Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΣΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΣΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2018

-292 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΡΑΜΜΟ-ΒΙΤΣΙ-

Τον Αύγουστο του 1949 ταυτόχρονα με την υποχώρηση του ΔΣΕ από το Βίτσι - Γράμμο συγκροτήθηκε ένα επίλεκτο τμήμα από μαχητές και μαχήτριες που κατάγονταν από τη Θεσσαλία και Ρούμελη. Με διοικητή τον Χαρίλαο και πολιτικό επίτροπο τον Μπελογιάννη. Ξεκινήσανε για τη Νότια Ελλάδα. Αποστολή ήταν να φτάσει το τμήμα στη Ρούμελη μαζεύοντας ασύνδετους αντάρτες δημιουργώντας ευέλικτα παρτιζάνικα τμήματα για να κρατούν επαφή με το λαό και τις οργανώσεις του και θα τιμωρούν τους βασανιστές του, Όλοι οι υπόλοιποι σύμφωνα με το πνεύμα της διαταγής θα προωθούνταν σε μια από τις σοσιαλιστικές χώρες. Η πορεία ήταν πολύ δύσκολη, μέσα από συγκρούσεις.  Πολλά υψώματα στη νότια Ελλάδα είχαν καταληφθεί από ΛΟΚατζήδες. 
Διάβασε εδώ την συγκλονιστική συνέχεια 292 μέρες μετά το Γράμμο-Bίτσι του αείμνηστου σ. Γ. ΤΡΙΚΑΛΙΝΟΥ στο Πήλιο:

 https://www.scribd.com/document/387068007/292-%CE%9C%CE%95%CE%A1%CE%95%CE%A3-%CE%9C%CE%95%CE%A4%CE%91-%CE%A4%CE%9F-%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%9C%CE%9C%CE%9F-%CE%92%CE%99%CE%A4%CE%A3%CE%99





Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Η ΕΝΟΠΛΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΣΕ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΤΑ ΘΑΝΑΤΟΔΙΚΕΙΑ και Η ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΛΒΑΝΟΥ !!

,,πτυχές της ένοπλης ταξικής σύγκρουσης 1946 - 1949, που είναι λιγότερο γνωστές, για διάφορους λόγους, ιστορικούς και πολιτικούς. Μία από αυτές τις πτυχές είναι ο ένοπλος αγώνας στις πόλεις κατά την περίοδο 1946 - 1949 και τα προβλήματα στην ανάπτυξή του.,,

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1946 - 1949
Από τη δράση της Στενής Αυτοάμυνας: Η περίπτωση του Ακίνδυνου Αλβανού
Οι κατηγορούμενοι στη δίκη της Στενής Αυτοάμυνας
Οι κατηγορούμενοι στη δίκη της Στενής Αυτοάμυνας
Στις 29 Απρίλη 2018, η ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ πραγματοποίησε μεγάλη εκδήλωση στο αμφιθέατρο του Πολυτεχνείου. Η εκδήλωση έγινε στο πλαίσιο του γιορτασμού για τα 100 χρόνια ζωής και ασίγαστης πάλης του ΚΚΕ και ήταν αφιερωμένη στους κομμουνιστές και άλλους μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ, που οδηγήθηκαν στα έκτακτα στρατοδικεία της Θεσσαλονίκης, την περίοδο 1946 - 1951. Πολλοί εκτελέστηκαν πίσω από τις φυλακές του Γεντί Κουλέ και άλλοι καταδικάστηκαν σε πολύχρονες ποινές, ζώντας φυλακισμένοι επί πολλά χρόνια.
Οι δίκες αφορούσαν κυρίως κομμουνιστές και κομμουνίστριες του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, ειδικότερα τους λεγόμενους Αυτοαμυνίτες, μέλη και στελέχη του ένοπλου βραχίονα στις πόλεις, γνωστού και με την ονομασία Δημοκρατικός Στρατός Πόλεων. 
Μέσα από το πλούσιο περιεχόμενο της εκδήλωσης αναδείχτηκε μια ηρωική, αλλά και κατασυκοφαντημένη πλευρά της πάλης του ΚΚΕ, της στάσης των καλύτερων παιδιών του στην παρανομία, στα βασανιστήρια, στις δίκες, στο εκτελεστικό απόσπασμα.
Υπάρχουν μια σειρά από πτυχές της ένοπλης ταξικής σύγκρουσης 1946 - 1949, που είναι λιγότερο γνωστές, για διάφορους λόγους, ιστορικούς και πολιτικούς. Μία από αυτές τις πτυχές είναι ο ένοπλος αγώνας στις πόλεις κατά την περίοδο 1946 - 1949 και τα προβλήματα στην ανάπτυξή του.
Ενας αντικειμενικός λόγος αυτής της έλλειψης είναι η απουσία εκτεταμένων αρχειακών πηγών για τη δράση των ένοπλων ομάδων στις πόλεις, αν εξαιρέσει κανείς ορισμένες εκθέσεις του ΔΣΕ ή κάποιες εκφωνήσεις του ρ/σ «Ελεύθερη Ελλάδα», για τη δράση των σαμποτέρ και ελεύθερων σκοπευτών την περίοδο 1948 - 1949, και γενικά ανάλογης φύσης δεδομένα, χρήσιμα, αλλά όχι αρκετά από μόνα τους. Το ζήτημα είναι σχετικά σύνθετο και απαιτεί πιο συστηματική εξέταση.
Ο Ακίνδυνος Αλβανός απολογείται θαρραλέα στο Στρατοδικείο
Ο Ακίνδυνος Αλβανός απολογείται θαρραλέα στο Στρατοδικείο
Κατά καιρούς έχει απασχολήσει «ιστορικούς» και άλλους ο αγώνας της Στενής Αυτοάμυνας στη Θεσσαλονίκη, ως ένα μέρος της ένοπλης σύγκρουσης 1946 - 1949. 
Αλλά η προσέγγισή του είναι αρκετά προβληματική, όπως γενικά για τέτοιου είδους παράνομους βραχίονες του κινήματος.
Εκτός από την έλλειψη ουσιαστικών πηγών, η δράση και η κατάληξη της Στενής Αυτοάμυνας είναι οι λόγοι που ο αγώνας αυτός έχει περιβληθεί με μυστήριο και ίντριγκα, κυρίως από μέρους της αστικής ιστοριογραφίας. 
Ετσι, σχετικά με τη λεγόμενη υπόθεση της «ΟΠΛΑ» στη Θεσσαλονίκη, η δίκη της οποίας έγινε από τις 28 Αυγούστου μέχρι τις 11 Σεπτέμβρη 1947, με τους 67 κατηγορούμενους και 47 εκτελεσμένους, απαιτείται μια εκτενέστερη αναφορά, σε άλλο επίπεδο. 
Μεταξύ πολλών ερωτημάτων, αποτελεί θέμα προς εξέταση κατά πόσο η εικόνα που παρουσιάστηκε στη δίκη αντιστοιχεί στην πραγματικότητα.
Πάντως, είναι αξιοσημείωτο ότι τα πρακτικά του Εκτακτου Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης για τη δίκη της Στενής Αυτοάμυνας τυπώθηκαν και κυκλοφόρησαν στη Θεσσαλονίκη, αμέσως μετά τη δίκη, το 1947, εκ μέρους μιας ψευδεπίγραφης, άγνωστης κατά τ' άλλα «οργάνωσης», με τίτλο Αντιφασιστική Δημοκρατική Ενωσις, η οποία ήταν αναμφίβολα κατασκεύασμα της Ασφάλειας.
 Στόχος ήταν βέβαια να γίνει όσο το δυνατό μεγαλύτερη προπαγάνδα ενάντια στο ΚΚΕ και στον ΔΣΕ, να εμφανιστούν οι αγωνιστές της Αυτοάμυνας ως δολοφόνοι και τρομοκράτες. 
Πάντως, αυτή η δημοσιοποίηση αποτελεί και τη βάση όσων έχουν γραφτεί σχετικά.
Δοσμένος στο ΚΚΕ και στους αγώνες του λαού
Μια ηγετική φυσιογνωμία που αναδείχτηκε αυτήν την περίοδο είναι ο Ακίνδυνος Αλβανός, βασική μορφή του στρατιωτικού βραχίονα της Αυτοάμυνας στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος δικάστηκε όταν ήταν 38 χρόνων1
Ηταν εργάτης λατομείου. Διατέλεσε πρόεδρος του Σωματείου Οικοδόμων Μυτιλήνης. Αργότερα εκπροσώπησε τους ακτήμονες αγρότες.
Με το χαμόγελο στα χείλη, δεμένοι με χειροπέδες, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δεξιά η Ευθυμία Πατσιά και ο Τηλέμαχος Βασδέκης, στην 3η σειρά εκτέλεσης των καταδίκων της Στενής Αυτοάμυνας
Με το χαμόγελο στα χείλη, δεμένοι με χειροπέδες, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Δεξιά η Ευθυμία Πατσιά και ο Τηλέμαχος Βασδέκης, στην 3η σειρά εκτέλεσης των καταδίκων της Στενής Αυτοάμυνας
Ας δούμε πώς παρουσίασε ο ίδιος τον εαυτό του στο Εκτακτο Στρατοδικείο: 
«Είμαι από το χωριό Αγία Παρασκευή της Μυτιλήνης. Το 1932 οργανώθηκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα, γιατί είναι κόμμα της εργατικής τάξης, που είμαι εργάτης και συλλογικά ανήκω σ' αυτό. Από τότε που οργανώθηκα στο Κόμμα, με την καθοδήγηση του Κόμματος, πάλεψα για την εξυπηρέτηση του εργαζόμενου λαού για τα ζητήματα του χωριού, κυρίως τους ακτήμονες.
Σαν πρόεδρος του Συνεταιρισμού Ακτημόνων πάλεψα να πάρω τα τσιφλίκια, τα ανταλλάξιμα. Η δουλειά μου αυτή χαρακτηρίστηκε αναρχική και εκτοπίζομαι ένα χρόνο στη Σίκινο. Αλλος αγώνας είναι για τους φόρους, που έρχονται οι φοροεισπράκτορες και πανικοβάλλεται ο κόσμος, και παλέψαμε για την αναστολή των ενταλμάτων, να τα πληρώσουν όταν θα έχει συγκομιδή. Η αναστολή επέτυχε, αλλά εγώ φυλακίστηκα επτά μήνες για αντίσταση κατά της αρχής. Οι δύο φυλακές δεν ήταν για το άτομό μου, αλλά γιατί πάλευα για την καλυτέρευση της τάξεως και του συμφέροντος του λαού, γιατί έτσι θα καλυτέρευε και το ατομικό μου συμφέρον.
Με την 4η Αυγούστου περνώ όλα τα βασανιστήρια των Ασφαλειών και κλείνομαι στο κάτεργον της Ακροναυπλίας, στην ελληνική Βαστίλλη. Επ' αόριστον με έκλεισαν ωσότου κάνω δήλωση. Κάθησα επτά χρόνια. Δεν την αναγνώρισα την κυβέρνηση, δεν αποκήρυξα τον κομμουνισμό, γιατί επίστευα και πιστεύω ότι μονάχα μ' αυτόν θα εύρη ο λαός την καλλιτέρευση της ζωής που περιμένει.
Μέσα στην Ακροναυπλία είμασταν αρκετοί κομμουνιστές, περίπου 600, είχαν περάσει όμως 1.000 αλλά άλλοι πέθαιναν άλλοι αρρωστούσαν από φυματίωση. Οταν μας κτύπησε ο ιταλικός φασισμός και εισέβαλαν εις την Πατρίδα μας, εζητήσαμεν να μας βγάλη η κυβέρνηση για να πολεμήσουμε. Κάναμε υπόμνημα όλοι οι φυλακισμένοι και ζητούσαμε να μας βγάλη, αντί αυτού ενίσχυσε την φρουρά και μας φύλαγαν ακόμη πιο σίγουρα. Στο μέτωπο πολέμησαν 2 αδέλφια μου, και ένας σκοτώθηκε (...) Με τους πρώτους αλεξιπτωτιστές Γερμανούς που ήρθαν έρχεται σ' επαφή η φρουρά και φεύγει και μας παραδίδει έναν έναν (...) Παρέδωσαν 2.000 κομμουνιστές στις φυλακές, ξερονήσια και στα στρατόπεδα και τον αρχηγό μας Νίκο Ζαχαριάδη από την Ασφάλεια».
Ευθυμία Πατσιά, Τηλέμαχος Βασδέκης και Κώστας Μαυρίδης, στελέχη της Στενής Αυτοάμυνας, πριν ξεκινήσουν για τον τόπο της εκτέλεσης
Ευθυμία Πατσιά, Τηλέμαχος Βασδέκης και Κώστας Μαυρίδης, στελέχη της Στενής Αυτοάμυνας, πριν ξεκινήσουν για τον τόπο της εκτέλεσης
Στη συνέχεια, όπως αναφέρεται στην απολογία αυτή, ο Ακίνδυνος Αλβανός απέδρασε από το Σανατόριο «Σωτηρία», στις 7 Απρίλη 1943, μαζί με άλλους 55 συγκρατουμένους του Ακροναυπλιώτες χάρη σε επιχείρηση του ΕΛΑΣ2
Μετά την απόδραση, ο Αλβανός κατευθύνθηκε προς τη Μακεδονία, όπου συνδέθηκε με το Μακεδονικό Γραφείο του ΚΚΕ και δούλεψε στην περιοχή της Βέροιας. 
Σύμφωνα με μαρτυρίες, εκτός από τη δράση του στην περιοχή της Βέροιας, ο Αλβανός, με το ψευδώνυμο Σταύρος ή μπαρμπα - Σταύρος, εκτελούσε αποστολές στη Θεσσαλονίκη πριν από την απελευθέρωση με εντολή του Μακεδονικού Γραφείου3.
Με δεδομένο, όπως ανέφερε ο ίδιος, ότι γνώριζε τον Κικίτσα (Σαράντη Πρωτόπαπα), επικεφαλής της 10ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, μπορούμε να υποθέσουμε με μεγάλη πιθανότητα ότι ο Αλβανός λειτουργούσε, εκτός άλλων χρεώσεων, και ως επαφή ανάμεσα στο στρατηγείο του ΕΛΑΣ και την Οργάνωση του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. 
Δεν είναι όμως βέβαιο αν, όπως ανέφεραν μάρτυρες κατηγορίας, υπήρξε εξαρχής Γραμματέας της Περιφερειακής Οργάνωσης. 
Τον αναφέρουν ως «Νομάρχη» επί ΕΑΜοκρατίας. Ισως αυτό να έγινε με την απελευθέρωση. 
Μετά το Δεκέμβρη του 1944, σύμφωνα πάντα με την απολογία, κατηγορήθηκε για το φόνο δύο Γερμανών και κρατήθηκε στη φυλακή μέχρι τη λεγόμενη αποσυμφόρηση, το Φλεβάρη του 1946. Οταν βγήκε από τη φυλακή εντάχθηκε στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη.
Η δημιουργία και η δράση της Στενής Αυτοάμυνας στη Θεσσαλονίκη
Σχετικά με την ανάληψη της ένοπλης δράσης στο πλαίσιο της Στενής Αυτοάμυνας, εν μέσω άγριας τρομοκρατίας, ο Αλβανός δεν έδωσε ξεκάθαρη εικόνα στην απολογία του. Αυτό δεν είναι τυχαίο.
 Ας μην ξεχνάμε ότι τη στιγμή της δίκης, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ ήταν ακόμη τύποις νόμιμα και η επίσημη γραμμή που εφαρμοζόταν ήταν η «συμφιλίωση» και ο «κατευνασμός» απέναντι στην κρατική τρομοκρατία και τα επίσημα αλλά και «αφανή» όργανά της. Το ίδιο το ΚΚΕ είχε πάρει αποστάσεις από την υπόθεση της Στενής Αυτοάμυνας χαρακτηρίζοντάς την «σκευωρία»4.
Επταπύργιο, ο τόπος των εκτελέσεων
Επταπύργιο, ο τόπος των εκτελέσεων
Ο ίδιος απολογήθηκε τελευταίος, κάτι που τον έφερνε σε δύσκολη θέση, μιας και πριν από αυτόν μια σειρά συγκατηγορούμενοί του είχαν παραδεχτεί διάφορα, ενώ αυτοί που είχαν συνεργαστεί με την Ασφάλεια, δύο ή τρεις, κυρίως ο Διογένης Ελευθεριάδης, είχαν υποστηρίξει ότι πίσω από όλα κρυβόταν το ΚΚΕ. 
Ετσι, ο Αλβανός δεν ανέφερε πουθενά ότι η Στενή Αυτοάμυνα οργανώθηκε με απόφαση του Μακεδονικού Γραφείου, ως ενεργητική εκδοχή της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας, την οποία εφάρμοζε το ΚΚΕ ήδη πριν από το 7ο Συνέδριο, ως απάντηση στη μαζική αιματηρή βία.
Η δημιουργία της Στενής Αυτοάμυνας στη Θεσσαλονίκη τοποθετείται σίγουρα μετά το Φλεβάρη του 1946, περίοδος η οποία συμπίπτει με τις αποφάσεις της 2ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, αλλά μάλλον και μετά την επίθεση των ανταρτών στο Λιτόχωρο στις 31 Μάρτη 1946. Ισως θα πρέπει να τοποθετηθεί γύρω στο Μάη 1946. 
Τότε ο Αλβανός περνάει και πάλι στην παρανομία με το ψευδώνυμο Γιώργης (εξ ου και η αναφορά σε αυτόν ως Γιώργης Αλβανός).
Η δράση πάντως της Στενής Αυτοάμυνας τοποθετείται μεταξύ Οκτώβρη 1946 και Απρίλη 1947 και περιλαμβάνει δύο ή τρεις εκτελέσεις αστυνομικών και άλλες τρεις αποτυχημένες απόπειρες κατά παραγόντων του κράτους καθώς και άλλες τρεις ή τέσσερις επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους ή κέντρα παρακρατικών με θύματα. 
Στο Στρατοδικείο παρουσιάστηκαν όλα αυτά ως «δολοφονίες» και «τρομοκρατικές επιθέσεις». Το κράτος είχε την πολυτέλεια αυτή, δηλαδή να εμφανίζει ως εγκλήματα τις ένοπλες αντιδράσεις του λαϊκού κινήματος, γύρω από το οποίο έσφιγγε δολοφονικά ο κλοιός της πολύμορφης καθημερινής αιματηρής τρομοκρατίας από τα κρατικά και παρακρατικά όργανα.
Ο Αλβανός συνελήφθη μετά από καταθέσεις συγκατηγορουμένων του και κυρίως του Διογένη Ελευθεριάδη, από τα βασικά στελέχη της Αυτοάμυνας, ο οποίος πέρασε εξολοκλήρου με το μέρος της Ασφάλειας, και για το λόγο αυτόν άλλωστε δεν εκτελέστηκε.
 Ο Αλβανός υπέστη άγρια βασανιστήρια στην Ασφάλεια χωρίς να υποχωρήσει. Η πείρα των παλιών αγώνων και της Ακροναυπλίας είχε σφυρηλατήσει μια για πάντα την προσωπικότητα του επαναστάτη, ο οποίος συνειδητά και ανεξάρτητα από αντιξοότητες και κινδύνους είναι προσηλωμένος στην αποστολή του, στις ιδέες του, έτσι όπως πολύ απλά και άμεσα τις εξέθεσε στο Εκτακτο Στρατοδικείο.
Ακλόνητος μπροστά στους δικαστές και στο απόσπασμα
Η δίκη της Στενής Αυτοάμυνας βαφτίστηκε από την αστική προπαγάνδα «δίκη της ΟΠΛΑ». 
Στόχος ήταν να συκοφαντηθεί η κατοχική ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας του Λαϊκού Αγώνα), η οποία έδρασε ενάντια σε ναζί, δοσίλογους, μαυραγορίτες, κ.τ.λ., εφαρμόζοντας καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΑΜ. Η ΟΠΛΑ διαλύθηκε με την απελευθέρωση και διαχύθηκε στην Εθνική Πολιτοφυλακή. Αλλη ΟΠΛΑ δεν υπήρξε.
Η Στενή Αυτοάμυνα της Θεσσαλονίκης μπορεί να συγκέντρωσε ορισμένα παλιά μέλη της ΟΠΛΑ, μπορεί επίσης να συνέπιπτε σε ορισμένα χαρακτηριστικά της, αλλά δεν αποτελεί ανασύστασή της. Οι λόγοι είναι πολλοί, μεταξύ των οποίων η διαφορετική συγκυρία και οι διαφορετικές ανάγκες του κινήματος. 
Το κράτος της τρομοκρατίας, αναφέροντας και συκοφαντώντας την ΟΠΛΑ, επιδίωκε αφενός να εξοντωθούν μαχητικά στοιχεία του κινήματος, αφετέρου να δυσφημιστεί ένα κομμάτι της ΕΑΜικής Αντίστασης που έχαιρε εκτίμησης στα μάτια των φτωχών και των καταπιεσμένων, έχοντας πάρει μυθικές διαστάσεις σε κάποιες περιπτώσεις.
Ο Αλβανός γνώριζε τι τον περιμένει και είχε πάρει τις αποφάσεις του από πριν. Κανένας ρομαντισμός, καμιά μεμψιμοιρία. Η στάση αυτή ξεπερνάει αυτά τα οποία ονομάζονται ηρωισμός και αυτοθυσία. Ανέλαβε προσωπικά όλη την ευθύνη για τη δράση της Στενής Αυτοάμυνας. Απάντησε σε όλες τις κατηγορίες, αλλά και στην ηθική ευθύνη που προσπαθούσαν να επιρρίψουν στη Στενή Αυτοάμυνα και στο ΚΚΕ:
«Μάλιστα εδώ στο Δικαστήριο έγινε πολύς ντόρος, ότι σκοτώθηκε ένας στο καφενείο του Μπόνου5την ημέρα του Πάσχα. Τις δεύτερες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις τις κάνατε το Πάσχα, και σκοτώθηκαν ένα σωρό δημοκράτες. Θυμάμαι καλά και τα θεωρώ ότι η μέρα ήταν αγία, αλλά εφόσον ο αντίπαλός μας εξαπόλυσε την προηγούμενη μέρα επίθεση και χυνόταν αίμα, και μεις τι μέρα και ξεμέρα είπαμε!».
Με αυτόν τον τρόπο ο Αλβανός εξήγησε τα κριτήρια με τα οποία επιλέχτηκαν οι στόχοι της Στενής Αυτοάμυνας, ως μέρος ενός γενικότερου στρατιωτικού σχεδιασμού. 
Η εκτέλεση αστυνομικών αποφασίστηκε ως απάντηση στην αιματηρή βία και καταστολή, στα βασανιστήρια, στις επιθέσεις της Ασφάλειας και της Χωροφυλακής ενάντια σε αγωνιστές, αλλά και σε απλούς ανθρώπους που δεν ακολουθούσαν την εξουσία. 
Με το ίδιο σκεπτικό υποστηρίχθηκε η επίθεση με χειροβομβίδες ενάντια σε λεωφορείο της Πολεμικής Αεροπορίας στις 30 Απρίλη 1947, μια και η Αεροπορία βομβάρδιζε όχι μόνο θέσεις του ΔΣΕ αλλά και κατοικημένες περιοχές κοντά στις βάσεις του ΔΣΕ.
Χωρίς να δηλώσει μετάνοια ή να ζητήσει έλεος, ο Αλβανός στάθηκε ακλόνητος στα πιστεύω του: «Εγώ πάλι τονίζω ότι έμεινα πιστός στα δημοκρατικά ιδανικά που πιστεύω και δούλεψα μέχρι σήμερα γι' αυτό. Από την αρχή που μπήκα στον αγώνα δεν αγωνίστηκα για το ατομικό μου απλώς συμφέρον, αλλά για το γενικό, για την καλυτέρευση του γενικού συμφέροντος για να καλυτερέψει και το ατομικό. Φιλοτομαριστής δεν είμαι γιατί το απέδειξα στις τόσες κακουχίες και τόσα βάσανα. Εγώ τράβηξα αποφασιστικά γι' αυτό που πιστεύω για το λαό».
Με το ίδιο θάρρος, ο Ακίνδυνος Αλβανός αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα6
Εκτελέστηκε με την πρώτη σειρά μελλοθανάτων από τη δίκη της Στενής Αυτοάμυνας, μαζί με άλλους εννιά συντρόφους του, στις 17 Οκτωβρίου 19477
Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτοπτών, την ώρα που τον οδηγούσαν στον τόπο της εκτέλεσης πίσω από το Επταπύργιο, ο επικεφαλής του αποσπάσματος, ανθυπίλαρχος Γκίλας, έβριζε χυδαία και λοιδορούσε τους μελλοθάνατους για την κατάληξή τους. 
Τότε ο Αλβανός, όπως φορούσε τις χειροπέδες, έστρεψε και τα δυο του χέρια με δύναμη στο πρόσωπο του ανθρώπου αυτού, τον χτύπησε στο πρόσωπο και του κατέστρεψε το μάτι. Βέβαια, έπεσαν όλοι οι χωροφύλακες επάνω του και τον χτύπησαν πολύ άσχημα, αλλά, πάντοτε όπως λένε, ο ίδιος δεν έβγαλε μιλιά.
Στο δρόμο τραγουδούσαν όλοι οι μελλοθάνατοι «Βροντάει ο Ολυμπος» και άλλα αντάρτικα τραγούδια. Ο Αλβανός, αν και χτυπημένος, στάθηκε περήφανος μπροστά στο απόσπασμα και έδινε θάρρος στους συντρόφους του. Οταν ο ιερέας πλησίασε τους μελλοθάνατους ρωτώντας αν θέλουν να εξομολογηθούν, ο ίδιος τον απομάκρυνε λέγοντάς του ότι δεν έχουν κάνει αμαρτίες και αυτοί που πρέπει να εξομολογηθούν είναι οι δοσίλογοι και οι συνεργάτες των ναζί.
Παραπομπές
1. ΚΚΕ, «Επεσαν για τη ζωή», τ. 7α, Αθήνα, ΚΕ του ΚΚΕ, 2008, σελ. 140.
2. Βλ. π.χ. «Ριζοσπάστης» 7-4-2001, σελ. 2, ή Β. Μπαρτζιώτας, «Εξήντα χρόνια κομμουνιστής», Αθήνα, «Σύγχρονη Εποχή», 1986, σελ. 184.
3. Σ. Γεωργιάδης, Θεσσαλονίκη η ανυπότακτη πόλη, Θεσσαλονίκη, αυτοέκδοση, 1995, σελ. 368.
4. Βλ., π.χ., «Ριζοσπάστης» 3-5-1947, σελ. 1, και 30-8-1947, σελ. 3, 31-8-1947, σελ. 3, κ.τ.λ.
5. Το καφενείο του Μπόνου βρισκόταν στη συνοικία της Τούμπας, επί της σημερινής οδού Γρ. Λαμπράκη, στο ύψος του γηπέδου του ΠΑΟΚ. Επρόκειτο για άνδρο Χιτών και παρακρατικών. Το εγχείρημα πραγματοποιήθηκε στις 13-4-1947.
6. Για τα της εκτέλεσης, βλ. «Μακεδονία» 18-10-1947, σελ. 3. Επίσης, Σ. Γεωργιάδης, Θεσσαλονίκη η ανυπότακτη πόλη, Θεσσαλονίκη, αυτοέκδοση, 1995, σελ. 368 - 369. Ο συγγραφέας αναφέρει ως πηγή έναν αυτόπτη μάρτυρα, «δεξιό».
7. Συγκεντρωμένες φωτογραφίες από την εκτέλεση, «Μακεδονία» 18-10-1947, σελ. 1. Βλ. γενικά τον ημερήσιο Τύπο της Θεσσαλονίκης της ημερομηνίας αυτής.

Γιώργος ΣΑΝΙΔΑΣ
Λέκτορας Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λιλ
Απ' το Ριζοσπάστη 

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

ΕΚΕΙ ΤΟ 1948 Ο ΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΚΤΕΛΟΥΣΕ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ ΤΟΥ:«Βίτσι - Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας»

η παρουσίασή του ιστορικού - ταξιδιωτικού οδηγού,συμπίπτει με τα 70 χρόνια από τη μεγάλη μάχη στο Μάλι Μάδι, το 1948.
Τότε, που για μια ακόμα φορά η αστική τάξη, εκεί που πίστευε πως ξεμπέρδεψε με το ένοπλο επαναστατικό κίνημα, βρέθηκε στην ανάγκη να εκτελεί τους ίδιους τους φαντάρους του αστικού στρατού, εδώ, έξω απ’ αυτή την πόλη.
ΤΕ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ




Η έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής», «Βίτσι - Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ιστορικός - ταξιδιωτικός οδηγός),

παρουσιάστηκε στην Καστοριά, σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΤΕ Καστοριάς του ΚΚΕ στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ.

Παρουσιάζοντας τον οδηγό, ο Θανάσης Λεκάτης, δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη» σημείωσε:

«Έχουμε μπει πλέον στην τελική ευθεία για το γιορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ. Οι εκδηλώσεις για αυτόν το γιορτασμό δεν γίνονται στο κενό. Γίνονται σε μια στιγμή που επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά, κι αυτή τη φορά με δραματικό -για την καθημερινή ζωή των ανθρώπων- τρόπο, ότι το καπιταλιστικό σύστημα που εδώ κι έναν αιώνα βρίσκεται πλέον στο ανώτατο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό, έχει παρασαπίσει και αυτήν την σαπίλα του απειλεί να την κάνει βαθιά αρρώστια όλης της κοινωνίας, απειλή για όλη την ανθρωπότητα, καταποντισμό στην απόλυτη βαρβαρότητα.

Επαναβεβαιώνεται καθημερινά ότι αυτό το σύστημα δεν παίρνει γιατριά. Αυτήν την κρίσιμη αλήθεια προβάλλει το ΚΚΕ κι αυτό είναι το ποιοτικό στοιχείο που πρέπει να 'χουν οι αγώνες, για να δοθεί πραγματική διέξοδος με την επαναστατική αλλαγή, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Σ’ αυτήν την πάλη πρωτοστατεί το ΚΚΕ. Μ’ αυτήν την αντίληψη μπολιάζει κάθε μικρή και μεγάλη αγωνιστική κινητοποίηση, συμβάλει στο χτίσιμο της αναγκαίας κοινωνικής λαϊκής συμμαχίας που θα τραβήξει μπροστά. Φωτίζοντας την αιτία, δείχνοντας τον αντίπαλο και τη διέξοδο.

Η έκδοση του ιστορικού - ταξιδιωτικού οδηγού για το Βίτσι και η παρουσίασή του εδώ στην Καστοριά,συμπίπτει με τα 70 χρόνια από τη μεγάλη μάχη στο Μάλι Μάδι, το 1948.

Τότε, που για μια ακόμα φορά η αστική τάξη, εκεί που πίστευε πως ξεμπέρδεψε με το ένοπλο επαναστατικό κίνημα, βρέθηκε στην ανάγκη να εκτελεί τους ίδιους τους φαντάρους του αστικού στρατού, εδώ, έξω απ’ αυτή την πόλη.

Τους φαντάρους - παιδιά του λαού, που στην πράξη έβλεπαν πως παρά την υπεροπλία του αστικού στρατού, δεν μπορούσαν να δώσουν νικηφόρες μάχες ενάντια στον Δημοκρατικό Στρατό, οι μαχητές του οποίου μάχονταν με το δίκιο του λαού υψωμένο στις σημαίες τους.

Σ' αυτόν εδώ τον τόπο το ΚΚΕ έχει δώσει ξανά και ξανά καλές εξετάσεις και στην τριπλή κατοχή, ενάντια σε κάθε σωβινισμό και στην τρίχρονη ένοπλη αναμέτρηση με την αστική τάξη και τους συμμάχους της Βρετανούς και Αμερικανούς.

Μπήκε μπροστά για τη σωτηρία του λαού στην πρώτη κατοχή, μπήκε ξανά μπροστά ενάντια στην τρομοκρατία μετά τη "Βάρκιζα" κι όταν η πάλη έγινε ένοπλη αναμέτρηση με την αστική τάξη, έδειξε στην πράξη τι σημαίνει να ζουν οι λαοί αδελφωμένοι, ενωμένοι κόντρα στο δυνάστη τους.

Και για τα μέτρα της εποχής έδειξε πώς λύνονται τα προβλήματα από το λαό που παίρνει την τύχη του στα χέρια του, κάθε σημάδι στα βουνά και στα χωριά μαρτυρά το μεγαλείο αυτού του αγώνα για τον οποίο το ΚΚΕ είναι περήφανο.

Κι αν τότε μπορούσαν μια φορά να αλλάξουν τα πράγματα, σήμερα μπορούν ακόμα καλύτερα.

Αντλώντας διδάγματα από την ιστορία μας, το ταξίδι που προτείνουμε μέσα από αυτόν τον ιστορικό - ταξιδιωτικό οδηγό, είναι ταξίδι στη μνήμη με το βλέμμα στο μέλλον.

Δείχνουμε την ομορφιά αυτού του τόπου δεμένη με τους υψηλούς στόχους του επαναστατικού κινήματος
».

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

---Εμένα με Χειρούργησε ένας Άγιος---


«Κλίνε για λίγο Ελλάδα το γόνυ και γύρε τις σημαίες σου μεσίστιες. Ένα μεγάλο παιδί Σου έπαψε να ζει. Και σεις που δουλεύετε στις φάμπρικες ή στον κάμπο. Και σεις που σκυμμένοι πάνω στα βιβλία προσπαθείτε να γνωρίσετε τα μυστικά της ζωής, σταματήστε μια στιγμή. Σήμερα πέθανε ένας μεγάλος ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Έπαψε να χτυπά η καρδιά που έκλεισε μέσα της, Εσένα Πατρίδα, όλους τους καημούς και τους πόθους του βασανισμένου σου λαού. Πέθανε ο Πέτρος Κόκκαλης. Ο επιστήμονας, που και μακριά από τα χώματά Σου Σε δόξαζε και Σε τιμούσε. Ο αγωνιστής, που μέχρι την τελευταία του πνοή πάλευε για τη Ζωή και την Ευτυχία. Ενός λεπτού σιγή για τον Πέτρο Κόκκαλη πού πέθανε».
Ο Πέτρος Κόκκαλης φοιτητής

Έτσι τον αποχαιρετούσε το περιοδικό των πολιτικών προσφύγων «Πυρσός», που τυπωνόταν στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, στις 15 του Γενάρη 1962. Μέρα που έπαψε να χτυπά η μεγάλη καρδιά του Πέτρου Κόκκαλη, του γιατρού που τίμησε την επιστήμη του όσο λίγοι, του πρωτοπόρου της χειρουργικής, του μέγιστου ανθρωπιστή, ακούραστου λαϊκού αγωνιστή, αληθινού κομμουνιστή, μπαρουτοκαπνισμένου επαναστάτη, που υπηρέτησε το λαό και το συνάνθρωπο μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του.

Ο Πέτρος Κόκκαλης γεννήθηκε στη Λιβαδειά στις 18 του Σεπτέμβρη 1896 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ο παππούς του ήταν δημοδιδάσκαλος και ο πατέρας του εκπαιδευτικός, διευθυντής Γυμνασίου. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας, στο Βερολίνο (1913 – 1914) και στην Ελβετία (1915 – 1919) απ’ όπου πήρε το πτυχίο του και το διδακτορικό του τίτλο. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, στο Μόναχο (1919-1928), όπου άσκησε το ιατρικό του λειτούργημα ως βοηθός του διάσημου Γερμανού Καθηγητή Ερνστ Φέρντιναντ Σάουερμπρουχ .

Στα 1929 επιστρέφει στην Ελλάδα και γίνεται υφηγητής της Χειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και το 1930 Διευθυντής της Κλινικής Αθηνών, ενώ μέχρι το 1935 διευθύνει το νοσοκομείο «Ελπίς».
Ο Πέτρος Κόκκαλης τη δεκαετία του ΄30

Το 1935 απέκτησε τον τίτλο του Καθηγητή της Ιατρικής και ανέλαβε τη Διεύθυνση της Γ’ Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», όπου και παρέμεινε μέχρι το 1940. Ως Καθηγητής στην Έδρα της Χειρουργικής Ανατομίας διεύθυνε ταυτόχρονα και την Πανεπιστημιακή Χειρουργική Κλινική του Αρεταίειου Νοσοκομείου της Αθήνας.

Στα 1940, ο Καθηγητής της Χειρουργικής Πέτρος Κόκκαλης βρίσκεται εθελοντής στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, από τη θέση του χειρουργού στα Χειρουργεία του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου. Η φασιστική και ναζιστική κατοχή τον βρήκαν στις γνωστές του θέσεις: στα νοσοκομεία, στα αμφιθέατρα της διδασκαλίας, στις αίθουσες των χειρουργείων.

Ο Πέτρος Κόκκαλης ανήκε εξ ορισμού στην αστική τάξη. Δεν ανήκε όμως σ’ αυτή η συνείδηση και η αξιοπρέπειά του, ο πατριωτισμός του και η πίστη του στους ανθρώπους και στις αξίες της επιστήμης και του πολιτισμού. Γρήγορα θα στραφεί στο λαό και στους αγώνες του. Ως αποτέλεσμα της επιλογής του αυτής, στα 1942, απομακρύνεται απ’ όλες τις επιφανείς θέσεις που είχε καταλάβει, εξακολουθεί όμως να ασκεί ιδιωτικά την Ιατρική. Στα 1944 γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Βγαίνει στο βουνό, στην Ελεύθερη Ελλάδα, ως μέλος της ΠΕΕΑ έως την Απελευθέρωση.
1944. Στο βήμα του Εθνικού Συμβουλίου
της ΠΕΕΑ
Η αστική άρχουσα τάξη δεν του συχώρεσε ποτέ την αλλαγή «στρατοπέδου». Μετά τη Βάρκιζα διώκεται ανηλεώς. Το 1947, όντας στέλεχος του ΚΚΕ, φεύγει στη Γαλλία εξαιτίας προβλημάτων υγείας. Επιστρέφει σύντομα στα ελεύθερα βουνά και στις τάξεις του ΔΣΕ. Ήταν ο πρωτοπόρος στην οργάνωση της υγειονομικής περίθαλψης στο ΔΣΕ και ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά στελέχη, όντας υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Παιδείας, παράλληλα χειρουργώντας ο ίδιος στην πρώτη γραμμή των μαχών.

Ο Πέτρος Κόκκαλης οργάνωσε τη σωτηρία των παιδιών των ελεύθερων περιοχών, την περίοδο που η βασίλισσα Φρειδερίκη τα άρπαζε και τα έκλεινε στις παιδουπόλεις. Διαχειρίστηκε αυτό το μεγάλο ζήτημα και μετά το πέρασμα των δυνάμεων του ΔΣΕ στις Λαϊκές Δημοκρατίες, συνεχίζοντας ταυτόχρονα τη λαμπρή επιστημονική του σταδιοδρομία, ειδικά στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, όπου και θα τιμηθεί με το παράσημο «Λάβαρο της Εργασίας», μια από τις πλέον τιμητικές διακρίσεις της χώρας.

Ήταν μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης και πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Επαναπατρισμού τον πολιτικών προσφύγων. Πέθανε από καρδιακή προσβολή την ώρα της εργασίας του, στις 15 του Γενάρη 1962.

Ο Πέτρος Κόκκαλης στο βουνό με τον ΔΣΕ

Έγραφε ο Πέτρος Κόκκαλης στα 1956, σε άρθρο του στο περιοδικό του ΚΚΕ “Νέος Κόσμος”, για το «πώς θα μπορέσει να αντιδράσει αποτελεσματικά ο επιστημονικός κόσμος, την ώρα τούτη που τα ιδρύματα αλώνονται από αντιδραστικές κατευθύνσεις…»: «Να συνειδητοποιήσει κάθε επιστήμονας τις μεγάλες ευθύνες που έχει σήμερα μέσα στις βαθιές κοινωνικές εξελίξεις που είναι στενά συνδεμένες με τις επιστημονικές επιτεύξεις. (…) Κανένας επιστήμονας δεν μπορεί να ισχυριστεί σήμερα, την εποχή της τόσο φανερής και οξείας αντιπαράθεσης των δύο αντίθετων ιδεολογιών, ότι δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία της ενεργητικής του τοποθέτησης απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα».

Μάρτυρες για το πώς και πόσο το αντιλήφτηκε ο ίδιος υπήρξε η πορεία του και οι πράξεις του. Υπάρχουν όμως και καταγεγραμμένες μαρτυρίες ανθρώπων που τον γνώρισαν, που συνεργάστηκαν μαζί του πάνω από το χειρουργικό τραπέζι, που διδάχτηκαν απ’ αυτόν στα αμφιθέατρα ή στο βουνό, που γιατρεύτηκαν οι πληγές τους και αποκαταστάθηκαν από τα επιδέξια χέρια του.
Πάντα πιστός στο καθήκον – Χειρουργείο στη ΓΛΔ

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι όλοι όσοι γνώρισαν από κοντά τον Κόκκαλη μιλούν γι’ αυτόν με τον ίδιο θαυμασμό και εκφράζονται με τα ίδια ακριβώς λόγια για την απλότητα του και για την αγάπη του προς το λαό. 
Μερικές τέτοιες μαρτυρίες μεταφέρουμε από το βιβλίο της Κατίνας Τέντα – Λατίφη «Πέτρος Σ. Κόκκαλης – Βιωματική βιογραφία» (έκδοση Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2011).

«Έπαιρνε λεφτά μόνον απ’ τους πλούσιους…»

Δρ Αντώνης Μούγιας, χειρουργός. Γνώριζε τον Κόκκαλη από το 1934. Όταν έδωσε τη μαρτυρία του, το 2005, ήταν 97 ετών:
«(…) Τον Κόκκαλη για να τον βοηθήσεις έπρεπε να σκέφτεσαι το λαό. Αυτός έζησε για τον κόσμο. Ο Κόκκαλης ήταν πατριώτης, με μια λέξη υπέρ-πατριώτης. Αυτό! Δεν χωράει άλλη λέξη και ευτύχησε να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Ο λαός ήξερε ότι υπήρχε ένας μεγάλος επιστήμονας που ενδιαφερόταν για αυτόν, γι’ αυτό και εκυνηγήθη αργότερα. Αυτό και τίποτε άλλο…

Έπαιρνε λεφτά μόνον απ’ τους πλούσιους και τα έδινε στην Εθνική Αλληλεγγύη. Αυτό το ξέραμε όλοι, ότι τα λεφτά αυτά δεν τα κρατούσε για τον ίδιο αλλά τα κρατούσε για τις ανάγκες του αγώνος, για την περίθαλψη των τραυματιών και των αρρώστων…
Πέτρος Κόκκαλης (1896-1962)

Και σ’ εμάς αυτό έλεγε συνέχεια: «να κάνετε το καλό, θα το βρείτε από το λαό… να βοηθάτε, να περιθάλπτετε όλους όσους έχουν ανάγκη, να μην κοιτάζετε πού ανήκουν πολιτικά, να μην τον διαχωρίζετε το λαό». Ήταν τόσο φιλολαϊκός, τους φρόντιζε όλους ανεξαρτήτως των πεποιθήσεών τους και μας μάθαινε να μην πληρωνόμαστε από τον κόσμο, ποτέ καμία αμοιβή δεν παίρναμε. «Την αμοιβή σας -μας έλεγε- την καταγράφει ο λαός με την αγάπη του», έλεγε δηλ. το αντίθετο από αυτό που μας μάθαιναν μερικοί άλλοι, να πληρωνόμαστε καλά. Εμείς ακολουθούσαμε τον Κόκκαλη, δεν παίρναμε καθόλου λεφτά, δωρεάν φροντίζαμε τον κόσμο, τους τραυματίες γιατί ήμασταν στην Εθνική Αλληλεγγύη και στο ΕΑΜ των γιατρών. Σ’ αυτό το σημείο ο Κόκκαλης ήταν κάθετος, δεν σήκωνε κουβέντα. (…)»

«Θα μπορούσε να ήταν στο Κάιρο…και να ζει πλουσιοπάροχα»

Ο Σταμάτης Κρητικάς που συνάντησε τον Κόκκαλη στο βουνό θυμάται:
«Όταν έφυγε από την Αθήνα εγκατέλειψε μια τεράστια πελατεία. Συναναστρεφετο την υψηλή κοινωνία των λογίων και προσκαλείτο στα μεγάλα σαλόνια των Αθηνών. Αφού χειρούργησε το Γεώργιο Βλάχο, στο γραφείο του οποίου ανέβαιναν και έπεφταν κυβερνήσεις. Θα μπορούσε να ήταν στο Κάιρο σαν περιζήτητος στην Μ. Ανατολή και να ζει πλουσιοπάροχα. Αυτός όμως αποφάσισε ότι η θέση του ήταν στη μαχόμενη Ελλάδα, ανεξάρτητα από την επικρατούσα αβεβαιότητα. Αναρωτιέμαι αν κανείς κατάλαβε την προσφορά αυτού του ανθρώπου. Εκείνος πίστευε ότι, όταν η Πατρίδα είναι σκλάβα, δε δικαιούσαι να ευημερείς. Πίστη με έργα, με πράξη και όχι με μεγάλες κουβέντες».

«Κανένας επιστήμονας δεν μπορεί να ισχυριστεί σήμερα, την εποχή της τόσο φανερής και οξείας αντιπαράθεσης των δύο αντίθετων ιδεολογιών, ότι δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία της ενεργητικής του τοποθέτησης απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα…» Πέτρος Κόκκαλης (1956)

«…Ο Κόκκαλης το 1939 είχε δύο αυτοκίνητα, όταν σε όλη την Ελλάδα υπήρχαν μόνο 15.000 αυτοκίνητα…και ξαφνικά αυτός βρέθηκε με τους αριστερούς και μάλιστα μέλος του ΚΚΕ!»

Μιλάει για τον Κόκκαλη ο Δημήτρης Λαζαρίδης, χειρουργός το 1943 στο Νοσοκομείο του ΕΛΑΣ στο Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας:
«Μετά τα Δεκεμβριανά βρήκαν ευκαιρία οι Χίτες και οι άλλοι να λένε και να κάνουν ό,τι ήθελαν. Μέχρι και μορφινομανή τον αποκάλεσαν, επειδή πολύ παλιά είχε στο ιατρείο του ένα μπουκαλάκι μορφίνης που χρησιμοποιούσε στις πρωτοποριακές επεμβάσεις του στους ασθενείς. Απίστευτο μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν θέλει να εκδικηθεί. Γιατί περί εκδικήσεως επρόκειτο. Εκδίκηση φοβερή σε όλο το μεγαλείο της επειδή ο Κόκκαλης τους αιφνιδίασε. Αυτός που ανήκε όχι στη μεσοαστική, αλλά στη μεγαλοαστική τάξη -ο Κόκκαλης το 1939 είχε δύο αυτοκίνητα, όταν σε όλη την Ελλάδα υπήρχαν μόνο 15.000 αυτοκίνητα-, αυτός που ο Κανελλόπουλος τον είχε καλέσει να τον κάνει υπουργό και ξαφνικά αυτός βρέθηκε με τους αριστερούς και μάλιστα μέλος του ΚΚΕ!

Αυτό δεν μπορούσαν να του το συγχωρήσουν ποτέ και κοιτούσαν πώς να τον εκδικηθούν. Μπορεί ο Κόκκαλης να ήταν πολύ αγαπητός στους ασθενείς και γενικά στον κόσμο, στους φοιτητές και στους στενούς συνεργάτες, αλλά στους μεγάλους χειρουργούς δεν ήταν καθόλου αγαπητός γιατί απείχε απ’ αυτούς παρασάγγας. Όταν συνεδρίαζε η Ελληνική Χειρουργική Εταιρεία και παρευρισκόταν ο Κόκκαλης οι άλλοι λιποθυμούσαν, τόσο φοβόντουσαν τις παρεμβάσεις του. Όταν έκαναν λάθη τούς ειρωνευόταν, δεν μπορούσαν να τον αντικρούσουν, τόση πολλή γνώση είχε».
Στην αγκαλιά των παιδιών (Τσεχοσλοβακία, 1948)

«Το ’χω καμάρι να λέω ότι με εγχείρησε ο Κόκκαλης»

Η μαχήτρια του ΔΣΕ Παρθένα Μάργαρη τραυματίστηκε σε μάχη από αυτόματο όπλο στην κοιλιά, η σφαίρα της είχε κόψει το έντερο. Ο Κόκκαλης, που ήταν τότε υπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, τη χειρούργησε δυο φορές πάνω στα θρανία του σχολείου του χωριού.
«Δεν μπόρεσα να καταλάβω -λέει – πώς ένας υπουργός με τόσες ευθύνες, πώς τα πρόφταινε να βρίσκεται παντού και να χειρουργεί. Και πώς μπορούσε μέσα σ’ εκείνον τον χαλασμό με τους τόσους τραυματίες που κατέκλυσαν το «Χειρουργείο» του Πισοδερίου κι ο στρατός να πλησιάζει, πώς μπορούσε να διατηρεί την ψυχραιμία του και να δείχνει τρυφερότητα σε μας τους τραυματίες. Εγώ τώρα, συνεχίζει, όταν πηγαίνω στους γιατρούς και βλέπουν το τραύμα μου το χω καμάρι να λέω ότι με εγχείρησε ο Κόκκαλης. Και να δεις πώς συγκεντρώνονται να το δουν. Μου κάνει εντύπωση που τον έχουν ακουστά και μιλάνε μπροστά μου γι’ αυτόν, ποιος ήταν, ότι σπούδασε στη Γερμανία και τι μεγάλος χειρουργός ήταν. Απ’ αυτούς τα έμαθα κι εγώ, δεν τα ήξερα αυτά».

«…Εμένα με χειρούργησε ένας άγιος που λεγόταν Κόκκαλης»

Το 1948, αν και υπουργός, ο Πέτρος Κόκκαλης χειρουργούσε παντού όπου τον καλούσαν. Κάτω από τρομερά αντίξοες συνθήκες έκανε θαύματα. Κάποιες από τις περιπτώσεις ακούγονται σαν απίστευτες. Όπως η περίπτωση της μαχήτριας του ΔΣΕ Ασημίνας Καρκάνη, που τραυματίστηκε στα βουνά των Αγράφων τον Απρίλη του 1948, σε μάχη με τον κυβερνητικό στρατό. 
Η αφήγησή της είναι συγκλονιστική:

«Στο χωριό Αγραφα τραυματίστηκα ταυτόχρονα σε δύο μέρη: στη σπονδυλική στήλη η σφαίρα μπήκε από τη μία πλευρά και βγήκε από την άλλη, τραυματίζοντας τρεις σπονδύλους, με διαπέρασε δηλαδή οριζόντια στη μέση. Την ίδια στιγμή έσκασε και ένας όλμος και με χτύπησε στους γοφούς και στα χέρια, ακόμα μου βγαίνουν μικρά θραύσματα κάθε τόσο. αλλά το σοβαρό ήταν στο αυτί που κρεμόταν, το θραύσμα πέρασε μέσα στο στόμα.

Όταν με είδαν τραυματισμένη φώναξαν οι αντάρτες: «γρήγορα, γρήγορα να προφτάσουμε τον Κόκκαλη πριν φύγει». Περνούσε και κατευθυνόταν προς το χωριό Πόρτα. Εγώ όταν το άκουσα είπα, πάει, τώρα θα πεθάνω». Δεν είχε ακόμη ξημερώσει, ήθελε καναδυό ώρες για να φέξει. Με σήκωσαν και με πήγαν σε μια σπηλιά όπου ήταν και άλλοι τραυματίες. Ήρθε ο Κόκκαλης και ζήτησε να με αφήσουν κάτω στο στόμιο της σπηλιάς, πάνω στο χώμα γιατί μέσα ήταν εντελώς σκοτάδι.
(…)Πρώτα άρχισε από το αυτί που κρεμόταν, «είναι πολύ σοβαρό», είπε. Όλη η εγχείρηση έγινε μέσα από το στόμα. Είχε βάλει όλο το χέρι του μέσα. Μπορώ να πω πως πιο πολύ πονούσα από το τράβηγμα που μου έκανε κι εγώ μούγκριζα πως δεν αντέχω, θα πεθάνω. «Λίγο ακόμη», μου έλεγε, «κάνε υπομονή, λίγο ακόμη θέλω να σε κάνω κούκλα, είσαι νέα κι όμορφη και δεν πρέπει να έχεις ραφές». Πάλευε πολλή ώρα,δεν έβλεπε και καλά εκεί στο στόμιο της σπηλιάς, πάνω στο χώμα και χωρίς κανένα παυσίπονο. Έβγαλε από μέσα ένα κομμάτι θραύσμα, είχε σταματήσει στη γνάθο και μου το έδειξε, «αυτό πάρ’το να το κρατήσεις», μου είπε, και το έχω ακόμη. Μου έβγαλε κι ένα μικρό λίπωμα, αυτό μπορεί να ήταν από το 1945 όταν οι φασίστες με είχαν δείρει πολύ στο πρόσωπο.
Όταν άρχισε να σκάει ο ήλιος, παρά την πυκνή ομίχλη, με γύρισε προς το φως να κάνει τη ραφή. Κι από μέσα έραβε κι απ έξω δεν φαίνεται τίποτα μόνο πίσω από το αριστερό αυτί. σύρριζα υπάρχει ένα σημάδι. «Είσαι νέα κοπέλα», μου έλεγε, «και τώρα είσαι κούκλα». «Ας είναι να ζήσει», έλεγαν γύρω μου, «κι ας μην είναι κούκλα».

Ύστερα με γύρισε μπρούμυτα και μόλις είδε τα τραύματα είπε: «Πω, πω τι γίνεται εδώ πέρα. Τρεις σπόνδυλοι πειραγμένοι». «Και πώς θα ζήσω εγώ», είπα μέσα μου, γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω, «ανάπηρη θα μείνω, πάει!»
Πώς έπαιρνε τα κομμάτια και τα συμμάζευε και τα καθάριζε και τα τακτοποιούσε είναι απίστευτο. Τι έκανε; Εγώ δεν ξέρω. Πάντως ανακουφίστηκα. Άκουσα όταν τελείωσε που έδινε εντολές στους νοσοκόμους, ο ένας ήταν από την Παλιοβραχιά της Ευρυτανίας κι ο άλλος απ τον Κίσσαβο, και τους έλεγε τι πρέπει να κάνουν. Πριν φύγει απ’ τ’ Άγραφα ξαναπέρασε και με είδε. «Είσαι τώρα», μου έλεγε, «μια χαρά». Εγώ τον ευχαριστούσα κουνώντας το κεφάλι μου.
Μετά έφυγε και δεν τον ξαναείδα ποτέ. «Αργυρώ», μου έλεγαν oι συναγωνιστές μου, «ήθελες πολύ να ζήσεις και είχες την τύχη να βρούμε τον Κόκκαλη».

Κατά τη βράβευσή του με το “Λάβαρο της Εργασίας”
στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία

Και η Ασημίνα Καρκάνη συνεχίζει:
«Τον Ιούλιο του 1949 με έπιασε ο στρατός και πέρασα από φυλακές και στρατόπεδα στην Καλαμπάκα, στα Τρίκαλα, στη Λάρισα και μετά από το στρατοδικείο κατέληξα το 1951 στις φυλακές Αβέρωφ. Συνομιλούσαμε με άλλες αντάρτισσες φυλακισμένες και δεν λέγεται τι καλά λόγια άκουγα για τον Κόκκαλη. «Εμένα μ’ έσωσε ο Κόκκαλης», «εμένα με χειρούργησε ένας άγιος που λεγόταν Κόκκαλης», όλο τέτοια άκουγα. Οι ιστορίες του είναι ατελείωτες και αξέχαστες. Εγώ το λέω πάντα όταν καμιά φορά πάω στο γιατρό και βλέπουν τις εγχειρήσεις, γιατί στη σπονδυλική μου στήλη υπάρχει ένα κοίλωμα, «ας είναι καλά ο Κόκκαλης, αλλιώς θα ήμουν τελειωμένη», τους λέω. «Ποιος Κόκκαλης;» με ρωτάνε, «ο Σωκράτης;» Δεν καταλαβαίνουν τα σχετικά με τον Εμφύλιο, είναι νέοι. «Ο πατέρας του Σωκράτη», τους απαντάω με νεύρο».

Ελσίνκι, Φινλανδία. 1952. Διάσκεψη του Παγκοσμίου
Συμβουλίου Ειρήνης. Ο Π. Κόκκαλης επικεφαλής
της ελληνικής αντιπροσωπείας

«Ο Ζαχαριάδης έλεγε: “αν ο Κόκκαλης ήταν στην Ελλάδα, έπρεπε να ήταν πρωθυπουργός. Θα ήταν ο καλύτερος απ’ όλους”»


Ο Πέτρος Κόκκαλης στο βουνό (1944)
Ο Μήτσος Κατσής (1925-2007), Διοικητής Τάγματος του ΔΣΕ, πολιτικός μηχανικός και συγγραφέας της 6τομης έκδοσης με τίτλο Το ημερολόγιο ενός αντάρτη του ΔΣΕ, 1946-1949, θυμάται:

«Κάποια στιγμή μέσα από τους καπνούς διακρίνουμε να έρχονται τέσσερις άντρες, οι δύο πήγαιναν μπροστά και οι άλλοι πίσω. Φτάνουν οι πρώτοι, ήταν σύνδεσμοι.
―Βρε. τι γίνετ’ εδώ; Πανηγύρι έχετε ή πόλεμο;
―Και τα δύο, πετάχτηκε ο Τσεκούρας. Και πανηγύρι έχουμε και πόλεμο κάνουμε.
―Κοιτάξτε, έρχονται δύο υπουργοί, ο Κόκκαλης κι ο Πορφυρογένης.
―Δύο υπουργοί εδώ στην πρώτη-πρώτη γραμμή της φωτιάς; Απίστευτα πράγματα! Πρωτόγνωρα!

Έφτασαν. Ντυμένοι κι οι δύο από πάνω ως κάτω στρατιωτικά. Δίκοχο, αμπέχονο και στάγιερ κρεμασμένο. Βλέπετε ήρθαν στην πρώτη γραμμή. Τα παιδιά του λόχου, όταν τους είδαν, γλίστρησαν απ τις θέσεις τους -βουρ όλοι- να τους χαιρετήσουν. Αυτοί είδαν που χορεύαμε και συγκινήθηκαν.

Μας χαιρέτησαν όλους έναν-έναν και μας συγχάρηκαν για το θάρρος. Αυτό εμάς μας ενθουσίασε και ξαναπιάσαμε το χορό. Μπροστά-μπροστά ο Κόκκαλης, ύστερα ο Πορφυρογένης και καμιά σαρανταριά εμείς. Άρχισαν οι Εβρίτες: «Μια κόρη όμορφη, μια γαλανομάτα, όταν πλέκει και υφαίνει, την καρδιά μου τη μαραίνει». Και τραγούδι και ζητωκραυγές και θραύσματα ανάμεσα μας. Τι να πω; Ύστερα πιάσαμε το «Σαράντα παλικάρια από τη Λειβαδιά». Τότε είδαμε τον Κόκκαλη που έβγαλε το μαντίλι του και σκούπισε τα δάκρυα. 
Ε, συγκινηθήκαμε όλοι.
Πώς, με τι λόγια να πεις τι γίγαντας ήταν ο Κόκκαλης; Αφού και οι άλλοι υπουργοί τον σέβονταν. Οι σύνδεσμοι έλεγαν μακάρι να συνοδεύουμε τον Κόκκαλη, τον Πορφυρογένη, και δυο-τρεις άλλους, γιατί ήταν ευγενικοί και απλοί. 
Ο Ζαχαριάδης έλεγε: «αν ο Κόκκαλης ήταν στην Ελλάδα, έπρεπε να ήταν πρωθυπουργός. Θα ήταν ο καλύτερος απ’ όλους».

«Τη ζωή του την νιώθαμε παράλληλη με του Τσε Γκεβάρα…»

Ο χειρουργός ουρολόγος Παναγιώτης Καπράλος, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, δεν γνώρισε από κοντά τον Κόκκαλη:
«Το 1966 που ήμουν φοιτητής η παρουσία του στον κύκλο μας ήταν πολύ έντονη, αποτελούσε για μας ένα ορόσημο. Υπήρχαν φοιτητές που τον ήξεραν -ακουστά βέβαια- πολύ καλά και τον γνώριζαν και σε μας τους υπόλοιπους. Τη ζωή του την νιώθαμε παράλληλη με του Τσε Γκεβάρα, τόσο πολύ δυνατή. Ξέραμε ότι ήταν ο πρώτος που είχε κάνει πνευμονεκτομή, ο πρώτος που είχε κάνει περικαρδιοεκτομή. Μιλάμε για επαναστάτη της ιατρικής και ο επαναστάτης αυτός αποδείχθηκε και επαναστάτης στη ζωή.
Το ότι βγήκε ο Κόκκαλης ν’ αγωνιστεί για το κοινωνικό καλό πέρα από την ηθική της ιατρικής και για την ηθική της κοινωνίας, αποτελεί για εμάς καταπληκτικό μάθημα… Για όλα αυτά νομίζω ότι η γενιά η δικιά μας τουλάχιστον, του οφείλει μεγάλο χρέος. Αναφέρομαι στα χρόνια 1966-1975, εμείς φοιτητές της 4ης γενιάς μετά τον Κόκκαλη, ας πούμε τον κουβαλάγαμε μαζί μας…»
Η προτομή που τοποθέτησε το ΚΚΕ στο Γράμμο (θέση Βέρτενικ) προς τιμή του Πέτρου Κόκκαλη


ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΟ ΚΟΚΚΑΛΗ

Την άνοιξη θα φυτρώσει το σιτάρι,
θα λούζονται τα δέντρα μας στο φως,
κι όπως θα κόβουμε το βράδυ το ψωμί,
κι όπως θα ανοίγουμε το δειλινό,
τα πορτοκάλια
θα έχουν μια γεύση πιο βαθιά, πιο δίκαιη, πιο ακατάλυτη,
γιατί στη Γη που φύτρωσαν κοιμάται πια,
από χτες,
ένα κομμάτι από την ξενιτεμένη Ελλάδα.

