O Πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ για τη Λήξη των Επιδοτούμενων Χειρουργείων

Δήλωση του προέδρου της ΟΕΝΓΕ Γιάννη Γαλανόπουλου με αφορμή τη λήξη του προγράμματος επιδοτούμενων χειρουργείων από το ταμείο ανάκαμψης.
«Η λήξη του προγράμματος των επιδοτούμενων απογευματινών και ιδιωτικών χειρουργείων από το Ταμείο Ανάκαμψης αναδεικνύει αυτά που από την πρώτη στιγμή είχαμε επισημάνει:
Οι μεγάλες αναμονές στα τακτικά χειρουργεία δημιουργήθηκαν από την έλλειψη διαθέσιμων χειρουργικών αιθουσών. Για την ακρίβεια από τη μεγάλη έλλειψη προσωπικού που δεν επιτρέπει να λειτουργήσουν οι χειρουργικές αίθουσες που υπάρχουν υλικοτεχνικά. Συγκεκριμένα, μόνο στην Αττική παραμένουν κλειστές 100 από τις 210 χειρουργικές αίθουσες. Η πανδημία, και η μετατροπή των νοσοκομείων σε νοσοκομεία μιας νόσου, συνέβαλε σε έναν βαθμό, αλλά δεν ήταν η μόνη, ούτε η βασική αιτία στις πολυετείς αναμονές για τακτικά χειρουργεία.
Η "αξιοποίηση" κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης για επιχορήγηση απογευματινών χειρουργείων και για τη διενέργεια επεμβάσεων στα ιδιωτικά νοσοκομεία συνέβαλε:
Πρώτον, στην προσπάθεια της κυβέρνησης να νομιμοποιηθεί ηθικά σε υγειονομικούς και ασθενείς η ιδιωτικοοικονομική λειτουργία των νοσοκομείων, το απαράδεκτο και αισχρό μετρό του τιμοκατάλογου στα χειρουργεία, το νόμιμο φακελάκι.
Δεύτερον, στην προκλητική επιδότηση του ιδιωτικού τομέα με διπλάσιες αποζημιώσεις για τις επεμβάσεις σε σχέση με το Κλειστό Ενοποιημένο Νοσήλιο που αποζημιώνει ο ΕΟΠΥΥ στα δημόσια νοσοκομεία.
Δεν αρνείται κανείς ότι ορισμένοι ασθενείς κατάφεραν με αυτόν τον τρόπο να κάνουν το πολυπόθητο χειρουργείο τους, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος να χειρουργηθούν χωρίς να πληρώσουν άμεσα.
Τι δεν λέει όμως το υπουργείο Υγείας και η κυβέρνηση; Οτι αυτά τα χειρουργεία κάθε άλλο παρά δωρεάν ήταν, μιας και τα ευρωπαϊκά κονδύλια είναι και δικά μας λεφτά, από την τσέπη και των Ελλήνων φορολογουμένων δηλαδή. Οτι εκατοντάδες ασθενείς που δεν επέλεξαν να χειρουργηθούν στον ιδιωτικό τομέα, διαγράφηκαν από τις λίστες, γεγονός που οδήγησε σε ακόμα μεγαλύτερη καθυστέρηση στη θεραπεία τους. Και βέβαια το κυριότερο που κρύβουν είναι ότι τώρα που τελείωσε το Ταμείο Ανάκαμψης, καμία μόνιμη παρακαταθήκη δεν έμεινε στο σύστημα Υγείας. Καμία παραπάνω αίθουσα χειρουργείου δεν άνοιξε και άρα σε λίγο καιρό οι λίστες θα είναι πάλι στα προηγούμενα και σε χειρότερα επίπεδα.
Μόνη λύση είναι η ικανοποίηση των διεκδικήσεων της ΟΕΝΓΕ για μαζικές προσλήψεις μόνιμων γιατρών, νοσηλευτών, τραυματιοφορέων και συνολικά όλου του απαραίτητου υγειονομικού προσωπικού με μια ενιαία προκήρυξη όλων των κενών θέσεων και διπλασιασμό των καθαρών αποδοχών των νοσοκομειακών γιατρών. Αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, καμία πληρωμή από τους ασθενείς, είτε άμεση είτε έμμεση. Καμία εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα Υγείας».

Το αίμα έβαψε το λιμάνι της Σερίφου.

Semina Digeni

Παρακολουθώντας κι απόψε στην ΕΡΤ, τη σειρά "Από ήλιο σε ήλιο", σκεφτόμουν πως υπάρχουν τηλεοπτικές σειρές που καταφέρνουν ν ανασύρουν από τη λήθη, κομμάτια της συλλογικής μνήμης ενός λαού, μετατρέποντας την ιστορία σε ζωντανή εμπειρία.
Η σειρά αυτή, (που στηρίζεται στην ομώνυμη διλογία της Μαίρη Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη των εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ), με φόντο τη Σέριφο των αρχών του 20ού αιώνα και επίκεντρο την αιματηρή απεργία των μεταλλωρύχων του 1916, δεν αφηγείται απλώς ένα ιστορικό γεγονός. ΄

Αναδεικνύει μια ολόκληρη εποχή κοινωνικής αδικίας, ταξικής εκμετάλλευσης και ανθρώπινης αντοχής. Φέρνει στο προσκήνιο τους ανθρώπους που δούλευαν κυριολεκτικά «από ήλιο σε ήλιο», από την ανατολή έως τη δύση, σε συνθήκες αδιανόητες.
Η Σέριφος εκείνων των χρόνων δεν ήταν το κυκλαδίτικο νησί των διακοπών και της ανεμελιάς. Ήταν ένας τόπος σκληρής εργασίας, πόνου, ιδρώτα, τραυματισμών και θανάτου. Στα έγκατα της γης, οι μεταλλωρύχοι κατέβαιναν καθημερινά για να εξορύξουν σιδηρομετάλλευμα, που απέφερε τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες των μεταλλείων.
Άνδρες και πολλές φορές παιδιά ακόμη, εργάζονταν και δεκαπέντε ώρες την ημέρα χωρίς ουσιαστικά μέτρα ασφαλείας, χωρίς ασφάλιση, χωρίς δικαιώματα.
Η σειρά αποτυπώνει με δύναμη αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα. Οι εργάτες παρουσιάζονται όχι ως αφηρημένοι ήρωες μιας ιστορίας, αλλά ως άνθρωποι με πρόσωπο, οικογένεια, όνειρα και φόβους.
Η κάμερα καταγράφει την εξάντληση στα πρόσωπά τους, τη μαύρη σκόνη στο δέρμα τους, την αγωνία των γυναικών που περιμένουν κάθε βράδυ να επιστρέψουν οι δικοί της ζωντανοί.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανάδειξη του συστήματος εκμετάλλευσης, που είχε εγκαθιδρυθεί στα μεταλλεία. Η εταιρεία, που βρισκόταν υπό τον έλεγχο ξένων επιχειρηματικών συμφερόντων και διοικούνταν από Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους παράγοντες της εποχής, αντιμετώπιζε τους εργάτες ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό. Εκείνο που είχε σημασία ήταν η παραγωγή και το κέρδος. Ο άνθρωπος ερχόταν δεύτερος.
Οι μεταλλωρύχοι της Σερίφου δεν ζητούσαν πλούτη. 

