Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

08 Αυγούστου, 2016

η Αλεϊδα Γκεβάρα μιλά για τον πατέρα Της: Che Guevara


Αλεϊδα Γκεβάρα: Το αντι-ιμπεριαλιστικό όραμα του Τσε:


Aleida_guevara_che_back1Για τις εξελίξεις στη λατινική Αμερική και την Κούβα αλλά και για τον επαναστάτη πατέρα της, Ερνέστο, μίλησε η Αλεϊδα Γκεβάρα σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ρωσικό ειδησεογραφικό δίκτυο RT. Παραθέτουμε μεταφρασμένα τα σημαντικότερα σημεία της συνέντευξης στα οποία η Αλεϊδα αναφέρεται στον πατέρα της και στο πολιτικό του όραμα για μια ενωμένη, ισχυρή λατινική Αμερική ενάντια στον Ιμπεριαλισμό.

RT: Αλεϊδα, η μητέρα σου παρέμεινε σιωπηλή αναφορικά με την σχέση της με τον Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα για σχεδόν 40 χρόνια – μέχρι πρόσφατα, όταν εξέδωσε ένα βιβλίο αποκαλύπτοντας ορισμένες λεπτομέρειες. Γιατί της ήταν τόσο δύσκολο να αφηγηθεί την ιστορία αυτή νωρίτερα; Γιατί περίμενε τόσο πολύ;

ΑΛΕΪΔΑ: Πρώτα απ’ όλα, έπρεπε να ξέρετε τη μητέρα μου. Προέρχεται από αγροτική περιοχή και οι άνθρωποι της κουβανικής επαρχίας (στα χωριά) – όπως οπουδήποτε αλλού υποθέτω – είναι πολύ ευαίσθητοι σε ότι αφορά τις ρομαντικές τους περιπέτειες. Είναι πολύ φειδωλοί σχετικά με τέτοια πράγματα και (η μητέρα μου) μεγάλωσε με αυτήν την κουλτούρα. Πάντα ήταν έτσι. Ήταν υπερβολικά ερωτευμένη με τον Τσε. Ήταν μια απίστευτα όμορφη ιστορία αγάπης. Και είναι ένα από τα πράγματα που με κάνουν να νιώθω τόσο ιδιαίτερη – όχι επειδή είμαι κόρη ενός σπουδαίου άνδρα, όχι. Νιώθω ιδιαίτερη διότι είμαι κόρη ενός άνδρα και μιας γυναίκας που ήταν στοργικά αγαπημένοι μεταξύ τους και είμαι το προϊόν της αγάπης τους. Αυτό με κάνει να νιώθω ιδιαίτερα.

Το βιβλίο της μητέρας μου αφηγείται την ιστορία της σχέσης τους, την ιστορία της ζωής της μέσα απ’ το πρίσμα αυτής της αγάπης. Φανταστείτε πως ήταν για τη μητέρα μου, όταν πέθανε ο πατέρας μου. Ήταν ο πρώτος της άνδρας. Ήταν ο αρραβωνιαστικός της, ο σύντροφος, φίλος, μέντορας, εραστής, ο πατέρας των παιδιών της. Ήταν τα πάντα. Και έπειτα, έτσι απλά, έφυγε. Φανταστείτε τον πόνο που είχε να υποστεί. Έπρεπε να μεγαλώσει και να υποστηρίξει τέσσερα μικρά παιδιά. Αναγκάστηκε να κρύψει βαθιά κάπου όλες αυτές τις αναμνήσεις και να συνεχίσει τη ζωή της. Έπρεπε να περάσει ένα μεγάλο διάστημα προτού να νιώσει αρκετά δυνατή ώστε να επιστρέψει σε εκείνες τις μνήμες. Όταν κάθονταν για να γράψει το βιβλίο την έβλεπα συχνά δακρυσμένη. Έκλαιγε τόσο που μια φορά της είπα, “Μαμά, γιατί δεν σταματάς με το βιβλίο αυτό”. Ευτυχώς δε με άκουσε και το τελείωσε. Και αυτό το βιβλίο είναι ένα πραγματικά καταπληκτικό δώρο για μένα.

RT: Πρόκειται για όμορφη ιστορία. Τα τελευταία δέκα χρόνια, υπήρξαν πολλές ταινίες για τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και γράφτηκαν πολλές βιογραφίες. Ποιά από τα έργα που έχεις δει και διαβάσει περιγράφουν με μεγαλύτερη εγκυρότητα τη ζωή του;

ΑΛΕΪΔΑ: Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ούτε μια βιογραφία που θα την συνιστούσα. Όταν μιλώ σε νέους ανθρώπους, συνήθως τους συμβουλεύω να διαβάσουν αυτά που ο πατέρας μου έγραψε για τον εαυτό του. Είχε το συνήθειο να καταγράφει οτιδήποτε συνέβαινε γύρω του από τότε που ήταν 17 ετών. Πολλά από τα ημερολόγια του έφτασαν σε μας, μπορείτε να τα διαβάσετε και να βγάλετε από πρώτο χέρι τα δικά σας συμπεράσματα. Η μοναδική ταινία που πιθανό να σας πρότεινα είναι τα “Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας”, η μοναδική παραγωγή που άξιζε κατά τη γνώμη μου. Έγινε ολότελα από λατινοαμερικάνους. Είναι μια καταπληκτική ταινία και την συνιστώ.

RT: Υπάρχουν αρκετές διαφορετικές απόψεις για τον Τσε Γκεβάρα. Κάποιοι λένε πως ήταν ήρωας και μάρτυρας, άλλοι λένε πως ήταν τρομοκράτης και δολοφόνος. Τι πιστεύεις για τις στιγμές εκείνες της ζωής του όταν έπρεπε να σκοτώσει ανθρώπους χάρην της ιδεολογίας του;

ΑΛΕΪΔΑ: Μιλάμε για πόλεμο. Όταν εμπλέκεσαι σε ανταρτοπόλεμο, είτε ζείς είτε πεθαίνεις. Αυτός είναι ο νόμος του ανταρτοπολέμου. Αλλά δεν πρόκειται για δολοφονία. Δε δολοφονείς ανθρώπους. Δολοφονία είναι όταν επιτίθεσαι σε ανυπεράσπιστο άνθρωπο. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει όταν λαμβάνεις μέρος σε μια μάχη. Στη μάχη πυροβολείς τους αντιπάλους σου γιατί σου πυροβολούν αυτοί. Τους σκοτώνεις ειδάλλως θα σε σκοτώσουν αυτοί. Αυτό είναι ο πόλεμος. Αντιθέτως, ήταν ο Τσε που δολοφονήθηκε. Συνελλήφθη, είναι αφοπλισμένος και αβοήθητος, και τον σκότωσαν χωρίς να τον δικάσουν. Αυτό ήταν αληθινή δολοφονία.

Ο πατέρας μου δεν έκανε ποτέ τίποτα τέτοιο. (Οι αντάρτες) δεν σκότωσαν ποτέ αιχμάλωτους, τους φρόντιζαν, τους διέθεταν ιατρική φροντίδα. Καθυστερούσαν ακόμη και τις αντεπιθέσεις τους επειδή έπρεπε να εξασφαλίσουν μέρος για τους αιχμαλώτους, ώστε να είναι ασφαλείς.

Επομένως οι άνθρωποι που τον κατηγορούνε για δολοφονίες απλά δε γνωρίζουν την όλη ιστορία και δεν έχουν ιδέα πόσο σπουδαίοι άνθρωποι υπήρξαν (οι κουβανοί επαναστάτες) – όχι μόνο ο Τσε αλλά ο καθένας που πολέμησε στο πλευρό του, όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Αυτός ο πόλεμος τους έπλασε. Η Κουβανική Επανάσταση δεν ενεπλάκη ποτέ σε δολοφονία. Υπερασπιζόμασταν τους εαυτούς μας. Και θα συνεχίσουμε να το πράτουμε.

RT: Υπάρχει επίσης αρκετή παραφιλολογία για τον Φιντέλ σε αυτό το θέμα. Κάποιοι υποστηρίζουν ακόμα ότι ο Τσε νεκρός ήταν πολύ πιο χρήσιμος για τον Κάστρο απ’ ότι ζωντανός.

