8.10.26
Με αφορμή την επίσκεψη Ρούμπιο και όσα σχόλια κυκλοφορούν στο δημόσιο διάλογο, ειδικά μάλιστα από "αντιπολιτευτικούς" ου μην και "εξωκοινοβουλευτικούς" κύκλους, αλλά ακόμη και από αρκετούς ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:
Δεν ισχύει ότι ο Ρούμπιο "έχει στο τσεπάκι" του τους πολιτικούς ταγούς της χώρας, όσο κι αν ορισμένοι, αρκετοί μάλιστα εξ αυτών, δεν μπορούν να συγκρατήσουν την ορμέμφυτη τάση τους για κολακεία και δουλοπρέπεια. Δεν ισχύει ότι η "ελίτ", η αστική τάξη αυτής της χώρας, και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, είναι "υποτελείς", "δουλικά", "υπάκουοι", ότι "ξεπουλάνε τα εθνικά συμφέροντα" και πάει λέγοντας.
Όπως δεν ισχύει ότι η Ελλάδα είναι "ψωροκώσταινα", ότι το ελληνικό κεφάλαιο είναι (συλλήβδην) "παρασιτικό" και "μεταπρατικό".
Ε λοιπόν, σας έχω νέα: η ελληνική αστική τάξη, με εμπροσθοφυλακή ορισμένα πανίσχυρα τμήματά της, όπως οι εφοπλιστές, οι ενεργειακοί και κατασκευαστικοί όμιλοι, οι τράπεζες, ειδικά μετά την εγκαθίδρυση, μέσω των μνημονίων, ενός πολύ αρνητικού για τον κόσμο της δουλειάς ταξικού συσχετισμού, έχει δική της "αυτοτελή" ατζέντα, η οποία μάλιστα, όχι μόνο "μέσα" αλλά και "έξω", είναι εξαιρετικά ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ.
Η ελληνική αστική τάξη δεν "παίζει μόνο άμυνα", αλλά κομπάζει, με περισσό θράσος μάλιστα, πως "αποτελεί πάροχο, εξάγει υπηρεσίες ασφαλείας", κάνει "προβολή ισχύος" και επιδιώκει, με κάθε τρόπο, τη γεωστρατηγική της αναβάθμιση στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αλλά και στα Βαλκάνια.
Κι όλα αυτά συνδέονται, μην έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία, με δικά της "αυτοτελή" συμφέροντα, με φράγκα δηλαδή, πολλά πολλά φράγκα. Εδώ η Κίμπερλι έκανε λόμπινγκ για ελληνικούς ομίλους σε βαλκανικές χώρες, αλλά τα κανάλια το ψιλοέθαψαν - αφού άλλωστε ακόμη παίζουν Μαζωνάκη, Καρβέλα και Βίση. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν, μέχρι ν' αρχίσουν να σφυρίζουν από πάνω μας τίποτα πύραυλοι και ψάχνουμε καταφύγια.
Εδώ χρειάζεται μια απαραίτητη επισήμανση.
Το να έχει η αστική τάξη δικά της "αυτοτελή" συμφέροντα και επιδιώξεις, δεν σημαίνει ότι δεν αξιοποιεί τις διεθνείς της "συμμαχίες" ή δεν παζαρεύει ή δεν ελίσσεται ή δεν "ζορίζεται" ενίοτε για να "ισορροπήσει" στο πλαίσιο αυτών των συμμαχιών της.
Εδώ η αστική τάξη των ΗΠΑ παζαρεύει και ενίοτε "ζορίζεται" με τους συμμάχους της.
Η Ελλάδα (της αστικής τάξης) είναι όχι απλώς μέλος, αλλά στον πυρήνα σκληρών ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων, όπως το ΝΑΤΟ. Μέσα στο οποίο και για λογαριασμό του οποίου διαθέτει και υπολογίσιμες ένοπλες δυνάμεις αλλά κυρίως τον πιο σημαντικό στόλο. Όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Κι αυτή η συμμαχία, το "ανήκομεν εις την Δύσιν", αποτελεί στρατηγική, αδιαπραγμάτευτη επιλογή, "δόγμα" της ελληνικής αστικής τάξης, όχι από "υποτέλεια" ή από "ιδεολογική εμμονή", αλλά από σκληρό υπολογισμό, από τη βαθύτατη (εσωτερική και εξωτερική) αλληλοδιαπλοκή του ελληνικού κεφαλαίου, των κυρίαρχων και πιο επιθετικών του τμημάτων, με τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των ίδιων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.
Κι αυτή η συμμαχία, το "ανήκομεν εις την Δύσιν", αποτελεί στρατηγική, αδιαπραγμάτευτη επιλογή, "δόγμα" της ελληνικής αστικής τάξης, όχι από "υποτέλεια" ή από "ιδεολογική εμμονή", αλλά από σκληρό υπολογισμό, από τη βαθύτατη (εσωτερική και εξωτερική) αλληλοδιαπλοκή του ελληνικού κεφαλαίου, των κυρίαρχων και πιο επιθετικών του τμημάτων, με τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των ίδιων ιμπεριαλιστικών συμμαχιών.