Ζητούσαν το αυτονόητο. Οκτάωρη εργασία. Καλύτερες συνθήκες ασφάλειας. Ανθρώπινη μεταχείριση. Το αίτημά τους ήταν μια κραυγή αξιοπρέπειας απέναντι σε ένα καθεστώς που θεωρούσε φυσικό να εξαντλεί τους ανθρώπους, μέχρι τα όρια της αντοχής τους.
Η κορύφωση ήρθε τον Αύγουστο του 1916. Η απεργία που οργάνωσαν οι μεταλλωρύχοι, αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες στιγμές του ελληνικού εργατικού κινήματος. Οι εργάτες αρνήθηκαν να φορτώσουν το μετάλλευμα στα πλοία. Η απάντηση της εξουσίας ήταν βίαιη. Η χωροφυλακή άνοιξε πυρ εναντίον των απεργών.
Το αίμα έβαψε το λιμάνι της Σερίφου.
Νεκροί εργάτες έπεσαν στο χώμα διεκδικώντας δικαιώματα αυτονόητα.
Η θυσία τους δεν ήταν μάταιη.

 Η απεργία της Σερίφου έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους πρώτους μεγάλους εργατικούς αγώνες της χώρας και συνέβαλε στην καθιέρωση εργασιακών δικαιωμάτων που αργότερα επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Ελλάδα. (άλλο αν σήμερα σταδιακά καταργούνται...)
Η μεγάλη επιτυχία της σειράς είναι ότι αποφεύγει τον διδακτισμό. Δεν μετατρέπει την ιστορία σε σχολικό μάθημα. 

Αντίθετα, επιτρέπει στον θεατή να βιώσει τα γεγονότα μέσα από τις ζωές των ανθρώπων. Μέσα από τις μικρές καθημερινές στιγμές, τις οικογενειακές σχέσεις, τους έρωτες, τις φιλίες και τις συγκρούσεις, έτσι ώστε η μεγάλη ιστορία ν' αποκτά ανθρώπινη διάσταση.
Παράλληλα, η σειρά θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε, τα κοινωνικά δικαιώματα δεν χαρίστηκαν ποτέ. Κερδήθηκαν με αγώνες. 

Πίσω από κάθε οκτάωρο, κάθε άδεια, κάθε μέτρο ασφάλειας, υπάρχουν άνθρωποι που πάλεψαν, διώχθηκαν, φυλακίστηκαν ή έχασαν τη ζωή τους.
Η Σέριφος αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της αλήθειας. Οι μεταλλωρύχοι δεν διεκδίκησαν μόνο καλύτερους μισθούς. Διεκδίκησαν το δικαίωμα να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι. Η φωνή τους ακούγεται δυνατά, ακόμη μέσα από τα πλάνα της σειράς, έναν αιώνα μετά.
Συγχαρητήρια στους δημιουργούς της σειράς για την ατμόσφαιρα της εποχής και το πειστικό ιστορικό περιβάλλον. 

Ο θεατής αισθάνεται ότι μεταφέρεται πραγματικά στη Σέριφο του 1916. Δεν παρακολουθεί απλώς ένα δράμα εποχής· γίνεται μάρτυρας μιας κρίσιμης στιγμής της ελληνικής κοινωνικής ιστορίας.

Σε μια εποχή όπου η τηλεόραση συχνά κατακλύζεται από εύκολα θεάματα και εφήμερες συγκινήσεις, το «Από ήλιο σε ήλιο» υπενθυμίζει τον δημόσιο και μορφωτικό ρόλο που οφείλει να έχει η τηλεόραση, τιμώντας όπου πρέπει κι εκείνους που η επίσημη ιστορία πολλές φορές αφήνει στο περιθώριο.
Οι μεταλλωρύχοι της Σερίφου δεν ήταν διάσημοι πολιτικοί, στρατηγοί, σταρ ή βασιλιάδες. 

Ήταν απλοί εργάτες. Κι όμως, η δική τους ιστορία άλλαξε την ιστορία της εργασίας στην Ελλάδα. Η σειρά τους αποδίδει την τιμή που τους αξίζει.
Και καθώς πέφτουν οι τίτλοι τέλους κάθε επεισοδίου, μένει η αίσθηση ότι δεν παρακολουθήσαμε απλώς μια δραματική αφήγηση, αλλά έναν ύμνο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στην αλληλεγγύη και στην ακατάβλητη δύναμη εκείνων που, ακόμη και όταν δούλευαν από ήλιο σε ήλιο, δεν έπαψαν ποτέ να ονειρεύονται έναν δικαιότερο και καλύτερο κόσμο. #Αργοναύτες

