Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

05 Δεκεμβρίου, 2016

Μία αγκαλιά 9 βουλευτές: του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων, της Χρυσής Αυγής, της Ένωσης Κεντρώων:


ΚΚΕ 
Σχόλιο για τη μετάβαση βουλευτών 
των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - Χρυσής Αυγής 
στο Καστελόριζο 


Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σχετικά με τη μετάβαση βουλευτών των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - Χρυσής Αυγής στο Καστελόριζο αναφέρει:

«Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ απ’ την πρώτη στιγμή δήλωσε ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει στις "παράτες" και τους ψευτολεονταρισμούς του υπ. Άμυνας, Π. Καμμένου, 
την ίδια στιγμή που αυτός και η κυβέρνησή του στηρίζουν, με όλους τους τρόπους, την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, 
η οποία αποτελεί παράγοντα αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων και υπόθαλψης της τουρκικής επιθετικότητας.
Η σύνθεση τελικά της αποστολής, με τους κυβερνητικούς βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αγκαλιά με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής,
 δείχνει ότι τέτοιες ενέργειες ανοίγουν επικίνδυνους δρόμους».

Σημειώνεται ότι το πρωί, τις νησίδες Ρω και Στρογγύλη επισκέφθηκε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, ο αναπληρωτής υπουργός, Δημήτρης Βίτσας και 9 βουλευτές, του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων, της Χρυσής Αυγής, της Ένωσης Κεντρώων, μέλη της επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής, συνοδευόμενοι από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τον αρχηγό ΓΕΣ. Στη συνέχεια θα μεταβούν στο Καστελόριζο.


Σπύρος Σούρλας
Εχει πολύ ενδιαφέρον πως ξαμολύθηκαν οικόσιτα των ξεπλένηδων των Ναζί,των ΑΝΕΛΛΣΥΡΙΖΑ,που τοσο καιρό τόχουν βουλώσει,γιά την ηθική,πολιτική και κοινωνικη εξόντωση των υποτελών τάξεων και κουνάνε τα δακτυλάκι,γιά την δήθεν 'έκτακτη εισφορά-ψίχουλο' σε συνταξιούχους.
Εχει πολυ ενδιαφέρον επίσης πως τα οικόσιτα,που τόχουν βουλώσει τόσο καιρό,για την εγκληματικη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών,γιά τις μεγάλες περικοπες επικουρικών συντάξεων (και όχι μόνο),γιά την αύξηση του ΦΠΑ (που φυσικά συνιστά άθλια ταξικη φορολόγηση,),γιά τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας,για την μεγάλη πτωχοποίηση περαιτέρω σημαντικου μέρους της κοινωνίας,γιά το ασφαλιστικό,που ειναι ότι πιό κατάπτυστο και δεν το τόλμησε ούτε ο Σαμαράς και τσακίζει συντάξεις,όρια συνταξιοδότησης και προνοιακά επιδόματα ,βγήκαν σήμερα στην ρούγα για να κουνήσουν το δακτυλάκι.
Εχει πολυ ενδιαφέρον που τα οικόσιτα,τα οποία τόσο καιρό,δεν εχουν βγάλει κιχ,γιά την τρομακτικη αύξηση της κατάθλιψης,των καρδιαγγειακών και των ,εγκεφαλικών κουνάνε το δακτυλακι.και έχουν και το θράσος να λένε πως έτσι δεν θα πεθάνουν άνθρωποι με την 'έκτακτη εισφορά ψίχουλο'.
Εχει πολυ ενδιαφέρον που τα οικοσιτα τοσο καιρό στηρίζουν ολο τον φασιστικό και αυριανιστικο εσμό φυλλαδων και blogs της κλικας Μαξίμου,αλλά και εθνικια ,σεξιστές υπουργους που ψυχιατρικοποιούν αποθρασυμένοι παρέα με λουμπεναριά καθε αντιφρονούντα.
Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον έχει που αυτά τα γελοία νούμερα,επαναφέρουν όλη την αντιπολιτική παπαρολογία περί 'κακού Σόϊμπλε΄,όπως ακριβώς ειχε κανει τον Ιούλιο του 15 όλο το Αυριανιστικό (άρα φασιστικό) σύστημα των ΑΝΕΛΛΣΥΡΙΖΑ,,είτε γιά οσους ειχαν αποχωρήσει από το Μουσσολινικό μόρφωμα,ειτε για αριστερούς και κομμουνιστές,που δεν είχαν ποτέ σχεση με αυτό..
Ξεχνουν τα αντιπολιτικα παπαγαλάκια,πως ο Σόϊμπλε αποτελεί ένα πρόσωπο ,-μέλος της Γερμανικης κυβέρνησης ,που είναι πλήρως εναρμονισμένο ,με το σύνολο της πολιτικης της ,γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι στο συνέδριο της Χριστιανοδημοκρατίας η αρχηγός του κόμματος Μέρκελ αποθέωσε 'ΕΙΔΙΚΑ αυτόν
Ξεχνούν τα αντιπολιτικά παπαγαλάκια της πλάκας,πως ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες σε αγαστή συνεργασια με την εδώ αστικη τάξη και τον ΣΕΒ,αλλά και τα σφουγκαρόπανά της δηλαδή τους ΑΝΕΛΛΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζουν μια ταξικά εγκληματικη πολιτική...άγριας λιτότητας και περικοπών,που οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους στην εξόντωση και στην απελπισία.
Ο Γκαιμπελισμός του πιό λούμπεν μορφώματος αστικης διαχειρισης ,δεν εχει προηγούμενο στην Μεταπολιτευση και πλέον το ψέμμα δεν έχει απλά 'κοντά ποδάρια',αλλά γυρίζει στα μούτρα τους.......
Σύντομα θα έρθει η ώρα,που δεν θα τολμάνε να ξεμυτίσουν από τα λαγούμιά τους,οι ξεπλένηδες των Ναζί στο Καστελόριζο.

04 Δεκεμβρίου, 2016

Για Δεκέμβρη 44: ακόμη παλεύουν να Μάς ενσωματώσουν στο σύστημά Τους:


Αστικές και οπορτουνιστικές ερμηνείες για το Δεκέμβρη του 1944
Το εξώφυλλο της έκδοσης από τη «Σύγχονη Εποχή»
Το εξώφυλλο της έκδοσης από τη «Σύγχονη Εποχή»
Στις 3 Δεκέμβρη 1944, έγινε μεγάλο συλλαλητήριο με απόφαση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στην Πλατεία Συντάγματος, κόντρα στην απόφαση κυβέρνησης Παπανδρέου και Αγγλων για διάλυση του ΕΛΑΣ, της Εθνικής Πολιτοφυλακής όχι όμως και της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου (ένοπλα αστικά τμήματα). 
Είχαν αποφασίσει επίσης γενική απεργία τη Δευτέρα 4 Δεκέμβρη. 

Το συλλαλητήριο χτυπήθηκε με τα όπλα αφήνοντας 21 νεκρούς και 140 τραυματίες. 
Στις 4 Δεκέμβρη μια τεράστια διαδήλωση συνοδεύει τα θύματα της ένοπλης αστικής βίας στην «τελευταία τους κατοικία». 

