Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Stelios Kanakis. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Stelios Kanakis. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2020

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ: Κι Όμως Yπάρ­χει Λύση...Κόντρα στον Εκπηθικισμό που Υπο­βαλ­λό­μα­στε Τόσα Χρό­νια.





Η πανδημία, η ανοχύρωτη κοινωνία και ο Μεσαίωνας
Γρά­φει ο Στέ­λιος Κα­νά­κης //

Από τη μία η παν­δη­μία του ιού. 

Λαοί ξέ­νοια­στοι όσον αφορά το εν­δε­χό­με­νο του θα­νά­του, συ­νει­δη­το­ποιούν ξαφ­νι­κά πως μπο­ρεί να κιν­δυ­νέ­ψουν άμεσα.

Οι κοι­νω­νί­ες δια­πι­στώ­νουν, έστω και με κα­θυ­στέ­ρη­ση, πως είναι ζή­τη­μα ζωής και θα­νά­του να δρά­σουν συλ­λο­γι­κά. 
Να προ­στα­τεύ­σει κα­θείς την ομάδα και μέσω αυτής να προ­στα­τευ­θεί κι ο ίδιος. 
Να πε­ριο­ρί­σει, να θυ­σιά­σει τη βολή του, να συ­νει­σφέ­ρει στο σύ­νο­λο κι έτσι να προ­σφέ­ρει και στον εαυ­τόν του μέσω της κοι­νό­τη­τας. 
Αλλά φευ είναι απαί­δευ­τες σ’ αυτό. Κα­νείς δεν τους το δί­δα­ξε – απε­να­ντί­ας το αντί­θε­το έχει συμ­βεί, κι έτσι οι άν­θρω­ποι πα­λαν­τζά­ρουν αμή­χα­νοι κι έντρο­μοι ωσάν σε ναυα­γο­σω­στι­κή λέμβο μ’ ότι δυ­σοί­ω­νο προ­οιω­νί­ζει κάτι τέ­τοιο.
Κι όλοι αντι­λαμ­βά­νο­νται με τρόμο την εγκλη­μα­τι­κή γύ­μνια και την ανη­μπο­ριά αυτού που λέμε κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός. 
Το σύ­στη­μα υγεί­ας εμπο­ρευ­μα­το­ποι­η­μέ­νο, ξε­χαρ­βα­λω­μέ­νο και αθλί­ως υπο­χρη­μα­το­δο­τού­με­νο. 
Οι ελ­λεί­ψεις τε­ρά­στιες ακόμη και υπό κα­νο­νι­κές συν­θή­κες. Πέντε (5) κλί­νες ΜΕΘ ανά 100.000 υπάρ­χουν στη χώρα μας, όταν και οι 8,5 της Ιτα­λί­ας απο­δεί­χτη­καν ανε­παρ­κέ­στα­τες και το εκεί σύ­στη­μα κλά­τα­ρε. 
Τα νο­σο­κο­μεία της χώρας υπο­στε­λε­χω­μέ­να, με χι­λιά­δες κενές ορ­γα­νι­κές θέ­σεις ια­τρι­κού και νο­ση­λευ­τι­κού προ­σω­πι­κού. 
Ο εξο­πλι­σμός πε­πα­λαιω­μέ­νος. Το προ­σω­πι­κό στα όρια της εξά­ντλη­σης. Αλλά αυτά είναι γνω­στά ή θα έπρε­πε να είναι γνω­στά σε όλους και ικα­νός λόγος ανη­συ­χί­ας και ερω­τη­μα­τι­κών.