το tzoglani & η παρέα του *

Ερη Ριτσου
2 ώρ. ·

Μια και αναρωτήθηκε ο Κωνσταντίνος αν απέχω λόγω προβλημάτων, είπα να κάνω μια εμφάνιση μαζί με την πολυεμφανιζόμενη τις τελευταίες μέρες φωτογραφία του ex tzoglan boy και νυν Ινστιτουτάρχη. Τα σχόλια για τη συνάντηση με την μπουζουκτζού τα διαβάσατε, μην επαναλαμβανόμαστε.
Δυο σχολιάκια μόνο για το νέο "αριστερό" εγχείρημα της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία έχει συλλάβει ουκ ολίγους.
Κατ' αρχάς η ΕΛΑΣ συνέλαβε και εγκατέστησε εις τους κόλπους της όλους τους νέους και άφθαρτους, όπως πρώην υπουργοί και υφυπουργοί, π.χ. οι κύριοι Κ. Γαβρόγλου, Μ. Καλογήρου και Γ. Βασιλειάδης καθώς και γνωστές προσωπικότητες όπως ο κ. Φρ. Κουτεντάκης, Γ.Γ. Δημοσιονομικής Πολιτικής την περίοδο 2015 - 2018, γνωστός από το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής τα μετέπειτα χρόνια, με ιδιαίτερες «ευαισθησίες» να μην παρεκτραπεί ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός από τυχόν δικαίωση των εργαζομένων που διεκδικούσαν τα αναδρομικά τους.
Σε ό,τι αφορά τον άλλο αριστερό κ. Γ. Μπαλατσούκα, αναπληρωτή εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος, έχουν γραφεί πολλά και για το παρελθόν του και τα εξ αμάξης που έσερνε στον κ. Τσίπρα. Αφού όμως προσφάτως είδε το φως του, υπερασπίστηκε την εμβάθυνση της συνεργασίας με το ισραηλινό κράτος - δολοφόνο επί των ημερών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, και αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να απαντήσει αν το νέο κόμμα αναγνωρίζει τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου. Επειδή όμως είναι πολύ αριστερός, στις παρεμβάσεις του δεν χάνει ευκαιρία να διαβεβαιώνει το εφοπλιστικό κεφάλαιο ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται από την περιβόητη «φορολόγηση των υπερπλουσίων», αφού προστατεύεται από το Σύνταγμα κ.ο.κ.
Φυσικά σε ένα αριστερό κόμμα δεν μπορεί παρά να δρουν άψογοι αριστεροί με τα ανάλογα βιογραφικά. Έτσι στο βιογραφικό του τομεάρχη «Τουρισμού» κ. Γιώργου Κωνσταντινίδη αναφέρεται πως έχει συμβάλει στην «προσέλκυση επενδύσεων, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού τουρισμού».
Ε, να, αυτά θέλουμε. Τώρα αν η «ανταγωνιστικότητα» του ελληνικού τουρισμού έχει χτιστεί στις σακατεμένες σπονδυλικές στήλες των καμαριέρων και στους εργαζόμενους που τους "αρπάζουν" τα πλυντήρια και τους πέφτουν σιδερένια κρεβάτια στο κεφάλι, ε, τί να γίνει; Υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες. Πώς θα γίνει το θαύμα της ανάπτυξης του τουρισμού για το οποίο εργάστηκε ο κ. Κωνσταντινίδης, αν δεν καταργηθεί η οποιασδήποτε ειδικότητα κι αν ένας εργαζόμενος δεν κάνει δουλειά για τρεις; Σεζόν είναι θα περάσει και λογικό οι εργασιακές σχέσεις να είναι ατελείωτης «ευελιξίας», και η δουλειά χωρίς ρεπό.
Μαθαίνουμε επίσης πως η αναπληρώτρια τομεάρχη «Κλιματικής Κρίσης & Πολιτικής Προστασίας», κα Βανέσσα Κατσαρδή «Εχει συνεργαστεί με μεγάλες εταιρείες της βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου και έχει συμμετάσχει ή ηγηθεί σε περισσότερα από 15 ερευνητικά έργα που σχετίζονται με ΑΠΕ (υπεράκτια αιολικά και ηλιακά πάρκα, κυματομηχανική κ.λπ.)». Ο πλέον κατάλληλος αριστερός άνθρωπος δηλαδή για τις προσπάθειες της μετατροπής της χώρας σε κόμβο διαμετακόμισης και ενέργειας για τις οποίες ξερογλείφεται η αστική μας τάξη. Εννοείται ότι αυτό το "όνειρο" καθορίζει το ποιες υποδομές θα αναπτυχθούν, πού και πώς, σε συνθήκες μάλιστα σφοδρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας, ΗΠΑ με χώρες της ΕΕ κ.λπ.
Ο τομεάρχης «Βιομηχανικής Πολιτικής» κ. Βασίλης Μαγκλάρας αναφέρει (γεμάτος υπερηφάνεια υποθέτω) ότι είναι διευθύνων σύμβουλος της ΘΕΚ ΑΕ, που διαχειρίζεται την κατασκευή του «Θριάσιου Εμπορευματικού Κέντρου» και έχει διατελέσει και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και βιομηχανικών Πόρων του ΝΑΤΟ...
Γνωστό ότι "στρατηγικοί στόχοι" και πολεμική εμπλοκή πάνε χεράκι χεράκι, έτσι ποιος περισσότερο κατάλληλος για Τομεάρχης "Άμυνας" από τον αριστερότατο πτέραρχο ε.α. κ. Χρήστο Χριστοδούλου. Ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ, που αναλαμβάνει τομεάρχης «Αμυνας», έχει συμβάλει -όπως γράφεται- στην «προώθηση της στρατιωτικής συνεργασίας με Ισραήλ και Αίγυπτο, καθώς και με όλες τις Βαλκανικές χώρες, αλλά και άλλων χωρών εντός και εκτός ΝΑΤΟ». Προφανώς η συμβολή έλαβε χώρα τότε που το κράτος - τρομοκράτης δεν ήταν «πολεμοχαρές», όπως λένε οι φίλοι του σφαγέα Μπίμπι..
Μέσα σ' αυτή την ωραία αριστερή ατμόσφαιρα ξεχωρίζουν επίσης πρόσωπα που πολυδιαφημίζονται για την καριέρα τους ως επιχειρηματίες ή στελέχη στο «real estate», στα προγράμματα «golden visa» κ.λπ, αλλά αν αναφέρουμε ολόκληρο τον κατάλογο θα νυχτωθούμε και ήδη θεωρώ πως σας ήταν δύσκολο να διαβάσετε όλα αυτά που έγραψα παραπάνω, οπότε τα περί των κυρίων Σκανδάμη, Ιωακειμίδη κλπ μπορούν να λείψουν.
Θα έλεγα παραφράζοντας το γνωστό: "τί τους θέλεις τους εχθρούς όταν έχεις τέτοιους φίλους;"
"Τί τους θέλεις τους δεξιούς όταν έχει τέτοιους αριστερούς.".

Reel

το tzoglani & η παρέα του * ο τίτλος απ' τον διαχειριστή του blog 

& τα άλλα 

Το ΚΚΕ ενοχλεί τους "Ανδρονόπουλους" & Χαιρόμαστε Γι Αυτό 😄

Από
Γιώργος Μαργαρίτης
15 ώρ. ·

Γιατί το ΚΚΕ;.....
Ο κος Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος με πλούσιο βιογραφικό: διευθυντής Σύνταξης στη “Ναυτεμπορική”, στον “Κόσμο του Επενδυτή”, στην “Απογευματινή της Κυριακής” και αρχισυντάκτης στο “Κέρδος”. Εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην “Καθημερινή”, το “Έθνος”, το “Ποντίκι” και παρουσίασε οικονομικές εκπομπές στα κανάλια Μega, Tempo, SevenX. Εργάστηκε, επίσης, στο χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.
Ο κος Ανδρονόπουλος σε ένα άρθρο του στο SLpress γεμάτο ανακρίβειες και πραγματολογικά κενά ψέγει το ΚΚΕ γιατί μένει (δημοσκοπικά) καθηλωμένο σε ποσοστά 5-7% ενώ κρίνει (δημοσκοπικά) ότι το ΚΚΕ συρρικνώνεται εκλογικά κάτω από την πίεση των "νέων κομμάτων".
Η ανάλυσή (τρόπος του λέγειν) του καταλήγει στα ίδια και τα γνωστά: ότι, στον καιρό της κρίσης "προτίμησε να σώσει το σύστημα στα σκαλάκια του Άγνωστου Στρατιώτη από Αγανακτισμένους", ότι "η δομική του λειτουργία μέσα στο σύστημα είναι ύποπτη", ότι, "παραμένει ο αφανής πυλώνας του συστήματος, ασκώντας πάντα μια πολιτική μεταφυσική ρητορική".
Τίποτε το νέο και σημαντικό ως εδώ. "Επιχειρήματα" βγαλμένα από το διαχρονικό ρεπερτόριο του αντι-κομμουνισμού με δεξιό, κεντρώο, "αριστερό" και αριστερίστικο πρόσημο.
Ο κος Ανδρονόπουλος δεν αναρρωτιέται για την ουσία του προβλήματος - μάλλον δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί στις εκλογές το 90% + του εκλογικού σώματος επιλέγει κόμματα και αποκόμματα που με λόγια και με πράξεις στρέφονται ενάντια στις επιθυμίες και στα συμφέροντα του ίδιου αυτού εκλογικού σώματος;
Εκ του αποτελέσματος - την γενική εικόνα και κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων - αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα, όχι τα ποσοστά του ΚΚΕ - ή μήπως όχι;
Το ΚΚΕ δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι το σύστημα είναι καπιταλιστικό και ότι το διαμορφωμένο πολιτικό καθεστώς υπηρετεί πιστά το σύστημα. Πριν κάμποσα χρόνια έγινε φοβερός εμφύλιος - ταξικός πόλεμος για το ζήτημα αυτό και, ως γωστό, κέρδισαν οι ...άλλοι. Οι πολιτικοί πρόγονοι εκείνων που σήμερα κυβερνούν.
Δεν ευθύνεται γιατί τα αστικά κόμματα εξαρτώνται από το σύστημα και προωθούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται για αλλαγή κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, παλεύει για να ανατραπεί το σύστημα στην ολότητά του.
Πώς;
Με την οργάνωση του λαού -με την διαμόρφωση εργαλείων πολιτικής παρέμβασης- μαζικών δημοκρατικών συλλογικών χώρων.
Τα ποσοστά του σε συλλόγους, σωματεία, οργανώσεις, μαζικούς χώρους είναι ο δείκτης της επιτυχίας του όχι το εκλογικό αποτέλεσμα σε εκλογές -σκηνοθεσία εκλογών- όπου μοιράζονται άχυρα ξένων γαϊδάρων.....
Ο κος Ανδρονόπουλος θυμώνει. Είναι βέβαιο ότι δεν τον ενοχλεί ούτε το ότι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ είναι καθηλωμένο, ούτε επειδή το ΚΚΕ δεν "πιάνει" το 20% που θα έπρεπε -κατ' εκτίμησή του- να "πιάνει".
Τον ενοχλεί, πολύ μάλιστα, το ότι το ΚΚΕ δεν "συνεργάζεται". Δεν υποτάσσεται. Δεν μπαίνει στο αστικό παιχνίδι της "εναλλαγής εξουσίας" - με μόνο στόχο την μακροημέρευση των κυρίαρχων πολιτικών. Γι αυτό και θυμίζει παλιές δόξες - όταν το ΚΚΕ συνεργαζόμενο περνούσε το 10%.
Είμαι ενθουσιασμένος από την οργή και το μίσος που εκπέμπει ο κος Ανδρονόπουλος. Το ΚΚΕ μάλλον ενοχλεί το αστικό σύστημα. Μα αυτή είναι η αποστολή του: να ενοχλεί - μέχρι που το άδικο και απάνθρωπο αυτό σύστημα να ανατραπεί και ο λαός μας να αποκτήσει την πολιτική, τους πολιτικούς (και τους δημοσιογράφους) που του αξίζουν...