ΑΛΕΪΔΑ: Αυτό είναι το πιο ανόητο πράγμα που μπορεί να ειπωθεί. Όταν ο Τσε ήταν ζωντανός, υπήρξε εξόχως χρήσιμος για το Φιντέλ στην Κούβα. Ο Φιντέλ το έχει πει πολλές φορές. Είπε πως (όταν ο Τσε ήταν στην Κούβα) εργαζόταν αμέριμνος με διάφορα θέματα επειδή ήξερε πως ο Τσε ήταν υπουργός βιομηχανίας. Η Κουβανική οικονομία ήταν σε καλά χέρια, επειδή ο Φιντέλ εμπιστεύονταν πλήρως τον Τσε. Αλλά η κατάσταση άλλαξε όταν έφυγε ο Τσε. Έπρεπε όμως να συνεχίσει. Από το ξεκίνημα, όταν ο Φιντέλ και ο Τσε ήταν στο Μεξικό, έκαναν μια συμφωνία. Ο Τσε υποσχέθηκε στον Φιντέλ πως θα έμενε στην Κούβα μέχρι την απελευθέρωση της και, έπειτα, εάν ήταν ακόμη ζωντανός, θα πήγαινε σε άλλες χώρες της λατινικής Αμερικής. Ο Φιντέλ συμφώνησε σε αυτό και κράτησε την υπόσχεση του.

Μια φορά πήγα στον Φιντέλ. Είχαμε μια πολύ μακρά συζήτηση. Μιλήσαμε για αρκετές ώρες και σε κάποιο σημείο του είπα: “Πες μου για τις διαφωνίες σου με το μπαμπά. Πες μου για τις διαφωνίες για τις οποίες μιλάνε διάφοροι”.

Οπότε μου είπε πως μια φορά, όταν βρίσκοντουσαν στο Μεξικό, ήξεραν πως θα συλλαμβάνονταν και ο Φιντέλ είχε πει σ’ όλους να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό αναφορικά με τις πολιτικές τους ιδέες. Και με ρώτησε, “τι πιστεύεις ότι έκανε ο πατέρας σου;”. Όταν ήταν στη φυλακή, ξεκίνησε να μιλάει με τους δεσμοφύλακες για πολιτική. Τους μίλησε ακόμη και για τον Στάλιν! Ως αποτέλεσμα αυτού, όλοι αποφυλακίστηκαν εκτός από τον Τσε, επειδή η αστυνομία είπε πως είναι Κομμουνιστής. Ο Φιντέλ συνέχιζε να τον συμβουλεύει (να αποκρύπτει τις πεποιθήσεις του) αλλά ο μπαμπάς δεν μπορούσε να πει ψέμματα.

Ήταν τόσο ειλικρινής, δε μπορούσε να πει ψέμματα. Και δεν υπήρχε τίποτα που να μπορούσε να πει ο Φιντέλ, δεν υπήρχε τίποτα να συζητήσεις. “Πως να συνεννοηθείς με τέτοιον άνθρωπο;” είπε ο Φιντέλ. Αυτή ήταν μια διαφωνία που είχαν. Αλλά δεν ήταν καν διαφωνία. Και ο Φιντέλ παρέμεινε στο Μεξικό και δεν έφυγε μέχρι να απελευθερωθεί ο πατέρας μου, παρόλο που όλο αυτό έβαλε σε περιπέτειες το όλο σχέδιο που είχαν καταστρώσει για την Κούβα. Αυτό υπήρξε το ξεκίνημα μιας ξεχωριστής φιλίας μεταξύ του Φιντέλ και του πατέρα μου. Ο μπαμπάς αντιλήφθηκε πως ο Φιντέλ ήταν ένας πραγματικός στρατηγός που πάντοτε ένιωθε υπεύθυνος για κάθε έναν από τους στρατιώτες του.

Το ίδιο ακριβώς απόγευμα που είχα την συνομιλία αυτή με τον Φιντέλ, γέλασα και με ρώτησε ποιό ήταν το αστείο. Του είπα, “Θείε” – ήταν πάντα ο θείος Φιντέλ για μένα – “γελάω μαζί σου”. Μου είπε, “Γιατί;”. Του λέω “Δεν το πήρες χαμπάρι αλλά μιλάς για τον πατέρα μου σε παρόντα χρόνο, σα να ήταν ζωντανός”. Με κοίταξε με πολύ σοβαρό βλέμμα και είπε: “Όχι, ο πατέρας σου είναι πράγματι εδώ μαζί μας”. Και αυτό ήταν το τέλος της συζήτησης μας εκείνη τη νύχτα.

Aleida Guevara_RT_Interview_022013

RT: Όλος ο κόσμος γνωρίζει το πρόσωπο του πατέρα σου και πολλοί αγοράζουν εμπορεύματα (αντικείμενα) με την εικόνα του αποτυπωμένη σ’αυτά. Τι νιώθεις όταν το βλέπεις;

ΑΛΕΪΔΑ: Κάποιες φορές θυμώνω γιατί σε πολλές περιπτώσεις οι άνθρωποι διαστρεβλώνουν την εικόνα του. Κάποιες άλλες φορές αστειεύομαι πως θα τους μηνύσω για αλλοίωση του προσώπου του, μιας και ο μπαμπάς ήταν όμορφος άνδρας. Κάποιες από τις φωτογραφίες του είναι απλά άσχημες. Από την άλλη πλευρά, πάντα λέω πως όλες αυτές οι εικόνες δεν σημαίνουν τίποτα εάν δε γνωρίζεις το τι αντιπροσωπεύουν, εάν δεν είσαι εξοικειωμένος με τη ζωή του και το τι έπραξε. Μια φορά ρώτησα κάποιον: “Γιατί φόρεσες αυτή τη μπλούζα με τον Τσε;” Και μου είπε: “Πρόκειται να δώσω εξετάσεις και δεν είμαι σίγουρος αν θα περάσω. Έβαλα λοιπόν αυτή τη μπλούζα, κοιτάω τον Τσε και λέω στον εαυτό μου να μην το βάλει κάτω, αφού αυτός το έκανε, θα το κάνω και ‘γω!”. Κάποιες από τις απαντήσεις είναι υπέροχες. Σημαίνει ότι, παρά την όλη προπαγάνδα και τις ανοησίες που έχουν ειπωθεί γι’ αυτόν, ο κόσμος δεν ξεγελιέται. Δεν πιστεύουν αυτά τα ψέμματα. Αντιλαμβάνονται τι είδους άνθρωποι ήταν εκείνοι οι επαναστάτες.

RT: Το ταξίδι του στη λατινική Αμερική άλλαξε τα πιστεύω του Τσε Γκεβάρα. Τον έκανε επαναστάτη. Εάν έκανε ένα παρόμοιο ταξίδι σήμερα, τι θα έβλεπε; Θα τον συγκλόνιζε τόσο πολύ όσο τότε, τη δεκαετία του 1950;

ΑΛΕΪΔΑ: Δυστυχώς, αυτό που έκανε τον Τσε να αναζητά την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους είναι ακόμη ζωντανό και έχει αυξηθεί από τότε. Η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει και οι λαοί στη λατινική Αμερική το ξέρουν πολύ καλά. Παρ’ όλα αυτά, τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια καινούρια εξέλιξη, με περισσότερους ηγέτες να λαμβάνουν υπ’ όψη τις ανάγκες των ανθρώπων. Οι λατινοαμερικάνοι ηγέτες έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται πως, εάν ενώσουν τις δυνάμεις τους, τίποτα δεν θα μας σταματήσει.