Από την άλλη κι ενώ θα ήλ­πι­ζε κα­νείς ότι έστω και την ύστα­τη στιγ­μή θα μπο­ρού­σε να υπάρ­ξει μια συ­ντε­ταγ­μέ­νη προ­σπά­θεια ώστε να θρη­νή­σου­με όσο γί­νε­ται λι­γό­τε­ρους συ­ναν­θρώ­πους μας ζούμε έναν ασύλ­λη­πτο τρα­γέ­λα­φο. Κι όλα στο βωμό του κέρ­δους. 
Κι άντε με τον κάθε έμπο­ρα, εφο­πλι­στή και βιο­μή­χα­νο να κά­νεις κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή. 
Η εξέ­τα­ση σε ιδιω­τι­κό ερ­γα­στή­ριο στοι­χί­ζει 300 ευρώ όπου σου χρε­ώ­νουν και επί­σκε­ψη σε για­τρό καθώς τον έλεγ­χο για τους προη­γού­με­νους ιούς γρί­πης. 
Αε­ρο­πο­ρι­κές εται­ρεί­ες αρ­νού­νται επί δι­ή­με­ρο να πα­ρα­λά­βουν και να με­τα­φέ­ρουν δείγ­μα­τα ασθε­νών στην Αθήνα (Πα­στέρ) για εξέ­τα­ση, πλοιο­κτή­τριες εται­ρεί­ες δί­νουν άδεια από­πλου σε πλοία τους με ύπο­πτα κρού­σμα­τα στο πλή­ρω­μα, ασθε­νείς με­τα­φέ­ρο­νται χωρίς προ­φυ­λά­ξεις, άλλοι πε­ρι­μέ­νουν με τις ώρες να εξε­τα­στούν. 
Ακόμη και στην προ­σπά­θεια να κά­νεις τη­λε­φω­νι­κά πα­ραγ­γε­λία από γνω­στή αλυ­σί­δα σού­περ μάρ­κετ, σου απα­ντούν πως θα πα­ρα­λά­βεις σε… μία εβδο­μά­δα.
Κι όμως υπάρ­χει λύση. Την έδει­ξε η μα­κρι­νή Κίνα. Όταν μια επι­δη­μία γί­νε­ται πρό­βλη­μα όλης της κοι­νω­νί­ας, όταν μια κοι­νω­νία έχει παι­δευ­τεί στο να δρα συλ­λο­γι­κά, υπάρ­χουν οι υπο­δο­μές και το πρό­βλη­μα δεν είναι το κο­ντο­πρό­θε­σμο κέρ­δος μπο­ρούν να γί­νουν «θαύ­μα­τα».
 Εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι λει­τούρ­γη­σαν συ­ντε­ταγ­μέ­να, τέ­θη­καν σε κα­ρα­ντί­να, ου­σια­στι­κά αυ­το­πε­ριο­ρί­στη­καν πει­θαρ­χη­μέ­να, δέκα έξι νο­σο­κο­μεία προ­στέ­θη­καν στις προ­ϋ­πάρ­χου­σες υπο­δο­μές σε χρόνο ρεκόρ, χι­λιά­δες άν­θρω­ποι με­τεκ­παι­δεύ­τη­καν αστρα­πιαία σε άλλες ερ­γα­σί­ες. 
Με­τα­ξύ αυτών και αρ­κε­τές χι­λιά­δες για να τρο­φο­δο­τούν τα εκα­τομ­μύ­ρια των κλει­σμέ­νων στα σπί­τια τους με τα απα­ραί­τη­τα.
 Και φαί­νε­ται να το έλεγ­ξαν. Κι ας μην έχουν… θεό και «σώ­μα­τα» και «αί­μα­τα». 
Μέχρι κι ο φει­δω­λός σε ανά­λο­γες πε­ρι­πτώ­σεις Π.Ο.Υ. εξε­πλά­γη δη­μό­σια για το επί­τευγ­μα. 
Και ήδη η Κίνα εξά­γει σχε­τι­κή… τε­χνο­γνω­σία. Σε Ιράκ, Ιράν και τώρα στην Ιτα­λία. Βο­ή­θεια που οι… ευ­ρω­παϊ­κές Γαλ­λία και Γερ­μα­νία την αρ­νή­θη­καν.

