Η «Κληρονομιά» του ΤΣΙΠΡΑ από το 2019 - 2023

 

«Κληρονομιά» του ΣΥΡΙΖΑ οι αντιλαϊκές του επιδόσεις το 2019 - 2023

Τα όσα έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα την περίοδο της διακυβέρνησης της ΝΔ από το 2019 έως το 2023 αποτελούν μία πλούσια αντιλαϊκή «κληρονομιά» για όσα περιλαμβάνει το πρόγραμμα της δήθεν «προοδευτικής διακυβέρνησης».
Πρόκειται για «εχέγγυο» που ακουμπάει στα τραπέζια των επιχειρηματιών, των αστικών επιτελείων και των ιμπεριαλιστικών «σαλονιών», όπως πρόσφατα του Σολτς, όπου πηγαίνει διεκδικώντας το χρίσμα της αντιλαϊκής διακυβέρνησης, που επιβεβαιώνει «πανηγυρικά» τη σύμπλευσή του με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα αστικά κόμματα, και αποτελεί και τη βάση για τις όποιες μετεκλογικές συγκολλήσεις τους για τον σχηματισμό «σταθερών» αντιλαϊκών κυβερνήσεων.

Θα αναφέρουμε χαρακτηριστικά τα πιο κομβικά από εκείνα που ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε και έκανε μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ την τετραετία που πέρασε.

- Ψήφισε το 50% των νομοσχεδίων της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

- Ψήφισε τον μισό νόμο Χατζηδάκη.

- Ψήφισε μαζί με ΠΑΣΟΚ, ΜέΡΑ25 και Ελληνική Λύση ένα από τα πρώτα νομοσχέδια που έφερε η κυβέρνηση της ΝΔ, δηλαδή την Οδηγία της ΕΕ που αφορούσε το γενικευμένο φακέλωμα των πάντων, στο όνομα μάλιστα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τη μονιμοποίηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στην Ενέργεια, που εκτινάσσουν τους λογαριασμούς των λαϊκών νοικοκυριών όπως υπαγορεύει η Ευρωπαϊκή Ενωση.

- Ψήφισε την ιδιωτικοποίηση και ΝΑΤΟποίηση των Ναυπηγείων Ελευσίνας μαζί με τη ΝΔ.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, την Ελληνική Λύση τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, με κριτήριο τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και όχι την άμυνα της χώρας.

- Ψήφισε στο Ευρωκοινοβούλιο μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τη μαζική αύξηση αποστολής όπλων από τις χώρες της ΕΕ προς το καθεστώς Ζελένσκι.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ την ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, δίνοντας πράσινο φως στην παραπάνω επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, ρίχνοντας κι άλλο λάδι στη φωτιά του πολέμου.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και την Ελληνική Λύση στο Ευρωκοινοβούλιο το πόρισμα που λέει ότι η λειτουργία των λόμπι και η ικανότητά τους να διαμορφώνουν αποφάσεις της ΕΕ αποτελούν «στοιχείο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας».

- Ψήφισε με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ διακρατική συμφωνία με το Μπανγκλαντές για να έρχονται οι μετανάστες και να τους εκμεταλλεύονται οι σύγχρονοι τσιφλικάδες τύπου Μανωλάδας.

- Ψήφισε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ την ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού.

- Ψήφισε μαζί με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ το κατασταλτικό σώμα της δικαστικής αστυνομίας.

- Δεν καταψήφισε το νομοσχέδιο της ΝΔ για το περιβάλλον, κάνοντάς την με ελαφρά πηδηματάκια από τη Βουλή, προφανώς για να μην το υπερψηφίσει και αυτό.

- Δεν καταψήφισε τον νόμο - πλαίσιο της Κεραμέως για τα πανεπιστήμια και την ξαναέκανε από τη Βουλή επειδή μάλλον πάλι θα ψήφιζε τα 9 από τα 10 άρθρα του.

- Δεν καταψήφισε καν τον μουσικό «τρομονόμο», την Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ενωσης για λογοκρισία σε καλλιτεχνικές παραγωγές που προάγουν την εναντίωση στο σύστημα.

- Απείχε από την ψηφοφορία στο νομοσχέδιο της ΝΔ για την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του νερού. Στο μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ, που απείχε το 2023, ήδη από το 2016 είχε βάλει τις επιχειρήσεις ύδρευσης στο Υπερταμείο με τις ψήφους τότε και της ΝΔ.