Ο πατέρας μου σίγουρα θα χαίρονταν εάν ανακάλυπτε πως ένας γηγενής αμερικανός όπως ο Έβο Μοράλες κατάφερε να γίνει πρόεδρος. Πιστεύω πως ο Τσε θα προσπαθούσε να τον υποστηρίξει και να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια μπορούσε. Θα υποστήριζε επίσης τη Μπολιβαριανή Επανάσταση στη Βενεζουέλα. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένας πρόεδρος κατέστησε το λαό του το μοναδικό ιδιοκτήτη όλων των πηγών πετρελαίου της χώρας. Είναι κάτι μοναδικό στην σύγχρονη ιστορία. Πιστεύω πως ο Τσε θα το στήριζε και θα έκανε ότι καλύτερο μπορούσε ώστε να βοηθήσει τον Τσάβες. Στις μέρες μας αρκετά πράγματα θα τον έκαναν χαρούμενο αλλά τα ίδια πράγματα θα τον επιφόρτιζαν περαιτέρω μιας και υπάρχουν τόσα πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν.

RT: Πως πιστεύεις ότι ο Τσε θα αντιλαμβάνονταν τις ενοποιητικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα σήμερα σε όλη τη λατινική Αμερική. Θα τις υποστήριζε;

ΑΛΕΪΔΑ: Αυτή (η διαδικασία) υπήρξε ένα όνειρο για χρόνια, και όχι μονάχα του Τσε. Ο Τσε θα έλεγε πως η ενότητα όλων των λατινοαμερικάνων αποτελεί τη μοναδική μας ελπίδα ώστε να σταθούμε δυνατοί ενάντια στον κοινό μας εχθρό. Και είχε ξεκαθαρίσει πως ο χειρότερος εχθρός της λατινικής Αμερικής είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες.

RT: Και η Κούβα; Εάν ο Τσε έβλεπε την σημερινή κατάσταση και την ποιότητα ζωής στην σημερινή Κούβα θα ένιωθε περήφανος;

ΑΛΕΪΔΑ: Θα αντιλαμβάνονταν πως υπάρχουν ακόμη πολλά ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν και πολλά πράγματα που πρέπει να βελτιωθούν. Αλλά ο πατέρας μου θα στέκονταν πάντα στο πλευρό του κουβανικού λαού. Είχε τη συνήθεια να εκφράζει ξεκάθαρα την άποψη του και ο λαός ήταν πάντα πρόθυμος να τον ακούσει. Επομένως, εάν ήταν ακόμη μαζί μας σήμερα, θα εργάζονταν όπως όλοι, προσπαθώντας να κάνει καλύτερα τα πράγματα. Υποθέτω πως δεν θα υπέκρυπτε τις όποιες διαφωνίες του αλλά θα ήταν ταγμένος στο να βρίσκει λύσεις. Θα ήταν πολύ απασχολημένος με αυτό.

Πηγή: RT, «Che dreamed of united Latin America standing strong against the US’ – Guevara’s daughter». Επιμέλεια/Μετάφραση: Ν.Μόττας.

06 Αυγούστου, 2016

6 Αυγούστου 1945, 8.15′: το βομβαρδιστικό Enola Gay ρίχνει την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα.





6 Αυγούστου 1945, 8.15′



Σαν σήμερα το 1945 στις 8.15 το βομβαρδιστικό Enola Gay ρίχνει την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα. 
Είχαν προηγηθεί ανηλεείς βομβαρδισμοί εναντίον Ιαπωνικών πόλεων με συμβατικά όπλα όπως αυτή της νύχτας της ενάτης προς δεκάτης Μαρτίου της ίδιας χρονιάς του Τόκιο που παραμένει η πιο καταστροφική επίθεση στην ιστορία του πολέμου. Περίπου 16 τετραγωνικά μίλια της πόλης κάηκαν και τα θύματα υπολογίζονται σε 120000, ο μεγαλύτερος αριθμός θυμάτων από οποιοδήποτε βομβαρδισμό πόλης.
Σήμερα ο ιμπεριαλισμός συνεχίζει να δολοφονεί, σε κάθε γωνιά της γης. Από τους «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς» της Γιουγκοσλαβίας μέχρι τις χθεσινές επιθέσεις στη φτωχότερη χώρα της μέσης Ανατολής την Υεμένη οι λαοί θερίζονται για να μοιραστεί ξανά η γη, να χαραχτούν νέα σύνορα. 
Για να αποκτήσουν τα τραστ και τα μονοπώλια τον έλεγχο παραγωγικών πηγών, αγορών και δρόμων διακίνησης αγαθών.
Η αστική τάξη της χώρας μας συμμετέχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην προσπάθεια για αρπαγή λείας από λαούς που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα με τον δικό μας λαό. 
Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και τους σχεδιασμούς του μόνο δεινά μπορούν να μας φέρουν κι αν ο πόλεμος δεν χτύπησε ακόμα τη χώρα μας η γειτονιά βρωμάει μπαρούτι.
Μόνη ελπίδα των λαών η αντίσταση στον ιμπεριαλισμό ,η πάλη για το σοσιαλισμό.
Έξω από το ΝΑΤΟ! 
Στίχοι τραγουδιού
Enola Gay
You should have stayed at home yesterday
Ah-ha words can’t describe
The feeling and the way you lied
These games you play
They’re going to end in more than tears some day
Ah-ha Enola Gay
It shouldn’t ever have to end this way
It’s eight fifteen
And that’s the time that it’s always been
We got your message on the radio
Conditions normal and you’re coming home
Enola Gay
Is mother proud of little boy today
Ah-ha this kiss you give
It’s never ever going to fade away
Enola Gay
It shouldn’t ever have to end this way
Ah-ha Enola Gay
It shouldn’t fade in our dreams away
It’s eight fifteen
And that’s the time that it’s always been
We got your message on the radio
Conditions normal and you’re coming home
Enola Gay
Is mother proud of little boy today
Ah-ha this kiss you give
It’s never ever going to fade away
Written by Christopher Henry Difford, Glenn Martin Tilbrook • Copyright ©Universal Music Publishing Group
πηγή:  Απέθαντος στοΣτρυχνίνη !!

.....................................................................
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ανακοίνωση για τα 73 χρόνια από τη ρίψη ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι

Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 73 χρόνια σήμερα, από τη ρίψη ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, αναφέρει:  
«Εβδομήντα τρία χρόνια συμπληρώνονται από το ιμπεριαλιστικό έγκλημα των ΗΠΑ στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, που το 1945 στέρησε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και σε χιλιάδες άλλους τα επόμενα χρόνια, λόγω των συνεπειών της ραδιενέργειας.
Η ρίψη των ατομικών βομβών στόχο είχε να εκφοβίσει τους λαούς, να στείλει «μήνυμα» στην ΕΣΣΔ, στο επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα των άλλων χωρών, στη νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σήμερα η όξυνση των ανταγωνισμών και των αντιθέσεων στις περιοχές της Μεσογείου, της Μ. Ανατολής και αλλού, μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και μονοπωλίων, για τη διανομή των αγορών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών, προβάλλει την ανάγκη το εργατικό λαϊκό κίνημα να έχει σταθερά στον προσανατολισμό του την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις αιτίες που τον γεννούν.
Η λεγόμενη γεωστρατηγική αναβάθμιση που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, με την οποία συμπλέουν και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, αφορά την αναβάθμιση της αστικής τάξης της Ελλάδας και κατά συνέπεια την αναβάθμιση όλων των κινδύνων και μεγαλύτερων εμπλοκών σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, επεμβάσεις και συγκρούσεις.
Η Ελλάδα είναι πλήρως ενταγμένη στους ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, όχι μόνο ως κόμβος μεταφοράς στρατευμάτων και ανεφοδιασμού δυνάμεων, αλλά και για το ρόλο που θα παίξει στην υλοποίηση των πυρηνικών σχεδιασμών του ΝΑΤΟ, το οποίο έχει υιοθετήσει το "πρώτο πυρηνικό πλήγμα", μετατρέποντας την Ευρώπη και τον κόσμο όλο σε ένα πυρηνικό πεδίο.
Για αυτό η κυβέρνηση έχει μετατρέψει τη χωρά σε ιμπεριαλιστικό ορμητήριο με επέκταση κι αναβάθμιση των αμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων, σχεδιάζει ακόμα και την εγκατάσταση πυρηνικών στον Άραξο. Αναπτύσσει "στρατηγικές συνεργασίες" με κράτη - δολοφόνους, όπως το Ισραήλ που δολοφονεί καθημερινά τον παλαιστινιακό λαό. Προωθεί την "ευρωατλαντική ολοκλήρωση" στα Δυτικά Βαλκάνια, όπως απέδειξε η συμφωνία με την ΠΓΔΜ.
Ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, δεν μπορεί να δώσει λύση στα βασικά λαϊκά προβλήματα, ούτε να εξασφαλίσει Ειρήνη για τους λαούς. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι θα υπάρχουν όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών.
Η Ειρήνη, η Φιλία, η Αλληλεγγύη των λαών, η αμοιβαία επωφελής συνεργασία των χωρών μπορούν να διασφαλιστούν μόνο με την πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και με την αποδέσμευση από ΕΕ και ΝΑΤΟ, όπως και κάθε άλλη ιμπεριαλιστική ένωση, με τους λαούς νοικοκύρηδες στον τόπο τους, με την εξουσία στα χέρια τους».
ΔΕς αΚΟΜΗ: Ο Che στη Χιροσίμα