Μπροστά δέσποζε το πανό που έγραφε: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». 
Οι αστοί ξαναχτυπούν με όπλα. Ετσι άρχισε η ένοπλη σύγκρουση του ηρωικού Δεκέμβρη που κράτησε 33 μέρες.
Σήμερα παρουσιάζουμε ένα μέρος της εισαγωγής από την έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» «Δεκέμβρης του '44 κρίσιμη ταξική σύγκρουση» που επιμελήθηκε το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.
***
Η ιδεολογικοπολιτική διαπάλη, για τον ηρωικό ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, το Δεκέμβρη του 1944, εναντίον του βρετανικού στρατού στην Ελλάδα και των εγχώριων συμμάχων του, 
υπήρξε σκληρή και συνεχίζεται αμείωτη, παρά το γεγονός ότι μας χωρίζουν εβδομήντα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα. Μάλιστα, ανάλογα και με την κάθε φορά πολιτική συγκυρία, η διαπάλη αποκτά πιο οξυμένο χαρακτήρα. 
Δείχνει και αυτό με τον δικό του τρόπο, πόσο επίκαιρα είναι μια σειρά βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν από εκείνον τον μεγάλο λαϊκό αγώνα.
Κατά τον Γεώργιο Παπανδρέου, πρωθυπουργό στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» από τον Απρίλη του 1944 έως τις αρχές Γενάρη 1945, ο Δεκέμβρης ήταν «Στάσις και έγκλημα»1 του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, μιας ένοπλης μειοψηφίας, όπως έλεγε. 
Τον ίδιο χαρακτηρισμό έχουν δώσει για τον Δεκέμβρη σειρά αστών πολιτικών εκείνης της περιόδου και μεταγενέστεροι, όπως ο Θεμιστοκλής Τσάτσος.2 
Δεν αναφερόμαστε στους χαρακτηρισμούς που έχει δώσει στον Δεκέμβρη η προπαγάνδα της φασιστικής εκδοχής,
 γιατί βασικά καλύπτεται από τους προηγούμενους αστούς πολιτικούς.


Σύμφωνα με άλλους του σοσιαλδημοκρατικού τόξου, όπως ο δικηγόρος Σταύρος Κανελλόπουλος, στέλεχος του ΕΑΜ και της Ενωσης Λαϊκής Δημοκρατίας (ΕΛΔ), ο Δεκέμβρης ήταν μια «πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής».
3 Πρόκειται για ευρύτατα διαδεδομένη άποψη, ιδιαίτερα στις άμεσες μετά τον Δεκέμβρη δεκαετίες, που με διάφορες παραλλαγές έχουν υιοθετήσει μια σειρά ιστορικών
Για παράδειγμα, ο Περικλής Ροδάκης έγραψε: «Το Δεκέμβρη 1944 τον επέβαλαν οι Αγγλοι (...) Το ΚΚΕ και ΕΑΜ (...) σύρθηκε στη σύγκρουση. Μπορούσε να αποφύγει αυτήν την σύγκρουση, όπως έκαναν κι όλα τα ΚΚ της Δ. Ευρώπης».4

Στο χώρο της λαθολογίας κινήθηκε και ο Λεωνίδας Κύρκος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Δεκέμβρης «...από πολιτική πλευρά υπήρξε τραγικό λάθος».5
Οι εκτιμήσεις αυτές, δεν είναι απλώς λαθεμένες,
αλλά επιπλέον συμβάλλουν στην καταπολέμηση του επαναστατικού κινήματος και στην ενσωμάτωσή του στο σύστημα. 
Και γράφονταν αυτά, ενώ ένας λαός είχε πάρει τα όπλα και έδινε απλόχερα ακόμα και τη ζωή του.
Από τους νεότερους της αστικής ιστοριογραφίας, ο Μαρκ Μαζάουερ, θέτει τα ερωτήματα: «Επρόκειτο για την αρχή της κατάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές ή για μια αυθόρμητη αντίδραση της Αριστεράς ενάντια στη βία και τις προκλήσεις της Δεξιάς;».6 
θεωρώντας ότι αυτό το ερώτημα ακόμα δεν έχει απαντηθεί, ενώ κάνει λόγο για τη «Δεξιά» μόνο, παρακάμπτοντας επιτήδεια το ρόλο των «Κεντρώων» κομμάτων. 
Ισχυρίζεται, επιπλέον, πως η ηγεσία της Σοβιετικής Ενωσης «είχε κάνει ξεκάθαρο στην ηγεσία του ελληνικού Κομμουνιστικού Κινήματος ότι δεν επικροτούσε την κατάληψη της εξουσίας διά της βίας», επειδή «οι διαπραγματεύσεις του Τσώρτσιλ με τον Στάλιν είχαν καταλήξει σε μια συμφωνία που η Ελλάδα τότε αγνοούσε και η οποία παρέδιδε ρητά τη χώρα στη βρετανική σφαίρα επιρροής».7


Ηταν αντίθετη η σοβιετική πλευρά με τον ένοπλο αγώνα του Δεκέμβρη; 
Δεν έχουν βρεθεί αρχειακά ντοκουμέντα που να επιβεβαιώνουν την απάντηση θετικά ή αρνητικά. 
Ομως, έχει αναφερθεί μαρτυρία για θετική θέση του συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπόφ,8 επικεφαλής της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής που βρισκόταν τότε στην Ελλάδα, ενώ στις 15 - 26 Δεκέμβρη 1944, ο Τρ. Κοστόφ έστειλε ραδιοτηλεγράφημα προς τον Γ. Σιάντο, σχετικά με τη γνώμη του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, όπου αναφερόταν: «Ο παππούς συμβουλεύει ο αγώνας να συνεχιστεί. Εμείς κάνουμε καθετί το δυνατό».9

Ως συνέπεια, είναι ανεδαφική η άποψη του Μαζάουερ, ο οποίος απλώς επαναφέρει το γνωστό και χιλιοειπωμένο έως και σήμερα «μοίρασμα του κόσμου» από τις «Μεγάλες Δυνάμεις», που χυδαιοποιεί τα όρια της διαπάλης σοσιαλισμού - καπιταλισμού 
και συσκοτίζει το γεγονός ότι αυτά τα όρια καθορίζονταν από τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων και όχι από κάποιες υπόγειες συμφωνίες.
Τα ίδια, δηλαδή για συμφωνία Τσόρτσιλ - Στάλιν τον Οκτώβρη του 1944 στη Μόσχα, που οι βάσεις της είχαν τεθεί από το Μάη, έγραψε και ο Βάσος Μαθιόπουλος: «...στις αρχές Μαΐου του 1944 κρινόταν στην πραγματικότητα η μετα-πολεμική μοίρα της Ελλάδας, τουλάχιστον για τριάντα χρόνια». Πρόσθεσε επίσης ότι «... στην πραγματικότητα ανεξάρτητη έγινε η χώρα από τις 24 Ιουλίου 1974, ημέρα που κατέρρευσε η δικτατορία των συνταγματαρχών».10 
Είναι φανερή η προσπάθεια του συγγραφέα να συγκαλύψει τη συμμαχία ανάμεσα στις ξένες και ελληνικές αστικές δυνάμεις και την απροκάλυπτα δολοφονική στάση τους απέναντι στο ΕΑΜικό κίνημα. 
Δεν εξηγεί επιπλέον, τι άλλαξε επί της ουσίας μετά το 1974 στις διασυμμαχικές αστικές σχέσεις και γενικά στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, όσον αφορά την ταξική τους στόχευση απέναντι στο ΚΚΕ και στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.
Ομως, τα αστικά συμφέροντα, όπως και τα εργατικά, είναι παγκοσμίως ενιαία για κάθε πλευρά και δεν διαχωρίζονται με βάση την εθνική κυριαρχία. 
Ετσι, μόνο ως προπαγανδιστικό πυροτέχνημα μπορεί να εκληφθεί ο ισχυρισμός του ίδιου: «...Αν οι παράγοντες - κυβέρνηση και ΕΑΜ - συμφωνούσαν πραγματικά, ότι η υπόθεση του τόπου ήταν αποκλειστικά και κυρίαρχα δική τους κι όχι του στρατηγού Σκόμπι και του διπλωματικού συμβούλου Ρέτζιναλντ Λήπερ, ίσως ο Δεκέμβρης να είχε αποφευχθεί...»!11