Δυ­στυ­χώς εμείς, γε­ω­γρα­φι­κά και όχι μόνο, εί­μα­στε στον αντί­πο­δα της Κίνας. 
Κα­τα­με­σής όμως του πα­ρα­λο­γι­σμού. 
Στην πηχτή μπόχα του σκο­τα­δι­σμού. Κλεί­νουν τα πάντα για να πε­ριο­ρι­στεί η με­τά­δο­ση του ιού, αλλά οι εκ­κλη­σί­ες πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτές. 
Ο ιός με­τα­δί­δε­ται σε οποιον­δή­πο­τε κλει­στό χώρο, εκτός των εκ­κλη­σιών. Και δεν βγαί­νει ένας σο­βα­ρός άν­θρω­πος να διαρ­ρή­ξει τα ιμά­τιά του. Με­γα­λο­πα­πά­δες – σύσ­σω­μη η εκ­κλη­σία προ­τρέ­πουν το δόλιο το κοινό να κοι­νω­νή­σει. Έγκλη­μα που θα μεί­νει ατι­μώ­ρη­το (του­λά­χι­στον προς ώρας). 
Ο ίδιος ο ΕΟΔΥ απα­ντού­σε πως δεν υπάρ­χει πρό­βλη­μα με την αγία κοι­νω­νία. Από κοντά και κά­ποιοι με­γα­λο­σχή­μο­νες για­τροί που φαί­νε­ται να ξε­πλη­ρώ­νουν… γραμ­μά­τια. 
Κά­ποιοι άλλοι ψελ­λί­ζουν πως «δεν έχει απο­δει­χθεί ότι ο ιός με­τα­δί­δε­ται με το σάλιο» και δεν ντρέ­πο­νται ή δεν φο­βού­νται να το εκ­στο­μί­ζουν. 
Έστω κι έτσι να ήταν – που δεν είναι, κά­νουν πως δεν γνω­ρί­ζουν ως επι­στή­μο­νες, πως το ασφα­λές θα ήταν να είχε απο­δει­χθεί πως «ο ιός ΔΕΝ με­τα­δί­δε­ται με το σάλιο». 
Ανισ­σό­ρο­ποι και φα­σί­ζο­ντες κυ­βερ­νη­τι­κοί, που ως υπουρ­γοί υγεί­ας που δια­τέ­λε­σαν είναι και υπεύ­θυ­νοι για το χάλι της, ζη­τούν υστε­ρι­κά και αλή­τι­κα δή­λω­ση αθε­ΐ­ας από τους συ­νο­μι­λη­τές τους.

Ανο­χύ­ρω­τοι από υπο­δο­μές και σ’ έναν αχταρ­μά ανε­λέ­η­του ανορ­θο­λο­γι­σμού.
 Η αγία κοι­νω­νία που… σώζει, «σώ­μα­τα» και «αί­μα­τα» θεών, πα­πά­δες που γλεί­φουν πα­τώ­μα­τα, οι «καλοί» χρι­στια­νοί που δεν κιν­δυ­νεύ­ουν, «ο ιός που εξα­γνί­ζει την αν­θρω­πό­τη­τα».

Ο Με­σαί­ω­νας εν έτει 2020. 
Λίγο θέλει ακόμη και θα καίμε κόσμο στην πυρά. Το 1233μτχ ο πάπας Γρη­γό­ριος ο 9ος ανα­κή­ρυ­ξε τις… γάτες όρ­γα­να του δια­βό­λου. 
Οι γάτες εξα­φα­νί­στη­καν από όλη την Ευ­ρώ­πη κι έτσι πυ­ρο­δο­τή­θη­κε η επι­δη­μία πα­νώ­λης το 1348. 
Αυτή τη φορά ήταν οι Εβραί­οι που έφται­γαν και με τη βο­ή­θεια της εκ­κλη­σί­ας τους εξό­ντω­σαν από όλη την ήπει­ρο.
Στις μέρες μας, όσοι πε­θά­νου­με θα φταί­ει που εί­μα­στε λι­γό­τε­ρο χρι­στια­νοί ή άθεοι. 
Η κακή μας μοίρα. 
Όχι όμως το ξε­χαρ­βά­λω­μα της δη­μό­σιας υγεί­ας, το ξε­πού­λη­μα της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας και της χώρας, ο εκ­πη­θι­κι­σμός στον οποίο υπο­βαλ­λό­μα­στε τόσα χρό­νια.



Στέ­λιος Κα­νά­κης
Δι­δά­σκει στην επαγ­γελ­μα­τι­κή εκ­παί­δευ­ση και πα­ράλ­λη­λα δρα­στη­ριο­ποιεί­ται σε διά­φο­ρες επι­χει­ρή­σεις, κυ­ρί­ως στο χώρο του βι­βλί­ου. Έχει γρά­ψει, υπό μορφή ημε­ρο­λο­γί­ων, τα «Με τη μου­σι­κή του κό­σμου», «Οι μου­σι­κοί του κό­σμου» και «Δώ­δε­κα μήνες μου­σι­κή». Επί­σης τα βι­βλία «Ιερές Βλα­κεί­ες», Εμπει­ρία Εκ­δο­τι­κή 1η και 2η έκ­δο­ση – Εκ­δό­σεις Εντύ­ποις 3η και 4η, το «Η Αγρία Γραφή», Εκ­δό­σεις ΚΨΜ και το «Τ’ Άστρα στο κε­φά­λι μας», Εκ­δό­σεις Εντύ­ποις.
stelioskanakis@​yahoo.​gr Facebook: Stelios Kanakis /ΣΤΕ­ΛΙΟΣ ΚΑ­ΝΑ­ΚΗΣ