Αλέκα:,,Η καπιταλιστική οικονομική κρίση και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε μια χώρα, σε μια σειρά χωρών «οι επάνω» να μη μπορούν να εξουσιάζουν όπως πριν και «οι κάτω» να αμφισβητούν έμπρακτα την εξουσία τους,,



Η ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα στον Αίνο στην εκδήλωση τιμής για τα 70 χρόνια του ΔΣΕ



Βαδίζοντας προς τη συμπλήρωση των 100 χρόνων δράσης του Κόμματος, τιμάμε σε όλη την Ελλάδα και στην Κεφαλονιά, τα 70χρονα από την ίδρυση του ΔΣΕ. Τιμάμε, σήμερα, τους 64 μαχητές και μαχήτριες του ΔΣ Κεφαλονιάς από τους οποίους 46 σκοτώθηκαν ή εκτελέστηκαν.

Τιμάμε τους άγρια δολοφονημένους και διωκόμενους πριν ακόμα λήξει ο πόλεμος, και εκείνους που θανατώθηκαν άγρια, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν κατά την διάρκεια του μεταβαρκιζιανού οργίου της ΛΕΥΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Ο τρίχρονος αγώνας του λαϊκού στρατού, του ΔΣΕ, ήταν ηρωικός και δίκαιος, ταξικός και διεθνιστικός, η ανώτερη μορφή ταξικής πάλης του 20ου αιώνα στην Ελλάδα. 
Προσφέρει διδάγματα σε όλα τα επίπεδα, στο πεδίο του ανεπανάληπτου ηρωισμού, αλλά και της στρατηγικής, της λαϊκής και διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Δεν ήταν πόλεμος ανάμεσα σε αδέλφια, που προκλήθηκε από το ΚΚΕ, όπως ισχυρίζονται τα αστικά κόμματα και τα τσιράκια τους, ούτε εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε με ευθύνη και των δύο πλευρών, όπως πονηρά ισχυρίζονται αστοί επιστήμονες, που τάχα ανακάλυψαν ένα μέσο δρόμο, πάντα βέβαια, αντικομουνιστικής ιστορικής ερμηνείας των γεγονότων.

Όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν την αλήθεια, ας δώσουν σημασία στην απάντηση που προκύπτει από τα παρακάτω ερωτήματα:

1) Από πού προέρχονταν οι πρώτες ένοπλες ομάδες που σχηματίσθηκαν και στη συνέχεια αποτέλεσαν το ΔΣΕ , σε μια σειρά περιοχές της χώρας και στην Κεφαλονιά;
Μια ήταν η βασική πηγή προέλευσης των πρώτων πυρήνων:

Η γενιά της 10ετίας του 20 και του 30, αυτή που πρωτοστάτησε στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες πριν από το Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν οι εαμίτες και ελασίτες, που με το όπλο στο χέρι συνέβαλαν στην απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή κατοχή, την ιταλική, γερμανική και βουλγαρική.
Αυτοί που, σήμερα, μιλάνε για «αδελφοκτόνο» αγώνα είναι αυτοί που θέλουν ένα λαό γονατισμένο. 
Είναι εκείνοι που κρύβουν την πραγματική αιτία της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, συγκαλύπτουν ότι τα μνημόνια ανεξάρτητα του μίγματος που έχουν, είναι η τυπική διέξοδος από την κρίση σε βάρος του λαού και υπέρ του κεφαλαίου. 
Είναι αυτοί που έχουν ευθύνη για τις φλεγόμενες ιμπεριαλιστικές πολεμικές εστίες στην περιοχή μας και αλλού.

2) Σε ποια χρονική στιγμή κομμουνιστές, αγωνιστές πήραν τα βουνά με το όπλο στο χέρι; Τους πρώτους μήνες του 45, αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, όταν ξεκίνησε η αντικομουνιστική, δολοφονική «ΛΕΥΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ», αν και είχε προηγηθεί η αδικαιολόγητη υποχώρηση του ΚΚΕ, που δεν εξέφραζε τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων, ακόμα και μετά την ήττα του Δεκέμβρη.

Η τιμή και περηφάνια μας για το ΔΣΕ δεν έχει καμία σχέση με τον εξωραϊσμό του.
 Δεν κρύψαμε, ότι στο ΔΣΕ εκφράστηκαν υποκειμενικές αδυναμίες στην έγκαιρη ανάπτυξη της δράσης του, στον χαρακτήρα και το στόχο πάλης που ανέδειξε, στην κοινωνική του σύνθεση, στον περιορισμό του έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα κλπ. 
Αυτά τα προβλήματα άσκησαν επίδραση στην τελική έκβαση, ύστερα από μια σειρά σημαντικές νίκες που είχαν σημειωθεί, και ενώ δεν είχε ακόμα προλάβει η αστική τάξη και ο στρατός της να ανασυνταχθούν, πράγμα που το πέτυχαν στη συνέχεια με το σιδερένιο χέρι της αμερικανικής επέμβασης.

ΤΑΞΙΚΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΣ
ΤΟΥ ΤΡΙΧΡΟΝΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΔΣΕ

Η επίθεση και η σπίλωση του ΔΣΕ, με όλες τις αντικομουνιστικές παραλλαγές της, δεν γίνεται αποκλειστικά και μόνο για την συσκότιση της ιστορίας. 
Γίνεται και για σύγχρονους λόγους, ως πρόληψη, καθώς η αστική τάξη και οι κολαούζοι της ξέρουν ότι σε επαναστατικές συνθήκες η αστική κρατική εξουσία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον πραγματικό κίνδυνο, της ανατροπής της. 
Η επαναστατική κατάσταση έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, δεν σχεδιάζεται, δεν προγραμματίζεται, 
όταν όμως ξεσπά, συνεπάγεται την ένοπλη ταξική εμφύλια αναμέτρηση ανάμεσα στην εργατική τάξη, τον εξεγερμένο λαό από τη μια 
και την αστική τάξη με όλους τους μηχανισμούς της από την άλλη.

Μήπως σήμερα έχει αλλάξει η κατάσταση; 
Αντίθετα έχει εξελιχθεί ακόμα χειρότερα και στο επίπεδο της οικονομίας και στο αστικό πολιτικό σύστημα, σε εθνικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο. Η καπιταλιστική οικονομική κρίση και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε μια χώρα, σε μια σειρά χωρών 
«οι επάνω» να μη μπορούν να εξουσιάζουν όπως πριν και «οι κάτω» να αμφισβητούν έμπρακτα την εξουσία τους.

