Takis Moschov
15 Μαΐου 2024 ·
Για την 76η Επέτειο Μνήμης της Nakba ~ Μια ιστορική αναδρομή στα Εγκλήματα του Σιωνισμού - Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού.
Η Σφαγή του Deir Yassin (Ντέιρ Γιασίν):Το 1948 οι σιωνιστές μπήκαν σε ένα παλαιστινιακό χωριό, κατέστρεψαν κάθε σπίτι με εκρηκτικά και σκότωσαν κάθε ζωντανή ψυχή (πάνω από 100 άτομα) με πολυβόλα είτε ήταν ηλικιωμένοι, γυναίκες ή παιδιά.
Τα πτώματα των σκοτωμένων παιδιών σε αυτό το χωριό ρίχνονταν στα πηγάδια του χωριού και οι υπόλοιποι άνδρες που ήταν ζωντανοί παρατάσσονταν σε έναν τοίχο και πυροβολούνταν στα κεφάλια τους, οι γυναίκες του χωριού δέχονταν επιθέσεις και όσες γυναίκες ήταν έγκυες, οι στρατιώτες έβαζαν στοιχήματα για το αν το μωρό είναι κορίτσι ή αγόρι πριν σφάξουν τη μητέρα, παίρνοντας τα έμβρυα και ρίχνοντάς τα σε καμίνια.
Και μάντεψε τι: Η Χαμάς δεν υπήρχε σε αυτό το χωριό γιατί η Χαμάς δεν υπήρχε μέχρι το 1987.
Η γενοκτονία, οι σφαγές και η εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού δεν έγινε ποτέ εξαιτίας μιας μαχητικής ομάδας στη Λωρίδα της Γάζας ή επειδή οι κάτοικοι της Παλαιστίνης αντιστέκονταν για να πάρουν τα δικαιώματά τους, αλλά έγινε εξαιτίας ενός αδηφάγου καθεστώτος που προσπαθεί να μας ξεγελάσει και να μας κάνει να πιστέψουμε την προπαγάνδα του, ισχυριζόμενο ότι προστατεύεται από τους τρομοκράτες.
Εκπαιδευτείτε, μάθετε για την ιστορία της Παλαιστίνης.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02uwoHPYpgAwTEmJHxU3FUVEdhEpWBR8kVCfZYnGatFjmAYXjWinfDzHhMdGP5A17ml
Η σφαγή της Ταντούρα:
Αυτό συνέβη στα πλαίσια του σιωνιστικού στόχου για τη βίαιη απομάκρυνση των Παλαιστινίων και τον εκφοβισμό τους.
Ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από τον ισραηλινό στρατό, μόλις μια εβδομάδα μετά την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ. Ο στρατός κατέλαβε αυτό το χωριό επειδή βρισκόταν στην ακτή και ήταν εύκολο να του επιτεθούν.
Τη νύχτα της 22ας Μαΐου 1948, ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε στο χωριό. Αρχικά το βομβάρδισαν από τη θάλασσα. Αργότερα την ίδια νύχτα, το 33ο Τάγμα της Ταξιαρχίας Αλεξανδρώνη εισέβαλε σε αυτό από τα ανατολικά. Η επίθεση συνεχίστηκε μέχρι την επόμενη μέρα. Τελικά το κατέλαβαν και η σφαγή άρχισε αμέσως.
Εκείνη την ημέρα, οι κάτοικοι του χωριού, ιδιαίτερα οι άνδρες, υπέστησαν μια φρικτή σφαγή. Οι άνθρωποι πυροβολήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους. Στο νεκροταφείο του χωριού, θάφτηκαν όλοι μαζί σε ομαδικούς τάφους. Σε κάθε τάφο υπήρχαν έξι έως δέκα άνθρωποι. Κάποιος πυροβόλησε και έθαψε τους άνδρες μαζί. Στη συνέχεια, ανάγκασαν άλλους άνδρες να σκάψουν τάφρους για τους τάφους. Οι Σιωνιστές στρατιώτες σταμάτησαν να σκοτώνουν μόνο όταν έφτασαν κάποιοι χωρικοί του Ζιχρόν Γιαάκωφ. Οι ομαδικοί τάφοι έχουν γίνει πλέον χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων στην παραλία του Moshav Dor.
Πάνω από 250 πτώματα καταμετρήθηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής και τις επόμενες ημέρες. Αφού έψαξαν και αφαίρεσαν τα υπάρχοντά τους από τις γυναίκες και τα παιδιά, τις έδιωξαν. Οι σιωνιστικές δυνάμεις έλεγχαν στρατόπεδα όπου φυλακίστηκαν άνδρες και αγόρια ηλικίας 17 έως 60 ετών. Πολλοί εκτελέστηκαν πριν καταγραφούν από τον Ερυθρό Σταυρό.