Σάββατο, 13 Απριλίου 2019

ΠΡΟΣ -ΕΥΤΡΑΦΟΑ­ΥΤΟϊ­ΚΑ­ΝΟ­ΠΟΙΟΥ­ΜΕ­ΝΟΥΣ


Διά­βα­σα πως πρό­κει­ται να γίνει στη Ρωσία Μου­σείο επι­τευγ­μά­των της ΕΣΣΔ. «Η ΕΣΣΔ ήταν ένα με­γα­λειώ­δες έργο πα­γκό­σμιας κλί­μα­κας», δη­λώ­νουν διά­φο­ροι Ρώσοι ιθύ­νο­ντες.





Η ΕΣΣΔ, το μου­σείο, το τεί­χος, εμείς και το fb – του Στέ­λιου Κα­νά­κη
ΑΠΟ ΣΤΕ­ΛΙΟΣ ΚΑ­ΝΑ­ΚΗΣ

Διά­βα­σα πως πρό­κει­ται να γίνει στη Ρωσία Μου­σείο επι­τευγ­μά­των της ΕΣΣΔ. «Η ΕΣΣΔ ήταν ένα με­γα­λειώ­δες έργο πα­γκό­σμιας κλί­μα­κας», δη­λώ­νουν διά­φο­ροι Ρώσοι ιθύ­νο­ντες.

Ήταν! Πόσα χρό­νια από τότε! Μά­λι­στα κα­θά­ρι­ζε και για τους υπό­λοι­πους βα­σα­νι­σμέ­νους απ’ τον κα­πι­τα­λι­σμό. Αλλά εμείς ενο­χλού­μα­σταν από το… τεί­χος του Βε­ρο­λί­νου. Κι ας μη γνω­ρί­ζου­με – ακόμη και σή­με­ρα πολ­λοί, που βρι­σκό­ταν αυτό το γα­μη­μέ­νο το Βε­ρο­λί­νο σε σχέση με την επι­κρά­τεια της ΛΔΓ. Μας ερ­χό­ταν κάπως και το ότι, αν ήμα­σταν στην ΕΣΣΔ, δεν θα μπο­ρού­σα­με να… τα­ξι­δεύ­ου­με. Όχι δη­λα­δή πως στον κα­πι­τα­λι­σμό ήμα­σταν κο­σμο­γυ­ρι­σμέ­νοι, αλλά εί­χα­με να λέμε. Η πλάκα είναι πως, απ’ όσους τα­ξι­δεύ­ουν στη Γερ­μα­νία σή­με­ρα, ελά­χι­στοι αντι­λαμ­βά­νο­νται το ότι όλα τα προ­γράμ­μα­τα, όλων των τα­ξι­διω­τι­κών γρα­φεί­ων σε πάνε μόνο στην πρώην ΛΔΓ και κα­νείς δεν ανα­ρω­τιέ­ται γιατί συμ­βαί­νει αυτό. Βε­ρο­λί­νο, Πό­τσ­δαμ, Λει­ψία, Δρέσ­δη. Και στο… τεί­χος. Κι εκεί που ‘ναι πε­σμέ­νο να ‘σου και ξε­προ­βά­λει πίσω του το συ­γκρό­τη­μα της Mercedes Benz.