Σήμερα ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι σχεδόν πανταχού παρών, και στην περιοχή μας, με παλιές και νέες μορφές, είτε εμφανίζονται ως εμφύλιοι είτε ως τοπικοί, αντιτρομοκρατικοί ή δήθεν για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. 
Καθοδηγούνται και στηρίζονται πολιτικά και με όπλα από τις γνωστές μας ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των ΗΠΑ, τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, καθοδηγούνται από το ΝΑΤΟ και μάλιστα με την αγιαστούρα και του ΟΗΕ, του Συμβούλιου Ασφαλείας που έχει δώσει το πράσινο φώς στο ΝΑΤΟ για την πραγματοποίηση στρατιωτικών επιθέσεων και χωρίς την δική του συγκατάθεση. Νέα ιμπεριαλιστικά κράτη οξύνουν τις αντιθέσεις με τα πιο παλαιά ιμπεριαλιστικά, ρίχνουν και αυτά «λάδι στη φωτιά».
Όταν οι ιμπεριαλιστές μεταξύ τους προσφεύγουν στην ένοπλη αναμέτρηση, είναι φανερό ότι τα όπλα Θα τα ρίξουν χωρίς καμία αναστολή κατά των λαών.

Τα όπλα από μόνα τους δεν κρίνουν καμία έκβαση, τα όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από πολλών «ειδών χέρια» και αντιλήψεις, το θέμα είναι αν οι λαοί παλεύουν με την δική τους σημαία και δεν μετατρέπονται σε μεσολαβητές , διαιτητές στο πλευρό της μιας μερίδας της αστικής τάξης κατά της άλλης, ή του ενός ιμπεριαλιστή κατά του άλλου. Το πρόσφατο παράδειγμα του λεγόμενου αντισυνταγματικού πραξικοπήματος στην Τουρκία πρέπει να αφυπνίσει περισσότερους, να μελετήσουν τις Θέσεις του ΚΚΕ.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ χωρίς ίχνος ντροπής (αλλά οπορτουνισμός και συμβιβασμός δεν συμβιβάζονται με φιλότιμο και ντροπή) ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα είναι «άγκυρα της ΕΕ, σταθερότητας, δημοκρατίας και ειρήνης». 
Τα ίδια ισχυρίζονται με δικά τους λόγια και τα άλλα κόμματα. 
Τα λένε, αυτοί που εδώ και χρόνια έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, προβοκάτσιας και δολοφονιών αμάχων, με στρατιωτικές βάσεις, με παραχωρήσεις λιμανιών και του ελληνικού εναέριου χώρου, με υπογραφές φαρδιά- πλατιά στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ, πολύ πρόσφατα μάλιστα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία που πήρε προκλητικές αποφάσεις νέων πολεμικών γύρων.

Μη ξεχνάτε ότι με κοινωνική εξέγερση και επανάσταση έγινε το πέρασμα από το δουλοκτητικό σύστημα στο φεουδαρχικό,
 με ένοπλη αστική επανάσταση πραγματοποιήθηκε το πέρασμα και η εδραίωση του καπιταλιστικού συστήματος. 
Κατά την διάρκεια μάλιστα των αστικών επαναστάσεων η αστική τάξη μοίρασε όπλα στους εργάτες, στην φτωχολογιά προκειμένου να συμβάλλουν με τη ζωή και το αίμα τους στην ανατροπή της φεουδαρχικής αντίδρασης. Όταν νίκησε η αστική τάξη τους αφόπλισε γιατί τους είδε, αναπόφευκτα, ως τον πιο επικίνδυνο αντίπαλό της.

Ο εμφύλιος του 46-49 ανέδειξε καθαρά δύο απολύτως εχθρικά μέτωπα μεταξύ τους: Από την μια μεριά ήταν οι άγρια διωκόμενοι λαϊκοί αγωνιστές που εξέφραζαν τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, από την άλλη ήταν ο αστικός εθνικός στρατός, η αστική τάξη και το κράτος της, οι πολιτικοί υπηρέτες τους, και οι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί τους με πρωτεργάτη τις ΗΠΑ που μετά τα Δεκεμβριανά, πήραν την σκυτάλη της δήθεν προστασίας της Ελλάδας από την Αγγλία, δηλαδή την άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη που είχε ματοκυλίσει την Αθήνα, τον Δεκέμβρη του 44.
Η ταξική πάλη δεν καταργείται, δεν παύει να εκδηλώνεται είτε προς θετική κατεύθυνση είτε ως πισωγύρισμα και σε συνθήκες απελευθερωτικού αγώνα από ξενική κατοχή, και σε συνθήκες αποικιοκρατίας, ή κάποιας μορφής δικτατορίας. 
Η ταξική πάλη ήταν παρούσα και στα χρόνια της κατοχής, όπως και από την πρώτη μέρα της απελευθέρωσης το 1944.

Η Κεφαλονιά, με την καθοδήγηση του ΚΚ του νησιού έχει να επιδείξει πρωτότυπες μορφές λαϊκής δράσης την περίοδο που υπήρξε η κυβέρνηση της «εθνικής ενότητας», στην όποια συμμετείχαν για 3 μήνες και κομουνιστές. 
Επιτρέψτε μου να σας προτείνω από το βήμα αυτό να ετοιμάσετε μια επιστημονική μελέτη για το πώς έδρασε το κόμμα, στο νησί μας, αμέσως μετά την απελευθέρωση ως τη συμφωνία της Βάρκιζας.
Η ελληνική αστική τάξη ήταν σταθερό εχθρική και επικίνδυνη για τον ελληνικό λαό σε όλη την διάρκεια της κατοχής. Ένα τμήμα της έφυγε από τη χώρα συμμαχώντας με τον βρετανικό ιμπεριαλισμό, ένα άλλο έμεινε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε με τις αρχές κατοχής, στήνοντας ελληνικές κυβερνήσεις, ιδρύοντας κάποιες αντιστασιακές οργανώσεις που πολέμησαν τον ΕΛΑΣ. 
Στη συνέχεια ίδρυσαν από κοινού με τους άγγλους και σε συνεννόηση με τους γερμανούς τα τάγματα ασφαλείας με στόχο τον αφοπλισμό και την διάλυση του ΕΛΑΣ – ΕΑΜ, το κυνήγι του ΚΚΕ. Ένα άλλο τμήμα κρατούσε στάση αναμονής μέχρι να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες που θα υπηρετούσαν τα ιδιαίτερα οικονομικά συμφέροντά τους.

Το ΚΚΕ, δυστυχώς, δεν αντιμετώπισε τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ως κρίκο για την κατάκτηση της εξουσίας, αυτονόμησε την πάλη ενάντια στους γερμανούς, ιταλούς και βούλγαρους κατακτητές 
από την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας. 
Έβαλε ως στόχο του απελευθερωτικού αγώνα ένα εκδημοκρατισμένο αστικό καθεστώς που το ονόμασε λαοκρατία ή λαϊκή δημοκρατία. 
Βεβαίως αυτή η γραμμή προϋπήρχε, από το 1934, ήταν επηρεασμένη από την γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς που υπολόγιζε τον χαρακτήρα της επανάστασης από το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, πράγμα που αντίβαινε καθαρά με την θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και τα διδάγματα της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Ο αντίπαλος όμως ήξερε καλά ότι το ΚΚΕ, παρά τα λάθη στρατηγικού χαρακτήρα, δεν ήταν κόμμα που φοβόνταν την αναμέτρηση, δεν ήταν διατεθειμένο να εκθέσει στην ανυποληψία το κίνημα της εθνικής αντίστασης, δεν ήταν διατεθειμένο να το βάλουν στο χέρι, και γι ‘ αυτό οργάνωσε την εξόντωση όλων των κομμουνιστών, το τσάκισμα του ΚΚΕ, και της εαμικής αντίστασης.