Αντιγράφοντας ουσιαστικά τους Παπανδρέου και Τσάτσο, ο Στάθης Καλύβας, του πανεπιστημίου Γέιλ, έγραψε ότι «Τα Δεκεμβριανά ήταν στρατιωτικό κίνημα...».12
Προσπερνά έτσι και κρύβει, διά της διαστρέβλωσης, την πραγματικότητα ότι στις 33 μέρες του Δεκέμβρη συμμετείχε στον αγώνα ένας τεράστιος όγκος λαϊκών μαζών και όχι κάποιοι πραξικοπηματίες που καιροφυλακτούσαν στο σκοτάδι. 
Η θέση των τελευταίων βρίσκεται στην τάξη που υπερασπίζει ο Καλύβας, ο οποίος επίσης υποστήριξε: «Τα Δεκεμβριανά αποτέλεσαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου αναβαπτίστηκαν ως εθνικόφρονες και αντικομμουνιστές κάθε λογής δοσίλογοι».
«Ξεχνά» ότι την πρώτη κυβέρνηση των δοσιλόγων (Γεωργίου Τσολάκογλου) είχε χαιρετίσει το 1941 σχεδόν το σύνολο του αστικού πολιτικού κόσμου (Γ. Παπανδρέου, Π. Κανελλόπουλος, Δημ. Μάξιμος, Κ. Τσαλδάρης, Στέφ. Στεφανόπουλος, Πέτρος Ράλλης, Θεόδ. Πάγκαλος, Στυλ. Γονατάς, Θεόδ. Τουρκοβασίλης και πλειάδα άλλων).13 
Επιπλέον: Η ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας, ανεξάρτητα από το ότι συγκροτήθηκαν τελικά το 1943, είχε προταθεί στους Γερμανούς από την κυβέρνηση Τσολάκογλου το 1941, την κυβέρνηση που συνεχάρη ο αστικός πολιτικός κόσμος. Δηλαδή, τότε που όχι μόνο δεν είχε υπάρξει ο Δεκέμβρης, αλλά δεν υπήρχαν ούτε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, ενώ το ΚΚΕ αριθμούσε μερικές εκατοντάδες μέλη.
Ο ίδιος θεωρεί ως «σημαντικό άρθρο»14 κείμενο του Γρηγόρη Φαράκου (1996), στο οποίο ο τελευταίος υποστήριξε:
«...το σύνδρομο της κατάληψης της εξουσίας με σταλινικό τρόπο υπήρχε στην ηγεσία του ΚΚΕ. Η ηγεσία του κόμματος δεν είχε, ουσιαστικά, απομακρυνθεί από τη σταλινική αντίληψη: τη βίαιη, δηλαδή, κατάληψη της εξουσίας. Βέβαια, το ΚΚΕ ήθελε και διακήρυσσε την πολιτική της εθνικής ενότητας, κυρίως όμως στον βαθμό που η πολιτική αυτή θα του άνοιγε την προοπτική της εξουσίας».
Θα ήταν τελείως παράδοξο αν το ΚΚΕ, ακολουθώντας την πολιτική της «εθνικής ενότητας» (ανεξάρτητα από το ότι αυτή ήταν λαθεμένη), παραμέριζε από τον ορίζοντά του την προοπτική της εξουσίας. 
Ομως, ο συγγραφέας δεν πήρε καν υπόψη του ότι το ΚΚΕ ακολούθησε τον κοινοβουλευτικό δρόμο συμμετέχοντας στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» μετά από το Λίβανο,
 και πίστευε ότι θα επέβαλλε τη διεξαγωγή αδιάβλητων εκλογών, τις οποίες εκτιμούσε ότι θα κέρδιζε το ΕΑΜ. 
Αρα τα περί βίαιης κατάληψης της εξουσίας ήταν ανύπαρκτα.
Αλλά υπάρχει και το εξής ερώτημα: Γιατί είναι θεμιτή η χρήση της αστικής βίας, 
ενώ είναι αθέμιτη (τάχα σταλινικής αντίληψης...) η χρήση της λαϊκής βίας ενάντια σε μια μειοψηφία - δυνάστη της πλειοψηφίας του πληθυσμού; 
Και γιατί δεν είναι δημοκρατική κάθε μορφή πάλης (και η ένοπλη), όταν ένας λαός έτσι θα αποφασίσει να κάνει;
Αντί επιλόγου
Ο Δεκέμβρης του 1944 ήταν συνέχεια της πάλης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στην Κατοχή, του απελευθερωτικού κινήματος, στο οποίο ηγήθηκε το ΚΚΕ. 
Ηταν το προοίμιο της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), 
της κορυφαίας ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα.
Η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας, που, εξ αντικειμένου, διαπερνούσε την ελληνική κοινωνία και τα προηγούμενα χρόνια, τον Δεκέμβρη πρόβαλε με μεγαλύτερη οξύτητα, καθώς είχε φύγει από τη μέση ο παράγοντας της ξένης Κατοχής.
Στις μάχες των 33 ημερών, πρωταρχικά αναδείχτηκαν η μαζική - λαϊκή οργάνωση και αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η πολιτική επαγρύπνηση, μαζί με την αυτοθυσία σ' έναν αγώνα που δόθηκε με πρωταγωνιστές την εργατική τάξη και το κόμμα της, το ΚΚΕ.
Παραπομπές:
1. Γεωργίου Παπανδρέου, «Ο Δεκέμβριος 1944», «Καθημερινή», 2 Μάρτη 1948.
2. Θ. Δ. Τσάτσου, «Ο Δεκέμβριος 1944», Αθήναι, 1945, Βιβλιοθήκη του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
3. Ιωάννα Παπαθανασίου, «"Διαμάντι της Αντίστασης" ή "Πεπονόφλουδα της αγγλικής πολιτικής"», στο Συλλογικό, «Δεκέμβρης 1944, Μύθοι και Πραγματικότητες», σελ. 55, έκδ. «Η Αυγή», 8 Δεκέμβρη 2013.
4. Περικλή Ροδάκη, «Δεκέμβρης 1944», σελ. 215, εκδ. «Επικαιρότητα», Αθήνα, 1984.
5. Λεωνίδας Κύρκος, «Ανατρεπτικά», σελ. 129, εκδ. «Προσκήνιο», Αθήνα, 1995.
6. Mark Mazower, «Πρόλογος» στο Συλλογικό, «Μετά τον Πόλεμο», σελ. 14, εκδ. «Αλεξάνδρεια», Αθήνα, 2004.
7. Ο.π.
8. Σύμφωνα με μία μαρτυρία που αφορά τη σοβιετική στρατιωτική αποστολή: «Ηταν σύμβουλοι διαπιστευμένοι. Δεν εκδηλώνονταν παρά μονάχα σε έναν άνθρωπο, τον καθοδηγητή του Κόμματος. Δεν ήταν άνθρωποι που φλυαρούσαν. Πάντως, γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι εκεί που έπρεπε να πάρουν θέση για θέματα καθοριστικά, παίρνανε. Οχι οι ίδιοι, έπαιρνε η Σοβιετική Ενωση. Φυσικά, ήταν ενημερωμένοι, έπαιρναν μέρος σε συσκέψεις με την ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά είχαν και ξεχωριστές συναντήσεις. Στις παραμονές της σύγκρουσης του Δεκέμβρη, ο Ποπώφ γνωρίζει και συστήνει όχι συνθηκολόγηση, αλλά στάση ενεργητική». (Φοίβος Ο. Οικονομίδης, «Το σύνδρομο του Οδυσσέα», σελ. 37, εκδ. «Ορφέας», Αθήνα, 1999. Ο συγγραφέας αναφέρεται σε μαγνητοφωνημένη συνομιλία του με τον Βάσο Γεωργίου (27 Νοέμβρη 1997), προσωπικό γραμματέα του Γ. Σιάντου).
9. Κεντρικά Κομματικά Αρχεία ΚΚ Βουλγαρίας, όπως παρατίθεται στο «Φοίβος Οικονομίδης, Ο Δεκέμβρης του '44 και η διεθνής σημασία του», σελ. 67, εκδ. «Ορφέας», Αθήνα, 2005.
10. Βάσος Π. Μαθιόπουλος, «Ο Δεκέμβριος του 1944», σελ. 90, εκδ. «Νέα Σύνορα - Α. Α. Λιβάνη», Αθήνα, 1994.
11. Ο.π., σελ. 357.
12. Stathis Kalyvas@Skalyvas
13. Γεωργίου Κ. Σ. Τσολάκογλου, «Απομνημονεύματα», σελ. 165, έκδ. «Ακροπόλεως», Αθήναι, 1959.
14. Στάθης Καλύβας, «Η επιλογή της βίαιης ρήξης», «Το Βήμα», 5 Δεκεμβρίου 2004.

