Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα "Μεταρρυθμίσεις". Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα "Μεταρρυθμίσεις". Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

«ευρωπαϊκό κεκτημένο»: Την έννοια της εργάσιμης βδομάδας την καθορίζει ο καπιταλιστής.


ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΕ
«Νομιμοποίησε» τις 12 μέρες συνεχούς δουλειάς χωρίς ανάπαυση!
Καταργείται το δικαίωμα του εργαζόμενου να ξεκουράζεται για τουλάχιστον μία μέρα μετά από έξι μέρες εργασίας...

Το δρόμο για συνεχόμενη εργασία ακόμα και για 12 μέρες χωρίς ανάπαυση για τους εργαζόμενους που δουλεύουν 6 μέρες τη βδομάδα (ή αντίστοιχα για συνεχόμενη εργασία 10 ημερών χωρίς ανάπαυση για τους εργαζόμενους που δουλεύουν 5 μέρες τη βδομάδα) ανοίγει με σχετική του απόφαση το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, επιφέροντας ένα ακόμα καίριο πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων και λύνοντας παραπέρα τα χέρια του κεφαλαίου για την ένταση της εκμετάλλευσής του ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες του.
Οπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο τίτλος του σχετικού δελτίου Τύπου του Δικαστηρίου της ΕΕ για την απόφαση που εκδόθηκε στις 9 Νοέμβρη, «η εβδομαδιαία ανάπαυση εργαζομένων δεν πρέπει να χορηγείται υποχρεωτικά την ημέρα που έπεται έξι συνεχόμενων ημερών εργασίας»! 
Η απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ αφορά την απάντηση σε ερωτήματα που έθεσε το πορτογαλικό εφετείο του Πόρτο - μετά από προσφυγή εργαζόμενου - σχετικά με την ερμηνεία της αντεργατικής Οδηγίας 2003/88 της ΕΕ για «την οργάνωση του χρόνου εργασίας».
Το βασικό ζήτημα που είχε τεθεί από το πορτογαλικό εφετείο συνοψίζεται ουσιαστικά στο ερώτημα αν ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να παρέχει στον εργαζόμενο μια μέρα ανάπαυσης (ρεπό) έπειτα από έξι συνεχόμενες μέρες δουλειάς, ή είναι ελεύθερος να καθορίζει αυτός πότε αρχίζει η βδομάδα και πότε θα δώσει ρεπό στους εργαζόμενους (στην αρχή ή στο τέλος της βδομάδας που καθορίζει).

Υιοθετώντας την εισήγηση του Γενικού Εισαγγελέα (την οποία είχε αποκαλύψει ο «Ριζοσπάστης» τον Ιούλη του 2017), το ΔΕΕ παραπέμπει στην Οδηγία 2003/88/ΕΚ και αποφαίνεται ότι τα άρθρα της 
«έχουν την έννοια ότι δεν επιβάλλουν να χορηγείται η ελάχιστη περίοδος εβδομαδιαίας συνεχούς αναπαύσεως εικοσιτεσσάρων ωρών, την οποία δικαιούται ο εργαζόμενος, το αργότερο την ημέρα που έπεται μιας περιόδου έξι συνεχόμενων ημερών εργασίας, αλλά ότι επιβάλλουν να χορηγείται αυτή εντός κάθε περιόδου επτά ημερών».
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο εργοδότης έχει τη δυνατότητα να υποχρεώσει τους εργαζόμενους μέχρι και σε 12 συνεχόμενες μέρες δουλειάς χωρίς ρεπό, αρκεί να τους δώσει ένα ρεπό στην αρχή της «περιόδου 7 ημερών» που ορίζει ο ίδιος και άλλο ένα ρεπό στο τέλος της επόμενης τέτοιας περιόδου. Μπορεί π.χ. να δώσει ένα ρεπό τη Δευτέρα της πρώτης βδομάδας και ένα ρεπό την Κυριακή της επόμενης βδομάδας!
Μάλιστα, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις για το πώς μπορεί να ερμηνευτεί η έννοια της «περιόδου των επτά ημερών», το Δικαστήριο της ΕΕ ξεκαθαρίζει ότι αυτή «ουδόλως παραπέμπει στο εθνικό Δίκαιο των κρατών - μελών και ότι, συνεπώς, συνιστά αυτοτελή έννοια του Δικαίου της Ενωσης, η οποία πρέπει να ερμηνεύεται καθ' ομοιόμορφο τρόπο».
Επιπλέον, γίνεται υπόμνηση ότι η απόφαση του ΔΕΕ «δεσμεύει κατά τον ίδιο τρόπο τα άλλα εθνικά δικαστήρια που επιλαμβάνονται παρόμοιου προβλήματος».
Καταστροφικές συνέπειες για τους εργαζόμενους
Οι συνέπειες από την απόφαση του Δικαστηρίου της ΕΕ, σε συνέχεια των ευρωενωσιακών Οδηγιών, είναι καταστροφικές για τους εργαζόμενους.
Καταρχήν καταργείται κάθε έννοια σταθερού χρόνου δουλειάς στο πλαίσιο της βδομάδας, καθώς καταργείται όχι μόνο η σταθερή μέρα ανάπαυσης μέσα στη βδομάδα, αλλά και το ίδιο το δικαίωμα του εργαζόμενου να έχει τουλάχιστον μία μέρα ανάπαυσης μετά από 6 μέρες δουλειάς!
Η εργάσιμη βδομάδα δεν ταυτίζεται πλέον με την ημερολογιακή βδομάδα. Για τον εργαζόμενο δεν υπάρχει η βδομάδα που ξεκινά τη Δευτέρα και τελειώνει την Κυριακή. Την έννοια της βδομάδας την καθορίζει ο καπιταλιστής. Αυτός ορίζει πότε ξεκινάει και πότε τελειώνει, ανάλογα με τα συμφέροντά του. Διαλύεται έτσι κάθε οικογενειακός προγραμματισμός, η κοινωνική και προσωπική ζωή του κάθε εργαζόμενου.
Επιπλέον, η επέκταση της συνεχούς εργασίας μέχρι και 12 μέρες χωρίς να μεσολαβεί μία τουλάχιστον μέρα ανάπαυσης μέσα σε κάθε βδομάδα, συνιστά βραδυφλεγή βόμβα για την υγεία των εργαζομένων, καθώς και για την ασφάλεια στους χώρους εργασίας. Αντίστροφα, εξασφαλίζει στην εργοδοσία φτηνότερους εργάτες, αφού επιτρέπει τη συνεχόμενη 12ήμερη εργασία χωρίς καμία προσαύξηση στις αμοιβές.
Η εν λόγω απόφαση έρχεται να συμπληρώσει τη σχετική Οδηγία της ΕΕ για τη «διευθέτηση», που ως προς το σκέλος του ημερήσιου και εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας δίνει τη δυνατότητα στους καπιταλιστές να επεκτείνουν το ωράριο μέχρι τις 13 ώρες ημερησίως και μέχρι τις 60 ώρες εργασίας τη βδομάδα, με μόνη προϋπόθεση το 48ωρο ως μέσο όρο ωρών εργασίας στην περίοδο αναφοράς.
Αυτό είναι το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» το οποίο αναμάσησε και χτες από το Γκέτεμποργκ ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, 
αυτή είναι η ενιαία αντεργατική στρατηγική του κεφαλαίου που υλοποιεί και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ,
προωθώντας αντίστοιχα αντεργατικά χτυπήματα όπως η ουσιαστική κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, η «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας των νοσοκομειακών γιατρών κ.ά.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Γαλλία-Ελλάδα δες Τι σχεδιάζουν για Σένα Εργαζόμενε k Πράξε:



Χτύπημα σε εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, παρέα με μείωση φορολογίας στο κεφάλαιο προωθεί η κυβέρνηση Μακρόν στη Γαλλία, διά στόματος του πρωθυπουργού Εντουάρντ Φιλίπ.
απ το Ατέχνως
Την ώρα που οι εργοδότες αποτιμούν θετικά τη μεταρρύθμιση του Εργατικού Δικαίου, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις αντιδρούν χλιαρά παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία (58%) των Γάλλων τάσσεται κατά της μεταρρύθμισης του εργατικού κώδικα, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.

Μέχρι στιγμής μόνο το CGT ανακοίνωσε κινητοποιήσεις για τις 12 Σεπτεμβρίου. «Επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι φόβοι μας», δηλώνει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής του γαλλικού συνδικάτου.
Τα νέα πακέτα μέτρων αφορούν μεταξύ άλλων:
Την περαιτέρω διευκόλυνση των απολύσεων, μέσα από μείωση των αποζημιώσεων με καθορισμό πλαφόν, αλλά και νέες διαστάσεις στη συζήτηση και τις διακρίσεις περί «δίκαιων» και «άδικων» απολύσεων.
Το ακόμα πιο αποφασιστικό χτύπημα των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ), υπονομεύοντας τις κλαδικές ΣΣΕ μέσα από πριμοδότηση των διαπραγματεύσεων και των συμφωνιών σε επίπεδο επιχείρησης, με στόχο τη δυνατότητα πιο «ευέλικτων» συνομιλιών και την καλύτερη «προσαρμογή» στις «ανάγκες της αγοράς».
Ξεχωρίζει η σημασία που το μεγάλο κεφάλαιο δίνει και στην παραπέρα υπονόμευση της συνδικαλιστικής δράσης και οργάνωσης των εργαζομένων, αφού ανοίγει ο δρόμος για διαπραγματεύσεις της εργοδοσίας όχι με εκλεγμένους εκπροσώπους συνδικάτων, αλλά και «εργαζόμενους που δεν θα ανήκουν σε κάποιο συνδικάτο». 