Όπως κι η πρόσφατη "στρατηγική σχέση" με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, δεν της "επιβλήθηκε" της "δικής μας" αστικής τάξης από καμιά διεθνή συνωμοσία, αλλά από ισχυρά, ισχυρότατα συμφέροντα του ελληνικού και ισραηλινού κεφαλαίου, που αλληλοδιαπλέκονται σε μια σειρά τομείς της οικονομίας, από τον τουρισμό μέχρι την πολεμική βιομηχανία, από το Real Estate μέχρι την ενέργεια, κι απ' τις "ευκαιρίες" για τους εργολάβους για την "ανοικοδόμηση" της μαρτυρικής Γάζας, μέχρι την "κατασκοπεία" και τις παρακολουθήσεις.
Όσο για τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση που διαπράττει το κράτος δολοφόνος, και πόσο αυτή αφήνει ασυγκίνητη τη "δική μας" αστική τάξη και τους πολιτικούς της, ισχύει εδώ η ρήση του Μαρξ "το κεφάλαιο όταν οσμίζεται 300% κέρδος, δεν υπάρχει έγκλημα που δεν είναι έτοιμο να διαπράξει".
Έχει ολόκληρη η αστική τάξη τα ίδια κι απαράλλαχτα "αυτοτελή" συμφέροντα;
Όχι βεβαίως, όπως ποτέ και πουθενά δεν έχει συμβεί αυτό ιστορικά.
Υπάρχουν σήμερα π.χ. τμήματα της βιομηχανίας ή του πρωτογενούς τομέα, που πλήττονται από το "ενεργειακό κόστος". Ωστόσο, πέραν ορισμένων αποσπασματικών διαφοροποιήσεων, που εκφράζονται μάλιστα και μέσω κάποιων αστικών μορφωμάτων ή ορισμένων αστών πολιτικών, το ελληνικό κεφάλαιο συναποτελεί ένα συμπαγέστατο μπλοκ εξουσίας, που καθοδηγείται από τα ισχυρότερα τμήματά του, τα οποία φροντίζουν να εξασφαλίζουν και στους υπόλοιπους που ακολουθούν, ακόμη και "ασθμαίνοντας", την πιο "ενοποιητική" βάση γι' αυτή τη συμμαχία: την καθήλωση του κόστους εργασίας, τη διατήρηση του αρνητικού ταξικού συσχετισμού που έχουν φροντίσει οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου να εμπεδωθεί.
Και μάλιστα, εδώ στην Ελλάδα, αυτή η "συμμαχία", το μπλοκ του κεφαλαίου, θα λέγαμε πως παρουσιάζει μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και σταθερότητα σε σχέση με άλλες χώρες της Ε.Ε.
Πράγμα που δίνει ακόμη μεγαλύτερη "αυτοπεποίθηση" στη "δική μας" αστική τάξη και την κάνει ακόμη πιο επιθετική, μέχρι του σημείου να γίνεται συνεργός στη σφαγή άλλων λαών.
Ναι, αλλά τί γίνεται με την Τουρκία;
Μα και η αστική τάξη της Τουρκίας είναι - το ίδιο ή και περισσότερο - επιθετική, ορμώμενη κι αυτή από τη δική της "αυτοπεποίθηση", που πηγάζει τόσο από την ενίσχυση της γεωστρατηγικής της θέσης όσο και από τα δικά της "κατορθώματα" να συντρίψει τη δική της εργατική τάξη, πετυχαίνοντας άνοδο της "ανταγωνιστικότητας" της οικονομίας της και της θέσης του τουρκικού καπιταλιστικού σχηματισμού στον περιφερειακό και διεθνή καταμερισμό.
Ας εγκαταλειφθούν, λοιπόν, επιτέλους τα πεπαλαιωμένα ιδεολογήματα περί "υποτέλειας",
Ας εγκαταλειφθούν, λοιπόν, επιτέλους τα πεπαλαιωμένα ιδεολογήματα περί "υποτέλειας",
γιατί, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι κάποτε ίσχυαν, που κι αυτό συζητήσιμο είναι, δεν ισχύουν σήμερα, στην εποχή του πιο "διεθνοποιημένου" ever μονοπωλιακού καπιταλισμού, του Ιμπεριαλισμού, που είναι και "πολυπολικός" παρεμπιπτόντως.
Γιατί, αν μη τι άλλο "αθωώνουν" και δίνουν ελαφρυντικά στους "δικούς μας" καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό. Και, επειδή τα πράγματα σκουραίνουν επικίνδυνα, αυτά τα ιδεολογήματα θα τα βρούμε μπροστά μας, όταν η αστική τάξη, η κυβέρνηση και τα κόμματά της, που θα μας έχει εμπλέξει στο μακελειό, μην έχει κανείς καμία αμφιβολία ότι θα σηκώσει την παντιέρα της "εθνικής ανεξαρτησίας" και του κάλπικου "πατριωτισμού"...
Το θέμα είναι πώς, η εργατική τάξη, ο λαός, εδώ και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, θα βάλουν μπροστά τα δικά τους "αυτοτελή" συμφέροντα, συνειδητοποιώντας ότι κι εδώ και απέναντι, εχθρός τους είναι οι καταπιεστές τους, οι ληστές του μόχθου τους, που "πατρίδα" τους έχουν μόνο τα αιματοβαμμένα κέρδη τους. Και πώς θα τους στείλουμε μια και καλή στον αγύριστο.