4/12/16 rizospastis

ο πρώην Δήμαρχος της Ζακύνθου Mποζίκης:

Μας στείλανε σε Αυτοκόλλητο την Άποψη του  πρώην Δημάρχου της  Ζακύνθου και Σας την παρουσιάζουμε:

η Άμεση Απάντηση ☺ από ψηφοφόρο Του: 

τρέξτε να Του κάνετε λάικ 
του έμειναν Για Συμπαράσταση 
μόνο οι ΧρυσΑυγίτες !!


Tania  Ευχαριστούμε !!

τα Παιδιά Μας με χρώματα και μουσικές Ενώνουν τις φωνές Τους: 23 Δεκέμβρη-18:30 στο 7ο Γυμνάσιο Νέας Ιωνίας

School Art Festival: 

,,θέλουμε να εκφραστούμε μέσα από τη μουσική, το θέατρο, το σκίτσο, τις νέες τεχνολογίες – video, την ποίηση και όλα τα είδη τέχνης,,
,,θέλουμε να δημιουργήσουμε, αλλά συναντάμε αμέτρητα εμπόδια για να το κάνουμε. Από το ασφυκτικό καθημερινό πρόγραμμα, από το σπίτι στο σχολείο και μετά στο φροντιστήριο, μέχρι τις ελλείψεις υποδομών στα σχολεία και τις γειτονιές μας,,

School Art Festival: 

23 Δεκέμβρη από τις 18:30 στην Πολυγωνική αίθουσα του 7ου Γυμνασίου Ν.Ιωνίας (Εμμ. Παππά 6 & Φιλελλήνων)

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ, ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ… ΓΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΑΣ!
Από την αρχή της χρονιάς οι μαθητές αποδείξαμε πως δεν εγκαταλείπουμε τα όνειρα και τις ανάγκες μας για μόρφωση και ζωή με δικαιώματα. Σε κάθε σχολείο και κάθε γειτονιά συζητήσαμε, ανταλλάξαμε τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας, οργανώσαμε τον αγώνα μας, πλημμυρίσαμε τους δρόμους με τα πανό, τα συνθήματά μας…
Δεν σταματήσαμε, δεν σταματάμε…
ο αγώνας μας συνεχίζεται γιατί όλα όσα κάνουν το σχολείο και τη ζωή μας χειρότερη παραμένουν, είναι εδώ…
Εδώ όμως είμαστε και εμείς! Ακόμα πιο αποφασισμένοι να συνεχίσουμε! …
Kαι στους δρόμους να ξαναβγούμε, αλλά και μέσα από την πολιτιστική μαθητική δημιουργία να προβάλουμε τις ανάγκες μας για ένα σχολείο που δε θα μας εξοντώνει αλλά θα μας μορφώνει πραγματικά, για ένα σχολείο που θα δίνει βήμα στην ανάγκη μας για δημιουργία, στην ουσιαστική επαφή μας με τις τέχνες, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Να διεκδικήσουμε χώρους και υποδομές για τις πολιτιστικές και αθλητικές σχολικές ομάδες.
23 Δεκέμβρη από τις 18:30 στο 7ο Γυμνάσιο Νέας Ιωνίας με χρώματα και μουσικές ενώνουμε τις φωνές μας, 
εκφράζουμε τις ανησυχίες, τα όνειρα και τις διεκδικήσεις μας για όσα μας ανήκουν και μας στερούν οι κυβερνήσεις και οι συνεργάτες τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αλλού…
Δεν τους χαρίζουμε τα όνειρά μας!
Συνεχίζουμε τον αγώνα μας με πολλές μορφές και τρόπους!
Σε κάθε σχολείο συζητάμε και οργανώνουμε τη συμμετοχή μας στο μεγαλύτερο μαθητικό πολιτιστικό φεστιβάλ πριν κλείσει η χρονιά!
Θα είμαστε εκεί όλοι οι μαθητές και οι πολιτιστικές μαθητικές ομάδες:
  • που δεν εγκαταλείπουμε τα όνειρα και τις ανάγκες μας για μόρφωση και ζωή με δικαιώματα
  • που θέλουμε να εκφραστούμε μέσα από τη μουσική, το θέατρο, το σκίτσο, τις νέες τεχνολογίες – video, την ποίηση και όλα τα είδη τέχνης.
  • που θέλουμε να δημιουργήσουμε, αλλά συναντάμε αμέτρητα εμπόδια για να το κάνουμε. Από το ασφυκτικό καθημερινό πρόγραμμα, από το σπίτι στο σχολείο και μετά στο φροντιστήριο, μέχρι τις ελλείψεις υποδομών στα σχολεία και τις γειτονιές μας, αλλά και το γεγονός πως για να ασχοληθούμε με τα ενδιαφέροντά μας πρέπει οι οικογένειες μας να δώσουν ένα σκασμό λεφτά.
  • που θέλουμε μέσα από τις μελωδίες μας, αλλά και κάθε είδος τέχνης να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στα χιλιάδες προσφυγόπουλα που είναι εγκλωβισμένα χωρίς τη θέλησή τους στη χώρα μας και παράλληλα να υψώσουμε τείχος στους φασίστες και το ναζιστικό τους δηλητήριο, να δημιουργήσουμε και να αγωνιστούμε ενάντια στον πόλεμο.
23 Δεκέμβρη οργανώνουμε τη δική μας γιορτή δημιουργίας, προβάλλουμε το καλλιτεχνικό μας έργο και αποδεικνύουμε και μ’ αυτό τον τρόπο ότι οι μαθητές δρούμε συλλογικά, στον αγώνα, στο μάθημα, στο τραγούδι, στη ζωή!
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!!!
Δηλώσεις συμμετοχής σχολείων, ομάδων, μαθητών:
e-mail: mathitesgr1@gmail.com
fb: mathites.gr
Τηλέφωνο: 6979363230, 6986191801
Δηλώσεις συμμετοχής μέχρι 15/12.
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ
Από εδώ μπορείτε να κατεβάσετε την ανακοίνωση