ΝΑ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΔΣΕ

Μετά το Δεκέμβρη και τη συμφωνία της Βάρκιζας εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα 50.000 Βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις και στη συνέχεια εξαγγέλθηκε το δόγμα Τρούμαν στα μέσα του 1947, έγινε η αντικατάσταση της βρετανικής από την αμερικανική παρέμβαση.
Αντί να γίνει εκκαθάριση στρατού από τους δωσίλογους διώχθηκαν οι εαμίτες και ελασίτες. Ο νέος αστικός στρατός που συγκροτήθηκε μετά τον πόλεμο στηρίζονταν στους λεγόμενους «εθνικόφρονες», στους ταγματασφαλίτες, σε παλιές και νέες παρακρατικές συμμορίες, σε κατακάθια.
Επόμενο λοιπόν ήταν στις 24/8/45 ο Νίκος Ζαχαριάδης να ανακοινώσει ότι το συμφέρον του λαού απαιτεί να «ξαναντηχήσει το τραγούδι του ΕΛΑΣ». Όταν επιλέχθηκε η ένοπλη πάλη ο απολογισμός των θυμάτων αγωνιστών και αγωνιστριών ήταν: Νεκροί 1192, τραυματίες 6413, συλληφθέντες 70.000, βιασμένες γυναίκες 165, είχαν γίνει 6567 ληστείες, δρούσαν 166 συμμορίες, ενώ οι παράνομοι οπλοφορούντες δολοφόνοι ήταν 20.000. Γίνονταν μαζικές σφαγές όπως στην Καλαμάτα, γενικά στη Μεσσηνία και Λακωνία όπου εκεί κηρύχτηκε στρατιωτικός νόμος. Ο τότε υπουργός εσωτερικών Ρέντης είχε δώσει επίσημα ακόμα πιο μεγάλα νούμερα διωκομένων, και υπό κράτηση χωρίς καν να υπάρχει παραπομπή σε δίκη.

Στη 2η ολομέλεια της ΚΕ ΚΚΕ, (12-15 Φλεβάρη 1946), δηλαδή ένα χρόνο μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, καθορίστηκε ότι περιεχόμενο της ένοπλης πάλης ήταν η λαϊκή αυτοάμυνα, μέσο πίεσης για δημοκρατικές εξελίξεις. Αυτός ο αναντίστοιχος, στις συγκεκριμένες συνθήκες, χαρακτήρας που δόθηκε στο ΔΣΕ οδήγησε και στην καθυστέρηση στην έναρξη δράσης του και στον περιορισμό του στις ορεινές περιοχές. Δύο χρόνια περίπου μετά, στις 2 Δεκεμβρίου 1947, το 2ο κλιμάκιο του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αποφάσισε την συγκρότηση της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης (ΠΔΚ) στις περιοχές που είχε απελευθερώσει ο ΔΣΕ, την μετατροπή του αντάρτικου σε τακτικό στρατό.

Η ιστορία της Κεφαλονιάς προσφέρει πολλές αποδείξεις της ταξικής πάλης στις συνθήκες της κατοχής, που εκδηλώνονταν μέσω των παρακρατικών ομάδων που συνεργάζονταν με τους γερμανούς, όπως αυτή του Φώτη Αλυσανδράτου του γνωστού Γάκια, και του Κηρυναίου Παπαδημάτου. Η ΠΟΚ δηλαδή η αυτοαποκαλούμενη Πατριωτική Οργάνωση της Κεφαλονιάς συγκροτήθηκε με την πρωτοβουλία των άγγλων, κυνηγούσε μέχρι Θανάτου κομμουνιστές και εαμίτες στην διάρκεια της κατοχής, ενώ η εποπτεία της είχε ανατεθεί στην χωροφυλακή.

Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας αρχίζει και στην Κεφαλονιά το δολοφονικό, τρομοκρατικό όργιο. Τιμάμε τους δολοφονημένους στα Φραγκάτα, στα Τρωγιανάτα, στα Δαυγάτα. Απόπειρες δολοφονίας έγιναν κατά επονιτών και των εργατών της Ηλεκτρικής. Επίσης οργάνωσαν τη καταστροφή των γραφείων του ΕΑΜ , την εκτέλεση του υπεύθυνου σύνταξης της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ, τη προφυλάκιση χωρικών και μελών λαϊκών επιτροπών που διεκδικούσαν διανομή βοήθειας και διαμαρτύρονταν για την επαναφορά στην προεδρία των χωριών των μεταξικών και δωσίλογων.
Στην Αθήνα, το 46, σε εκδήλωση που οργάνωσαν κεφαλονίτες κομουνιστές στην αίθουσα του ΕΚ, έδωσαν πρόσθετα στοιχεία πέρα από τις δολοφονίες με την εξής σειρά γραφής σε αναρτημένο πανό: κούρεψαν και διαπόμπευσαν 78 γυναίκες, φυλάκισαν 1.100, ξυλοκόπησαν 750, έκαψαν κλπ.
Πριν την συγκρότηση του ΔΣ Κεφαλονιάς κατακρεουργηθήκαν κυριολεκτικά οι Γεράσιμος Γασπαρινάτος, Μιλτιάδης Γασπαρινάτος, Διονύσης Γασπαρινάτος, Μαρίνος Γασπαρινάτος, Βαγγέλης Μαρκάτος, Παναγής Μπατιστάτος, Μαρίνος Νικολάτος, Γιώργος Παπαδάτος. Ο Γάκιας για την πράξη αυτή δικάστηκε από το δικαστήριο της Λευκάδας και αθωώθηκε. Αρκετά μέλη του Κόμματος και ελασίτες περνάνε, αναγκαστικά, στην παρανομία, ή στην ημιπαρανομία.

Η ταχύτατη ανασυγκρότηση των ΚΟ του ΚΚΕ στην Κεφαλονιά, η πραγματοποίηση συνδιάσκεψης που την παρακολούθησε ο Νίκος Μπελογιάννης συνέβαλε στην δημιουργία ενός αντάρτικου τμήματος που λειτούργησε, αρχικά, ανεξάρτητα από το ΔΣΕ.

Ο ΔΣ Κεφαλονιάς ξεκίνησε από μια ομάδα 10-15 ανταρτών έφθασε στους 60-65 μαχητές με τριμελή ηγεσία από τον Φώτη Σγούρο πρώην εθνοσύμβουλο, τον Γεράσιμο Γρηγοράτο (Αστραπόγιαννος), τον Γεράσιμο Ματιάτο (Ρήγας). Συμμετείχαν και δύο γυναίκες η Αντζουλέτα Μερκούρη, και η Διονυσία Γρηγοράτου, αδελφή του Αστραπόγιαννου. Γύρω τους υπήρξε δίκτυο υποστήριξης, από συνδέσμους, τροφοδότες, παροχής φιλοξενίας. Με βάση τα αρχεία της χωροφυλακής υπολογίζονται σε πάνω από 600 άτομα. Απόδειξη των δεσμών του ΔΣ (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ) με το λαό της Κεφαλονιάς αποτελεί το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της ένοπλης σύγκρουσης πραγματοποιούνταν συγκεντρώσεις στα χωριά και γίνονται ομιλίες με λαϊκή συμμετοχή.

Το τμήμα του ΔΣΚ ήταν χωρισμένο σε τρείς ομάδες, η μια με επικεφαλής τον Φώτη Σγούρο και Γεράσιμο Ματιάτο με εστία δράσης την εποχή του Αίνου, και τα χωριά γύρω από αυτόν Βαλσαμάτα, Φραγκάτα, Τρωγιανάτα και το Πανωχώρι και ευρύτερα τα χωριά της πάνω και κάτω Λειβαθούς, επίσης τα χωριά του Ελειού και των Πρόννων.

Η δεύτερα ομάδα είχε επικεφαλής τον Αστραπόγιαννο και χώρο ευθύνης κυρίως την περιοχή της Σάμης.
Η τρίτη ομάδα με επικεφαλής τους Κουλουμπή και Κουγιαννό είχε εστία την περιοχή της Φάλαρης με χωριά των Ποταμιανάτων, της Θπνιάς και της δυτικής Πυλάρου. Όταν επρόκειτο να παρθούν από κοινού αποφάσεις ολόκληρη η δύναμη των τριών ομάδων συγκεντρώνονταν στην Παχειά Πούντα της Αντισάμου ατην περιοχή της Μουζακάτων – Ζερβάτων.

