«Σουνιτικό ΝΑΤΟ», Τουρκία και Δρόμοι Ενέργειας *Αποκαλύψεις Νότη Μαριά

«Σουνιτικό ΝΑΤΟ», Τουρκία και δρόμοι ενέργειας
Του Νότη Μαριά, Καθηγητή Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτή και Βουλευτή Ηρακλείου

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε η είδηση για την ίδρυση του «Σουνιτικού ΝΑΤΟ» με την δήθεν Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας την οποία υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου 2026 η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία.

Πάντως από τη δική μας πλευρά είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει για την εξέλιξη αυτή στις 29 Ιουνίου 2026 σε τηλεοπτική μας εκπομπή στο militaire.gr.

Τότε με αφορμή σχετικές δηλώσεις του Προέδρου της Αιγύπτου Αλ Σίσσι στις 21/6/2026 είχαμε επισημάνει ότι είχε τεθεί πλέον στην ημερήσια διάταξη η ίδρυση ενός «Σουνιτικού ΝΑΤΟ». Μάλιστα είχαμε τονίσει ότι ήδη από το 2022 είχε αρχίσει το ξεπάγωμα των σχέσεων Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας, ενώ το 2025 είχε ήδη υπογραφεί δήθεν Αμυντικό Σύμφωνο ανάμεσα σε Πακιστάν και Σαουδική Αραβία. Καλέσαμε δε την κυβέρνηση για άλλη μια φορά να αποσύρει την πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία όπου βρίσκεται υπερασπιζόμενη τα διυλιστήρια της Aramco έχοντας εμπλακεί στην πολεμική σύρραξη που μαίνεται στο Ορμούζ.

Μετά το μεγαλοπρεπές άδειασμα από τη δήθεν σύμμαχο Σαουδική Αραβία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ψελλίζει ακατανόητες δικαιολογίες για να αντιμετωπίσει το σοκ από τη στρατιωτική συμφωνία Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν. Όμως καμιά δικαιολογία για δήθεν αιφνιδιασμό της Αθήνας αλλά και της Λευκωσίας δεν στέκει καθώς οι κινήσεις που γίνονταν είχαν ήδη αποκαλυφθεί.

Ταυτόχρονα το «αμυντικό» σύμφωνο Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας όπως τονίζεται σε σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ αποτελεί «πλήγμα στη λογική των "ισχυρών συμμαχιών", την οποία διαφημίζει η κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων κι αυτή με τη Σαουδική Αραβία, στην οποία βρίσκεται η ελληνική πυροβολαρχία, με τα κυβερνητικά στελέχη να περηφανεύονται για την εμπλοκή της στον πόλεμο».
Τουρκική σφήνα στον IMEC με την αναβίωση του σιδηροδρόμου Hejaz επιχειρεί η Άγκυρα στην μετα-Ορμούζ εποχή



Επιπλέον στις αρχές Ιουλίου επισημάναμε ότι η αναβίωση του σιδηροδρόμου Hejaz με την υπογραφή στις 9 Ιουνίου 2026 στο Ριάντ του Μνημονίου Κατανόησης Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας αποτελούσε σφήνα στον IMEC (www.notismarias.gr 6/7/2026).

Εκεί παραθέτοντας σχετικές πηγές τονίσαμε ότι οι πρώτες ιδέες για την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου στην περιοχή Hejaz χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Το 1864, ο Γερμανοαμερικανός μηχανικός Zimpel έκανε μια προσφορά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα και τη Δαμασκό. Τελικά ο σιδηρόδρομος Hejaz δρομολογήθηκε από τον σουλτάνο Abdulhamid II την 1η Σεπτεμβρίου 1900 και εκτεινόταν από τη Δαμασκό έως τη Medina, τέθηκε δε σε λειτουργία την 1η Σεπτεμβρίου 1908. Ένα σιδηροδρομικό δίκτυο το οποίο δέχθηκε πολλές επιθέσεις από τους Άραβες αντάρτες την εποχή του Λώρενς της Αραβίας και του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή κατά το χρονικό διάστημα 1916-1918.

Με τα στενά του Ορμούζ να έχουν κλείσει, στα μέσα Απριλίου 2026 η Τουρκία, η Συρία και η Ιορδανία συμφώνησαν να εκσυγχρονίσουν και να επανασυνδέσουν τα σιδηροδρομικά τους δίκτυα, με στόχο την αναβίωση του ιστορικού σιδηροδρόμου Χετζάζ, θέτοντας τις βάσεις για έναν μεταφορικό διάδρομο που θα μπορούσε να εκτείνεται από τη νότια Ευρώπη έως τον Περσικό Κόλπο, σύμφωνα με τον υπουργό Μεταφορών της Τουρκίας.

Κατόπιν στις 9 Ιουνίου 2026 υπογράφτηκε στο Ριάντ Μνημόνιο Κατανόησης Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας για την αναβίωση του σιδηροδρόμου Hejaz με προοπτική σύνδεσης μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό όπως αποκάλυψε η Daily Sabah στις 15/6/2026.

Στο μνημόνιο προβλέπεται η δημιουργία ενός σύγχρονου σιδηροδρομικού διαδρόμου που θα συνδέει τη Σαουδική Αραβία με την Τουρκία, μέσω της Ιορδανίας και της Συρίας, ενισχύοντας τις εμπορικές και μεταφορικές διασυνδέσεις στη Μέση Ανατολή.

Μάλιστα εκτιμάται ότι η νέα σιδηροδρομική γραμμή θα μπορούσε στο μέλλον να επεκταθεί έως το Ομάν, προσφέροντας πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό και δημιουργώντας έναν εναλλακτικό εμπορικό διάδρομο για τη διακίνηση αγαθών και καυσίμων.

Με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία επιχειρεί να διεμβολίσει κυριολεκτικά τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μ.Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) που δρομολογήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2023 στο Νέο Δελχί με την υπογραφή Μνημονίου Κατανόησης ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ινδία, ΕΕ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ο IMEC που δρομολογήθηκε προκειμένου να ανταγωνιστεί τον κινεζικό δρόμο του Μεταξιού γνωστό ως Belt and Road Initiative (BRI), προβλέπεται να είναι ένα σύστημα συνδυασμένων μεταφορών δια θαλάσσης μέσω πλοίων και δια ξηράς, μέσω σιδηροδρόμου που θα ξεκινά από τη Βομβάη και θα καταλήγει στον Πειραιά ο οποίος εκτός από πύλη εισόδου των κινεζικών εμπορευμάτων σχεδιάζεται να μετατραπεί και σε πύλη εισόδου των εμπορευμάτων της Ινδίας.




Σύμφωνα με τον σχεδιασμό ο IMEC θα αποτελείται από δύο ξεχωριστούς Διαδρόμους, τον Ανατολικό Διάδρομο που θα συνδέει την Ινδία με την Αραβική Χερσόνησο μέσω Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Σαουδικής Αραβίας και τον Βόρειο Διάδρομο που θα συνδέει την Σαουδική Αραβία σιδηροδρομικά μέσω Ιορδανίας και Ισραήλ με το λιμάνι της Χάιφα και εν συνεχεία δια θαλάσσης με τον Πειραιά απ΄ όπου επίσης σιδηροδρομικά τα εμπορεύματα θα διοχετεύονται στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο οικονομικός διάδρομος θα συμπληρώνεται με ένα αγωγό υδρογόνου αλλά και ένα δίκτυο οπτικών ινών δημιουργώντας έτσι μια ψηφιακή λεωφόρο για την μεταφορά δεδομένων με πολλαπλές χρήσεις στο ηλεκτρονικό εμπόριο, στην εκπαίδευση, την τηλεϊατρική κλπ.

Πάντως από την πρώτη στιγμή ανακοίνωσης της δημιουργίας του ΙΜΕC που θα συνέδεε την Ινδία με την Ευρώπη μέσω Βομβάης και Πειραιά παρακάμπτοντας την Τουρκία, η Άγκυρα εξέφρασε με κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη αντίθεσή της.

Έτσι αμέσως μετά την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας για τον IMEC ο Ερντογάν ο οποίος βρισκόταν στο Νέο Δελχί για τη Σύνοδό Κορυφής των G-20 μαινόμενος αντέδρασε στις 12/9/2023 ως εξής: «Λέμε ότι δεν υπάρχει διάδρομος χωρίς την Τουρκία. Η Τουρκία είναι μια σημαντική βάση παραγωγής και εμπορίου. Η πιο βολική γραμμή για την κυκλοφορία από τα ανατολικά προς τα δυτικά πρέπει να διέρχεται από την Τουρκία».(1)

Με τη σειρά του στις 15 Σεπτεμβρίου 2023 ο Χακάν Φιντάν αναφερόμενος στον IMEC αφού είπε «εμείς, σε ένα σημείο όπου συγκλίνουν τρεις ήπειροι, είμαστε ανοιχτοί σε οποιοδήποτε σχέδιο που προωθεί τη συνεργασία» στη συνέχεια εξαπολύοντας απειλητικά βέλη δήλωσε με νόημα: «Ωστόσο, πρέπει να γίνει γνωστό ότι στην περιοχή μας, η αποτελεσματική και βιώσιμη λειτουργία των διαδρόμων ενέργειας και μεταφορών χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας δεν είναι δυνατή».(2)

Η συνέχεια λοιπόν επί της οθόνης με την κόντρα ανάμεσα στους θιασώτες του IMEC και του νέου σιδηροδρόμου Hejaz.

Στα χνάρια του ΝΑΤΟ σε σχέση και με τα πυρηνικά το «Σουνιτικό ΝΑΤΟ»

Και μπορεί μεν η Αίγυπτος σε πρώτη φάση να μην αποτελεί ακόμη μέλος του «Σουνιτικού ΝΑΤΟ» εντούτοις η προοπτική αυτή δεν θα πρέπει να αποκλείεται μετά και την επίσκεψη του Χακάν Φιντάν στην Αίγυπτο στις 14 Αυγούστου και τις εκεί δηλώσεις του. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ερντογάν με τη συνέντευξή του στο Al Jazeera στις 15/8/2026.

Επιπλέον ο Τραμπ με χρονοκαθυστέρηση 10 ημερών, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, τελικά στις 17 Αυγούστου 2026 έδωσε τις ευλογίες του στο Σύμφωνο της Μέκκας χαρακτηρίζοντάς το «ένα μεγάλο τολμηρό και σημαντικό βήμα» καθώς «δείχνει ότι η Μέση Ανατολή ενώνεται και πώς οι χώρες θα είναι επιτέλους σε θέση να αμυνθούν με πιο ουσιαστικό τρόπο».

Η δήλωση Τραμπ προκάλεσε τα πικρόχολα σχόλια του τύπου της Ινδίας εντείνοντας το ρήγμα Δύσης-BRICS καθώς τονίζεται με νόημα ότι το Πακιστάν «παραμένει μια επίμονη πηγή έντασης για την Ινδία».

Η δήθεν Αμυντική Συμφωνία την οποία υπέγραψαν η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία σύμφωνα με τον Χακάν Φιντάν από τεχνική άποψη είναι ίδια με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ.

Ειδικότερα όπως προκύπτει από το επίσημο κοινό ανακοινωθέν το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας «καθοδηγούμενοι από τους μακροχρόνιους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των τριών κρατών, εδραιωμένους στους διαχρονικούς δεσμούς αδελφοσύνης και ισλαμικής αλληλεγγύης που τα ενώνουν, και βασιζόμενοι στα κοινά στρατηγικά τους συμφέροντα και τη μακροχρόνια αμυντική τους συνεργασία, η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Διάδοχος του Θρόνου, ο Πρόεδρος της Τουρκίας και ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν υπέγραψαν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, η οποία αντικατοπτρίζει την κοινή δέσμευση των τριών κρατών για περαιτέρω ενίσχυση της συλλογικής τους ασφάλειας». (3)

Και μπαίνοντας στο ψητό καταλήγουν με νόημα: «Η συμφωνία αποσκοπεί στην ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής έναντι οποιασδήποτε πράξης επιθετικότητας και ορίζει ότι οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων τους. Επιπλέον, προβλέπει την ενίσχυση όλων των πτυχών της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των τριών κρατών».

Παρότι Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι το «Σουνιτικό ΝΑΤΟ» δεν στρέφεται εναντίον τρίτης χώρας, είναι σαφές ότι πρόκειται για επιθετικό στρατιωτικό συνασπισμό η δημιουργία του οποίου εντείνει τις αντιθέσεις στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή και αποτελεί απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια καθώς το μεν Πακιστάν βρίσκεται σε οιονεί πολεμική σύρραξη με την Ινδία, η δε Τουρκία απειλεί με casus belli την Ελλάδα, συνεχίζει ακάθεκτη την παράνομη κατοχή του 37% της Κύπρου ενώ έχει εισβάλει σε Συρία και Ιράκ ανά καιρούς. Τέλος η Σαουδική Αραβία συνεχίζει την πολεμική της εμπλοκή με την Υεμένη.

Το «Σουνιτικό ΝΑΤΟ» θα είναι δομημένο με βάση το μοντέλο του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας «βάσει της συμφωνίας, σχεδιάζεται να δημιουργηθούν στρατηγικοί, πολιτικοί και στρατιωτικοί μηχανισμοί με την συμμετοχή των υπουργών Αμυνας, Εξωτερικών και των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων και αυτός ο συντονισμός μεταξύ των τριών χωρών θα γίνει στο υψηλότερο επίπεδο», ενώ «σχεδιάζονται επίσης κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με την συμμετοχή χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων, καθώς και μη επανδρωμένων συστημάτων, επιπλέον της στενότερης συνεργασίας στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας».