Κι όλο και παίρ­να­με κα­νέ­να τε­τρα­κί­νη­το SUV. Μη και μας πιά­σει χιόνι στις τα­βέρ­νες της Χα­σιάς. Συ­νή­θως κο­ρε­ά­τι­κο. Προ­σέ­φε­ρε κα­λύ­τε­ρη σχέση όγκου-τι­μής. Και τα Σαβ­βα­τό­βρα­δα ανε­βαί­να­με και σε κα­νέ­να τρα­πέ­ζι «εκ­πο­λι­τι­σμέ­νου» σκυ­λά­δι­κου ή χα­ζεύ­α­με τη γκό­με­να που λι­κνι­ζό­ταν πάνω σ’ αυτό. Όχι πως ήμα­σταν του σκυ­λά­δι­κου, αλλά πή­γαι­νε η παρέα κι απ’ την άλλη η κλα­σι­κή μου­σι­κή δεν είναι για όλες τις ώρες. Στο κά­τω-κά­τω δεν ζού­σα­με στην ΕΣΣΔ για να τη βγά­ζου­με με μπα­λέ­το, συ­ναυ­λί­ες και θέ­α­τρο. Όλο… κου­βερ­τού­ρες πια, νι­σά­φι. Καλή η τέχνη αλλά μην πά­θου­με και ζά­χα­ρο! Και περ­νού­σαν τα χρό­νια. Η ΕΣΣΔ υπο­νο­μεύ­τη­κε κι ένα βράδυ – στις 25 Δε­κέμ­βρη, που γεν­νιού­νται οι θεοί, η κόκ­κι­νη ση­μαία με το σφυ­ρο­δρέ­πα­νο και το αστέ­ρι υπε­στά­λη. Να λοι­πόν που δεν θα χρεια­ζό­ταν να κου­βα­λά­νε καλ­σόν και οι… γα­μιά­δες στα τα­ξί­δια τους στην ΕΣΣΔ για να ξε­λα­μπι­κά­ρουν. Τώρα έρ­χο­νταν εδώ οι πρώην σο­βιε­τι­κές. Στην πα­ρα­ζά­λη του κό­σμου τους που γκρε­μί­στη­κε σε μια νύχτα, τους έμενε μόνο το κορμί τους να ξε­που­λή­σουν μπας και τη βγά­λουν. Αλλά μήπως κι εδώ γα­μού­σαν;

Με τα χρό­νια οι γε­νιές των αν­θρώ­πων διερ­ρά­γη­σαν σ’ εκεί­νους που δεν μπο­ρού­σαν να φα­ντα­στούν τη ζωή τους χωρίς την ΕΣΣΔ και σ’ αυ­τούς που δεν μπο­ρού­σαν ν’ αντι­λη­φτούν ζωή με ΕΣΣΔ. Κι όλοι μά­θα­με να με­τρά­με «νε­κρούς» του… Στά­λιν. Πολλά εκα­τομ­μύ­ρια! Που αν τα πρό­σθε­τες χρεια­ζό­σουν και Κι­νέ­ζους ή Ιν­δούς για να βγουν τα νού­με­ρα.

Συν τω χρόνω, πάνε τα ωρά­ρια, πάνε τα δώρα, οι μι­σθοί έγι­ναν χαρ­τζι­λί­κι, στο τέλος χά­θη­καν κι οι δου­λειές. Κι όλο, σε πεί­σμα εμείς, να με­τρά­με «νε­κρούς» και να γκρε­μί­ζου­με αντι­φα­σι­στι­κά μνη­μεία. Κι όσο έπε­φταν τα με­ρο­κά­μα­τα τόσο αυ­γά­τι­ζαν οι «νε­κροί» του Στά­λιν. Κι όσο λι­γό­στευαν τα μνη­μεία, τόσο αυ­γά­τι­ζαν οι μαύ­ροι λύκοι. Μυ­στή­ρια πράγ­μα­τα.

Ήταν και με­ρι­κές χι­λιά­δες πνιγ­μέ­νοι στη Με­σό­γειο και κά­ποιες εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες νε­κροί του Ιράκ, άλλοι της Λι­βύ­ης, της Συ­ρί­ας, της Υε­μέ­νης. Στην πρώην Γιου­γκο­σλα­βία είχαν τρι­πλα­σια­στεί οι καρ­κί­νοι μετά τους βομ­βαρ­δι­σμούς του ΝΑΤΟ, αλλά πού να βρεις καιρό με τα εκα­τομ­μύ­ρια του… Στά­λιν.

Πάνω εκεί ήρθε και το fb! Επί τέ­λους ζού­σα­με! Δεί­χνα­με το νέο μας φλερτ, το αυ­το­κί­νη­τό μας, το σκυ­λά­κι μας, το γα­τά­κι μας, ό,τι είχε τέλος πά­ντων ο κα­θέ­νας, με­ρι­κές κυ­ρί­ες έδει­χναν και τα πόδια τους, τις δια­κο­πές μας στο χωριό – εν ανά­γκη την κα­φε­τέ­ρια που ήπια­με καφέ, το ταψί με το μπριάμ που μόλις βγά­λα­με απ’ το φούρ­νο. Μάτσο οι selfies, οι παι­δι­κές οι «πως θα ‘μαστε στα 80. Από δε επα­να­στα­τι­κά σύμ­βο­λα, να γί­νε­ται της… που­τά­νας. Στην κούπα του καφέ, σε μπρε­λόκ, πο­τή­ρια, μα­ντή­λια, τρα­πε­ζο­μά­ντι­λα, στα νύχια, σε τατού… Να ξε­χει­λί­ζει το μέσο από κόκ­κι­νες ση­μαί­ες τόσο που να λες έγινε η επα­νά­στα­ση χωρίς εμένα. Κι ο κα­να­πές στο πυρ το εξώ­τε­ρο. Να θέ­λεις ν’ απο­θέ­σεις το κορμί σου να σιά­ξει η μέση σου και να κοκ­κι­νί­ζεις από ντρο­πή.