Ο ισραηλινός βομβαρδισμός του νοσοκομείου στη Γάζα, ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες ταυτόχρονα, μπορεί να προστεθεί στον ίδιο κατάλογο με τις σφαγές της Ταντούρα, του Ντέιρ Γιασίν, της Σάμπρα και της Σατίλα.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02TjvPTnY6DHuGTFn4GoXUeqkSXnsUTwvq7LaRPqAw2CRmvhf65XiEMyizZCDrD3vFl
Αυτό συνέβη στα πλαίσια του σιωνιστικού στόχου για τη βίαιη απομάκρυνση των Παλαιστινίων και τον εκφοβισμό τους.
Ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από τον ισραηλινό στρατό, μόλις μια εβδομάδα μετά την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ. Ο στρατός κατέλαβε αυτό το χωριό επειδή βρισκόταν στην ακτή και ήταν εύκολο να του επιτεθούν.
Τη νύχτα της 22ας Μαΐου 1948, ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε στο χωριό. Αρχικά το βομβάρδισαν από τη θάλασσα. Αργότερα την ίδια νύχτα, το 33ο Τάγμα της Ταξιαρχίας Αλεξανδρώνη εισέβαλε σε αυτό από τα ανατολικά. Η επίθεση συνεχίστηκε μέχρι την επόμενη μέρα. Τελικά το κατέλαβαν και η σφαγή άρχισε αμέσως.
Εκείνη την ημέρα, οι κάτοικοι του χωριού, ιδιαίτερα οι άνδρες, υπέστησαν μια φρικτή σφαγή. Οι άνθρωποι πυροβολήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους. Στο νεκροταφείο του χωριού, θάφτηκαν όλοι μαζί σε ομαδικούς τάφους. Σε κάθε τάφο υπήρχαν έξι έως δέκα άνθρωποι. Κάποιος πυροβόλησε και έθαψε τους άνδρες μαζί. Στη συνέχεια, ανάγκασαν άλλους άνδρες να σκάψουν τάφρους για τους τάφους. Οι Σιωνιστές στρατιώτες σταμάτησαν να σκοτώνουν μόνο όταν έφτασαν κάποιοι χωρικοί του Ζιχρόν Γιαάκωφ. Οι ομαδικοί τάφοι έχουν γίνει πλέον χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων στην παραλία του Moshav Dor.
Πάνω από 250 πτώματα καταμετρήθηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής και τις επόμενες ημέρες. Αφού έψαξαν και αφαίρεσαν τα υπάρχοντά τους από τις γυναίκες και τα παιδιά, τις έδιωξαν. Οι σιωνιστικές δυνάμεις έλεγχαν στρατόπεδα όπου φυλακίστηκαν άνδρες και αγόρια ηλικίας 17 έως 60 ετών. Πολλοί εκτελέστηκαν πριν καταγραφούν από τον Ερυθρό Σταυρό.
Ο ισραηλινός βομβαρδισμός του νοσοκομείου στη Γάζα, ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες ταυτόχρονα, μπορεί να προστεθεί στον ίδιο κατάλογο με τις σφαγές της Ταντούρα, του Ντέιρ Γιασίν, της Σάμπρα και της Σατίλα.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02TjvPTnY6DHuGTFn4GoXUeqkSXnsUTwvq7LaRPqAw2CRmvhf65XiEMyizZCDrD3vFl
Η Σφαγή του Λοντ:
Οι Σιωνιστές κατακτητές ξεκίνησαν την επίθεσή τους στις παλαιστινιακές πόλεις Λοντ και Ράμλα στις 9 Ιουλίου 1948. Στόχευαν να απομονώσουν αυτές τις πόλεις από κάθε βοήθεια που ερχόταν από τα ανατολικά.
Δύο ταξιαρχίες προχώρησαν προς τα ανατολικά του Λοντ και της Ράμλα: η μία από τα νότια, μπαίνοντας στο χωριό "Ainabah" στη 1 π.μ. της 10ης Ιουλίου, και η άλλη από τα βορειοδυτικά, κινούμενη από την κατεύθυνση του Τελ Αβίβ.
Η ταξιαρχία, γνωστή ως «Ταξιαρχία Χάρελ», συνέχισε και κατέλαβε το αεροδρόμιο του Λοντ και με την κατάληψη του, απομόνωσε το απόσπασμα του ιορδανικού στρατού στη Ράμλα, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Al-Ramla, Al-Abbasiya και Al-Yahudiya.
Έτσι ολοκληρώθηκε η περικύκλωση και η απομόνωση των δύο αυτών πόλεων και η αντίσταση στα αναφερόμενα χωριά και στο αεροδρόμιο του Λοντ δεν άντεξε τις επιθέσεις από άρματα μάχης και πυροβολικό.
Η σιωνιστική κατοχή του Λοντ ξεκίνησε με επίθεση στα περίχωρα της πόλης. Εισέβαλαν στην πόλη το απόγευμα και πήραν τον έλεγχο του κέντρου της πόλης μέχρι το βράδυ. Οι κάτοικοι αναζήτησαν καταφύγιο στο Μεγάλο Τζαμί «Dahmash Mosque» και στην παρακείμενη εκκλησία.
Κήρυξαν απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα και απαίτησαν από τους Παλαιστίνιους να παραδώσουν τα όπλα τους, αλλά οι κάτοικοι αρνήθηκαν να παραδοθούν και επέμειναν στην αντίσταση. Ως εκ τούτου, η σιωνιστική κατοχή στόχευσε οποιονδήποτε Παλαιστίνιο κινείται με αδιάκριτα πυρά και οποιονδήποτε ήταν παρόν στο Τζαμί.
Πάνω από 426 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν στη σφαγή.
The Thirst March: Πρόκειται για έναν πίνακα του καλλιτέχνη Isma'il Shammout, ο οποίος ήταν από το Lod και ήταν μάρτυρας αυτής της σφαγής. Ανάγκασαν τους κατοίκους του Λοντ, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων που είχαν έρθει στην πόλη, να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις κάτω από πυροβολισμούς τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου.
Κάποιοι πέθαναν ενώ έσκυβαν στη δίψα τους. Όταν ο Shammout εξιστόρησε τη Nakba, είπε την ιστορία της κανάτας που ο Ισραηλινός στρατιώτης διέταξε να πεταχτεί στο έδαφος. Όταν απεικόνιζε την Πορεία του Θανάτου, απεικόνιζε τη δίψα με διάφορες μορφές.
Ίσως το πιο εκφραστικό ήταν η σκηνή ενός βρεγμένου πουκάμισου, γύρω από το οποίο μαζεύονταν άνθρωποι για να πιουν λίγες σταγόνες νερού που ήταν πάνω του.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid0rYTShKGzCUoCAhqMx3aCi4crE2r4ubSqgjadSs7DspL47FMRNDYz8suvbpujqSDWl
Οι Σιωνιστές κατακτητές ξεκίνησαν την επίθεσή τους στις παλαιστινιακές πόλεις Λοντ και Ράμλα στις 9 Ιουλίου 1948. Στόχευαν να απομονώσουν αυτές τις πόλεις από κάθε βοήθεια που ερχόταν από τα ανατολικά.
Δύο ταξιαρχίες προχώρησαν προς τα ανατολικά του Λοντ και της Ράμλα: η μία από τα νότια, μπαίνοντας στο χωριό "Ainabah" στη 1 π.μ. της 10ης Ιουλίου, και η άλλη από τα βορειοδυτικά, κινούμενη από την κατεύθυνση του Τελ Αβίβ.
Η ταξιαρχία, γνωστή ως «Ταξιαρχία Χάρελ», συνέχισε και κατέλαβε το αεροδρόμιο του Λοντ και με την κατάληψη του, απομόνωσε το απόσπασμα του ιορδανικού στρατού στη Ράμλα, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Al-Ramla, Al-Abbasiya και Al-Yahudiya.
Έτσι ολοκληρώθηκε η περικύκλωση και η απομόνωση των δύο αυτών πόλεων και η αντίσταση στα αναφερόμενα χωριά και στο αεροδρόμιο του Λοντ δεν άντεξε τις επιθέσεις από άρματα μάχης και πυροβολικό.
Η σιωνιστική κατοχή του Λοντ ξεκίνησε με επίθεση στα περίχωρα της πόλης. Εισέβαλαν στην πόλη το απόγευμα και πήραν τον έλεγχο του κέντρου της πόλης μέχρι το βράδυ. Οι κάτοικοι αναζήτησαν καταφύγιο στο Μεγάλο Τζαμί «Dahmash Mosque» και στην παρακείμενη εκκλησία.
Κήρυξαν απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα και απαίτησαν από τους Παλαιστίνιους να παραδώσουν τα όπλα τους, αλλά οι κάτοικοι αρνήθηκαν να παραδοθούν και επέμειναν στην αντίσταση. Ως εκ τούτου, η σιωνιστική κατοχή στόχευσε οποιονδήποτε Παλαιστίνιο κινείται με αδιάκριτα πυρά και οποιονδήποτε ήταν παρόν στο Τζαμί.
Πάνω από 426 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν στη σφαγή.
The Thirst March: Πρόκειται για έναν πίνακα του καλλιτέχνη Isma'il Shammout, ο οποίος ήταν από το Lod και ήταν μάρτυρας αυτής της σφαγής. Ανάγκασαν τους κατοίκους του Λοντ, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων που είχαν έρθει στην πόλη, να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις κάτω από πυροβολισμούς τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου.
Κάποιοι πέθαναν ενώ έσκυβαν στη δίψα τους. Όταν ο Shammout εξιστόρησε τη Nakba, είπε την ιστορία της κανάτας που ο Ισραηλινός στρατιώτης διέταξε να πεταχτεί στο έδαφος. Όταν απεικόνιζε την Πορεία του Θανάτου, απεικόνιζε τη δίψα με διάφορες μορφές.
Ίσως το πιο εκφραστικό ήταν η σκηνή ενός βρεγμένου πουκάμισου, γύρω από το οποίο μαζεύονταν άνθρωποι για να πιουν λίγες σταγόνες νερού που ήταν πάνω του.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid0rYTShKGzCUoCAhqMx3aCi4crE2r4ubSqgjadSs7DspL47FMRNDYz8suvbpujqSDWl
Η Σφαγή στη Qibya:
Η σφαγή της Παλαιστινιακής Qibya στις 14 & 15 Οκτωβρίου 1953, οι δυνάμεις κατοχής του Ισραήλ επιτέθηκαν στην Qibya, την απομόνωσαν και ανάγκασαν τους κατοίκους να παραμείνουν μέσα στα σπίτια τους. Στη συνέχεια τα ανατίναξαν. Ο αριθμός των σπιτιών που ανατινάχθηκαν υπολογίζεται σε 56.
Οι ισραηλινές δυνάμεις έσφαξαν περισσότερους από εξήντα εννέα Παλαιστίνιους χωρικούς, εκ των οποίων τα δύο τρίτα ήταν γυναίκες και παιδιά. Εκτός απο τα σπίτια, δύο σχολεία, ένα τζαμί και μια δεξαμενή νερού καταστράφηκαν.
250-300 Ισραηλινοί στρατιώτες συμμετείχαν στην επίθεση.
Η επιδρομή ηγήθηκε προσωπικά από τον μελλοντικό Ισραηλινό πρωθυπουργό Ariel Sharon , ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν Ταγματάρχης στο IDF και διοικητής της Μονάδας 101.
Ο Ariel Sharon έγραψε αργότερα στο ημερολόγιό του ότι είχε λάβει εντολές να προκαλέσει βαριές ζημιές στην Qibya: «Οι εντολές ήταν απολύτως σαφείς: η Qibya θα ήταν παράδειγμα για όλους». Τα πρωτότυπα έγγραφα της εποχής έδειχναν ότι ο Σαρόν διέταξε προσωπικά τα στρατεύματά του να επιτύχουν "μέγιστο φόνο και ζημιά σε περιουσίες".
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02apDvfD5N6bstBttdp3xx1RMvCtn1zKtpA7KqAcXmaB22ZMquQQBntHZe1qZJXEfcl
Η σφαγή στο Khan Yunis:
Πραγματοποιήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1956 από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας στην παλαιστινιακή πόλη Χαν Γιουνίς και στον κοντινό ομώνυμο προσφυγικό καταυλισμό στη Λωρίδα της Γάζας κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ.
Σύμφωνα με τον Benny Morris, κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης των IDF για το άνοιγμα των στενών του Τιράν που έχουν αποκλειστεί από την Αίγυπτο, Ισραηλινοί στρατιώτες πυροβόλησαν διακόσιους Παλαιστίνιους στο Khan Yunis και στη Rafah.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι “The Fateful Triangle”, που επικαλείται τον Ντόναλντ Νεφ, 275 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν σε μια βίαιη έρευνα από σπίτι σε σπίτι για τους φενταγίν (ενώ άλλοι 111 φέρεται να σκοτώθηκαν στη Ράφα).
Μάρτυρας της δολοφονίας του θείου του κατά τη διάρκεια του αιματοκυλίσματος στο Χαν Γιουνίς, ο ανώτερος αξιωματούχος της Χαμάς, Αμπέντ Ελ-Αζίζ Ελ-Ραντίσι, ο οποίος δολοφονήθηκε από το Ισραήλ το 2004, ήταν εννέα ετών.
"Ακόμα θυμάμαι τον θρήνο και τα δάκρυα του πατέρα μου για τον αδελφό του", αφηγήθηκε ο Ραντίσι, προσθέτοντας ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί για πολλούς μήνες μετά από αυτό. "Φύτεψαν το μίσος στις καρδιές μας", κατέληξε. Παρά τη δολοφονία εκατό νέων και ανδρών, ο ισραηλινός στρατός δεν γνώριζε τη δύναμη της ζωντανής μνήμης του 9χρονου παιδιού που αφιέρωσε τη ζωή του στο να μετατρέψει τις άγρυπνες νύχτες γεμάτες οδύνη και οργή για την απώλεια του θείου του, σε δεκαετίες αντίστασης.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02XskG6qwAuknnyqsN6j7ShGNgc4gxzE8vqoCTZF5KZXnBFSCC87MSeJto5mbfaYujl
Η σφαγή του Kofr Qassem:
Στις 29 Οκτωβρίου 1956 το Ισραήλ ήταν στρατιωτικό καθεστώς. Έβαλε απαγόρευση κυκλοφορίας στα παλαιστινιακά χωριά (που έχουν υπηκοότητα) στις 21:00, συμπεριλαμβανομένου του Kafr Qassem. Αλλά αυτήν την ημέρα, η απαγόρευση κυκλοφορίας μεταφέρθηκε στις 5 το απόγευμα. Αυτή η απόφαση ελήφθη στη 13:00, είπε ο δήμαρχος του Καφρ Κασέμ στις 4.30 μ.μ.
Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι εργάτες βγήκαν στα χωράφια, αγνοώντας την απαγόρευση κυκλοφορίας. Ο Ισραηλινός συνοριοφύλακας δεν έκανε καμία προσπάθεια να πει στους εργάτες, τι είπε ο διοικητής του Ισραηλινού Στρατού Isaachar Shadmi για τους Παλαιστίνιους εκτός απαγόρευσης κυκλοφορίας: «Δεν θέλω συναισθηματισμό. Δεν θέλω κρατούμενους».
Όταν του ζητήθηκε να διευκρινίσει τα λόγια του, είπε: «ο Θεός να τους ελεήσει» και διέταξε να σκοτώσουν αδιακρίτως κάθε Παλαιστίνιο που βρισκόταν έξω μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας.
Σε ένα φορτηγό... που επέστρεφαν στο σπίτι τους από τα χωράφια... 47 Παλαιστίνιοι πολίτες σταμάτησαν από την ισραηλινή συνοριοφυλακή, τους παρέταξαν και τους πυροβόλησαν.
Το Ισραήλ επέβαλε δίμηνη απαγόρευση στα μέσα ενημέρωσης που ανέφεραν το έγκλημα,. Μετά από οργή, διαμαρτυρίες και παγκόσμια πίεση, 11 στρατιώτες οδηγήθηκαν σε δίκη και 8 καταδικάστηκαν, ενώ το Ισραήλ προσπάθησε να αποφύγει το έγκλημα οργανώνοντας ψευδείς δίκες για τους στρατιώτες. Καταδικάστηκαν σε 15-17 χρόνια φυλάκιση, αλλά στη συνέχεια μειώθηκαν οι ποινές τους, με αποτέλεσμα να αποφυλακιστούν όλοι οι στρατιώτες.
Αλλά το χειρότερο μέρος είναι η δίκη του Isaachar Shadmi.
Ο Shadami αθωώθηκε, κρίθηκε ένοχος μόνο για υπέρβαση των εξουσιών του για την παράταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας, έφυγε ελεύθερος, χρειάστηκε να πληρώσει μόνο συμβολικά 0,01 $
Πότε θα αποδοθεί δικαιοσύνη;
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid0oW5jU1Nxt8gVRmTCcdzFbUzGe8yeDkTtB3b5p1WppQMVkULoXe7bNdurChhyABDxl
Η Σφαγή Sabra και Shatila:
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1982, στα στρατόπεδα Sabra και Shatila στον Λίβανο έγινε μια από τις πιο φρικτές σφαγές που διέπραξαν οι ισραηλινές δυνάμεις εναντίον Παλαιστινίων και διήρκεσε τρεις ημέρες.
Ο ισραηλινός στρατός και οι συνεργάτες του στο πλαίσιο ενός σχεδίου με τον ισραηλινό υπουργό Πολέμου Αριέλ Σαρόν, απέκλεισαν τα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, εξοντώνοντας εκατοντάδες ένοπλους με το πρόσχημα της αναζήτησης Παλαιστινίων μαχητών.
Τα δύο στρατόπεδα έγιναν μάρτυρες βάναυσων θηριωδιών, κατά τις οποίες άνδρες, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν άγρια.
Μετά από τρεις ημέρες συνεχιζόμενων δολοφονιών μακριά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς εμποδίστηκαν, ο εκτιμώμενος αριθμός των δολοφονιών ήταν μεταξύ 3.500 και 5.000 από τους 20.000 ανθρώπους που ζούσαν εκεί.
Για τους Παλαιστίνιους, η τραγωδία της Sabra και της Shatila παραμένει ως ισχυρή υπενθύμιση του φαινομενικά ατελείωτου κύκλου εκτοπισμού.
Αν και οι ισραηλινές σφαγές έχουν σκοπό να θέσουν ένα τέλος στην παλαιστινιακή αντίσταση, άθελά τους, την τροφοδοτούν.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid027r1NkQ1P4TY6kmnNJb9m5UZfmTki2WxBHatHz7xD96DTrDz4v8zWYGtNuKnR4Zwzl
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1982, στα στρατόπεδα Sabra και Shatila στον Λίβανο έγινε μια από τις πιο φρικτές σφαγές που διέπραξαν οι ισραηλινές δυνάμεις εναντίον Παλαιστινίων και διήρκεσε τρεις ημέρες.
Ο ισραηλινός στρατός και οι συνεργάτες του στο πλαίσιο ενός σχεδίου με τον ισραηλινό υπουργό Πολέμου Αριέλ Σαρόν, απέκλεισαν τα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, εξοντώνοντας εκατοντάδες ένοπλους με το πρόσχημα της αναζήτησης Παλαιστινίων μαχητών.
Τα δύο στρατόπεδα έγιναν μάρτυρες βάναυσων θηριωδιών, κατά τις οποίες άνδρες, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν άγρια.
Μετά από τρεις ημέρες συνεχιζόμενων δολοφονιών μακριά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς εμποδίστηκαν, ο εκτιμώμενος αριθμός των δολοφονιών ήταν μεταξύ 3.500 και 5.000 από τους 20.000 ανθρώπους που ζούσαν εκεί.
Για τους Παλαιστίνιους, η τραγωδία της Sabra και της Shatila παραμένει ως ισχυρή υπενθύμιση του φαινομενικά ατελείωτου κύκλου εκτοπισμού.
Αν και οι ισραηλινές σφαγές έχουν σκοπό να θέσουν ένα τέλος στην παλαιστινιακή αντίσταση, άθελά τους, την τροφοδοτούν.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid027r1NkQ1P4TY6kmnNJb9m5UZfmTki2WxBHatHz7xD96DTrDz4v8zWYGtNuKnR4Zwzl
Η Σφαγή της Τζενίν:
Ελαβε χώρα στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης μεταξύ 1ης και 12ης Απριλίου 2002, είκοσι χρόνια μετά τη σφαγή της Σάμπρα και της Σατίλα και πενήντα χρόνια μετά τη σφαγή της Κίμπια.
Πάνω από 500 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, κυρίως παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι, από την αιματηρή σιωνιστική μανία, 5.000 στρατιώτες, 400 άρματα μάχης, 125 μπουλντόζες D9 και 50 μαχητικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, όπου ζούσαν 15.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Στις 3 Απριλίου η σιωνιστική οντότητα υπό την ηγεσία του Αριέλ Σαρόν, εξαπέλυσε ολομέτωπη επίθεση, βομβαρδίζοντας τον προσφυγικό καταυλισμό, με διάφορα βαρέα όπλα, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων, πυροβολικού και άλλων βαρέων πυρομαχικών. Τα δίκτυα ύδρευσης και ηλεκτρισμού έχουν καταστραφεί. Οι προμήθειες τροφίμων και φαρμάκων εμποδίστηκαν να φτάσουν στον προσφυγικό καταυλισμό. Δεκάδες κάτοικοι έχουν σκοτωθεί και τραυματιστεί.
Πολλά πτώματα έμειναν κάτω από τα ερείπια κατεδαφισμένων καταφυγίων και στους δρόμους και τα σοκάκια του καταυλισμού, ασθενοφόρα και ιατρικό προσωπικό δεν είχαν πρόσβαση στον προσφυγικό καταυλισμό και εμποδίστηκαν να απομακρύνουν τους νεκρούς και τους τραυματίες.
Ολόκληρες γειτονιές ισοπεδώθηκαν πλήρως από μπουλντόζες - σαφώς όχι από στρατιωτική ανάγκη, αλλά από επίδειξη άγριας διάθεσης. Τα παιδιά έβλεπαν τους πατεράδες τους να εκτελούνται μπροστά στα μάτια τους. Στις οικογένειες δεν επιτρεπόταν να θάψουν τους νεκρούς τους και έτσι κρύβονταν για μέρες με τα πτώματα των αγαπημένων τους προσώπων. Οι άμαχοι αναγκάζονταν να γδύνονται και έτσι γυμνοί στη συνέχεια περιφέρονταν στην άκρη της πόλης σε αυτή την ταπεινωμένη κατάσταση. Οι άντρες μαζεύονταν σαν ζώα και μεταφέρονταν με φορτηγά, επιδεινώνοντας τον τρόμο όσων έμειναν πίσω. Κάποια παιδιά αναγκάστηκαν να γδυθούν και να ξαπλώσουν σε σωρούς από σπασμένα γυαλιά, ενώ οι στρατιώτες κάθονταν πάνω τους, χλευάζοντας και τρομοκρατώντας τα.
Άμαχοι δέχθηκαν αδιακρίτως πυρά και απήχθησαν για να χρησιμοποιηθούν ως ανθρώπινες ασπίδες. Οι κρατούμενοι ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου. Αρκετά άτομα ισοπεδώθηκαν μαζί με τα σπίτια τους- και σχεδόν κανένα σπίτι στο στρατόπεδο δεν έμεινε άθικτο.
Άμαχοι δέχθηκαν αδιακρίτως πυρά και απήχθησαν για να χρησιμοποιηθούν ως ανθρώπινες ασπίδες. Οι κρατούμενοι ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου. Αρκετά άτομα ισοπεδώθηκαν μαζί με τα σπίτια τους- και σχεδόν κανένα σπίτι στο στρατόπεδο δεν έμεινε άθικτο.
Μια μητέρα φώναζε ξανά και ξανά στους στρατιώτες να μην ισοπεδώσουν το σπίτι της επειδή ο ανάπηρος γιος της βρισκόταν μέσα. Αυτοί προχώρησαν στο αδιανόητο - γκρέμισαν το σπίτι πάνω του, ενώ εκείνη παρακολουθούσε, ανήμπορη να επέμβει. Ήταν ζωντανός για τρεις ημέρες, αλλά δεν της επέτρεψαν να τον ξεθάψει. Πέθανε μέσα στα ερείπια.
Σε μια ακόμη ένδειξη της απόλυτης υποβάθμισης, το τζαμί και ο παιδικός σταθμός της Τζενίν καταστράφηκαν και παραμορφώθηκαν με περιττώματα και ρατσιστικά γκράφιτι- όπως και τα σπίτια εκατοντάδων ανθρώπων, ούτε ένα έπιπλο, ούτε ένα παιχνίδι δεν έμεινε άθικτο. Η σιωνιστική κατοχή εμπόδισε την επίσκεψη της ομάδας του ΟΗΕ που επρόκειτο να ερευνήσει αυτά τα γεγονότα. Αν και οι διεθνείς παρατηρητές δήλωσαν - καθώς η δυσωδία των σάπιων πτωμάτων ανέβαινε από τις κατεστραμμένες γειτονιές - ότι είχαν σαφώς διαπραχθεί κατάφωρα εγκλήματα πολέμου, καμία αξιόπιστη έρευνα δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κανείς δεν έχει λογοδοτήσει. Η σιωνιστική οντότητα ισχυρίζεται τώρα ότι εφόσον τα 500 πτώματα δεν έχουν ποτέ ανασκαφεί, οι ενέργειές τους δεν συνιστούν "σφαγή".
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02oA6YNw19PypzRgeYgTEWtKjm2RRmM4s5N55v5SE8YcBqjryXbqXWY1zzk3GBLSKBl
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02oA6YNw19PypzRgeYgTEWtKjm2RRmM4s5N55v5SE8YcBqjryXbqXWY1zzk3GBLSKBl
Σφαγή του Balad al-Sheikh το 1947 μ.Χ: 60 μάρτυρεςΣφαγή του Ντέιρ Γιασίν το 1948 μ.Χ.: περισσότεροι από 300 μάρτυρεςΣφαγή Majza, χωριό Abu Shosha, 1948 μ.Χ., περισσότεροι από 60 μάρτυρεςΣφαγή της Ταντούρα το 1948 μ.Χ.: Περισσότεροι από 200 μάρτυρες θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο.Σφαγή Λοντ 1948 μ.ΧΣφαγή του Khan Yunis το 1956 μ.Χ: περισσότεροι από 275 μάρτυρεςΣφαγή Μπαχρ αλ-Μπακάρ, 1970 μ.Χ, σε σχολείο, περισσότερα από 30 παιδιά μαρτύρησαν και 50 τραυματίστηκανΣφαγή Sabra και Shatila 1982 μ.Χ. 1500 μάρτυρεςΣφαγή (1η)στο Τζαμί Αλ Άκσα, 1990 μ.ΧΣφαγή του τζαμιού Ibrahimi, 1994 μ.ΧΣφαγή (2η)στο Αλ Άκσα, 1996 μ.ΧΣφαγή (3η)στο Αλ Άκσα το 2000 μ.ΧΣφαγή, σφαγή, σφαγή ...
2023 ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
Οι Παλαιστίνιοι σε όλο τον κόσμο σηματοδοτούν την Ημέρα της Νάκμπα ή την «καταστροφή» κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου, όταν πριν από 76 χρόνια 15.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 531 χωριά και κωμοπόλεις από τα 1300 ισοπεδώθηκαν εντελώς και όταν 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας από τις πατρογονικές τους εστίες στην Παλαιστίνη. Κατά την περίοδο εκείνη, Σιωνιστικές συμμορίες λεηλάτησαν τα υπάρχοντα των Παλαιστινίων ενώ τους ανάγκασαν επίσης να αναζητήσουν καταφύγιο έξω από την Παλαιστίνη.
Οι σιωνιστικές συμμορίες/πολιτοφυλακές διέπραξαν τουλάχιστον 28 σφαγές εναντίον του Παλαιστινιακού λαού κατά τη διάρκεια των εγκλημάτων της Al-Nakba του 1948, η πιο σημαντική από τις οποίες ήταν η σφαγή στο χωριό Deir Yassin όπου τουλάχιστον 107 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν καθώς επίσης διαπράχθηκαν βίαια και αδιακρίτως βιασμοί και μαζικές δολοφονίες.
Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της Al-Nakba του 1948 εξυπηρέτησαν τον στόχο της εκδίωξης του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού Παλαιστινίων και την απόκτηση διά της βίας όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της Ιστορικής Παλαιστίνης, είτε με δολοφονίες και πρόκληση σωματικής βλάβης στον κυρίαρχο και ανεξάρτητο Παλαιστινιακό πληθυσμό, είτε με τον εκφοβισμό του και τη διάδοση του τρόμου ανάμεσά του.
Σήμερα, (2024) · και από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ, η κατοχική δύναμη, έχει εντείνει τα εγκλήματά του σε μια προσπάθεια να επαναλάβει τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη Νάκμπα του 1948 μέσω της γενοκτονίας και ενός πολέμου εκδίκησης εναντίον του Παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας, για να ολοκληρώσει το αποικιακό σχέδιο της εξόντωσης και του αναγκαστικού εκτοπισμού, όπου περισσότεροι από 35.000 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν, το 70% από αυτούς, γυναίκες και παιδιά, και περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας, καθώς επίσης το 70% των σπιτιών, των επιχειρήσεων, των σχολείων, των πανεπιστημίων, των θρησκευτικών ιερών χώρων, και των υποδομών κατεδαφίστηκε. Όλες εκτός από 3 ιατρικές εγκαταστάσεις λειτουργούν μερικώς, ενώ η πρόσβαση σε νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, φάρμακα, στέγη είναι ανύπαρκτη. Όπως και στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής και οι ισραηλινοί έποικοι έχουν εντείνει την επιθετικότητά τους στον αυτόχθονα Παλαιστίνιο άμαχο πληθυσμό και τις περιουσίες τους, σκοτώνοντας περισσότερους από 450 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων παιδιών από τις 7 Οκτωβρίου 2023.
Οι Παλαιστίνιοι σε όλο τον κόσμο σηματοδοτούν την Ημέρα της Νάκμπα ή την «καταστροφή» κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου, όταν πριν από 76 χρόνια 15.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 531 χωριά και κωμοπόλεις από τα 1300 ισοπεδώθηκαν εντελώς και όταν 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας από τις πατρογονικές τους εστίες στην Παλαιστίνη. Κατά την περίοδο εκείνη, Σιωνιστικές συμμορίες λεηλάτησαν τα υπάρχοντα των Παλαιστινίων ενώ τους ανάγκασαν επίσης να αναζητήσουν καταφύγιο έξω από την Παλαιστίνη.
Οι σιωνιστικές συμμορίες/πολιτοφυλακές διέπραξαν τουλάχιστον 28 σφαγές εναντίον του Παλαιστινιακού λαού κατά τη διάρκεια των εγκλημάτων της Al-Nakba του 1948, η πιο σημαντική από τις οποίες ήταν η σφαγή στο χωριό Deir Yassin όπου τουλάχιστον 107 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν καθώς επίσης διαπράχθηκαν βίαια και αδιακρίτως βιασμοί και μαζικές δολοφονίες.
Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της Al-Nakba του 1948 εξυπηρέτησαν τον στόχο της εκδίωξης του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού Παλαιστινίων και την απόκτηση διά της βίας όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της Ιστορικής Παλαιστίνης, είτε με δολοφονίες και πρόκληση σωματικής βλάβης στον κυρίαρχο και ανεξάρτητο Παλαιστινιακό πληθυσμό, είτε με τον εκφοβισμό του και τη διάδοση του τρόμου ανάμεσά του.
Σήμερα, (2024) · και από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ, η κατοχική δύναμη, έχει εντείνει τα εγκλήματά του σε μια προσπάθεια να επαναλάβει τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη Νάκμπα του 1948 μέσω της γενοκτονίας και ενός πολέμου εκδίκησης εναντίον του Παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας, για να ολοκληρώσει το αποικιακό σχέδιο της εξόντωσης και του αναγκαστικού εκτοπισμού, όπου περισσότεροι από 35.000 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν, το 70% από αυτούς, γυναίκες και παιδιά, και περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας, καθώς επίσης το 70% των σπιτιών, των επιχειρήσεων, των σχολείων, των πανεπιστημίων, των θρησκευτικών ιερών χώρων, και των υποδομών κατεδαφίστηκε. Όλες εκτός από 3 ιατρικές εγκαταστάσεις λειτουργούν μερικώς, ενώ η πρόσβαση σε νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, φάρμακα, στέγη είναι ανύπαρκτη. Όπως και στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής και οι ισραηλινοί έποικοι έχουν εντείνει την επιθετικότητά τους στον αυτόχθονα Παλαιστίνιο άμαχο πληθυσμό και τις περιουσίες τους, σκοτώνοντας περισσότερους από 450 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων παιδιών από τις 7 Οκτωβρίου 2023.
Σήμερα, ( 2024 )·υπάρχουν 5,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες εγγεγραμμένοι στα αρχεία της UNRWA(ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΡΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ) που ζουν κυρίως σε προσφυγικούς καταυλισμούς στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη και στη διασπορά και στερούνται του δικαιώματος επιστροφής τους από το 1948 κατά παράβαση του ψηφίσματος 194 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
Η παράνομα αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, η οποία δεν ξεπερνά την έκταση των 360km2, είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, λόγω του γεγονότος ότι πάνω από το 70% του πληθυσμού της είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στους οποίους το Ισραήλ, η κατοχική δύναμη, συνεχίζει να αρνείται συστηματικά το δικαίωμά τους να επιστρέψουν.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 10.000 Παλαιστίνιοι που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές υπό απάνθρωπες συνθήκες και άρνηση των οικογενειακών επισκέψεων.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 10.000 Παλαιστίνιοι που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές υπό απάνθρωπες συνθήκες και άρνηση των οικογενειακών επισκέψεων.