Αυτό προβλέπεται να ξεκινήσει σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις (που βέβαια στη δεύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης έχουν άλλα μεγέθη), ωστόσο είναι τροχιοδεικτικό για τη συνέχεια δράσεων στην ίδια κατεύθυνση.

Να θυμίσουμε ότι ο Γάλλος πρόεδρος αναμένεται στη χώρα μας στις επόμενες μέρες, γεγονός το οποίο η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζει ως «ψήφο εμπιστοσύνης» στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και την πολιτική που ακολουθεί. 
Διαβάζοντας κανείς τις μεταρρυθμίσεις υπέρ του κεφαλαίου και της ανταγωνιστικότητάς του, που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση
 -και όλες οι κυβερνήσεις των κρατών της ΕΕ στο πλαίσιο της στρατηγικής υπέρ του κεφαλαίου- αντιλαμβάνεται πολύ καλά ότι πράγματι η γαλλική κυβέρνηση παρέχει «ψήφο εμπιστοσύνης» στην ελληνική 
και τούμπαλιν για την -ενιαία- πολιτική τους που συντρίβει εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις.
περισσότερα για Γαλλία 
δες Εδώ
και Εδώ 

Για τη Χώρα μας: 

Κυβέρνηση - ΣΕΒ – ΕΕ - ΔΝΤ στρώνουν το έδαφος της επόμενης λεηλασίας!
Καμιά συναίνεση στη συνέχιση της σφαγής των δικαιωμάτων μας!
Κανένας συμβιβασμός με τη φτώχεια, τη μίζερη ζωή!

Η κυβερνητική προπαγάνδα επιστρατεύει ξανά το κάλπικο αφήγημα της “εξόδου από τα μνημόνια” της  «δίκαιης ανάπτυξης» για «δόλωμα» στη «φάκα» εγκλωβισμού του λαού στους στόχους του κεφαλαίου.
Επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τη λαϊκή συναίνεση προκειμένου να μαζευτεί και να διοχετευθεί χρήμα στο μεγάλο κεφάλαιο για τη συνέχιση και την αύξηση της κερδοφορίας του.
 Υπόσχονται ευέλικτες θέσεις εργασίας - δουλειά λάστιχο,
χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας, με μισθούς πείνας.
Από την εφαρμογή του νέου «αναπτυξιακού» νόμου, μέχρι το τέλος του 2022 αναμένεται να δοθούν σε πρώτη φάση στους επιχειρηματικούς ομίλους περί τα 3,6 δισ. ευρώ που προέρχονται τόσο από την άμεση διοχέτευση κρατικού χρήματος (κονδύλια ΕΣΠΑ και Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων), όσο και από τις φορολογικές απαλλαγές και ελαφρύνσεις που παρέχονται απλόχερα, με στόχο την προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων.
Τη «δίκαιη ανάπτυξη» τη βιώνουν καθημερινά οι εκατοντάδες εργαζόμενοι στον Καρυπίδη που παραμένουν για 15 μήνες απλήρωτοι, οι εργαζόμενοι στις κλινικές του ομίλου EUROMEDICA που είναι 4 – 10 μήνες απλήρωτοι. 
Την έζησαν - μέχρι τέλους - οι δεκάδες νεκροί και αυτό το καλοκαίρι στα εργοδοτικά κάτεργα και εξακολουθούν να τη ζουν χωρίς επίδομα οι χιλιάδες άνεργοι στην περιοχή μας, οι συνταξιούχοι που κάθε μέρα είναι στον αυτόματο κόφτη, την καταλαβαίνουν στο πετσί τους οι εργαζόμενοι στο εμπόριο που πλέον δεν έχουν δικαίωμα για ξεκούραση ούτε τις Κυριακές, οι εργαζόμενοι στον τουρισμό που δεν τους επιτρέπεται ούτε μια μέρα άδεια.
 «Δίκαιη ανάπτυξη» είναι η ανασφάλεια που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην ΕΛΒΟ και τη Βιομηχανία Ζάχαρης ενόψει κλεισίματος ή ιδιωτικοποίησης, οι εργαζόμενοι σε ολόκληρους κλάδους που οι επιχειρήσεις δε θα αντέξουν στον διεθνή ανταγωνισμό. 
Σ’ αυτή τους την ανάπτυξη πανηγυρίζουν για την αύξηση των διανυκτερεύσεων στην Χαλκιδική και Θεσσαλονίκη ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι του κλάδου μετράνε κάθε χρόνο καινούργιες απώλειες, εντατικοποίηση της δουλειάς, χειρότερες συνθήκες, μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία. 
Αντίστοιχα οι εργαζόμενοι στη ΣΙΔΕΝΟΡ που είδαν τους μισθούς να  μειώνονται στο ξεκίνημα της κρίσης,  σήμερα παρά την αυξημένη κερδοφορία, η εργοδοσία αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση για ανάκτηση ακόμη και μέρους των απωλειών των εργαζόμενων.
            Και έπεται συνέχεια, αφού οι εργαζόμενοι το αμέσως επόμενο διάστημα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον «πλούτο» των ευέλικτων μορφών εργασίας, της εντατικοποίησης, της απόλυσης σε στρατηγικούς κλάδους και επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιούνται (όπως το λιμάνι - κατά τα πρότυπα του Αερολιμένα).
 «Δίκαιη ανάπτυξη» παρατηρούμε στο Δημόσιο που συρρικνώνεται και λειτουργεί όλο και πιο βαθιά με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, με τους εργαζόμενους εκεί να «απολαμβάνουν» μείωση μισθών, «αξιολόγηση» και κινητικότητα, περιστολή δικαιωμάτων - όπως άλλωστε και το σύνολο του λαού μας με τις αυξήσεις φωτιά σε ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, φορολογία. 
Αυτή την «ανάπτυξη» θα προβάλει η κυβέρνηση στη μεγάλη φιέστα της ΔΕΘ, που θα στηθεί στις πλάτες των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ από τους οποίους αφαιρούνται δικαιώματα, στις πλάτες του Θεσσαλονικιώτικου λαού που θα δέχεται υποβαθμισμένες υπηρεσίες παρόλο που θα πληρώνει ακριβότερο εισιτήριο.
Το πραγματικό δίλημμα που έχει μπροστά του ο λαός είναι ένα: Ανάπτυξη για ποιον; 
Για την κερδοφορία των μονοπωλίων, την οικειοποίηση του πλούτου από τους λίγους, 
ή
 για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της συντριπτικής λαϊκής πλειοψηφίας, όπως είναι σήμερα εφικτό να συμβεί, παίρνοντας υπόψη τη μεγάλη πρόοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης, την τεράστια άνοδο της παραγωγικότητας;
 Η επίθεση αυτή αφορά κάθε εργαζόμενο, αυτοαπασχολούμενο, φτωχό αγρότη. Πρόκειται για ξετσίπωτο ψέμα πως δεν θα έρθουν νέα αντιλαϊκά μέτρα.
 Το ΠΑΜΕ απευθύνει στους εργαζόμενους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, στους αυτοαπασχολούμενους, στους μικρούς αγρότες, στις γυναίκες και τους νέους κάλεσμα συμπόρευσης και ενίσχυσης των αγώνων, για αγωνιστική απάντηση και αντεπίθεση!
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν κατάργησε ούτε ένα αντεργατικό νόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά ψήφισε την κατάργηση της Κυριακής αργίας, επέκτεινε τις ρυθμίσεις της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ για τις ΣΣΕ στηρίζοντας στην πράξη τις επιχειρησιακές συμβάσεις και τις ενώσεις προσώπων με τις οποίες οι εργοδότες όλων των κλάδων γενικεύουν την μείωση των μισθών στα 586 και 511€ αντίστοιχα για τους νέους, μία διάκριση την οποία διατηρεί, αλλά και επεκτείνει μέσα από τα κάθε είδους προγράμματα που διασφαλίζουν φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό στους επιχειρηματικούς ομίλους.
 Διευκόλυνε τις ομαδικέςαπολύσεις με την ψήφιση του 4ου μνημονίου. 
Αφαίρεσε άλλα 250.000.000€ από τους συνταξιούχους ανεβάζοντας τις Συριζαίϊκες περικοπές πάνω από τα 16 δις €, οι οποίες προστέθηκαν πάνω στις περικοπές των προηγούμενων κυβερνήσεων. 
Διεύρυνε τη φοροληστεία που τσακίζει μισθωτούς συνταξιούχους και ξεκληρίζει αγρότες και αυτοαπασχολούμενους της πόλης και της υπαίθρου. Προώθησε το ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών και του δημόσιου πλούτου, την παραπέρα ιδιωτικοποίηση σε παιδεία, υγεία.
Και αφού αξιολόγησε ότι οι πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων αντέχουν τα μέτρα ετοιμάζει και νέα μέτρα και νέες αξιολογήσεις.
Επιδιώκει το χτύπημα των συνδικάτων, της συλλογική δράσης με τις ανατροπές που φέρνει στο νόμο που αφορά τα συνδικάτα. Με την απαγόρευση των απεργιών και τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης στους χώρους δουλειάς και μαζί κατακρεούργηση των προνοιακών επιδομάτων σε λαϊκά νοικοκυριά, ανώτατο όριο στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου στο δημόσιο τομέα, «επανυπολογισμό» δηλαδή νέα μείωση των συντάξεων, πλήρη εφαρμογή του συστήματος των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» δάνεια, «απελευθέρωση» επαγγελμάτων, εξίσωση των αντικειμενικών με τις εμπορικές τιμές των ακινήτων, τη μείωση του αφορολόγητου.
 Εφαρμόζει μια μια τις εντολές του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου. Όπως αυτές εκφράζονται από τις ενώσεις του την Ε.Ε, το ΔΝΤ, τον ΣΕΒ. Από τον ΣΕΒ μέχρι τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, αποθεώνουν το ΣΥΡΙΖΑ και την προσφορά του. Τον αποθεώνουν γιατί βλέπουν πως είναι αποτελεσματικός στο να τσακίζει το λαό για να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις και οι ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου και ταυτόχρονα να κάνει τη βρώμικη δουλειά με τις λιγότερες αντιδράσεις από τη λαϊκή δυσαρέσκεια.
H E.E, ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός στον οποίο συμμετέχει η χώρα μας για να πατήσει πόδι σε ζώνες που ενδιαφέρουν τα μονοπώλιά της, κατασκευάζει τα επόμενα προσχήματα για «δημοκρατικές» στρατιωτικές επεμβάσεις. Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, για λογαριασμό των συμφερόντων των ελληνικών μονοπωλίων, συμμετέχει πρόθυμα και ενεργά σε όλους τους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ στην περιοχή. Έχει νομιμοποιήσει την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, προχωράει σε επέκταση των ΝΑΤΟικών βάσεων στην Ελλάδα, συμμετέχει ενεργά σε στρατιωτικές και ναυτικές ασκήσεις στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, ιδιαίτερα με τη Ρωσία, συμμετέχει σε ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν πραγματικό ολοκαύτωμα στους λαούς της Ευρώπης και γενικότερα.
 Ο λαός ΔΕ δοκίμασε ακόμα τη δύναμη του.
Μεγάλοι και δυνατοί θα μοιάζουν όσο είμαστε γονατισμένοι
Οι αγώνες των εργαζομένων σε μια σειρά κλάδους και χώρους δουλειάς τους προηγούμενους μήνες όπως και οι κινητοποιήσεις των ελευθεροεπαγγελματιών, των αγροτών, των εργαζομένων στον ΚΑΡΥΠΙΔΗ, στους ΟΤΑ, έδειξαν και δείχνουν ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι όρθιο, ζωντανό, υπάρχουν μαχητικές δυνάμεις. Ότι μπορεί να γίνει δύναμη ανατροπής, μπορεί να ανασυνταχθεί, να γίνει πιο μαχητικό και ρωμαλέο,  αμφισβητώντας την κυριαρχία των εκμεταλλευτών, των επιχειρηματικών ομίλων.
Ετοιμαζόμαστε για νέους πιο μαζικούς αγώνες. Δε δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να λέει ότι ο σφαγιασμός των δικαιωμάτων μας έχει την έγκρισή μας. Δυναμώνουμε τις εστίες αντίστασης και διεκδίκησης σε κάθε κλάδο και κάθε χώρο δουλειάς.
Απαιτούμε αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Κατάργηση όλων των αντεργατικών αντιλαϊκών νόμων και των 4ων μνημονίων. Επαναφορά των ΣΣΕ. Συμβάσεις κλαδικές με αυξήσεις που να καλύπτουν τις απώλειες μας να επιτρέπουν να ζούμε με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας. Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος.
Δε χωρά απογοήτευση. Απαντάμε με οργάνωση και αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, στις γειτονιές. Δυναμώνουμε τα συνδικάτα, τις επιτροπές αγώνα, τις λαϊκές επιτροπές.
Με μαζικά συνδικάτα, με συλλογική λειτουργία και δράση για όλα τα προβλήματα της λαϊκής οικογένειας.
Με γερή οργάνωση στους χώρους δουλειάς – σχέδιο – συντονισμό – αποφασιστικότητα στη πάλη.
Αλλάζουμε την κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Γυρνάμε την πλάτη στις προδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ. 
Τραβάμε μπροστά για να δημιουργήσουμε ένα εργατικό -συνδικαλιστικό κίνημα, μαζικό, δημοκρατικό, με τη συμμετοχή των εργαζομένων, τέτοιο που να μπορεί να αντιμετωπίζει αποφασιστικά τους επιχειρηματικούς ομίλους, τα κόμματά τους, και τις ιμπεριαλιστικές τους συμμαχίες.
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.
 Η ανοχή και η σιωπή δεν ωφέλησαν.
  Δυναμώνουμε το ΠΑΜΕ.
 Τέρμα στις κάλπικες ελπίδες για ανάπτυξη που έρχεται.
Αυτή, αν κι όταν θα έρθει, θα μας έχει και πάλι στη φτώχεια.
 Η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου ΔΕΝ είναι σύνθημα μας. Την πληρώνουμε με θυσίες δίχως τέλος
 Όσο η οικονομία είναι σχεδιασμένη να υπηρετεί τα κέρδη και όχι την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, ο λαός δεν πρόκειται να δει χαΐρι και προκοπή, όποια κυβέρνηση και αν είναι στο τιμόνι είτε κεντροδεξιά είτε κεντροαριστερά.
  