03 Δεκεμβρίου, 2016

άλλος ένας που καταγγέλλει☺τον Φιντέλ: ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΧΟΥΑΝΤΟΡΕΝΑ δείτε τι λέει:

**Ο Αλμπέρτο Χουαντορένα Ντάνχερ, όπως είναι το πλήρες ονοματεπώνυμό του, άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του στον κλασικό αθλητισμό και δεν αποτελεί υπερβολή ότι είναι ο διασημότερος, μετά το Φιντέλ Κάστρο, πολίτης της Κούβας, ξεπερνώντας σε φήμη ακόμη και τον σπουδαίο πυγμάχο Τεόφιλο Στίβενσον.
 το 1976έγινε ο μοναδικός αθλητής στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που κέρδισε χρυσά μετάλλια στα 400 μ. και στα 800 μ. στην ίδια διοργάνωση.

Εκτενή αποσπάσματα της συνέντευξης Τύπου που παραχώρησαν O ΑΛΜΠΕΡΤΟ ΧΟΥΑΝΤΟΡΕΝΑ KAI H ΑΝΑ ΦΙΝΤΕΛΙΑ ΚΙΡΟ χτες  στην Αθήνα 
Ο θρύλος του παγκόσμιου αθλητισμού Αλμπέρτο Χουαντορένα, υφυπουργός Αθλητισμού σήμερα, και η Ανα Φιντέλια Κιρό, ολυμπιονίκης και βουλευτής, πλαισιωμένοι από στελέχη του ΚΚΕ, απαντούν σε ερωτήσεις
Ο θρύλος του παγκόσμιου αθλητισμού Αλμπέρτο Χουαντορένα, υφυπουργός Αθλητισμού σήμερα, και η Ανα Φιντέλια Κιρό, ολυμπιονίκης και βουλευτής, πλαισιωμένοι από στελέχη του ΚΚΕ, απαντούν σε ερωτήσεις
«Καταδικασμένοι να αποτύχουν»! 
Μ' αυτή τη φράση ο Αλμπέρτο Χουαντορένα, μεγάλη μορφή του παγκόσμιου αθλητισμού, υφυπουργός Αθλητισμού σήμερα της Κούβας, 
προεξόφλησε την τύχη των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων εναντίον του Νησιού της Επανάστασης. 
Στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε χτες από κοινού με την επίσης ολυμπιονίκη Ανα Φιντέλια Κιρό
μίλησε για τις αγωνιστικές παραδόσεις της Κούβας, το υψηλό αίσθημα αξιοπρέπειας του λαού της, ο οποίος, όπως τόνισε απαντώντας σε σχετική ερώτηση, αγωνίζεται πάντα ενάντια στη στάση των ΗΠΑ 
«που προσπαθούν να το παίξουν χωροφύλακες όλου του κόσμου, που παραγνωρίζουν το ρόλο των διεθνών οργανισμών, όπως είναι ο ΟΗΕ, αλλά και της θέλησης των λαών. Ετσι, πιστεύουμε ότι είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν».

Ο Αλ. Χουαντορένα διευκρίνισε πως η Κούβα και ο λαός της με μεγάλο ενθουσιασμό προωθούν το κοινωνικό τους σύστημα. «Πιστεύω - σημείωσε - ότι έχουμε ένα λαμπρό μέλλον μπροστά μας με όλες αυτές τις αλλαγές που κάνουμε σε μια σειρά τομείς και κύρια στην εκπαίδευση. Και πιστεύουμε ότι το μέλλον της χώρας μας και του λαού μας είναι απόλυτα σίγουρο, γιατί έχει βαθιές ρίζες μέσα στο λαό και ο λαός μας έχει υψηλό ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο, έχει πίστη στην καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος και του ηγέτη μας, του Φιντέλ Κάστρο».

Δριμεία κριτική άσκησε στην Ευρωπαϊκή Ενωση, σημειώνοντας πως «δε μας απασχολεί το γεγονός ότι και η Ευρωπαϊκή Ενωση ήρθε να προστεθεί σε όλες αυτές τις πολύχρονες προσπάθειες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού να εξοντώσει τη χώρα μας. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει κανένα ηθικό ανάστημα και κανένα απολύτως δικαίωμα να καταδικάσει ή να τοποθετηθεί απέναντι στην Κούβα».
Αλλωστε, όπως σημείωσε, η κατάσταση στην Κούβα διαστρεβλώνεται και ανέφερε ως απόδειξη αυτού κάποια στοιχεία: «Από το 2000 μέχρι το 2003 από την Ευρωπαϊκή Ενωση η χώρα μας πήρε περίπου 12 εκατομμύρια δολάρια σαν βοήθεια, δηλαδή σε ετήσια βάση 4,1 εκατομμύρια. Τα οποία στην πραγματικότητα "έμειναν στο δρόμο", λόγω γραφειοκρατικών δυσκολιών από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή διαφόρων άλλων διαδικασιών.
Τι σημαίνει αυτός ο αριθμός μπροστά στα 70 δισ. δολάρια που είπαμε ότι έχει κοστίσει ο αποκλεισμός ενάντια στην Κούβα; Τι μπορεί να σημαίνει αυτός ο αριθμός, αυτά τα ποσά, μπροστά στα 2,5 δισ. δολάρια που ήταν οι απώλειες, τις οποίες είχαμε τα τελευταία δύο χρόνια από δύο πολύ καταστροφικούς κυκλώνες που έπληξαν τη χώρα μας;».
Ενώ συμπληρωματικά επανέλαβε τα λόγια του Φ. Κάστρο: «Τα τελευταία χρόνια η χώρα μας έκανε εισαγωγές από την Ευρωπαϊκή Ενωση της τάξης των 570 εκατομμυρίων δολαρίων. Εμείς κάναμε εξαγωγές σε αυτές τις κύριες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης ύψους 7,5 εκατομμυρίων δολαρίων». Ετσι, ανέφερε στην ομιλία του, ειρωνικά: «Τελικά ποιος βοηθάει ποιον;».
«Αυτή η περίφημη ανθρωπιστική βοήθεια - συνέχισε - για την οποία μιλάει η Ευρωπαϊκή Ενωση στην ουσία δεν υπάρχει. Στην πραγματικότητα η Ευρωπαϊκή Ενωση καλά θα έκανε να κοιτάζει τη δική της κατάσταση. Εχει πολλά προβλήματα η ίδια για να ασχοληθεί και όχι να ασχολείται με τα εσωτερικά προβλήματα της Κούβας».
Και καταλήγοντας τόνισε πως ο λαός της Κούβας γνωρίζει πολύ καλά τους εχθρούς του και εξέφρασε την πεποίθηση πως σήμερα είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένος σε όλους ανεξαίρετα τους τομείς, τόσο πολιτικά, όσο και ιδεολογικά, όσο και από άποψη ηθικού, ώστε να μην παραχωρήσει ούτε το ελάχιστο από την ελευθερία του και την ανεξαρτησία του.
«Γιατί - υπογράμμισε - έχουμε δείξει ότι είμαστε διατεθειμένοι και έτοιμοι να υπερασπίσουμε το πολιτικό μας σύστημα. Και, για να τελειώσω, πρέπει να σας πω ότι έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι η Επανάσταση αυτή θα συνεχιστεί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, γιατί ο λαός μας έχει δείξει ότι είναι έτοιμος να δώσει και τη ζωή του ακόμα, για να υπερασπίσει αυτό το σύστημα και διατεθειμένος να κρατήσει με κάθε θυσία την ανεξαρτησία και την ελευθερία του».
Ο αθλητισμός
μέσο διαπαιδαγώγησης