Διαβάζοντας την επόμενη λέξη στο autocue #Η_Μαρία

 

Από Takis Moschov

Οταν έχεις κάνει μόνο ένα μάθημα NLP, σου έχουν βάλει το autocue στο ταβάνι, αλλά βιάζεσαι να φτιάξεις κόμμα… 🤡

Το πραγματικά εκνευριστικό εδώ δεν είναι το πολιτικό μάρκετινγκ. Αυτό, όταν γίνεται με σεβασμό στον πολίτη, αποτελεί απλώς το όχημα για να αναδειχθούν δομημένα επιχειρήματα, είτε συμφωνεί κανείς μαζί τους είτε διαφωνεί. Το εξοργιστικό είναι ότι θεωρούν τον πολίτη ηλίθιο. Αντιμετωπίζουν τον λαό με έναν αισχρά ερασιτεχνικό τρόπο, νομίζοντας oτι με μερικά φτηνά κόλπα και κακοστημένες τεχνικές μπορούν να τον χειραγωγήσουν, υποτιμώντας κατάμουτρα τη νοημοσύνη του.

Στέκομαι αρκετή ώρα πάνω σε αυτό το βίντεο, θυμάμαι την στήριξη στη Μάνα και σκέφτομαι αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Ωστόσο κυριαρχεί ένα συναίσθημα μέσα μου-χρέος προς τον λαό μου, να απογυμνώσω το πλαστό του πράγματος. Γιατί εδώ φίλες και φίλοι, δεν έχουμε κατάθεση ψυχής. Εχουμε μια υπερπαραγωγή των επικοινωνιολόγων που πήγε κουβά.

Πίσω από την κάμερα, ένα ολόκληρο επιτελείο από συμβούλους επικοινωνίας και image makers προσπαθεί να μοντάρει το συναίσθημα ως προϊόν. Ναι ε; «Προϊόν» κι ο πόνος τόσων οικογενειών; Για να δούμε:

Αν προσέξετε τα μάτια, κάνουν μια υπέροχη, ρυθμική κίνηση δεξιά/αριστερά, σαν να παρακολουθούν τον τελικό του Roland Garros σε fast forward. Αυτό το υπερθέαμα ονομάζεται Incongruence (απώλεια συγχρονισμού). Είναι η μαγική στιγμή που το στόμα λέει «πονάω», αλλά η κόρη του ματιού κυνηγάει την επόμενη λέξη στο teleprompter για να μη χάσει το μέτρημα.

Αυτό το σφιχτό πλέξιμο των δαχτύλων, στο NLP (Νευρογλωσσικός προγραμματισμός - ή αλλιώς «αμερικανιές» που διδάσκονται όλοι οι ανερχόμενοι πολιτικοί, αλλά σε λαούς με μηδαμινή ιστορία όπως οι ΗΠΑ. Εκεί ακριβώς είναι που την πατάνε όταν επιχειρούν να το κάνουν σε λαούς με χιλιάδες χρόνια ιστορίας, οι οποίοι, ακόμα κι αν δεν έχουν τεχνικές γνώσεις, διαθέτουν ισχυρό υποσυνείδητο - τέτοιο που κάθε παγαπόντη τον «μυρίζονται» από μακριά)) το λένε self blocking. 

Στη γλώσσα της πιάτσας λέγεται: «Παναγία μου, τι μου είπε ο image maker να κάνω μετά; Να κλάψω ή να δείξω αποφασιστική;». Είναι το απόλυτο κλείδωμα του ερασιτέχνη ηθοποιού που φοβάται μήπως ξεχάσει τα λόγια του και τον διώξει ο σκηνοθέτης από το πλατό.

Φυσικά το highlight της παράστασης είναι η εκβιαστική επίκληση στο συναίσθημα. Πετάμε ένα «ιερή μέρα», κολλάμε κι ένα «κακόβουλες ψυχές» για να συγκινηθεί και το πλακάκι στο πάτωμα, αλλά έλα που όταν το λέμε με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη σαν να διαβάζουμε τα ψιλά γράμματα σε ασφαλιστήριο συμβόλαιο, απλώς ...ξεβρακωνόμαστε.

Απέναντι στην ωμή αλήθεια μιας τραγωδίας, αυτού του είδους ερασιτεχνική σκηνοθεσία, καταντάει κωμωδία. Ο πόνος δεν θέλει ούτε πρόβες, ούτε οθόνες. Θέλει ψυχή. Αλλά μάλλον αυτή δεν συμπεριλαμβανόταν στο πακέτο των συμβούλων επικοινωνίας.

Ολα αυτά τα φτηνά projects είναι καταδικασμένα να καταρρέουν. Γιατί οι image makers υπολογίζουν τα πάντα στα χαρτιά τους, εκτός από ένα πράγμα: τη δύναμη της ίδιας της αλήθειας! Αυτής που έχει πάντα την τάση να αποκαλύπτεται, ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα χρειαστεί για αυτό..

Υ.Γ. Με τα αληθινά συναισθήματα τόσων οικογενειών, με τις τόσες χαμένες ζωές, με τον αφτιασίδωτο πόνο, δεν θα παίζετε, γιάπηδες! 🤫

#Ελπίδα_για_το_autocue #Δημοκρατία_tου_teleprompter #Marketing_πάνω_στον_πόνο #Εμπορευματοποίηση_της_Τραγωδίας