Ανε­βά­ζα­με κα­νέ­να ποι­η­μα­τά­κι, κα­νέ­να τρα­γου­δά­κι, διά­φο­ρες μα­λα­κί­ες, περ­νού­σε ο και­ρός. Γρά­φα­με όλοι! Ποι­ή­μα­τα, πεζά και πολ­λοί στ’ αρ­χί­δια τους. Άλλος τα παι­διά του, τη ζωή του, το παρόν του, το μέλ­λον του, την αξιο­πρέ­πειά του, όλους τους άλ­λους…

Και… μνη­μό­συ­να σ’ επι­φα­νείς πε­θα­μέ­νους. Φτά­σα­με να δι­στά­ζουν να πε­θά­νουν οι επώ­νυ­μοι, τρο­μο­κρα­τη­μέ­νοι απ’ το τι θα ακο­λου­θού­σε στις επε­τεί­ους του θα­νά­του τους. Άλλοι πάλι από­φευ­γαν να γεν­νη­θούν ή να γί­νουν κάτι τις, γιατί και τότε τους έπια­ναν στο πλη­κτρο­λό­γιο. Μόνο οι πα­ρα­γνω­ρι­σμέ­νοι ήλ­πι­ζαν στον μετά θά­να­το νε­κρο­λο­γι­κό ορυ­μα­γδό τους.

Εν τω με­τα­ξύ, ίσως λόγω υπε­ρε­πάρ­κειας σε καλ­σόν – μέχρι κι ο Γιώρ­γος φο­ρού­σε, δεν γα­μού­σε κα­νείς. Κάτι ελ­πί­δες που εί­χα­με ενα­πο­θέ­σει στα παι­διά μας εξα­νε­μί­ζο­νταν μαζί με τη ζωή τους, που με σβη­σμέ­νο βλέμ­μα την πα­ρα­κο­λου­θού­σαν, στα τρα­πε­ζά­κια έξω, να ξε­θυ­μαί­νει μπρο­στά στα μάτια τους. Στρά­φι και η σε­ξουα­λι­κή δια­παι­δα­γώ­γη­ση που τα εί­χα­με υπο­βά­λει: Μην το κά­νεις με τον εαυ­τόν σου, πρό­σε­χε μην κολ­λή­σεις τί­πο­τα… μόνο με προ­φυ­λα­κτι­κό… μην έχει καμιά αρ­ρώ­στια… όταν θα’ σαι έτοι­μη… μη μεί­νεις έγκυος… μη σε τυ­λί­ξει…

Κι αν κά­ποιος θαρ­ρα­λέ­ος, απε­ρί­σκε­πτος ή χυ­δαί­ος τολ­μού­σε να φλερ­τά­ρει, αμέ­σως σι­δη­ρο­δέ­σμιος, απ’ την κο­ρε­κτί­λα με πο­λι­τι­κά, κα­τη­γο­ρού­με­νος για σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση. Και που να φλερ­τά­ρεις; Στη δου­λειά που έτρω­γες τη μισή σου ζωή, κιν­δύ­νευ­ες από δη­μό­σια δια­πό­μπευ­ση μέχρι κι ευ­νου­χι­σμό αν σ’ έπια­ναν. Οι πα­ρέ­ες είχαν πε­ριο­ρι­στεί λόγω κρί­σης, η γει­τό­νισ­σα στην απέ­να­ντι πο­λυ­κα­τοι­κία σπά­νια έβγαι­νε η άλλη στον τρίτο με­τα­κό­μι­σε – χώρια που η γριά στον πρώτο, κά­πνι­ζε στο μπαλ­κό­νι χει­μώ­να-κα­λο­καί­ρι κι όσο για καμιά βρα­δι­νή έξοδο, πού λεφτά. Ούτε τη «μου­νά­ρα», «μου­νά­ρα» δεν μπο­ρού­σες να πεις πια. Και γι­νή­κα­με όλοι δι­καιω­μα­τι­κοί. Αγώ­νες για το δι­καί­ω­μα του Γιώρ­γη στη φού­στα – βγήκε και βι­βλίο: «Ωραίο το φου­στά­νι σου Γιώρ­γο μου». Οδύνη, σπα­ραγ­μός κι οργή για τη δη­μο­σιο­γρά­φο που πριν 25 χρό­νια την πα­ρε­νο­χλού­σε ο χο­ντρο­μα­λά­κας (ευ­τρα­φο­αυ­τοϊ­κα­νο­ποιού­με­νος με τα νέα μέτρα) συ­νά­δελ­φός της κι αυτή θυ­μή­θη­κε να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί σή­με­ρα, διότι τότε είχε ανά­γκη την δη­μο­σιο­γρα­φία στον «Ορ­γα­νι­σμό» και φρο­νί­μως έκανε την πάπια. Πάει και η κότα, ως σε­ξι­στι­κό. Και τα… κε­ρά­σια! Πα­ρα­πέ­μπουν στ’ αρ­χί­δια.

