα συναγωνίστρια Zehra Guner το δώρο της ΟΓΕ, έργο της Βάσως Κατράκη
Είναι καθαρό για μας πως η ΕΕ, στην οποία είναι μέλος η χώρα μας, δεν είναι η Ευρώπη που κυριαρχεί το συμφέρον των λαών, αλλά η λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων. Στο όνομα της ισότητας, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις αυξάνουν την ανισοτιμία των γυναικών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Παίρνουν πίσω κατακτήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί με αγώνες και αίμα. Αυτές λοιπόν οι γυναίκες, ιδιαίτερα οι νέες, είναι τα πρώτα θύματα της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Είμαστε πρώτες στις απολύσεις και σε όλες τις ελαστικές μορφές εργασίας. Η μητρότητα βρίσκεται στο απόσπασμα. Δεν υπάρχει καμιά αναγνώριση του κοινωνικού της ρόλου.
Εχουμε καθαρό ότι η οικονομική καπιταλιστική κρίση σήμερα και οι συνέπειές της που υποβαθμίζουν σε όλα τα επίπεδα τη ζωή μας δεν είναι ούτε τυχαία ούτε προσωρινή. Είναι η απόδειξη ότι ο καπιταλισμός που σάπισε γίνεται όλο και πιο βάρβαρος και αντιδραστικός. Δεν διορθώνεται, δεν εξανθρωπίζεται. Ανατρέπεται. Εχουμε χρέος να ανατρέψουμε όλα τα ιδεολογήματα που σήμερα προσπαθεί να μας σερβίρει και ιδιαίτερα στις νέες γυναίκες που βιώνουν ακόμα πιο σκληρά τις βάρβαρες πολιτικές. Είναι ιδεολογήματα επικίνδυνα που μας γυρίζουν αιώνες πίσω. Εκτός από τα γνωστά παλιά, σήμερα επεξεργάζονται και νέα με σημαία την ισοτιμία, φορτώνοντας τις γυναίκες με καινούργια βάρη.
Πιστεύουμε ότι μόνο ένα οργανωμένο ενιαίο λαϊκό μέτωπο πάλης που θα έρχεται σε σύγκρουση με τα μονοπώλια και τις πολιτικές που τα υπηρετούν μπορεί να διεκδικήσει μια αξιοπρεπή ζωή για τις οικογένειές μας και ένα σίγουρο μέλλον για τα παιδιά μας. Γι' αυτό συγκροτήσαμε την κοινωνική συμμαχία πάλης ΠΑΜΕ - ΠΑΣΥ - ΠΑΣΕΒΕ - ΟΓΕ - ΜΑΣ.
Τη φετινή 8η του Μάρτη απευθυνόμαστε στις γυναίκες με το σύνθημα: «Γυναίκες ξεσηκωμός - Οργανωμένη πάλη για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων».
Εχουμε χρέος και από αυτό το βήμα να εκφράσουμε την ανησυχία μας για την αύξηση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας. Ο ιμπεριαλισμός γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος για τους λαούς σε όλο τον κόσμο. Οι μεταβολές στην οικονομική και συνεπώς πολιτική και στρατιωτική δύναμη των καπιταλιστικών κρατών οδηγούν στον ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα των αγορών. Επιβεβαιώνεται ότι από το Ιράκ μέχρι τη Λιβύη οι δρόμοι του πετρελαίου είναι βαμμένοι με το αίμα των λαών. Η νέα στρατηγική του ΝΑΤΟ επιτείνει τους κινδύνους. Με το νέο στρατηγικό του δόγμα καθορίζεται σαν ο παγκόσμιος χωροφύλακας για την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία (ΗΠΑ, ΕΕ και άλλες δυνάμεις) και τον προληπτικό πόλεμο κατά των λαών και των αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων.
Πιστεύουμε στην ανάπτυξη της φιλίας και της διεθνιστικής αλληλεγγύης ανάμεσα στην εργατική τάξη και στους λαούς μας. Η λύση για τους δύο λαούς, της Ελλάδας και της Τουρκίας, για τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου, μπορεί να βρίσκεται μόνο στην ανατροπή της αιτίας που γεννά αντιθέσεις, συγκρούσεις, πολέμους. Η αιτία είναι τα καπιταλιστικά υπερκέρδη. Οι οργανώσεις μας στα πλαίσια της ΠΔΟΓ έχουν χρέος να εντείνουν τον αγώνα τους για την αντιιμπεριαλιστική της κατεύθυνση και δράση σε συντονισμό των αγώνων με τις παγκόσμιες αντιιμπεριαλιστικές οργανώσεις ΠΣΟ, ΠΣΕ, ΠΟΔΝ.