Μάλιστα η ρήτρα της δήθεν συλλογικής άμυνας του «Σουνιτικού ΝΑΤΟ» δεν αποκλείει και τη χρήση πυρηνικών όπλων τα οποία διαθέτει το Πακιστάν.

Αυτό προκύπτει αβίαστα από δημοσίευμα της έγκυρης κινεζικής εφημερίδας Global Times στις 18 Σεπτεμβρίου 2025.

Στο δημοσίευμα λοιπόν αυτό με αφορμή την υπογραφή της δήθεν αμυντικής συμφωνίας Πακιστάν-Σαουδικής Αραβίας τον Σεπτέμβριο του 2025 επισημαίνεται με νόημα ότι «όταν ρωτήθηκε αν η συμφωνία αμοιβαίας άμυνας περιελάμβανε τη χρήση των πυρηνικών όπλων του Πακιστάν εάν ήταν απαραίτητο, ένας ανώτερος Σαουδάραβας αξιωματούχος είπε: “Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη αμυντική συμφωνία που περιλαμβάνει όλα τα στρατιωτικά μέσα”, ανέφερε το ρεπορτάζ του Al Jazeera». (4)

Στην ίδια θέση φαίνεται εμμέσως να συγκλίνουν και δημοσιεύματα του ινδικού τύπου που επισημαίνουν με νόημα ότι υπάρχουν ακόμη σημαντικές λεπτομέρειες της συμφωνίας της Μέκκας που παραμένουν άγνωστες καθώς το πλήρες κείμενό της δεν έχει καν δημοσιοποιηθεί!!! αφήνοντας ανοικτά διάφορα ερωτήματα σε σχέση με τα πυρηνικά όπλα ή τη συμφωνία ανταλλαγής πυρηνικών.

Στα χνάρια λοιπόν του ΝΑΤΟ σε σχέση και με τα πυρηνικά το επιθετικό «Σουνιτικό ΝΑΤΟ» Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας.

Και ο νοών νοείτω.

Παραπομπές

1.“Erdogan says India-Gulf transport corridor won't work with Turkey exclusion” https://www.newarab.com/news/turkeys-erdogan-slams-india-gulf-israel-transport-corridor%2012/9/2-23

2.“Development Road project expected to enter implementation phase within months: Turkish foreign minister” https://www.aa.com.tr/en/middle-east/development-road-project-expected-to-enter-implementation-phase-within-months-turkish-foreign-minister/2992734

3.“Saudi Arabia, Türkiye, and Pakistan Issue Joint Statement of the Makkah Al-Mukarramah Summit for Joint Defence”, Friday 24/02/1448, https://www.spa.gov.sa/en/N2649227

4.“Saudi Arabia, Pakistan sign mutual defense pact; move both a response to heightened regional tensions and culmination of partnership” https://www.globaltimes.cn/page/202509/1343815.shtml

Η στάση του Φιντέλ απέναντι στην περεστρόικα και την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ

Η παρέμβαση του Ελισαίου Βαγενά στο 1ο Διεθνές Συμπόσιο «Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον»

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Το 1ο Διεθνές Συμπόσιο «Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον» πραγματοποιήθηκε στην Κούβα, από 10 έως 13 Αυγούστου, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο.

Σε αυτό συμμετείχε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, αποτελούμενη από τους Γιώργο Μαρίνο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, Ελισαίο Βαγενά, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, Αρη Ευαγγελίδη, μέλος της ΚΕ και του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, και Λευτέρη Νικολάου - Αλαβάνο, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ και ευρωβουλευτή του Κόμματος.

Στην παρέμβαση του ο Ελ. Βαγενάς ανέφερε τα εξής:

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση να λάβουμε μέρος στο 1ο Διεθνές Συμπόσιο «Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον» και θέλουμε και από αυτό το βήμα να εκφράσουμε τη βαθιά αλληλεγγύη του ΚΚΕ, όλων των κομμουνιστών της Ελλάδας στον ηρωικό λαό της Κούβας, που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται στο στόχαστρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Ο μεγάλος Κουβανός επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για την κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία του λαού της χώρας του καθώς και όλων των χωρών, που ξεσηκώνονταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Εδωσε όλες τις δυνάμεις του για τη Νίκη και επικράτηση της Κουβανικής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και των κατακτήσεών της. Στο πλαίσιο αυτό θέλουμε να αναδείξουμε στη σύντομη παρέμβασή μας μια σημαντική πλευρά της προσωπικότητάς του και της ξεχωριστής προσωπικής συμβολής του στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα σε μια κρίσιμη στιγμή για όλη την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα για το παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Τέτοια ήταν η περεστρόικα, που αποδείχτηκε όχημα της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ.

Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν από τους λιγοστούς ηγέτες των σοσιαλιστικών χωρών της εποχής, που αναγνωρίζοντας τις μεγάλες κατακτήσεις της ΕΣΣΔ, τη μεγάλη βοήθεια που αυτή έδωσε στην Κούβα και στις άλλες χώρες που επεδίωκαν την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, καθώς και την ανάγκη να πραγματοποιούνται διορθωτικές κινήσεις στο πλαίσιο του σοσιαλισμού, την ίδια ώρα εξέφρασε αρκετές επιφυλάξεις για την πορεία που ακολουθούσε το ΚΚΣΕ. Μάλιστα, σταδιακά πέρασε από μια βαθιά επιφυλακτική σε μια καθαρά επικριτική στάση απέναντι στις εξελίξεις στην ΕΣΣΔ. Κι αυτή του η στάση, σαφώς, βοήθησε πολλούς επαναστάτες, κομμουνιστές σε όλο τον κόσμο να προσανατολιστούν σωστά στις εξελίξεις εκείνη την περίοδο.





Τι ήταν αυτό, όμως, που ξένιζε τον Φιντέλ στην περεστρόικα του Γκορμπατσόφ;

Σαφώς εστίαζε στο ζήτημα της συκοφαντικής επίθεσης που γινόταν τα χρόνια της περεστρόικα από «τα μέσα και τα πάνω» ενάντια στις κομμουνιστικές ιδέες, ενάντια στο ΚΚ και στην επαναστατική Ιστορία της χώρας. Οπως σημειώνει στην εισήγησή του στο 4ο Συνέδριο του ΚΚΚ, «έβλεπα να καταρρέει το κύρος του Κόμματος, έβλεπα να καταρρέει το κύρος του κράτους, έβλεπα να συκοφαντείται η Ιστορία της ΕΣΣΔ και ότι αυτό δεν είχε καμία σχέση με την ιστορική κριτική».1

Σε αυτό το Συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε 2 μήνες μετά την απαγόρευση του ΚΚΣΕ από τον Γιέλτσιν και 2 μήνες πριν την τυπική διάλυση της ΕΣΣΔ, ο Φιντέλ υπερασπίζεται τον σοσιαλιστικό δρόμο της Κούβας, την Επανάσταση, κόντρα στην αντεπανάσταση και στον συντριπτικά παγκόσμιο αρνητικό συσχετισμό δύναμης που διαμορφωνόταν τότε. Μάλιστα, δίνει παραδείγματα από τη συμμετοχή του το 1987 σε συνάντηση των ηγετών του Συμβουλίου Οικονομικής Αλληλοβοήθειας (ΣΟΑ), όπου όπως λέει κοινά ήταν τα προβλήματα που αφορούσαν στρεβλώσεις στην οικονομία.
***

Το ΚΚΕ, μελετώντας τις αιτίες ανατροπής του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, έχει εστιάσει μεταξύ άλλων την προσοχή του στις λεγόμενες οικονομικές μεταρρυθμίσεις Κοσίγκιν, στις λαθεμένες αποφάσεις του 20ού και του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ, που βέβαια προωθούνταν και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Σ' αυτά αναφέρεται και ο Φιντέλ στην εισαγωγική ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΚΚΚ και σημειώνει ανάμεσα σε άλλα το τι είπε σε «στρογγυλό τραπέζι» με τους άλλους ηγέτες των σοσιαλιστικών χωρών: «"Προσπαθήστε στο μέλλον να αποφύγετε αυτόν τον δρόμο, να αποφύγετε την αποξένωση των ανθρώπων και τα αρνητικά αποτελέσματα που αυτή επιφέρει". Με άκουσαν με μεγάλο ενδιαφέρον και, για να πω την αλήθεια, πολλοί από αυτούς μου είπαν αργότερα: "Ξέρετε, ακριβώς έτσι συνέβη και σε εμάς". 

Οταν τους εξηγούσα ότι πολλά κατασκευαστικά έργα έμεναν ημιτελή, όταν τους εξηγούσα ότι επιδίωκαν να εκπληρώσουν το σχέδιο με βάση αξιακούς δείκτες της παραγωγής και όχι με βάση την αναγκαία γκάμα των προϊόντων, όταν τους εξηγούσα ότι οι επιχειρήσεις που όφειλαν να παράγουν ανταλλακτικά κατασκεύαζαν μόνο τα πενήντα πιο κερδοφόρα γι' αυτές και δεν παρήγαν τα υπόλοιπα, και ούτω καθεξής, ορισμένοι μου είπαν με μεγάλη ειλικρίνεια: "Ξέρετε, ακριβώς έτσι συνέβη και σε εμάς"»2.



Ο Κάστρο διαπίστωνε ότι η εισαγωγή μιας σειράς αγοραίων μηχανισμών και η χαλάρωση του κεντρικού σχεδιασμού, που στην ΕΣΣΔ είχαν ξεκινήσει τη δεκαετία του '60, μπορούσαν να δημιουργήσουν στρεβλώσεις, ακόμη και κοινωνικές ανισότητες και τελικά να υπονομεύσουν την επαναστατική πορεία. Καθόλου τυχαίο δεν είναι πως την ίδια περίοδο, που στην ΕΣΣΔ διεξαγόταν η περεστρόικα, στην Κούβα (από το 1986) ακολουθείται η πολιτική της «Διόρθωσης λαθών και αρνητικών τάσεων», ορισμένα μέτρα της οποίας κινούνταν σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν της περεστρόικα, αντιστρέφοντας ορισμένα αγοραία μέτρα που είχαν εισαχθεί τα προηγούμενα χρόνια στην Κούβα.***

Συμπερασματικά η οξυδέρκεια του Φιντέλ στηριζόταν σε μια βαθιά πεποίθηση, που είχε εκείνη την εποχή και η οποία τον βοήθησε 2,5 χρόνια πριν τη διάλυση της ΕΣΣΔ, στην ιστορική ομιλία της 26ης Ιουλίου 1989 (Camaguey), να ασκήσει κριτική στην περεστρόικα και να προβλέψει τη διάλυση της ΕΣΣΔ και έναν πιθανό εμφύλιο, λόγια σημαντικά όταν βλέπουμε σήμερα να σφαγιάζονται στα πεδία του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία για τα συμφέροντα των καπιταλιστών δύο αδελφοί λαοί, που έζησαν και μεγαλούργησαν μαζί στα χρόνια του σοσιαλισμού.

Αρκετά χρόνια αργότερα, στα 2005, σε ομιλία του στους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας ο Φιντέλ εστίασε σε προβλήματα χαμηλής κοινωνικής ευθύνης και συνείδησης, οικονομικής κακοδιαχείρισης, λαθεμένων κυβερνητικών αποφάσεων, ατομικής και καταχρηστικής ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου, διαφθοράς κ.ά., που αναδεικνύονται στην ομιλία του μιλώντας σε νέους ανθρώπους, σε φοιτητές, ξεκινώντας από την ανάγκη να μην επαναληφθεί στην Κούβα η εξέλιξη που είχε η ΕΣΣΔ. Και κριτικάρει «εκείνους που πίστευαν ότι με καπιταλιστικές μεθόδους θα χτίσουν τον σοσιαλισμό», λέγοντας πως αυτό «είναι ένα από τα μεγάλα ιστορικά λάθη»3.
***

Συνοπτικά, μπορούμε να σημειώσουμε πως η στάση του Φιντέλ Κάστρο απέναντι στην περεστρόικα και την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ αναδεικνύει τη σημασία της ιδεολογικής συνέπειας, καθώς και της έγκαιρης πολιτικής εκτίμησης των εξελίξεων για τους κομμουνιστές. Η ιστορική αυτή εμπειρία εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο μελέτης, προβληματισμού, εξαγωγής χρήσιμων συμπερασμάτων για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Παραπομπές:

1. Φιντέλ Κάστρο Ρους. Ομιλία κατά την έναρξη του 4ου Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας. 10 Οκτωβρίου 1991

2. Στο ίδιο.

3. Φιντέλ Κάστρο Ρους. Ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, στις 17 Νοεμβρίου 2005.

Απαντήσεις στα «οράματα» του Τσογλ@νιού *

 

Γνώριμες οι Σειρήνες, γνωστός και ο προορισμός
Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαβατοκύριακου»

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Τελικά η πολυδιαφημισμένη «Ιθάκη» του Τσίπρα δεν άργησε να βρει τον προορισμό της: Ο «καλός», «υγιής» και «κανονικός» ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ. Αυτό επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ο Αλ. Τσίπρας στη νέα του συνέντευξη, ξεδιπλώνοντας ξανά όλο το παλιό και χρεοκοπημένο εγχειρίδιο της σοσιαλδημοκρατίας...