Όλοι στο Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Πλατεία Αριστοτέλους, 
Σάββατο 9 Σεπτέμβρη στις 6:30μ.μ.

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Τι κρύβεται πίσω απ' τις Φωτιές ;;

Από τις φωτιές στη Ζάκυνθο
Υποβαθμίζεται συνειδητά η δασοπυρόσβεση για να περάσει σταδιακά σε ιδιωτικά συμφέροντα:


Για συνειδητή πολιτική υποβάθμισης της δασοπυρόσβεσης με σκοπό σταδιακά να περάσει σε ιδιωτικά συμφέροντα έκανε λόγο ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, Σωτήρης Ζαριανόπουλος μιλώντας το πρωί της Πέμπτης στο ραδιόφωνο «Κανάλι ένα».

Σημείωσε πως ήδη η ιδιωτικοποίηση συμβαίνει στη δασοπυρόσβεση με ενοικίαση αεροσκαφών και ελικοπτέρων και υπενθύμισε ότι περίπου 700 πυροσβέστες δεν συμμετείχαν στο έργο της κατάσβεσης των πυρκαγιών διότι έχουν διατεθεί για πυρασφάλεια στα 14 αεροδρόμιο της Fraport και των Εθνικών Οδών που τις εκμεταλλεύονται ιδιωτικές εταιρείες.

Ανέφερε ότι αυτή την κατεύθυνση υπηρέτησαν όλες οι κυβερνήσεις και πρόσθεσε ότι υπάρχουν ψηφισμένοι νόμοι που προετοιμάζουν αυτή τη διαδικασία.

Τόνισε ότι απαιτείται σύγκρουση με την πολιτική που κόβει από το λαό και τις ανάγκες τους για να δώσει περισσότερα στους επιχειρηματικούς ομίλους. Σε ερώτηση για κονδύλια της ΕΕ που μπορούν να διατεθούν για τις πυρκαγιές σημείωσε ότι η ΕΕ στις απαντήσεις που έχει δώσει στην ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ ξεκαθαρίζει ότι δεν αποζημιώνονται λαϊκές κατοικίες και περιουσίες αλλά από τα ελάχιστα που δίνει είναι μόνο για υποδομές.



Οι μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και των προηγούμενων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, για τις καταστροφικές πυρκαγιές στη Βορειοανατολική Αττική, τη Ζάκυνθο και το νομό Ηλείας, δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τις ευχαριστίες στους πυροσβέστες για τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που κατέβαλαν οι ίδιοι, αλλά και οι κάτοικοι των περιοχών όλες αυτές τις μέρες, για να αντιμετωπίσουν τις πυρκαγιές. 
Η έμπρακτη αναγνώριση του έργου των πυροσβεστών σημαίνει την αναγνώριση του επαγγέλματός τους ως βαρύ, επικίνδυνο και ανθυγιεινό, σημαίνει προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, μονιμοποίηση όλων των πενταετών και των εποχικών πυροσβεστών.

Το ματωμένο πλεόνασμα για το οποίο καμαρώνει κάθε τόσο η κυβέρνηση διαμορφώνεται εκτός όλων των άλλων περικοπών και από τις τραγικές ελλείψεις στον τομέα της δασοπροστασίας και δασοπυρόσβεσης τόσο στο κομμάτι του εξοπλισμού όσο και σε αυτό των εργασιακών δικαιωμάτων των πυροσβεστών, που με αυτοθυσία δίνουν τη μάχη σε αντίξοες συνθήκες. 

Στο όνομα της δημοσιονομικής προσαρμογής μειώνονται χρόνο με το χρόνο τα κονδύλια για την πρόληψη και αντιμετώπιση πυρκαγιών, διατηρούνται και αυξάνονται οι τραγικές ελλείψεις σε προσωπικό και μέσα, αφήνοντας ουσιαστικά απροστάτευτα δάση, υποδομές, λαϊκές κατοικίες και περιουσίες, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη και ανθρώπινες ζωές. Χαρακτηριστική είναι η έλλειψη ζωνών πυροπροστασίας, οι κακοσυντηρημένοι δασικοί και αγροτικοί δρόμοι, αλλά και η συνολική έλλειψη σε μέσα πυρόσβεσης, που γίνεται πιο αισθητή όταν υπάρχουν ταυτόχρονα πολλές πυρκαγιές στη χώρα.

Η κυβέρνηση, έστω και τώρα, να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα, να εξασφαλίσει τα αναγκαία εναέρια και επίγεια μέσα για να αποτρέψει την εκδήλωση νέων πυρκαγιών το επόμενο διάστημα.

