Από
Κοντοστάθηκες στην άκρη του πεζοδρομίου, με το βλέμμα γεμάτο αγανάκτηση για το σήμερα και μια βιασύνη στην καρδιά: «Να φύγει ο Μητσοτάκης, να βγει ο Τσίπρας, γιατί δεν βοηθάτε;» είπες, κοιτώντας την εφημερίδα που σου απλώσαμε.
Σε νιώθουμε. Η οργή σου είναι και δική μας οργή. Κάθε λογαριασμός που έρχεται σαν θηλιά, κάθε μεροκάματο που εξατμίζεται πριν το δεκαπενθήμερο, κάθε νοσοκομείο που καταρρέει, είναι μια πληγή στο δικό μας σώμα. Και ναι, αυτό το πολιτικό σκηνικό πρέπει να ανατραπεί. Η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να νιώσει την καταιγίδα της λαϊκής καταδίκης.
Όμως, φίλε της διπλανής πόρτας, άκουσε και τη δική μας αλήθεια: Εμείς δεν μάθαμε να αλλάζουμε απλώς τον διαχειριστή στην ίδια φυλακή.
«Αν αλλάξεις τον εισπράκτορα, το τρένο θα συνεχίσει να πηγαίνει στις ίδιες ράγες.»
Η ιστορία μάς έχει πληγώσει όλους αρκετά για να ξέρουμε το έργο από πριν. Το ζήσαμε. Όταν το «μη χειρότερο» γίνεται σημαία, στο τέλος πάντα κερδίζει το χειρότερο.
Αν το ΚΚΕ έμπαινε σε μια κυβέρνηση που θα υπέγραφε τους ίδιους νόμους των μεγάλων συμφερόντων, τις ίδιες δεσμεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ίδιες Νατοϊκές δαπάνες που ματώνουν τον λαό, τότε δεν θα κυβερνούσε ο λαός.
Θα είχε απλώς εγκλωβιστεί και η τελευταία του ελπίδα.
Το ΚΚΕ δεν φοβάται την ευθύνη της διακυβέρνησης. Την ποθεί. Αλλά θέλει μια διακυβέρνηση όπου αφέντης θα είναι ο εργάτης, ο αγρότης, ο νέος – όχι οι τραπεζίτες και οι εφοπλιστές, με όποιο προοδευτικό περιτύλιγμα κι αν αυτοί εμφανίζονται.
Δεν θέλουμε να γίνουμε το αριστερό άλλοθι σε μια πολιτική που θα συνεχίσει να σου παίρνει το σπίτι σε πλειστηριασμό. Θέλουμε να είμαστε η δύναμη που θα σου δώσει το σφυρί να γκρεμίσεις το άδικο.
Το «ξεκούμπισμα» της δεξιάς δεν γίνεται με μισές αλήθειες και παλιές απογοητεύσεις.
Γίνεται στο πεζοδρόμιο, στην απεργία, στην οργανωμένη πάλη, εκεί που οι κυβερνήσεις τρέμουν τον λαό και όχι εκεί που ο λαός παρακαλάει τις κυβερνήσεις.
Κράτα τον «Ριζοσπάστη». Δεν σου τάζει εύκολα κυβερνητικά καρέκλα. Σου τάζει όμως ότι την επόμενη μέρα, όποιος κι αν είναι πάνω, εμείς θα είμαστε εδώ, δίπλα σου, όρθιοι. Μέχρι να γίνουμε εμείς, οι πολλοί, η πραγματική εξουσία.