Αγώ­νες για τον δη­μό­σιο θη­λα­σμό στην Πα­νε­πι­στη­μί­ου. Για το δι­καί­ω­μα των οι­κο­νο­μη­μέ­νων ν’ αγο­ρά­ζουν μια φου­κα­ριά­ρα, να την γκα­στρώ­νουν με κά­ποιο τρόπο και να τους βγά­ζει παιδί – πα­ρέν­θε­τη μη­τρό­τη­τα το είπαν κι ακου­γό­ταν όμορ­φο. Οι μισοί φω­νά­ζα­με στην Κλαυθ­μώ­νος για την πα­ρεν­θε­σία κι οι άλλοι μισοί την αρά­ζα­με στο Μου­σείο για το δι­καί­ω­μα στην πα­τρό­τη­τα ή μη­τρό­τη­τα ή και τα δύο – μπερ­δε­μέ­νο το έχω, του Μή­τσου με τον Τάκη που πρό­σφα­τα στε­φα­νώ­θη­καν. Στο Οφθαλ­μια­τρείο έβρι­σκες και κά­ποιους να δια­δη­λώ­νουν πότε ενά­ντια στις πορ­δές των βο­οει­δών, πότε για την απα­γό­ρευ­ση των κρε­ο­πω­λών, για τα δι­καιώ­μα­τα του τρι­φυλ­λιού ένα­ντι της μο­βό­ρι­κης λαί­λα­πας των αι­γο­προ­βά­των, για την αγω­νία του αστα­κού πριν το βρά­σι­μο, το δι­καί­ω­μα της σα­ρα­ντα­πο­δα­ρού­σας στην υπό­δη­ση…

Βρί­σκα­με, κάθε τόσο και τους γρα­φι­κούς κομ­μου­νι­στές ν’ ανη­φο­ρί­ζουν τη Στα­δί­ου που – πα­ρα­δό­ξως, με τον καιρό γί­νο­νταν και πε­ρισ­σό­τε­ροι, αλλά καμία σχέση με τον δι­καιω­μα­τι­σμό αυτοί. Όλο για δου­λειά, δι­καιώ­μα­τα τα­ξι­κά, δο­λο­φό­νοι αμε­ρι­κα­νοί, σο­σια­λι­σμός και τέ­τοια. Σώνει και καλά να χά­σου­με τα τα­ξί­δια.

Άλ­λα­ξε και η γραμ­μα­τι­κή. Αρ­σε­νι­κό, θη­λυ­κό, τρίτο φύλο και ου­δέ­τε­ρο. Το τε­λευ­ταίο πέ­ρα­σε και στους αν­θρώ­πους. Πως λέ­γα­με το τρα­πέ­ζι, το ζώο… τώρα λέμε το Δη­μή­τρη, το Μαρία, το κω­λό­παι­δο, αν και το τε­λευ­ταίο προ­ϋ­πήρ­χε.