Οι Κομματικές Οργανώσεις, τα μέλη και οι φίλοι του Κόμματος και της ΚΝΕ, που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή για την κατάσβεση των πυρκαγιών στις πληγείσες περιοχές, αλλά και σε όλη τη χώρα, χρειάζεται να βρίσκονται σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα και τις επόμενες ημέρες μπροστά στον κίνδυνο νέων πυρκαγιών.
**************************


ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ

Διαχρονικές οι ευθύνες των πολιτικών που αποσάθρωσαν την πυροπροστασία της χώρας


Από τις φωτιές στη ΖάκυνθοΑπό τις φωτιές στη Ζάκυνθο
Τις διαχρονικές ευθύνες των πολιτικών που αποσάθρωσαν την πυροπροστασία της χώρας στηλιτεύει σε ανακοίνωσή της η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών.
«Δυστυχώς για την κυβέρνηση και όλους τους προκατόχους της, η πραγματικότητα για τις τεράστιες διαχρονικές ευθύνες που έχουν, στη σχεδιασμένη προσπάθεια αποσάθρωσης του ενιαίου χαρακτήρα της πυροπροστασίας της χώρας, καταγράφεται μέσα από την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών και τα ίδια τ΄ αποτελέσματα των πολιτικών που εφάρμοσαν σε βάθος 20ετίας, έτσι όπως καταγράφηκαν για ακόμη μία φορά μέσα από τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική, την Ζάκυνθο, την Κεφαλονιά και την Ηλεία», τονίζει η ΕΑΚΠ. (Διαβάστε όλη την ανακοίνωση ΕΔΩ)
Επισημαίνει ότι «κάθε νέα αντιπυρική περίοδο η ΕΑΚΠ έδινε την μάχη για να προλάβει τα χειρότερα και παρενέβαινε ανελλιπώς σε όλες τις κυβερνήσεις. Έγκαιρα είχε προειδοποιήσει και την τότε κυβέρνηση της ΝΔ το 2005, το 2006, το 2007, αλλά και το 2009 με παραστάσεις διαμαρτυρίας, με έγγραφες παρεμβάσεις και ψηφίσματα προς την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, για το τι θα μπορούσε να επακολουθήσει αν επικρατούσαν ευνοϊκές συνθήκες για την εκδήλωση πυρκαγιών. Δυστυχώς όμως η ΕΑΚΠ επιβεβαιώθηκε από τις ίδιες τις εξελίξεις τόσο το 2007 όσο και το 2009 με τον ποιο τραγικό τρόπο.
Όπως επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι που είχαμε εκφράσει προς την κυβέρνηση από τον φετινό Μάιο για την περιοχή της Λακωνίας με τις μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές σε Μάνη και Κύθηρα, έτσι επιβεβαιώθηκαν δυστυχώς και οι κραυγές αγωνίας που εκπέμψαμε από τις αρχές του χρόνου για την Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά».
Μόνη διέξοδος, τονίζει η Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση Πυροσβεστών, είναι το μαζικό λαϊκό κίνημα να απαιτήσει την σύσταση δημόσιου ενιαίου φορέα δασοπροστασίας και την κατάργηση όλων των αντιδασικών νόμων.


Δες για την Ζάκυνθο περισσότερα Εδώ:http://zanterevolucion.blogspot.gr/2017/08/o.html

Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

,,,οι ελευθερίες Σας, στον καπιταλισμό:


Στη μέγγενη του καπιταλιστικού κέρδους η υγεία και η ζωή των εργαζομένων
Οχτώ νεκρούς μέσα σε 40 μέρες μετράει η εργατική τάξη στη χώρα μας με τελευταία θύματα δύο εργάτες σε Μαγνησία και Κέρκυρα
Με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στους χώρους δουλειάς και στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας, με ευθύνη του κράτους και της εργοδοσίας, μόνο ατυχήματα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν οι τραυματισμοί και οι θάνατοι εργαζομένων. 
Μόνο το 2016 καταγράφηκαν επίσημα 6.515 εργατικά «ατυχήματα», από τα οποία 73 ήταν θανατηφόρα.
Η αιτία βρίσκεται στο κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους, που προωθεί αντιδραστικές εργασιακές αναδιαρθρώσεις και εντατικοποίηση της δουλειάς, με αποτέλεσμα να χειροτερεύουν οι συνθήκες εργασίας και να αυξάνεται ο επαγγελματικός κίνδυνος από την έλλειψη ακόμα και στοιχειωδών μέτρων υγείας και ασφάλειας στην εργασία.

Στη χώρα μας, ήδη από τα προηγούμενα χρόνια, πριν από την κρίση, για να εξασφαλιστεί φτηνότερη εργατική δύναμη στους εργοδότες 
και για να θωρακιστεί η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλιακών ομίλων, υπήρξε συρρίκνωση της εφαρμογής ακόμη και στα στοιχειώδη μέτρα προστασίας, ενώ η κατάσταση επιδεινώθηκε την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης.
για περισσότερα δες εδώ

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Μήπως είσαι κρυφοκουμούνι ;;








Εταιρεία διανομής διαφημιστικών εντύπων με έδρα την Πάτρα, υποχρεώνει τους υπαλλήλους της, να φορούν GPS! Τους παρακολουθεί σε κάθε βήμα τους. Πόρτα την πόρτα. Ακόμα και αυτή της τουαλέτας. Ο εργαζόμενος πρέπει να γράφει χιλιόμετρα. Το «μεγάλο μάτι» παρακολουθεί. Ανάπαυση και στάσεις δεν επιτρέπονται…

Αυτή την απίστευτη ιστορία, σύγχρονης δουλείας, φέρνει στην επιφάνεια η ειδησεογραφική ιστοσελίδα, patratimes.gr. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ η εταιρεία η οποία «έχει έδρα την Πάτρα και δραστηριοποιείται και σε όμορους νομούς, ειδικευόμενη στην διανομή διαφημιστικών εντύπων, κυριολεκτικά παρακολουθεί σε κάθε βήμα τους εργαζόμενους σε αυτή, φορώντας τους GPS»!

Τα αφεντικά της εταιρείας, μεταχειρίζονται το ανθρώπινο σώμα, σαν μηχάνημα. Κάθε βήμα. μετριέται. Κάθε στάση καταγράφεται. «Όποιος εργαζόμενος τολμήσει να καθίσει έστω και ένα λεπτό για να ξεκουραστεί, αμέσως το ανακαλούν την τάξη καθώς το σύστημα παρακολούθησης ,τους ενημερώνει πως σταμάτησε να περπατά»(!!!), αναφέρει το patratimes.

Ανατριχίλα. Εικόνες και καταστάσεις που παραπέμπουν στις πιο μαύρες σελίδες εργασιακής σκλαβιάς. Περπάτα… Περπάτα…. Μη σταματάς. «Ράους» για 17,5 ευρώ! Αυτό είναι το «μεροκάματο» για πέντε ώρες ασταμάτητης διανομής φυλλαδίων. Όμως και αυτό το ωράριο είναι στα χαρτιά. Σύμφωνα με το Πατραϊκό Site, μόνο στη σύμβαση πρόσληψης αναγράφεται το πεντάωρο, γιατί στην πραγματικότητα «οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε δουλειά από τις 7.00 το πρωί έως τις 9.00 με 9.30 το βράδυ». Έτσι ένας υπάλληλος μπορεί να περπατήσει μέχρι και 14 ώρες τη μέρα. Ασταμάτητα γιατί το GPS …παρακολουθεί. Για υπερωρίες ούτε λόγος φυσικά, ενώ όποιος δεν αντέξει και δηλώσει παραίτηση, η πληρωμή των δεδουλευμένων του, γίνεται ένα με δύο μήνες μετά!!!

Μάλιστα, σύμφωνα με την ίδια πηγή: «Ο κάθε ένας από τους εργαζόμενους υποχρεώνεται να διανύει καθημερινά μία απόσταση 42 χιλιομέτρων χωρίς δικαίωμα για ξεκούραση ενώ δεν του διατίθεται ούτε ένα μπουκάλι νερό»… Καταναγκαστικά έργα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και όποιος αντέξει. Όποιος πάλι εργαζόμενος διεκδικήσει ανθρώπινες εργασιακές συνθήκες, η εργοδοσία έχει έτοιμη την απάντηση και τις απειλές.

«Μήπως είσαι παλιοκουμούνι….»;

Οι απειλές, οι προσωπικές επιθέσεις, οι προσβολές, είναι η άλλη πλευρά του νομίσματος στο «ελληνικό εργασιακό Nταχάου». Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση, σύμφωνα με το patratimes, της επίθεσης που δέχτηκε «ένας από τους εργαζόμενους όταν κατά τις ημέρες του καύσωνα ζήτησε από την εταιρεία να τους χορηγεί μερικά μπουκάλια νερό».

Η απάντηση ενός εκ των υπευθύνων είναι αποκαλυπτική του κλίματος που επικρατεί καθώς απευθυνόμενος στον εργαζόμενο του είπε: «Να σου πω ρε μάγκα μήπως είσαι κρυφοκουμούνι; Λες και ακούω να μιλάει ο Πελετίδης (…) αύριο που θα πηγαίνουμε για διανομή στον Πύργο, θα δεις στα φραουλοχώραφα πώς και πόσες ώρες δουλεύουν οι πακιστανοί και άμα λάχει τους ρίχνουν καμιά τουφεκιά και δεν τρέχει και τίποτα…»!!!