Τι μας είπε επί λέξει; Οτι η «οικονομία της αγοράς» δεν φταίει, ο ανταγωνισμός δεν φταίει, το κέρδος των λίγων δεν φταίει, η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν φταίει, ο καπιταλισμός δεν φταίει... Και τι φταίει; Οι υπερβολές τους! Το κέρδος των λίγων σε βάρος των πολλών είναι καλό, αρκεί να είναι «λελογισμένο». Η επιχειρηματικότητα είναι καλή, αρκεί να είναι «υγιής». Ο ανταγωνισμός είναι καλός, αρκεί να μην «καταστρατηγείται». Ο καπιταλισμός είναι μια χαρά, αρκεί να λειτουργεί «με όρους κανονικότητας»...Αλήθεια, μέχρι ποιο ποσοστό είναι «υγιές» το ξεζούμισμα των εργαζομένων και από ποιο σημείο και μετά μετατρέπεται σε αισχροκέρδεια;
Πόσους νεκρούς εργάτες είναι «λελογισμένο» να μετράμε σε εργοδοτικά εγκλήματα;
Πόση υπεραξία πρέπει να απομυζά ο καπιταλιστής από τον εργαζόμενο για να βαφτίζεται η εκμετάλλευση «υγιής»;
Πόσα στρέμματα δάσους είναι «λογικό» να καίγονται;
Πόσα παιδιά στην Παλαιστίνη είναι «λογικό» να δολοφονούνται;
Ποιο είναι το «μαγικό» ύψος κερδοφορίας στο οποίο ένας επιχειρηματικός όμιλος θα ανακοινώσει «φτάνει, αρκετά κερδίσαμε»;

Το «όραμα» του Τσίπρα φαίνεται πολύ ...ρεαλιστικό: Κέρδη για τους λίγους, θυσίες για τους πολλούς, αλλά ...φρόνιμα, «νοικοκυρεμένα», να μη χαλάει η «κοινωνική συνοχή». Οχι να πάψει ο εργαζόμενος να πληρώνει, αλλά να πληρώνει χωρίς να αγανακτεί πολύ. Οχι να καταργηθεί η εκμετάλλευση, αλλά να αποκτήσει καλύτερους τρόπους. Οχι να τελειώσει η αδικία, αλλά να δοσολογείται καλύτερα. Ο καπιταλισμός να συνεχίσει τη δουλειά του, απλώς με καλύτερο «PR». Διαβεβαιώνοντας μάλιστα με σαφήνεια ότι δεν πρόκειται να βάλει ούτε 1 ευρώ φόρο στους μεγάλους επιχειρηματίες! Κι αυτό βαφτίζεται «ρεαλιστική Αριστερά»!

Το πιο σύντομο ανέκδοτο...

Στη συνέντευξή του τόλμησε να πει και το πιο σύντομο ανέκδοτο: Οτι «συγκρούεται με τα συμφέροντα»! Για να μη μας νομίζει «λωτοφάγους», ας του θυμίσουμε:

Οι εφοπλιστές δεν ήταν «συμφέροντα» όταν η κυβέρνησή του διατηρούσε το προκλητικό καθεστώς των φοροαπαλλαγών τους;

Οι τραπεζίτες δεν ήταν «συμφέροντα» όταν διατηρούσε και επέκτεινε τα προνόμιά τους;

Οι μεγαλομέτοχοι δεν ήταν «συμφέροντα» όταν κατέβαζε τη φορολογία των μερισμάτων από το 15% στο 10%;

Οι επιχειρηματικοί όμιλοι που απολάμβαναν αναπτυξιακούς νόμους, φοροαπαλλαγές και κάθε λογής «κίνητρα», δεν ήταν «συμφέροντα»;

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, με συμφέροντα συγκρούστηκε. Μόνο που ήταν τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας ενάντια στα οποία στρέφεται κάθε κυβέρνηση στο έδαφος του σημερινού συστήματος και των δεσμεύσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Αυτός είναι και ο ορισμός της πολιτικής κατά τον Αλ. Τσίπρα. Οπως είπε: «Η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού». Και εφικτό γι' αυτόν και τους όμοιούς του είναι ό,τι εγκρίνει το στρατόπεδο του κεφαλαίου και οι ενώσεις του, όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση των λόμπι, της ακρίβειας και των πολέμων. Γι' αυτό και μας θυμίζει - για πολλοστή φορά - ότι «κάθε κυβέρνηση έχει υποχρέωση να κινείται στους κανόνες της ΕΕ».

Ολα αυτά, βέβαια, τα ήξερε και το 2015. Γι' αυτό το «ΟΧΙ» έγινε «ΝΑΙ», γι' αυτό το «σκίσιμο των μνημονίων» έγινε 3ο μνημόνιο, γι' αυτό το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» έδωσε τη θέση του στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Η μόνη διαφορά είναι ότι σήμερα δεν υποκρίνεται καν πως θα τα ανατρέψει. Αυτό μάλλον εννοεί όταν μιλάει για «εμπειρία»... Γι' αυτό δεν θέλει να μιλάει για το παρελθόν, εκτός αν πρόκειται να το ξαναγράψει... Κάπως έτσι η «εμπειρία» μετατρέπεται σε πολιτικό «λευκαντικό» και παρουσιάζεται ως εχέγγυο.

Εχει πάντως περίσσιο θράσος να χαρακτηρίζει σήμερα την ακρίβεια «4ο μνημόνιο». Τα τρία πρώτα δεν έπεσαν από τον ουρανό! Το 3ο φέρει τη δική του υπογραφή φαρδιά - πλατιά, όπως και η αύξηση του ΦΠΑ στο 24%, που σήμερα καταγγέλλει ότι τσακίζει το λαϊκό εισόδημα και που η ΝΔ διατήρησε εκεί που τη βρήκε. Ετσι λειτουργεί στην πράξη η «διεύρυνση του εφικτού»: Ο Τσίπρας αυξάνει τον ΦΠΑ, η ΝΔ τον διατηρεί, ο Τσίπρας μειώνει τον φόρο στα μερίσματα, η ΝΔ τον μειώνει κι άλλο. Ο ένας παραδίδει στον άλλον το αντεργατικό οπλοστάσιο και ο επόμενος το απογειώνει. Γιατί πίσω από τους καβγάδες τους υπάρχει βαθιά στρατηγική σύμπλευση.

Οι Συμπληγάδες που μένουν έξω απ' το κάδρο

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο ολόκληρης της συνέντευξης. Οχι μόνο σε όσα λέει ο Τσίπρας, αλλά κυρίως σε όσα δεν λέει... Γιατί, ενώ έχουμε δύο ανοιχτά πολεμικά μέτωπα στη «γειτονιά» μας, ενώ η ΕΕ επιταχύνει την πολεμική της προετοιμασία και οι λαοί καλούνται να πληρώσουν νέα «πολεμικά μνημόνια», ενώ η Ελλάδα βαθαίνει την εμπλοκή της στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, οι μεγάλες αυτές «Συμπληγάδες» περνούν έξω από το κάδρο.

Κι όμως, πίσω από αυτήν τη σιωπή ή - σε αρκετές περιπτώσεις - πίσω από τις ρητές τοποθετήσεις όλων των αστικών κομμάτων επιβεβαιώνεται η προσήλωση στα «μεγάλα», στις βασικότερες στρατηγικές κατευθύνσεις της άρχουσας τάξης: Στην πολεμική οικονομία και τα «πολεμικά μνημόνια» που τη συνοδεύουν, στη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στις στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, στις αντιδραστικές αλλαγές στη λειτουργία και τη θωράκιση του κράτους, όπως αυτές εκφράστηκαν και στη Συνταγματική Αναθεώρηση (για την οποία επίσης δεν είπε κουβέντα στη συνέντευξη...), στη δημοσιονομική σταθερότητα και τους στόχους που τη συνοδεύουν, στην εμπλοκή στον ενεργειακό πόλεμο κ.λπ.

Τα παραπάνω είναι οι βασικές συντεταγμένες που καθορίζουν πού θα κατευθύνονται δισεκατομμύρια, ποιες θυσίες θα απαιτούνται από τον λαό, σε ποιους κινδύνους εμπλέκεται η χώρα. Ετσι, η σιωπή για όλα αυτά γίνεται πολιτική θέση. Γιατί μπορεί κανείς να μιλάει όσο θέλει για «συμφέροντα», «ανατροπές» και «νέες αρχές», αλλά αν δεν αμφισβητεί την πολεμική οικονομία, τις δεσμεύσεις της ΕΕ, τις στρατηγικές συμμαχίες του κεφαλαίου, τα μνημόνια διαρκείας και την ίδια την εξουσία που τα επιβάλλει, τότε η «ανατροπή» έχει ήδη συμφωνήσει πού ακριβώς θα σταματήσει. Και ίσως αυτές να είναι τελικά οι πραγματικές «Συμπληγάδες» της πολυδιαφημισμένης «Ιθάκης», εκείνες που το καράβι φροντίζει να μην πλησιάσει ποτέ!

Ανατροπή χωρίς ανατροπή!

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το τι εννοεί ο Τσίπρας όταν μιλάει για «ανατροπή». Ανατροπή γι' αυτόν είναι να αλλάξει το πρόσωπο που κάθεται στην καρέκλα, χωρίς να κουνηθεί ούτε μία βίδα από το σύστημα που τη στηρίζει. Ετσι, ο «ανταγωνισμός» του με το ΠΑΣΟΚ είναι για το ποιος θα ηγηθεί στη διαχείριση της κοινωνικής αδικίας, ώστε η ίδια η αδικία να γίνει περισσότερο ανεκτή από τον λαό... Δεν είναι σύγκρουση στρατηγικών.

Αλλωστε, το πρόγραμμα της «αυριανής κυβέρνησης» έχει καθοριστεί από τις συμφωνημένες υποχρεώσεις της στο πλαίσιο της ΕΕ και δεν φέρει καμία ρήξη με την κατεύθυνση που χαράσσει σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ, απλώς υπόσχεται μια πιο «ευαίσθητη» διαχείρισή της...

Και αυτό είναι ίσως το παλιότερο κόλπο της σοσιαλδημοκρατίας, να υπόσχεται ότι μπορεί να συμφιλιώσει εκείνα που η ίδια η πραγματικότητα φέρνει σε σύγκρουση: Τα κέρδη του κεφαλαίου με τις εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Την ανταγωνιστικότητα με τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα. Τη δημοσιονομική πειθαρχία με την κοινωνική ευημερία. Την πολεμική οικονομία με την ειρήνη. Την καπιταλιστική εξουσία με την κοινωνική δικαιοσύνη!

Το ίδιο αταξικό πέπλο πάνω από μια βαθιά ταξική πραγματικότητα διατρέχει και όσα λέει για την κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κριτική διατυπώνεται στο όνομα ενός «κοινού καλού» που μοιάζει αυταπόδεικτο, αλλά είναι στην πραγματικότητα κενό περιεχομένου: Ενα ντροπαλό «εθνικό συμφέρον» που αρνείται να δει εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, που δεν διαχωρίζει την Ελλάδα του κεφαλαίου από την Ελλάδα της εργατικής τάξης, του λαού, που δεν βλέπει ότι οι στόχοι της πρώτης βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τις ανάγκες της δεύτερης. Χωρίς αυτόν τον διαχωρισμό, κάθε πολιτικός λόγος μετατρέπεται σε ηθικολογία απευθυνόμενη σε μια τάξη που δεν λειτουργεί με όρους καλής θέλησης, αλλά με όρους κέρδους. Η αυταπάτη ότι «όλοι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα» λειτουργεί τελικά ως όρκος πίστης στο ίδιο το σύστημα που παράγει την ανισότητα.
Μια «πίτα» κομμένη στα μέτρα του κεφαλαίου

Ετσι και τα παραδείγματα που δίνει ο Αλ. Τσίπρας στη συνέντευξή του είναι χαρακτηριστικά. Η περιγραφή του Ταμείου Ανάκαμψης ως «μεγάλης χαμένης ευκαιρίας» προϋποθέτει ότι επρόκειτο για έναν ουδέτερο μηχανισμό που απλώς δεν αξιοποιήθηκε σωστά.

Αυτό που αποσιωπάται είναι ο ίδιος ο σχεδιασμός του. Το Ταμείο είναι μηχανισμός χρηματοδότησης του κεφαλαίου. Δάνεια και επιδοτήσεις, που προέρχονται από τους λαούς της Ευρώπης και τον ελληνικό λαό, κατανέμονται με κριτήρια που ευνοούν συστηματικά μεγάλες επιχειρήσεις και ομίλους, ενώ η «πράσινη» και η «ψηφιακή» μετάβαση λειτουργούν ως ετικέτες πάνω σε μια ουσιαστική στήριξη των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στον ανταγωνισμό τους με τα αμερικανικά και τα κινεζικά κεφάλαια και, ολοένα περισσότερο, στην ενίσχυση της πολεμικής προετοιμασίας της ΕΕ.

Το Ταμείο είναι «ευκαιρία» μόνο για τους επιχειρηματικούς ομίλους, στους οποίους διοχετεύεται πακτωλός χρημάτων για την ενίσχυση της κερδοφορίας τους. Για τον λαό φέρνει το αντίθετο: Νέα βάσανα μέσα από αντιλαϊκά προαπαιτούμενα που συνοδεύουν τη χρηματοδότηση.