Με­ρι­κοί, ως ασύ­στο­λοι βι­βλιο­φά­γοι, φω­το­γρα­φί­ζα­με και τα βι­βλία που παίρ­να­με στις δια­κο­πές. Κάτι «Η 18η Μπρυ­μαίρ του Λου­δο­βί­κου…», κάτι «Οι θέ­σεις του Απρί­λη» – κι αυτοί οι χρι­στια­νοί δεν έγρα­ψαν τί­πο­τα για… Αύ­γου­στο, τον «Οδυσ­σέα» του Τζόυς, το «Ανα­ζη­τώ­ντας το Χα­μέ­νο Χρόνο» του Προυστ, τί­πο­τα το σπου­δαίο – ψι­λο­πρά­μα­τα για την πα­ρα­λία. Το «Ένα βήμα μπρος, δυο βή­μα­τα πίσω» το κρα­τού­σα­με για το γυ­μνα­στή­ριο, το χει­μώ­να.

Κι ο και­ρός κύ­λα­γε. Πα­ράλ­λη­λα, τείχη υψώ­νο­νταν σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νά. Εί­χα­με πήξει στο τεί­χος κι έτσι το πράγ­μα έχασε το εν­δια­φέ­ρον του. Ξε­χά­στη­κε και του Βε­ρο­λί­νου.

Στέ­λιος Κα­νά­κης

Δι­δά­σκει στην επαγ­γελ­μα­τι­κή εκ­παί­δευ­ση και πα­ράλ­λη­λα δρα­στη­ριο­ποιεί­ται σε διά­φο­ρες επι­χει­ρή­σεις, κυ­ρί­ως στο χώρο του βι­βλί­ου. Έχει γρά­ψει, υπό μορφή ημε­ρο­λο­γί­ων, τα «Με τη μου­σι­κή του κό­σμου», «Οι μου­σι­κοί του κό­σμου» και «Δώ­δε­κα μήνες μου­σι­κή». Επί­σης τα βι­βλία «Ιερές Βλα­κεί­ες», Εμπει­ρία Εκ­δο­τι­κή 1η και 2η έκ­δο­ση – Εκ­δό­σεις Εντύ­ποις 3η και 4η, το «Η Αγρία Γραφή», Εκ­δό­σεις ΚΨΜ και το «Τ’ Άστρα στο κε­φά­λι μας», Εκ­δό­σεις Εντύ­ποις.

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2019

ΓΙΑ ΤΗ "ΓΛΩΣΣΑ" ΚΑΙ ΤΗ "ΠΕΤΡΑ" ΤΗΣ ...ΠΕΤΡΗΣ..!!


Η κα Πετρή Σαλπέα... επιφοιτίστηκε με τη νέα χρονιά και ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία από συνάντηση των Κουτσούμπα-Μητσοτάκη. Η συνάντηση είχε γίνει τον Απρίλη του 2017 και αφορούσε ένα έγγραφο του πατέρα του, που ήθελε να παραδώσει ο Κυριάκος για το αρχείο του ΚΚΕ. Την ανακάλυψε προσφάτως, προφανώς ανάμεσα στη ζάχαρη απ' τους κουραμπιέδες, η κα Πετρή Σαλπέα, και είπε να την αναρτήσει σχολιάζοντας μάλιστα το καταπληκτικό:
"Η γλώσσα του σώματος ,και της γραβάτας !!" το οποίο συμπλήρωσε παρακάτω με το:"Δίχνει μια τραγική στιγμή για τον ένα από τους δυο, για τον άλλον σκεφτείτε ότι θέλετε δεν έχει σημασία .."
Εντυπωσιασμένος από το βάθος και το ήθος της... βαρυσήμαντης πολιτικής παρέμβασης της κας Πετρή Σαλπέα, της συνέστησα:
"Όταν ψαρεύετε σε θολά νερά (το λιγότερο που μπορώ να πω) να κρατάτε... καλάμι".
Στη συνέχεια, η... τραγική κα Πετρή Σαλπέα, με χαρακτήρισε αγενή, έσβησε την παρέμβασή μου και με διέγραψε.
Ευχόμενος στην... τραγική κα Πετρή Σαλπέα καλή χρονιά και, προ πάντων, καλή φώτιση και παρ' όλη την θρυμματισμένη αυτοπεποίθησή μου, της προτείνω να προσέχει (ολίγον) την ορθογραφία της, είναι δε προτιμότερο να ασχολείται με το "σπίτι στην ανηφοριά και στο παλιό δρομάκι" ή με κάτι χρηστικότερο και αξιοπρεπέστερο.



Απ' τα σχόλια

Nikos Karagiorgis Το ΠΑΣΟΚ ειναι εδω μεσα στον συνασπισμο !
Η εικόνα ίσως περιέχει: 14 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, κείμενο
3