Για την Σεξεργασία και τον Προτεσταντικό Ηθικισμό

Για την "Εποχή" , τη σεξεργασία και το προτεσταντικό ηθικισμό

Walter Benjamin
1 ημ. ·

Παραθέτω την εξαιρετική (κατά τη γνώμη μου) άποψη του Christos Miamis σχετικά με το θέμα της σεξεργασίας πορνείας.
Στα σχόλια παραθέτω κάποιες δικές μου, παλαιότερες αναρτήσεις για το ίδιο θέμα.
Η "Εποχή" , η σεξεργασία και ο προτεσταντικός ηθικισμός
Η συζήτηση γύρω από τη σεξεργασία δεν μπορεί να διεξάγεται αποκομμένα από τη συνολική κριτική της εργασίας στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Κάθε προσέγγιση που αντιμετωπίζει τη σεξεργασία ως μια μοναδική ή εξαιρετική μορφή εκμετάλλευσης, αποσπώντας την από τις ευρύτερες κοινωνικές σχέσεις παραγωγής, καταλήγει να αναπαράγει τις ίδιες ιδεολογικές παραδοχές που συγκροτούν την καπιταλιστική συνθήκη κυριαρχίας,
Η εργασία στον καπιταλισμό συνιστά εκ προοιμίου σχέση εκμετάλλευσης. Η εργατική δύναμη μετατρέπεται σε εμπόρευμα και ο εργαζόμενος υποχρεώνεται να την πωλήσει προκειμένου να εξασφαλίσει τα μέσα αναπαραγωγής της ύπαρξής του. Η σχέση αυτή δεν αίρεται επειδή περιβάλλεται από νομικές εγγυήσεις ή από τον μύθο της «ελεύθερης σύμβασης». Αντίθετα, θεμελιώνεται πάνω στην υλική ανισότητα μεταξύ εκείνων που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και εκείνων που διαθέτουν αποκλειστικά την εργατική τους δύναμη,
Ως εκ τούτου, η σεξεργασία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ηθικά ή κοινωνικά ιδιαίτερη μορφή εκμετάλλευσης, αλλά ως ειδική εκδοχή της ίδιας καπιταλιστικής σχέσης. Όπως σε κάθε άλλη μορφή μισθωτής εργασίας, έτσι και εδώ το σώμα, η διάνοια, ο χρόνος και οι συναισθηματικές ή ψυχικές δυνατότητες του εργαζομένου μετατρέπονται σε αντικείμενα αγοραπωλησίας. Η διάκριση μεταξύ της «πώλησης του σώματος» στη σεξεργασία και της «πώλησης της εργασίας» στους υπόλοιπους κλάδους αποτελεί περισσότερο ιδεολογική κατασκευή παρά ουσιαστική κοινωνική διαφοροποίηση,
Είναι σαφές, πως η εργοδοτική βία αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής εργασίας. Η βία αυτή δεν εκδηλώνεται μόνο με τη φυσική της μορφή, αλλά και ως οικονομικός εξαναγκασμός, επισφάλεια, πειθαρχικός έλεγχος και απειλή της ανεργίας. Στο πεδίο της σεξεργασίας, οι μορφές αυτές συνυπάρχουν με επιπρόσθετες μορφές σωματικής και ψυχολογικής βίας, οι οποίες πλήττουν κατά κύριο λόγο τις γυναίκες, αλλά και τους άνδρες που δραστηριοποιούνται μειοψηφικά σύμφωνα με τις διαθέσιμες έρευνες, στο συγκεκριμένο εργασιακό πεδίο. Η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων οφείλει να αποτελεί προτεραιότητα του εργατικού κινήματος σε πολιτικό και νομικό επίπεδο καθώς οι αστικοί θεσμοί επιδεικνύουν μια διαχρονική βραδύτητα σε τέτοιου είδους ζητήματα. Καμία έκπληξη,
Ταυτόχρονα, ο καταναγκασμός στην πορνεία πρέπει να διαχωρίζεται σαφώς από τη σεξεργασία ως μορφή εργασίας. Η επιβολή της έκδοσης σε γυναίκες ή άνδρες χωρίς τη δική τους βούληση, μέσω βίας, απειλών, εξαπάτησης ή οικονομικού εξαναγκασμού, συνιστά ποινικό αδίκημα και οφείλει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως τέτοιο. Η σύγχυση ανάμεσα στην εθελούσια -όσο εθελούσια μπορεί να είναι η ανθρώπινη βούληση στον καπιταλισμό-παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών και στην εμπορία ανθρώπων ή την εξαναγκαστική πορνεία δεν συμβάλλει στην προστασία των θυμάτων, αλλά συσκοτίζει τις πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις του προβλήματος.
Εξίσου προβληματική είναι η ηθικολογική προσέγγιση που αντιμετωπίζει το σώμα ως «ιερό» αποκλειστικά όταν αυτό εκδίδεται, ενώ θεωρεί απολύτως φυσιολογική την καθημερινή εκμίσθωσή του σε κάθε είδους εργοδότη. Πρόκειται για μια αντίφαση που αντλεί τις ρίζες της από τον προτεσταντικό αστικό ηθικισμό και όχι από μια μαρξική κριτική της εκμετάλλευσης. Η αντίφαση αυτή καθίσταται ακόμη εντονότερη όταν διατυπώνεται από πολιτικούς χώρους που επικαλούνται τη μαρξική παράδοση, καθώς η τελευταία ιστορικά δεν θεμελιώθηκε πάνω σε ηθικές αξιολογήσεις συγκεκριμένων μορφών εργασίας, αλλά πάνω στην κριτική της μισθωτής εργασίας ως τέτοιας,
Υπό αυτό το πρίσμα, το βασικό πρόβλημα με έντυπα όπως η «Εποχή» δεν είναι ότι αναγνωρίζουν τη σεξεργασία ως υφιστάμενη επαγγελματική δραστηριότητα. Δεν πρόκειται άλλωστε, για κάποια ιδιαίτερη ανακάλυψη.Το ουσιαστικό πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία παραμένει συνειδητά εγκλωβισμένη στα όρια μιας αστικής/φιλελεύθερης διαχείρισης του ζητήματος και αποφεύγει να θέσει το κεντρικό ερώτημα της υπέρβασης της καπιταλιστικής εργασίας συνολικά. Με άλλα λόγια, προβάλλεται η υπεράσπιση μιας συγκεκριμένης επιλογής -στα πλαισια των περιορισμένων επιλογών- εργασίας χωρίς να αμφισβητείται το κοινωνικό σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εκμετάλλευση σε όλες τις μορφές της. Καμία έκπληξη επίσης, καθώς η ανέξοδη δημοσιολογική διαχείριση τέτοιων θεμάτων αποδεικνύεται συχνά ευκολότερη από την ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη ταξικών αγώνων και συλλογικών μορφών αντίστασης απέναντι στην κανιβαλική καπιταλιστική εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας που οι εν λόγω δημοσιολογούντες την κατανοούν περίπου, ως φυσικό φαινόμενο,
Ακριβώς για αυτό, ευθύνη της κομμουνιστικής αριστεράς δεν είναι ούτε η ηθική καταδίκη ούτε η πολιτική εξαφάνιση των εργαζομένων στη σεξεργασία. Αντίθετα, καθήκον της είναι να συμβάλει στη συγκρότηση μορφών πολιτικής, κοινωνικής και συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των ταξικών αυτών υποκειμένων, να υπερασπιστεί τα ατομικά, κοινωνικά και εργασιακά τους δικαιώματα και ταυτόχρονα να εντάξει τους επιμέρους αγώνες τους στη συνολική προοπτική της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μόνο μέσα από μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να συνδυαστεί η άμεση υπεράσπιση των εργαζομένων στον εν λόγω πεδίο, με τον στρατηγικό στόχο της κοινωνικής χειραφέτησης,
Η κομμουνιστική αριστερά δεν συνιστά σύναξη μοναχών που αγορεύει εκ του άμβωνος. Ανάστροφα πράττει ή πρέπει να πράττει κοινωνικά και πολιτικά, αποκαλύπτοντας τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της εργασίας στον καπιταλισμό ως έκλληση στους εργαζόμενους -και στην σεξεργασία-να σκεφτούν την ατομική τους ύπαρξη πέραν του αστικού κανόνα. Είναι ωστόσο έκλληση και όχι αστική, θεολογικού τύπου νουθεσία. Εξάλλου, οι μαρξιστές πρέπει να αναγνωρίζουν στους ανθρώπους το δικαίωμα της άρνησης, που ο καπιταλισμός, εκ προοιμίου τους αρνείται.


Walter Benjamin
3 Απριλίου 2025 ·

Η ανάρτηση δεν πρόκειται να κάνει τον κόπο για ν' ανοίξει συζήτηση με θέμα εάν η πορνεία (μπορεί να) είναι αξιοσέβαστη εργασία ή εάν η πόρνη/πόρνος, πουτάνα, ιερόδουλος κλπ είναι όροι οι οποίοι οφείλουν να αντικατασταθούν με τον όρο “σεξεργάτρια/σεξεργάτης”.
Δεν υπάρχει πιο ελεεινός, πιο πούστικος όρος από τον όρο “σεξεργασία” - ορολογία που έχει επινοηθεί για να προκαλεί σκοπίμως σύγχυση που αφορά την αυτοδιάθεση με την εμπορευματοποίηση μέχρι και της μήτρας των “ατόμων με μήτρα” όπως γράφουν διάφορα ταξικά κουρέλια που θέλουν να λέγονται αριστεροί ή προοδευτικοί.
Το πρόβλημα έγκειται στην αποδοχή της συνθήκης της πορνείας ώς άλλο ένα κομμάτι της εργασιακής ζωής, αγνοώντας το γεγονός της σωματεμπορίας, του εμπορίου λευκής σαρκός, των συνθηκών που ο ιμπεριαλισμός δημιουργεί ώστε να εξωθούνται, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, γυναίκες από εμπόλεμες περιοχές στα μπουρδέλα της πολιτισμένης Δύσης και στα όργια στο Ντουμπάι και τα Εμιράτα.
Τα ζητήματα αυτά έχουν διαφωτιστεί αρκούντως απ' τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και συγκεκριμένα από την πρωτοπορία του γυναικείου κινήματος με τις μπροσούρες της Αλεξάνδρας Κολλοντάι.
Κάντε ένα κόπο να τη διαβάσετε.
Αλεξάνδρα Κολλοντάι: Η πορνεία κι οι τρόποι αντιμετώπισής της. (1921).
Με την άνοδο του καπιταλισμού, η εικόνα αλλάζει. Τον δέκατο ένατο και εικοστό αιώνα η πορνεία παίρνει για πρώτη φορά απειλητικές διαστάσεις.
Η πώληση της γυναικείας εργασίας, η οποία είναι στενά και άρρηκτα συνδεδεμένη με την πώληση του γυναικείου, σώματος, αυξάνεται σταθερά, οδηγώντας σε μια κατάσταση όπου η αξιοσέβαστη σύζυγος ενός εργάτη, και όχι μόνο η εγκαταλελειμμένη και "ατιμασμένη" κοπέλα, εντάσσεται στις τάξεις των ιερόδουλων: μια μητέρα για χάρη των παιδιών της, ή μια νεαρή κοπέλα όπως η Σόνια Μαρμελάδοβα για χάρη της οικογένειάς της. Αυτή είναι η φρίκη και η απελπισία που προκύπτει από την εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο.
Όταν ο μισθός μιας γυναίκας δεν επαρκεί για να την κρατήσει στη ζωή, οι χάρες προς πώληση φαίνεται να είναι μια πιθανή δευτερεύουσα απασχόληση.
Η υποκριτική ηθική της αστικής κοινωνίας ενθαρρύνει την πορνεία μέσω της δομής της εκμεταλλευτικής της οικονομίας, ενώ ταυτόχρονα καλύπτει ανελέητα με περιφρόνηση κάθε κορίτσι ή γυναίκα που αναγκάζεται να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο.
Ο κόσμος της αστικής τάξης δεν λυπάται ούτε τα παιδιά, αναγκάζοντας νεαρά κορίτσια εννέα και δέκα ετών να μπουν στις άθλιες αγκαλιές πλούσιων και διεφθαρμένων ηλικιωμένων ανδρών. Στις καπιταλιστικές χώρες υπάρχουν οίκοι ανοχής που ειδικεύονται αποκλειστικά σε πολύ μικρά κορίτσια.
Στην παρούσα μεταπολεμική περίοδο κάθε γυναίκα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της ανεργίας. Η ανεργία πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες και προκαλεί τεράστια αύξηση του στρατού των "γυναικών του δρόμου".
Πεινασμένα πλήθη γυναικών που αναζητούν τους αγοραστές των "λευκών σκλάβων" κατακλύζουν τους βραδινούς δρόμους του Βερολίνου, του Παρισιού και των άλλων πολιτισμένων κέντρων των καπιταλιστικών κρατών.
Το εμπόριο της γυναικείας σάρκας διεξάγεται αρκετά ανοιχτά, πράγμα που δεν προκαλεί έκπληξη αν σκεφτεί κανείς ότι ολόκληρος ο αστικός τρόπος ζωής βασίζεται στην αγορά και την πώληση. Υπάρχει ένα αναμφισβήτητο υλικό και οικονομικό στοιχείο που αφορά ακόμη και τους πιο νόμιμους γάμους.
Η πορνεία είναι η διέξοδος για τη γυναίκα που αποτυγχάνει να βρει έναν μόνιμο βιοπαλαιστή.
Η πορνεία, στο πλαίσιο του καπιταλισμού παρέχει στους άνδρες την ευκαιρία να έχουν σεξουαλικές σχέσεις χωρίς να χρειάζεται να αναλάβουν την ευθύνη της υλικής φροντίδας των γυναικών μέχρι τον τάφο.
Η αστική επιστήμη και οι ακαδημαϊκοί της εκστασιάζονται να αποδεικνύουν ότι η πορνεία είναι ένα παθολογικό φαινόμενο, δηλαδή ότι είναι αποτέλεσμα των ανωμαλιών ορισμένων γυναικών, όπως ακριβώς κάποιοι άνθρωποι είναι εγκληματίες από τη φύση τους, έτσι και κάποιες γυναίκες, υποστηρίζεται, είναι πόρνες από τη φύση τους.
Ανεξάρτητα από το πού ή πώς θα ζούσαν αυτές οι γυναίκες, θα είχαν στραφεί σε μια ζωή αμαρτίας. Οι μαρξιστές και οι πιο ευσυνείδητοι μελετητές, γιατροί και στατιστικολόγοι έχουν δείξει ξεκάθαρα ότι η ιδέα της "έμφυτης προδιάθεσης" είναι λανθασμένη.
Η πορνεία είναι πάνω απ' όλα ένα κοινωνικό φαινόμενο- συνδέεται στενά με την άπορη θέση της γυναίκας και την οικονομική της εξάρτηση από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου και της οικογένειας. Οι ρίζες της πορνείας βρίσκονται στην οικονομία.
Η γυναίκα αφενός βρίσκεται σε οικονομικά ευάλωτη θέση και αφετέρου έχει διαμορφωθεί από αιώνες εκπαίδευσης να περιμένει υλικές χάρες από τον άνδρα σε αντάλλαγμα για σεξουαλικές χάρες - είτε αυτές δίνονται εντός είτε εκτός του γάμου.
Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος. Εδώ είναι η αιτία της πορνείας.
Ποια είναι η θεμελιώδης ποιότητα της εργατικής τάξης; Ποιο είναι το ισχυρότερο ηθικό της όπλο στον αγώνα; Η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα είναι η βάση του κομμουνισμού.
Αν αυτή η αίσθηση δεν αναπτυχθεί έντονα μεταξύ των εργαζομένων, η οικοδόμηση μιας πραγματικά κομμουνιστικής κοινωνίας είναι αδιανόητη.
Οι πολιτικά συνειδητοποιημένοι κομμουνιστές θα πρέπει επομένως λογικά να ενθαρρύνουν με κάθε τρόπο την ανάπτυξη της αλληλεγγύης και να αγωνίζονται ενάντια σε όλα όσα εμποδίζουν την ανάπτυξή της Η πορνεία καταστρέφει την ισότητα, την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα των δύο μισών της εργατικής τάξης.
Ένας άνδρας που εξαγοράζει τις χάρες μιας γυναίκας δεν την βλέπει ως σύντροφο ή ως άτομο με ίσα δικαιώματα. Βλέπει τη γυναίκα ως εξαρτημένη από τον ίδιο και ως ένα άνισο πλάσμα κατώτερης τάξης που έχει μικρότερη αξία για το εργατικό κράτος.
Η περιφρόνηση που τρέφει για την πόρνη, της οποίας την εύνοια εξαγόρασε, επηρεάζει τη στάση του απέναντι σε όλες τις γυναίκες. Η περαιτέρω ανάπτυξη της πορνείας, αντί να επιτρέπει την ανάπτυξη του συντροφικού αισθήματος και της αλληλεγγύης, ενισχύει την ανισότητα των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων.
Δεν θα αναλάβω να προφητεύσω τη μορφή που θα λάβει ο γάμος ή οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων στο μέλλον.
Αλλά για ένα πράγμα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: υπό τον κομμουνισμό θα απουσιάζει κάθε εξάρτηση των γυναικών από τους άνδρες και όλα τα στοιχεία του υλικού υπολογισμού που υπάρχουν στον σύγχρονο γάμο.
Οι σεξουαλικές σχέσεις θα βασίζονται σε ένα υγιές ένστικτο αναπαραγωγής που θα προωθείται από την εγκατάλειψη του νεανικού έρωτα, ή από το φλογερό πάθος, ή από τη φλόγα της σωματικής έλξης ή από το απαλό φως της διανοητικής και συναισθηματικής αρμονίας.
Τέτοιες σεξουαλικές σχέσεις δεν έχουν καμία σχέση με την πορνεία. Η πορνεία είναι απεχθής επειδή είναι μια πράξη βίας της γυναίκας πάνω στον εαυτό της στο όνομα του υλικού κέρδους.
Η πορνεία είναι μια γυμνή πράξη υλικού υπολογισμού που δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις αγάπης και πάθους. Εκεί που αρχίζει το πάθος και η έλξη, τελειώνει η πορνεία. Υπό τον κομμουνισμό, η πορνεία και η σύγχρονη οικογένεια θα εξαφανιστούν.
Θα αναπτυχθούν υγιείς, χαρούμενες και ελεύθερες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Μια νέα γενιά θα γεννηθεί, ανεξάρτητη και θαρραλέα και με ισχυρή αίσθηση της συλλογικότητας: μια γενιά που βάζει το καλό της συλλογικότητας πάνω απ' όλα.