Στεκόμαστε αλληλέγγυες με τις γυναίκες που υποφέρουν στις γειτονικές χώρες (Τουρκία, Παλαιστίνη, Λίβανο), στις γυναίκες των Βαλκανίων, των χωρών της Μεσογείου, της Αφρικής, της Ευρώπης, της Κούβας, της Λατινικής Αμερικής, τις γυναίκες του μόχθου σε όλο τον κόσμο».
Στη συνέχεια, από την πλευρά της τουρκικής οργάνωσης, η συναγωνίστρια Ζεχρά Γκιουνέρ παίρνει το λόγο:
«Με την ευκαιρία των 102 χρόνων από την ημέρα που καθιερώθηκε η 8η Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, έχουμε την τιμή να είμαστε εδώ, μαζί με τις Ελληνίδες αδελφές μας, οι οποίες συνεχίζουν τον αγώνα και σήμερα τον τιμούν ίσως περισσότερο από ποτέ.
Τα εργαζόμενα αδέλφια μας στην Ελλάδα αντιτάσσονται με μεγάλο θάρρος στην πολιορκία του ιμπεριαλισμού και στην επίθεση του κεφαλαίου. Οπως πριν 2 χρόνια έδωσαν ελπίδα σε όλη την εργατική τάξη της χώρας μας οι γυναίκες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της πάλης στο εργοστάσιο TEKEL στην Τουρκία, έτσι και σήμερα ο αγώνας των συντρόφων μας στην Ελλάδα δεν δίνει ελπίδα μόνο σε μας, αλλά αποτελεί φάρο ελπίδας για όλους τους λαούς που βρίσκονται στο έλεος του κεφαλαίου και πολιορκούνται από τον ιμπεριαλισμό.
Η έννοια "αδελφοσύνη" για μας είναι μια έννοια πολύ διαφορετική από τη ρητορεία των αστικών κυβερνήσεων, όταν λένε "γειτονιά", "αδελφοσύνη". Η δική μας αδελφοσύνη προέρχεται από τους αγώνες και την αλληλεγγύη της εργατικής τάξης, τους αγώνες των προοδευτικών ανθρώπων των δύο χωρών μας, που αλληλοτροφοδοτούνται από την ενδυνάμωση των αγώνων και της αλληλεγγύης. Η αλληλεγγύη που αναπτύσσουμε στον αγώνα μας απέναντι στις κυβερνήσεις είναι το θεμέλιο της αδελφοσύνης μας.
Η ιστορική ενότητα μεταξύ μας, η φιλία και κυρίως η συντροφικότητά μας είναι πάνω απ' όλα μια σημαντική δύναμη για τις Τουρκάλες εργαζόμενες γυναίκες. Ναι! Η θέση των γυναικών στον αγώνα της εργατικής τάξης είναι πιο σημαντική από ποτέ. Εμείς στην Τουρκία γνωρίζουμε πόσο ζωτικής σημασίας είναι αυτό. Με τη φροντίδα του ΑΚΡ (σ.σ. Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης), του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού στην Τουρκία καθιερώθηκε ένα νέο καθεστώς. Είναι τόσο αντιδραστικό όσο και το καθεστώς των αγορών. Είναι εχθρός της εργασίας και των εργαζόμενων. Αλλάζει το εκπαιδευτικό σύστημα ώστε να εμποδίσει τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο. Αυξάνει την επιρροή της θρησκείας στην κοινωνική ζωή και βαθαίνει το συντηρητισμό. Ωθεί τις γυναίκες να μη βγαίνουν από το σπίτι, αντιμετωπίζοντάς τις μόνο σαν μητέρες που αποκτούν ταυτότητα από τη γονιμότητά τους αποκλειστικά. Η νέα πολιτική σημαίνει γυναίκες υπό πολιορκία.
Η αύξηση των δολοφονιών γυναικών τα τελευταία 10 χρόνια, η υποδούλωση των γυναικών της εργατικής τάξης, οι αποσυντεθειμένες κοινωνίες που βλέπουν την απελευθέρωση στο χρήμα και την εξουσία, η αντιμετώπιση της γυναίκας σαν δεύτερης κατηγορίας πολίτη δεν είναι ανεξάρτητα από τη νοοτροπία που χαρακτηρίζει τη γυναίκα ως άτομο που χρήζει προστασίας.