Αυτός είναι ο εργασιακός μεσαίωνας, στην Πάτρα του 2017. Στην Ελλάδα του Τσίπρα και της Αχτσιόγλου, που την προηγούμενη εβδομάδα …πάταξαν με εξαγγελίες την εργοδοτική αυθαιρεσία.

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

θες να γίνουμε Ανταγωνιστικοί ;; Δες την Ryan Air:



Δεν περνάει μέρα να μην ακούμε ότι η Ελλάδα δεν είναι ανταγωνιστική, ότι είμαστε ακριβοί, ότι εν τέλει δεν παράγουμε τίποτα.
 Οι Ευρωπαίοι επιμένουν να μας «διδάξουν» (όπως λέει η Καγκελάριος στο Βερολίνο) με μνημόνια πώς να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Όσο για το χρέος μας, φταίει η φοροδιαφυγή, ο τυροπιτάς της γωνίας και ο υδραυλικός που δεν έδωσε απόδειξη.

Όμως, αλήθεια, πόσες τυρόπιτες πρέπει να πουληθούν χωρίς απόδειξη για να προκληθεί τρύπα δισεκατομμυρίων στα φορολογικά έσοδα; 
Πόσες βρύσες πρέπει να επιδιορθωθούν «στη μαύρη» για να δημιουργηθούν ελλείμματα δισεκατομμυρίων στα ασφαλιστικά ταμεία; 
Και πώς από την άλλη συνδυάζεται η έλλειψη ανταγωνιστικότητας με την επιβολή μνημονιακών όρων;

Ας πάρουμε το αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της (σύμφωνα με καπιταλιστικούς όρους) καθόλα επιτυχημένης αεροπορικής εταιρείας Ryan Air με τα «φθηνά» ταξίδια σε όλη την Ευρώπη.

Σύμφωνα με πληθώρα πληροφοριών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας στον διεθνή τύπο, οι πιλότοι και το λοιπό εναέριο προσωπικό είναι ωρομίσθιοι και μάλιστα ουσιαστικά ανασφάλιστοι.

Παρότι η εταιρεία πλέον αποκρύπτει τα ακριβή νούμερα, εικάζεται ότι πάνω απ’ το ήμισυ του εναέριου προσωπικού της προσλαμβάνεται με μπλοκάκι. 
Από τη στιγμή που κάποιος πιλότος ανταποκρίνεται σε αγγελία εργασίας της Ryan Air και περάσει τα διάφορα τεστ και τους ελέγχους που επιβάλλονται, μαθαίνει (ταυτόχρονα με την ευχάριστη είδηση της πρόσληψής του) ότι μπορεί να αναλάβει εργασία αφού ιδρύσει… στην Ιρλανδία (έδρα της εταιρείας) μία ατομική εταιρεία ενοικίασης προσωπικού, η οποία θα νοικιάσει τον μοναδικό (!?) υπάλληλό της και επίδοξο πιλότο σε μία θυγατρική της Ryan Air. 
Για να γίνει δεκτή η ατομική εταιρεία του πιλότου ως συμβαλλόμενος εταίρος της Ryan Air επιβάλλεται να συνεργαστεί με ένα από τα λογιστικά γραφεία που προτείνει η ίδια.
 Εφόσον γίνουν όλα αυτά η ατομική εταιρεία θα πληρώνεται πλέον για τον καθαρό χρόνο πτήσης του πιλότου συν το πολύ 25 λεπτά της ώρας για τον ανεφοδιασμό του αεροσκάφους.
Αυτό πρακτικά σημαίνει πως όταν γίνεται έλεγχος στο αεροσκάφος από τις αρχές του εκάστοτε αεροδρομίου, ο χρόνος του ελέγχου είναι εις βάρος του πιλότου (δωρεάν εργασία). 
Σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, ο πιλότος δεν πληρώνεται σε περίπτωση ασθένειας ούτε καν για εργατικό ατύχημα. Απεναντίας θ’ ανακαλύψει ότι το λογιστικό γραφείο του παρακρατεί ασφάλεια ασθένειας που ισχύει μόνο για κατοίκους… Ιρλανδίας.

Ποιος όμως αναλαμβάνει μέριμνα για την επιβίωση ενός άρρωστου πιλότου ή αεροσυνοδού της Ryan Air; Μα φυσικά η κοινωνική πρόνοια του κράτους κατοικίας τους, δηλαδή όλοι εμείς!

Ακόμη κι αν δεν μας τρομάζει η πιθανότητα να πετάμε με άρρωστο πιλότο, πώς μας θα μας φαινόταν να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ενδοεταιρικός διαγωνισμός για το ποιος πιλότος καταναλώνει τα περισσότερα και ποιος τα λιγότερα καύσιμα;

Ο εν λόγω διαγωνισμός οδήγησε στις 26 Ιουλίου του 2012 στο φαινόμενο να πετούν ταυτόχρονα τρία αεροσκάφη της Ryan Air πάνω από τον εναέριο χώρο της Βαλένθια, στην Ισπανία και να εκπέμπουν το διεθνές σήμα κινδύνου «Mayday». 
Τι είχε συμβεί;

Οι πιλότοι της εταιρείας, στην προσπάθειά τους να μειώσουν το βάρος του αεροσκάφους, μείωσαν την ποσότητα καυσίμων ρεζέρβας στο κατώτατο επιτρεπτό όριο κι έτσι όταν έκλεισε εκτάκτως το αεροδρόμιο της Μαδρίτης (ο αρχικός τους προορισμός) λόγω κακοκαιρίας, δεν είχαν αρκετά καύσιμα για να πραγματοποιήσουν κύκλους πάνω από την Βαλένθια (το εναλλακτικό αεροδρόμιο).
 Έτσι τα αεροσκάφη των άλλων εταιρειών αναγκάστηκαν να δώσουν προτεραιότητα στην Ryan Air.

Επειδή όμως καμία από τις άνω πρακτικές δεν αντίκειται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, το οποίο τόσο ποθούν οι λάτρεις της ΕΕ, οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές εταιρείες σκέφτηκαν το πιο «λογικό»: ας αντιγράψουμε την Ryan Air.

Λατρεμένη μας ανταγωνιστικότητα, λοιπόν, με πιλότους που σε μερικές εταιρείες αναγκάζονται πλέον να πληρώσουν χρήματα για να συμπληρώσουν τις απαραίτητες (για την διατήρηση της άδειας ικανότητάς τους) ώρες πτήσης.

Ευτυχώς, μένουμε Ευρώπη!

στο katiousa.gr

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας δεν αφορά μόνο το εμπόριο, αφού ανοίγει το δρόμο για δουλειά επτά μέρες τη βδομάδα και σε άλλους κλάδους, κυρίως στις τράπεζες και σε άλλες υπηρεσίες.


«Ξηλώνουν» την κυριακάτικη αργία

Φωτό Αρχείου
Τη «χαριστική βολή» στην κυριακάτικη αργία ετοιμάζεται να δώσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, συμπεριλαμβάνοντας στη δέσμη των αντιλαϊκών μέτρων με τα οποία κλείνει τη δεύτερη «αξιολόγηση», την «απελευθερωμένη» λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων για 30 ή 32 Κυριακές το χρόνο, σε περιοχές που χαρακτηρίζονται «τουριστικές».
Όποιες κι αν είναι οι «λεπτομέρειες» της ρύθμισης που θα φέρει τελικά η κυβέρνηση στην κατεύθυνση της πλήρους κατάργησης της αργίας της Κυριακής, το «πουλόβερ» έχει αρχίσει να ξηλώνεται εδώ και χρόνια: Εκπτώσεις και ενδιάμεσες εκπτώσεις, εορταστικό ωράριο, τουριστικές περίοδοι και περιοχές, όλα αξιοποιούνται για να μετατραπεί η Κυριακή από αργία σε εργάσιμη μέρα.
Ο στόχος που προωθήθηκε με συνέπεια από όλες τις κυβερνήσεις, υπηρετεί τη διαχρονική απαίτηση των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων του εμπορίου και όχι μόνο, για απελευθερωμένο ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων, που πάει «πακέτο» με τη διεύρυνση της «ευελιξίας» στις εργασιακές σχέσεις, με την παραπέρα ελαστικοποίηση του εργάσιμου χρόνου, που τεντώνει και αναδιπλώνεται ανάλογα με τις ανάγκες της κερδοφορίας τους.
Οι εμποροϋπάλληλοι έχουν πείρα από τις επιπτώσεις που φέρνουν τα παραπάνω στη ζωή τους. Σήμερα, οι ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, τα ακανόνιστα ωράρια, οι υπερωρίες που δεν πληρώνονται, τα ρεπό που δεν δίνονται, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, ακόμα και μιας μέρας, τα κακοπληρωμένα ωρομίσθια, μετατρέπουν το μεροκάματο σε καθημερινό Γολγοθά, οδηγούν σε αποδιοργάνωση την κοινωνική, προσωπική και οικογενειακή τους ζωή.
Κάνουν δρόμο μετ' εμποδίων τη μητρότητα, σε έναν κλάδο που το εργατικό δυναμικό αποτελείται στο μεγαλύτερο ποσοστό του από γυναίκες. Υψώνουν πρόσθετα εμπόδια στη συνδικαλιστική οργάνωση και δράση. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο μια συνεδρίαση, μια πρωτοβουλία ενός σωματείου του κλάδου να περνά από σαράντα κύματα για να πραγματοποιηθεί, αφού σκοντάφτει στα εμπόδια των εργασιακών σχέσεων και των ωραρίων. Το ίδιο και η συμμετοχή των εργαζομένων στις συλλογικές διαδικασίες των σωματείων τους.
Επιπρόσθετα, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας δεν αφορά μόνο το εμπόριο, αφού ανοίγει το δρόμο για δουλειά επτά μέρες τη βδομάδα και σε άλλους κλάδους, κυρίως στις τράπεζες και σε άλλες υπηρεσίες. Με τον ίδιο τρόπο, αντεργατικές ανατροπές όπως η διεύρυνση της μερικής απασχόλησης, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, ξεκίνησαν από το εμπόριο για να επεκταθούν στη συνέχεια σε άλλους κλάδους και χώρους δουλειάς.
Το ωράριο των πολυεθνικών βάζει στο στόχαστρο και τους αυτοαπασχολούμενους. Δίπλα στη φορολεηλασία, τις κατασχέσεις και τους πλειστηριασμούς, απειλεί να τους οδηγήσει μια ώρα αρχύτερα στην εξόντωση και το λουκέτο.
Τα μονοπώλια του εμπορίου κάνουν χρήση της αντεργατικής νομοθεσίας που τους παρέχεται για να αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης των χιλιάδων εργαζομένων, ενώ ο αυτοαπασχολούμενος θα γονατίσει από την πλήρη «απελευθέρωση» του ωραρίου, που συνεπάγεται και η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Έτσι, αργά ή γρήγορα, ο ανταγωνισμός θα τον πετάξει εκτός, και μ' αυτόν τον τρόπο επιταχύνεται η συγκέντρωση και στον κλάδο του εμπορίου.
Επομένως, η εναντίωση σε κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης του ωραρίου, με αίτημα τη νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας, αφορά εξίσου τους εργαζόμενους στο εμπόριο και τους αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ. Μ' αυτό το αίτημα αιχμής, διεκδικώντας παράλληλα ανάκτηση των απωλειών και παλεύοντας για τις σύγχρονες ανάγκες τους, τα ταξικά σωματεία των εμποροϋπαλλήλων και οι Ενώσεις των ΕΒΕ που παλεύουν σε αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, συμμετέχουν στην απεργία την Κυριακή 7 Μάη.
Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 5 Μάη 2017.

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Εμφυτεύματα μικροτσίπ σε εργάτες!! Εσύ Θέλεις να γίνεις μέρος Του «μέλλοντος»;;Δες:

Έτσι Τώρα Θα Μας Ελέγχουν,
Η Αποθέωση της Ελευθερίας του Καπιταλισμού!!





Η σύριγγα «κυλάει» μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη. Στη συνέχεια, με ένα κλικ, ένα μικροτσίπ εγχέεται στο χέρι του εργαζόμενου. 
Ένα ακόμη «cyborg» δημιουργήθηκε.


Με αυτόν τον ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο ξεκινά το δημοσίευμα των «Los Angeles Times» για την πρακτική εμφυτευμάτων μικροτσιπ σε εργαζόμενους από εταιρείες.

Αυτό που θα μπορούσε να εκληφθεί ως δυστοπία στους χώρους εργασίας, είναι σχεδόν ρουτίνα για την σουηδική start-up, «Epicenter», η οποία δραστηριοποιείται ως «εργαστήριο» για άλλες νέες επιχειρήσεις.
 Η εταιρεία εμφυτεύει στους εργαζόμενούς της μικροτσίπ σε μέγεθος κόκκων ρυζιού που λειτουργούν ως κάρτες για να ανοίγουν πόρτες, να λειτουργούν εκτυπωτές ή για αγορές με μια κίνηση του χεριού.

«Το μεγαλύτερο όφελος, πιστεύω, είναι η ευκολία», δήλωσε ο Πάτρικ Mesterton, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της «Epicenter».
 Ως απόδειξη, ξεκλειδώνει μια πόρτα απλώς κουνώντας το χέρι του κοντά της.
 «Αντικαθιστά ουσιαστικά πολλά πράγματα που έχετε, άλλες συσκευές επικοινωνίας, είτε πρόκειται για πιστωτικές κάρτες ή για κλειδιά.».


Η ίδια η τεχνολογία δεν είναι νέα: Αυτά τα τσιπ χρησιμοποιούνται ως εικονική κολάρα για τα κατοικίδια ζώα, και οι εταιρείες τα χρησιμοποιούν για να παρακολουθούν τις διανομές. 
Αλλά ποτέ πριν δεν είχε χρησιμοποιηθεί για να εντοπίζονται εργαζόμενοι σε ευρεία κλίμακα. 
Η «Epicenter» και μερικές ακόμη εταιρείες θα είναι οι πρώτες που θα κάνουν τα εμφυτεύματα τσιπ ευρέως διαθέσιμα.

Και όπως συμβαίνει με τις περισσότερες νέες τεχνολογίες, τίθενται ζητήματα της ασφάλειας και της προστασίας της ιδιωτικής ζωής. 
Παρά το γεγονός ότι τα τσιπ είναι βιολογικά ασφαλή, τα δεδομένα που παράγουν μπορούν να δείχνουν πόσο συχνά έρχονται στην δουλειά τους οι εργαζόμενοι ή κάθε τι που αγοράζουν. 
Σε αντίθεση με τις πιστωτικές κάρτες και τα smartphones από τα οποία μπορούν να συλλεχθούν τα ίδια στοιχεία, ο άνθρωπος που θα έχει εμφυτευμένο ένα τέτοιο τσιπ δεν θα μπορεί να το αποχωριστεί.

Υπερασπιζόμενος αυτήν την τεχνολογία, ο Mesterton λέει ότι είναι όντως μεγάλο βήμα να βάλεις κάτι μέσα στο σώμα σου και ότι και ο ίδιος είχε τις αμφιβολίες του αρχικά, ωστόσο, λέει ότι ήδη ο κόσμος έχει εμφυτευμένες συσκευές όπως οι βηματοδότες, δηλαδή κάτι πολύ σοβαρότερο από ένα μικρό τσιπ που «απλώς» θα επικοινωνεί με συσκευές.

Η «Epicenter» φιλοξενεί πάνω από 100 εταιρείες και περίπου 2.000 εργαζομένους και άρχισε την εμφύτευση των τσιπ στους εργαζόμενους τον Ιανουάριο του 2015. 
Το βρήκαμε Εδώ


Συμπέρασμα: 
Άλλο ένα δείγμα του «ευρωπαϊκού κεκτημένου», για τη σωτηρία του οποίου ...δίνει μάχη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Και παράλληλα, μια ακόμα επιβεβαίωση ότι η επίθεση στα εργασιακά και τα λαϊκά δικαιώματα είναι βαρέλι δίχως πάτο, και ότι τα τεχνολογικά επιτεύγματα στα χέρια του κεφαλαίου λειτουργούν ως όπλο κοινωνικού ελέγχου και καταστολής.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Για τους «φιλάνθρωπους» επιχειρηματίες:

ΕΤΑΙΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ
Ενα «πολυεργαλείο» για τα συμφέροντα του κεφαλαίου
Οι δράσεις ΕΚΕ στον τομέα της Υγείας προσφέρονται για να καλλιεργούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι προφίλ... «κοινωνικής ευαισθησίας»

Τα τελευταία χρόνια προωθείται ολοένα και περισσότερο η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη (ΕΚΕ) μέσω της θεσμοθέτησής της, έχοντας γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της δράσης του συνόλου σχεδόν των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων.
Την ίδια ώρα που το κεφάλαιο εντείνει όλο και περισσότερο την εκμετάλλευση των εργαζομένων, δεν παύει να έχει ανάγκη από τη διατήρηση της εργατικής δύναμης σε ένα ελάχιστο επίπεδο σωματικής και ψυχικής υγείας, ακριβώς ώστε να μπορεί να τίθεται προς εκμετάλλευση στη διαδικασία της καπιταλιστικής παραγωγής και η ΕΚΕ μερικώς συμβάλλει σ' αυτό.

Από αυτή τη σκοπιά, την ίδια ώρα που η αντιλαϊκή πολιτική που ακολουθείται για λογαριασμό των κερδών του κεφαλαίου επιφέρει τραγικές συνέπειες στη ζωή των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων, τα μονοπώλια υπολογίζουν την επίδραση αυτών των συνεπειών, προσπαθούν να τη διαχειριστούν, ακριβώς γιατί παίζει ρόλο στην παραγωγικότητα των εργαζομένων, στην ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Ετσι, μονοπωλιακοί όμιλοι αναλαμβάνουν πολύμορφες δράσεις και πρωτοβουλίες για την παροχή ενός πολύ μικρού μέρους των υπηρεσιών και παροχών σε διάφορους τομείς, όπως π.χ. η Υγεία - Πρόνοια, που προηγουμένως παρέχονταν από το κράτος ή και τα ασφαλιστικά ταμεία και τώρα έχουν περικοπεί.
Ταυτόχρονα, μέσω αυτών των δράσεων - οι οποίες στηρίζονται από το αστικό κράτος και τα ΜΜΕ - επιχειρείται η προβολή ενός δήθεν κοινωνικού προφίλ των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, προκειμένου να συγκαλύψουν το σκοπό τους, που είναι η ταξική συμφιλίωση των εργαζομένων με τους εκμεταλλευτές τους, ώστε να αναπαράγεται η εκμετάλλευση και καταπίεση με τις λιγότερες δυνατές λαϊκές αντιδράσεις.
Παρά το γεγονός ότι η εφαρμογή τέτοιων δράσεων δεν είναι υποχρεωτική, δεν επιβάλλεται από το νόμο, ωστόσο παίρνει μια πιο συστηματική και οργανωμένη μορφή από την πλειοψηφία των μονοπωλιακών ομίλων, σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της ΕΕ και των κυβερνήσεων, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται πιο αποτελεσματικά στις κάθε φορά ανάγκες, προτεραιότητες και στόχους του κεφαλαίου.