- Απέρριψε μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τις τροπολογίες του ΚΚΕ για την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, την κατάργηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στην Ενέργεια, την απαγόρευση των πλειστηριασμών πρώτης λαϊκής κατοικίας, την επαναλειτουργία της ΛΑΡΚΟ.

- Απέρριψε ελέω Λάτση την πρόταση του ΚΚΕ για την προστασία και τη συνέχεια της λειτουργίας του μοναδικού Αθλητικού Κέντρου στην Αττική στον Αγιο Κοσμά.

- Εχει εντάξει στο κόμμα του υπουργούς της κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΛΑ.Ο.Σ. με πρωθυπουργό τότε τον τραπεζίτη Παπαδήμο.

- Συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτιά του πρώην υπουργούς, όπως ο Συμεών Κεδίκογλου που έχει θητεύσει στη συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου με υπουργούς Μητσοτάκη, Αδωνι και Βορίδη.

- Εκανε ντιλ on camera στην Πάτρα με τους κομματάρχες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ για να μην εκλεγεί ξανά ο αγωνιστής δήμαρχος Κώστας Πελετίδης.

- Ανακοίνωσε πως στον μεγαλύτερο δήμο της Δυτικής Αθήνας, στο Περιστέρι, θα στηρίξει τον εκλεκτό της Νέας Δημοκρατίας και τμήματος του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παχατουρίδη.

- Συμπεριέλαβε στα ψηφοδέλτιά του τον εκπρόσωπο Τύπου της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, Ευάγγελο Αντώναρο.

- Χειροκροτούσε μέσα στη Βουλή, με τα χέρια ανάμεσα στα πόδια, τους ναζί του Τάγματος Αζόφ και τον Ζελένσκι μαζί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Το ρεσιτάλ συναίνεσης του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ που καταγράψαμε παραπάνω, αφορά μόνο τα χρόνια μετά το 2019, δηλαδή την περίοδο της διακυβέρνησης της ΝΔ. Ολα όσα αναφέραμε δηλαδή είναι σε «αυτά τα τέσσερα χρόνια». Και δεν είπαμε καν για τις βάσεις του ΝΑΤΟ που άνοιξε ο Τσίπρας και τις παρέλαβε ο Μητσοτάκης ούτε για τους εκατοντάδες αντιλαϊκούς νόμους του, από τους οποίους «δεν πείραξε τρίχα» η ΝΔ...

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=12095247

Ανάμεσα στα Βλέμματα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, των 200 της Καισαριανής