Αντίστοιχη είναι και η αναφορά του στον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δεν αμφισβητεί επ' ουδενί τη λειτουργία τους. Αλλωστε, ως κυβέρνηση προχώρησε στην επέκταση διδάκτρων, σε ξενόγλωσσα προπτυχιακά με δίδακτρα, στην παραπέρα επιχειρηματική λειτουργία των δημόσιων ΑΕΙ. Ερωτηθείς αν είναι δυνατόν να αμφισβητηθούν αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, καταφεύγει στο επιχείρημα της «διάκρισης των εξουσιών» και δηλώνει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ρεαλιστικό σε ένα ευνομούμενο κράτος. Υπενθυμίζει έτσι διακριτικά ότι το αντιλαϊκό κράτος έχει συνέχεια, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά.

Μέσα από τα τετριμμένα αστικά κλισέ περί «θεσμών» και «δικαιοσύνης», αποφεύγεται επιμελώς να ειπωθεί το προφανές, ότι και η δικαιοσύνη είναι μηχανισμός ενός κράτους που λειτουργεί με βάση τους στόχους και τους νόμους της αστικής εξουσίας. Οπως επίσης ότι ένας νόμος, όπως π.χ. αυτός για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, μπορεί και να καταργηθεί. Ο «ρεαλισμός» που επικαλείται δεν είναι παρά ρεαλισμός της υποταγής στα υπάρχοντα θεσμικά όρια του συστήματος.

Αλλωστε, το κλείσιμο της συνέντευξής του, με την προτροπή «να μεγαλώσουμε την πίτα και να μοιράζεται δίκαια», ολοκληρώνει αυτή τη γραμμή: Πρόκειται για μια αυταπάτη γελοιοποιήσιμη μπροστά στην πραγματικότητα ενός άδικου συστήματος. Δεν υπάρχει πίτα που «μεγαλώνει για όλους» μέσα σε μια εκμεταλλευτική κοινωνία που στηρίζεται στην κλοπή του ιδρώτα των πολλών, υπάρχουν μόνο τα ψίχουλα που πετούν οι χορτάτοι στους πεινασμένους.
Η «Ιθάκη», οι Σειρήνες και το... καλάμι

Ο Καβάφης πάντως μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Στη συνέντευξη ο Τσίπρας διαβεβαιώνει ότι, χάρη στην «εμπειρία» του, έχει μάθει να αντιστέκεται στις σειρήνες της ματαιοδοξίας και του ναρκισσισμού, λίγο πριν αστειευτεί ότι στο μέλλον τα παιδιά μπορεί να αναρωτιούνται ποιος έγραψε την «Ιθάκη» και να απαντούν «ο Τσίπρας» αντί «ο Καβάφης». Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι το καλάμι, άμα το καβαλήσεις, δύσκολα το ξεκαβαλάς...

Δεν χρειάζεται όμως άγχος. Η Ιστορία έγραψε και δεν ξεγράφει: Ο Καβάφης έγραψε την «Ιθάκη» και ο Τσίπρας τα μνημόνια διαρκείας μαζί με όσους κυβέρνησαν και όσους κυβερνούν. Και το κυριότερο: Ο λαός έχει πλέον πείρα ώστε να αναγνωρίζει τις Σειρήνες του συστήματος, είτε αυτές τραγουδούν για «σκισμένα μνημόνια» είτε για «λελογισμένα κέρδη» και «κανονικό καπιταλισμό». Γιατί πίσω από τις διαφορετικές μελωδίες ο προορισμός παραμένει ο ίδιος: Ο λαός να μαθαίνει να ζει με λιγότερα, για να μπορεί το κεφάλαιο να κερδοφορεί περισσότερο...

Ε. Μπ.

* ο τίτλος της ανάρτησης απ' το blog 

Η Συμφωνία που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

 

Ανέστης Τσουκαράκης:
1 ημ. ·

«Εφόσον εγερθεί απειλή ενάντια στην ασφάλεια, κυριαρχία, ενότητα, προστασία ή ανεξαρτησία του εδάφους της Ελληνικής Δημοκρατίας ή του εδάφους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τα Μέρη θα επικοινωνήσουν άμεσα επί όλων των πλευρών της απειλής αυτής προκειμένου να αναλάβουν δράση και μέτρα τα οποία τα Μέρη από κοινού θεωρούν αναγκαία για την αποτροπή αυτής της απειλής».

Αυτά αναφέρει η Συμφωνία που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και κυρώθηκε στις 16 Μάρτη 2022 από τη Βουλή, με τις ψήφους των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ (με επικεφαλής τον Τσίπρα) και Ελληνικής Λύσης.

Κατ' εφαρμογή αυτής ακριβώς της συμφωνίας, η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα να στείλει δύο στρατιωτικά ελικόπτερα στα ΗΑΕ για «προστασία» από τις ιρανικές επιθέσεις, με αποστολή να κυνηγάνε drones! Πρόκειται για ένα ακόμα γενναίο βήμα εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο της Μέσης Ανατολής, που εκθέτει τον λαό σε μεγαλύτερους κινδύνους.

Κόμματα, «ειδικοί» και αστικά επιτελεία πανηγύριζαν το 2022 για την «πρωτοποριακή» «ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής», επειδή «σε νομικούς όρους αποτελεί το μέγιστο που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δύο χώρες που δεν έχουν κοινά σύνορα και δεν ανήκουν σε κοινές συμμαχικές οργανώσεις». Σημείωναν μάλιστα ότι είναι η πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που ενσωματώνεται μια τέτοια ρήτρα σε διμερή συμφωνία που υπογράφει η Ελλάδα.

Η ρήτρα χαρακτηρίζεται προπομπός «για μεγαλύτερη εμβάθυνση των αμυντικών σχέσεων και με άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Ιορδανία» και αποτελεί «γέφυρα» ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, όπου συμμετέχουν τα ΗΑΕ. Πρόκειται δηλαδή για καραμπινάτη ΝΑΤΟική συμφωνία με μεγάλο «στρατηγικό βάθος».
Γι' αυτό ψηφίστηκε στη Βουλή από όλα τα κόμματα, «δεξιά», «κεντρώα», σοσιαλδημοκρατικά, ακροδεξιά, «προοδευτικά» και «συντηρητικά», επιβεβαιώνοντας ότι το κυβερνητικό τους πρόγραμμα είναι κοινό κι ότι τα στρατηγικά συμφέροντα και οι επιλογές του κεφαλαίου δεν σηκώνουν δεύτερες σκέψεις.

Η συμφωνία βέβαια δεν έπεσε από τον ουρανό, όπως κι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν προέκυψε τυχαία. Η πορεία αναβάθμισης των σχέσεων Ελλάδας - ΗΑΕ (όπως και Ελλάδας - Ισραήλ) ακολουθεί δρόμο παράλληλο με την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και της επιθετικότητας των ΗΠΑ. Ολες οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΝΔ σήμερα, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ πριν) αναλαμβάνουν αναβαθμισμένους ρόλους σε ΝΑΤΟικά σχήματα και συνεργασίες που προωθούν τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό απέναντι σε ανταγωνιστές όπως η Κίνα, η Ρωσία και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή.

Είχε προηγηθεί η στρατιωτική συμφωνία Ελλάδας - ΗΑΕ το 2008, με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ. Από εκεί και μετά, πύκνωσαν οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και αποστολές, με τη συμμετοχή και άλλων χωρών, όπως η Γαλλία, η Αίγυπτος, η Κύπρος κ.ά.
Στα «ψιλά γράμματα», αναφέρεται ότι πολλές εφοπλιστικές εταιρείες ελληνικών συμφερόντων βρίσκονται στο Εμιράτο της Φουτζάιρα (ένα από τα ΗΑΕ), λόγω της σημαντικής στρατηγικής σημασίας του, επιβεβαιώνοντας ότι η πολεμική εμπλοκή είναι αξεχώριστη από την υπεράσπιση των συμφερόντων της αστικής τάξης όπου Γης, ειδικά των πιο ισχυρών τμημάτων της, όπως οι εφοπλιστές.

Ο ισχυρισμός εξάλλου της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων ότι η ρήτρα με τα ΗΑΕ «θωρακίζει» τη χώρα έναντι της Τουρκίας (οι σχέσεις της είναι τεταμένες με τα ΗΑΕ), γίνεται σκόνη και θρύψαλα μετά την ανακοίνωση της στρατιωτικής συμφωνίας ανάμεσα σε Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν.

Η Ελλάδα, με τη συναίνεση όλων των κομμάτων, φυλάει τις εγκαταστάσεις της σαουδαραβικής Aramco με τους πανάκριβους Patriot και η πετρελαιομοναρχία υπογράφει συμφωνίες με τη ΝΑΤΟική «σύμμαχο» Τουρκία για στρατιωτική συνδρομή! 

Τόση αξία έχουν για τον λαό οι συμφωνίες, οι κολεγιές και οι συνεργασίες των ιμπεριαλιστών... Τα συμφέροντα και οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων τους είναι το απόλυτο κριτήριο εκεί που τα «βρίσκουν» κι εκεί που συγκρούονται μεταξύ τους.

Πέρα από τη λαϊκή κινητοποίηση για να μην πάει κανένα ελληνικό ελικόπτερο στα ΗΑΕ, τώρα είναι η ώρα να δυναμώσει η πάλη για να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές δυνάμεις από τις αποστολές στο εξωτερικό, ανάμεσά τους και η συστοιχία από τη Σαουδική Αραβία.

Οι επικίνδυνες εξελίξεις ένα πράγμα επιβεβαιώνουν: Οτι η μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στα σχέδια και τους πολέμους των ευρωατλαντικών είναι ανεπίστρεπτη και μόνο ο οργανωμένος λαός, με ισχυρό ΚΚΕ, μπορεί να αποτελέσει αντίπαλο δέος, παλεύοντας ενάντια στις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης και των συμμάχων της, για απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με τον ίδιο πρωταγωνιστή!
ΠΗΓΗ Ριζοσπάστης

Ο φασισμός θα ξεριζωθεί "kε"Γιαννακόπουλε

 

Γιαννακόπουλος: "Οι απόψεις μου είναι πιο κοντά στις απόψεις του κ. Κασιδιάρη. Βεβαίως και είναι. Αλλά για εμένα… μου ψιλοκεντρίζει λίγο. Εγώ είμαι πιο δεξιός, πολύ πιο δεξιός.."

Δικαίωμα Σου Γιαννακόπουλε να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά όπως επιθυμείς και όπως Σου ταιριάζει. Δικαίωμά ΣΟΥ να το διαλαλείς, κιόλας. 

Και δικαίωμα δικό ΜΑΣ να συμμετέχουμε στον δημόσιο “διάλογο”, ειδικά όταν αυτός αφορά στο μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, δηλαδή στον ναζισμό, δεδομένου ότι ο Κασιδιάρης είναι ένα τελεσίδικα καταδικασμένο ναζιστόμουτρο..
ΚΑΙ ακόμα πιο ειδικά όταν βρισκόμαστε σε μια χώρα με τοπωνύμια όπως “Καλάβρυτα”, “Βιάννος”, “Χορτιάτης”, “Δίστομο”, “Καισαριανή”. 
Η Ιστορία, λοιπόν, έχει αποφανθεί και για το ασύλληπτο των εγκλημάτων του ναζισμού, αλλά και για τις δυνάμεις που επέτρεψαν να ζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. 

Και είναι τραγικά επίκαιρο να μην ξεχνιέται ότι αυτές οι δυνάμεις, που στάθηκαν δίπλα και πίσω από τον Χίτλερ, και δεν κάθισαν ποτέ στο εδώλιο και παρούσες παραμένουν.

Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Κρουπ». 

Η πολυεθνική «Κρουπ», που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά η έπαυλη του ιδιοκτήτη της όλως περιέργως έμεινε ανέπαφη όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Εσσεν. Ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο «κύριος» Κρουπ, έλεγε ότι «ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος(σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος)». Ο «κύριος» Κρουπ έλεγε ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ μετέτρεψε τον εργάτη σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και σε σύντροφο των βιομηχάνων».
Ο «κύριος» Κρουπ το 1940 παρέλαβε από τα χέρια του Χίτλερ το χρυσό παράσημο του ναζιστικού κράτους. Η σημερινή Κρουπ είναι αυτή στην οποία οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν ξεπουλήσει τα ναυπηγεία της χώρας. Μόνο από ένα εργοστάσιο της «Κρουπ», της σημερινής «Κρουπ» με τις 670 θυγατρικές σε όλο τον κόσμο, οι ναζί χρηματοδοτήθηκαν μέχρι το 1945 με το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 4,7 εκατ. μάρκων.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ντόιτσε Μπανκ». Η «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε, που έχει αναλάβει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ως σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων, είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ζήμενς». Η «Ζήμενς», με την οποία έκαναν εξωδικαστικό συμβιβασμό οι ελληνικές κυβερνήσεις για τις μίζες, είναι η ίδια «Ζήμενς» που έλυνε και έδενε επί φασίστα Μεταξά. Με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της «Ζήμενς» στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.
Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομήχανους της Γερμανίας, αυτοί που το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών». Ο πρόεδρός της, ο τραπεζίτης Σαχτ, ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ από το 1934.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Φάρμπεν». Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα της «Φάρμπεν» κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Άουσβιτς . Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του. Στη «Φάρμπεν» δούλευαν 85.000 κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η «Φάρμπεν» κατασκεύασε το Κυκλώνιο B. Ηταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Ένα από τα ονόματα με τα οποία κυκλοφορεί σήμερα η «Φάρμπεν» είναι το όνομα «Μπάγερ».
Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 45 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομήχανους που στις επιχειρήσεις τους στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν:
Η αμερικανική πολυεθνική «ΙΒΜ». Η οργάνωση των 78 ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης έγινε με τεχνολογία της «IBM». Ο πρόεδρος της «IBM», ο T. Watson, τιμήθηκε από το Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937. Ηταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να αποδώσει το ναζιστικό καθεστώς σε μη Γερμανό πολίτη.
Η αμερικάνικη πολυεθνική «ΙΤΤ». Ηταν αυτή που μεταξύ άλλων οργάνωσε το σύστημα πληροφοριών του γερμανικού στρατού, που συμμετείχε στον σχεδιασμό βομβών και βομβαρδιστικών για λογαριασμό της ναζιστικής αεροπορίας.
Η «Standard Oil». Η «Standard Oil», των συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, εκτός από τους συμμάχους προμήθευε με καύσιμα και τον Άξονα.
Η «General Motors». Χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό κατασκευάστηκαν από την «General Motors». Αλλά«ό,τι συμφέρει την General Motors’ συμφέρει την Αμερική», όπως έλεγε κι ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε με 33 εκατ. δολάρια την «General Motors» για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο. Ήταν τα εργοστάσια που κατασκεύαζαν τανκς για τον Χίτλερ.
Η «Ford». Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford». Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75αγενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού.
Η τράπεζα «UBC». Ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρός της ήταν ο «κύριος» Πρέσκοτ Μπους. Πατέρας και παππούς δυο κατοπινών αμερικανών προέδρων.
Ο κατάλογος είναι μακρύς. Τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά.

Σε κάθε περίπτωση: Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν τιμωρήθηκε ποτέ μετά τον πόλεμο για τις σχέσεις του με τον ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν.
Το φρόντισε ο κύριος John McCloy. Ήταν ο Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Ο McCloy ήταν από το 1947 ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των Ροκφέλερ και της τράπεζας «Chase Manhattan». Η «Chase Manhattan» υπήρξε από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος.
Ο κατάλογος είναι μακρύς και το συμπέρασμα ασφαλές: Από το εδώλιο δεν πέρασαν ποτέ όλοι αυτοί που συνηθίζουν να βρίσκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους «Χίτλερ».
Το συμπέρασμα – επαναλαμβάνουμε – είναι ασφαλές: Από το πινάκιο των ενόχων του ναζιστικού εγκλήματος, λείπουν τα μονοπώλια και όλοι αυτοί που κάνουν κουμάντο σε ένα σύστημα που είτε με φασισμό είτε χωρίς φασισμό, είτε με κοινοβούλιο, είτε χωρίς κοινοβούλιο, έχει πάντα το ίδιο όνομα. Λέγεται καπιταλισμός.
Ο φασισμός το 1945 ηττήθηκε. Η ιστορία, όμως, απεφάνθη ότι – δυστυχώς – ο φασισμός δεν αρκεί να νικηθεί. Ο φασισμός πρέπει να ξεριζωθεί. Και η απόδειξη είναι όλη αυτή η κτηνωδία που καταγράφηκε με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο Άουσβιτς.
Τίποτα, όμως, δεν ξεριζώνεται αν δεν ξεριζωθούν οι ίδιες οι ρίζες του. 

Γεγονός που πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις: Μήπως, τελικά ο Μπρεχτ είχε δίκιο; Ο Μπρεχτ, κάποιος που γνώρισε όσο λίγοι τον τρόμο και την αθλιότητα του ναζισμού, ισχυριζόταν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ότι:
«… ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός. Ως ο πιο ωμός, ο πιο καταπιεστικός, ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός»
Η κτηνωδία του φασισμού είναι η ίδια η απόδειξη της ανάγκης για τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση ενάντιά του. Ενάντια στην ωμότητα, τη δολιότητα, την θρασύτητα, την απανθρωπιά του φασισμού.
Χωρίς άγνοια της ιστορικής εμπειρίας, όπως αναβιώνει μπροστά στα μάτια μας μέσα από τις φιγούρες των Τραμπ, Μασκ, Λεπέν κοκ, και η οποία κραυγάζει:
Ο φασισμός δεν αρκεί να πολεμηθεί. Δεν αρκεί ούτε ακόμα και να νικηθεί. Ο φασισμός πρέπει να ξεριζωθεί. Και θα ξεριζωθεί μόνο έτσι: Ως καπιταλισμός.
Κειμενο Νίκος Μπογιόπουλος

Χιροσίμα-Ναγκασάκι (Όταν οι άνθρωποι έγιναν σκιές)

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ
6.8.26

Χιροσίμα-Ναγκασάκι (Όταν οι άνθρωποι έγιναν σκιές)

Ιούλιος 1945. Η ΕΣΣΔ συγκέντρωνε τεράστιες δυνάμεις στην Ανατολή, προετοιμαζόμενη για την κήρυξη πολέμου εναντίον της Ιαπωνίας, βάσει της συμφωνίας στη Διάσκεψη της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945.
Οι ΗΠΑ δεν είχαν παρά να επιμείνουν στον ναυτικό αποκλεισμό και να περιμένουν. Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά B-29 είχαν ήδη ισοπεδώσει 64 μεγάλες πόλεις εξολοθρεύοντας αμάχους. Μόνο στο Τόκιο, στις 9-10 Μαρτίου κατέκαυσαν με βόμβες ναπάλμ 100.000 πολίτες σε μία νύχτα, αφήνοντας και ένα εκατ. άστεγους. Η Ιαπωνία σύντομα θα αναγκαζόταν σε συνθηκολόγηση.
Απέναντι στην Ιαπωνία συγκεντρωνόταν μια τεράστια πάνοπλη δύναμη του Κόκκινου Στρατού 1,5 εκατομμυρίου ανδρών. Αυτό το γνώριζαν οι Αμερικανοί, οι οποίοι ήθελαν με κάθε τρόπο να αποφύγουν το ανάλογο της σοβιετικής κυριαρχίας σε μεγάλο μέρος της Γερμανίας.
Αλλά οιι Αμερικανοί είχαν ένα νέο όπλο που σχεδίαζαν άμεσα να επιδείξουν προς γνώση και συμμόρφωση των Σοβιετικών. Στις 6 Αυγούστου 1945 ρίχθηκε στη Χιροσίμα η πρώτη ατομική βόμβα (με εκρηκτική ισχύ περίπου 15 κιλοτόνων ισοδύναμου TNT). Δεν γνωρίζουμε πόσο “εντυπωσιάστηκαν” οι Σοβιετικοί, αλλά 80.000 άμαχοι έγιναν σκιές στιγμιαία. Μακροπρόθεσμα θα ξεπέρναγαν τις 200.000. Στην ίδια την Ιαπωνία δεν προκλήθηκε καμία επίσημη αντίδραση. Η ιαπωνική κυβέρνηση συνεδρίασε κανονικά.
Φαίνεται πως οι ΗΠΑ απογοητεύτηκαν από την απουσία αντιδράσεων. Εν τω μεταξύ, από τα μεσάνυχτα της 8ης Αυγούστου η ΕΣΣΔ είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Ιαπωνία. Σε απάντηση, οι Αμερικανοί ρίχνουν, λίγες ώρες αργότερα από τη σοβιετική κήρυξη πολέμου, την επόμενη βόμβα στο Ναγκασάκι, αυτή τη φορά ισχυρότερη (με εκρηκτική ισχύ περίπου 21 κιλοτόνων ισοδύναμου TNT). Η βόμβα – παρόλο ισχυρότερη, φαίνεται αστόχησε κατά τι, κι αυτή τη φορά έγιναν σκιές άλλες 40.000-75.000 άμαχοι στιγμιαία και 75.000, τουλάχιστον, καταδικάστηκαν σε αργό και βασανιστικό θάνατο.
Η Σοβιετική εισβολή στη Μαντζουρία, στις 9 Αυγούστου 1945, όσο κι αν αποκρύπτεται, ήταν ένα σοκ για την Ιαπωνία, γιατί αφενός κατέρριψε την τελευταία ελπίδα για διαπραγμάτευση με τους “συμμάχους” και αφετέρου προοιώνιζε επικείμενη κατοχή του Hokkaidō (Χοκκάιντο) από τους Σοβιετικούς.
Ο Ιάπωνας ιστορικός Χασέγκαβα (Tsuyoshi Hasegawa) επιβεβαιώνει:
«Πράγματι, η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από τις ατομικές βόμβες στο να οδηγηθεί η Ιαπωνία στην παράδοση... Παρά την καταστροφική τους ισχύ, οι ατομικές βόμβες δεν ήταν αρκετές για να αλλάξουν την κατεύθυνση της ιαπωνικής διπλωματίας. Η σοβιετική εισβολή ήταν»(1) .
Η Ιαπωνία παραδόθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945. Την ίδια μέρα οι δυνάμεις της ΕΣΣΔ βρίσκονταν σε απόσταση 16 χλμ.. από το Χοκκάιντο, σε ετοιμότητα για απόβαση στην Ιαπωνία.
Εξήντα τέσσερεις πόλεις της Ιαπωνίας εξαφανίστηκαν από τον χάρτη, εκατοντάδες χιλιάδες γυναικών, ανδρών, παιδιών δολοφονήθηκαν, κάηκαν ή απόμειναν εφιαλτικές σκιές σε δρόμους, πεζοδρόμια, σκαλοπάτια ή τοίχους.
Ενέργειες και εγκλήματα κατά των άμαχων Ιαπώνων, χωρίς στρατιωτική αξία. Εκείνες τις μέρες του 1945, συντελέστηκαν πράξεις προμελετημένων μαζικών δολοφονιών, ορισμένες από τις μεγαλύτερες εγκληματικές ενέργειες κατά της ανθρωπότητας.
Η παράδοση της Ιαπωνίας – ακόμη και χωρίς τα πυρηνικά θα είχε συμβεί, έστω κι αν οι Αμερικανοί, απλώς, περίμεναν άπραγοι. Ο αποκλεισμός της Ιαπωνίας θα είχε επιφέρει λιμό και κατάρρευση του μιλιταριστικού καθεστώτος. Το μύθευμα-παραχάραξη πως "τα πυρηνικά τερμάτισαν τον πόλεμο", γέννημα της αμερικανικής προπαγάνδας, δεν ήταν παρά προσπάθεια να δικαιολογηθεί η ηθική των πυρηνικών όπλων, να δοκιμαστούν τα νέα τρομερά όπλα, να μελετηθούν τα αποτελέσματά τους. Να δοθεί έμφαση στην πυρηνική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι της ΕΣΣΔ και να προλάβουν οι Αμερικανοί να μην επαναληφθεί το “κακό” που τους βρήκε με τους Σοβιετικούς στο Βερολίνο, να μεγιστοποιήσει τον ρόλο των ΗΠΑ και να μειώσει τη συμβολή της ΕΣΣΔ στην παράδοση της Ιαπωνίας. Τη δεκαετία του ’70, από τα ιαπωνικά αρχεία επιβεβαιώθηκε, πέραν πάσης αμφιβολίας, πόσο κοντά ήταν η παράδοση χωρίς τα πυρηνικά. Άλλωστε αυτή τη θέση υποστηρίζουν και οι σοβαρότεροι ιστορικοί σήμερα.
Την επομένη της εξάλειψης της Χιροσίμα, ο πρόεδρος Τρούμαν, του οποίου το άγαλμα μολύνει και ρυπαίνει ακόμη τη χώρα μας, αποκαλυπτόταν ωμά εκφράζοντας τον ενθουσιασμό του λέγοντας:
«Αυτό είναι το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία» (2).
1. Tsuyoshi Hasegawa, Racing the Enemy: Stalin, Truman, and the Surrender of Japan (Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press, 2005), σσ. 5, 298.
2. Harry S. Truman, Memoirs: Year of Decisions, vol. 1 (New York: The New American Library, 1955), σ. 465

Ας μιλήσουμε για τη μετανάστευση *by Fragkiska Megaloudi

Fragkiska Megaloudi
6.8.26

Ας μιλήσουμε για τη μετανάστευση. Όχι όμως έτσι όπως μιλάνε όλοι. Όχι για να σας διδάξω κάτι.
Ούτε για να σας νουθετήσω, να κοροϊδέψω τους φόβους σας ή να ζητιανέψω την αλληλεγγύη σας.
Θέλω απλώς να μοιραστώ όσα είδα και έμαθα εγώ.
Γιατί φεύγουν οι άνθρωποι;
Γιατί είναι έτοιμοι να διασχίσουν ερήμους, να πνιγούν στη θάλασσα, να σκαρφαλώσουν φράχτες και να ζήσουν στοιβαγμένοι σε γκρίζα κέντρα υποδοχής ή σε άθλια διαμερίσματα;
Είναι πάντα οι φτωχότεροι; Οι πεινασμένοι; Οι κατατρεγμένοι;
Κλείνω τα μάτια μου και μεταφέρομαι στη Ντζαμένα, στο Τσαντ.
Περπατάω στον δρόμο όταν ακούω ουρλιαχτά.
Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι σφάζουν κάποιο ζώο.
Τα ουρλιαχτά όμως έρχονταν από τα σωθικά ενός παιδιού που, κουλουριασμένο στο έδαφος, δεχόταν απανωτά χτυπήματα με μαστίγιο.
Δεν κατάλαβα τι είχε συμβεί.
Άνθρωποι γύρω μου φώναζαν, έσπρωχναν ο ένας τον άλλον.
Κάτι άκουσα πως ήταν ένα από τα παιδιά του δρόμου και πως είχε κλέψει κάτι.
Και ο φτωχός τιμωρούσε τον φτωχότερο.
Το παιδί, το μαστίγιο, η απέραντη στρατιά ανθρώπων που γεννήθηκαν με μαύρο αστέρι.
Αυτοί δεν φεύγουν. Αυτοί δεν πάνε πουθενά.
Μετά ήταν εκείνοι που γνώρισα στα σύνορα με το Σουδάν.
Εκείνοι που είχαν φύγει κυνηγημένοι, φορτωμένοι παιδιά και φόβο.
Κατέληγαν σε πρόχειρες σκηνές από κλαδιά, με σκισμένα κουρέλια να τους προστατεύουν από τον καυτό ήλιο των 45 βαθμών.
Ποιοι ήταν όλοι αυτοί; Ήταν τα πάντα. Γυναίκες με μωρά. Άντρες με ανοιχτές πληγές από σφαίρες. Παιδιά χαμένα.
Νέοι με σκοτεινό παρελθόν και άδειο βλέμμα.
Θύτες και θύματα ταυτόχρονα.
Τους κοιτούσα και μου θύμιζαν το βλέμμα των νέων που είχα γνωρίσει στους καταυλισμούς της βόρειας Νιγηρίας.
Νέοι που, είτε από απελπισία είτε από φόβο, είχαν στρατολογηθεί από τη Μπόκο Χαράμ και προσπαθούσαν τώρα να γλιτώσουν από το παρελθόν τους.
Πίστευαν ότι, αν έφευγαν κάπου μακριά, αν τους δινόταν μια ευκαιρία, θα μπορούσαν να σβήσουν το σκοτάδι που τους ακολουθούσε παντού.
Θυμάμαι τα κέντρα υποδοχής στον Νίγηρα.
Ανθρώπους που είχαν διασχίσει την έρημο για να φτάσουν στην Αλγερία, με την ελπίδα άλλοι να δουλέψουν στις οικοδομές και άλλοι να φτάσουν στην Ευρώπη.
Η αλγερινή αστυνομία έκανε εφόδους στις οικοδομές και στα αυτοσχέδια καταλύματα.
Τους στοίβαζαν σε φορτηγά —τι ειρωνεία, τα ίδια είχα δει να κάνει και το Καμερούν στους πρόσφυγες από τη Νιγηρία— και τους οδηγούσαν στη λωρίδα της Σαχάρας όπου αρχίζει ο Νίγηρας.
Τους έβγαζαν τα παπούτσια, έσπαγαν τα κινητά τους και τους άφηναν στην άλλη πλευρά της ερήμου.
Κάποιοι έζησαν για να μας διηγηθούν αργότερα, στον σταθμό του Ερυθρού Σταυρού, τις τελευταίες ώρες των υπολοίπων.
Τι είναι λοιπόν η μετανάστευση;
Είναι μια ατέλειωτη ιστορία πόνου και φρίκης;
Πώς μπορεί κανείς να συνδέσει το άμοιρο παιδί που δεν γνώρισε τίποτε άλλο από το μαστίγιο, τους πρόσφυγες των πολέμων και εκείνους που πουλάνε τα πάντα για να χωρέσουν σε ένα φορτηγό ή σε μια βάρκα και να φύγουν;
Άλλοι άνθρωποι. Άλλες ιστορίες. Κι όμως, όλους τους συνδέει κάτι κοινό.
Η ελπίδα.
Η ελπίδα ότι κάπου αλλού μπορεί να είναι καλύτερα. Η πίστη ότι «εγώ θα τα καταφέρω», ότι «εγώ θα είμαι ο τυχερός».
Γιατί πίσω από κάθε «τυχερό» κρύβεται ένα παιδί που θα πάει σχολείο.
Ένας πατέρας που θα μπορέσει να αγοράσει τα φάρμακά του.
Μια αδερφή που θα σπουδάσει αντί να παντρευτεί επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Είναι η πεποίθηση ότι η ζωή σου αξίζει κάτι. Ότι δεν ήρθες σε αυτόν τον κόσμο μόνο για να επιβιώνεις, αλλά για να ζήσεις.
Ότι κι εσύ έχεις δικαίωμα να ονειρεύεσαι μια καλύτερη ζωή.
Είναι, λοιπόν, η μετανάστευση επιλογή;
Ή καταλήγει να γίνει επιλογή όταν σου έχουν κλέψει όλες τις υπόλοιπες;
Και ποιος είναι τελικά ο ξένος; Ο «μετανάστης»;
Ένας άνθρωπος που ζητά την αλληλεγγύη μας; Που μας ξυπνά τον φόβο; Που ήρθε να πάρει ή να δώσει; Εχθρός ή φίλος;
Δεχόμαστε τον «μετανάστη» για να καθαρίσει τα σπίτια μας, να φροντίσει τους γονείς ή τα παιδιά μας, να χτίσει τις οικοδομές μας, να σερβίρει στα τραπέζια μας, να μαζέψει τα φρούτα και τα λαχανικά που τρώμε.
Και την ίδια στιγμή τον βλέπουμε σαν εισβολέα που μας απειλεί.
Έχουμε τόση ανάγκη, ως κοινωνία, να κατηγοριοποιούμε και να βρίσκουμε μια απάντηση για όλα.
Να χωράμε ζωές και ιστορίες ανθρώπων πίσω από μία λέξη.
Υπάρχουν εκείνοι που τα καταφέρνουν. Εκείνοι που χάνονται.
Εκείνοι που παλεύουν. Και εκείνοι που παραδίδονται στους δαίμονές τους.
Εκείνοι. Εμείς. Όλοι μας.
Άμοιρα πιόνια ενός συστήματος που τρέφεται από το αίμα μας, γελάει με τα όνειρά μας και θεριεύει από τους φόβους μας.
ΥΓ Περισσότερη συζήτηση και ανάλυση στα σχόλια…
                                                *****************************

Alexander Ntoulas
Fragkiska Megaloudi , σέβομαι και καταλαβαίνω αυτά που γράφεις. Στα περισσότερα που γράφεις, συμφωνώ. Θα ήθελα όμως να διαβάσω την γνώμη σου για τα πραγματικά γεγονότα που αντιμετωπίζουμε και βλέπουμε ως μετανάστες στο Βερολίνο τα τελευταία 5 χρόνια.
Υπάρχουν ΚΑΙ μετανάστες, που βλέπουμε να είναι εδώ και να ζούνε μόνο από τα επιδόματα του γερμανικού κράτους. Πολλά παιδιά = πολλά χρήματα.
Υπάρχουν ΚΑΙ μετανάστες που ενώ είναι δεύτερης ή τρίτης γενιάς να αρνούνται να μπούνε στην γερμανική κοινωνία, δουλεύοντας και μένοντας έξω από τα γκέτο που έχουν δημιουργηθεί.
Υπάρχουν ΚΑΙ μετανάστες που ενώ τους δίνετε δωρεάν η ευκαιρία να τελειώσουν μια σχολή νοσηλευτικής ή οτιδήποτε άλλο, αυτοί το μόνο που κάνουν είναι να πηγαίνουν στην σχολή μόνο για να εξασφαλίσουν τα επιδόματα και να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους εδώ στο Βερολίνο.
Υπάρχουν κι άλλα πολλά που θα μπορούσα να γράψω.
Θα ήθελα, αν θα ήθελες κι εσύ, να γράψεις τις σκέψεις σου για αυτούς τους μετανάστες.
Σ' ευχαριστώ.

Fragkiska Megaloudi
Alexander Ntoulas Καταρχάς, επειδή το έφερε η τύχη (ή η ατυχία, για μένα, αφού δεν μου αρέσει καθόλου) ζω τα τελευταία δύο χρόνια στη Γερμανία, έχω αρκετά καλή εικόνα του τι συμβαίνει εδώ. Ο σύντροφός μου είναι από τη Σενεγάλη, παρακολουθεί δωρεάν μαθήματα γλώσσας, θα συνεχίσει επίσης δωρεάν τις σπουδές του και δεν έχει λάβει ποτέ κανένα επίδομα. Το αναφέρω μόνο για να πω ότι δεν αγνοώ την πραγματικότητα της χώρας.
Όμως αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση από εκείνη που προσπαθεί να ανοίξει το κείμενό μου. Δεν έγραψα ένα κείμενο για την ένταξη των μεταναστών στη Γερμανία ή για τις κοινωνικές πολιτικές των ευρωπαϊκών κρατών.
Αν προσέξετε, γράφω: «Άλλοι τα καταφέρνουν. Άλλοι χάνονται. Άλλοι παλεύουν. Και άλλοι παραδίδονται στους δαίμονές τους.»
Αυτή η φράση περιλαμβάνει όλες τις ανθρώπινες διαδρομές. Περιλαμβάνει και εκείνους που εγκληματούν, και εκείνους που δεν θέλουν να ενταχθούν, και εκείνους που ζουν από επιδόματα χωρίς διάθεση να αλλάξουν τη ζωή τους. Η ανθρώπινη φύση είχε και θα έχει πάντα τα πάντα.
Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, αρχίζει όταν παίρνουμε τις πράξεις μιας μερίδας ανθρώπων και τις χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε μια ολόκληρη ομάδα. Το ίδιο λάθος κάνουμε όταν αφήνουμε τις πολιτικές να αντικαθιστούν τους ανθρώπους.
Όπως έχουμε δει χώρες εκτός Ευρώπης να εργαλειοποιούν την απελπισία χιλιάδων ανθρώπων για να ασκήσουν πίεση ή να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, έτσι βλέπουμε πολλές φορές και στην Ευρώπη το μεταναστευτικό να μετατρέπεται σε πολιτικό εργαλείο. Άλλοτε για να καλλιεργηθεί ο φόβος, άλλοτε για να συσπειρωθούν ψηφοφόροι και άλλοτε για να παρουσιαστεί ένας κοινός εχθρός.
Και στις δύο περιπτώσεις, εκείνος που χάνει είναι ο άνθρωπος.

Edgar Conan
Alexander Ntoulas Δεν ξερω τι γινεται στη γερμανια ομως εδω στην ελλαδα παιζει πολυ το ερχονται και ζουν με τα επιδοματα και τα επιδοματα ειναι κανονικα ψιχουλα. Επισης δεν ξερω για τη γερμανια αλλα γενικοτερα οι μεταναστες φτιαζουν θυλακες, το ιδιο εκαναν και οι ελληνες και οι ιταλοι και ολοι. Συσπειρωνονται δηλαδη γυρω απο μια κοινοτητα που τους ειναι οικεια σε κρατη που μαλλον τους αντιμετωπιζουν ως πολιτες δευτερης κατηγοριας. Πολλες φορες και σε αυτες τις κοινοτητες υπαρχει και εκμεταλλευση και παρανομια και βια, αλλα περα και πανω απο ολα αυτα ειναι ενας τροπος ζωης σε μια ξενη χωρα που προσελκυει ανθρωπους που βρεθηκαν εκει και νιωθουν εντελως εξω απο τα νερα τους. Μεταναστευτικη πολιτικη που υπολογιζει τον ανθρωπο και τον αντιμετωπιζει ως τετοιο δε γινεται με επιδοματα της πλακας ουτε και με το να δεις που και υποποιους ορους θα τον βαλεις καπου για να βοηθησει τη δικη σου οικονομια εκει που πασχει. Η γερμανια το κανει αυτο, να "εισαγει" μεταναστες για να καλυψει τρυπες στην οικονομια της. Αντιμετωπιζει δλδ τους ανθρωπους ως μοναδες παραγωγης αλλα οι ανθρωποι δεν ειναι εργαλεια και δεν γινεται να τους εχεις σαν ρομποτακια και για αυτο πολλες φορες παρεκκλινουν του σχεδιασμου που εχει ετοιμαστει χωρις αυτους για αυτους


Alexander Ntoulas
Edgar Conan τα επιδόματα εδώ δεν είναι ψίχουλα. Όταν μιλάμε για γκέτο, δεν μιλάμε για την Αστόρια. Μιλάμε για πυρπολήσεις σταντ κρατικών οργανισμών που θέλουν να βοηθήσουν στην ένταξη. Μιλάμε για συγκρούσεις με την αστυνομία σε κάθε ευκαιρία κλπ. ΚΑΙ βέβαια θα πρέπει να υπάρχουν προϋποθέσεις ώστε να εγκατασταθούν κάποιοι σε μια ξένη χώρα. ΚΑΙ βέβαια κάθε άνθρωπος που μπαίνει σε μια άλλη χώρα θα πρέπει να σέβεται τους νόμους που έχει αυτή η χώρα. Τώρα αν θέλεις το 2026 , να αναλύσουμε το μοντέλο του καπιταλισμού? που ζούμε, συγνώμη, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Edgar Conan
Alexander Ntoulas πόσο είναι δηλαδή ένα επίδομα στη Γερμανία και πόσο κάνει να νοικιάσεις ένα σπίτι ; Όσο για την Αστόρια που λέτε, μην κοιτάτε πως είναι σήμερα οι τρίτης γενιάς μετανάστες στις ΗΠΑ, να κοιτάτε πως ήταν τότε που πήγανε, και αυτοί, και οι Ιταλοί και τόσοι άλλοι... Δεν ήταν λοιπόν όπως τώρα και οι συνθήκες ήταν πολύ σκληρές, όπως σκληρές είναι και οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι τωρινοί μετανάστες από χώρες της Αφρικής κλπ... Αυτά που σας λέω περί θυλάκων είναι κοινωνικά φαινόμενα και όχι η άποψη μου.

Edgar Conan
Alexander Ntoulas Και ναι θα μιλησουμε για καπιταλισμο το 2026 γιατι αυτος ειναι η κυρια αιτια της μεταναστευσης, οι πολεμοι, η φτωχεια και τα πολιτικα αδιεξοδα που δημιουργει σε μια σειρα απο χωρες. Ειναι πολυ ομορφο το αφηγημα οτι εμεις τους τα δινουμε ολα αλλα αυτοι δεν τα θελουν, αλλα ειναι λιγο παραμυθακι. Ακομα και ελληνες που πανε μεταναστες σε χωρες της ευρωπης πολλες φορες δεν μπορουν να ενταχθουν και επιστρεφουν πισω, ποσο μαλλον οταν ερχεσαι απο χωρες της αφρικης που ο ρατσισμος και η περιθωριοποιηση που αντιμετωπιζεις ειναι η τριπλασια... η καταντια του φτωχου και του κατατρεγμενου εχει την αιτια της στην αρπαγη του πλουτου απο λιγους... ετσι ηταν και ετσι ειναι...

Alexander Ntoulas
Edgar Conan υπάρχει βοήθεια και στο ενοίκιο. Απ' ότι καταλαβαίνω δεν έχεις καμία ενημέρωση. Υπάρχουν όλα στο διαδίκτυο, φίλε. Είναι ωραία η θεωρία αλλά στην πράξη τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όπως στα περισσότερα πράγματα.


Edgar Conan
Alexander Ntoulas Εσυ φερνεις στο τραπεζι τα επιδοματα, εσυ να μου πεις τι υψος εχουν και ποσο ειναι το ενοικιο στη γερμανια, εσυ οφειλεις να τεκμηριωσεις τα στοιχεια που βαζεις στο τραπεζι.

Edgar Conan
Alexander Ntoulas αυτο το αρθρο της dw για παραδειγμα γραφει οτι οι μαυροι μεταναστες στη γερμανια αντιμετωπιζουν τεραστιο ρατσισμο https://www.dw.com/en/african-migrants-in-germany-are-they-welcome/a-64024583

Fragkiska Megaloudi
Edgar Conan δεν χρειάζεται άρθρο μπορώ να στο επιβεβαιώσω εγώ - το ζούμε με τον συντρόφου μου κάθε μέρα εδώ στη Γερμανία - ο οποίος είναι από τη Σενεγαλη- είναι ένας ιδιόρρυθμος ρατσισμός. Εχω άπειρα περιστατικά

Edgar Conan
Fragkiska Megaloudi Ειμαι σιγουρος, ετσι και αλλιως το φαινομενο της μεταναστευσης και του ρατσισμου δεν ειναι κατι νεο, δεν χρειαζεται να εχεις ζησει σε μια χωρα για να ξερεις τι αντιμετωπιζουν οι μεταναστες, υπαρχει εμπειρια και βιβλιογραφια, ποσο μαλλον για τη γερμανια. Απλα το δημοσιευσα για τον κυριο αλεξαντρο ντουλα ως τεκμηριο.

Fragkiska Megaloudi
Edgar Conan πάντως θα αναφέρω εδώ ένα παράδειγμα - όταν γίνεσαι δεκτός στα integration course που το κράτος σου πληρώνει μαθήματα γερμανικών τα οποία κοστίζουν περίπου 3 με 4 χιλιάρικα κάνεις υποχρεωτικά μαθήματα κάθε μέρα από τις 8 μέχρι τις 3 το μεσημέρι - εάν τα κάνεις εντατικά (3 μήνες) ή 8-13:00 εάν τα κάνεις έξι μήνες. Όσο τα παρακολουθείς δεν έχεις δικαίωμα να εργαστείς παρά μόνο μέχρι 14 ώρες την εβδομάδα αν και κάποιες φορές ούτε αυτό δεν δέχονται . 14 ώρες τη εβδομάδα είναι να πάρεις 750 ευρώ το μήνα άντε 850 που στη Γερμανία δνε φτάνουν με τίποτα. Τότε έχεις δύο επιλογές η κάνεις τα μαθήματα κ ζεις με επιδόματα - με κίνδυνο όμως να μην περάσεις στις εξετάσεις οπότε μετά καταλήγεις να κάνεις μαθήματα για χρόνια η να μην κάνεις τα μαθήματα σκ να δουλέψεις αλλά χωρίς integration course δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Τώρα έχουν σταματήσει τα integrations για κάποιες κατηγορίες προσφύγων κ έμειναν έξω 55 000 δικαιούχοι. Ομως θέλοντας να κόψουν χρήματα από αυτά κόβοντας τον αριθμό προσφύγων που δικαιούνται τα μαθήματα θα πρέπει να απολυθούν κ 20000 καθηγητές γερμανικής γλώσσας που μένουν χωρίς δουλειά. Ε και αυτοί στα επιδόματα ανεργίας θα πάνε μέρα… είναι μεγάλη συζήτηση αυτή η ιστορία. Και επίσης το σύστημα αυτό υποδοχής κατέρρευσε και άλλο όταν πήραν 1 εκατομμύριο Ουκρανούς στους οποίους απευθείας έδωσαν και χαρτιά κ επίδομα κ σπίτια χωρίς καμία μα καμία υποχρέωση. Ανακάλυψαν τώρα ότι το 80% των Ουκρανών δεν εργάζεται ακόμα κ όταν τους προσφέρεται εργασία και αποφάσισαν ότι από εδώ κ πέρα οι Ουκρανοί δνε θα έχουν ιδιαίτερη μεταχείριση - αλλά αυτό θα ισχύει γαι όσους έρθουν από εδώ κ πέρα όχι για αυτούς που είναι ήδη εδώ

Edgar Conan
Fragkiska Megaloudi Ναι οι ουκρανοι ηταν τυχεροι για πολιτκους λογους φυσικα οχι απο ανθρωπισμο. Γενικα ολα αυτα τα προγραμματα δεν υπαρχουν για να βοηθησουν τους μεταναστες αλλα για να τους κανουν καταλληλους για την ενταξη τους στην οικονομια που αν δεν μιλουν τη γλωσσα ειναι δυσκολο να εργαστουν. Το κρατος κανει μια "επενδυση" αυτα τα 3.000 ευρω που λες προκειμενου να ενταξει στη βιομηχανια ή οπου αλλου χρειαζεται τους ανθρωπους αυτους. Το εγραψα και παραπανω, αλλα το ξαναγραφω και εδω, οτι εχω πολλους γνωστους που δεν αντεξαν αυτα τα προγραμματα αλλων ευρωπαικων χωρων και επεστρεψαν ελλαδα. Δεν ξερω για τη γερμανια, αλλα στις χωρες εκεινες που πηγαν ειχαν και τεραστια δυσκολια να βρουν αξιοπρεπη κατοικια. Μιλαμε τωρα απο χωρα της Ε.Ε σε χωρα της Ε.Ε που θεωρητικα ειναι οτι καλυτερο.

Γιάννης Παλαβός: Υπαστυνόμος, Διώχτηκε & Βασανίστηκε, *Εζησε όμως ως Ανθρωπος!

Σγουρακη Αννα
4/8/26
Από
Stefanos Pantos
4/8/26 

Φωτεινά παραδείγματα...

Με συγκίνηση και απέραντη εκτίμηση αναδημοσιεύω την περίπτωση του αστυνομικού Γιάννη Παλαβού.
«Τελείωσα το Γυμνάσιο και το στρατιωτικό. Μας λέγανε πως τα κακά και τα δεινά του Λαού και της χώρας οφείλονταν στους κομμουνιστές, που δεν έχουν τάχα τίποτε ιερό και όσιο. Και πήρα απόφαση και πήγα στην Αστυνομία Πόλεων, για να υπερασπιστώ αυτά τα όσια και τα ιερά.
Μια μέρα με είχανε βάλει υπηρεσία στα γραφεία του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ). Από συζήτηση με τον υπάλληλο, έμαθα πως στις 100 δραχμές χαρτόσημο, που πληρώνει ο κοσμάκης, τα 75% τα παίρνει ο ΔΟΕ και λίγα πάνε στο δημόσιο ταμείο. Εγώ αυθόρμητα λέω τότε: "Και γιατί δεν καταργούμε το ΔΟΕ". Κι ο υπάλληλος μου απαντάει: "Αυτό ζητάνε οι κομμουνιστές".
Μια άλλη φορά ήμουνα σκοπός στην περιοχή του Νοσοκομείου ''Ευαγγελισμός'' και περνούσα έξω από το νοσοκομείο. Βρήκα έναν άρρωστο ξαπλωμένο δίπλα στην είσοδο. Μας λέγανε στις Σχολές, πως αν βρούμε στο δρόμο αρρώστους και πάσχοντες γενικά, να τους παράσχουμε κάθε βοήθεια και προστασία. Ρώτησα λοιπόν το θυρωρό του νοσοκομείου, γιατί αυτός είναι ξαπλωμένος εκεί. "Δεν έχει να πληρώσει άλλο", μου λέει, "και τον πέταξαν έξω". "Ασχημο πράγμα", του λέω, "να είσαι άρρωστος και να σε πετάνε έξω από το νοσοκομείο γιατί δεν έχεις να πληρώσεις". "Ναι", μου λέει ο θυρωρός, "έχεις δίκιο, αλλά αυτά είναι ζητήματα της διεύθυνσης του νοσοκομείου". Πήγα στο διευθυντή και του είπα πως δεν είναι σωστό να πετιέται ένας σοβαρά άρρωστος έξω από το νοσοκομείο, επειδή δεν έχει να πληρώσει. Κι αυτός μου απαντάει: "Αυτά λένε οι κομμουνιστές".
Μια άλλη φορά πάλι, διαμαρτύρονταν εργάτες που δούλευαν σε μια οικοδομή της οδού Σόλωνος, στον εργοδότη τους. Σαν όργανο της τάξεως πλησίασα να δω τι συμβαίνει. Οι εργάτες ζητούσαν να πληρωθούν δουλεμένα μεροκάματά τους. Τους τ' αρνιόταν ο εργοδότης. Παρεμβαίνω στον εργοδότη και ρωτάω γιατί αφήνει τους εργάτες απλήρωτους. "Δούλεψαν", του λέω, "και θα πρέπει να πληρωθούν". Κι αυτός μ' απαντάει: "Πήρες το μέρος τους, δεν τους ξέρεις καλά, αυτοί είναι κομμουνιστές"».
Με τα παραπάνω λόγια άρχισε την απολογία του στο Εκτακτο Στρατοδικείο της Αθήνας, τον Ιούλη 1950, ο απότακτος υπαστυνόμος Γιάννης Παλαβός, που δικαζόταν μαζί με τους εν ενεργεία συναδέλφους του αστυνομικούς, για παράβαση του ΑΝ 509/1947 «Περί μέτρων ασφαλείας του Κράτους, του πολιτεύματος, του κοινωνικού καθεστώτος κ.λπ.».
Οταν άκουσαν την απολογία του, ο επίτροπος του στρατοδικείου τον αποκάλεσε «επίορκο του καθήκοντος» και οι στρατοδίκες τον καταδίκασαν ομόφωνα σε θάνατο.
Ο Γιάννης Παλαβός δεν ήταν κομμουνιστής όταν κατατάχθηκε στην Αστυνομία, αρχές του 1935.
Ενας τίμιος άνθρωπος ήταν, που πίστευε στη δικαιοσύνη, στην καλοσύνη, στην ανθρωπιά.
Ο ίδιος ως αστυνομικός διαπίστωσε ότι αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, αγωνίζεσαι ενάντια στο άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα του καπιταλισμού, γίνεσαι κομμουνιστής.
Συνεπής στις αρχές του, στη διάρκεια της χιτλεροφασιστικής κατοχής εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση και αγωνίστηκε μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ Σωμάτων Ασφαλείας.
Στις 19-12-1943, υπηρετών στο Δ' Αστυνομικό Τμήμα Αθήνας, αποτάχθηκε γιατί αρνήθηκε να εκτελέσει διαταγή Γερμανού αξιωματικού να φρουρήσουν Ελληνες αστυνομικοί αποθήκες πυρομαχικών των ναζί.
Καταζητούμενος από τους Γερμανούς πέρασε στον ΕΛΑΣ στην Ελεύθερη Ελλάδα και με εντολή της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) ανέλαβε υποδιοικητής της Εθνικής Πολιτοφυλακής Πελοποννήσου, υπηρετώντας το λαό μας.
Για τη συνέπειά του αυτή, μετά την απελευθέρωση, ο υπαστυνόμος διώχτηκε, καταδικάστηκε, βασανίστηκε, φυλακίστηκε, εξορίστηκε.
Εζησε και πέθανε όμως ως Ανθρωπος!

ΟΙ ΚΡΥΦΟΙ & ΦΑΝΕΡΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ

Semina Digeni
4/8/26

Λόγω ημέρας, επαναφέρω ένα κείμενό μου στον Ριζοσπάστη, για το άγνωστο παρασκήνιο της δικτατορίας Μεταξά, μέσα από τα λόγια των πρωταγωνιστών της.
●●●
Το πρωί της 4ης Αυγούστου του 1936, οι Αθηναίοι και οι Πειραιώτες μάθαιναν από ένα τοιχοκολλημένο διάγγελμα του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, πως είχαν δικτατορία! Είχε κηρυχθεί Στρατιωτικός Νόμος και είχε διαλυθεί η Βουλή.
Ο λόγος; Ο δικτάτορας επικαλούνταν ότι η χώρα «βρίσκεται στα πρόθυρα οργανωμένης κινήσεως προς ανατροπήν του κοινωνικού καθεστώτος από τους κομμουνιστάς».
Αν, όμως, μπορούσε να λειτουργήσει μια χρονοκάψουλα και ταξιδεύαμε στις 5 Μάρτη του '33, θα είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα του Νικόλαου Πλαστήρα με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Εκείνη τη μέρα έβγαιναν τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών και ο πρώτος προφήτευε αυτό: «Χάνουμε τας Αθήνας! Θα γίνουν ταραχές, συλλήψεις βενιζελικών, δολοφονίες και Κύριος οίδε τι άλλο! Σκέπτομαι να πάω στους συνοικισμούς, να εξεγείρω τους πρόσφυγας και να τους φέρω εις την πόλιν για να ζητήσουν εγκαθίδρυσιν δικτατορίας. Θα κάμουμε ό,τι και στην Ιταλία, που, χάρις, στο φασισμό, προοδεύει».
●Τι απαντούσε ο Βενιζέλος; Αυτό: «Η Ιταλία επήγαινε καλά, διότι εκεί υπήρχε δικτάτωρ. Εγώ δε νομίζω, αγαπητέ φίλε στρατηγέ Πλαστήρα, ότι είσαι ικανός να κάμης τον δικτάτορα ως ο Μουσολίνι. Οχι μόνον δεν είσαι ικανός, αλλά δεν έχεις και την πλειάδα, τας εκατοντάδας των εκλεκτών συνεργατών του Μουσολίνι!».
(Εξι χρόνια μετά στο Παρίσι, αποκαλύπτοντας το παρασκήνιο της συμφωνίας έγραφε πως «όχι μόνο δεν αντέδρασα, αλλά και υπεβοήθησα εις την κήρυξιν της δικτατορίας»).
■«Θαυμάσια ιδέα το σύστημα του Χίτλερ»
Το 1934 ο Γεώργιος Κονδύλης, σε συνέντευξή του σε γερμανική ναζιστική εφημερίδα, δήλωνε: «Ο κοινοβουλευτισμός είναι ανίκανος να κυβερνήσει. (...) Το σύστημα διευθύνσεως του Χίτλερ είναι μια θαυμάσια ιδέα η οποία πρέπει να αποβή καρποφόρος».
Βέβαια, και η άνοδος των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία έγινε με κοινοβουλευτικά μέσα και με τις ευλογίες της αστικής τάξης.
●Αν αναρωτιέστε ποια ήταν η θέση του Γεωργίου Παπανδρέου (αυτού που αργότερα είπαν «Γέρο της Δημοκρατίας»), βλέπουμε στην «Καθημερινή», της 1ης Ιούλη του '34, αυτό: «Πιστεύω ότι η Δικτατορία ημπορεί εις ωρισμένας περιστάσεις να αποτελέση ιστορικήν ανάγκην δι' έναν τόπον. Οταν την επιβάλλη ο υπέρτατος νόμος της σωτηρίας της Πατρίδος».
Η αλήθεια είναι πως ο Πλαστήρας έβλεπε πάντα με καλό μάτι μια δικτατορική λύση στο ελληνικό πολιτικό πρόβλημα. Δεν πρωταγωνίστησε, άλλωστε, τυχαία σε δύο στρατιωτικά κινήματα.
●Δυο μήνες πριν ο Μεταξάς εγκαθιδρύσει τη δικτατορία του, ο Πλαστήρας δήλωνε: «Θα ήτο ευχής έργον, εάν ήτο δυνατόν να πραγματοποιηθή η εγκαθίδρυσις δικτατορίας εκ μέρους των κυβερνώντων το ταχύτερον, διότι προσωπικώς πιστεύω, όπως πάντα και τώρα, ότι μόνον μία ηθική και αφατρίαστος δικτατορία είναι δυνατόν να σώση την χώραν από την πλήρη αποσύνθεσιν».
●Οσο για τον Σοφοκλή Βενιζέλο, είχε κι αυτός συμφωνήσει με τον Μεταξά για την επιβολή αυτού του σχεδίου. Αλλωστε, λίγο μετά έγινε και Αντιπρόεδρος της κυβέρνησής του.
●Παράλληλα ο Γ. Παπανδρέου με τον Α. Παπαναστασίου - κι ενώ οι εξελίξεις είχαν δρομολογηθεί - αυτοί επέλεγαν να αρθρογραφούν κατά του ΚΚΕ και να υποστηρίζουν πως «η δικτατορία ως υπαγόρευσις και υπέρτατος νόμος εθνικής σωτηρίας, δεν ημπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτησιν».
●Κάπως έτσι διαμορφωνόταν η πολιτική ατμόσφαιρα εκείνης της ταραγμένης εποχής, και αυτόν τον ρόλο έπαιξαν τα αστικά κόμματα και οι κορυφαίοι αστοί πολιτικοί ηγέτες στην προετοιμασία του εδάφους για την μεταξική δικτατορία.
Η ζωή κυλούσε τότε σε συνθήκες προετοιμασίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Ελλάδα σάρωναν ο αντικομμουνισμός και ο σκληρός αντισοβιετισμός, το ΚΚΕ ήταν στην παρανομία, τα συνδικάτα και ο Τύπος πλήρως ελεγχόμενα.
●Ο μόνος που προειδοποιούσε τότε τον λαό για την επερχόμενη δικτατορία ήταν το ΚΚΕ. 

Ελεγε: «Κάτω από τη σκέπη της μοναρχίας, εξυφαίνεται η πιο αντιλαϊκή, η πιο άτιμη, η πιο εγκληματική συνωμοσία. Αρχηγός της συνωμοσίας αυτής είναι ο Μεταξάς. Συνεργάτες του και συνένοχοί του είναι όλα τα πλουτοκρατικά κόμματα, από τα αντιβενιζελικά που πλειοδοτούν στα αντιλαϊκά μέτρα και σχέδια της κυβέρνησης, ίσαμε τα βενιζελικά, που στηρίζουν την κυβέρνηση και την αντιλαϊκή πολιτική της».
●Αλλωστε, λίγους μήνες πριν, τον Μάη του '36, η κυβέρνηση Μεταξά έπνιγε στο αίμα την εξέγερση των εργατών της Θεσσαλονίκης. Πρώτος νεκρός ο εργάτης Τάσος Τούσης, που εμπνέει στον Γιάννη Ρίτσο τον «Επιτάφιο».
■«Κράτος ολοκληρωτικό και αντικομμουνιστικό...»
Αν η κάψουλα που λέγαμε πριν, κάνει τώρα στάση ακριβώς 88 χρόνια πριν, στις σκοτεινές μέρες του '36, θα ακούσει τον Μεταξά - τον προσωπικό φίλο του Γκέμπελς - να υπερηφανεύεται: «Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».
Επέβαλε τη δικτατορία - με τη συγκατάθεση της Αγγλίας - μία μέρα πριν από τη σχεδιαζόμενη μεγάλη πανεργατική απεργία της 5ης Αυγούστου.
●Ας δούμε όμως με την ευκαιρία τη στάση που κράτησε ο αστικός Τύπος της εποχής. 

Η «Καθημερινή» του Γ. Βλάχου και το «Βήμα» του Λαμπράκη υποστήριζαν με πάθος και συνέπεια τον Μεταξά, όπως άλλωστε και η «Εστία», το «Ελεύθερον Βήμα» κ.α. (η «Καθημερινή» μάλιστα έγραφε τότε πως «όχι μόνο η εφημερίδα είναι σύμφωνη με τη δικτατορία, αλλά και (...) εν μέρει υπεύθυνη").
●Ο Μεταξάς είχε δίπλα του την αστική τάξη, τον Μποδοσάκη, την Εθνική Τράπεζα, την Τράπεζα Αθηνών, την «Πάουερ», τον Λαναρά, την Εταιρεία Λιπασμάτων του Κανελλόπουλου, τους καπνέμπορους και την ΑΓΕΤ «Ηρακλής».
●Μα κι αυτός ήταν «γενναιόδωρος» με όλους αυτούς και τους όμοιούς τους! Μέσα σε δύο χρόνια τα κέρδη των εφοπλιστών αυξήθηκαν κατά 100%! Μια χρυσή εποχή για το κεφάλαιο, μία κόλαση για τον λαό.
Απ' την πρώτη στιγμή η φασιστική κυβέρνηση έκανε εκατοντάδες συλλήψεις, κλιμάκωσε την άγρια βία, την αστυνομοκρατία, υπήρξαν δολοφονίες, χαφιεδισμός, βασανιστήρια, φυλακίσεις και εξορίες. Οργιο διώξεων κομμουνιστών και δημοκρατικών αγωνιστών που αργότερα παραδίνονταν στην Γκεστάπο.

●Ο Νίκος Μπελογιάννης στο βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» αναφέρει: «"Η μοναρχοφασιστική δικτατορία της 4ης Αυγούστου εκφράζει τη θέληση της αστοτσιφλικάδικης πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, της μοναρχίας και του ξένου κεφαλαίου να πνίξουν τη λαϊκή θέληση που απειλούσε την κυριαρχία τους και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους" (Ν. Ζαχαριάδης). Βασική αιτία που κατάφερε να επιβληθεί η δικτατορία στάθηκε η υποστήριξη που βρήκε - ενεργητική είτε παθητική - στα αστικά κόμματα (...) Οι πολιτικοί αρχηγοί των "Φιλελευθέρων", "Προοδευτικών", "Λαϊκών", "Εργατο-αγροτικών" κ.λπ. κομμάτων δώσανε ψήφο ανοχής στον Μεταξά κι όταν κηρύχτηκε η δικτατορία δεν αντέδρασαν καθόλου».
■Το μεταξικό κράτος της βίας και της τρομοκρατίας
Ενα από τα πιο μισητά πρόσωπα της εποχής ήταν ο Ελληνας «Μένγκελε», ο στενός συνεργάτης του Μεταξά, ο αρχιδολοφόνος Μανιαδάκης, που έδρασε στα μπουντρούμια της Ασφάλειας και οι μέθοδοί του εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα κάτεργα των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής.
●Τα βασανιστήρια που παραμένουν συνώνυμα με το όνομά του, ήταν αυτά με το ρετσινόλαδο και τον πάγο. Από τις πιο βάρβαρες μεθόδους του για την απόσπαση «ομολογιών» και «δηλώσεως μετανοίας».
●«Αλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Αλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (...).
●Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση. (...) Αλλο μέσο ήταν η περίφημη "πιπεριά" που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η "γάτα" που καταξέσκιζε τις σάρκες.

 Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η "φάλαγγα". Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ' ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας (...).
●Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν "σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε". 

Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (...)».(Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου»)
■Η Ιστορία δεν ξαναγράφεται όπως βολεύει τους καπιταλιστές.
Το να υπενθυμίζονται όλα αυτά, σε μια περίοδο που σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες, όπως της Βαλτικής, στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στη Βουλγαρία, στην Ουκρανία, ξηλώνονται αντιφασιστικά μνημεία και ανεγείρονται μνημεία των ναζιστικών «Waffen SS» (Ες-Ες), απαγορεύονται Κομμουνιστικά Κόμματα και σύμβολα, ενώ η Ιστορία ξαναγράφεται όπως βολεύει τους καπιταλιστές, τους βασικούς «σπόνσορες» του φασισμού, είναι πολύ σημαντικό.
●Είναι σημαντικό το να επαναφέρονται όλα αυτά στη συλλογική μνήμη, κάθε φορά που η αστική τάξη βολεύεται να κλείνει τους λογαριασμούς της με την Ιστορία, όπως την εξυπηρετεί και να προσπαθεί να εξωραΐσει τις πιο βρωμερές σελίδες της πορείας της, κάθε φορά που στην Ευρώπη το αστικό σύστημα ανατρέχει σε εθνικιστικά, ρατσιστικά και φασιστικά «στηρίγματα» για να σταθεί στα πόδια του.
●Οπως σημαντικό είναι να μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που έλεγε ο Μπρεχτ, ότι «ο φασισμός είναι ο πιο ωμός, ο πιο καταπιεστικός, ο πιο θρασύς, ο πιο δόλιος καπιταλισμός».

https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=3/8/2024&id=19751&pageNo=27
#ποτέξανάφασισμός #ριζοσπάστης #Μεταξάς #ΤετάρτηΑυγούστου #φασισμός #ναζισμός #χαφιεδισμός #Πλαστήρας, #Βενιζέλος #Μπελογιάννης #Μανιαδάκης #βασανιστήρια #εξορίες #ρετσινόλαδο #αστυνομοκρατία #βία