Ερωτώμενος για το αθλητικό σύστημα της Κούβας σημείωσε μεταξύ άλλων:
«Κατ' αρχήν, το κουβανικό σύστημα αθλητισμού βασίζεται ουσιαστικά πάνω σε μια πλατιά βάση, όπου το πιο σημαντικό είναι το σχολείο και το σύστημα που υπάρχει μέσα στα σχολεία για τη φυσική αγωγή.
Οπως ανέφερα και πριν για μας πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ακριβώς η διαπαιδαγώγηση του παιδιού κυρίως, αλλά γενικά και της νέας γενιάς μέσα από τον αθλητισμό. Εχουμε ένα σύστημα που βασίζεται πάνω στην περιφέρεια, ελαστικό δηλαδή κατά κάποιον τρόπο, ανάλογα με τα μέρη και αυτό αποτελεί τη βάση της πυραμίδας.
Πάνω σε αυτή τη βάση έχουμε 46.000 καθηγητές Φυσικής Αγωγής, από τους οποίους πάνω από 12.000 δουλεύουν ακριβώς σε επίπεδο σχολείου αποκλειστικά. Αυτό το σύστημα, επίσης, περιέχει και το συμμετοχικό σύστημα στο επίπεδο, όπως είπαμε, των σχολείων και της βάσης, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι ένα από τα κύρια ζητήματα που βάζει ο αθλητισμός είναι το θέμα της υγείας, να ανεβάσει το βιώσιμο, το προσδόκιμο ζωής, καθώς επίσης και να απασχολήσει τους νέους στον ελεύθερο χρόνο τους, αλλά και όλο τον πληθυσμό γενικότερα.
Αυτό το σύστημα φυσικής αγωγής και αθλητισμού που σας αναφέρω, αφορά πάνω από 13.000 φοιτητές σε όλη τη χώρα. Δηλαδή, μιλάμε για σχολεία ειδικά για αθλητισμό που έχουμε επίσης. Και αυτά ακριβώς τα σχολεία δίνουν κάθε δυνατότητα στο μαθητή να προχωρήσει στην παιδεία του, στην εκπαίδευσή του, αλλά και σε ό,τι αφορά τον αθλητισμό να ασχοληθεί ειδικότερα με τα διάφορα αθλήματα.
Εχουν, δηλαδή, όλες τις δυνατότητες για να σπουδάσουν, για να εξασκήσουν τον αθλητισμό, αλλά υπάρχει ένας χρυσός κανόνας. Πρέπει να είναι και καλοί μαθητές, για να μπορέσουν να συμμετάσχουν στους σχολικούς αγώνες. Αυτό, δηλαδή, που προσπαθούμε να πετύχουμε είναι ταυτόχρονα με τις καλές επιδόσεις στον αθλητισμό να έχουμε και υψηλό επίπεδο παιδείας και το παιδί να αναπτύξει το πνεύμα του με τον τρόπο που πρέπει.
Μετά υπάρχουν τα ειδικά σχολεία μέσα στο σύστημα του Αθλητισμού για τα παιδιά που θέλουν να προχωρήσουν στον αθλητισμό. Μετά φτάνουμε πια στις εθνικές ομάδες, όπου είναι οι ανώτατες σχολές αθλητών υψηλών επιδόσεων.
Ηδη αυτά τα σχολεία είναι πανεθνικού επιπέδου και εκεί ακριβώς, αυτή τη στιγμή, προετοιμάζονται οι φοιτητές εκείνοι που θα σταλούν και στους Ολυμπιακούς το 2004 στην Αθήνα».
Οι Κουβανοί αγωνίζονται
για την πατρίδα
και τη σημαία τους

«Υπάρχει όμως - συνέχισε - και ένας άλλος χρυσός κανόνας σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση των αθλητών. Εκείνος που είναι ο καλύτερος προπονητής και ο καλύτερος αθλητής δεν είναι αυτός που κερδίζει τα περισσότερα μετάλλια, αλλά κυρίως αυτός, ο οποίος είναι σε θέση να διαπαιδαγωγήσει και να εκπαιδεύσει με το σωστό τρόπο.
Υπάρχει, επίσης, και ένα ενδιαφέρον στοιχείο σ' αυτά. Στους Παναμερικανικούς Αγώνες του Αγίου Δομίνικου από τους 406 αθλητές που συμμετείχαν, το 95% προήλθε από αυτό το σύστημα του σχολικού αθλητισμού.
Βέβαια, μέσα στα πλαίσια μιας ερώτησης δεν είναι εύκολο να σας εξηγήσω όλο το αθλητικό σύστημα στην Κούβα, αλλά θα ήθελα να τονίσω κάτι που θεωρούμε πολύ σημαντικό. Ο κύριος χορηγός του αθλητικού συστήματος στη χώρα μας είναι το κράτος.
Επίσης, υπάρχει και κάτι άλλο σημαντικό στο αθλητικό κίνημα της χώρας μας. Είναι ακριβώς η συμμετοχή και η αγάπη των Κουβανών αθλητών που αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη σημαία τους.
Κάθε φορά που κάποιος αθλητής μας κερδίζει κάποιο μετάλλιο, πάντα το αφιερώνει στο λαό μας, στην Επανάστασή μας και κυρίως στον κύριο προωθητή του κουβανικού αθλητισμού, που είναι ο Κομαντάντε της Επανάστασης Φιντέλ Κάστρο, που μας δίδαξε ότι η υποχρέωση που έχουμε αναλάβει απέναντι στη χώρα μας, η αγάπη απέναντι στη χώρα μας και κάθε προσπάθεια για τη χώρα μας είναι το πιο σημαντικό.
Υπάρχουν, επίσης, και άλλοι τομείς στον Αθλητισμό που βοηθάνε πολλοί. Υπάρχει μία αθλητική βιομηχανία στη χώρα που βοηθάει πολύ με διάφορα είδη, υπάρχει ένα ειδικό ινστιτούτο αθλητιατρικής που βοηθάει πολύ για την καλή υγεία των αθλητών.
Υπάρχει, επίσης, και ένας ολόκληρος στρατός εθελοντών που βοηθάνε κι αυτοί με τον τρόπο τους στην προώθηση του Αθλητισμού, ο οποίος απασχολεί 57.000 μέλη, που εργάζονται στη Φυσική Αγωγή, στην Ψυχαγωγία, στον Αθλητισμό και είναι πολλά τα αθλητικά ταλέντα που τα έχουν ανακαλύψει αυτοί οι εθελοντές, όπως είναι η περίπτωση, για παράδειγμα, του Τεόφιλο Στίβενσον. Τον ανακάλυψε ακριβώς ένας τέτοιος εθελοντής που ασχολιόταν στον τομέα της πυγμαχίας στην περιοχή που γεννήθηκε, στη Λαθούνα.
Ηθελα με αυτά τα λόγια να δείξω ποια είναι η προσφορά όλων αυτών στην προώθηση του Αθλητισμού στην Κούβα. Με όχι, δηλαδή, πολλά λόγια, ελπίζω να σας έδωσα μια εικόνα για το πώς αναπτύσσεται το αθλητικό κίνημα στη χώρα μας».
Κρατάμε ζωντανό το κίνημα
του Αθλητισμού
παρά τις δυσκολίες

Σε άλλη ερώτηση για τις δυσκολίες, που αντιμετωπίζουν λόγω του εμπάργκο, ο Αλ. Χουαντορένα υπογράμμισε:
«Αναγκαστήκαμε να προωθήσουμε τον Αθλητισμό μέσα στα πλαίσια ενός άδικου αποκλεισμού, ενός εγκληματικού αποκλεισμού, ηλίθιου τελείως, παράλογου, που έχει δημιουργήσει στην Κούβα ζημιές της τάξης των 72 δισ. δολαρίων.
Αναγκαστήκαμε, λοιπόν, να κάνουμε μια σειρά αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο αθλητικό σύστημα της χώρας μας, τόσο λόγω του αποκλεισμού, όσο και λόγω της διάλυσης της σοσιαλιστικής κοινότητας. Πρέπει να το πούμε αυτό. Ετσι, προωθήσαμε ακόμα περισσότερο τους τοπικούς αγώνες σε επίπεδο δήμων.
Αναγκαστήκαμε από μια στιγμή και πέρα να κάνουμε μια ακόμα πιο λογική χρήση των πόρων που δίνει το κουβανικό κράτος για τον αθλητισμό σε πανεθνικό επίπεδο. Ρίξαμε το βάρος κυρίως στις συζητήσεις και στις συνεννοήσεις ανάμεσα στο διευθυντικό συμβούλιο του υπουργείου μας για το πού πρέπει να ρίξουμε το βάρος, σε ποια αθλήματα τα οποία θα συμμετάσχουν σε διεθνείς αγώνες.
Παρ' όλες αυτές τις οικονομικές δυσκολίες, τους τεράστιους οικονομικούς περιορισμούς που έχουμε λόγω του αποκλεισμού, παρ' όλα αυτά καταφέρνουμε να φτάσουμε σε μεγάλες επιδόσεις, όπως έδειξαν οι τελευταίοι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σίδνεϊ, όπου η Κούβα κατέκτησε 11 χρυσά, 11 αργυρά και 9 χάλκινα μετάλλια.
Για παράδειγμα, τώρα στους Ολυμπιακούς στην Αθήνα το 2004 σημαίνει ότι πρέπει να κάτσουμε να σκεφτούμε και να εκτιμήσουμε, πράγμα το οποίο ήδη έχουμε ξεκινήσει, ποια θα είναι τα κύρια αθλήματα όπου θα ρίξουμε το βάρος, ώστε να έχουμε αντίστοιχα αποτελέσματα και εδώ στην Αθήνα. Ετσι, δηλαδή, ώστε τους λίγους πόρους που μπορούμε να διαθέσουμε για τον Αθλητισμό να τους χρησιμοποιήσουμε με τον καλύτερο τρόπο, ώστε να έχουμε τα αποτελέσματα που ελπίζουμε να έχουμε τελικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Αυτό τώρα που μπορώ να σας πω είναι ότι, παρά τις τεράστιες πραγματικά οικονομικές δυσκολίες μας, καταφέραμε να έχουμε μεγάλες επιδόσεις τόσο διεθνώς όσο και κυρίως στο εσωτερικό της χώρας μας, να κρατήσουμε δηλαδή ζωντανό το κίνημα του Αθλητισμού και να έχουμε αυτή τη στιγμή εξασφαλισμένη την ανάπτυξη τόσο του πλατιού κινήματος του Αθλητισμού, όσο και των ειδικών αθλητών που παίρνουν μέρος σε διεθνείς και σε τοπικούς αγώνες μέχρι το 2012.
Δηλαδή, να έχουμε τέτοια αθλητικά αποθέματα σε αθλητές, με την απαραίτητη στήριξη στην οποία πάντα, όπως είπαμε, μπορούμε να υπολογίζουμε, που να έχουμε εξασφαλίσει την καλή συμμετοχή μας και το 2008 και το 2012».
Η Κούβα μπορεί να διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες
Σε ερώτηση σχετικά με το αν ο Ιβάν Πεντρόσο θα σταματήσει τον αθλητισμό ή όχι, ο ομιλητής απάντησε πως είναι σίγουρο ότι θα συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, παρά τους σοβαρούς τραυματισμούς.

Κληθείς να σχολιάσει ποιες αλλαγές βλέπει να έχουν γίνει στα δικά του αγωνίσματα και ποιους αθλητές ξεχωρίζει σ' αυτά, σημείωσε πως είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς με ακρίβεια, αφού πολλοί δρομείς είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο. Τόνισε, πως ο καθένας έχει δυνατότητες να κερδίσει.

Σε ερώτηση για το αν ευσταθεί η πληροφορία ότι η Κούβα ετοιμάζεται να διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012 και αν ναι πώς σχεδιάζει να κινηθεί, με δεδομένη την εμπορευματοποίηση των Αγώνων και το τεράστιο κόστος τους, επισήμανε ότι η Κούβα έχει το ηθικό ανάστημα και κάθε δικαίωμα να τους διεκδικήσει, έχει την οργανωτική δυνατότητα, έχει την υποδομή, τόσο ξενοδοχειακή όσο και αθλητική. Εχει μια αρκετά καλή υποδομή αθλητική που μας κληροδότησαν οι Παναμερικανικοί Αγώνες που έγιναν στην Αβάνα το 1991! 
«Εχουμε - συμπλήρωσε - ένα λαό αγωνιστή που έχει δείξει τη δύναμή του και την αντίστασή του. Αυτό φάνηκε και σε αυτά τα 40 χρόνια Επανάστασης, που καταφέραμε να ζήσουμε στα 90 μίλια από τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Και απευθυνόμενος στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τόνισε πως θα ήταν πραγματικά πάρα πολύ χρήσιμο να μπορέσει να διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες και μια χώρα του Τρίτου Κόσμου, όπου να μην είναι τα πάντα εμπορευματοποίηση με το οποιοδήποτε τίμημα. Ενώ, με την ευκαιρία ευχήθηκε στην Ελλάδα καλή επιτυχία στη διεξαγωγή των αγώνων.
Η Ανα Φιντέλια Κιρό ερωτήθηκε για την πορεία της μετά τον αθλητισμό και απάντησε:
«Μετά τη μεγάλη νίκη μου εδώ στην Ελλάδα το 1997 αποσύρθηκα το 2000, το 1999 έκανα το πρώτο μου παιδί, το 2001 άλλο ένα παιδί και εξακολουθώ να είμαι στενά δεμένη και να παρακολουθώ από πολύ κοντά όλες τις αθλητικές δραστηριότητες της χώρας μου. Είμαι, παράλληλα, και βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας, στο Κοινοβούλιο δηλαδή της χώρας μας, όπως ακριβώς και ο σύντροφος Χουαντορένα».