Κυκλοθυμικός
28.9.26

Δεν είναι μόνο οι συναυλίες, τα δρώμενα, οι παραστάσεις. Άλλωστε, αν κάποιος θέλει να δει αυτούς τους καλλιτέχνες μπορεί οποιαδήποτε στιγμή, οι περισσότεροι όλο το καλοκαίρι περιόδευαν σε όλη την Ελλάδα κι αρχές του μήνα έκαναν και τις μεγάλες τους εκδηλώσεις στην Αθήνα.
Δεν είναι μόνο το σουβλάκι, οκ κι ας είναι το πιο νόστιμο που έχω φάει ποτέ, δεν είναι οι φτηνές μπύρες, το χατσαπούρι, οι λουκουμάδες. Καλό φαγητό έχει αυτή η χώρα.
Δεν είναι μόνο οι συζητήσεις, οι ομιλίες, τα συνθήματα. Υπάρχει ένα κίνημα που ζει κάθε μέρα, δε περιορίζεται σε επετείους και γιορτές.
Δεν είναι μόνο οι πάγκοι, τα βιβλία, τα μνημεία, τα αφιερώματα. Υπάρχουν μουσεία, εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπωλεία, που κάνουν μοναδική δουλειά όλον τον χρόνο.
Είναι πρώτα και κύρια αυτή η αίσθηση, σα να άνοιξες κρυφά το ψυγείο και να πήρες μια κουταλιά από το παγωτό, που ακόμα δεν έχει παγώσει καλά, είναι σα να κρυφοκοίταξες μέσα από τις ρωγμές τον κόσμο που ονειρεύεσαι, είναι σα να περπατάς στους δρόμους, σα να στέκεσαι στα μπαλκόνια, σα να βρίσκεσαι στο σκηνικό που έπλασε ο Γιάννης Ρίτσος στο «Σκέψου η ζωή». Λες δυνατά τη λέξη «σύντροφος» και δεν είσαι μόνος κι αγαλλιάζουν οι καρδιές που τόσο αγάπησαν και σαπίζουν οι σφαίρες που τις σκότωσαν.
Περπατάς ανάμεσα στα σημειώματα αυτών που σκοτώθηκαν με το κεφάλι περήφανο και την γροθιά υψωμένη, βαδίζεις ανάμεσα σε πεσμένα γαρύφαλλα, σε φωτογραφίες που σου μιλάνε, σε σημειώματα που ζητάνε εκδίκηση ονείρων, που πλημμυρίζουν με την ανώτερη εκδοχή αγάπης, την αγάπη που βαφτίζεται στη θυσία και κάνει τον θάνατο ζωή. Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο και τα κελιά μας σπάνε κι οι αλυσίδες κόβονται. Είναι ένα προσωπικό μνημόσυνο, κλαμένες ματιές που συναντιούνται κι ύστερα ασυνείδητα σχεδόν γίνεται συλλογικό, δεν ξεχωρίζει ο ζωντανός από τον νεκρό, ο ήρωας από τον θαυμαστή του, είμαστε όλοι μια τάξη, ένα ποτάμι φουσκωμένο, η οργή, μα και τα όνειρα, του λαού.
Βρίσκεσαι ανάμεσα σε φωτεινούς ανθρώπους, λαϊκούς, προλετάριους και διανοούμενους, μα όχι ελίτ, όχι σοφολογιότατους, όχι από αυτούς που τραγουδάνε για να ξεχωρίζουν, αδερφέ μου, απ’ τον κόσμο. Αλλάζει η νοοτροπία, τα νεύρα στους μποτιλιαρισμένους δρόμους γίνονται ευγενικά χαμόγελα, το άγχος γίνεται ενθουσιασμός, η πίεση γίνεται καλοσύνη. Αλλάζει εντός μου ο ρυθμός του κόσμου. Το έξω ορίζει το μέσα, όχι το ανάποδο. Στάζει ο ουρανός αλληλεγγύη κι ανθρωπιά.
Η τέχνη γίνεται βιωματική, ο πολιτισμός δικός μας, τα έργα του ανθρώπου, σε κάθε εκδοχή τους, σου δίνουν το χέρι και σε τραβάνε σε μια πορεία για τον ουρανό. Χωρίς μεταφυσική, χωρίς υπαρξιακό μπαρόκ, μια τέχνη που γεννήθηκε μέσα από τον άνθρωπο που τον μποδίζουν να βαδίζει και φτάνει εκεί που ο ψαράς γράφει τα ποιήματα. Γιατί πια η τέχνη ανήκει σε όλους. Κι όπως ο καθένας εδώ σφυρηλατείται για να γίνει ήρωας, πλάθεται και για να γίνει καλλιτέχνης. Γιατί όλα αυτά τα ωραία θα ‘ναι δικά μας.
Περπατάς ξανά και ξανά με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού, ανακαλύπτεις τον κόσμο ξανά, καθετί σου μοιάζει καινούργιο, χάνεσαι ανάμεσα στα βιβλία και στις αφίσες, μιλάς με υπέροχους ανθρώπους, στέκεσαι στον πάγκο του Παύλου, του νεομάρτυρά μας, μιλάς με τους ανθρώπους του κι ανανεώνεις την πίστη σου ότι ο φασισμός πάντα στο τέλος θα νικιέται.
Συνεχίζεις, περιπλανιέσαι ανάμεσα στα βλέμματα του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, των 200, της Κανελλοπούλου, των ηρώων του ΔΣΕ, στις γυναίκες που πρωτοστάτησαν στη λαϊκή εξέγερση σε μια εποχή που δεν ήξερε κανείς τι θα πει φεμινισμός, ακούς τα τραγούδια τους, τις αρβύλες τους να πατάνε στις λάσπες, τα συνθήματα μέσα από τις φυλακές, τις κραυγές τους πόνους τους από τα αναρρωτήρια κι ύστερα πέφτεις πάνω σε ανθρώπους από όλον τον κόσμο, Φινλανδία, Κύπρο, Παλαιστίνη, Κούβα, Σουηδία, Παραγουάη, Αργεντινή, Βενεζουέλα, Ισραήλ. Τόσα διαφορετικοί και ταυτόχρονα αδέρφια σου. Δεν ξέρω αν ποτέ κατέστη τόσο εφικτό άνθρωποι διαφορετικοί και ξένοι, από άλλες κουλτούρες, από άλλες ζωές να βρήκαν τόσο εύκολο τι είναι αυτό που τους ενώνει. Την ανθρωπίλα που ξεπερνά κάθε εμπόδιο γλωσσικό, πολιτισμικό, κοινωνικό.
Κι ύστερα όλο αυτό να ενώνεται σε ένα μεγάλο λαϊκό γλέντι υπό το μακρινό βλέμμα της τεράστιας αφίσας του Λένιν. Του πιο σπουδαίου ανθρώπου που πάτησε το πόδι του σε αυτόν τον πλανήτη. Σαν τις γιορτές στα βουνά, σαν την υπόσχεση της νίκης, σαν ένα μυστήριο που ενώνει τους ανθρώπου όλων των εποχών. Αν κι είμαι ο χειρότερος χορευτής από καταβολής του κόσμου πάντα με εξιτάρει αυτό που συμβαίνει όταν οι άνθρωποι πιάνονται και χύνουν την ατομικότητά τους στην αρμονία του συνόλου. Τι φωτιά ξεπετάγεται μέσα από τις πιασμένες χούφτες. Με τραγούδια, όπλα και σπαθιά. Ίσως γιατί πάνω από όλα, πάνω από όσες λέξεις πούμε, πάνω από όλες τις διαδηλώσεις, πάνω από όλα τα αιτήματα είναι ένα, να ξεκλειδώσουμε την πόρτα να βγει η ζωή θεριεμένη να κατασπαράξει το μέσα και το έξω μας σκοτάδι.
Βγαίνοντας κοίταξα, όπως κάνω κάθε χρόνο, τις αφίσες μέσα από τα κάγκελα, δίνοντας υπόσχεση ξανά για την επόμενη χρονιά σιγοτραγουδώντας αυτό που μου θύμισε ξανά αυτό το τετραήμερο του φεστιβάλ:
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.
Τα πιο όμορφα παιδιά
δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.
Κι αυτό που θέλω να σου πω,
το πιο όμορφο απ’ όλα,
δε σ’ τό ‘χω πει ακόμα.»

Εμποτίζουν τα Παιδιά μας με τις Σάπιες ιδέες, Αξίες και τον Βάρβαρο Τρόπο Ζωής,,

Ορισμένες σκέψεις για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης στη σύγχρονη εποχή




Η σύγχρονη εργατική - λαϊκή οικογένεια του 21ου αιώνα στην ουσία της παραμένει εκείνη η ιστορικά διαμορφωμένη μορφή συμβίωσης που πρωταρχικά βιώνει το βρέφος και το νήπιο, και έχει στον πυρήνα της την αναπαραγωγή του είδους και την ανατροφή της επόμενης φουρνιάς εργατικού δυναμικού.

Το πέρασμα στη σύγχρονη «πυρηνική» οικογένεια δεν συντελέστηκε μονομιάς. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επιβίωναν παραλλαγές της διευρυμένης αγροτικής κυρίως οικογένειας, όπως είχε διαμορφωθεί στα προκαπιταλιστικά ταξικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, η διευρυμένη οικογένεια αναλάμβανε συλλογικά τη φροντίδα των παιδιών των εκμεταλλευόμενων τάξεων μέσα από τη συμμετοχή τους από πολύ μικρή ηλικία στις δραστηριότητες των ενηλίκων, τα έθιμα, τις θρησκευτικές πρακτικές κ.λπ.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση από το δεύτερο μισό του 20ού, έως σήμερα, το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση της βασικής αντίθεσης επέφεραν σταδιακά πρωτόγνωρες ιστορικά αλλαγές στην οικογένεια, στον γάμο και στις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, γονιών και παιδιών.

Βασικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σύγχρονης εργατικής - λαϊκής οικογένειας αποτέλεσε η μαζική ένταξη των γυναικών στην κοινωνική παραγωγή, κυρίως ως μισθωτές ή/και αυτοαπασχολούμενες, στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. 

Εν μέρει περιορίστηκε η οικονομική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου ή του ΣΣ, χωρίς να ανατρέπεται ο οικονομικός - κοινωνικός καταναγκασμός στο πλαίσιό του. 

Οι αλλαγές αυτές έως έναν βαθμό έχουν περιορίσει την επίδραση αναχρονιστικών, αντιδραστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα έχει ως πρωταρχικό ρόλο την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, της οικογένειας. 

Υπάρχει πρόοδος στη συμβολή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών και στη στήριξη της οικογένειας. 

Ανδρες νεότερης ηλικίας νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη διατροφή, στη μελέτη των παιδιών, στις αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Επέδρασαν, βέβαια, και οι αντικειμενικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και ζωής των νέων γονιών (ωράρια, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας). 

Οι γυναίκες σήμερα καλούνται να «συνδυάσουν» την εργασία σε συνθήκες πρωτοφανούς έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (χαμηλοί μισθοί, ωράρια - λάστιχο, συχνή εναλλαγή απασχόλησης - ημιαπασχόλησης - ανεργίας κ.λπ.) με τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, των ΑμεΑ. 

Καθώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες φροντίδας της οικογένειας, Προσχολικής Αγωγής, Ειδικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, είναι εμπορευματοποιημένες, λογαριάζονται ως «κόστος» για το αστικό κράτος. Ως δήθεν προοδευτική λύση το αστικό κράτος μεταθέτει την ευθύνη «ισόρροπα» και στον άντρα, στο ζευγάρι.

Παράλληλα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση του ανταγωνισμού οδηγεί σε νέες απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, ενώ η μηχανοποίηση, γενικότερα η τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη γνώση, μόρφωση, ειδίκευση.

 Γιγαντώνεται ο όγκος των νοητικών, γνωστικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων που πρέπει να αφομοιώσει το παιδί ως αυριανός εργαζόμενος. 

Κυρίως από τα μέσα του 20ού αιώνα, το αστικό κράτος αναλαμβάνει σε μεγάλη κλίμακα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών με την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία σταδιακά διευρύνεται. 

Το σύγχρονο αστικό σχολείο διδάσκει τις απαραίτητες δεξιότητες στο μελλοντικό εργατικό δυναμικό, ώστε κατ' απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας να είναι ικανό, φτηνό και «ευέλικτο».

Η αστική θέση ότι η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού είναι μύθος

Ολα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι είναι μύθος η αστική θέση πως η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού. 

Μέσα από όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους (π.χ. Εκπαίδευση) και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. ΜΜΕ, ΜΚΔ, πολιτιστική βιομηχανία) διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. 

Εμποτίζουν τα παιδιά από τη νηπιακή κιόλας ηλικία με τις σάπιες αστικές ιδέες, αξίες και τον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής: 

Τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, τον ναρκισσισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική εξουσία και ιδεολογία «επενδύουν» στη διαμόρφωση σκέψης και στάσης στις νεανικές συνειδήσεις με κριτήριο την υπεράσπιση του «αιώνιου καπιταλισμού», το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τη δαιμονοποίηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα, τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό.

Η γονεϊκότητα, ως συμβολή των γονέων στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, δεν είναι μια ουδέτερη έννοια, αποσπασμένη από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων (με πυρήνα τους τις σχέσεις ιδιοκτησίας) και η εξέλιξή τους επιδρούν και συνεπάγονται και διαφορετικές υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ τους.
Περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη φροντίδα του παιδιού

Και στο σύγχρονο περιεχόμενο της γονικής σχέσης, όπως διαμορφώνεται με βάση τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, επιδρά η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Αναπαράγεται ότι το παιδί αποτελεί «επένδυση για το μέλλον», με κριτήριο το καπιταλιστικό συμφέρον για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, όπου η φροντίδα του παιδιού τίθεται στο επίκεντρο της οικογενειακής ζωής (σε σχέση με τα προηγούμενα ταξικά εκμεταλλευτικά συστήματα, όπου το παιδί σηματοδοτούσε περισσότερα εργατικά χέρια στο πλαίσιο της διευρυμένης οικογένειας), ως αποκλειστική γονική ευθύνη. Εμφανίζεται η ιδέα του «πολύτιμου παιδιού».

Σε αυτό το έδαφος, η πλειοψηφία των γονιών και ιδίως των μητέρων - που μετά βασάνων και κόπων κατορθώνουν να τεκνοποιήσουν - εσωτερικεύουν την αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα του παιδιού. Ετσι, θυσιάζουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους σε ένα ατελείωτο πήγαινε - έλα στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο διάβασμα κ.λπ., που όχι μόνο εξαντλεί τους γονείς οικονομικά, σωματικά και ψυχικά. Σε τελική ανάλυση αφυδατώνει το δημιουργικό περιεχόμενο της σχέσης με το παιδί.

Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη νεανική ανεργία ή/και ημιαπασχόληση, η οικονομική - αλλά και συναισθηματική - εξάρτηση των παιδιών από την οικογένεια, η συγκατοίκηση, παρατείνονται πέραν της παιδικής - εφηβικής ηλικίας. Ετσι, μπαίνουν εμπόδια στην αυτοτελή ανάπτυξη του νέου / νέας σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής και δράσης (εργασία, διαπροσωπικές - ερωτικές σχέσεις), δηλαδή στη δυνατότητα να «στέκονται στα πόδια τους», να αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται στρεβλές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της γονικής σχέσης, υιοθετώντας απόψεις «εγώ μόνο ξέρω το καλύτερο για το παιδί μου» και έναν υπερπροστατευτικό τρόπο ανατροφής, που στην ουσία αποκόπτει τη γονική σχέση από τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις.
Συντροφικές σχέσεις και γονεϊκότητα στη σύγχρονη οικογένεια

Για να μπορεί η γονική σχέση, η ευθύνη του κάθε γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού να αναβαθμίζεται και να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο κρατικής προστασίας και στήριξης. Δηλαδή πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την ανάπτυξη καθολικά όλων των παιδιών.

Από αυτήν την άποψη, η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κατάργηση της εκμεταλλευτικής οικονομικής βάσης. Απαιτεί κράτος θεμελίωσης της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Απαιτεί την προετοιμασία των μελλοντικών γονιών με ευθύνη του κράτους, την πρόσβαση στη σύγχρονη επιστημονική γνώση για την τεκνοποίηση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, με την ανάλογη κρατική υποστήριξη (υποδομές, εκπαίδευση, μείωση του υποχρεωτικού εργάσιμου χρόνου κ.ά.).

Σε τελική ανάλυση, καθοριστικός παράγοντας είναι «σε τι κόσμο» μεγαλώνουν τα παιδιά και με τι όρους, πρώτα από όλα οικονομικούς - κοινωνικούς. Από αυτήν την άποψη, η ευθύνη των γονιών απέναντι στο παιδί σχετίζεται και με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης σε δοσμένες ιστορικά συνθήκες εξέλιξης της ταξικής πάλης, όπως αντανακλάται στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα με υποκειμενικό τρόπο.

Σημαντικός παράγοντας είναι η κοινή προσπάθεια και των δύο γονιών για την εξασφάλιση της γονικής σχέσης με το παιδί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες τους, που μπορεί να αφορούν και συνολικά την απόφασή τους να μην είναι πλέον ερωτικοί σύντροφοι, να μη συμβιώνουν.

Ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να απασχολήσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση η ουσιαστική αναβάθμιση της σχέσης γονιών - παιδιών, με κριτήριο την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού ως αυτοτελούς προσωπικότητας, και όχι σαν επένδυση, σαν μέσο συναισθηματικής στήριξης.

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θεωρητική - ιδεολογική - πολιτική στήριξη των κομμουνιστών γονιών, ώστε με συλλογικό, συντροφικό τρόπο να στηριχθεί η προσπάθεια προσέγγισης της γονικής σχέσης και ευθύνης με διαλεκτικό υλιστικό κριτήριο. Με αυτούς τους όρους μπορεί να ξεπεραστεί στη σκέψη που εντοπίζει ως το καθοριστικό στη γονική σχέση να αποτελεί ο γονιός απλά ένα «καλό πρότυπο» για το παιδί. Κυρίως είναι ανάγκη να διαπεράσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση πιο βαθιά πώς θα διαπερνούν κάθε πλευρά της προσωπικής ζωής, άρα και την οικογενειακή, η κομμουνιστική στάση στην εργασία, στο κίνημα, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα στην κομματική ζωή, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων όλου του λαού, η πάλη ενάντια στον ατομικισμό, κυρίως η ανάπτυξη διαλεκτικού υλιστικού τρόπου σκέψης. Τελικά αφορά στην προσπάθεια να γίνονται αναπόσπαστο στοιχείο των ερωτικών - συντροφικών σχέσεων, της ίδιας της σχέσης με το παιδί.

Η ευθύνη των γονέων απέναντι στα παιδιά αφορά κυρίως στην προετοιμασία τους για να γνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν την κοινωνική πραγματικότητα και να παλέψουν για να την αλλάξουν. Μέσα από την αλληλεπίδραση του παιδιού με το περιβάλλον του, μέσα από τη δραστηριότητά του, αντανακλάται στη συνείδησή του, στις ψυχικές του λειτουργίες, η αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή η προετοιμασία του παιδιού για τις «θύελλες» που είναι μπροστά μας, τους «σεισμούς που μέλλονται να έρθουν», μπορεί να στηριχθεί πιο ουσιαστικά στη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης των γονιών στην ανατροφή του παιδιού, με την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των οικονομικών - κοινωνικών - πολιτικών παραγόντων που επιδρούν στη διαπαιδαγώγηση και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Στο κείμενο των Θέσεων για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αναφέρεται ότι «την περίοδο που εξετάζουμε ήταν πιο έντονο το αποτύπωμα στη σκέψη και τη στάση γυναικών του κομματικού περίγυρου, ακόμα και κομματικών δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής αντίληψης περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών... Συνεπώς, καθοδηγητικά χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα για τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες νέους γονείς, με πολύπλευρα ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά μέτρα στήριξής τους. Κυρίως, αφορά στην προετοιμασία των νεότερων σε ηλικία κομματικών δυνάμεων, η οποία να στηρίζεται στην πιο βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, την εξέλιξή της και των καθηκόντων της στις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές συνθήκες, για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης» (σελίδα 57).

Ι. Γ.

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 - Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025

Το απόσπασμα που παραθέτετε από το επίσημο κείμενο των Θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο αναδεικνύει μια σημαντική εσωκομματική και ιδεολογική διαπίστωση: την επίδραση της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας ακόμα και στο εσωτερικό ή τον περίγυρο του κομματικού μηχανισμού. [1]
Συγκεκριμένα, το κείμενο εστιάζει στα εξής κρίσιμα σημεία:
Η κριτική στην «ατομική - οικογενειακή ευθύνη»: 

Το Κόμμα εντοπίζει ότι η κυρίαρχη αστική αντίληψη, η οποία μετακυλίει την ευθύνη της ανατροφής και της φροντίδας των παιδιών αποκλειστικά στην οικογένεια (και ιδιαίτερα στη γυναίκα), έχει επηρεάσει τη σκέψη μελών και φίλων του. Όπως συμπληρώνεται στο κείμενο, η τάση αυτή ενισχύθηκε σημαντικά κατά την περίοδο της πανδημίας, σε ένα περιβάλλον όπου οι κοινωνικές δομές φροντίδας συνεχώς εμπορευματοποιούνται. [1]
Η ανάγκη για καθοδηγητική στήριξη: Αναγνωρίζεται η ανάγκη λήψης «πολύπλευρων ιδεολογικών - πολιτικών - οργανωτικών μέτρων» για τη στήριξη των νέων γονιών που είναι ενταγμένοι στο κίνημα. [1]
Η ιδεολογική θωράκιση των νεότερων δυνάμεων: Προτάσσεται ως βασικό καθήκον η βαθύτερη αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής αντίληψης για τον θεσμό της οικογένειας, την ιστορική της εξέλιξη και τον κοινωνικό χαρακτήρα της γονικής ευθύνης, απέναντι στην αποσπασματική ή ιδιοτελή αστική ερμηνεία της. [1]

Η Πληροφορία είναι Υλικότατη By Manos Saridakis

 

Manos Saridakis
3.10.26 ·

Για αιώνες θεωρούσαμε ότι η ενέργεια είναι άυλη και ότι ύλη είναι μόνο η μάζα. 

Ακόμα και όταν αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε ραγδαία την ενέργεια και τους μετασχηματισμούς της στις μηχανές, που ακριβώς αυτό είναι η βιομηχανική επανάσταση, ακόμα δηλαδή και όταν η ενέργεια ήταν η βάση της οικονομικής παραγωγής, ακόμα και τότε φυσικοί και φιλόσοφοι τη θεωρούσαν άυλη. Μόνο μετά τα μισά του 19ου αιώνα κατανοήσαμε επιστημονικά την ενέργεια, (την ορίσαμε επακριβώς, την βάλαμε σε εξισώσεις κλπ) και βέβαια μόνο μετά τον Einstein στις αρχές του 20ου αιώνα πειστήκαμε ότι η ενέργεια είναι εντελώς υλική, και ότι μάζα και ενέργεια είναι ισοδύναμες μορφές ύπαρξης της ύλης και η μία μετασχηματίζεται στην άλλη. 

(Δυστυχώς τεράστια τμήματα του πληθυσμού εξακολουθούν να λένε ψεκασμένες “ενεργειακές” παλαβομάρες).
Είναι ενδιαφέρον ότι στον 21ο αιώνα ζούμε ακριβώς τα ίδια με την Πληροφορία. 

Ενώ χρησιμοποιούμε ραγδαία την Πληροφορία και τους μετασχηματισμούς της στους υπολογιστές, στο internet και στην Τεχνητή Νοημοσύνη, και ότι βρίσκεται στον πυρήνα της οικονομικής παραγωγής, δεν την έχουμε κατανοήσει ακόμα πλήρως επιστημονικά, και πάρα μα πάρα πολύς κόσμος εξακολουθεί να τη θεωρεί άυλη.
Η Πληροφορία φίλες μου είναι υλικότατη. 

Ξέρουμε ότι απαιτείται συγκεκριμένη ενέργεια για να διαγραφεί ένα bit Πληροφορίας, ξέρουμε ότι η πληροφορία είναι φυσική ιδιότητα των συστημάτων, δεν υπάρχει πληροφορία χωρίς υλικό φορέα, δεν υπάρχει αποθήκευση χωρίς θερμοδυναμική επίπτωση, κ.α.. 

Η πληροφορία δεν αναιρεί προφανώς την υλικότητα του κόσμου, αλλά αποκαλύπτει έναν ακόμη τρόπο με τον οποίο η υλική πραγματικότητα αυτο-οργανώνεται. 

Και όπως αρχίζουμε και μυριζόμαστε την τελευταία δεκαετία, ένδεχομένως η Πληροφορία αποτελεί θεμελιώδες υλικό μέγεθος, τόσο θεμελιώδες ώστε ο ίδιος ο χώρος και ο χρόνος να μην είναι θεμελιώδεις, αλλά να αναδύονται διαλεκτικά ως πληροφοριακές συσχετίσεις.
ΥΓ1: 2300 χρόνια έχουν περάσει και ακόμα πολλοί θεωρούν ύλη μόνο ότι μπορείς να πιάσεις με το χέρι σου.
ΥΓ2: Βέβαια το ότι ακόμα μετράμε την Πληροφορία σε MB και GB, είναι όπως όταν μετρούσαμε την ενέργεια με τσουβάλια κάρβουνο, θέλουμε μερικές δεκαετίες ακόμα να την κατανοήσουμε πλήρως.
ΥΓ3: Τρομάζω στη σκέψη ότι σε έναν αιώνα από τώρα, οι ψεκασμένοι και οι παλαβοί θα έχουν αντικαταστήσει τα “ενεργειακά” με τα “πληροφοριακά”, θα λένε ότι ο τάδε εκπέμπει “θετική πληροφορία”, θα έχουμε "πληροφοριακή διατροφή", “πληροφοριακούς γιατρούς”, κ.α..

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»

Γιαννης Κασαπιδης

2 ημέρες πριν29.9.26 ·Αυτό μας πείραξε πονηροι και όχι η Βίσση. 

4 μέρες, 15 εκδηλώσεις και συζητήσεις, πάνω από 400 καλλιτέχνες.

Δεκάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων, εργαζομένων, φοιτητών, μαθητών να δίνουν το «παρών». Αντιπροσωπείες Κομμουνιστικών Νεολαιών από περισσότερες από 30 χώρες, συνδικαλιστές από λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου, που συμμετείχαν σε συζητήσεις για την απεργία στις 30 Οκτώβρη.

Τρεις ιστορικές εκθέσεις που αποτυπώνουν τον γνήσιο λαϊκό ηρωισμό με συγκλονιστικά ντοκουμέντα, απ’ αυτά που συνήθως «συγκινούν» τους δημοσιολόγους όταν συκοφαντούν για δήθεν «επτασφράγιστα μυστικά».

Και, φυσικά, μια τεράστια συγκέντρωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ…

Αυτά είναι ένα δείγμα από όσα συνέβησαν στο Πάρκο Τρίτση, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, αποτελώντας και φέτος το κορυφαίο πολιτικό – πολιτιστικό γεγονός.

Κι όμως, για τα αστικά ΜΜΕ όλο αυτό δεν αποτέλεσε καν είδηση!

Δεν πέρασε έστω στα «ψιλά» ένα πλάνο που να αποτυπώνει το μέγεθος της διοργάνωσης, δεν βρέθηκε «χώρος» για ένα ρεπορτάζ, μια φωτογραφία.

Ούτε κατά …τύχη δεν υπήρξε μια αναφορά μέσα στον «ωκεανό» ειδήσεων και σχολιασμών που από την περασμένη Τετάρτη κατακλύζουν έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Δεν είναι απλά φίμωση.

Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση του συνθήματος του φετινού Φεστιβάλ: «Στρατηγέ ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα, ξέρει να σκέφτεται».

Και επειδή οι κάθε λογής «στρατηγοί» του κεφαλαίου το ξέρουν καλά αυτό το «ελάττωμα», παίρνουν τα μέτρα τους, όσο περνάει από το χέρι τους…

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»