Η στρατηγική της ΕΕ και οι βασικές κατευθύνσεις για την ΕΚΕ
Η ΕΚΕ αποτελεί βασική στρατηγική κατεύθυνση της ΕΕ και των κυβερνήσεων των κρατών - μελών της, διατυπωμένη σε μία σειρά κείμενων τους.
Σε ένα βασικό κείμενο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το 2001, για την «Προώθηση ενός ευρωπαϊκού πλαισίου για την εταιρική κοινωνική ευθύνη» [COΜ (2001) 366 Τελικό], η ΕΚΕ ορίζεται ως «η ευθύνη των επιχειρήσεων για τον αντίκτυπό τους στην κοινωνία» και χωρίζεται σε δύο κατηγορίες:

«1) Την εξωτερική που περιλαμβάνει τις δραστηριότητες μιας επιχείρησης που αφορούν και απευθύνονται ευρύτερα στην κοινωνία. (Προσφορά χρημάτων/προϊόντων/υπηρεσιών για κάποιο κοινωνικό σκοπό, χορηγία, χρηματοδότηση διαφόρων πρωτοβουλιών φιλανθρωπικών οργανισμών κ.ά.).
2) Την εσωτερική που περιλαμβάνει δραστηριότητες που απευθύνονται στους ίδιους τους εργαζόμενους της εταιρείας. (Μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, κατάρτιση και εκπαίδευση, παροχή προγραμμάτων προληπτικού ελέγχου υγείας των εργαζομένων κ.ά.)».

Οι βασικές ευρωενωσιακές κατευθύνσεις για την ΕΚΕ κωδικοποιούνται στο προαναφερόμενο κείμενο ως εξής:
«(...) Συνένωση δυνάμεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα για την προαγωγή και καθιέρωση του υπεύθυνου επιχειρείν, έτσι ώστε να αυξηθεί ο θετικός αντίκτυπος της λειτουργίας των επιχειρήσεων προς την κοινωνία, συμβάλλοντας στο χτίσιμο σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνίας και επιχειρήσεων(...)».
Επίσης, το κείμενο «Ευρωπαϊκή Σύμπραξη για την ΕΚΕ» (Μάρτης 2006) αναφέρει ότι «η ΕΚΕ αποτελεί βασική προτεραιότητα στην ΕΕ για αύξηση της ανταγωνιστικότητας» και ότι αυτή «διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση νέων προτύπων επιχειρηματικής λειτουργίας και ανάπτυξης (...) με τα οποία κερδίζει και η επιχείρηση και το κοινωνικό σύνολο», καθώς αποτελούν «εργαλείο επίλυσης μιας σειράς κοινωνικών προβλημάτων και διατήρησης της κοινωνικής συνοχής».
Η ΕΚΕ χαρακτηρίζεται από τους ίδιους τους επιχειρηματικούς ομίλους ως «ένα νέο είδος δημόσιων σχέσεων και marketing, ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των επιχειρήσεων σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον (...) πρόκειται για μακροπρόθεσμη επένδυση και όχι περιττή πολυτέλεια (...)». Δηλαδή, εξασφαλίζεται η διαφήμιση της επιχείρησης, η παρουσίαση και προβολή ενός «πιο φιλολαϊκού προφίλ» της, που αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της θέσης της σε σχέση με τους ανταγωνιστές της, την προσέλκυση πελατών και κατά συνέπεια την αύξηση του τζίρου και της κερδοφορίας.

Ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Εταιρικής Ευθύνης παρουσιάζει στο Περιοδικό «ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ» (Οκτώβρης 2015) την ΕΚΕ ως εργαλείο «που βελτιώνει την οικονομική απόδοση των επιχειρήσεων» και λέει ότι «ακόμα και στις περιπτώσεις που η υιοθέτησή της μπορεί να σηματοδοτεί απώλειες για τον προϋπολογισμό μιας επιχείρησης, αυτές είναι βραχυπρόθεσμες και τελικά η επιχείρηση έχει μακροπρόθεσμα οφέλη, λόγω της βελτίωσης της θέσης της στην κοινωνία, που αποτυπώνονται στα οικονομικά δεδομένα της και στα αποτελέσματα χρήσης (...) Είναι λοιπόν αναπόσπαστο κομμάτι της επιχείρησης για να εδραιωθεί η φήμη της και να αυξηθούν τα κέρδη της».
Από τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι η ΕΚΕ αποτελεί μια μορφή επιχειρηματικής λειτουργίας που ενισχύει την καπιταλιστική κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα, βοηθάει στην αποδοχή της ταξικής εκμετάλλευσης και στην ενσωμάτωση του λαού στην αντιλαϊκή πολιτική.
Ομολογείται ακόμα και από τους ίδιους τους καπιταλιστές ότι αυτού του είδους οι δράσεις δεν γίνονται «αφιλοκερδώς», ούτε καθοδηγούνται από τα «φιλάνθρωπα και αλληλέγγυα» αισθήματά τους. Κάθε ευρώ που καταβάλλουν οι επιχειρηματίες σε κάποια δωρεά ή χορηγία, τους επιστρέφεται πολλαπλάσιο από το αστικό κράτος, μέσω των φοροαπαλλαγών που τους παρέχει.

Η αστική πολιτική για την ΕΚΕ και η παρουσίαση των καπιταλιστών ως «ευεργετών» του λαού
Προκειμένου η ΕΚΕ να προωθείται ολοένα και πιο συστηματικά και αποτελεσματικά, έχουν ιδρυθεί οργανισμοί και ινστιτούτα σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, όπως το Ευρωπαϊκό Δίκτυο ΕΚΕ, Global Compact (Παγκόσμιο Δίκτυο Επιχειρήσεων και Οργανισμών για την ΕΚΕ), που έχουν ως αυτοτελές αντικείμενο τη συμβουλευτική στις επιχειρήσεις για την ανάπτυξη τέτοιας επιχειρηματικής λειτουργίας, τη μελέτη και παρακολούθηση της εξέλιξης της ΕΚΕ, την αξιολόγηση των επιχειρήσεων σε αυτόν τον τομέα.

Στην Ελλάδα βασικό ρόλο για την προώθηση της ΕΚΕ διαδραματίζει το Ελληνικό Δίκτυο για την ΕΚΕ, ιδρυτικό μέλος του οποίου είναι ο Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ).
Επίσης, πολλοί όμιλοι έχουν ιδρύσει και αυτοτελή ιδρύματα /οργανισμούς που έχουν ως αποκλειστικό αντικείμενο τη διαχείριση των πόρων και κεφαλαίων τους σε δράσεις ΕΚΕ (π.χ. Ιδρυμα Νιάρχου, Ωνάση, Πολιτιστικό Ιδρυμα ομίλου Πειραιώς κ.ά.).
Η ανάπτυξη δράσεων ΕΚΕ έχει ιδιαίτερη προβολή από τους καπιταλιστές και απ' όλα τα αστικά κόμματα. Δεν είναι, μάλιστα, λίγες οι φορές που τα αστικά κόμματα συνοδεύουν την προβολή τέτοιων δράσεων με διθυραμβικά λόγια και ευχαριστίες, ως αναγνώριση της προσφοράς των «φιλάνθρωπων» επιχειρηματιών που δήθεν «αντιλαμβάνονται την ευθύνη τους απέναντι στην κοινωνία και δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους», παρουσιάζουν τους καπιταλιστές ως ευεργέτες των εργαζομένων και του λαού.

Επιχειρούν και μέσω αυτού του τρόπου να δημιουργήσουν θετικό αντίκτυπο τόσο στους ίδιους τους εργαζόμενους αυτών των επιχειρήσεων, όσο και στα λαϊκά στρώματα γενικότερα, έτσι ώστε να αποδέχονται ως χρήσιμη και αναγκαία την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και τη λειτουργία των επιχειρήσεων με εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης για το κέρδος.
Συσκοτίζουν την ταξική εκμετάλλευση, προσπαθούν να περάσουν την αντίληψη ότι μπορεί ο καπιταλιστής να είναι «ανθρώπινος», ο καπιταλισμός να έχει «υγιή επιχειρηματικότητα και ανταγωνιστικότητα», συμβάλλοντας έτσι στην ενσωμάτωση και στο συμβιβασμό των εργαζομένων.
Ομως, ο ίδιος ο πρωταρχικός σκοπός της παραγωγής στον καπιταλισμό, που είναι το κέρδος και όχι η ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, καθορίζει ότι δεν μπορεί να υπάρχει «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο», ούτε επιχειρήσεις «με κοινωνικές ευαισθησίες».
Ολα αυτά στοχεύουν στο να αποκρύψουν, να καμουφλάρουν ότι κάθε καπιταλιστική επιχείρηση λειτουργεί με σκοπό το μέγιστο κέρδος, το οποίο είναι η υπεραξία που παράγεται από τους εργαζόμενους και την ιδιοποιείται ο καπιταλιστής.