Τέλος, κληθείς ο Α. Χουαντορένα να σχολιάσει τη μάστιγα του ντόπινγκ, μιας και πρόσφατα επανεκλέχτηκε στο ΔΣ της «IAF» και για το πώς μπορεί αυτή να παρέμβει στο μεγάλο αυτό θέμα,υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, πως είναι χρέος ο αγώνας ενάντια στο ντόπινγκ, τόνισε πως την ευθύνη κυρίως έχουν οι Ομοσπονδίες, οι διεθνείς οργανισμοί, αλλά και οι ίδιοι οι αθλητές.
Σε ό,τι αφορά τη Διεθνή Ομοσπονδία σημείωσε πως γίνεται μεγάλος αγώνας ενάντια στο doping, αναφερόμενος και ειδικότερα στους τρόπους διεξαγωγής του, και εξέφρασε την πίστη ότι όλο και περισσότερος κόσμος αποχτάει συνείδηση αυτής της κατάστασης. Εξέφρασε ακόμη την ικανοποίηση και την υπερηφάνειά του για το γεγονός ότι η Κούβα κάνει αγώνες πέρα για πέρα καθαρούς.

**aπό: 
www.sportit.gr
Αλμπέρτο Χουαντορένα: ο πιο διάσημος, μετά το Φιντέλ Κάστρο, Κουβανός

Στις 3 Δεκεμβρίου 1950 γεννήθηκε στο Σαντιάγο δε Κούβα ένας αθλητής που έμελλε να γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του στίβου και γενικότερα του παγκόσμιου αθλητισμού.

Ο Αλμπέρτο Χουαντορένα Ντάνχερ, όπως είναι το πλήρες ονοματεπώνυμό του, άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του στον κλασικό αθλητισμό και δεν αποτελεί υπερβολή ότι είναι ο διασημότερος, μετά το Φιντέλ Κάστρο, πολίτης της Κούβας, ξεπερνώντας σε φήμη ακόμη και τον σπουδαίο πυγμάχο Τεόφιλο Στίβενσον.

Παιδί της επανάστασης, άλλωστε ο πατέρας του υπήρξε στέλεχος της κουβανικής κυβέρνησης, έδειξε από μικρός την έφεσή του στον αθλητισμό. Με ύψος 1,88 μ. και φοβερό διασκελισμό, που έφτανε τα 2,5 μ., ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ.

Σε κάποια προπόνηση της ομάδας του, το 1971, τον είδαν «κυνηγοί» ταλέντων και τον έπεισαν, με δυσκολία πάντως, να μεταπηδήσει στο στίβο. Πέρασαν μόλις 5 μήνες κι ο νεαρός Αλμπέρτο έγινε μέλος της εθνικής ομάδας.

Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, το 1972, στα 400 μέτρα, αλλά αποκλείστηκε στον ημιτελικό, λόγω της απειρίας του, τερματίζοντας 5ος στη σειρά του.

Εκείνη την εποχή, προπονητής στην ομάδα κλασικού αθλητισμού της Κούβας ήταν ο Πολωνός Ζίγκμουντ Ζαμπιερζόβσκι. Είδε τον Χουαντορένα, εντυπωσιάστηκε από το φυσικό του ταλέντο και του πρότεινε να ασχοληθεί και με τα 800 μέτρα.

Την επόμενη χρονιά το «άλογο», όπως ήδη τον αποκαλούσαν, κέρδισε και τα δύο αγωνίσματα στην Πανεπιστημιάδα της Μόσχας.

Τρία χρόνια αργότερα βρέθηκε μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της αθλητικής του καριέρας, ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Μόντρεαλ.

Αποφασισμένος όσο ποτέ άλλοτε, παρά τις δύο επεμβάσεις στο πόδι το 1976, υπερέβαλε εαυτόν κι έγινε ο μοναδικός αθλητής στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που κέρδισε χρυσά μετάλλια στα 400 μ. και στα 800 μ. στην ίδια διοργάνωση.

Χρειάστηκε να τρέξει 7 κούρσες σε διάστημα 6 ημερών για να πετύχει το διπλό του άθλο, αλλά και δύο ακόμη με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ400 της Κούβας,

Στις 25 Ιουλίου 1976 κέρδισε κατά κράτος τον σπουδαίο Βέλγο Ιβο Βαν Ντάμε στον τελικό των 800 μ. με επίδοση 1.43.50 (αρχικά δόθηκε 1.43.47) που ήταν παγκόσμιο ρεκόρ, το οποίο κατείχε ο Ιταλός Φραντσέσκο Φιασκονάρο.

Στα 400 μ. ο συναγωνισμός ήταν έντονος. Ο Χουαντορένα είχε να αντιμετωπίζει 3 Αμερικανούς. Ο τελικός έγινε στις 29 Ιουλίου 1976. Η «λευκή αστραπή», όπως ήταν το δεύτερό του προσωνύμιο, αναπτύχθηκε εντυπωσιακά μετά τα 300 μέτρα και με χρόνο 44.26 (αρχικά δόθηκε 44.28) άφησε δεύτερο και τρίτο αντίστοιχα τους Φρεντ Νιούχαουζ (44.40) και Χέρμαν Φρέιζιερ (44.95).

Την επόμενη χρονιά, στην Πανεπιστημιάδα της Σόφιας, κέρδισε το χρυσό στα 800 μ. με νέο παγκόσμιο ρεκόρ 1.43.40. Η συνέχεια, όμως, ήταν δυσάρεστη. Οι συνεχείς τραυματισμοί στους τένοντες και τους μύες μείωσαν αισθητά την απόδοσή του.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, το 1980, κατετάγη 4ος στα 800 μ. και τρία χρόνια αργότερα στο Ελσίνκι, στο 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, γράφτηκε ουσιαστικά ο επίλογος της καριέρας του Χουαντορένα.

Η κραυγή του τη στιγμή του τραυματισμού στον προκριματικό των 800 μ. συγκλόνισε τους θεατές στο «Ολυμπιακό Στάδιο» της φινλανδικής πρωτεύουσας, αλλά κι όσους παρακολουθούσαν τον αγώνα από τους τηλεοπτικούς δέκτες.

Το 1984, η Κούβα, όπως και τα περισσότερα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, μποϊκοτάρισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Αντζελες και μοιραία ο Χουαντορένα δεν έλαβε μέρος, ανακοινώνοντας παράλληλα την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.

Στη συνέχεια ανέλαβε καίριες στον τομέα αθλητισμού της Κούβας, με θητείες στην προεδρία της Ομοσπονδίας Στίβου, του Ινστιτούτου Φυσικής Αγωγής. Διετέλεσε κι αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού της χώρας του. Υπήρξε μέλος του ΔΣ της IAAF, ενώ από το 2012 αποτελεί μέλος του Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού.