Κοίτα πόσο μαλάκες πιάνονται κάποιοι...

 

Θέλετε να σας αποδείξω για πόσο μαλάκες μας θεωρούν; 

     Και πόσο μαλάκες πιάνονται κάποιοι;
Συχνά η κυβέρνηση και τα διάφορα παπαγαλάκια της αστικής τάξης μας λένε για τα πολύ καλά νούμερα της οικονομίας, για την ανάπτυξη, για την καλή έξωθεν εικόνα. Κάποιοι μάλιστα πιο τολμηροί – ή πιο θρασείς- μας λένε για το μεγάλο θαύμα της Ελληνικής οικονομίας που πρέπει όλοι να το προσκυνήσουμε για να μην είμαστε αχάριστοι. Υπάρχουν τα αδωνοειδή που ξελαρυγγιάζονται για να μας πείσουν ότι σε όποια χώρα κι αν πας θα σου πούνε πόσο τυχερός είσαι που ζεις στην Ελλάδα, υπάρχουν και τα χατζιδακικοειδη που -λιγότερο εριστικά- θα πουν πως βήμα βήμα κοστολογημένα κι εξορθολογισμένα αυτή η μεγάλη πρόοδος της οικονομίας θα περάσει στο απλό νοικοκυριό, στον απλό πολίτη, στον μισθωτό, στον συνταξιούχο, στον εργάτη. Ένα πέρασμα που όλο το ακούμε, μα ποτέ δεν έρχεται.
Πάμε τώρα να το δούμε σε αριθμούς τι σημαίνει αυτή η ανάπτυξη να μας γίνουν πενηνταράκια και να καταλάβει κι ο πιο κολλημένος πώς λειτουργεί η φάση. Πιστεύω πως μόνο όποιος δε θέλει να καταλάβει, δε θα καταλάβει μετά κι από αυτό.
Θα συγκρίνουμε το οικονομικό μέγεθος, τον πλούτο διάφορων ανθρώπων κι ομάδων στην έναρξη της κρίσης το 2010 με αυτόν σήμερα σύμφωνα με επίσημα στοιχεία κι επίσημους φορείς. Τώρα αν υπάρχουν και κρυφά ταμεία, ας κάνει ο καθένας τις δικές του σκέψεις.
Ο πιο φανατικός οπαδός των μνημονίων, του ΝΑΙ και της κυβέρνησης ο Γιάννης Αλαφούζος, το 2010 είχε περιουσία που ανερχόταν σε ένα μέγεθος κοντά στα 500 εκατομμύρια δολάρια. Σήμερα, η περιούσια του έχει υπερδιπλασιαστεί, έχει ξεπεράσει το 1,1 δισεκατομμύριο κι έχει μπει στην λίστα Forbes. Όλοι μαζί μπορούμε.
Ο πιο δεξιός από τον Κασιδιάρη, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, στην έναρξη των μνημονίων είχε περιουσία κοντά στα 350 εκατομμύρια δολάρια. Σήμερα ξεπερνάει το 1,2 δισεκατομμύρια.
Ο μεγάλος -πλέον- αντίπαλος της κυβέρνησης κι ένας από τους ηγέτες των αντιπολιτευόμενων media, ο Βαγγέλης Μαρινάκης, είχε περιουσία κοντά στο 1 δισεκατομμύριο και πλέον ξεπερνάει τα 4 δισεκατομμύρια.
Αντίστοιχα, ο Δημήτρης Μελισσανίδης ξεκινούσε το 2010 με κάτι λιγότερο από 2 δισεκατομμύρια και πλέον αγγίζει τα 3,5 δισεκατομμύρια.
Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος της ενέργειας ξεκινούσε με 300 εκατομμύρια για να ξεπεράσει το 1,5 δισεκατομμύριο και να μπει στη λίστα Forbes με τους δισεκατομμυριούχους. Φτηνούς λογαριασμούς σας υποσχέθηκαν με τον ανταγωνισμό, νέους δισεκατομμυριούχους σας έφεραν. Νεοφιλελευθερισμός.
Ο Γιώργος Περιστέρης της ΤΕΡΝΑ ξεκινούσε με 200-250 εκατομμύρια προ κρίσης και πλέον ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο κι έχει μπει κι αυτός στη λίστα. Αν ξέρεις να βάζεις καλά διοικητικά στελέχη κι αν εμπιστεύεσαι την οικογένεια, προκόβεις. Υποκλίνομαι σαν τον Γεραπετρίτη εδώ.
Η οικογένεια Λάτση πριν την τραπεζική να υπενθυμίσουμε κρίση είχε μια καθαρή περιουσία κοντά στα 3 δισεκατομμύρια το 2010, σήμερα με τις τράπεζες σωσμένες από τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους πολίτες έχει περιουσία που αγγίζει τα 4 δισεκατομμύρια. Κι έχει κι ένα Ελληνικό να έχει να παίζει.
Η Μαρία Αγγελικούση του Angelicoussis Group ξεκινούσε κοντά στα 2 δισεκατομμύρια για να φτάσει σήμερα στα 7,5 και να είναι πρώτη ανάμεσα στους Έλληνες και κοντά στους 500 πιο πλούσιους του κόσμου στη λίστα Forbes με πάνω από 140 πλοία. Βοηθάνε οι πόλεμοι κι οι διεθνείς αναταραχές την ανάπτυξη μην ακούτε τι λένε τα τραγούδια και τα βιβλία.
Η οικογένεια Μαρτίνου από 3 δισεκατομμύρια το 2010, συνολικά τα τρία αδέρφια έφτασαν σε μια περιουσία πάνω από 8,5 δισεκατομμύρια και πάνω από 300 πλοία.
Οι Βαρδινογιάννηδες, τέλος, από 1,5 δισεκατομμύριο περιουσία έφτασαν περίπου τα 2,5 δισεκατομμύρια μέσα σε 15 χρόνια και ισχυροποιήθηκαν στις λίστες Forbes και Bloomberg
Μια χούφτα ανθρώπων, μια ενδεκάδα, σαν αυτή που βλέπουμε τις Κυριακές στο γήπεδο μέσα σε 15 χρόνια αύξησαν κατά 14 δισεκατομμύρια τον ήδη τρελό τους πλούτο κι έχουν επίσημη καθαρή περιουσία που ξεπερνά τα 35 δισεκατομμύρια. 11 άνθρωποι.
Την ίδια περίοδο, σχηματικά να δούμε, ένας γιατρός του ΕΣΥ έπαιρνε κατά μέσο όρο 2000 ευρώ και σήμερα με τον τρελό πληθωρισμό παίρνει κοντά στα 1700. Αντίστοιχα, ο δάσκαλος έπαιρνε 1400 και σήμερα να φτάσει τα 1000 κάτι. Ο μέσος δημόσιος υπάλληλος ξεπερνούσε τα 1300 ευρώ και σήμερα φτάνει μέσο όρο τα 1000. Ο οικοδόμος αν τεντωνόταν κι έβαζε τη ζωή του σε κίνδυνο μπορούσε να φτάσει τα 1400 και σήμερα να αγγίξει τα 1200. Ο μέσος ιδιωτικός υπάλληλος έφτανε μέχρι τα 1300 και σήμερα άντε να πιάσει στην καλύτερη τα 1100.
Με βάση τον μέσο μισθό, η περιουσία που έχουν 11 άνθρωποι ισοδυναμεί με το οικονομικό μέγεθος 1.700.000 ανθρώπων, σχεδόν το 40% των απασχολούμενων.
Και το κερασάκι στην τούρτα.

 Κι ενώ κανείς Έλληνας, εκτός μιας μερίδας που μας λένε γραφικούς, δεν ασχολείται με αυτούς τους 11 και κυρίως με το σύστημα που τους παράγει και τους διατηρεί, σε κάθε ποστ βλέπουμε τρομερό, ναζιστικό θανατηφόρο μίσος για πρόσφυγες, Ρομά, αυτιστικούς, άπορους κτλ. γιατί μας τρώνε, λέει, τα επιδόματα και δε μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς.
Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς, στον μέσο φορολογούμενο τα λεφτά που αντιστοιχούν στα επιδόματα των απόρων, των Ρομά, κτλ. (ΟΠΕΚΑ) είναι το αστρονομικό 8 με 10 ευρώ…ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Στους πρόσφυγες στο 1,60 με 2,40 ευρώ…ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ. Λίγο παραπάνω από ένα εισιτήριο του μετρό.
Αλλά οι Έλληνες δεν είναι χαζοί, ούτε κι οι άλλοι στας Ευρώπας, που στηρίζουν ναζιστές, φασίστες, μαχαιροβγάλτες. 

Γιατί εντάξει αφού δε μπορείς να κάνεις κάτι με αυτούς που βγάζουν 14 δισεκατομμύρια κέρδη στην πλάτη σου τουλάχιστον να κερδίσεις από αυτούς που σου «τρώνε» ένα εισιτήριο μετρό τον χρόνο. 

Στο κάτω κάτω οι περισσότεροι από αυτούς τους 11 έχουν τις ομαδάρες μας και φέρνουν τους παιχταράδες μας και μας φτιάχνουν την πατημένη αυτοπεποίθηση κάθε φορά που σφυρίζει ο διαιτητής τη λήξη του αγώνα.
Τι άλλο να πούμε πέρα από το…
ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ!

Κυκλοθυμικός
21.9.26 ·

Ποιος μας έμαθε για Ποια πράγματα Αξίζει να τρέχουμε;

 

                       ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΟ
Ποιος μας έμαθε για ποια πράγματα αξίζει να τρέχουμε;
Η εικόνα είναι σχεδόν αλληγορική. Οι μπάρες ανοίγουν και εκατοντάδες άνθρωποι αρχίζουν να τρέχουν. Τρέχουν πραγματικά, με όση δύναμη έχουν, για να προλάβουν μια καλύτερη θέση στη συναυλία, να βρεθούν λίγο πιο κοντά στη σκηνή, εκεί όπου συμβαίνει το γεγονός.
Θα ήταν πολύ εύκολο να τους ειρωνευτούμε. Και θα ήταν λάθος.
Γιατί το ενδιαφέρον στην εικόνα δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι τρέχουν. Είναι ότι μπορούν ακόμη να τρέξουν. Μπορούν να επιθυμήσουν κάτι τόσο πολύ ώστε να περιμένουν ώρες, να στριμωχτούν, να κινητοποιηθούν, να συγκεντρωθούν κατά χιλιάδες στον ίδιο τόπο.
Άρα το πρόβλημα δεν είναι ότι η κοινωνία μας έχασε την επιθυμία της. Το ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Γιατί καμία κοινωνία δεν γεννιέται γνωρίζοντας τι είναι σημαντικό. Μαθαίνει τι αξίζει να θαυμάζει, να επιθυμεί, να αγοράζει, να φοβάται, για ποιο πράγμα αξίζει να περιμένει, να ταξιδέψει, να συγκινηθεί ή να θυμώσει. Και αυτή η εκπαίδευση δεν γίνεται μόνο στο σχολείο. Γίνεται καθημερινά από τις οθόνες, τη διαφήμιση, την τηλεόραση, τις πλατφόρμες, από τα πρόσωπα που προβάλλονται αδιάκοπα και από εκείνα που δεν προβάλλονται ποτέ.
Μια κοινωνία εκπαιδεύεται κυρίως από αυτά στα οποία μαθαίνει να στρέφει την προσοχή της. Και εδώ βρίσκεται μία από τις πιο αθέατες λειτουργίες του σύγχρονου καπιταλισμού. Δεν χρειάζεται να σου απαγορεύσει να σκέφτεσαι. Δεν χρειάζεται καν να σου πει τι να σκέφτεσαι. Αρκεί να επηρεάζει αποφασιστικά για ποια πράγματα θα σκέφτεσαι. Η εξουσία πάνω στην προσοχή προηγείται συχνά της εξουσίας πάνω στη σκέψη.
Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσα σε έναν πρωτοφανή μηχανισμό παραγωγής προσοχής και επιθυμίας: κοίτα εδώ, θύμωσε γι' αυτό, συγκινήσου μ' εκείνο, αγόρασε αυτό, φοβήσου το άλλο, δες το επόμενο, συνέχισε να σκρολάρεις. Δεν χρειάζεται κάποιο σκοτεινό κέντρο που τα σχεδιάζει όλα. Αρκεί η σύγκλιση ενός οικονομικού και πολιτισμικού συστήματος που ευνοεί έναν συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου: έναν άνθρωπο με αστείρευτη επιθυμία για κατανάλωση και εξασθενημένη επιθυμία για συμμετοχή και ευθύνη.
Κι εδώ εμφανίζεται ο Ρέμος. Όχι ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Ο κάθε Ρέμος. Ο Ρέμος ως πολιτισμικό σημείο, ως θέαμα, ως «εμπειρία», ως οργανωμένη συγκίνηση. Μόνο που αυτή η συγκίνηση έχει συχνά κάτι το πλαστικό. Όχι επειδή είναι ψεύτικη. Οι άνθρωποι μπορεί πράγματι να συγκινούνται, να κλαίνε, να θυμούνται έναν έρωτα, έναν άνθρωπο που έχασαν, μια εποχή της ζωής τους. Το πλαστικό δεν βρίσκεται στην αλήθεια του αισθήματος αλλά στη βιομηχανική του μορφή. Είναι μια συγκίνηση προκατασκευασμένη, σκηνοθετημένη, επαναλήψιμη και έτοιμη προς κατανάλωση.
Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε π λ α σ τ ι κ ό σ υ ν α ί σ θ η μ α: ένα συναίσθημα που μπορεί να είναι απολύτως αληθινό τη στιγμή που βιώνεται, αλλά έχει οργανωθεί έτσι ώστε να καταναλωθεί χωρίς να αφήσει πίσω του υποχρεώσεις. Γιατί το πραγματικό συναίσθημα έχει συνέπειες. Η αγάπη ζητά παρουσία. Η θλίψη ζητά μνήμη. Η οργή απέναντι στην αδικία ζητά θέση. Η συμπόνια ζητά να πλησιάσεις τον άλλον. Το πλαστικό συναίσθημα ζητά κυρίως… το επόμενο συναίσθημα. Όπως, άλλωστε, συμβαίνει συχνά και στις σύγχρονες "ερωτικές" μας σχέσεις.
Συγκινούμαι χωρίς να δεσμεύομαι. Θυμώνω χωρίς να πράττω. Πενθώ χωρίς να θυμάμαι. Συμμετέχω χωρίς να αναλαμβάνω ευθύνη. Ένταση χωρίς διάρκεια. Συγκίνηση χωρίς συνέπεια. Συμμετοχή χωρίς ευθύνη.
Και ίσως αυτή να είναι η ιδανική συναισθηματική κατάσταση του καταναλωτικού υποκειμένου: όχι ένας άνθρωπος που δεν αισθάνεται τίποτε, αλλά ένας άνθρωπος που αισθάνεται διαρκώς και δεν προλαβαίνει να μεταβολίσει τίποτε. Το ώριμο συναίσθημα χρειάζεται χρόνο και σιωπή. Χρειάζεται να αντέξεις αυτό που ένιωσες αρκετά ώστε να αναρωτηθείς τι σημαίνει για τη ζωή σου. Το πλαστικό συναίσθημα δεν σου δίνει αυτόν τον χρόνο. Σου δίνει το επόμενο συναίσθημα, όπως τα προϊόντα στο ράφι ενός σούπερ μαρκετ.
Η βιομηχανία του θεάματος έχει καταλάβει κάτι θεμελιώδες: ο άνθρωπος δεν καταναλώνει μόνο πράγματα. Καταναλώνει αισθήματα. Συγκίνηση, ταύτιση, νοσταλγία, ερωτισμό, ένταση, συλλογικότητα, ακόμη και την αίσθηση ότι ανήκει κάπου. Το γεγονός γίνεται εικόνα, η εικόνα περιεχόμενο και το περιεχόμενο επιστρέφει στις πλατφόρμες για να παραγάγει νέα προσοχή, νέα επιθυμία και νέα κατανάλωση.
Και κάπου εδώ αρχίζει η νηπιοποίηση του δυτικού υποκειμένου.
Όχι επειδή όποιος διασκεδάζει είναι νήπιο. Αυτό θα ήταν ανόητο και περιφρονητικό. Η νηπιοποίηση βρίσκεται αλλού. Το νήπιο κατοικεί σε έναν κόσμο που έχει κατασκευαστεί από άλλους. Δεν αποφασίζει τους κανόνες του, δεν οργανώνει τους θεσμούς του, δεν αναλαμβάνει ευθύνη για το μέλλον του. Κάποιος άλλος φροντίζει γι' αυτά. Εκείνο επιθυμεί, ζητά, καταναλώνει, δυσανασχετεί, χαίρεται, θυμώνει και περιμένει την επόμενη ικανοποίηση.
Κάπως έτσι εκπαιδεύεται και ο σύγχρονος πολίτης. Του ζητούν να είναι απολύτως ενήλικος όταν πρόκειται να εργαστεί, να πληρώσει φόρους και δάνεια, να ανταγωνιστεί, να αυτοβελτιωθεί, να αναλάβει την «ατομική του ευθύνη». Όταν όμως πρόκειται για τον κοινό κόσμο, του ζητείται να παραμένει παιδί. Κάποιος άλλος θα αποφασίσει για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, τον πόλεμο και την ειρήνη, την παιδεία, την εργασία, το μέλλον των παιδιών του. Κι εκείνος θα επιλέξει κυρίως ανάμεσα σε προϊόντα, πλατφόρμες, κόμματα, πρόσωπα και εμπειρίες που έχουν ήδη τοποθετηθεί μπροστά του.
Ενηλικιώνεται ως καταναλωτής και νηπιοποιείται ως πολίτης.
Εδώ ακριβώς η διασκέδαση αποκτά πολιτική σημασία. Όχι επειδή υπάρχει κάτι κακό στο τραγούδι, στον χορό ή στη χαρά. Ένας πολιτισμός χωρίς γιορτή θα ήταν νεκρός. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η γιορτή δεν είναι πια ανάπαυση από τη συμμετοχή στον κοινό κόσμο, αλλά υποκατάστατό της. Όταν εκπαιδευόμαστε να είμαστε θεατές παντού: στη συναυλία, στην τηλεόραση, στην πολιτική, στον πόλεμο, στην καταστροφή, ακόμη και στην ίδια μας τη ζωή. Και ο θεατής έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για κάθε σύστημα εξουσίας: μπορεί να είναι εξαιρετικά συγκινημένος χωρίς να είναι καθόλου επικίνδυνος. Μπορεί να φωνάζει, να κλαίει, να εξοργίζεται, να χειροκροτεί, να κάνει like και share. Μπορεί ακόμη και να πιστεύει ότι συμμετέχει. Αρκεί η συγκίνησή του να μην αποκτήσει διάρκεια. Να μη γίνει οργάνωση, κρίση, συλλογική βούληση, πράξη.
Η σύγχρονη εξουσία δεν χρειάζεται πάντοτε να σου πει «σώπα».
Μπορεί να σου πει: «Φώναξε όσο θέλεις. Αρκεί να παραμείνεις θεατής».
Δεν με ενοχλεί, λοιπόν, που τρέχουν για τον Ρέμο. Με ανησυχεί το ενδεχόμενο ότι μια κοινωνία φαίνεται να έχει ξεχάσει για τι άλλο αξίζει να τρέξει. Πότε τρέξαμε τελευταία φορά έτσι για ένα σχολείο; Για ένα νοσοκομείο; Για έναν δημόσιο χώρο; Για μια αδικία που δεν συνέβη προσωπικά σ' εμάς; Για έναν θεσμό που καταρρέει; Για το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας;
Γι' αυτό το ερώτημα δεν είναι γιατί έτρεξαν στον Ρέμο. Ούτε αν έπρεπε να πάνε στη συναυλία. Ούτε αν η διασκέδασή τους ήταν «ποιοτική» ή «ευτελής». Το δύσκολο ερώτημα είναι άλλο: Ποιος έμαθε μια κοινωνία για ποια πράγματα αξίζει να τρέχει; Και το ακόμη δυσκολότερο: Ποιος ωφελείται όταν δεν τρέχει πια για τίποτε άλλο; Γιατί ίσως η πιο αποτελεσματική εξουσία δεν είναι εκείνη που ακινητοποιεί τους ανθρώπους. 

Είναι εκείνη που τους αφήνει να τρέχουν όσο θέλουν - αφού πρώτα τους έχει μάθει προς τα πού

Από Αντώνης Ανδρουλιδάκης

13 Σεπτεμβρίου στις 9:10 μ.μ. ·

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Takis Moschov
20.9.26 ·

«Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα.»
- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936

«Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.»
- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940

«Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών.»
- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940
.........................................................................................................................................
Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967.
Γεννήθηκε το 1901 στην Γερμανία. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο με ειδικότητα στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και αργότερα, ως ακαδημαϊκός, ασχολήθηκε με το εμπορικό και εταιρικό δίκαιο. Κατά τη ναζιστική περίοδο στη Γερμανία, διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στο πρόγραμμα Gleichschaltung, το οποίο προωθούσε το ναζιστικό καθεστώς, και είχε σαν στόχο τον ολοκληρωτικό έλεγχο και τον συντονισμό κάθε πτυχής της κοινωνίας.
Αρμοδιότητά του ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου νομικών πλαισίων, τα οποία θα εφαρμόζονταν σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, όταν το Τρίτο Ράιχ θα επικρατούσε στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι στους δημόσιους λόγους του, ο Hallstein μιλούσε για την «Μεγάλη Γερμανία».
Ακόμη, ο Hallstein διετέλεσε μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (Nationalsozialistische Lehrerbund, NSLB), που προσδοκούσε την πλήρη ναζιστικοποίηση της εκπαίδευσης. Για τον λόγο αυτό, στην Ένωση συμμετείχαν εκπαιδευτικοί που ήταν δοκιμασμένοι για τα πολιτικά τους φρονήματα. Συμμετείχε ακόμη στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Επαγγελματιών Νομικών (Nationalsozialistischer Rechtswahrerbund, NSRB), στον οργανισμό Εθνικοσοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt, NSV), αλλά και στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Λεκτόρων (Nationalsozialistischer Deutscher Dozentenbund, NSDDB), στόχος της οποίας ήταν η αύξηση της επιρροής στα πανεπιστήμια και ο πολιτικός έλεγχος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αυστηρώς ρατσιστικά κριτήρια.

«Να ξεριζώσουμε καθετί που δεν είναι γερμανικό από το χώρο των γραμμάτων», ήταν το σύνθημα του συνδέσμου. Επίσης, ο Hallstein ήταν μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης για την Προστασία από Αεροπορική Επιδρομή (Nationalsozialistischer Luftschutzbund, RLB). Παρόλα αυτά, δεν υπήρξε οργανωμένο μέλος του Ναζιστικού κόμματος Γερμανίας (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) … τουλάχιστον όχι επίσημα.
Δήλωνε μάλιστα ότι κρατούσε αποστάσεις από τους Ναζί… Παρόλα αυτά, αν εστιάσει κανείς στην ουσία, εύκολα καταλαβαίνει ότι ο Walter Hallstein αποτέλεσε βασικό θεμελιωτή του γερμανικού εκφασισμού.

ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

"Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το κοινό μας σπίτι, την ομπρέλα που σκεπάζει όλα τα κράτη - μέλη της", "το Ευρωπαϊκό όραμα αποτελεί κοινή κληρονομιά για όλους του λαούς της Ευρώπης". 

Αυτά και άλλα πομπώδη λόγια ακούμε συνεχώς από την πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος, εγχώριου και ξένου. 

Για να εξετάσουμε την αλήθεια πίσω από αυτές τις διακηρύξεις, καλό θα είναι να κάνουμε μια αναδρομή στις ρίζες της Ευρωπαϊκή Ένωσης, εμβαθύνοντας στους πραγματικούς σκοπούς της συγκρότησης της.
Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. 

Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967. 

Γεννήθηκε το 1901 στην Γερμανία. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο με ειδικότητα στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και αργότερα, ως ακαδημαϊκός, ασχολήθηκε με το εμπορικό και εταιρικό δίκαιο. Κατά τη ναζιστική περίοδο στη Γερμανία, διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στο πρόγραμμα Gleichschaltung, το οποίο προωθούσε το ναζιστικό καθεστώς, και είχε σαν στόχο τον ολοκληρωτικό έλεγχο και τον συντονισμό κάθε πτυχής της κοινωνίας. 

Αρμοδιότητά του ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου νομικών πλαισίων, τα οποία θα εφαρμόζονταν σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, όταν το Τρίτο Ράιχ θα επικρατούσε στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι στους δημόσιους λόγους του, ο Hallstein μιλούσε για την “Μεγάλη Γερμανία”. Ακόμη, ο Hallstein διετέλεσε μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (Nationalsozialistische Lehrerbund, NSLB), που προσδοκούσε την πλήρη ναζιστικοποίηση της εκπαίδευσης.

 Για τον λόγο αυτό, στην Ένωση συμμετείχαν εκπαιδευτικοί που ήταν δοκιμασμένοι για τα πολιτικά τους φρονήματα. Συμμετείχε ακόμη στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Επαγγελματιών Νομικών (Nationalsozialistischer Rechtswahrerbund, NSRB), στον οργανισμό Εθνικοσοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt, NSV), αλλά και στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Λεκτόρων (Nationalsozialistischer Deutscher Dozentenbund, NSDDB), στόχος της οποίας ήταν η αύξηση της επιρροής στα πανεπιστήμια και ο πολιτικός έλεγχος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αυστηρώς ρατσιστικά κριτήρια. “Να ξεριζώσουμε καθετί που δεν είναι γερμανικό από το χώρο των γραμμάτων”, ήταν το σύνθημα του συνδέσμου. 

Επίσης, ο Hallstein ήταν μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης για την Προστασία από Αεροπορική Επιδρομή (Nationalsozialistischer Luftschutzbund, RLB). Παρόλα αυτά, δεν υπήρξε οργανωμένο μέλος του Ναζιστικού κόμματος Γερμανίας (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) … τουλάχιστον όχι επίσημα. 

Δήλωνε μάλιστα ότι κρατούσε αποστάσεις από τους Ναζί… Παρόλα αυτά, αν εστιάσει κανείς στην ουσία, εύκολα καταλαβαίνει ότι ο Walter Hallstein αποτέλεσε βασικό θεμελιωτή του γερμανικού εκφασισμού.
Το 1942, κλήθηκε να υπηρετήσει στο πυροβολικό της Wehrmacht με τον βαθμό του υπολοχαγού. Ύστερα από δυο χρόνια, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Αμερικάνους και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στις Η.Π.Α. 

Εκεί, υπηρετώντας τα νέα του αφεντικά, άρχισε την εκπαίδευση των φυλακισμένων σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα των Η.Π.Α. 

Η σχέση του με τις υπηρεσίες των Η.Π.Α. από εκείνο το σημείο και μετά θα είναι μόνιμη. 

Μετά τον πόλεμο, ο Hallstein γυρίζει στην Γερμανία, όπου αναλαμβάνει πρύτανης του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης κι έπειτα πρόεδρος της Διάσκεψης των Πρυτάνεων της Δυτικής Γερμανίας, το προτεκτοράτο και προπύργιο των Η.Π.Α. 

Τον Ιούνιο του 1950, ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, Konrad Adenauer, κάλεσε τον Hallstein να ηγηθεί της γερμανικής αντιπροσωπείας στην συνδιάσκεψη που έγινε στο Παρίσι, σχετικά με την πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, Robert Schuman, για την δημιουργία μιας κοινότητα που θα ενοποιούσε τον έλεγχο της γερμανικής και της γαλλικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα. 

Ο Adenauer, μαζί με τα αφεντικά του από τις Η.Π.Α., είναι υπεύθυνος για την μεταπολεμική αποκατάσταση πολλών ναζί, σε κομβικά μάλιστα πόστα της διοίκησης. 

Στις 18 Απριλίου του 1951, υπογράφεται από έξι χώρες η Συνθήκη των Παρισίων. 

Την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (European Coal and Steel Community, ECSC) αποφάσισαν η Δυτική Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και η Ιταλία. Στόχος του σχήματος, η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και η συνένωση των χωρών της Ευρώπης σε ολοκληρωτικές δομές. 

Μέσα στο έτος, ο Hallstein διορίζεται ανώτατο στέλεχος του Γραφείου Εξωτερικών Υποθέσεων της Δυτικής Γερμανίας. Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε επί της ουσίας τη λήψη των αποφάσεων, παρόλο που δεν ανήκε σε κάποιο πολιτικό κόμμα…

Το 1950, πρέσβης της Γερμανίας αναλαμβάνει ο Carl Friedrich Ophuls, δεξί χέρι του Hallstein στις Βρυξέλλες, πρώην μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και “πολιτικά αξιόπιστος” Ναζί, σύμφωνα με επίσημη επιστολή του κόμματος προς το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, το 1941.

 Ο Ophuls ήταν ο κύριος εμπειρογνώμονας σε θέματα πατεντών στο επιτελείο της IG Farben στη Φρανκφούρτη. 

Το 1957 συνέταξε το καταστατικό για το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Στις 3 Ιουνίου του 1955 πραγματοποιείται διάσκεψη στην Σικελία της Ιταλίας μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών των έξι κρατών που αποτελούσαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα: 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Ιταλίας, Gaetano Martino, πρώην μέλος του Φασιστικού Κόμματος (Partito Nazionale Fascista, PNF) του δικτάτορα Benito Mussolini. 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Γαλλίας, Antoine Pinay, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του καθεστώτος Vichy, που υπήρξε η μαριονέτα της ναζιστικής Γερμανίας στην Νότια Γαλλία. 

Ο Υπ. Εξωτερικών του Βελγίου, Paul-Henri Spaak, μετέπειτα Γενικό Γραμματέας του ΝΑΤΟ. 

Ο Υπ. Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Joseph Bech, συντηρητικός πολιτικός. 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Ολλανδίας, Willem Beyen, ο οποίος διετέλεσε γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου της Philips, επικεφαλής θυγατρικής της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας Ανατολικών Ινδιών , αντιπρόεδρος, και από το 1937 πρόεδρος, της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία και διευθυντής της Unilever. 

Και φυσικά, ο Υπ. Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας, Walter Hallstein.



Walter Hallstein

Η συνθήκη αυτή οδήγησε στην τελική απόφαση για την δημιουργία της οικονομικής ένωσης. 

Δυο χρόνια αργότερα, στις 25 Μαρτίου του 1957, υπογράφεται η Συνθήκη της Ρώμης, στην οποία αποφασίζεται η δημιουργία της ΕΟΚ. 

Η ΕΟΚ συγκροτείται την πρώτη μέρα του Ιανουαρίου του επόμενου έτους, με τον Hallstein στην προεδρεία, να οραματίζεται μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη. 

Η συνθήκη αυτή, αλλά και οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ακολούθησαν, φέρουν την υπογραφή του εμπνευστή τους. 

Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Charles de Gaulle, θυμόταν στα απομνημονεύματα του, αναφερόμενος στον συγκεντρωτικό και απολυταρχικό χαρακτήρα του τεχνοκράτη Hallstein:
"Ήταν σθεναρά προσκολλημένος στην διατριβή του υπερ-κράτους, και οδηγούσε επιδέξια όλες τις προσπάθειές του προς την κατεύθυνση να δώσει στην Κοινότητα το χαρακτήρα και την εικόνα του ενός. Είχε κάνει τις Βρυξέλλες, όπου διέμενε, ένα είδος πρωτεύουσας. Εκεί καθόταν με όλες τις δικλείδες της κυριαρχίας, κατευθύνοντας τους συναδέλφους του, την κατανομή των θέσεων εργασίας μεταξύ τους, ελέγχοντας αρκετές χιλιάδες διορισμένους υπαλλήλους, τους οποίους προωθούσε και αντάμειβε κατά την κρίση του, να δέχεται τα διαπιστευτήρια των ξένων πρεσβευτών, επιμένοντας σε πλήρεις κρατικές τιμές κατά τη διάρκεια των επίσημων επισκέψεων του, πρόθυμος, πράγματι, να προωθήσει την συνένωση των Έξι, την οποία πιστεύει ως προορισμό για την ικανοποίηση των φιλοδοξιών του."
Ο πρώτος πρόεδρος και αρχιτέκτονας του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισήμαινε:
"Κατ ‘αρχήν, δεν έχουμε καμία πολιτική αρμοδιότητα… γιατί δεν το προβλέπει η Συνθήκη της Ρώμης. Αλλά έχουμε την πολιτική ευθύνη, επειδή είμαστε μια πολιτική - όχι μια οικονομική - επιχείρηση. Η Κοινή Αγορά έχει ως στόχο της πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης".

Η Ναζιστική Γερμανία προετοίμαζε το έδαφος, μερικά χρόνια πριν τον πόλεμο, για την επικράτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο του ολοκληρωτικού καθεστώτος που πρέσβευε, αλλά κυρίως των καρτέλ που το χρηματοδοτούσαν. 

Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καρτέλ που στήριζαν το κράτος των Ναζί, όπως η IG Farben, καρπώνονταν τον γεωφυσικό πλούτο και τις βιομηχανίες μετάλλου, χημικών, πετροχημικών και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών των κατακτημένων χωρών. 

Στην Δρέσδη λειτουργούσε το “Κεντρικό Ινστιτούτο Ερευνών για την Εθνική Οικονομική Τάξη και την Οικονομία της Ευρύτερης Σφαίρας”, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Arno Soelter. 

Ο Soelter, στο βιβλίο του “Το καρτέλ της Ευρύτερης Σφαίρας – Ένα εργαλείο για την τάξη στη βιομηχανική αγορά στη Νέα Ευρώπη”, οραματίζεται τη διαμόρφωση της Ευρώπης μετά την επικράτηση συγκεκριμένων καρτέλ. 

Με τη μελέτη αυτή, εξηγεί πώς οι βιομηχανίες, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και τα καρτέλ θα ελέγχονται από το Ράιχ κι έτσι θα λειτουργούν προς όφελός του: Ένα πανευρωπαϊκό τραστ.

Επίσης, διαβεβαίωνε πως, στο μέλλον, τα γερμανικά θα ήταν η διεθνής γλώσσα όλων των επίσημων ευρωπαϊκών συμφωνιών και το ράιχσμαρκ θα αποτελούσε την βάση όλων των διακανονιστικών τιμών της Ευρώπης. Κάτι τέτοιο θυμίζει έντονα αυτό που συμβαίνει σήμερα στην ζώνη του Ευρώ. 

Η διατριβή του θα λειτουργούσε αργότερα ως προσχέδιο για την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκή Ένωσης:
"Υπενθυμίζουμε την ιεραρχία οργάνωσης της αγοράς: Κράτος – Οικονομική Ομάδα – Καρτέλ, την οποία έχουμε καθιερώσει για την Ευρύτερη Σφαίρα. Σε αυτή την ιεραρχία παραβλέπουμε τις ευθύνες του κράτους στον τομέα της εμπορικής και οικονομικής πολιτικής, μέσα στην Ευρύτερη Σφαίρα.

 Αντ’ αυτού θέλουμε να εξετάσουμε λεπτομερώς το πρόβλημα της οργάνωσης της Ευρωπαϊκής αγοράς από τη σκοπιά του καρτέλ και, συνεπώς, να εξετάσουμε λεπτομερώς τα προβλήματα της οικονομικής πολιτικής του κράτους, τα οποία αναπόφευκτα προκύπτουν λόγω της ρυθμιστικής αρχής της αγοράς, ολόκληρης της περιοχής από το καρτέλ της Ευρύτερης Σφαίρας…
Ανώτερο του Γραφείου Καρτέλ θα είναι το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ, το οποίο σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που του έχουν ανατεθεί, αντιστοιχεί με το παρόν τμήμα εποπτείας του Καρτέλ του Γερμανικού Βιομηχανικού Ομίλου (Reichsgruppe Industrie), καθώς επίσης και στο τμήμα καρτέλ ή στα ειδικά τμήματα του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών Υποθέσεων.

 Το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ είναι η υψηλότερη ρυθμιστική αρχή. Επομένως είναι υπεύθυνο για τη λήψη των τελικών αποφάσεων για τα θέματα των περιοχών της ευθύνη εποπτείας του καρτέλ…
Από πρακτικής απόψεως, τα καθήκοντα θα πρέπει να κατανεμηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφευχθεί η επικάλυψη των εργασιών.

 Θα ήταν σκόπιμο να ανατεθεί η πραγματική εποπτεία των γραφείων του καρτέλ στο Υπουργείο Οικονομικών Υποθέσεων, ενώ τα καθήκοντα του Κεντρικού Γραφείου Καρτέλ για τη βιομηχανία, θα ασχολούνται περισσότερο με θέματα που αφορούν τη θεμελιώδη οργάνωση της αγοράς, καθώς και νομικά και διακρατικά θέματα που αφορούν το καρτέλ…
Φυσικό επακόλουθο είναι πως η Γερμανική μέθοδος εποπτείας του καρτέλ θα εισαχθεί και στα μη Γερμανικά τμήματα, που βρίσκονται στην επιρροή της Ευρωπαϊκής Σφαίρας. 

Η έκταση και η φύση της οργάνωσης σε άλλες χώρες φυσικά θα διαφέρει, ανάλογα με τον βαθμό της εκβιομηχανοποίησης.”

Ο Soelter ήταν επηρεασμένος από τον Werner Daitz, ο οποίος υπήρξε δεξί χέρι του Hitler, βουλευτής του Ναζιστικού Κόμματος, υπεύθυνος για το οικονομικό πλάνο του Ράιχ, και εκείνος που εισήγαγε τους όρους “Ευρύτερη Σφαίρα” και “Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα”. 

Το 1962, ο Arno Soelter ήταν επιτελικό, ανώτατο στέλεχος των καρτέλ μέσα στη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα - ΕΟΚ (Europäische Wirtschaftsgemeinschaft - EWG), συνεχίζοντας να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

Ένας ακόμη ηγετικός παράγοντας του οικονομικού πλάνου του Ράιχ υπήρξε ο Hermann Abs, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες τράπεζες, της Deutsche Bank, από το 1938 μέχρι το 1945. 

Από τα χέρια του πέρασαν πολλές οικονομικές συμβάσεις κατά την διάρκεια της ανοικοδόμησης και λειτουργίας του συγκροτήματος του Auswitch, καθώς και απαλλοτριώσεις περιουσιών στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες. 

Το 1953, κατά την διάρκεια της διάσκεψης που έγινε στο Λονδίνο για τα πολεμικά χρέη της Γερμανίας προς τις χώρες που υπέστησαν ισοπεδωτικές ζημιές, ο Abs ήταν επικεφαλής της γερμανικής αντιπροσωπείας. 

Στην διάσκεψη, αυτή κατάφερε να κλείσει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων στις πληγείσες χώρες, με ελάχιστα ποσά οικονομικών επανορθώσεων. Η Ελλάδα ήταν η πλέον αδικημένη στο θέμα αυτό. Ο Abs διετέλεσε πρόεδρος της Deutsche Bank από το 1957 μέχρι το 1967, και είκοσι μεγάλων εταιριών.

Τα συμφέροντα που εκφράζει η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση είναι, μεταξύ άλλων, εκείνα της Rockefeller Group, η οποία λειτουργεί ως ομπρέλα πολυεθνικών που ειδικεύονται στον χώρο των φαρμάκων, του πετρελαίου και του real estate. 

Ο ιδρυτής της, David Rockefeller, που αυτοχαρακτηρίζεται ως φιλάνθρωπος, είναι βασικό στέλεχος της λέσχης Bilderberg, μιας ομάδας επιχειρηματιών, τεχνοκρατών, πολιτικών και τραπεζιτών που συνεδριάζει κάθε χρόνο, μεριμνώντας για τα οφέλη των πολυεθνικών. 

Συνιδρυτής της λέσχης ήταν ο πρίγκιπας Bernhard της Ολλανδίας, ο οποίος υπήρξε μέλος του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας, αξιωματικός και επίτιμο μέλος της ιππικού σώματος των παραστρατιωτικών Ταγμάτων Εφόδου (Schutzstaffel, SS) κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Ένας από τους βασικούς εκπροσώπους των συμφερόντων του καρτέλ στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος για τα πραξικοπήματα και τις επεμβάσεις του στα εσωτερικά των χωρών (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας), Henry Kissinger.


Το κτίριο που στεγάζει το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ, τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, που απαρτίζονται από χιλιάδες μη εκλεγμένους τεχνοκράτες.

Φαρμακευτικές και χημικές βιομηχανίες, όπως η Bayer AG, η BASF SE και η φαρμακευτική σύμπραξη Sanofi S.A., συγχώνευση - μεταξύ άλλων - της Sanofi S.A. και της Hoechst AG. 

Η Hoechst, η Bayer και η BASF συναποτέλεσαν, μαζί με μερικές ακόμα εταιρείες, το φαρμακευτικό καρτέλ της IG Farben, το οποίο χρηματοδότησε τους Ναζί, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και όλα τα πειράματα σε ανθρώπους που διεξάγονταν εκεί. 

Το περίφημο χημικό Zyklon B, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για μαζική εξόντωση εκατομμυρίων κρατουμένων, ήταν πατέντα της κοινοπραξίας. 

Το 1941, η αμερικανική Standard Oil Co. του Rockefeller είχε υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με την IG Farben. 

Περισσότεροι από 25.000 κρατούμενοι του Auswitch που χρησιμοποιήθηκαν για την ανοικοδόμηση βιομηχανικού συγκροτήματος της εταιρίας, πέθαναν κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Στην δίκη της IG Farben το 1947 - 48 όλοι οι ένοχοι αφέθηκαν ελεύθεροι σε σύντομο χρονικό διάστημα, και πολλοί, όπως ο Carl Krauch και ο Otto Ambros, μετά την αποφυλάκισή τους ανέλαβαν διευθυντικές θέσεις στις εταιρείες που προέκυψαν από την διάλυση του καρτέλ, ενώ αρκετοί άλλοι παρασημοφορήθηκαν για την προσφορά τους. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο Carl Wurster, αλλά και ο Fritz ter Meer, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IG Farben και, μεταπολεμικά, πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της Bayer.

Στις δίκες της Νυρεμβέργης, ερωτώμενος αν θεωρούσε δικαιολογημένα τα πειράματα πάνω σε ανθρώπους, απάντησε:
"Ήταν φυλακισμένοι, κι έτσι καμία συγκεκριμένη βλάβη δεν επιβλήθηκε, καθώς θα είχαν σκοτωθεί ούτως ή άλλως."

Σήμερα, οι βιομηχανίες αυτές εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο γερμανικά και γαλλικά συμφέροντα, ενώ τα κέρδη που αποφέρουν υπολογίζονται σε εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τον χρόνο. 

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τα κέντρα στελέχωσης αυτών των πολυεθνικών είναι μονομερείς, τελεσίδικες και το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει καμία δικαιοδοσία ως προς την έγκρισή τους. 

Αυτά τα καρτέλ έχουν διεισδύσει και σε πολλούς άλλους ζωτικούς τομείς της οικονομίας, όπως στη βιομηχανία τροφίμων και ενέργειας, δημιουργώντας πατέντες και κατοχυρώνοντας εμπορικά δικαιώματα. 

Οι πατέντες αυτές αποτελούν ισχυρά οικονομικά όπλα για την καθυπόταξη λαών και χωρών εντός, αλλά και εκτός, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Ένας από τους βασικούς λόγους της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι και αυτός, με τις διακηρύξεις για αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών – μελών και προστασία της δημοκρατίας να αποτελούν απλώς το περίβλημα αυτών των πολιτικών. 

Περιττό να πούμε ότι, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα μέγιστα κέρδη, η ποιότητα των παρεχόμενων προϊόντων και υπηρεσιών θα είναι όλο και χαμηλότερη, ενώ το κοινωνικό κράτος δε θα σταματά να συρρικνώνεται…

Εν τέλει, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συγκροτήθηκε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των καρτέλ και όχι τους πολίτες των κρατών - μελών. 

Τα οικονομικά της κίνητρα θεσμοθετούνται και επικυρώνονται πλέον και σε πολιτικό επίπεδο. Τεχνοκράτες, “αριστερές” φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά και διάφορα νέα πρόσωπα συνθέτουν το προσωπικό που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας την ολοκλήρωση της Ένωσης, παραπλανώντας τους πολίτες προκειμένου να αποσπάσουν τη βουβή τους συγκατάθεση. 

Ο θεσμός του Ευρωκοινοβουλίου λειτουργεί ως βιτρίνα, δημιουργώντας την αίσθηση μιας δημοκρατικής πρωτοβουλίας. 

Από την άλλη, τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν είναι παρά πληρωμένοι γραφειοκράτες, που φτιάχνουν τους νόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθ’ υπόδειξη και προς το συμφέρον των μεγάλων πολυεθνικών. 

Οι Βρυξέλλες δεν είναι τίποτε άλλο από το επιτελικό γραφείο των καρτέλ. 

Τελικά, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό τον στόχο θα συνεχίσει να επιδιώκει, μέχρι την πλήρη ολοκλήρωση της σε ένα “Ράιχ” για το καλό των …πολυεθνικών και των τραπεζών.
Τον ρόλο και την αμφίδρομη σχέση του τραπεζικού συστήματος με τους πολυεθνικούς κολοσσούς εξηγεί αναλυτικά ο Νικολάι Μπουχάριν στο βιβλίο του “Ιμπεριαλισμός και παγκόσμια οικονομία”:
"Πίσω από όλα αυτά τα καρτέλ και τα τραστ, κατά κανόνα, βρίσκονται οι επιχειρήσεις που τα χρηματοδοτούν, δηλαδή πρωτίστως οι τράπεζες. Η διαδικασία της διεθνοποίησης της οποίας η πιο πρωτόγονη μορφή είναι η ανταλλαγή εμπορευμάτων και το ανώτατο στάδιο οργάνωσης είναι το διεθνές τραστ, έχει επίσης δημιουργήσει μια πολύ σημαντική διεθνοποίηση του τραπεζικού κεφαλαίου καθόσον το τελευταίο αυτό μετασχηματίζεται σε βιομηχανικό κεφάλαιο (με το να χρηματοδοτεί βιομηχανικές επιχειρήσεις), και στον βαθμό που σχηματίζει μια ειδική κατηγορία, το χρηματιστικό κεφάλαιο."

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει πλέον φτάσει σε σημείο τέτοιο, που το χρηματιστικό κεφάλαιο να καθορίζει το βιομηχανικό, οδηγώντας σε κατάσταση απόλυτης ολοκλήρωσης, μα συνάμα και απόλυτης υποταγής των χωρών σε αυτό. 

Το πανευρωπαϊκό τραστ δομείται από τα κουφάρια των εθνών και των κοινωνιών, εκπληρώνοντας το όραμα του Τρίτου Ράιχ για “Ένα έθνος, ένα Ράιχ και έναν Φύρερ”…

"Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα."
- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936
"Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα."
- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940
"Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών."
- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940

Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα;

Κυκλοθυμικός
18.9.26 ·
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το πολιτικό υπόβαθρο. Κι ας είναι το πιο σημαντικό. Δεν πειράζει.
Πάμε στο καθαρά ανθρώπινο.
Από τη μια έχουμε έναν άνθρωπο που καθόταν σπίτι του με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, μια τυχαία Τρίτη του Σεπτέμβρη, ξημερώματα Τετάρτης, πιθανόν να έβλεπαν κάτι στην τηλεόραση, ίσως να είχαν φάει πριν λίγο το βραδινό τους, ίσως μόλις να είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο και να άραζαν. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνό του, κάτι του λένε, τους αφήνει και φεύγει.

 Δεν πιστεύω να εξήγησε πού πάει, με ποιον. 

Πάει σε μια γειτονική περιοχή με το αμάξι, μπαίνει ανάποδα, το παρατάει όπως όπως. Βγαίνει. Συναντά έναν άντρα που δεν τον ξέρει, δεν έχουν μιλήσει ποτέ, δεν έχουν προηγούμενα, δεν του έχει κάνει απολύτως τίποτα. Δε μιλάνε, δεν τσακώνονται, δεν υπάρχουν προσβολές, διαφωνίες, εντάσεις. Απλώς τον πλησιάζει και με δυο επαγγελματικές κινήσεις τον μαχαιρώνει με τρόπο που δεν του αφήνει περιθώρια να ζήσει. 

Έχει μόλις σφάξει έναν άνθρωπο, έναν άγνωστο, έναν που δεν του έχει κάνει τίποτα. Και τι κάνει; Απομακρύνεται, δεν τρέχει, δεν κρύβεται, δεν είναι τρομαγμένος, αμήχανος, παγωμένος. Κάθεται σε μια άκρη, ξαποσταίνει, βγάζει ένα τσιγάρο, το ανάβει. Δείχνει ήρεμος, σχεδόν το απολαμβάνει. Σα να τέλειωσε σεξουαλική πράξη. Βρίσκει οργασμικό να σκοτώνει έναν άσχετο άνθρωπο επειδή κάποιους του είπε κάτι στο τηλέφωνο. Του έδωσε μια εντολή. Καυλώνει με το αίμα, τον θάνατο, τον πόνο, που έκλεισε ένα σπίτι. Ακόμα κι όταν τελικά η αστυνομία τον μαζεύει είναι ψύχραιμος. «Ρε παιδιά δικός σας είμαι».
Από την άλλη, έχουμε ένα παιδί 

που βγήκε με τους φίλους του να δούνε μπάλα, είναι κι η κοπέλα του μαζί. Γαύρος έχει δει την ομάδα του να τρώει τέσσερα, δύσκολη βραδιά. Ξαφνικά και βγαίνοντας από την καφετέρια που κάθονταν βλέπουν μια ομάδα αγριεμένων με μαύρες μπλούζες, είναι έτοιμοι για όλα, κρατάνε ρόπαλα, παίζει να έχουν μαχαίρια, τους περικυκλώνουν.

 Ναι, αυτός δεν τρέχει, δεν τρέμει, δεν κοιτάει να κρυφτεί. 

Φροντίζει να φυγαδεύσει την κοπέλα και τους φίλους του. Μόνος του κι όλοι τους. Ξεκινάνε να του την πέφτουν. 20 εναντίον ενός. 20 αρουραίοι απέναντι σε ένα λιοντάρι. 

Δεν τον κάνουν καλά. Ξαφνικά εμφανίζεται ο «επαγγελματίας», τον μαχαιρώνει. Πέφτει αιμόφυρτος, καταλαβαίνει ότι χάνεται.

 Επιτέλους οι μπάτσοι που όσο γίνονται αυτά χαζεύουν και κοιτάνε αλλού, πλησιάζουν στο σημείο. Πάνε να τον συλλάβουν, τον αιμόφυρτο, τον ετοιμοθάνατο. Εκείνος με όση ανάσα κι οξυγόνο έχει ακόμα τους την λέει, τους δείχνει τον δράστη. Η τελευταία του κίνηση μέσα στο στόμα του Χάρου ήταν η πιο ηρωική για να γκρεμίσει το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, να ρίξει το πρώτο ντόμινο να τελειώσουν τα πογκρόμ, οι άνανδρες επιθέσεις, τα μαχαιρώματα στα στενά, οι ροπαλιές κι οι κλωτσιές στο ψαχνό.
Η μάνα του είπε στις εκδηλώσεις τώρα ότι παρά τον πόνο που ζει εδώ και 13 χρόνια, άλλες 100 φορές θα τον έφερνε στη ζωή για τις στιγμές ευτυχίας που έζησε κι ας ήταν να γευτεί αυτόν τον πόνο πάλι. 

Άραγε θα έλεγαν τα ίδια η γυναίκα, η μάνα, τα παιδιά του Ρουπακιά;

Ξέρω ξέρω αίμα και τιμή και fake news και για τους πιο γραβατωμένους ο Παύλος έγραφε επιθετικούς στίχους για την Μέρκελ ,οπότε έπρεπε να σφαγιαστεί στη μέση του δρόμου. Σοβαρή κι ασόβαρη Χρυσή Αυγή, στα μάτια μου όλοι ένα είστε. 

Όμως, πάμε λίγο πιο μέσα. Εδώ δεν επιλέγεις μόνο πλευρά της ιστορίας, μόνο πολιτική στάση, έχει και κάτι υπαρξιακό, προσωπικό, ατομικό -ενταγμένο φυσικά στο πολιτικό-. Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα; 

Θεωρείς δύναμη το να κρατάς ένα μαχαίρι και συνολικά μαζί με άλλους 60 να σκοτώνεις έναν άοπλο απροετοίμαστο που δεν τον ξέρεις ή θεωρείς δύναμη να στέκεσαι μπροστά στους 60 και στο επαγγελματικό μαχαίρι και να δίνεις και τη ζωή σου για να προστατέψεις το κορίτσι, τους φίλους, την περιοχή σου κι εν τέλει την χώρα ολόκληρη;
Θα σας πω ένα μυστικό. 

Είστε Ρουπακιάδες, γιατί δε μπορείτε να γίνετε Φύσσες. 

Δεν έχετε επιλογή. Είστε καταδικασμένοι κι εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο αποτυχίας, αχρηστίας, μίσους, μιζέριας. 

Ούτε ξέρετε τι θα πει αγάπη. Δε σας αγάπησε κανείς, δεν αξίζετε να σας αγαπήσει κανείς. Βάζετε το αίμα δίπλα στην τιμή. 

Μόνο με αίμα μετράτε τον κόσμο. Μόνο με βία. Γιατί είστε σπασμένοι, κομμένα γυαλιά. 

Βρίζετε τη Μάγδα με άθλια ψέματα και χυδαίες λέξεις γιατί η δικιά σας μάνα σας έκανε ερπετά, ενώ εκείνη ανέθρεψε αετό. 

Τον σκοτώσατε και τελικά σας σκότωσε. Σας πάτησε κάτω. Κι ήταν ένας. Κι ήσασταν δεκάδες κι από πίσω εκατοντάδες κι από πίσω χιλιάδες κι ακόμα πιο πίσω είχατε εφοπλιστές, εργολάβους, καναλάρχες, πολιτικούς, χορηγούς, ποδοσφαιρικές ομάδες. Όλοι εσείς μαζί ζυγίζετε λιγότερο από μια τρίχα του Παύλου.
«Κι άμα σου τύχει να απαντήσεις και τον Παύλο, να του μιλήσεις είναι ένας παλιός μου φίλος. Κι έτσι και έχουνε φασίστες κι εκεί πάνω, να μη φοβάσαι θα σε προστατέψει εκείνος»

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

Η Αποκρουστική μυρωδιά του Τρόμου μπαίνει από τις Χαραμάδες.

 

Κυκλοθυμικός
15.9.26 

Αύριο δεν αποφυλακίζεται μόνο ένα πρόσωπο.
Αύριο αποφυλακίζεται ένας εκ των ηθικών αυτουργών των δολοφονιών του Παύλου και του Λουκμάν, ένας από τους «ευαγγελιστές» που έγραψαν τη Μαύρη Βίβλο των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής, αυτός που έκανε τα γυμνάσια για να εκκολαφθούν οι μαχαιροβγάλτες κι οι βασανιστές που τρομοκράτησαν τη χώρα για τόσα χρόνια.
Αύριο αποφυλακίζεται το Δίστομο με τα σφαγμένα του κορίτσια, τα Καλάβρυτα με τον αιματοβαμμένο του λόφο και το μπουρλοτιασμένο τους σχολείο, η σφαγιασμένη Κοκκινιά, ο Χορτιάτης, το Κομμένο, οι Λιγκιάδες, η Παραμυθιά, ο Κάνδανος, το Κονταμάρι.
Αύριο αποφυλακίζεται η λευκή τρομοκρατία, τα πραξικοπήματα, οι εξορίες, οι φυλακές, οι εκτελέσεις, τα μαρτύρια, οι δολοφόνοι του Λαμπράκη, οι βασανιστές της Χούντας και της Μακρονήσου, το Γεντί Κουλέ, οι εκτελεστές των Δεκεμβριανών.
Αύριο αποφυλακίζεται το τέρας του ναζισμού, ο φόβος κι ο τρόμος, ο αγκυλωτός σταυρός, το αίμα που στάζει στην άκρη του μαχαιριού, το μίσος του φασισμού, η τυφλή, η άρρωστη, η θανατηφόρα βία, η πιο ανοιχτή και σκληρή εκδοχή της κακοποίησης, η πιο κυνική εκδοχή του καπιταλισμού, το μακρύ χέρι του παρακράτους που κάνει όσα κωλώνει να κάνει το κράτος.
Αύριο αποφυλακίζονται τα «καλά παιδιά» των εφοπλιστών, αυτοί με τις πλούσιες χορηγίες, η πίσω άμυνα της αστυνομίας, οι κρυφοί συνεργάτες, οι συνομιλητές των συστημικών πολιτικών, οι μπάτσοι των μνημονίων, αυτοί που εφάρμοζαν με το στειλιάρι όσα ψήφιζαν οι γραβατωμένοι στη Βουλή.
Όλο αυτό το διάστημα, το φίδι ετοιμαζόταν για τη νέα του επίθεση. Υποτίθεται ότι έκανε φυλακή κι ήταν συνέχεια έξω, είχε εκπομπές στο διαδίκτυο, συνεντεύξεις, ραδιόφωνο, στρατολογούσε κόσμο, έστηνε προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, έκανε συναντήσεις. Έχει μαζέψει ανήλικους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά, τους χρησιμοποιεί σαν ηθικό και νομικό οχυρό, έχει στρατό νέων υποστηρικτών, έχει ξεκινήσει «ακτιβισμούς», από τις καταλήψεις στη Θεσσαλονίκη και τα κεκαλυμμένα χτυπήματα δήθεν για οπαδικούς λόγους στην επίθεση σε έναν Πακιστανό μετανάστη προχτές. Όσο πλησίαζε η μέρα της αποφυλάκισης τα πράγματα αγρίευαν.
Οι άνθρωποι εκνευριστικά αφελείς κι εθισμένοι στο να αγκαλιάζουν το αισιόδοξο σενάριο με μπόλικη μαγική σκέψη πιστεύουν ότι έχουμε ξεμπερδέψει. Ότι ο λύκος έγινε αρνάκι, ότι τα αυτιά έκλεισαν στις Σειρήνες του τέρατος. Τα αστικά δικαστήρια, η αστική δικαιοσύνη, θα έδινε την οριστική λύση σε ένα πρόβλημα που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα, ένα «πρόβλημα» που το έχει ανάγκη, περισσότερο από την προηγούμενη δεκαετία. Την ίδια ώρα που παγκόσμια και στη γειτονιά μας η μια χώρα μετά την άλλη αγκαλιάζει τον φασισμό, τον μουσολινισμό, τον πινοσετισμό, τον χιτλερισμό, την ίδια ώρα που υπάρχει διεθνής κινητοποίηση και συνεργασία αυτού της δήθεν αυθόρμητης λαϊκής «αντίδρασης» με τα λεφτά και την ανοιχτή υποστήριξη του τρισεκατομμυριούχου Μασκ και της τάξης του. Την ίδια ώρα που μυρίζει παντού μπαρούτι, που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο τα χρήματα που δίνονται σε εξοπλισμούς, που οι βιομηχανίες μετατρέπονται σε πολεμικές, που οι ηγέτες μιλάνε ανοιχτά για πυρηνικά όπλα, που τα πολεμικά μέτωπα ανοίγουν μα δεν κλείνουν ποτέ, που ο καπιταλισμός χτυπάει το κεφάλι του ξανά και ξανά στο ίδιο αδιέξοδο κι αλλάζουν τα κόζια στην οικονομική πρωτοκαθεδρία.
Ήδη ο φόβος έχει επιστρέψει. Ήδη μου λένε να πάψω να γράφω, να κάνω ότι δε βλέπω, ότι δεν ακούω, ότι δεν καταλαβαίνω. Η αποκρουστική μυρωδιά του τρόμου μπαίνει από τις χαραμάδες. Εγώ θα είμαι ακόμα πιο συνειδητοποιημένα και πιο έντονα στο αντιφασιστικό, στο κομμουνιστικό κίνημα, για τον Άνθρωπο, για έναν κόσμο που δεν επιτρέπει στα φίδια να σέρνονται, που δεν κρύβει plan b στους υπονόμους του. Για έναν κόσμο που δε θα ντρεπόμαστε να τον παραδώσουμε στα παιδιά μας. Και ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος, θα είμαστε πιο πολλοί, πιο έμπειροι. Κι αν έρθουν να μας βρουν; Θέλω να έχουμε τα αρχίδια του Παύλου, προσεύχομαι να τα έχουμε, να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να τους ουρλιάξουμε στη μούρη τους:
ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΩ!

Ο Δικός μας Δρόμος Χωράει κάθε Άνθρωπο που Δεν βολεύεται με Λιγότερο Ουρανό

Γ. Πρωτούλης: Ο δικός μας δρόμος χωράει κάθε άνθρωπο που δεν βολεύεται με λιγότερο ουρανό (ΦΩΤΟ)
Πλήθος κόσμου στις εκδηλώσεις του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» στην Πάτρα

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google
Με μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές συγκεντρώσεις των τελευταίων χρόνων, κορυφώνονται οι εκδηλώσεις του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή στο Νότιο Πάρκο της Πάτρας, το βράδυ του Σαββάτου.

Χιλιάδες κόσμου από κάθε γωνιά της πόλης, αλλά και από άλλες περιοχές της Αχαΐας, έδωσε ένα πολύ δυναμικό, μαζικό «παρών», συναντήθηκε με το σύνθημα του Φεστιβάλ «Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται (Μπ. Μπρεχτ) – Με το ΚΚΕ μπροστά για τον Σοσιαλισμό!», προβληματίστηκε, συζήτησε, στο χώρο της μεγαλύτερης πολιτικής και πολιτιστικής εκδήλωσης για την πόλη και φέτος. Τη δική της δυναμική παρουσία είχε η νεολαία, που κατέφθασε από τη προσυγκέντρωση με συνθήματα και τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν. Μαζί με τη νεολαία, βρέθηκαν εργαζόμενοι διαφόρων κλάδων, βιοπαλαιστές αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι, λαϊκός κόσμος κάθε ηλικίας.

Στη συγκέντρωση συμμετείχε και πολυμελής αντιπροσωπεία της Δημοτικής Αρχής, με επικεφαλής τον Δήμαρχο Πάτρας, Κώστα Πελετίδη.

Με αποχαιρετισμό στο σ. Σπύρο Χαλβατζή, ξεκίνησε την ομιλία του ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, επισημαίνοντας και τη συμβολή του για την καθιέρωση των Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Όπως σημείωσε: «Η σημερινή μέρα, οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ και εδώ στην Πάτρα σημαδεύονται από τη βαριά απώλεια του συντρόφου μας Σπύρου Χαλβατζή. Ο σ. Σπύρος άνηκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωής τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού - λαϊκού κινήματος, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Με το Φεστιβάλ της ΚΝΕ - "Οδηγητή είναι άρρηκτα συνδεδεμένος, μιας και υπήρξε Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ τότε που το Φεστιβάλ έκανε τα πρώτα του βήματα. Αποχαιρετούμε το σ. Σπύρο, με την υπόσχεση να συνεχίσουμε τον αγώνα στον οποίο αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του».

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ συνεχίζεται με μεγάλη συναυλία με την Νατάσσα Μποφίλιου και την Μαρία Αναματερού και ο βιολάτορας, με τίτλο «Σε μια γιορτή δικιά μας...».

Παραθέτουμε όλη την ομιλία του Γ. Πρωτούλη:

Ο λαός και η νεολαία βλέπουν εικόνες από έναν όμορφο κόσμο

Ο Γ. Πρωτούλης μεταξύ άλλων ανέφερε εισαγωγικά: «Το φετινό φεστιβάλ της ΚΝΕ - Οδηγητή συνεχίζει το μαγευτικό του ταξίδι σε όλη τη χώρα. Μια βαθιά ανάσα ανάτασης και αισιοδοξίας στην ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε. Είναι αδιαμφισβήτητα το μεγαλύτερο πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός, το οποίο εκατοντάδες χιλιάδες νέες και νέοι περιμένουν με προσμονή κάθε Σεπτέμβρη σε όλη τη χώρα.

Έχει την εξήγησή του.

Γιατί εδώ βλέπει ο λαός και η νεολαία μικρές εικόνες από έναν όμορφο κόσμο, βλέπει ελπίδα σε νέους ανθρώπους που φτιάχνουν εντυπωσιακά πράγματα χωρίς το διαβρωτικό κίνητρο του κέρδους, με εθελοντική προσφορά και μεράκι, με ιδανικά και αξίες, με υψηλής αισθητικής καλλιτεχνικά έργα, πολιτισμό που ανυψώνει πνευματικά τους ανθρώπους, τους ενώνει σε χορούς κυκλωτικούς και ξεχωρίζει από το σωρό των εμπορευματοποιημένων πολιτιστικών σκουπιδιών που μας κατακλύζουν και αποχαυνώνουν.

Βλέπει ολοζώντανο ένα μικρό παράδειγμα για την τεράστια δύναμη της συνειδητής οργανωμένης προσπάθειας των πολλών. Κυρίως βλέπει παντού στα φεστιβάλ της ΚΝΕ αλληλεγγύη και ανθρωπιά που τόσο πολύ τα έχει ανάγκη στην εποχή μας.

Είναι όλες αυτές οι μικρές στιγμές που αποκαλύπτουν τη μεγάλη αλήθεια ότι μπορεί ο λαός μας να ζήσει καλύτερα σε μια κοινωνία ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, σε ένα κόσμο ειρηνικό χωρίς πολέμους και προσφυγιά χωρίς άγρια εκμετάλλευση των πολλών από μια χούφτα κοινωνικά παράσιτα που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας μας, τον πλούτο της Ευρώπης, τον πλούτο της ανθρωπότητας».
«Δεν είναι αυτός ο κόσμος που ονειρευόμαστε να ζήσουν οι νέες γενιές»

Αναλυτικά, ο Γ. Πρωτούλης επεσήμανε: «Υπάρχουν ορισμένες εικόνες που αξίζουν χιλιάδες λέξεις και πέρασαν γρήγορα, πριν τις κρύψουν, από τις οθόνες μας αυτό το καλοκαίρι:

Την ώρα που η Ευρώπη ολόκληρη καιγόταν από τις τεράστιες πυρκαγιές και τον καύσωνα, την ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα, τις υπέρογκες τιμές ενέργειας που έκαναν απαγορευτικό να ανοίξει σε ένα σπίτι το aircontition...

Τις μέρες που δυνάμωνε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ξανά στην Ουκρανία, σε όλη τη Μέση Ανατολή και καράβια βούλιαζαν με πνιγμένους ναυτεργάτες, την ώρα που χιλιάδες απελπισμένοι ξαναστριμώχνονταν σε πλαστικές βάρκες με προορισμό τη φυλακή ή το θάνατο...

Μια χούφτα καρχαρίες στο Μονακό και την Κυανή Ακτή, ανάμεσά τους και Έλληνες μεγιστάνες, έκαναν προκλητική επίδειξη πλούτου με τα Mega Yacht που διαθέτουν, αξίας 600 εκατομμυρίων δολαρίων το καθένα, με παρκαρισμένα υπερπολυτελή αυτοκίνητα στα καταστρώματα...

Μόλις το 10% αυτών που ξοδεύουν για την ετήσια συντήρησή τους θα μπορούσε να σώσει εκατομμύρια ανθρώπους από τον υποσιτισμό, την πείνα. Μόνο το 10% της συντήρησης, ενός μόνο από αυτά, θα μπορούσε να εξασφαλίσει καθαρό πόσιμο νερό σε μια ολόκληρη πόλη 50.000 ανθρώπων, να σώσει παιδιά από ασθένειες και πολλά ακόμα.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που μας καλούν να αποδεχθούμε αυτή την πραγματικότητα, να την συνηθίσουμε και να την υπηρετήσουμε από πάνω;

Και γιατί εμείς να τους ακούσουμε;

Γιατί να συμβιβαστούμε και να αναζητούμε τρόπους διαχείρισης τάχα ρεαλιστικούς που δεν υπάρχουν;

Διάβαζα τους προηγούμενους μήνες στον τοπικό τύπο της Πάτρας ορισμένους που τους τρέχουν τα σάλια και θα ήθελαν και αυτοί να παραδοθεί το παραλιακό μέτωπο της πόλης σε αυτούς τους μεγιστάνες και αντί να το χαίρετε ο λαός της πόλης να το λυμαίνονται αυτοί οι καρχαρίες.

Δεν είναι αυτός ο κόσμος που ονειρευόμαστε να μεγαλώσουν οι επόμενες γενιές. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που θέλουμε».
«Ο σοσιαλισμός είναι αναγκαιότητα για να ζήσουμε όπως μας αξίζει!»





«Αυτοί οι μεγιστάνες του πλούτου, πλούτου βγαλμένου από τον ιδρώτα και το αίμα των λαών, είναι που κοστολογούν τις ζωές μας, τις ανάγκες μας.

Κοστολογούν ποιοι λαοί θα ζήσουν και ποιοι θα σβηστούν από τον χάρτη για να κάνουν Ριβιέρες όπως στην Γάζα.

Κοστολογούν το δικαίωμά μας στην υγεία, στην παιδεία, την σύνταξη, το δικαίωμά μας στον δημόσιο ελεύθερο χώρο, το δικαίωμα μας να ζούμε σε πόλεις ανθρώπινες με υποδομές, προστασία, ομορφιά.

Κοστολογούν το δικαίωμά μας να μην θέλουμε να αποκτήσουμε “κουλτούρα φέρετρων”, όπως μας καλεί η κυβέρνηση, και τα παιδιά μας να γίνουν κρέας στα κανόνια τους για να μοιράσουν πετρέλαια, αγορές και κέρδη.

Δεν υπάρχουν δικαιώματα που παραχωρήθηκαν από καλοσύνη, από κοστολόγηση τί περισσεύει από την προκλητική χλιδή των λίγων να μοιραστούμε οι υπόλοιποι. Όπως προκλητικά ακούσαμε από την Θεσσαλονίκη να λέει ο Τσίπρας, ότι θα τους πείσει λέει να δώσουν το κατιτίς τους ως πατριωτική εισφορά, 1% ή και λιγότερα για να μην εξεγερθούμε!

Υπάρχουν μόνο δικαιώματα που κατακτήθηκαν στην πάλη του λαού και της νεολαίας, από τον σκληρό αγώνα των εργαζόμενων που κινούν τα πάντα.

Ο σοσιαλισμός για τον οποίο παλεύουμε δεν είναι ουτοπία, δεν είναι ένα όνειρο απατηλό, δεν αποτελεί απλά μια ακόμα “πολιτική πρόταση”, είναι αναγκαιότητα για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, είναι η μόνη λύση που υπάρχει για να μην επικρατήσει πλήρως η βαρβαρότητα, είναι η αναγκαία και ρεαλιστική πρόταση για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου είδους μπροστά σε αυτά που ετοιμάζουν».
«Πάλη σε σύγκρουση με το εχθρικό αστικό κράτος»

«Και αυτή τη χρονιά οι κεντρικές σκηνές των φεστιβάλ της ΚΝΕ μετατρέπονται σε μεγάλες διαδηλώσεις καταδίκης των ληστρικών ιμπεριαλιστικών πολέμων, καταδίκης της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού που συντελείται σε ζωντανή μετάδοση έχοντας μέχρι σήμερα αφαιρέσει τη ζωή σε 70.000 Παλαιστίνιους εκ των οποίων πάνω από 30.000 αθώα παιδιά.

Μετατρέπονται σε διαδηλώσεις ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους αμερικανοΝΑΤΟικούς πολέμους για τα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών, για να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου που αποτελούν και στόχους αντιποίνων αντίπαλων στρατοπέδων.

Να γυρίσουν πίσω ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις όπως οι patriot που φυλάνε στη Σαουδική Αραβία τα διυλιστήρια της ARAMCO.

Να σταματήσουν στις θάλασσες μας να σουλατσάρουν ουκρανικά drones φορτωμένα με 300 κιλά εκρηκτικά.

Καταδικάζουμε τη στρατιωτική συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και την παράδοση της αεράμυνας της χώρας στους εγκληματίες πολέμου του Νετανιάχου. Την Κυριακή που μας πέρασε ο ίδιος ο Διευθυντής της αντιπυραυλικής άμυνας του Ισραήλ στην εφημερίδα Καθημερινή αποκάλυψε, χωρίς περικοκλάδες, ότι οι Ισραηλινοί θα έχουν την Διοίκηση και τον Έλεγχο και ο ελληνικός λαός θα πληρώσει για αυτό πάνω από 3 δισ! Αυτό το σουρωτήρι που θα το κρατάνε άλλοι στα χέρια τους ονόμασαν “Ασπίδα του Αχιλλέα” τρομάρα τους!

Υψώνουμε φωνή διεκδίκησης για τις σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας στη μόρφωση, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό.

Δεν δεχόμαστε όλα αυτά να μπαίνουν στον Προκρούστη της κοστολόγησης τους για να δίνονται 7 δισ το χρόνο στις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Να κλείνουν σχολεία, να συγχωνεύουν τμήματα, οι μαθητές να ξεκινούν τα μαθήματα με χιλιάδες ελλείψεις καθηγητών, οι φοιτητές που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους να αντιμετωπίζουν την “Οδύσσεια” της φοιτητικής στέγης.

Οι λαϊκές οικογένειες είναι κυριολεκτικά σε απόγνωση με την φοιτητική στέγη αλλά και την στέγαση της οικογένειάς τους. Για ακόμα μια χρονιά κράτησε λίγο η χαρά της επιτυχίας των παιδιών τους σε αυτή την ψυχοφθόρα δοκιμασία του σχολείου εξεταστικού κέντρου, τα έξοδα δεν βγαίνουν.

Για όλα αυτά απαιτείται σύγκρουση με αυτό το εχθρικό αστικό κράτος και τις δεσμεύσεις που υπηρετούν όλα τα κόμματα του συστήματος στο κεφάλαιο, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ».
Να σκεφτούμε ποια Ελλάδα θέλουμε





«Γέμισαν τα μπαλκόνια πολιτικά αηδόνια και πάλι. Μετά τις ανακοινώσεις του Μητσοτάκη στην ΔΕΘ και τον διαγωνισμό προγραμμάτων, με τα οποία αν ανακατέψεις τίτλους και χρώματα, άνετα παίζεις το παιχνίδι που παίζαμε μικροί “βρες το σωστό”, ξεκίνησε η ψηφοκυνηγητική περίοδος.

Το τσίρκο όπου να ναι θα περάσει και από την δική σας πόλη.

Όμως δεν είναι η ώρα να κάτσουμε αναπαυτικά στον καναπέ και να απολαύσουμε το θέαμα. Τώρα είναι η ώρα που ο λαός και η νεολαία πρέπει να προβάλλουμε τις διεκδικήσεις μας, τις ανάγκες μας, να αγωνιστούμε για αυτές.

Χρειάζεται να γυρίσουμε λίγο τη μνήμη προς τα πίσω για να μπορέσουμε με την πείρα όσων έχουμε ζήσει να κρίνουμε μεγάλες κουβέντες και διλήμματα που επαναλαμβάνονται με την ίδια ή νέα πίεση. Να κρίνουμε με κριτήριο τη ζωή μας.

Κοστολογημένα μέτρα είχε και το περιλάλητο πρόγραμμα της κυβέρνησης το 2020 που συνέχιζε τα κοστολογημένα μνημόνια που υπηρέτησαν με συνέπεια διαδοχικές κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις: της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Τσίπρα, με διάφορους κατά καιρούς πρόθυμους σαν τσόντα, νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, ακροδεξιοί σαν τον Καρατζαφέρη με πασοκτσήδες, νεοαριστεροί και ακροκεντρώοι σαν το Ποτάμι και ο κατάλογος, τα πρόσφατα 15 χρόνια, πραγματικά εντυπωσιακός στην παλέτα των χρωμάτων όσων υπηρέτησαν αυτήν την πολιτική που μας έφερε μέχρι εδώ.

Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπεται εύκολα να αλλάζουν κόμματα, να μεταπηδούν μια από εδώ και μια από εκεί, βουλευτές και πολιτευτές.

Στον αναδευτήρα της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης και της καπιταλιστικής ανάπτυξης ομογενοποιήθηκαν σε τέτοιο βαθμό που έχασαν και κάθε αναστολή που είχαν να υπηρετήσουν και τα πιο άγρια αντιλαϊκά μέτρα από κοινού.

Σε αυτήν την κατεύθυνση βλέπετε ότι και σήμερα δηλώνουν πρόθυμοι να συνεχίσουν. Είναι έτοιμοι να βρεθούν, αν παραστεί ανάγκη για το κεφάλαιο, και όλοι μαζί στην ίδια κυβέρνηση όπως το έχουν ξανακάνει. Για αυτό και ράβουν ιδεολογικές φορεσιές της πολιτικής επιλογής τους, όπως το τί θα γίνει με την σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής.

Μέσα σε αυτό το ανακάτεμα ένα χρώμα λείπει. Και αποτελεί την μόνη γνήσια εργατική λαϊκή και νεολαιίστικη επιλογή ελπίδας και ρήξης με το σύστημα της εκμετάλλευσης. Το κόκκινο χρώμα του ΚΚΕ!

Το κοστολογημένο λοιπόν πρόγραμμά του Μητσοτάκη, που συνέχισε τα μνημόνια, ονομάστηκε Ελλάδα 2.0.

Με βάση τα δικά τους λόγια διαχειρίστηκαν 104 δις ευρώ. Δεν την λες και μικρή αυτή την πίτα, της οποίας η θεωρία περί πίτας ξαναέρχεται στον δημόσιο λόγο και καλούν πάλι τον εργαζόμενο λαό να την ξαναμεγαλώσει, γιατί η προηγούμενη φαγώθηκε.

Από αυτά τα 36 δις ήταν μόνο το ταμείο ανάκαμψης. Και για να εκταμιευτούν πέρασαν 74 μεταρρυθμίσεις, 600 συνολικά προαπαιτούμενα. 8 στα 10 περιλαμβάνονταν αναλυτικά στο σχέδιο Πισσαρίδη που είχε χαρακτηριστεί “νεοφιλελεύθερο μανιφέστο”.

Θα αναμόρφωναν υποτίθεται την παραγωγική βάση της χώρας με εξωστρέφεια και καινοτομία. Θα εκσυχρονίζονταν ο τόπος και θα γυρνούσαν πίσω τα εκατοντάδες χιλιάδες νέα παιδιά, σήμερα μεγάλοι άνθρωποι, που έφυγαν τα χρόνια της κρίσης, και θα χτίζονταν μια ανθεκτική καπιταλιστική οικονομία που όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι αφεντικά και εργάτες.

Από αυτά τα 600 προαπαιτούμενα του “νεοφιλελεύθερου μανιφέστου” το ΠΑΣΟΚ ψήφισε πάνω από το 70%, ο ΣΥΡΙΖΑ πάνω από 50%.

Η ψήφιση των μέτρων είχε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, για να μη χάνονται ή καθυστερούν οι δόσεις. Ακριβώς δηλαδή όπως λειτουργούσε ο μηχανισμός των τριών μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που έχουν υπογράψει η ΝΔ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, όπως:Ο νόμος για τη 10ωρη δουλειά, την 13ωρη δουλειά πρώτα σε δύο εργοδότες μετά και σε έναν! Τις απλήρωτες υπερωρίες, τη γενίκευση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας χωρίς περιορισμούς.
Η θέσπιση πλαισίου για ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για την αναγκαστική είσπραξη οφειλών για την εκκαθάριση των «κόκκινων» δανείων.
Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση του νερού.
Η παραπέρα αποδυνάμωση του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας.
Τα νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση και στην απεργία.
Η περαιτέρω “ελαστικοποίηση” της αγοράς εργασίας.
Φοροαπαλλαγές στις επιχειρήσεις ως κίνητρο για επενδύσεις.
Η επέκταση των “ειδικών οικονομικών ζωνών”, όπου δεν ισχύουν ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα ούτε οι φορολογικοί κανόνες κ.ά.
Η κωδικοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και του πληροφοριακού συστήματος προκειμένου να ενταθεί η φοροεπέλαση κυρίως στους μικρούς επαγγελματίες.

Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσουμε “Βιολάντες” και “Τέμπη” σε χιλιάδες χώρους δουλειάς.

Οι εργαζόμενοι δουλεύουν πλέον κυριολεκτικά από ήλιο σε ήλιο και ο μισθός δεν φτάνει ούτε μέχρι τις 20 του μήνα, δυο δουλειές για να βγει η λαϊκή οικογένεια πέρα και οι κυβερνητικοί πανηγυρίζουν γιατί 298.600 συνταξιούχοι έχουν δηλώσει στον e- efka ότι συνεχίζουν να εργάζονται γιατί η σύνταξη δεν φτάνει!

Η χώρα μετατράπηκε σε μια απέραντη ειδική οικονομική ζώνη φθηνής εργασίας και πλήρους ασυδοσίας για το κεφάλαιο. Αυτό είναι το επίτευγμά τους, όλων μαζί το δημιούργημα!

Δεν είναι τυχαίο ότι στα κοστολογημένα προγράμματά τους για αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει κουβέντα. Την κατάργησή του την ονομάζουν “επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος”.

Που πήγαν τα λεφτά;

30 καπιταλιστικές επιχειρήσεις έλαβαν το 40% του συνολικού πακέτου των δανείων! 6,7 δισ. ευρώ από τα 16,7 δισ. δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης.

Αυτά θα τα πληρώσουμε εμείς και τα παιδιά μας ως το 2052!

Τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης δόθηκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ως δάνεια ή απευθείας επιδοτήσεις από τις τράπεζες. Κερδισμένα είναι τα μονοπώλια της Ενέργειας, των Κατασκευών, των Μεταφορών, των Τηλεπικοινωνιών, του Τουρισμού.

Ένα απειροελάχιστο μέρος των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης δαπανήθηκε για αυτό που η κυβέρνηση ξεδιάντροπα διαφημίζει ως “κοινωνική πολιτική”.

Εμβληματικό για την κάλπικη προπαγάνδα είναι το παράδειγμα της Υγείας, όπου συν τοις άλλοις, ένα μέρος των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης έγινε άμεση χρηματοδότηση των ιδιωτικών μεγαθηρίων της υγείας και τα ιδιωτικά διαγνωστικά τα τελευταία χρόνια φύτρωσαν παντού όπως μια φορά και ένα καιρό τα βιντεοκλάμπ στις γειτονιές.

Ειδικά για την χρηματοδότηση υποδομών δεν δόθηκε κυριολεκτικά ούτε ευρώ.

Έργα αναγκαία για την αντιπλημμυρική - αντιπυρική - αντισεισμική προστασία και πρόληψη, είτε δεν κρίθηκαν επιλέξιμα, είτε εντάχθηκαν και απεντάχθηκαν ως “μη ώριμα”, είτε χρηματοδοτήθηκαν με ελάχιστα χρήματα πάνω στους κουτσουρεμένους προϋπολογισμούς. Αυτός είναι ο λόγος που κάθε καλοκαίρι κατακαιγόμαστε και κάθε χειμώνα πνιγόμαστε και όχι ο κακός μας ο καιρός!

Στα εργατικά λαϊκά στρώματα έμειναν η φοροληστεία, οι παγωμένοι μισθοί και οι παγωμένες συντάξεις, τα ράντζα στα νοσοκομεία, τα 13ωρα, η ακρίβεια, τα πανάκριβα τιμολόγια ρεύματος, οι κατεστραμμένες υποδομές, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα 600 προαπαιτούμενα, οι νεκροί και σακατεμένοι συνάδελφοι μας στους χώρους δουλειάς.

Στις τράπεζες μετρούν 5 δις κέρδη τα τελευταία 4 χρόνια, 12,1 δισ κέρδη μετρούν οι εισηγμένες εταιρείες στο Χρηματιστήριο, 2 δις το χρόνο κερδίζουν οι έμποροι τροφίμων οι σουπερμαρκετάδες, οι εφοπλιστές έβγαλαν μόνο από τον πόλεμο της Ουκρανίας πάνω από 3 δισ. Το αποτέλεσμα της δικής μας φορολεηλασίας είναι, μόνο για το επτάμηνο Ιανουάριος - Ιούλιος 2026, 45 δισεκατομμύρια αλλά αν ζητήσουν οι εργαζόμενοι δικαιώματα τότε υπάρχει... κοστολόγηση!

Θυμίζει η κοστολόγησή τους την μοιρασιά του Καραγκιόζη στο θέατρο σκιών: “Τα δικά μου δικά μου τα δικά σου δικά μου”.

Οι διάφορες “προτάσεις” των κομμάτων του συστήματος διαμορφώνουν ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα στα κρίσιμα ζητήματά που καθορίζουν τη ζωή μας.

Αυτή η αλήθεια φανερώνεται με κάθε ευκαιρία όπως στις δεσμεύσεις τους στην πολεμική εμπλοκή της χώρας, στο να γεμίσει όλη η χώρα από άκρη σε άκρη αμερικανονατοικές βάσεις, στην κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων φτάνοντας στο σημείο να καταστρέφουν εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες όπως είναι το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ και η ανατίναξη των γερανών στα λιγνιτωρυχεία της Δυτικής Μακεδονίας.

Αυτές λοιπόν είναι οι “θυσίες που έγιναν και δεν πρέπει να διακινδυνεύσουμε” όπως είπε πάλι ο Μητσοτάκης στην ΔΕΘ.

Ο καημός τους είναι να μην χαθούν όσα αφαίρεσαν από το λαό μας τα προηγούμενα χρόνια είτε με τη βία, είτε με την εξαπάτηση των κυβερνήσεων της κάθε εκδοχής για να κερδίζουν πάλι μια χούφτα κοινωνικά παράσιτα.

Όμως φίλες και φίλοι μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να βλέπουμε την απόσταση να μεγαλώνει διαρκώς ανάμεσα στις δυνατότητες της εποχής μας και τη ζωή που ζούμε; Βαριές και δύσκολες εργασίες να γίνονται πλέον με το άγγιγμα μιας οθόνης και αντί ο εργάσιμος χρόνος να μειώνεται και οι απολαβές να αυξάνονται να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο;

Για να μοιράσει δίκαια τον πλούτο που ο ίδιος παράγει, η λύση για τον λαό δεν είναι να παράγει πιο πολλά για τους καπιταλιστές, να ψάχνει μάταια τα μπόσικα στη “μηχανή” που παράγει ανισότητες, την καπιταλιστική παραγωγή με σκοπό το κέρδος, για να βρει ένα “αδιάφθορο” σύστημα.

Το πιο ζωντανό παράδειγμα είναι η τουριστική ανάπτυξη:

Τα ελληνικά αεροδρόμια που έχουν πουληθεί σε γερμανικές εταιρείες πριν λίγες μέρες ανακοίνωσαν ένα ακόμα ρεκόρ κίνησης που έσπασε όλα τα ρεκόρ όλων των προηγούμενων χρόνων.

Από τη χώρα μας το επτάμηνο που μας πέρασε μετακινήθηκαν πάνω από 50 εκ τουρίστες!

Μπορούμε να διανοηθούμε το μέγεθος του πληθυσμού που πέρασε μέσα σε 7 μήνες από τη χώρα μας;

Τα κέρδη των αεροπορικών και ακτοπλοϊκών εταιρειών, των tour operators, των μεγαλοξενοδόχων και των εταιρειών τροφίμων έχουν τινάξει τα χρηματοκιβώτια.

Ποιο είναι το όφελος για το σύνολο του ελληνικού λαού από το τουριστικό θαύμα που μετατρέπεται σε εφιάλτη;

Ποιο το όφελος για τους ξενοδοχουπάλληλους που δουλεύουν χωρίς ωράριο και μέρες ανάπαυσης σε συνθήκες εξόντωσης με ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων, με συμβάσεις κάτω από αυτά που έπαιρναν πριν σχεδόν 20 χρόνια, το 2009;

Ποιο το όφελος για μια καμαριέρα που καθαρίζει υποχρεωτικά 16 δωμάτια τη μέρα στα 5στερα ξενοδοχεία τα οποία κοστίζουν όσο παίρνει εκείνη όλη τη σεζόν;

Ποιο το όφελος για τους εργαζόμενους συνολικά;

Πανάκριβα όλα, νοίκια για σπίτι δυσθεώρητα, ολόκληρες περιοχές της χώρας παραδομένες στην άγρια τουριστική εκμετάλλευση, στην άγρια εμπορευματοποίηση παραλιών, περιοχών φυσικού κάλλους, αρχαιολογικών χώρων, μουσείων, δρόμων και παραδοσιακών γειτονιών, χωριών. Ακόμα και η θέα του ηλιοβασιλέματος που γαληνεύει το μάτι βιάζεται κάτω από το βάρος του υπερτουρισμού σε μέρη που έχουν αποκλειστεί από την πρόσβαση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού. “Οι Έλληνες δεν θα πάτε στα νησιά το καλοκαίρι, τί να κάνουμε;” τσίριζε ο γνωστός τηλεμαϊντανός του ΣΚΑΙ.

Τί μένει από υποδομές, κέντρα υγείας και νοσοκομεία, σχολεία και δρόμους, ακτοπλοΐα, αποχέτευση, νερό;

Μένουν μόνο τα τεράστια κέρδη για λίγους και η καταστροφή που αφήνουν πίσω τους από την ληστρική εκμετάλλευση ανθρώπων και φύσης; Το γεγονός αυτό δεν μπορούν να κρύψουν ούτε οι αστοί δημοσιολόγοι.

Ποια Ελλάδα επομένως θέλουμε το 2030 και για τις επόμενες γενιές;

Την Ελλάδα των λίγων που ζουν στην χλιδή και των πολλών που απλά επιβιώνουν;

Αυτή που έφτιαξαν για μας χωρίς εμάς;

Μια Ελλάδα ορμητήριο ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, αναψυκτήριο φονιάδων και ανεφοδιασμού αεροπλανοφόρων και βομβαρδιστικών;

Μια απέραντη ειδική οικονομική ζώνη άγριας εκμετάλλευσης Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων και ασυδοσίας του κεφαλαίου;

Μια χώρα καταστολής και περιορισμού των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών για να μην αποσταθεροποιηθεί η κερδοφορία των ομίλων και να τρέξουν τα σχέδια τους για την μοιρασιά και στην Ανατολική Μεσόγειο, την πολεμική προετοιμασία για το μακελειό που ετοιμάζουν;».
Ένας νέος γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ





«Η στάση της στρουθοκαμήλου με το κεφάλι στην άμμο όταν βλέπει κίνδυνο δεν είναι αποτελεσματική. Τα σύννεφα πυκνώνουν πάνω από τα κεφάλια μας στην περιοχή μας και τον κόσμο. Δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι και αδρανείς, να κοιτάμε τη δουλειά μας.

Ο "βρυχηθμός" της παραγωγής όπλων που ανακοίνωσε ο γραμματέας του ΝΑΤΟ ήδη ακούγεται. Η πολεμική οικονομία αγκαλιάζει όλα τα πεδία και δείχνει τα δόντια της στους εργαζόμενους σε κάθε χώρα με περικοπές, απολύσεις και ανεργία, επίθεση στα ασφαλιστικά ταμεία και τις αποταμιεύσεις των λαϊκών στρωμάτων για να κατευθυνθούν στην πολεμική παραγωγή, ένταση της φοροληστείας. Όλα στην κιμαδομηχανή του πολέμου.

Στην Γερμανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναβγήκε ακροδεξιό κόμμα στην Σαξονία, εκεί που η Volkswagen έχει τα εργοστάσιά της και ανακοίνωσε επιπλέον 50.000 απολύσεις από τις 50.000 απολύσεις που είχε ανακοινώσει την άνοιξη, με 15.000 από αυτές στις θυγατρικές Audi και Porshe και κυρίως την μετατροπή της γιγάντιας βιομηχανικής της δύναμης σε παραγωγή όπλων.

Όλοι ξέρουμε από την ιστορία ότι δεν πήγε καλά αυτό για την ανθρωπότητα τις δύο προηγούμενες φορές.

Τα ποσά που ξοδεύονται για όπλα είναι πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία ξανασυζητούν σοβαρά τη χρήση πυρηνικών όπλων 80 χρόνια μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι!

Η γιγάντωση των κρατικών χρεών στις ΗΠΑ, που έφτασε τα 40 τρισ, και σε ισχυρά κράτη της ΕΕ, αποτυπώνει την εκτόξευση των πολεμικών δαπανών και συνολικά της πολεμικής προετοιμασίας.

Ο εμπορικός και νομισματικός πόλεμος εντείνεται. Η μάχη για τον έλεγχο της Ενέργειας, των ορυκτών, των κρίσιμων πρώτων υλών, των θαλάσσιων οδών γίνεται με τα όπλα. Η αμφισβήτηση των συνθηκών και οι επεμβάσεις δεν έχουν πλέον ούτε καν προσχήματα, όπως η γκανγκστερική επίθεση του Τραμπ για να πάρει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας.

Τα σημάδια μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης πολλαπλασιάζονται, τα οποία αποτυπώνονται και σε τομείς όπου επενδύονται τεράστια κεφάλαια όπως για παράδειγμα στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Όλα αυτά αποτελούν τις αιτίες ενός νέου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου που βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ.

Μπροστά στο κέρδος δεν υπάρχει έγκλημα που δεν θα επιχειρήσουν να κάνουν ακόμα και το ολοκαύτωμα της ανθρωπότητας».
Το ΚΚΕ έχει σύγχρονο επιστημονικά επεξεργασμένο πρόγραμμα εξουσίας





«Επιμένουμε ότι χωρίς ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στην κοινωνία δεν μπορούμε να περιμένουμε αλλαγές στη ζωή μας.

Ο μόνος ρεαλισμός σήμερα είναι η ανατροπή και οι ριζικές επαναστατικές αλλαγές. Η αναμονή είναι χάσιμο πολύτιμου χρόνου που σίγουρα θα στοιχίσει πανάκριβα!

Το ΚΚΕ έχει σύγχρονο επιστημονικά επεξεργασμένο πρόγραμμα εξουσίας, για μια άλλη μορφή οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό που μπορεί σήμερα να θέσει στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών τις πρωτόγνωρες κατακτήσεις της επιστήμης, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή του λαού.

Δεν υπάρχει καμία προοπτική και διέξοδος στην αυταπάτη ότι μπορεί να γίνει ανθρώπινη η μηχανή της καπιταλιστικής παραγωγής δηλαδή η παραγωγή με μοναδικό κριτήριο το κέρδος του ιδιοκτήτη καπιταλιστή. Αυτή η μηχανή θέλει σπάσιμο και στη θέση της να βάλουμε την παραγωγή όπου κίνητρο της θα είναι η κάλυψη των πραγματικών αναγκών των ανθρώπων, να βάλουμε τις νέες σοσιαλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον εργατικό έλεγχο, που θα απογειώσει τις παραγωγικές δυνατότητες σε μια χώρα που έχει όλες τις προϋποθέσεις να αναπτυχθεί.

Γιατί διαθέτει όχι μόνο επάρκεια φυσικών πόρων αλλά κυρίως μια έμπειρη, υψηλής μόρφωσης εργατική τάξη, με τεράστια παράδοση ταξικών αγώνων και αναμετρήσεων και το κόμμα της το ΚΚΕ δυνατό και έμπειρο με επαναστατική στρατηγική και συνέχεια ιστορική περισσότερη από έναν αιώνα.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος των κρίσεων και των πολέμων η λύση δεν είναι να χωθεί η χώρα μας ακόμα πιο βαθιά στους πολέμους των καπιταλιστών, δεν είναι οι συμμαχίες με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία που τον δένουν ακόμα πιο σφιχτά στον πόλεμο, αλλά να κάνουμε πράξη το σύνθημα «Καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών». Να παλέψουμε για μια κοινωνία της ειρήνης, της φιλίας των λαών, των αμοιβαία επωφελών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες.

Αυτή μπορεί να είναι η Ελλάδα τού αύριο για κάθε νέο και νέα. Η σοσιαλιστική Ελλάδα.

Για αυτή την προοπτική εργαζόμαστε, δυναμώνοντας την προσπάθεια για την συγκρότηση ενός πανελλαδικά συντονισμένου κινήματος, με στόχους και διεκδικήσεις που θα αμφισβητούν την καρδιά της πολιτικής του κέρδους, θα συνενώνουν σε μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία. Να διαμορφώσουμε το δικό μας σχέδιο απέναντι στο σχέδιο των κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων. Να γίνει υπόθεση ενεργής συμμετοχής στον αγώνα, να γίνει υπόθεση περισσότερων αυτή η προοπτική.

Σήμερα κάθε προσδοκία θα διαψεύδεται, κάθε επιστημονικό επίτευγμα θα ακυρώνεται, κάθε φιλότιμη προσπάθεια θα πηγαίνει χαμένη αν δεν υπηρετήσει την πάλη για την ανατροπή αυτού του συστήματος».
Ζωντανό παράδειγμα η δράση των κομμουνιστών στο ΕΚ Πάτρας





«Ο άνθρωπος ένα ελάττωμα, όπως λέει και ο Μπρεχτ, “ξέρει να σκέφτεται” και έτσι μπορεί με τη συνειδητή σχεδιασμένη δράση του, να αλλάζει τους συσχετισμούς, να εξουδετερώνει τους αντιπάλους του, να αξιοποιεί τις αντιθέσεις που είναι η “αχίλλειος πτέρνα” του δήθεν παντοδύναμου συστήματος και κυρίως να σχεδιάσει και να χτίσει μια άλλη κοινωνία.

Οι κομμουνιστές της Πάτρας έχουν να προσφέρουν ένα ακόμα ζωντανό παράδειγμα. Πριν ακριβώς δέκα χρόνια από το Εργατικό Κέντρο της πόλης ξεκίνησε, μέσα στην καπιταλιστική κρίση, μια δύσκολη πορεία αλλαγής των συσχετισμών στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και μαζικοποίησης των αγώνων που συνεχίζεται. Τα σωματεία τότε πέταξαν έξω από το εργατικό κέντρο τους ανθρώπους της εργοδοσίας και της συνδικαλιστικής μαφίας.

Αυτή η μάχη άνοιξε δρόμο, ενέπνευσε αγωνιστές, απλούς εργάτες και τίμιους συνδικαλιστές να συμπορευτούν με το ΠΑΜΕ, να συμπορευτούν με τους κομμουνιστές μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα και να απαλλαγούν πολλά συνδικάτα από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των εργοδοτών και του κράτους και συνδικαλιστών τύπου Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ.

Αυτή η πορεία είχε πολλές αναμετρήσεις, άνοιξε νέα μέτωπα συσπείρωσης στην πάλη, διαπαιδαγώγησε ταξικά μια νέα γενιά πρωτοπόρων αγωνιστών που έχουν πάρει τα ηνία σε δεκάδες εργατικά κέντρα ανάμεσα σε αυτά τα μεγαλύτερα της Αθήνας και του Πειραιά, πρωτοστατούν στην πάλη σημαντικών κλάδων, στα λιμάνια και τα εργοτάξια, στην ομοσπονδία ιδιωτικών υπαλλήλων, την ομοσπονδία μετάλλου, στην διδασκαλική ομοσπονδία, την ΟΕΝΓΕ και την ΕΙΝΑΠ, την ΟΛΜΕ, κατέγραψαν πρώτη δύναμη το ψηφοδέλτιο που συμμετέχουν οι κομμουνιστές δημόσιοι υπάλληλοι στην ΑΔΕΔΥ.

Αυτές οι μάχες στις οποίες πρωτοστατούν οι κομμουνιστές όπως αντίστοιχα στο αγροτικό κίνημα, στα πανεπιστήμια, στους συλλόγους αυτοαπασχολούμενων, στις ενώσεις γονέων και αλλού για την οργάνωση του λαού μας και την χειραφέτησή του, έδειξαν και δείχνουν ότι τίποτα δεν είναι αναλλοίωτο και στάσιμο. Όλα αλλάζουν. Όλα μπορούν να ανατραπούν με την συνειδητή οργανωμένη προσπάθεια και την αποφασιστικότητα.

Είναι πάρα πολλοί όσοι εμπιστεύονται το ΚΚΕ, την δράση, την τιμιότητα και την σταθερότητα στις επαναστατικές του θέσεις.

Και όπως μας λέει και το υπέροχο τραγούδι του Μάνου Λοϊζου σε στίχους του Φώντα Λάδη:

“ένας ξεχωριστός διαβάτης δεν ήσουν αδερφέ μου εσύ

ήσουν υπάλληλος και εργάτης σαν όλους μέσ την πόλη αυτή

στη διαδήλωση σε είδα με απόφαση να προχωράς

ανοίξαμε την αλυσίδα και έγινες ένας από εμάς”...

Κάλεσμα συμπόρευσης και πάλης με το ΚΚΕ απευθύνουμε από το φεστιβάλ της ΚΝΕ και του Οδηγητή.

Ο δικός μας δρόμος χωράει κάθε άνθρωπο που δεν βολεύεται με λιγότερο ουρανό.

Απλώνουμε το χέρι στις αγωνίστριες και τους αγωνιστές, σε κάθε άνθρωπο καλής θέλησης που διατηρεί και επιμέρους επιφυλάξεις. Η θέση σας είναι με το ΚΚΕ.

Συνεχίζουμε δυναμώνουμε την ΚΝΕ παντού όπου ζει και εργάζεται σπουδάζει η νεολαία, στα πανεπιστήμια και τα σχολεία, τους χώρους δουλειάς και αθλητισμού, τις λαϊκές γειτονιές.

Καλή δύναμη στους νέους αγώνες».