Ο ΔΣΚ, παρά το γεγονός ότι δρα στα όρια ενός νησιού με δυσκολίες ανεφοδιασμού επικοινωνεί με ασύρματο με το γενικό αρχηγείο του ΔΣΕ, και καταγράφει πλήθος συγκρούσεων με την Χωροφυλακή, τους ΜΑΥΔΕΣ και αργότερα με τμήματα του εθνικού αστικού στρατού: 
Στα Δαυγάτα, στα Βαλσαμάτα, στη Θηνιά, στο Χαράκτι, με θύματα αλλά και επιτυχίες αρχικά, όπως ήταν η αποκοπή της σύνδεσης Αργοστολίου με τη Σάμη, η μάχη με τη χωροφυλακή στη Γραδού και μετά στο Αυγό Σάμης, η μάχη στην Έζα. Για λίγο διάστημα η ύπαιθρος μεταξύ Σάμης και Αργοστολίου θεωρούνταν ελεύθερη περιοχή της Κεφαλονιάς, το Φλεβάρη του 48 έκαναν νυχτερινή επιχείρηση στο Αργοστόλι, που επαναλήφθηκε το Μάη του 49, όμως ο συσχετισμός ήταν καταφανώς δυσμενής.

Και στην Κεφαλονιά εφαρμόσθηκε το σχέδιο Τέρμινους σύμφωνα με το οποίο εκκενώνονται υποχρεωτικά τα χωριά, γίνονται εκκαθαρίσεις ώστε να μπουν εμπόδια στην στήριξη του ΔΣΚ από τους κατοίκους , να πεθάνουν από την πείνα, να μη εξασφαλίσουν εφεδρείες. Έφτασαν οι ταγματασφαλίτες να δηλητηριάσουν τις πηγές νερού και να οργανωθούν εμπρησμοί σε ορισμένες δασώδεις περιοχές. 
Ο ίδιος ο Αλ. Παπάγος σε ομιλία του στο δικαστικό Μέγαρο διακήρυξε ότι τα τμήματα του εθνικού αστικού στρατού που είχαν φθάσει στην Κεφαλονιά δεν θα φύγουν αν δεν ξεκαθαριστεί κάθε «ίχνους συμμοριτισμού».

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 5ης του Σεπτέμβρη του 49 έπεσε σε ενέδρα η ομάδα του Φώτη Σγούρου, με θύματα τον ίδιο και τον Γιώργο Φιοραβάντε. Στις 22 του Σεπτέμβρη σκοτώθηκαν οι Ματθαίος Κουλουμπής και ο Ηλίας Κουγιανός.
 Τα κεφάλια τους, όπως και του Σγοϋρου εκτέθηκαν στην πλατεία του Αργοστολίου. Την ίδια μέρα στην περιοχή των Μουζακάτων εξοντώθηκαν οι Διονύσης Γρηγοράτος, και ο Γεράσιμος Ανδριόλας. Στις 11 Οκτωβρίου αυτοκτόνησαν σε μάχη για να μη παραδοθούν οι Γεράσιμος Ματιάτος, Κώστας Χριστοφοράτος, και ο Αριστείδης Μερκούρης. Την ιδία μέρα ύστερα από μάχη με καταδιωκτικό απόσπασμα σκοτώθηκαν ο Αστραπόγιαννος, η Αντζουλέτα Μερκούρη και η Διονυσία Γρηγοράτου, ο Διονύσης Μαρκουλάτος, ο Λεωνίδας Ζαχαράτος, και ο Γιάννης Καλεράντες. Το Δεκέμβρη εξοντώθηκαν και οι δυο εναπομείναντες αντάρτες οι Γεράσιμος Κασιμάτης, και ο Ορέστης Μποζάς.
Τα διδάγματα της κατοχής, του Δεκέμβρη του 44, του 46-49, ολόκληρης της μετακατοχικής περιόδου ως το απριλιανό πραξικόπημα του 67 έχουν την αξία τους και σήμερα, χωρίς βεβαίως να υποτιμάμε ότι έχει προστεθεί νέα πείρα, νέες πλευρές.

Δεν έχουμε αυταπάτες, ούτε πιστεύουμε σε δρόμους πάλης, στρωμένους με ροδοπέταλα. Στις κλασσικές, διαχρονικές αντικειμενικές δυσκολίες προστέθηκε μια νέα, η νίκη της αντεπανάστασης στις σοσιαλιστικές χώρες, η οποία οδήγησε σε υποχώρηση το παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα, μια υποχώρηση που ακόμα δεν έχει δυστυχώς ολοκληρωθεί. Υποχώρηση προσωρινή βέβαια, αλλά που τις συνέπειές της τις γευόμαστε , τις έχουμε μπροστά μας συνεχώς. 
Αυτές όμως οι δυσκολίες ούτε μόνιμες θα είναι ούτε αξεπέραστες, 
καθώς ο καπιταλισμός γίνεται ακόμα πιο βάρβαρος, αντιδραστικός, 
δεν μπορεί πια να κάνει ούτε εκείνες τις παραχωρήσεις που έκανε στις συνθήκες της αντιπαράθεσης με το σοσιαλιστικό σύστημα.
 Οι αντιφάσεις και αντιθέσεις του είναι ακόμα πιο οξυμμένες.

ΝΑΙ σήμερα ο αγώνας για την εργατική εξουσία, την σοσιαλιστική εξουσία είναι περισσότερο ώριμος και αναγκαίος. 
Αυτή η προοπτική μπορεί και πρέπει να διαγράφεται μέσα στον καθημερινό λαϊκό αγώνα για τα οξυμμένα προβλήματα.

Η αγανάκτηση και η δυσαρέσκεια, που εκφράζει σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία του λαού, δικαιολογημένα, δεν οδηγεί αυτόματα και εύκολα στην κατάκτηση της πολιτικής συνείδησης όσο αφορά το πρόβλημα ποια τάξη πρέπει να έχει την ιδιοκτησία και την εξουσία.
Αγώνες απελευθερωτικοί, εργατικοί, αγροτικοί, γίνονταν και πριν η εργατική τάξη αποκτήσει το δικό της Κόμμα, πριν δηλαδή η εργατική τάξη γίνει τάξη για τον εαυτό της. 
Το ΚΚΕ, δεν περιορίζεται να περιγράφει τα προβλήματα, να φωνάζει για την ανεργία και τη φτώχεια, τον πόλεμο και την κρατική βία. 
Ο δικός μας ρόλος είναι μοναδικός και αναντικατάστατος, όχι μόνο γιατί είμαστε στην πρώτη γραμμή της καθημερινής δράσης αλλά και γιατί ξέρουμε προς τα πού πρέπει να τραβήξουν τα πράγματα, στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Εμείς έχουμε την υποχρέωση να βοηθάμε έμπρακτα, χωρίς μεγαλοστομίες, και οπωσδήποτε με το παράδειγμα της αυτοθυσίας και ανιδιοτέλειας, 
να αναδεικνύεται στη συνείδηση της εργατικής τάξης, της φτωχής αγροτιάς και των άλλων φτωχών μεσαίων στρωμάτων ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός τους, πριν απ’ όλα ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ, και ποιοι είναι οι διεθνείς σύμμαχοί του .

Ο εχθρός δεν είναι μόνο το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα, ή οι κυβερνήσεις συνεργασίας, αυτές αποτελούν την πολιτική υπαλληλία της αστικής τάξης. 
Οι εργαζόμενοι πρέπει να βλέπουν ΚΑΙ την αστική τάξη ΚΑΙ το κράτος της, τους θεσμούς του αστικού κράτους είτε η σύνθεσή τους καθορίζεται με εκλογές όπως είναι το αστικό κοινοβούλιο, είτε διορίζονται με τον ένα ή του άλλο τρόπο όπως είναι ο εθνικός αστικός στρατός, η Δικαιοσύνη και άλλοι. Οι καπιταλιστές είναι περιττοί 100%, κηφήνες, σφετεριστές του πλούτου που παράγει ο λαός, που διαθέτει η χώρα.

Εμείς έχουμε την υποχρέωση να ενημερώνουμε με όπλο την πείρα και τα επιστημονικά επιχειρήματα ποια ήταν η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ τον 20ο αιώνα, γιατί η Οκτωβριανή Επανάσταση του 17 εγκαινίασε την εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.