Παραδείγματα από τον τομέα της Υγείας - Πρόνοιας
Σύμφωνα με στοιχεία της ICAP (Αύγουστος 2015) για το χρονικό διάστημα Μάρτης - Μάης 2015, το 30% του προϋπολογισμού των εταιρειών για δράσεις ΕΚΕ κατευθύνεται στον τομέα της Υγείας και Πρόνοιας, κυρίως με τη μορφή χορηγιών ή δωρεών τόσο σε είδος όσο και σε χρήμα (π.χ. συλλογή φαρμάκων, πραγματοποίηση δωρεάν εξετάσεων, εμβολιασμών κ.ά., συλλογή τροφίμων, ειδών ένδυσης και υπόδησης, παροχή γευμάτων σε σχολεία κ.ά.), τη χρηματοδότηση κρατικών δομών Υγείας (π.χ. νοσοκομεία) ή άλλων δομών για παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, κυρίως ΜΚΟ.
Επίσης, τα στοιχεία του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας (ΣΦΕΕ) για το έτος 2012 δείχνουν ότι από τα τεράστια κέρδη που είχαν οι φαρμακοβιομήχανοι και φαρμακέμποροι ακόμα και μέσα στην οικονομική κρίση, από το συνολικό ποσό που δαπανήθηκε από τις επιχειρήσεις τους για κοινωνικά προγράμματα, κατευθύνθηκε: Το 55,1% σε νοσηλευτικά ιδρύματα, το 11,6% σε συλλόγους ασθενών, το 33,4% σε ΜΚΟ.
Την ίδια στιγμή, για τους εργαζόμενους αυξήθηκαν οι πληρωμές για την αγορά φαρμάκων. 
Μ' άλλα λόγια, οι επιχειρηματίες του Φαρμάκου κάνουν «κοινωνική πολιτική με ξένα κόλλυβα», για να διαφημιστούν ως «φιλάνθρωποι».
Εκτός από τις φαρμακοβιομηχανίες και η «Vodafone» πλήρωνε μισθούς για όσους εργαζόμενους ήθελαν να εργαστούν σε ΜΚΟ και η «Wind» από το 2010 χρηματοδοτεί σταθερά γύρω στις 50 ΜΚΟ που ασχολούνται με δράσεις για παιδιά.
Αυτά αναδεικνύουν πόσο σημαντικός για το κεφάλαιο είναι ο θεσμός των ΜΚΟ, η ανάπτυξη της δράσης τους σε τομείς που «αποσύρονται» το αστικό κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία από την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών προς το λαό, όπως η Υγεία - Πρόνοια, προκειμένου να στηρίζεται η δράση του κεφαλαίου πολλαπλάσια, άμεσα ή έμμεσα.
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το σκοπό της ανάπτυξης ΕΚΕ είναι ότι μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο απέσυρε την προσφορά για δωρεάν εξετάσεις σε δήμο της Αττικής όταν η δημοτική αρχή πρότεινε κλειστό χώρο για την εγκατάσταση της κινητής μονάδας και όχι στην κεντρική πλατεία που ζητούσε η επιχείρηση προκειμένου να εξασφαλίσει διαφήμιση. Το νοσοκομείο - επιχείρηση αδιαφορούσε για το γεγονός ότι οι ασθενείς δεν πρέπει να αποτελούν «δημόσια θέα» με αντάλλαγμα μια δωρεάν εξέταση. Αυτό που ενδιέφερε είναι η διαφήμιση και η αύξηση της πελατείας από αυτούς για τους οποίους μετά την εξέταση θα προέκυπτε ανάγκη επιπλέον εξετάσεων ή επεμβάσεων κ.λπ., τις οποίες θα αναλάμβανε το ίδιο νοσοκομείο με αδρή πληρωμή από τους ασθενείς.

Οι πολλαπλές στοχεύσεις των «εσωτερικών δράσεων» της ΕΚΕ
Οι επιχειρήσεις, εκτός από τις προαναφερόμενες εξωτερικές, αναπτύσσουν και εσωτερικές δράσεις για την ΕΚΕ. 
Αυτές σχετίζονται με παροχές σε είδος ή χρήμα στους εργαζόμενούς τους, όπως εκπαιδευτικά προγράμματα, προγράμματα ιδιωτικής ασφάλισης υγείας ή για τα παιδιά των εργαζομένων, όπως κατασκηνώσεις, επιδόματα για την πληρωμή διδάκτρων - τροφείων σε παιδικούς σταθμούς, επιδόματα για εκπαίδευση (ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακά), άλλες παροχές όπως ταξίδια, γυμναστήρια, δωροεπιταγές για σούπερ μάρκετ, ρούχα, παπούτσια, εκδηλώσεις ψυχαγωγικού και πολιτιστικού περιεχομένου (σινεμά, θέατρο, επισκέψεις σε μουσεία).
Μέσω αυτών των παροχών, επιτυγχάνονται πολλαπλές στοχεύσεις:
Καλλιεργείται στους εργαζόμενους συνείδηση «ταξικής συνεργασίας», συστράτευση με τους στόχους και τα συμφέροντα της «δικής τους καλής επιχείρησης», του «δικού τους καλού εργοδότη», και γενικότερα ότι «χωρίς τους επιχειρηματίες δεν υπάρχει δουλειά, δεν υπάρχει εξέλιξη». Αντίληψη πολύ βολική τόσο για τον μεμονωμένο καπιταλιστή, όσο και για τον καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα, αφού κάτι τέτοιο συμβάλλει στην υποταγή των εργαζομένων, στο συμβιβασμό, στο χτύπημα της ταξικής ενότητας, αφού οι διαφοροποιημένες παροχές ανάμεσα σε τμήματα εργαζομένων αποτελούν την υλική βάση που αναπαράγει τη διάσπασή τους.

Εξασφαλίζονται πεδία κερδοφορίας και για άλλους μονοπωλιακούς ομίλους. Για παράδειγμα, τα προγράμματα ιδιωτικής ασφάλισης υγείας που κάνουν μια σειρά από εταιρείες για τους εργαζόμενούς τους. Από τη μια παρέχουν ένα επίπεδο ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των εργαζομένων τους, προκειμένου να είναι ικανοί προς εργασία, παραγωγικοί για την εταιρεία. Από την άλλη εξασφαλίζουν «πελατεία», επομένως και αύξηση του τζίρου και της κερδοφορίας και σε άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, όπως οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία. Επίσης, οι διάφορες παροχές με τη μορφή κουπονιών ή δωροεπιταγών για αγορές σε συγκεκριμένα σούπερ μάρκετ, καταστήματα εστίασης, εμπορικά πολυκαταστήματα.

Οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν όλο τον πλούτο που οι ίδιοι παράγουν
Η ΕΚΕ, λοιπόν, αποτελεί εργαλείο ιδεολογικής χειραγώγησης, που οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να απορρίψουν στη συνείδησή τους. Γιατί ακόμα κι αυτές οι παροχές δεν είναι «χάρισμα» του δήθεν «καλού εργοδότη». Αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος από τον τεράστιο πλούτο που παράγουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, ένα μικρό μέρος από την υπερκερδοφορία της καπιταλιστικής επιχείρησης, η οποία έχει προέλθει από την εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Την ώρα που τα μονοπώλια μασκαρεύονται με το προσωπείο της «κοινωνικής ευαισθησίας» και συλλέγουν τρόφιμα, βασικά είδη επιβίωσης κ.ά. για φτωχούς, άπορους, ανέργους, αποκρύπτεται ότι είναι ακριβώς η κυριαρχία και η δράση τους στην οικονομία που γεννά φτωχούς και πεινασμένους, που δημιουργεί και αναπαράγει τις συνθήκες για την επιδείνωση συνολικά των όρων ζωής του λαού.
Από τη δουλειά των εργαζομένων παράγεται τεράστιος πλούτος - ακόμα και μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης - που όμως οι εργαζόμενοι εμποδίζονται να τον αξιοποιήσουν για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους, εξαιτίας της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Αυτόν τον πλούτο τον καρπώνονται οι καπιταλιστές, κι ένα μέρος αυτού, πέρα από τους μισθούς, το διαθέτουν με τη μορφή των προαναφερόμενων «παροχών» σε τμήματα των εργαζομένων, προκειμένου να εξυπηρετήσουν και με αυτόν τον τρόπο πάλι τα δικά τους συμφέροντα. Γι' αυτό, όσο και αν αναπτυχθούν οι δράσεις της ΕΚΕ, δεν πρόκειται να λύσουν τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα, πολύ περισσότερο να ικανοποιήσουν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Μια επιχείρηση ή μια ομάδα επιχειρήσεων μπορεί να διαμορφώνει παροχές προς ορισμένους εργαζόμενους, με σκοπό την εξασφάλιση ικανού εργατικού δυναμικού, «εργασιακής ειρήνης», στράτευση στους στόχους της επιχείρησης, στήριξης γενικότερα της επιχειρηματικότητας, της αντίληψης ότι χωρίς τους επιχειρηματίες δεν μπορεί να υπάρξει εξέλιξη της οικονομίας και της κοινωνίας. Ομως το γεγονός αυτό δεν αλλάζει τη συνολική τάση επιδείνωσης που κυριαρχεί σήμερα στο σύνολο των όρων της ζωής της εργατικής τάξης, με αφαίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων, για να στηρίζεται ποικιλοτρόπως η δράση των επιχειρηματικών ομίλων.

Γι' αυτό η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να απορρίψουν στη συνείδησή τους τα περί «υγιούς επιχειρηματικότητας» και επιχειρηματιών που δήθεν «νοιάζονται για τα προβλήματα των εργαζομένων». 
Να διεκδικήσουν όλο τον πλούτο που οι ίδιοι παράγουν, για να ικανοποιήσουν το σύνολο των σύγχρονων λαϊκών αναγκών τους.

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...