Επιπλέον, τα σύνορα της Τουρκίας δεν είναι αρκετά γι' αυτούς! Ο ιμπεριαλισμός, στον τελευταίο του σχεδιασμό αναθέτει την υποχρέωση στους κυβερνήτες της Τουρκίας να υλοποιήσουν την εξαγωγή αυτού του καθεστώτος στις χώρες της περιοχής (Τυνησία, Αίγυπτο, Λιβύη, Συρία) με την Τουρκία σε ηγετικό ρόλο. Το γεγονός αυτό μας αναθέτει το μεγάλο καθήκον να αντιταχθούμε στον ιμπεριαλισμό και στο κεφάλαιο, που είναι συνεργάτης του.
Το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του φλυαρούν για την ελευθερία των γυναικών. Τις καλούν να συμμετάσχουν στις εργασίες για το νέο σύνταγμα προκειμένου να την αποκτήσουν! Εμείς πρέπει να πούμε: δεν υπάρχει ελευθερία όπου δεν υπάρχει ισοτιμία. Η σωτηρία μας βρίσκεται στην πορεία κατάργησης των τάξεων. Σε μια χώρα, σε έναν κόσμο στον οποίο αυτοί που παράγουν τον πλούτο θα έχουν και την εξουσία.
Το ότι είμαστε σήμερα εδώ, το ότι είμαστε μαζί, το ότι είμαστε αποφασισμένες να συμπορευτούμε στον αγώνα και στις δύο πλευρές των συνόρων είναι γεγονός που πρέπει να προσθέσει δύναμη. Και θα προσθέσει!».
Οι ποιητές μας της ειρήνης...
Η δυσκολία της γλώσσας, χωρίς να ξεπεραστεί ολότελα, δεν αποτέλεσε καθοριστικό εμπόδιο στην κοινή μας εκδήλωση. Ούτε η γλώσσα ούτε η θρησκεία ούτε τα ήθη μπορούν να απομακρύνουν τους λαούς μεταξύ τους. Μόνο τα συμφέροντα εκείνων που κερδίζουν από τον ξένο κόπο κατασκευάζουν διαφορές ανάμεσα σε «γείτονες» που, όπως είχε πει και η Ζεχρά, εκείνο που πραγματικά τους ενώνει είναι η αλληλεγγύη τους. Αλληλεγγύη που προκύπτει από τους αγώνες της εργατικής τάξης, ανεξαρτήτως φυλής και χρώματος, απέναντι στον κοινό εχθρό.
Η ΟΓΕ είχε αναλάβει την παρουσίαση του πιο γνωστού αγωνιστή - ποιητή από την Τουρκία, του αγαπημένου μας Ναζίμ «με τα γαλάζια μάτια», όπως έγραφε ο «δικός μας» Γιάννης Ρίτσος, μεταφραστής των ποιημάτων του Ναζίμ Χικμέτ. Ετσι, εκατοντάδες αγωνιστές από την Τουρκία και την Ελλάδα είχαν την ευκαιρία να ακούσουν (στα ελληνικά!) αποσπάσματα από τα ποιήματά του «Γιατί σκοτώσανε τον Μπενερτζή» και «Πέμπτη μέρα απεργίας πείνας». Στη συνέχεια, αποδόθηκε (στα τουρκικά!) απόσπασμα από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Ανυπόταχτη πολιτεία». Στη γλώσσα του Ναζίμ Χικμέτ ακούστηκαν οι τόσο προφητικοί και πάντα επίκαιροι στίχοι του ποιητή μας της ειρήνης Γιάννη Ρίτσου, γραμμένοι το 1953:
Κάτου απ' το υπουργείο της Εργασίας οι απεργοί.
Ψωμί. Ψωμί. Η φωνή τους σπρώχνει τα πλευρά των τοίχων
- φαρδαίνει η πολιτεία μας.
Λαός συγκεντρωμένος στην πλατεία της Ομόνοιας.
Ειρήνη. Ειρήνη. Το εμβατήριο. Εμπρός.
Ενα δάσος χέρια. Ενας στόλος χέρια.
Ψηλά η σημαία της πολιτείας μας - ψηλά.