Εμείς έχουμε την υποχρέωση, να γνωρίζουμε σε βάθος, το μεγάλο θεωρητικό ζήτημα που αποτυπώνεται με την εκτίμηση ότι «είναι ώριμες οι υλικές προϋποθέσεις για τη σοσιαλιστική οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας». Αυτή η εκτίμηση δεν έχει καμία σχέση με υποκειμενισμό, με επιθυμία , δεν αποτελεί ένα όμορφο όραμα, ή ένα ηθικό ιδανικό, απορρέει από την «ωρίμανση του κοινωνικού χαρακτήρα της εργασίας και την όξυνση της αντίθεσής του με την καπιταλιστική ιδιοκτησία. Αυτή η αντίφαση έχει φέρει τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής σε πλήρη αντίθεση με τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες» «Η ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων δεν καθορίζεται από τον συσχετισμό δυνάμεων», και αυτό να μη το ξεχνά ή να το υποτιμά ο κομουνιστής, η κομμουνίστρια.

Εμείς έχουμε την υποχρέωση να συμβάλλουμε να γίνει πιο πλατειά η αντίληψη ότι ανεξάρτητα ποιο κόμμα ή ποια κόμματα κυβερνούν, πώς αυτοαποκαλούνται, δεν εξανθρωπίζεται το αστικό πολιτικό σύστημα, αυτό συνιστά, σε όλες τις μορφές του, την δικτατορία της αστικής τάξης.

Να κατανοείται ευρύτερα- όσο γίνεται- ότι στην ουσία, ανεξάρτητα τι καυγάς γίνεται στο αστικό κοινοβούλιο, η αντιπαράθεση εξελίσσεται ανάμεσα στην δικτατορία της αστικής τάξης και στην πάλη για την δικτατορία του προλεταριάτου. 
Η δικτατορία του προλεταριάτου δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εξουσία της εργατικής τάξης.

Να θυμόμαστε ότι τον συσχετισμό δυνάμεων δεν τον διαμορφώνει μόνο του το Κόμμα, αλλά τον εξακριβώνει και τον βελτιώνει δίνοντας κάθε μάχη. 
Η κάθε μάχη για να γίνει κρίκος στην αλυσίδα του πολέμου που οδηγεί στη νίκη πρέπει να είναι μελετημένη, σχεδιασμένη, να ξέρεις πότε περνάς στην επίθεση και πότε προετοιμάζεις τη νέα φάση επίθεσης. Έχει διαφορά αν χάσεις μια’ μάχη γιατί ο συσχετισμός δυνάμεων είναι αρνητικός, και άλλο πράγμα να χάσεις μια μάχη γιατί έκανες ασυγχώρητο λάθος ή γιατί φοβήθηκες, κιότεψες.

Ας προβληματισθούν όλοι εκείνοι και εκείνες που λίγα χρόνια πριν μας ζητούσαν να «βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας», να «στηρίξουμε» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το ΣΥΡΙΖΑ μήπως και κάτι κάνει, μήπως εξασφαλίσει κάποια ανακούφιση στα λαϊκά στρώματα από το βάρος των βάρβαρων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που μας πλασαρίστηκαν ως μνημόνια διεξόδου από την κρίση.

Αν το ΚΚΕ κάτω από την πίεση αυτών των προτροπών, υποχωρούσε , πώς θα ήταν τα πράγματα σήμερα; Θα ήταν χειρότερα, η απογοήτευση θα ήταν καθολική, δεν θα υπήρχε ούτε ένα εφαλτήριο για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και την διαμόρφωση ισχυρής Λαϊκής Συμμαχίας. 
Η συνεργασία με αστικές πολιτικές δυνάμεις, η ανοχή προς τον οπορτουνισμό και τον ρεφορμισμό αποδείχθηκε διεθνώς ,σε όλο τον 20ο αιώνα, ότι έδωσε αέρα στην αστική τάξη και τα κόμματά της να αντεπιτεθούν, να κερδίσουν χρόνο, να χειραγωγήσουν το εργατικό, το λαϊκό κίνημα.

Οι μαχητές του ΔΣΕ και εδώ και σε όλη την Ελλάδα μπορεί να μην είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν την θεωρία μας, πριν και κατά τα χρόνια της κατοχής, την περίοδο της «λευκής τρομοκρατίας» και του εμφύλιου όμως η ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία τους δεν πρόκυψε από ένα απλό συναίσθημα, ούτε μόνο από το γεγονός ότι ήταν κυνηγημένοι.

Άλλωστε το σύστημα πάντα προσφέρει οδούς διαφυγής σε αυτούς που δειλιάζουν, υποχωρούν. Αυτό που τους έκανε ήρωες και ηρωίδες ήταν ο πόθος τους για μια νέα κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο, μια κοινωνία που γέννησε ο 20°ς αιώνας, και που θα επανέλθει στο προσκήνιο, με τη νέα πείρα που μας έδωσε η πρώτη απόπειρα σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Αυτή η επιλογή είναι και σήμερα μοναδική για τον εργάτη και την εργάτρια, αυτούς που προλεταριοποιούνται, τους φτωχούς των μικροαστικών στρωμάτων, στην πόλη και στην ύπαιθρο, όλοι αυτοί γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο πολλοί.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΔΣΕ, ΣΤΟ ΔΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΗΡΩΕΣ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΒΟΗΟΗΣΑΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΩΝ ΜΑΧΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΡΙΩΝ ΤΟΥ ΔΣΕ

ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΤΟΗΤΟΙ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΛΥΓΙΣΤΟΙ

Εργάτης-Αφεντικό:Μια σχέση πάθους που αντέχει στο χρόνο !!

Από The Working Dead !!


“Εργάτης-Αφεντικό:Μια σχέση πάθους που αντέχει στο χρόνο. Πολύ.Πάρα πολύ,διάολε. Kάθε Σάββατο 11:00 στο socomic η σειρά The Working Dead του Πάνου Ζάχαρη.”

The Working Dead #3

κ το Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» για "αξιοποίηση" απ' τα λαμόγια του κεφαλαίου

ΠΑΡΚΟ ΤΡΙΤΣΗ

Ανοίγει ο δρόμος για επιχειρηματική εκμετάλλευση

Τις πόρτες ανοίγει διάπλατα η κυβέρνηση στην εμπορική εκμετάλλευση του Πάρκου «Αντώνης Τρίτσης», με έμφαση στη δράση που θα αναλάβουν ΜΚΟ και φορείς της κοινωνικής οικονομίας, όπως μαρτυρά και η επωνυμία του νέου φορέα που συστήνεται για τη διαχείριση του Πάρκου, ο οποίος φέρει τον τίτλο «Φορέας Διαχείρισης Μητροπολιτικού Πάρκου Περιβαλλοντικών και Εκπαιδευτικών Δραστηριοτήτων και Ανάπτυξης Κοινωνικής Οικονομίας "Αντώνης Τρίτσης"».
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση προσβλέπει σε πόρους από σειρά δραστηριοτήτων που θα αναπτυχθούν εντός του Πάρκου, αλλά και «κάθε άλλο νόμιμο έσοδο», όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζεται στο σχετικό νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος, που κατατέθηκε χτες στη Βουλή για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. 
Την ίδια ώρα, ως κύρια πηγή χρηματοδότησης του Πάρκου ορίζονται οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι (ΚΑΠ), δηλαδή η κρατική χρηματοδότηση που εισπράττουν οι δήμοι, η οποία τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μείωση που φτάνει έως το 70%, ενώ την ίδια ώρα τα λαϊκά στρώματα στερούνται βασικές υπηρεσίες και έργα.
Να σημειώσουμε ότι το ΚΚΕ έχει αναπτύξει το τελευταίο διάστημα πολύμορφη δράση με κεντρικό αίτημα το Πάρκο Τρίτση να είναι χώρος πράσινου, αναψυχής, πολιτισμού και αθλητισμού με ελεύθερη και δωρεάν χρήση. Να σταματήσει κάθε άμεση ή έμμεση συζήτηση για ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση.