Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κομμουνιστής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κομμουνιστής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Το Παιδί της Κοκκινιάς: Γιάννης Γιοκαρίνης !!

«Μια ζωή υπερασπιζόμουν τον κομμουνισμό. Στην Κοκκινιά μεγάλωσα, από εργάτη πατέρα και φτωχή οικογένεια»

Γ. Γιοκαρίνης: «Μια ζωή υπερασπιζόμουν τον κομμουνισμό»

Από την έντυπη έκδοση της κυπριακής εφημερίδας “Χαραυγή”, αντιγράφουμε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε σήμερα ο αγαπημένος τραγουδοποιός Γιάννης Γιοκαρίνης, στον Σπύρο Σωτηρίου:

Ο Γιάννης Γιοκαρίνης δεν δηλώνει απλά νοσταλγός του ροκ εν ρολ αλλά… ζει ροκ εν ρολ! Συναντήσαμε τον Γιάννη στη μουσική σκηνή Εξάντας στη Λευκωσία λίγο πριν τη συναυλία μαζί με τους Λάκη Παπαδόπουλο, Γιάννη Μηλιώκα και Νίκο Ζιώγαλα, και κάναμε μια “ροκ” συζήτηση για όλους και για όλα. Για τα πανηγύρια, τα δημοτικά τραγούδια, τα βλάχικα, τον Μπαχ, τους Led Zepellin, τον Καζαντζίδη, το ΙΚΑ, την Ευλαμπία.
 Εξηγεί γιατί δεν ήθελε να μπει στο δίσκο η Ευλαμπία και γιατί αυτή η επιτυχία των ’80s βοήθησε να ακουστούν και τα υπόλοιπα τραγούδια του. 
Μιλά για την παρουσία του στο The Voice, ξεκαθαρίζοντας ότι συμμετείχε επειδή του το ζήτησε ο Μιχάλης Σταβέντο, και εξηγεί τη διαφωνία του με τον τρόπο που γίνονται τα talent shows. 
Τονίζει τη σημασία που έχει για τον ίδιο η μουσική και μας μιλά για το οικοπεδάκι στη Σαλαμίνα, για το σοβαρό ατύχημα που είχε με τη μοτοσικλέτα και γιατί δεν θα ξανακαβαλήσει τη μηχανή. 
Εξηγεί γιατί δεν έκοψε ποτέ το μαλλί του, τονίζοντας ότι κουβαλάει τη “χιπίλα” από τη δεκαετία του ’80. Μιλά με περηφάνια για τον γιο του, λέει την άποψή του για τους πολιτικούς και αυτοπροσδιορίζεται κομμουνιστής από τα γεννοφάσκια του. 
Παιδί της Κοκκινιάς, δηλώνει πως όταν έχει ένα καρβέλι ψωμί, θα δώσει το μισό σε αυτόν που δεν έχει.
Γιάννη θεωρείς ότι είσαι ταυτισμένος με το ροκ μιας άλλης δεκαετίας; Τι είναι το ροκ για σένα;
Λίγο και πολύ με το ροκ δεν υπάρχει. Ούτε υπάρχει δεκαετία, ότι είναι αλλιώτικο σήμερα το ροκ από άλλη δεκαετία. Το ροκ είναι ένα, η μουσική είναι μία και όλα τ’ άλλα είναι είδη της μουσικής. Έγω είμαι ένας άνθρωπος που έχω σπουδάσει κλασική μουσική αλλά με κερδίσανε και οι Led Zepellin, οι Deep Purple και οι Steppenwolf και τόσα άλλα συγκροτήματα που μου “μιλήσανε”, όπως μου “μίλησε” κι ο Μπαχ κι ο Μότσαρντ, όπως μου “μίλησε” κι ο Στέλιος ο Καζαντζίδης. Τ’ αυτιά τα έχω ανοιχτά για να ακούω. Θυμάμαι πιτσιρικάς που είχα πρόβλημα, κόμπλεξ και έλεγα δημοτικά τραγούδια, βλάχικα… μεγάλη αξία. Όταν έπαιξα σε πανηγύρι ως μουσικός, οργανοπαίχτης, κατάλαβα τι αξία και τι σπουδή είναι να παίζεις σε πανηγύρι. Μην κοιτάς που τώρα τα λέμε συναυλίες, έχουμε γίνει μοντέρνοι. Σημασία έχει να έχουμε ανοιχτά τ’ αυτιά μας και να ακούμε όλα τα είδη της μουσικής. Η μουσική είναι μία. Παραμένεις όμως νοσταλγός του ροκ εν ρολ. Είμαι και θα είμαι πάντα νοσταλγός του ροκ εν ρολ και όχι μόνο. Το ροκ εν ρολ είναι η ζωή μου. Ζω ροκ εν ρολ. Αυτός είμαι.
Ροκ εν ρολ είναι και σήμερα αυτό που περιγράφεις στα τραγούδια σου; “Το βραδάκι παντελόνι κολλητό φοράω… το garelli μας κοιτάζω και θυμώνω, μια εφτάμισι yamaha ζαχαρώνω”.
Όχι, δεν είναι μόνο η εμφάνιση. Είναι και αυτό αλλά δεν πα’ να φοράς αλυσίδες… άμα έχεις κολοκύθια στο κεφάλι θα είσαι κολοκυθάς!
Τι είναι για σένα αυτή η κουλτούρα του ροκ εν ρολ; Τι εκπροσωπεί;
Εγώ το είδα από τους χίπις που μεγάλωσα και έβλεπα. Ούτε η υπερβολή του “sex, drugs and rock ’n’ roll” είναι ροκ εν ρολ. Αυτά είναι υπερβολές. Το ροκ πλέον είναι λαϊκή μουσική. Το έχει αγκαλιάσει πολύ ο κόσμος παγκόσμια.
Είναι και λίγο μόδα σήμερα;
Όχι, και αυτοί που το κάνουν για μόδα, φαίνονται. Άλλοι το κάνουν και για να κονομήσουν. Το έχω βιώσει αυτό, το έχω δει. Σημασία έχει να είναι αληθινό.
Το The Voice πώς προέκυψε;
Ο Μιχάλης Σταβέντο μού είπε να πάω να τον βοηθήσω. Για τον Μιχάλη πήγα όμως, όχι για το Voice.
Και μετά από αυτό; Ένιωσες ότι ξαναβγήκες στο προσκήνιο;
Όχι. Βοηθάει όμως. Σε βλέπουν κι άλλοι άνθρωποι. Δεν κυνήγησα ποτέ μου το προσκήνιο. Δεν είμαι φιλόδοξος. Είμαι φίλος της τέχνης, όχι φίλος της δόξας. Μ’ αρέσει όταν περπατάω και με αναγνωρίζουν, είναι ωραίο. Γιατί δεν αναγνωρίζουν τον Γιάννη αλλά και το έργο του. Τους κόπους του Γιάννη και του κάθε Γιάννη που κουράζεται. 
Υπάρχει φαντάζομαι και μια αναγνώριση από τους πιο νέους. νεαροί που πιθανόν να μη σε γνώριζαν.
Και μεγάλοι άνθρωποι, που με είδαν ξανά και σημασία έχει ότι τους άρεσε αυτό που έκανα. Ήμουν ειλικρινής και δεν μάσησα τα λόγια μου για να υπερασπιστώ κάτι που θα έπρεπε. Δεν μ’ αρέσουν τα πρέπει.
Πώς σχολιάζεις όλο αυτό το πράγμα με τα talent shows;
Αυτά τα talent shows και τα φουρφουρίσματα γίνονται πιο πολύ για να κάνουν προβολή οι γνωστοί καλλιτέχνες. Πιο πολύ γίνεται για να κάνουν προβολή οι ίδιοι παρά για την προώθηση νέων ταλέντων. Πραγματικά έχω ακούσει πολύ καλές φωνές… Πού ’ν’ τες ρε αδελφέ;
Εννοείς και από αυτούς που είχες δουλέψει μαζί τους στο Voice;
Και πιο παλιά ακόμα. Αλλά και από αυτούς που γνώρισα εγώ. Σκέφτηκα και αποφάσισα μάλιστα να δώσω και τραγούδια σε κάποια παιδιά αλλά πώς; Ούτε ένα δίσκο δεν έχουν κάνει για αυτούς τους νέους καλλιτέχνες. Μόνο αυτά που θέλουν αυτοί. Κάνουν επιλογές. «Άντε να κάνουμε ένα δισκάκι σε αυτή την κοπελίτσα ή σ’ αυτό το παλικάρι επειδή πουλάει για τον Α ή Β λόγο». Πού ’ν’ τα αυτά τα παιδιά; Έχω ακούσει καταπληκτικές φωνές και έχω δει να λανσάρουν άλλα που δεν αξίζουν τόσο.
Γιατί γίνεται αυτό;
Διότι άλλα πράγματα βλέπουν ότι πουλάνε.
Είχες πει ένα τραγούδι, “Τα Αδέσποτα Παιδιά”, που λέει ο στίχος «είπα να γράψω ένα τραγούδι πληγωμένο». Συνήθως όμως τα τραγούδια σου δεν είναι λυπητερά.
Υπάρχουν κι άλλα πληγωμένα που δεν έχουν ακουστεί. Όπως υπάρχουν και κάποια άχρηστα τραγούδια που δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσω καν. Κάποια στιγμή τότε με τις εταιρείες που με πίεζαν να βγάζω δίσκους και τους έκανα το χατίρι, βγήκαν τραγούδια που δεν θα τα άφηνα να βγουν.
Τραγούδια που έκαναν και επιτυχία;
Όχι, το καλό τραγούδι θα κάνει επιτυχία. Κοίτα τώρα πόσα χρόνια έχουν περάσει. 30 χρόνια και βλέπεις ότι τα τραγούδια αυτά έχουν ακόμα λόγο ύπαρξης και θα έχουν. Ακόμα και η Ευλαμπία που δεν ήθελα να μπει στο δίσκο.
Γιατί δεν ήθελες την Ευλαμπία στο δίσκο;
Γιατί την έκανα για καλαμπούρι. Όταν πρωτοπαίχτηκε, τη μυριζόμουνα την επιτυχία, αλλά δεν παύει να είναι ένα τραγούδι που έγινε για καλαμπούρι. Της φαντασίας μου είναι όλα αυτά που λέω στο τραγούδι… εκτός από το ΙΚΑ που το έχω βιώσει πιτσιρικάς, και με τη μάνα μου και μετά μόνος μου. Πήγαινα και περίμενα στην ουρά. Και τώρα είμαι ασφαλισμένος στο ΙΚΑ αλλά δεν πάω ποτέ να εξυπηρετηθώ γιατί δεν με εξυπηρετεί. Υπήρχαν οι εικόνες από την ουρά του ΙΚΑ.
Νιώθεις ότι η Ευλαμπία επισκίασε την υπόλοιπη δουλειά σου, τα υπόλοιπα τραγούδια;
Όχι. Το βλέπω αλλιώς. Ισχύει κι αυτό αλλά υπάρχει κι η άλλη πλευρά. Αν δεν ήταν η Ευλαμπία, δεν θα ήξεραν “Το Παιχνίδι της Έμπνευσης”. Ένα τραγούδι πολύ ήσυχο, πολύ βαθύ. Ή δεν θα ήξεραν το “Φάουλ” ή το “Νοσταλγός του ροκ εν ρολ”. Η Ευλαμπία βοήθησε να ακουστούν και τα άλλα. Είναι γεγονός όμως ότι τα είχε επισκιάσει όλα τα υπόλοιπα. Τα έσκισε όλα η Ευλαμπία!
Γέμιζαν τα καράβια για να πάει ο κόσμος να ακούσει την Ευλαμπία στις συναυλίες σου στα νησιά.
Έχουν γίνει πολλές ιστορίες με την Ευλαμπία. Μέχρι και φαντάροι μού είπανε ότι τους έκαναν καψόνι με αυτό το τραγούδι. Τους έβαζαν να τη χορεύουν την Ευλαμπία. Ένα τραγούδι, όταν πιάσει γερά τα μυαλά των ανθρώπων, δεν τ’ αφήνει εύκολα.
Σημαίνει κάτι η Ευλαμπία; Είναι αυτοβιογραφικό;
Όχι…
Δεν βρήκες δηλαδή καμιά Ευλαμπία μπροστά σου στην ουρά του ΙΚΑ;
Όχι, ήταν η φαντασία μου.
 Μιας και μιλάμε για το ΙΚΑ, πώς βλέπεις τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα;
Το ψάρι από την κεφαλή μυρίζει. Κανονικά οι πολιτικοί έπρεπε να μας υπηρετούν. Γι’ αυτό τους πληρώνουμε. Βλέπεις να μας προσφέρουν καμιά υπηρεσία; Εγώ δεν βλέπω τίποτα και στενοχωριέμαι.
Εσύ αυτοπροσδιορίζεσαι ιδεολογικά σε κάποιο πολιτικό χώρο;
Μια ζωή υπερασπιζόμουν τον κομμουνισμό. Στην Κοκκινιά μεγάλωσα, από εργάτη πατέρα και φτωχή οικογένεια. Όταν έχω ένα καρβέλι ψωμί, θα σου δώσω το μισό άμα δεν έχεις. Σήμερα νομίζω το έχουμε ανάγκη να κοιτάξουμε και να βοηθήσουμε τον άνθρωπο.
Τους καλλιτέχνες με ποιο τρόπο τους επηρεάζει η κρίση; Τυγχάνουν και αυτοί εκμετάλλευσης όπως τις υπόλοιπες ομάδες της κοινωνίας;
Υπάρχουν και τα υπέρ και τα κατά. Το κακό είναι ότι η δισκογραφία έχει πεθάνει. Για να κάνεις ένα δίσκο, είναι σοβαρό πρόβλημα πλέον. Πα να πάρεις ένα cd, χρειάζεσαι 20 ευρώ. Πώς θα το πάρεις όταν έχεις μισθό 500 ευρώ το μήνα και έχεις τόσα έξοδα; Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν χρήματα να πάρουν γάλα στο σπίτι για το παιδί τους.
Όταν δεν τραγουδάς, με τι ασχολείσαι;
Με τον κήπο μου. Στη Σαλαμίνα έχω ένα οικοπεδάκι, έχω τα δεντράκια μου μέσα, βάζω τα μαρούλια μου, τις ντομάτες μου, έχω τις κοτούλες μου. Τα ευχαριστιέμαι αυτά.Έχω και τα περιστέρια μου που πετάνε και επιστρέφουν πίσω. Όλα όμως τα βλέπω με μουσική άποψη, ακόμα και τη φωνή του κόκορα και το φτερούγισμα των πουλιών.
Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεσαι επί σκηνής με επιτυχία με τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Μηλιώκα και τον Ζιώγαλα. Πού οφείλεται η επιτυχία; Είναι ο συνδυασμός των τεσσάρων ή ότι έρχεστε από άλλη δεκαετία την οποία λησμονεί ο κόσμος;
Είναι απλό το πράγμα. Όταν παίζουμε και οι τέσσερις βλέπεις ότι ξεκινά το πρόγραμμα και συνεχώς ανεβαίνει γιατί ακούς τραγούδια επιτυχίες από τέσσερις ανθρώπους. Είναι καταπληκτικό. Εγώ που παίζω το διασκεδάζω. Γιατί να μην το διασκεδάζει και αυτός που έρχεται να μας δει;
Ηλικιακά το ακροατήριό σας;
Θα δεις παιδάκια 10 χρονών που έρχονται με τπ μαμά και τον μπαμπά μέχρι παππούδες και γιαγιάδες στην ηλικία μου… αν και δεν έχω γίνει ακόμα παππούς.
Έχεις παιδιά;
Έχω ένα γιο από τον πρώτο μου γάμο.
Ακολουθεί τον δικό σου δρόμο, της μουσικής;
Όχι, έχει πάρει δυο πτυχία πανεπιστημίου και πάει για μεταπτυχιακό. Ακούει όμως μουσική και γράφει ποιήματα. Διαβάζει πολύ ο Ιάκωβος.
Δεν θα ήθελες να γίνει μουσικός;
Όχι, αυτό που μου αρέσει, όχι μόνο για τον γιο μου αλλά και για όλα τα παιδιά του κόσμου, είναι να κάνουν αυτό που τους αρέσει χωρίς να ενοχλούν κανένα. Αυτή είναι η αρχή μου.
Δέχεσαι τον χαρακτηρισμό “θρύλος” των ’80s;
Θρύλος είναι μόνο ένας, στον Πειραιά (γέλια)! Χαρακτηρισμοί, καλοί ή κακοί, είναι και αυτοί στο πρόγραμμα. Θεωρώ ότι είμαι εκτεθειμένος δημόσια. Θα δεχθώ και τον καλό και τον κακό χαρακτηρισμό γιατί πιστεύω στην άποψη του ανθρώπου. Πρέπει να έχει άποψη και να την λέει με αλήθεια. Εκνευρίζομαι όταν υπάρχουν ανακρίβειες και αναλήθειες, όταν λένε ψέματα προκειμένου να βγάλουν χαρακτηρισμούς π.χ. ένας δημοσιογράφος.
Είχες δηλώσει πως σου έχει λείψει η αλήθεια και την αναζητάς.
Μου έχει λείψει πολλές φορές η αλήθεια και όποτε μου λείπει παθαίνω πλάκα, έχω ανασφάλεια και προσπαθώ να μαζευτώ. Μου αρέσει η ειλικρίνεια, η αλήθεια σε όλα τα πράγματα.
«Κι εγώ στη θύρα εφτά μόνος να τραγουδώ…». Πας στο Καραϊσκάκη να δεις τον Ολυμπιακό;
Όχι. Ποτέ δεν ήμουν φίλαθλος. Και να χάσει ο Ολυμπιακός και να κερδίσει, το ίδιο μου κάνει. Δεν μπορεί κιόλας να κερδίζει συνέχεια.
Ποιες συνεργασίες αποτέλεσαν σταθμό στην καριέρα σου;
Σαββόπουλος, Βαγγέλης Γερμανός, οι SOS που ήταν ένα καταπληκτικό συγκρότημα που παίζαμε μαζί τη δεκαετία του ’80, οι Μουσικές Ταξιαρχίες. Δεν ήταν όμως μόνο αυτά.Έπαιξα με τον Γιώργο Ζαμπέτα ως μουσικός και ένιωθα ότι έπαιζα με τον Μικ Τζάγκερ! Γιατί το ροκ δεν είναι μόνο ένα δωδεκάμετρο. Ένιωσα πολύ ροκ όταν έπαιζα με τον Ζαμπέτα. Ένας καταπληκτικός καλλιτέχνης. Άσε που ήταν πολύ καλός μουσικός, οργανοπαίχτης. Έπαιρνε το μπουζούκι και σου έδινε ρυθμό, χαιρόσουν να τον ακούς να παίζει.
Τι όργανο έπαιζες τότε με τον Ζαμπέτα;
Αρμόνιο και πιάνο.
Ταυτίστηκες με αυτό το αρμόνιο.
Παίζω και τύμπανα και κιθάρα αλλά δεν έχω τέτοια άνεση όπως έχω στο πιάνο. Το κατέχω καλύτερα.
Νιώθεις ότι τραγουδάς πιο ωραία όταν έχεις μπροστά σου τα πλήκτρα;
Ναι, νιώθω πιο άνετος, έχω και σιγουριά. Όποια νότα θέλω την χτυπάω στο πιάνο, την ακούω, την έχω.
Δεν άλλαξε καθόλου η εξωτερική σου εμφάνιση από τότε που πρωτοεμφανίστηκες στο τραγούδι. Δεν βρέθηκε κάποιος όλα αυτά τα χρόνια, π.χ. μια γυναίκα, να σου πει “κόψε αυτό το μαλλί ρε Γιάννη”;
Όχι μόνο γυναίκα. Και άντρες μου το έχουν πει. Και τι έγινε; Δεν θα μου το επιβάλει κανένας αυτό. Κουβαλάω τη “χιπίλα” από τότε. Δεν μπορώ να το απαρνηθώ αυτό το πράγμα. Μόνο φαντάρος κουρεύτηκα, υποχρεωτικά.
Είχες ένα σοβαρό ατύχημα με τη μοτοσικλέτα πριν μερικά χρόνια;
Ένιωσα ότι την “έκανα” και ξαναγύρισα. Ήταν πολύ άσχημο αλλά ξεπεράστηκε.
Ξανακαβάλησες τη μηχανή;
Όχι δεν την ξαναπήρα. Μου λείπει και θα μου λείπει πάντα η μηχανή αλλά σέβομαι την αγωνία που πέρασε η γυναίκα μου και το φόβο που απέκτησε μετά από αυτό το ατύχημα. Δεν γουστάρω να την πιέζω. Προτιμώ να μην έχω μηχανή παρά να τρέμει η ψυχή της γυναίκας μου.
Έφταιγες εσύ στο ατύχημα;
Όχι, άλλος έφταιγε και εξαφανίστηκε από τη σκηνή.
Είναι διαφορετικό το ακροατήριο εδώ στην Κύπρο;
Το ακροατήριο δεν αλλάζει. Ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει τραγούδια, μουσικές, να τραγουδήσει μαζί μας. Αυτό σέβομαι και εκτιμώ όπου και να παίξω. Είναι πολλές φορές συγκυρίες που κάνουν τη βραδιά την καλύτερη. Ένας άνθρωπος από το ακροατήριο όταν τραγουδάει μαζί μου την ώρα που παίζω, μου δίνει δύναμη για να “φτιαχτώ” και να “φτιάξω” άλλους εκατό, άλλους χίλιους.Ένας άλλος μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεση και να μην έχει καλό αποτέλεσμα όλο το παίξιμο.
Γιάννη «χάθηκες» για μια δεκαετία περίπου. Γιατί;
Δεν έπαιζα καθόλου για 11 χρόνια. Δεν ήθελα να παίζω, είχα κουραστεί. Ένιωθα τις μπαταρίες μου πεσμένες και δεν ήθελα να κοροϊδεύω, πρώτα τον εαυτό μου και ύστερα τον κόσμο.
Με τον Σάκη Μπουλά τι σχέση είχατε;
Την καλύτερη. Χρυσό παιδί και μέγας καλλιτέχνης. Τέτοιο ταλέντο δεν βρίσκεις εύκολα. Πολύπλευρο ταλέντο. Μας έχει λείψει πολύ ο μπαγάσας.

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

"Έτσι θα νικήσω τον Καρκίνο" Η εξομολόγηση μιας πάσχουσας σ.:



,,Κι εκεί άρχισε ένα θαύμα , που μου έδωσε ώθηση , δύναμη, χαρά, αισιοδοξία, κουράγιο, ελπίδα κι αλήθεια σας λέω, ακόμη κι αν κάνουν λάθος και φύγω αύριο το πρωί από αυτό τον κόσμο, θα φύγω γεμάτη, ευτυχισμένη και ήρεμη. 
Γιατί πήρα και πολλά καλά από αυτό το πρόβλημα υγείας, και πήρα πολλά μαζεμένα.
Δικαιώσατε, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, ότι έχω δίκιο σε αυτό που πιστεύω και πολεμάω από τότε που άρχισα να ωριμάζω σαν άνθρωπος,,
Συγνώμη που δεν κατάφερα να το ανεβάσω χθες αυτό, αλλά έκλεισα βιαστικά, καθ ότι αυτοί που μου βγάζουν τη στολή του ρόμποκοπ για να πέσω στο κρεββάτι, αγανάκτησαν και δεν με άφησαν να τελειώσω. 
Οπότε ακολουθεί σεντόνι σήμερα, το έχω ανάγκη εγώ και το οφείλω σε όλους αυτούς που δεν καταφέρνω να απαντήσω και να ενημερώσω, γιατί μου ήταν δύσκολο στα χάλια που ήμουν πριν, ενώ τώρα, δεν καταφέρνω και προσπαθώ να βρω μια ώρα ησυχίας, γιατί αυτά τα λόγια βγαίνουν μέσα από τη καρδιά μου και δεν γράφονται σε δυο λεπτά. 

Και φτάσαμε στο δια ταύτα λοιπόν και με πετάξανε έξω από το νοσοκομείο πια, προφανώς με σιχάθηκαν, οπότε κι εγώ σκεφτείτε τώρα, 15 μέρες ακινησίας πάνω σε ένα κρεββάτι και ατελείωτες ώρες , να σκέφτομαι, να σκέφτομαι ..... 
Επόμενο ήταν να την πληρώσετε τη νύφη. 

Ένα καλοκαίρι λοιπόν μες τους πόνους και κανείς να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει. 
Μια το ένα πλευρό , μια το άλλο , μια η μέση μου , μια η πλάτη μου και να έχω και αγαπημένους ανθρώπους στο σπίτι, που έναν ολόκληρο χειμώνα έκανα όνειρα και τους περίμενα να αγκαλιαστούμε και να τους δείξω την αγαπημένη μου Κρήτη, να κολυμπήσουμε μαζί στη θάλασσα, να χαρούμε τη παρουσία ο ένας του άλλου κι εγώ αντί αυτού, να καταπίνω αντιφλεγμονώδη, να μην μπορώ να χαρώ τίποτα σχεδόν, να προσπαθώ να κρυφτώ να μην καταλάβουν το μέγεθος των πόνων μου .

Και έφτασε η ώρα που έμεινα μόνη μου και πήγα στο γιατρό και μετά τις εξετάσεις, έπεσε η χειροβομβίδα με τα λόγια του γιατρού επί λέξη :
_ Κα Θωμαις μου οι εξετάσεις σας μου δείχνουν δυστυχώς σοβαρές αλλοιώσεις στα κόκαλα. Σας ενόχλησε ποτέ το στήθος σας, ή εντοπίσατε κάτι ανησυχητικό;;
_Ναι, τις τελευταίες μέρες πιάνω κάτι και συχνά έχω πόνους στη μασχάλη.
"Για μένα καρκίνος στο στήθος με μετάσταση στη σπονδυλική στήλη Κα Θωμαις μου. 
Τρέξτε γρήγορα , μην καθυστερείτε καθόλου και μην φοβηθείτε όλα τα παλεύουμε"

Γύρισα ως συνήθως να κοιτάξω το Νίκο και τότε τρόμαξα πραγματικά. Η κολόνα του σπιτιού μου, ο βράχος μας, είχε στη κυριολεξία πετρώσει. Κοιτούσε το γιατρό με τρόμο και είχε γίνει ολόκληρος περίπου κιτρινομωβ.
Αυτό χωρίς να το συνειδητοποιήσω εκείνη τη στιγμή , με ωφέλησε. 
Η προσοχή μου και όλη μου η αγωνία για το πρόβλημα έπεσε στον Νίκο. Στην επιστροφή στο σπίτι έβαλε τα κλάματα και αναρωτήθηκε, 
"μα κι αυτό σε μας;;"
_Αγάπη μου του λέω τι το διαφορετικό έχουμε εμείς;; 
Σκέψου πόσα χειρότερα υπάρχουν και σκέψου κάτι απλό, ευτυχώς δεν είμαι καρκινοπαθής, με φριχτούς πόνους σ αυτή τη κατάσταση και να είμαι σε μια βάρκα στο Αιγαίο, να προσπαθούμε να σωθούμε κι από το πόλεμο".

Συζητώντας και με τη βοήθεια της τετραγωνισμένης λογικής της «Κάτιας μου», που έπαιξε τον αποφασιστικότερο ρόλο, αποφασίσαμε να μείνουμε στη Κρήτη, για πολλούς και σοβαρούς λόγους. 
Η δεύτερη που συναίνεσε από μακριά και με έκανε να πάρω την τελειωτική απόφαση, ήταν η άλλη τετραγωνισμένη φίλη μου , «Η Σοφούλα μου».
Το ΠΑΓΝΗ είναι από τα καλύτερα ογκολογικά ανά το πανελλήνιο, γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό άψογοι, υπάρχουν όλα τα μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας, η δουλειά του Νίκου κοντα, γιατί πόσο καιρό θα σου δίνουν άδειες και πόσο συχνα θα πρέπει να ακολουθω μια θεραπεία που θα μου είναι δύσκολο να ανεβαίνω στην Αθήνα γι αυτό;;;; 
Τέλος θα είχαμε και κόσμο να μας στηρίξει , να μην είμαστε μόνοι μας , που είναι βασικότατο. 
Κι εκεί άρχισε ένα θαύμα , που μου έδωσε ώθηση , δύναμη , χαρά, αισιοδοξία, κουράγιο, ελπίδα κι αλήθεια σας λέω, ακόμη κι αν κάνουν λάθος και φύγω αύριο το πρωί από αυτό τον κόσμο, θα φύγω γεμάτη, ευτυχισμένη και ήρεμη. Γιατί πήρα και πολλά καλά από αυτό το πρόβλημα υγείας, και πήρα πολλά μαζεμένα.
Διακαιώσατε , άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, ότι έχω δίκιο σε αυτό που πιστεύω και πολεμάω από τότε που άρχισα να ωριμάζω σαν άνθρωπος. 
Υπάρχουν άνθρωποι καλοί και είναι πολλοί, απλά οι κακοί κάνουν θόρυβο και σαματά και αφήνουν πληγές, γι αυτό νομίζουμε ότι είναι περισσότεροι.
Υπάρχουν αυτοί που είναι καλοί και που μπορεί να μην ταιριάζουμε μαζί τους σε όλα, να μην καταλαβαινόμαστε απόλυτα, να έχουμε διαφορετικό τρόπο έκφρασης, να μας νευριάζουν , να, να , να.....
Αλλά η καλοσύνη είναι κάτι το διαφορετικό, τελείως διαφορετικό. 
Είναι αυτό που βλέπεις σε έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις ή που δεν πολυ «γουστάρεις» , γιατί είναι άξεστος , ανάγωγος , γκρινιάρης, μίζερος κλπ. και σου σπάει τα νεύρα και ξαφνικά αυτός ο άνθρωπος 
αρχίζει να τρέχει για σένα μόνο και μόνο επειδή τον χρειάζεσαι χωρίς να σκέφτεται τίποτε άλλο, χωρίς να υπολογίζει προσωπικό συμφέρον και κανένα κόστος μόνο και μόνο για να σου συμπαρασταθεί.
Αυτό με έκανε να τα χάσω στη κυριολεξία. 
Μου θύμισε μικρή στη γειτονιά , όταν εμείς τα παιδιά παίζαμε και τρέχαμε ευτυχισμένα, ενώ οι γυναίκες τα βράδια του καλοκαιριού έβγαιναν με τη δύση του ήλιου στα πεζουλάκια και μαζεύονταν όλες μαζί και άρχιζαν το κουτσομπολιό και περνούσε και η Κατίνα (λέω τώρα ένα όνομα στη τύχη) και την περνούσαν από τη κρησάρα και να η Κατίνα έτσι και να αλλιώς και κοίτα πως κουνάει τα πισινά και κοίτα τι φοράει η ξετσίπωτη και την άλλη μέρα πάθαινε κάτι η Κατίνα και τρέχανε όλες σας τρελές να την προστρέξουν και να την κανακέψουν σαν μάνες.

Και πάμε στους δικούς μου τώρα , αξίζει η υπομονή σας.
Μπήκα στο νοσοκομείο υπό την συνοδεία του άντρα μου και δύο λατρεμένων μου φίλων εδώ στο Ηράκλειο, του Μίλτου και της Άννας. Η Άννα έμεινε μαζί μου όλη τη νύχτα χωρίς να φύγει από πάνω μου λεπτό, με τα όμορφα καταγάλανα ματάκια της να με κοιτάνε με τόση αγάπη , προσπαθώντας να με εμψυχώσει και θυμίζοντας μου, πως θα πρέπει να είμαι δυνατή και χαρούμενη και αισιόδοξη , για να μπορέσω να το τσακίσω το τέρας. 
« Όπως το τέρας του καπιταλισμού Μαίτσα μου» χαχαχα. 
Εκεί μου την έδωσε. 
Το τέρας του καπιταλισμού είναι που δημιουργεί και τον καρκίνο. Και άρχισα να γκαζώνω σκεπτόμενη πόσες γυναίκες δεν είχαν τη τύχη τη δική μου, υποφέροντας μόνες , φτωχές και έρημες, βουλιάζοντας στην απελπισία και τους πόνους. 
Ο Μίλτος ήρθε στο νοσοκομείο μαζί μου, κάνοντας μια υπέρβαση πολύ σοβαρή, γιατί έχοντας χάσει τη γυναίκα του από καρκίνο, δεν άντεχε τα νοσοκομεία καθόλου.
 Είκοσι μέρες τώρα δεν με έχει αφήσει λεπτό. Μου ψήνει ψαράκι, μου φτιάχνει φασολάκια λαδερά, μου κόβει φρουτάκια, μου κόβει σαλατούλες από το μαγαζί και έρχεται τα βράδια από πάνω μου στο κρεββάτι και λέμε τις πουτανοκουβέντες μας και γελάμε και κοροιδεύομαστε και στο τέλος μου λέει σ αγαπάω Μαήτσα μου και φεύγει.

Δεν πιστεύω και το ξέρετε, αλλά αν υπήρχε θεός θα μπορούσε να πει κανείς ότι μου έστειλε τους αγγέλους του να με ανακουφίζουν και να με προσέχουν . 
Και δεν σταματάμε εδώ.

Όλοι οι φίλοι και σύντροφοι που δουλεύουν μέσα στο νοσοκομείο, από τη πρώτη στιγμή βρέθηκαν από πάνω μου στη κυριολεξία. Έβλεπα συνεχώς να με κοιτούν με αγάπη, να με χαϊδεύουν, να μου λένε γλυκόλογα, τα τάπερ για να τρώνε οι άντρες μου, από την καταπληκτική μαγείσσα και λατρεμένη μου Ιφιγενειουλίτσα μου στο σπίτι να πηγαίνουν και να έρχονται, γιατί εν τω μεταξύ είχε έρθει κι ο γιός μου, οι γιατροί να ενημερώνονται ότι έχουμε μια δική μας στο ογκολογικό και να την προσέξετε, η Ελένη η Μαρκάκη η «λατρεμμένη μου» έκανε τον άντρα της από νεφρολόγος, να έχει γίνει και ογκολόγος ο άνθρωπος, τρέχοντας κάθε μέρα να ενημερωθεί από τους συναδέλφους του και για μένα. 
Και η ίδια να με κοιτάει με τόση αγάπη,μα με τόση αγάπη, που ότι κι αν είχα πήγαινε πέρα κι έφευγε μακριά.

Η άλλη «Ελένη μου», ανηψιά της Κάτιας , να ανεβαίνει κάθε μα κάθε μέρα , για να ενημερωθεί να προωθήσει, να μεριμνήσει, να προλάβει , μέχρι του σημείου να μου πει κάποιος γιατρός μια μέρα αστειευόμενος, άκου να σου πω κορίτσι μου , σε αυτό το νοσοκομείο εγώ είμαι η φίρμα και μαζέψου. Σκάσαμε στα γέλια. 
Να μην πω για τα καταπληκτικά της κουλουράκια, που είχε προλάβει να φτιάξει την Κυριακή με τα χεράκια της.
Το Μαρινάκι μου που κάθε πρωί έφευγε από το πόστο της κι ερχόταν να μου πει γλυκόλογα και να μου κάνει παρέα, με την αγάπη της και τη γλύκα της 
Ποιον να πρωτοπω και ποιον να πρωτοθυμηθώ, γυρίζουν όλα αυτά μες το κεφάλι μου και νιώθω τόσο πλούσια και τόσο ευτυχισμένη, τι να σας πω ...

Και οι φίλοι μου από την Αθήνα......
Αχ τι να πω για όλους αυτούς;;; τι να πω ;;; 
για την «Ελενίτσα μου», αυτό το πλάσμα το γεμάτο σοφία και καλοσύνη στη Κύπρο;;;
Τι να πω για την «Λωρίτσα» μου και το «τρίτο» μου, που και μόνο που έβλεπα τα μουτράκια τους στον υπολογιστή, μια αύρα αγάπης κάλυπτε όλο μου το σώμα κι έδιωχνε την αρρώστια όλο και πιο μακριά; 
Τι να πω για το Μπιάκι μου το παραπονιάρικο και τόσο μα τόσο καρδουλίνικο;;;

Τις ζουμπίτσες μου τις ξέρετε;;;
 Η ομάδα που πηγαίναμε μαζί γυμναστική στην Αθήνα κι έχουμε γίνει μια αχώριστη ομάδα αγάπης και τρέλας;;
Κι αυτές μαζί μου συνεχώς, με παλαβομάρες και αγαπούλες, τις λατρεύω 

Τι να πω για τη Δημητρούλα μου , που αμέσως τηλεφώνησε να ενημερωθεί και να συνδράμει επιστημονικά και να μου δώσει τόση ελπίδα και ηρεμία;; 
Από την αρχή , από τη πρώτη στιγμή που κοίταξα τα μάτια της ένιωσα πόσα πολλά περιείχαν Πολλά και όλα αξιόλογα, την λατρεύω 
Αφήστε δε το κάμπινκ μου. 
Η δεύτερη οικογένεια μου κανονικά , σαν να τους είχα εδώ μαζί μου , σαν να μην ήταν τόσα χιλιόμετρα μακριά μου. Κατερινούλα μου, Γεωργίτσα μου και Ελένη μου , σας αγαπώ κι εγώ πολύ και όλους και τον Κώστα μου , που αμέσως έθεσε τον εαυτό του χορηγό σε ότι χρειαστούμε.

Τέλος, τι να πω για όλους αυτούς που δεν με ξέρετε; 
Σε όλους αυτούς που δείξατε τόσο αληθινό ενδιαφέρον, διακριτικότητα και προσοχή. 
Τόση αγάπη από μακριά χωρίς να σας έχω δει. Τα μηνύματα πολλά κι εγώ δεν είχα τη δύναμη να απαντήσω και σε πολλά , γιατί τα χέρια μου αδυνατούσαν ακόμη και στο κινητό να γράψουν.

Όλοι εσείς, από τον πιο δικό μου και μέχρι και τον πιο μακρινό με κάνατε τόσο δυνατή, ώστε να μην σκέφτομαι την ατυχία της αρρώστιας, αλλά το πόσο τυχερή είμαι που τόσοι πολλοί άνθρωποι με αγαπάτε

Και έτσι φτάσαμε στην ημέρα που ξεκίνησε η χημειοθεραπεία. Με είχατε ντοπάρει τόσο που ήμουν τόσο ήρεμη ώστε καθ όλη τη διάρκεια της κοιμόμουν, σαν να μην συνέβαινε σε μένα και αδιαφορώντας για τις συνέπειές της. Ότι κι αν αισθανθώ θα το αντέξω και δεν γαμιέται;;; 

Φτάνει που περνάει και ας μείνω χωρίς μαλλιά. Χέστηκα στην κυριολεξία, θα βάλω μαντηλάκια όμορφα, πολλά και διάφορα ( πάλι πανάκριβες αγορές από τα κινέζικα θα κάνω) και θα σετάρω κεφάλι με ρούχα χιχιχιχιχιχι.

Και για να κλείσω , γιατί σας τα ζάλισα, αποφάσισα να μην γίνω τελικά καλά , μεταξύ μας και μην πείτε τίποτα ρε παιδιά, αλλά κακόμαθα γαμώτο. 
Από την ώρα που θα ξυπνήσω τρέχουν όλοι καταπάνω μου. Καλά ο Νίκος,  δεν τον συζητώ καν 
Ούτε τότε που με κυνηγούσε στην αρχή της γνωριμίας μας , πριν 43 χρόνια για βρώμικους σεξουαλικούς λόγους και με το δίκιο του γκομενάκι ήμουν, όχι όπως τώρα.
 Ξέρετε εσείς όλοι οι βρομιάρηδες άντρες που μόνο εκεί έχετε το νου σας και ξέρετε κι εσείς όλες οι αγαθές γυναίκες, που δεν θέλουμε και καλά ρε παιδί μου και κάνουμε τις κυρίες. 
Ούτε τότε ρε παιδιά δεν έκανε έτσι. Μήνα του μέλιτος ζω (χωρίς το σεξουαλικό βέβαια , αλλά όλα δεν μπορεί να τα έχει κανείς τι να κάνουμε)

Η μάνα μου και ο πατριός μου;;; Τι να πω γι αυτούς;; Έχουν αριβάρει εδώ στη Κρήτη κι έχουν αναλάβει τα πάντα του σπιτιού και της καλοπέρασης μας. 
Και όπως τους βλέπω μέχρι ΚΚΕ θα προσκυνάνε σε λίγο και να δείτε τους βλέπω οσονούπω και με πλακάτ στο Σύνταγμα, τέτοια ζημιά έχουν πάθει.

Επιτέλους τελείωσα, πάρτε ανάσα, όμως σας ικετεύω κάντε μου μια χάρη βρε παιδιάα .
Δεν θέλω να μου λέτε περαστικά και σιδερένια. Θέλω να μου πείτε μαλακίες να γελάσουμε και να χαρείτε με τη χαρά μου.

Οι γιατροί μου είπαν επί λέξη και ομόφωνα:
Κυρία Παπαγεωργίου δεν πρόκειται να γίνετε ποτέ ποτέ καλά από αυτό. Όμως σας εγγυόμαστε πως θα ζήσετε πολλά και καλά χρόνια , πολύ περισσότερα κι από εμάς όλους 

Αυτό το οφείλω σε δύο κοκτέηλ που έλαβα,
 σε αυτό της χημειοθεραπείας στο αίμα 
και σε αυτό στην καρδιά από εσάς 
Ήταν το ακαταμάχητο και νικηφόρο κοκτέηλ που νίκησε το τέρας του καρκίνου. 
Η πλήρης ισχύς εν τη ενώσει.

Για να καταλάβετε ότι έτσι μπορούμε να νικήσουμε και το τέρας του καπιταλισμού, όλοι μαζί και κάτω απο τη σημαία του ΚΚΕ με στόχο μας την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου, από άνθρωπο. 

Καλό υπόλοιπο Κυριακής σε όλους και πάλι σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου και ειδικά τους συντρόφους από την Κρήτη που στάθηκαν δίπλα μου βράχοι.


Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

η κυρα Ξένια μας !!


Ηλίας Σδρ:

Ήμουν νεαρός τότε, μόλις είχα απολυθεί απ τον στρατό.
Το ΚΚΕ είχε οικονομική εξόρμηση, 
όπως και τώρα, και εγώ με το κουπόνι στο χέρι, χτυπούσα πόρτες συναγωνιστών και συντρόφων για ενίσχυση…
Στην γειτονιά έμενε μια γιαγιά, η κυρά Ξένια.
Χήρα παλιού αγωνιστή και Μακρονησιώτη η κυρα Ξένια τα έβγαζε δύσκολα μα περήφανα. 
Η γειτόνισσες με τρόπο, χωρίς να την προσβάλουν της πήγαιναν ένα πιάτο φαγητό συχνά,πυκνά…
«
Αχ βρε κυρα Ξενια μου να με συμπαθάς ,αλλά δοκίμασε λίγο απ το κοκκινιστό μου εσύ που ξέρεις…Σαν κάτι να μην κάνω καλά, να μου το πεις έτσι ;»
Παρά την φτώχεια της η κυρά Ξένια κάθε Κυριακή έπαιρνε τον Ριζοσπάστη και σχεδόν όλη την βδομάδα , κάθονταν στην πολυθρόνα της, φορώντας τα χοντρά γυαλιά της, και τον διάβαζε συλλαβιστά με τα λίγα κολυβογράμματα που είχε μόνη της μάθει μιας και δεν πήγε ποτέ της στο σχολείο.
Εκείνη την Κυριακή την καλημέρισα ,άφησα τον Ριζοσπάστη και έκανα να φύγω…
Στάσου βρε παιδί μου» …Μου φώναξε ψάχνοντας το παλιό κουμπωτό πορτοφολάκι της… » Να πάρε ένα πενηντάρι και κόψε μου και μένα ένα απ τα μικρά κουπόνια για το κόμμα ,αν μπορέσω θα σου δώκω κι άλλα από βδομάδα»
Κόμπιασα….Τα έχασα…
«Θεία Ξένια δεν πειράζει …Ξέρω πως τα έχεις ανάγκη, άσε θα δώσουμε εμείς οι νεότεροι τώρα, εσείς προσφέρατε τόσα πολλά στον αγώνα…»
«Σςςς Μπρε !» Με σταμάτησε απότομα ..
«Αυτό το πενηντάρι αγόρι μου, φτάνει για να έχω εγώ ψωμί μια μέρα αν το δώκω στον φούρναρη…. 
Μα αν το δώκουμε όλοι μας με την καρδιά μας στο κόμμα μας, θα είναι για να χει ψωμί όλος ο Ντουνιάς για πάντα ! 
»
Ένιωσα το γέρικο και αδύναμο χέρι να με χαϊδεύει στοργικά στο κεφάλι και αυθόρμητα έσκυψα και το φίλησα με σεβασμό …
Εκείνα τα λόγια και κείνο το γέρικο και αδύναμο χέρι μου έδωσαν τέτοια δύναμη που είκοσι και κάτι χρόνια μετά, αντί να σβήσει θεριεύει !!!

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

Νίκου Ζαχαριάδη:Ο Κομμουνιστής, Λαϊκός Αγωνιστής, μέλος του ΚΚΕ

Βρήκαμε και Σας παρουσιάζουμε το βιβλίο του Νίκου Ζαχαριάδη: Ο Κομμουνιστής Λαϊκός Αγωνιστής Μέλος του ΚΚΕ. 


Από τη Σελ 10
Διαβάστε το Αξίζει το κόπο, κάντε κλικ Εδώ  
και 
Για τον Νίκο Ζαχαριάδη Εδώ 

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

A'μίτης:Βάζουμε στοίχημα, καπετάνιε:πως σήμερα θα σε κάνω να κάνεις δήλωση; TΑΤΑΚΗΣ: Δε βάζω στοίχημα, γιατί θα το χάσεις και σε λυπάμαι, γιατί είσαι πτωχός άνθρωπος !!

από Konstantinos Mpourxas 

«Ο μπαρμπα - Μήτσος έδωσε τα τρία παιδιά του στον αγώνα
Εδωσε το καλύβι και τ' αμπέλι του
Δεν είχε τίποτ' άλλο ο μπαρμπα - Μήτσος. Εδωσε τη ζωή του.
Ο μπαρμα - Μήτσος είχε μια χαρά: τα παιδιά του ήταν μέλη του Κόμματος

Ο μπαρμπα - Μήτσος είχε μια λύπη: δεν ήταν μέλος του Κόμματος

Ο μπαρμπα - Μήτσος δεν υπόγραψε δήλωση. Τον σκότωσαν».

«Μακρονησιώτικα» Γιάννης Ρίτσος

Απόσπασμα από το ποίημα «Ο Μπαρμπα - Μήτσος»

''Πλήθος κόσμου, κάθε ηλικίας, καταφτάνει στη Μακρόνησο για να τιμήσει τους χιλιάδες κομμουνιστές και λαϊκούς αγωνιστές που εξορίστηκαν, μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν στο «θανατονήσι»,
στο πλαίσιο της εκδήλωσης που διοργανώνουν η Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ και την Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ.''....
Μαρτυρία εκείνης της περιόδου 
''Εζησα, όλα τα δραματικά γεγονότα, στο νησί, το 1948. 
Ο στρατός με είχε επιταγμένο μαζί με το καϊκι μου "ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ", επί μισθό, οκτώ χιλιάδες δραχμές το μήνα.
 Κουβαλούσα από το Λαύριο πέρα στη Μακρόνησο φαντάρους, πολιτικούς υπόδικους, νερό σε βαρέλια και άλλα. 
Στο φοβερό ντουφεκίδι του Μάρτη 1948, ο Σκαλούμπακας μου κόλλησε το πιστόλι στο κεφάλι και με απειλές με διέταξε να κουβαλάω σκοτωμένους φαντάρους, πέρα μακριά στον ΚΑΒΟ ΝΤΟΡΟ, στο ξερόνησο "Σαν Τζιόρτζιο".
 Στο 3ο Τάγμα φόρτωνα τους νεκρούς φαντάρους, που τους εξέταζε ο γιατρός Μαλάμης κι έγραφε στο πιστοποιητικό θανάτου τη λέξη ΝΕΚΡΟΣ. Ητανε δίπλα στο γιατρό Μαλάμη κι άλλοι ακόμα δύο γιατροί. 
Τους σκοτωμένους φαντάρους, τους ταχτοποιούσανε στριμωχτά στο αμπάρι, οι Αλφαμίτες Χούμης και Δημητρός Λαγός.
Σ' ένα μόνο δρομολόγιο, φορτώσαμε 185 νεκρούς φαντάρους. Λέω στο Σκαλούμπακα, το καϊκι δε σηκώνει τόσο πράμα, είναι πολύ το πράμα - θα μπατάρει το καϊκι. Αυτός κουβέντα δεν έπαιρνε, με το πιστόλι με διέταξε. 
Τι να 'κανα; Το πιστόλι σε παγώνει...".
"Ανοιγόμασταν, τη νύχτα, στον ΚΑΒΟ ΝΤΟΡΟ. Εκεί στο "Σαν Τζιόρτζιο" περίμενε καράβι πολεμικό. 
Οι ναύτες παίρνανε τους σκοτωμένους φαντάρους και τους χώνανε μέσα σε συρμάτινα δίχτυα με βαρίδια και τους φουντάρανε στο βυθό της θάλασσας. 
Αυτό ξανάγινε. 
Οι νεκροί ήταν 350 κοντά, τους μέτραγα έναν έναν και ήταν 350 φαντάροι νεκροί. Αυτή ήταν η πιο τραγική περιπέτεια που έζησα στη ζωή μου"... 
Μίμης Βρονταμίτης

 "Τον 36χρονο Ανδριώτη Μήτσο Τατάκη (υποπλοίαρχο του Εμπορικού Ναυτικού, γενικό γραμματέα της Ενωσης Ναυτίλων Αξιωματικών και μέλος της γραμματείας της Ομοσπονδίας Ελληνικών, Ναυτεργατικών Οργανώσεων) -τον πήγαν στις ΣΦΑ στις 15.11.48. 
Αμέσως άρχισε ο βασανισμός του. "Ξύλο και στη θάλασσα". Το κορμί του γεμάτο πληγές. Στις 14/5/ 1949 μετάγεται στην Αθήνα, στον εισηγητή του στρατοδικείου. 
Στις 8/6/1949 τον ξαναστέλνουν στις ΣΦΑ. Κι αρχίζει το μαρτύριο της ορθοστασίας. Φορτωμένος τα πράγματά του, χωρίς φαγητό και νερό, υπέστη αυτό το μαρτύριο 33 μέρες. Οι διεστραμμένοι, εγκληματικοί εγκέφαλοι της Μακρονήσου αναρωτήθηκαν: πώς στέκεται στα πόδια του αυτός ο άνθρωπος; 
Σε επίσκεψή τους στον τόπο μαρτυρίου τον ρώτησαν "πώς καταφέρνεις κι είσαι ακόμα ζωντανός ;". Κι ο Μήτσος τους απάντησε: "Είμαι ακόμα ζωντανός , γιατί είμαι κομμουνιστής".
Κάποτε ο βασανιστής του είπε: "Βάζουμε στοίχημα, καπετάνιε" - καπετάνιο το λέγανε όλοι - "πως σήμερα θα σε κάνω να κάνεις δήλωση". 
Κι ο Μήτσος ήρεμος, ευγενικός, ανθρώπινος και γενναίος του απαντάει: "Δε βάζω στοίχημα, γιατί θα το χάσεις και σε λυπάμαι, γιατί είσαι πτωχός άνθρωπος".
Στις 12.12.1949, με άλλους συντρόφους της απομόνωσης, υπέστη λιντσάρισμα. Στις 9 προς 10 Γενάρη δολοφονείται, με βασανισμό,από τους Αλφαμίτες Βραχλιώτη, Λαμπράκο Μιχάλη, Κληρονόμο Σταμάτη κ. ά.".

Πλήθος κόσμου, κάθε ηλικίας, καταφτάνει στη Μακρόνησο για να τιμήσει τους χιλιάδες κομμουνιστές και λαϊκούς αγωνιστές που εξορίστηκαν, μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν στο «θανατονήσι», στο πλαίσιο της εκδήλωσης που διοργανώνουν η Κομματική Οργάνωση Αττικής του ΚΚΕ και την Οργάνωση Περιοχής Αττικής της ΚΝΕ.
Τα πούλμαν από όλη την Αττική, καταφτάνουν στο Λαύριο και ήδη έχουν ξεκινήσει τα δρομολόγια του πλοίου απο το λιμάνι ως το Μακρονήσι.
Στο μνημείο του Μακρονησιώτη, κατέθεσαν στεφάνια, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Νίκος Αμπατιέλος, εκ μέρους του ΚΣ της ΚΝΕ και η Λουίζα Ράζου εκ μέρους της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ. Επίσης εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, ο Χρ. Τσιντζιλώνης και της Πανελλήνιας Ένωσης Κρατούμενων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ) Γεωργία Μαχαίρα.
Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στις 19.00 και περιλαμβάνει ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα και στη συνέχεια συναυλία με το μουσικό έργο του Θ. Μικρούτσικου «Καντάτα για τη Μακρόνησο», πάνω σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου (από τη συλλογή ποιημάτων του Γ. Ρίτσου «Πέτρινος Χρόνος»).

απ την εκδήλωση Τώρα κάνε κλικ εδώ: 
ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 902.GR

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

«Κέρκυρα 1948»: Αγαπητή μου γυναίκα, Γεια σου:

«Κέρκυρα 48»Ηλίας Λιάκουρας
Αγαπητή μου γυναίκα, γεια σου.
Γεια σου για πάντα. Γιατί άλλο γράμμα απ’ αυτό δεν πρόκειται να ξαναλάβεις. Αγάπη μου όταν, όταν θα λάβεις και διαβάσεις το γράμμα μου αυτό θέλω να κάνεις πέτρα την καρδιά σου για να μπορέσεις να συνεχίσεις αυτόν τον άνισο αγώνα που έκανα κι εγώ μέχρι σήμερα, που για το μεγαλείο του αγώνα αυτού έπεσαν χιλιάδες μάρτυρες, μα δεν πρόδοσαν, για να καταχτήσουν αυτά τα ιδανικά που λέγονται Λευτεριά, Δημοκρατία, Ανεξαρτησία! Επίσης αγάπη μου όταν διαβάσεις το γράμμα μου δεν θέλω να κλάψεις, ούτε και να πονέσεις. Θέλω να είσαι υπερήφανη και να κρατάς πάντα το κεφάλι ψηλά σαν τίμια Ελληνίδα και σαν γυναίκα ενός ήρωα που πολεμώντας έπεσε από τα δολοφονικά βόλια τον προδοτών, μόνο και μόνο να κάνει ευτυχισμένο το Λαό και εσένα. Τούλα μου η σκληρή πάλη θέλησε να μας χωρίσει για πάντα. Φρόντισε ν’ αποκαταστήσεις τα αγαπημένα μας παιδιά, ζητώντας πάντοτε την βοήθεια και τη συμβουλή της οργάνωσης του τιμημένου Κόμματος που άνηκα, του ΚΚΕ.
Τούλα μου μια μέρα που θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας και ρωτήσουν εάν είχανε πατέρα, θέλω να καθήσεις να τους πεις την ιστορία μου τόσο καλά που να μην την ξεχάσουν ποτέ στη ζωή τους.
Τούλα μου όσο για τη μελλοντική σου ζωή σου δίνω το ελεύθερο να σκεφτείς το πώς θα πρέπει να ζήσεις έχοντας πάντα σαν γνώμονα ότι δεν θα ξεχάσεις ποτέ ότι εγώ θυσιάστηκα για να σε κάνω να ζήσεις ευτυχισμένα, αλλά πάντα τίμια και δίκαια. Ξέρω ότι για όλα αυτά θα κλάψεις, θα υποφέρεις. Είναι αλήθεια πως η αγάπη που είχε ο ένας για τον άλλο δε βρίσκω λόγια να την εκφράσω. Ζήσαμε λίγο μαζί, αλλά ζήσαμε τόσο ευτυχισμένα όσο δεν έζησε κανείς άλλος στον κόσμο αυτό. Όμως έτσι είναι η ζωή με τον καιρό θα βρεις τη λησμονιά σου.
Αγαπούλα μου, όταν μεγαλώσουν τα παιδιά μας να τα διδάξεις ν’ αγαπήσουν το Λαό, να παλεύουν για τα συμφέροντά του, να αγαπάνε το δίκιο, να αγωνίζονται γι’ αυτό, έστω κι αν χρειαστεί να δόσουνε τη ζωή τους. Ακόμα δίδαξέ τα ν’ αγαπήσουν και να γίνουν μέλη του ηρωικού αυτού κόμματος που λέγεται ΚΚΕ.
Όσο για σένα αγάπη μου και ξεψυχώντας θα σ’ αγαπώ, όπως σ’ αγαπούσα πάντοτε.
Τούλα μου, επίτρεψέ μου και δέξου τα πιο θερμά και λατρευτά φιλιά εκ μέρους μου. Ο αγαπημένος σου σύζυγος.
Φίλα μου τα παιδιά που εγώ δεν πρόλαβα να χαρώ.
Ηλίας Λιάκουρας»
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας οι κομμουνιστές κρατούμενοι των φυλακών Κέρκυρας ήταν στην πλειοψηφία τους θανατοποινίτες καταδικασμένοι με βάση το Γ΄ Ψήφισμα του 1946. Μόνο από το 1947 μέχρι και το 1950 εκτελέστηκαν εκεί 112 κομμουνιστές που αρνήθηκαν να υπογράψουν «δήλωση». Οι εκτελέσεις γινόντουσαν στο Λαζαρέτο, ένα μικρό νησάκι σε κοντινή απόσταση απέναντι από την Κέρκυρα.
Κάθε που οι δεσμοφύλακες έπαιρναν αγωνιστές για εκτέλεση, οι σύντροφοί τους διέδιδαν με τα χωνιά την είδηση για να μαθευτεί σε όλες τις ακτίνες της φυλακής. Ο αγωνιστής Λάμπρος Κασσελούρης, φυλακισμένος στην Κέρκυρα απ’ τον Αύγουστο του 1946, στο βιβλίο του Της Λευτεριάς οι Αθάνατοι(Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1982) δίνει συγκλονιστικές περιγραφές για το πώς ζούσαν οι μελλοθάνατοι, για την οργάνωση της πάλης τους μέσα στη φυλακή, για τις τελευταίες τους στιγμές λίγο πριν πάρουν το δρόμο για την εκτέλεση· στιγμές ανείπωτου ηρωισμού και μεγαλείου των παιδιών του λαού που έπεσαν για μια Ελλάδα λεύτερη και ανεξάρτητη, χωρίς εκμετάλλευση, με τον λαό στο τιμόνι.
Ο Αποστόλης Μουστάκας και ο Ηλίας Λιάκουρας λίγο πριν την εκτέλεση, αποχαιρετώντας τους συντρόφους τους τους παραδίνουν γράμματα για τους δικούς τους. Η τελευταία τους επιθυμία είναι τα γράμματα να φτάσουν στα χέρια  τους. Το γράμμα του Ηλία Λιάκουρα στη γυναίκα του συγκλονίζει. Από το βιβλίο του Λάμπρου Κασσελούρη το απόσπασμα που ακολουθεί.
Πιο πέρα ανοίγουν άλλο κελί και καλούν να περάσουν άλλοι δυο απ’ εκεί. Ο πρώτος είναι ο Λιάκουρας Ηλίας του Αθανασίου από την Ασωπία Θήβας 27 χρονών, παντρεμένος με 2 παιδιά. Ο δεύτερος είναι ένας ηλικιωμένος τσαγκάρης από την Πετρούπολη Αθήνας, ο Μουστάκας Αποστόλης του Ανδρέα. Ο Απ. Μουστάκας περίπου 45 χρονών, ήταν ένας απλός αγωνιστής με μεγάλη καρδιά. Θυμάμαι προσωπικά ότι στην επίσκεψή του στη Ι’ αχτίνα στις 25 Μάρτη ’48 μας είπε σε μία παρέα ότι στην Αίγινα είχαν πέσει οι συγκρατούμενοί του. Τώρα παιδιά, κατέληξε, τούτες τις μέρες περιμένω και εγώ τη δική μου σειρά. Τα λόγια του ήταν τόσο ήρεμα, λες και μας πληροφορούσε ότι θα πάει μεταγωγή. Ο τρίτος στο κελί που μένουν είναι ο ισοβίτης Παντελής Κουρτίδης από το Ν Σερρών. Σ’ αυτόν παράδοσαν τα τελευταία γράμματά τους τούτη τη στιγμή: «Δεν ξέρω τι θα κάνετε συναγωνιστή, του λέει ο Ηλ. Λιάκουρας, αυτά τα γράμματα θέλουμε να φτάσουν στα σπίτια μας. Αυτή είναι η τελευταία μας επιθυμία από σένα». Τον φίλησαν και βγήκαν.
Πρώτος μίλησε ο Ηλ. Λιάκουρας, «Σύντροφοι, δεν ξέρω πολλά για να σας πω. Σας λέω μονάχα τούτα. Ο αγώνας μας είναι τίμιος και ηθικός. Γι’ αυτό κρατάτε ψηλά τη σημαία του. Όσοι θα ζήσετε, να φροντίσετε τα ορφανά παιδιά μας. Ζήτω το κόμμα, ζήτω η νίκη του Λαού». Κι εγώ λέει ο Απ. Μουστάκας, αφήνω την αγάπη μου στο λαό και στο Κόμμα μας και τα χαιρετίσματά μου στους τσαγκάρηδες της Αθήνας.
Τρεις φορές επιχείρησε ο Π. Κουρτίδης να διαβάσει αυτά τα γράμματα, αλλά και τις τρεις δεν τα αποτέλειωσε από συγκίνηση, όπως μου διηγήθηκε, προτού τα στείλει έξω με τον παράνομο δρόμο.
Τα γράμματα αυτά φτάσαν στον προορισμό τους. Μα ο Κουρτίδης που τα ‘στειλε δεν το γνωρίζει. Το ένα, του Ηλία Λιάκουρα το έχω τώρα σε φωτοαντίγραφο. Βρέθηκε στα χέρια της γυναίκας του που ζει με τα παιδιά της στο Περιστέρι Αττικής. 
 Aπο Ατέχνως:  http://atexnos.gr/otan-megalosoun-ta-paidia-mas-na-ta-didaksis-n-agapisoun-to-lao-na-palevoun-gia-ta-simferonta-tou/

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...