Η Ψηφιακή μας Ομηρία: οι Ισραηλινοί «Cyber-Mercenaries» και οι Τρύπες του SS7

 

Takis Moschov

16 λ.  ·

Μπορεί μια χώρα να έχει πραγματική εθνική κυριαρχία όταν τα ψηφιακά της κάστρα χτίζονται με ξένο λογισμικό, ξένες βάσεις δεδομένων και συστήματα που ελέγχονται από πολυεθνικές ή ξένες δυνάμεις;

Οταν βγαίνετε από το σπίτι σας και έχετε την εντύπωση ότι το κινητό σας είναι συνδεδεμένο με την Χ εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, απλά το νομίζετε. Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα η συσκευή σας επικοινωνεί μέσα από ένα παγκόσμιο δίκτυο δρομολόγησης, το λεγόμενο πρωτόκολλο SS7, το οποίο σχεδιάστηκε τη δεκαετία του εβδομήντα χωρίς καμία πρόβλεψη για τη σημερινή ψηφιακή ασφάλεια. Μέσα από τις τρύπες αυτού του συστήματος, ξένες μυστικές υπηρεσίες, ψηφιακοί μισθοφόροι και κακόβουλα λογισμικά μπορούν να υποκλέψουν τις κλήσεις σας, να διαβάσουν τα μηνύματά σας και να εντοπίσουν την ακριβή γεωγραφική σας θέση ανά πάσα στιγμή, παρακάμπτοντας πλήρως την εγχώρια εταιρεία τηλεφωνίας σας.

Τα εγκαίνια του νέου κτιρίου της «Διεύθυνσης Πληροφορικής και Κυβερνοχώρου» στο στρατόπεδο Παπάγου παρουσιάστηκαν ως μια μεγάλη εθνική επιτυχία όμως στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν την απόλυτη ψηφιακή και θεσμική υποτέλεια της χώρας. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας πανηγυρίζει για μια υποδομή που αντί για ασπίδα προστασίας αποτελεί το νέο ψηφιακό οικόπεδο ξένων συμφερόντων και μυστικών υπηρεσιών. Η περίφημη Ατζέντα 2030 δεν είναι τίποτα άλλο από την πλήρη ενσωμάτωση των εθνικών υποδομών σε ξένα κέντρα ελέγχου με την Ελλάδα να μετατρέπεται σε έναν απλό ψηφιακό ενδιάμεσο χωρίς ίχνος εθνικής κυριαρχίας.

Το κτίριο των 2.500 τ.μ. αποτελεί αποκλειστική δωρεά του «Κοινωφελούς Ιδρύματος Αθανάσιος Κ. Λασκαρίδης». Αυτό αναδεικνύει μια δομική αντίφαση: ένα τόσο κρίσιμο κομμάτι της εθνικής ασφάλειας και της ψηφιακής κυριαρχίας της χώρας βασίζεται σε ιδιωτικούς πόρους και όχι σε κρατική χρηματοδότηση.

Οι υποδομές έχουν σχεδιαστεί με βάση τις διεθνείς και συμμαχικές προδιαγραφές (ΝΑΤΟ). Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η βάση λειτουργίας της ΔΙΠΛΗΚΥΒ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα συμμαχικά δίκτυα επιτήρησης. Η «Μονάδα 1864» λειτουργεί ως ένας 24ωρος κόμβος επιχειρήσεων με τεχνητή νοημοσύνη και ανάλυση δεδομένων, με στόχο την προστασία κρίσιμων υποδομών από υβριδικές απειλές.

Η συντριπτική πλειονότητα των κρατικών και στρατιωτικών υποδομών στην Ελλάδα και την Ευρώπη βασίζεται σε λειτουργικά συστήματα και λογισμικό μεγάλων τεχνολογικών κολοσσών, κυρίως αμερικανικών συμφερόντων. Η χρήση κλειστού κώδικα σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει πλήρη πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα, γεγονός που εγείρει ανησυχίες για την ύπαρξη πιθανών backdoors.

Η μετάβαση των κρατικών δεδομένων σε δομές Cloud που διαχειρίζονται πολυεθνικές εταιρείες δημιουργεί μια de facto εξάρτηση. Ακόμη και αν τα δεδομένα είναι κρυπτογραφημένα, οι υποδομές φιλοξενίας και τα φυσικά δίκτυα δεν ελέγχονται από την εγχώρια βιομηχανία.

Ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί συγκεκριμένα τεχνικά πρότυπα ασφαλείας και επικοινωνιών ώστε τα συστήματά της να «μιλούν» με τα συστήματα των συμμάχων. Αυτό σημαίνει ότι η αρχιτεκτονική των δικτύων πληροφοριών είναι ενταγμένη σε ένα ευρύτερο νατοϊκό πλέγμα επιτήρησης και ανταλλαγής πληροφοριών, περιορίζοντας τη δυνατότητα για αυτόνομη ψηφιακή στρατηγική.

Οι ροές δεδομένων από εγχώρια συστήματα ραντάρ, δορυφόρων και κυβερνοάμυνας τροφοδοτούν συμμαχικές βάσεις δεδομένων, καθιστώντας την πληροφορία προσβάσιμη σε ξένες υπηρεσίες πληροφοριών στο πλαίσιο της αμοιβαίας συνδρομής.

Το Ισραήλ αποτελεί έναν από τους παγκόσμιους ηγέτες στην ανάπτυξη λογισμικού κυβερνοαμύνης και κυβερνοεπιθέσεων (βλ. Intellexa/Predator, NSO/Pegasus). Πολλές από αυτές τις εταιρείες στελεχώνονται από πρώην μέλη των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών όπως η Unit 8200.

Η στενή αμυντική και στρατηγική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνει την αγορά οπλικών συστημάτων, drones και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου. Η ενσωμάτωση αυτών των τεχνολογιών στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις σημαίνει ότι η συντήρηση, η αναβάθμιση και η τεχνική υποστήριξη των συστημάτων αυτών εξαρτώνται άμεσα από ξένους κατασκευαστές.

Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η βαθιά διείσδυση της ισραηλινής τεχνολογίας ασφαλείας και ηλεκτρονικού πολέμου η οποία συνδέεται άμεσα με πρόσωπα και υπηρεσίες που πρωταγωνίστησαν στο σκάνδαλο των υποκλοπών με τα λογισμικά των Μ.Υ της. Ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θωρακίζει τη χώρα από εξωτερικές απειλές το εγχώριο θεσμικό οικοδόμημα παραμένει σκόπιμα διάτρητο. Οι τηλεπικοινωνίες μέσω των δικτύων SS7 είναι εκτεθειμένες και τα ίδια τα στελέχη που διοικούν αυτές τις μονάδες μπορούν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν υπό ψηφιακή ομηρία ή εκβιασμό.

Η δικαιοσύνη και οι κρατικοί θεσμοί έχουν αποτύχει να επιβάλουν τη διαφάνεια επιτρέποντας τη συγκάλυψη των παραβιάσεων του απορρήτου των πολιτών και των αξιωματούχων. Αυτή η συνολική κατάλυση της θεσμικής καθαρότητας είναι η πραγματική αιτία πίσω από τη φτώχεια την ακρίβεια και την κατάρρευση της δημόσιας υγείας διότι μια ελεγχόμενη και εκβιαζόμενη ηγεσία δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού της. Τα νέα κτίρια και οι υπερσύγχρονες οθόνες δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός ότι η Ελλάδα παραμένει ψηφιακά υποχείριο ξένων μυστικών υπηρεσιών και η Ατζέντα 2030 αποτελεί την επίσημη σφραγίδα αυτής της εξάρτησης.

Αρθρο  με Βιβλιογραφία & Αποδεικτικά Στοιχεία: Από https://www.communarios.com/2026/04/chfiakh-omhria-ss7.html

1.Ευπάθειες SS7 & ΑΔΑΕ

2.Επιστημονική Λύση (ΕΜΠ)

3.Έρευνα Meta για Fake Domains στην Ελλάδα: Threat Report on Surveillance-for-Hire Industry

4.Διείσδυση Unit 8200 σε Big Tech: MintPress News - Exposed: How Israeli Spies Control Your VPN

5.Hacking Εκλογών (Team Jorge): Defend Democracy - Israelis Meddling in 33 Elections

6.Η Σχέση Google-Facebook-Microsoft με Unit 8200

7.Καταγγελία Γ. Φλωρά (Video): Facebook Reel - Γιώργος Φλωράς για Υποκλοπές

8.Ο Εμανουέλ Μακρόν ταυτοποιήθηκε σε διαρροή δεδομένων του έργου Pegasus

9..How Israel’s Pegasus Spyware Stoked the Surveillance Debate

10.Israeli spyware is a threat to all freedoms everywhere

11.Pegasus spyware row is really about who controls cyber weapons

12. US blacklists Israeli-controlled firms behind Predator spyware

13.Πώς το Ισραήλ λογοκρίνει το Διαδίκτυο!

14.How Israel censors the internet (suitable for all ages)

ΣΤΗ ΣΑΟΥΝΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ ΣΤΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

 

Αναστασία Μανώλη

1 ημ. ·

 Όταν η ξεκούραση του εργάτη ήταν νόμος: Το «μυστικό» των εργοστασιακών σαουνών
Συναγωνιστες φιλες και φίλοι της πολιτιστικής μας ομάδας,
Η φωτογραφία που κυκλοφορεί από την Ανατολική Γερμανία (ΛΔΓ) του 1970, με εργάτριες να χαλαρώνουν γυμνές σε μια σάουνα κατά τη διάρκεια του διαλείμματός τους, ξενίζει πολλούς σήμερα. Κάποιοι αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να υπήρχε "διάλειμμα για σάουνα" μέσα στην παραγωγή. Κι όμως, για τα δεδομένα εκείνης της κοινωνίας, αυτό δεν ήταν πολυτέλεια, αλλά καθημερινή πραγματικότητα και κρατική μέριμνα.
Ας δούμε λοιπόν πώς λειτουργούσαν τα πράγματα στους εργασιακούς χώρους για να καταλάβουμε την ιστορική αλήθεια. Στη ΛΔΓ, οι μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις (οι λεγόμενες VEB) δεν ήταν απλώς ντουβάρια όπου πήγαινες για να βγάλεις το μεροκάματο. Ήταν το κέντρο της κοινωνικής ζωής των εργαζομένων. Το κράτος υποχρέωνε τις διοικήσεις των εργοστασίων να διαθέτουν δικές τους εργοστασιακές σάουνες, ιατρεία, ακόμα και πισίνες ή οργανωμένα εστιατόρια.
Οι εργάτες και οι εργάτριες, ιδιαίτερα σε βαριές ή ανθυγιεινές βάρδιες, είχαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν αυτές τις εγκαταστάσεις είτε κατά τη διάρκεια των προγραμματισμένων διαλειμμάτων τους είτε αμέσως μετά το σχόλασμα. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος και επιστημονικά μελετημένος: η αποφόρτιση από τη σωματική κόπωση, η θωράκιση του ανοσοποιητικού συστήματος και η πρόληψη των επαγγελματικών ασθενειών. Η υγεία του εργάτη θεωρούνταν το πολυτιμότερο κεφάλαιο.
Παράλληλα, η κουλτούρα του γυμνισμού και της σάουνας ήταν απόλυτα φυσιολογική και μαζική. Δεν είχε καμία απολύτως πονηρή ή σεξουαλική διάσταση. Άνθρωποι του μόχθου μοιράζονταν τον ίδιο χώρο με σεβασμό, απαλλαγμένοι από τις συντηρητικές προκαταλήψεις.
Στις μέρες μας, που η εντατικοποίηση της δουλειάς έχει χτυπήσει κόκκινο και οι εργαζόμενοι τρέχουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι για να τα βγάλουν πέρα, όλα αυτά φαντάζουν σαν επιστημονική φαντασία. Όμως η ιστορία είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι όταν η παραγωγή οργανώνεται με γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το κέρδος των μεγάλων αφεντικών, η ξεκούραση, η υγεία και ο πολιτισμός του εργαζόμενου μπαίνουν σε πρώτη προτεραιότητα.
Τα συμπεράσματα δικά σας! 
Πηγή: <<Τα τραγούδια της καλής παρέας>>.
..............................................................
Παντελης Χοροζιδης συνταξ.ναυτεργ.Μηχ.Εμπ.Ναυτ.