Και στις δύο γλώσσες διαβάστηκε το μήνυμα του Χικμέτ «Αυτόγραφο» που έστειλε το 1951, αυτοεξόριστος στο Βερολίνο εξαιτίας του κατατρεγμού του από το τουρκικό καθεστώς, στους αγωνιζόμενους Ελληνες:
«Φίλοι κι αδέρφια της ψυχής μου. Εσείς που πέσατε στις φυλακές και στα νησιά της κόλασης, που σας κρατάν αλυσωμένους μες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γιατί πολεμάτε για την ανεξαρτησία, το ψωμί και τη λευτεριά του ελληνικού λαού, δεχτείτε την αγάπη και τον θαυμασμό μου.
Οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας έχουνε τους ίδιους θανάσιμα μισητούς εχθρούς: τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες του.
Οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, φιλιωμένοι ο ένας με τον άλλο, με τη βοήθεια των φιλειρηνικών λαών όλου του κόσμου, θα τσακίσουνε στο τέλος αυτούς τους εχθρούς τους. Αυτό το πιστεύω. Ο δικός σας ένδοξος αγώνας είναι μία από τις πιο λαμπρές αποδείξεις ότι θα νικήσει η υπόθεση της ειρήνης, του ψωμιού και της λευτεριάς.
Σας σφίγγω όλους μ' αγάπη στην αγκαλιά μου
Ναζίμ Χικμέτ».
Ο αγώνας θέλει κέφι...
Συγκίνηση αλλά και κέφι επιφύλασσε η συνέχεια σε όλους τους παρευρισκόμενους.
Το δώρο της ΟΓΕ στις γυναίκες της Τουρκίας, που οργάνωσαν και φιλοξένησαν την κοινή εκδήλωση στην πανέμορφη Edirne, ήταν ένας πίνακας της αγωνίστριας Ελληνίδας χαράκτριας Βάσως Κατράκη. Οι Τουρκάλες συναγωνίστριές μας χάρισαν στην ΟΓΕ ένα εξαιρετικό εργόχειρο τοίχου που έφτιαξαν χρησιμοποιώντας τα σύμβολα και τα συνθήματα της Ομοσπονδίας μας. Ενα φιλμάκι στο οποίο καταγράφηκε με κάθε λεπτομέρεια εκείνη η χαρούμενη διαδικασία απέδειξε χειροπιαστά όλο το μεράκι και τη μαεστρία των γυναικών (αλλά και των αντρών!) που πήραν μέρος στη δημιουργία του πρωτότυπου αυτού δώρου.
Μια ομάδα γυναικών από τη Θεσσαλονίκη τραγούδησε το τραγούδι της ειρήνης, θυμίζοντάς μας τον όρκο που έδιναν στη νέα γενιά οι φυλακισμένες γυναίκες αγωνίστριες μέσα από τις φυλακές Αβέρωφ: «Πόλεμο δεν θα γνωρίσεις, δεν θ' αφήσουμε ν' ανάψει πια φωτιά»...
Οι Ελληνες μουσικοί που μας συνόδεψαν ως την Αδριανούπολη μας συγκίνησαν και μας ξεσήκωσαν με τους μελοποιημένους στίχους των ποιητών της ειρήνης Ναζίμ Χικμέτ και Γιάννη Ρίτσου - Λοΐζος, Μικρούτσικος, Θεοδωράκης...
Ενα πολυμελές συγκρότημα Τούρκων μουσικών έπαιξε και τραγούδησε ελληνικούς, τούρκικους, βαλκανικούς και τσιγγάνικους σκοπούς και τραγούδια. Ελληνες και Τούρκοι, γυναίκες, άντρες και παιδιά έγιναν μονομιάς μια μεγάλη παρέα. Στην αίθουσα υπήρχε μόνο χαρά, φιλία και βαθιά, ακλόνητη πίστη στους μεγάλους κοινούς αγώνες. Σ' εκείνους που δόθηκαν και στους άλλους που έρχονται...
Τέλος μιας σύντομης συνάντησης - αρχή μιας διαχρονικής φιλίας
Τελευταία δουλειά - και καθήκον - η ανάγνωση του ψηφίσματος αλληλεγγύης στους Ελληνες εργάτες της «Χαλυβουργίας της Ελλάδας» και τις οικογένειές τους. Στις 11 του Μάρτη (μέρα της κοινής μας εκδήλωσης από την άλλη μεριά των συνόρων) οι χαλυβουργοί μετρούσαν 133 μέρες απεργίας!
Ηταν η ώρα του γυρισμού. Είχε πια σκοτεινιάσει... ψιλόβρεχε κιόλας.
Κι όμως! Οι Τούρκοι συναγωνιστές μας που περίμεναν μέχρι να επιβιβαστούμε στα πούλμαν είχαν το φως στα μάτια και τον ήλιο στην καρδιά. Παρά τον κλειστό καιρό, εμείς θα παίρναμε μαζί μας (και θα κρατούσαμε για πάντα) την εικόνα μιας ατέρμονης άνοιξης, την υπόσχεση για έναν κόσμο γεμάτο ήλιο...
Μερικές συναγωνίστριες ήρθαν μαζί μας μέχρι τα σύνορα. Λίγο πριν περάσουμε στην Ελλάδα αποχαιρετιστήκαμε με συγκίνηση. Πόσο σύντομα θα τις ξαναβλέπαμε; Αγνωστο... Αλλά οι δεσμοί που είχαμε αποκτήσει μεταξύ μας ήταν αδιάσπαστοι. Η μισή μας καρδιά θα έμενε στην Τουρκία, μαζί τους. Κι εκείνες, όπως ακριβώς ο ποιητής πριν πολύ καιρό, είχαν προσφέρει σε όλες μας από ένα κόκκινο μήλο. Την καρδιά τη δική τους...

Εύη ΚΟΝΤΟΡΑ
Μέλος του προεδρείου της ΟΓΕ

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

o Σοσιαλισμός έδωσε k φτερά στη Γυναίκα, ο καπιταλισμός kύριε ??


Έφυγε από τη ζωή η θρυλική Ρωσίδα πιλότος γνωστή ως «μαντάμ MIG»

Η θρυλική Ρωσίδα πιλότος Μαρίνα Ποπόβιτς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, όπως ανακοίνωσε το τηλεοπτικό κανάλι του ρωσικού στρατού Zvezda. 
Σε όλη την καριέρα της η Ποπόβιτς εγκαινίασε ως πιλότος περισσότερους από 40 τύπους αεροσκαφών και ελικοπτέρων. 
Υπήρξε η πρώτη γυναίκα πιλότος που έσπασε το φράγμα του ήχου πετώντας με ένα MIG-21. 
Στο ενεργητικό της είχε 102 παγκόσμια ρεκόρ στον τομέα της αεροπορίας 
10 εκ των οποίων με το γιγαντιαίο μεταγωγικό αεροσκάφος ΑΝ-22 («Αντέι»), ενώ είχε τιμηθεί με πολλές διακρίσεις. 
902.gr
Ναι !! αλλά είχαν ελευθερία ;; 
θα ρωτήσεις... 
H Απάντηση:
 «Η Βαλεντίνα Τερεσκόβα , η πρώτη γυναίκα αστροναύτης σε ολόκληρο τον κόσμο που ταξίδεψε στο διάστημα το 1963,
 
ήταν μια νεαρή εργάτρια υφαντουργίας. 
Για χόμπι είχε να κάνει ρίψεις με αλεξίπτωτο από το 1959 στην τοπική αερολέσχη σε μια πόλη της κεντρικής Ρωσίας. 
Επιλέχτηκε και εκπαιδεύτηκε για αστροναύτης, κάνοντας αίτηση στο διαστημικό πρόγραμμα. 
...Μπορούν να έχουν κάποια σχέση αυτά, δηλαδή ότι μια νεαρή εργάτρια, να έχει το '59 για χόμπι τη ρίψη με αλεξίπτωτα, 
να μπορεί να το κάνει και να μπορεί, εφόσον το επιθυμεί, να κάνει αίτηση για να μπει σε διαστημικό πρόγραμμα, 
με ένα ανελεύθερο καθεστώς, που πνίγει την προσωπικότητα;
Η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής στην Ιστορία δεν ήταν γόνος της αστικής τάξης ή της παλιάς αριστοκρατίας και φυσικά δεν ήταν στην Ελλάδα μιας και το 1937 οι γυναίκες στην Ελλάδα δεν είχαν καν δικαίωμα ψήφου. Ηταν μια εργάτρια γης, Πόντια στην καταγωγή, η Πάσα Αγγελίνα, βουλευτής του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
την ομιλία του Θοδωρή Χιώνη στο Βόλο