Τάσος Λειβαδίτης

από Κατιούσα με τίτλο:
«Εμένα με χειρούργησε ένας άγιος που λεγόταν Κόκκαλης…»

Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2018

ΟΔΗΓΟΣ ΠΡΟΣ «ΟΡΘΟΣΤΑΤΟΥΝΤΕΣ και ΟΡΘΟΒΑΔΙΖΟΝΤΕΣ»



Δείτε το Βίντεο με την παρουσίαση του Βιβλίου ΒΙΤΣΙ- ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΛΑΔΑΣ ΣΤΙΣ ΠΡΕΣΠΕΣ 



Οδηγός και Σκυτάλη 
για να περπατήσουν ...ανάλογους δρόμους...
όσοι μπορούν από Εμάς και κυρίως
 τα παιδιά μας !!
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ
Διήμερο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια του Κόμματος
Σε Πρέσπα και Φλώρινα, σε μια περιοχή όπου γράφτηκαν χρυσές σελίδες της Ιστορίας του ΚΚΕ, πραγματοποιήθηκε το διήμερο εκδηλώσεων για τα 100χρονα του Κόμματος από την ΕΠ Δυτικής Μακεδονίας.
Ο εργαζόμενος λαός της περιοχής αγκάλιασε αυτές τις σημαντικές πρωτοβουλίες, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά τους δεσμούς του ΚΚΕ με το λαό, δεσμοί που φέρουν την υπογραφή των χιλιάδων ηρώων του που έδρασαν στις πόλεις και τα χωριά, στα βουνά της Δυτικής Μακεδονίας.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου στο παλιό δημαρχείο των Πρεσπών, με την παρουσίαση της νέας έκδοσης της «Σύγχρονης Εποχής» «Βίτσι - Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ιστορικός - ταξιδιωτικός οδηγός), από τον Θανάση Λεκάτη, δημοσιογράφο του «Ριζοσπάστη».
Κορυφώθηκαν την επόμενη μέρα με την πολιτική συγκέντρωση που έγινε το πρωί, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του δήμου Φλώρινας, με ομιλητή τον Δημήτρη Γόντικα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ (βλ. σελ. 14 - 15). Στη διάρκειά της έγινεεκ νέου παρουσίαση του ιστορικού - ταξιδιωτικού οδηγού.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με πορεία και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο της Φλώρινας, όπου βρίσκονται θαμμένοι εκατοντάδες μαχητές του ΔΣΕ που συμμετείχαν στη Μάχη της Φλώρινας το Φλεβάρη του 1949, μια από τις πιο δύσκολες και πολύνεκρες μάχες που έδωσε ο ΔΣΕ.
Οι τρεις σελίδες από το σημερινό 4σέλιδο «Κομματική Ζωή & Δράση» αφιερώνονται στο επιτυχημένο διήμερο εκδηλώσεων της ΕΠ Δ.Μακεδονίας.

Περπατώντας στα βήματα των ηρώων μαχητών του ΔΣΕ
Παρουσίαση της νέας έκδοσης της «Σύγχρονης Εποχής» για τον ΔΣΕ
Από τη βιβλιοπαρουσίαση
Από τη βιβλιοπαρουσίαση
Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον των κατοίκων της περιοχής συγκέντρωσε η εκδήλωση για την παρουσίαση της νέας έκδοσης της «Σύγχρονης Εποχής» «Βίτσι - Στα βήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ιστορικός - ταξιδιωτικός οδηγός), που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου, στον Λαιμό, στο παλιό δημαρχείο των Πρεσπών.
Οι κάτοικοι της περιοχής ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΚΚΕ και συμμετείχαν στην εκδήλωση, παίρνοντας στα χέρια τους και ξεφυλλίζοντας αντίτυπα της έκδοσης που είχαν εκτεθεί στο χώρο. Την εκδήλωση χαιρέτισε ο δήμαρχος Πρεσπών Παναγιώτης Πασχαλίδης, ο οποίος αναφέρθηκε στην απομόνωση της περιοχής από την υπόλοιπη χώρα μετά το τέλος της στρατιωτικής αναμέτρησης, την καχυποψία με την οποία αντιμετώπισε το κράτος στο σύνολό της την περιοχή, στοιχεία που όπως είπε σημάδεψαν την εξέλιξη των πραγμάτων επί δεκαετίες. Τόνισε ότι «σήμερα, σχεδόν 70 χρόνια και δύο γενιές μετά, μπορούμε χωρίς φόβο να μελετήσουμε και να τιμήσουμε την ιστορία μας. Να διδαχθούμε από αυτήν και να χτίσουμε το μέλλον μας. (...) Σήμερα που η φωτιά φουντώνει στα Βαλκάνια, εμείς στοχεύουμε να κάνουμε την Πρέσπα παράδειγμα φιλίας και συνεργασίας των γειτονικών λαών».
Κάθε σπιθαμή γης και κομμάτι της ιστορίας μας
Μιλώντας για το νέο ιστορικό - ταξιδιωτικό οδηγό για το Βίτσι, που αποτελεί συλλογικό προϊόν μιας πολύχρονης έρευνας, ο Θανάσης Λεκάτης, δημοσιογράφος του «Ριζοσπάστη», σημείωσε μεταξύ άλλων ότι είναι ένα δείγμα από τη δουλειά που υπάρχει. «Μια αφορμή σε όποιον θέλει να μελετήσει λίγο παραπάνω, να επισκεφθεί το Αρχείο του ΚΚΕ, ένα ανοιχτό αρχείο με διαθέσιμο κάθε έγγραφό του, να πάρει πρωτογενές υλικό, να το μελετήσει».
«Επιδιώκουμε και μέσα από αυτόν τον τρόπο, δηλαδή ταξιδεύοντας σε αυτά τα σημεία, να δείξουμε πλευρές της ιστορίας αυτού του τόπου. Μιας ιστορίας για την οποία εμείς, το ΚΚΕ, είμαστε εξαιρετικά περήφανοι. Και θεωρούμε πως και ο λαός αυτής της περιοχής, αυτοί οι 13.000 που αναγκάστηκαν να φύγουν από εδώ και οι επόμενοι, και οι επίγονοι, πρέπει να είναι πάρα πολύ περήφανοι.

Κάθε κομμάτι αυτής της γης που είναι ποτισμένο με αίμα, δεν ποτίστηκε επειδή κάποιου του κάπνισε. Πολεμήσανε για τη γη τους, τον τόπο τους, εγκαταστήσανε εδώ πέρα τη δικιά τους εξουσία, φτιάξανε τα λαϊκά τους συμβούλια, δώσανε το πρόπλασμα μιας ζωής που πολύς κόσμος ονειρεύεται να έχει.
Με πολύ λίγα μέσα, μιλάμε για τη δεκαετία του '40, χωρίς δρόμους, χωρίς τίποτα, έφευγε ένα ολόκληρο χωριό μια μέρα να πάει να οργώσει τα χωράφια ενός άλλου χωριού, να πάει να χτίσει μια γέφυρα, να βάλουνε νερό, πράγματα που θεωρούμε πολύ αυτονόητα σήμερα. Ενας στρατός πάλεψε γι' αυτόν το λαό και ένας λαός πάλεψε γι' αυτόν το στρατό. Οταν φτιαχνόταν ένα νοσοκομείο του ΔΣΕ, την ίδια στιγμή γινόταν λαϊκό νοσοκομείο για το λαό της περιοχής. (...)
Ο πόλεμος για τον οποίο μιλάμε δεν ήταν ένας κακός πόλεμος, ήταν πόλεμος "ποιος με ποιον", τάξη με τάξη. Ηττήθηκε στρατιωτικά ο ΔΣΕ, αλλά ο λαός 70 χρόνια μετά βλέπουμε ότι έχει κρατήσει εξαιρετικά πολύτιμη στη μνήμη του αυτήν την πάλη. Βλέπουμε την αστική τάξη να προσπαθεί 70 χρόνια τώρα να μειώσει, να εξαφανίσει τα ίχνη αυτής της πάλης. Αλλιώς δεν θα είχανε ολόκληρες έδρες στο Πανεπιστήμιο, με Μαραντζίδηδες κ.λπ., για να γράψουνε ξανά και ξανά αυτή την ιστορία, λασπώνοντάς την».
Πολύχρονη ερευνητική προσπάθεια
Παρουσιάζοντας τα περιεχόμενα του οδηγού, αρχικά διευκρίνισε ότι «το Βίτσι, ο Βαρνούντας, η Πρέσπα, η Βάρμπα, το Μάλι Μάδι, στρατιωτικά είναι μια ενιαία περιοχή, το Βίτσι. Σ' αυτόν το χώρο, επί τρία ολόκληρα χρόνια, η στρατιωτική αναμέτρηση δεν γνώρισε στιγμή ησυχίας».
Ανέφερε πως αφετηρία για τη δημιουργία του οδηγού ήταν το 1996, όταν στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 50 χρόνια του ΔΣΕ, μια μεγάλη ομάδα επιζώντων μαχητών επισκέφθηκε την περιοχή. «Καμιά 15αριά πιτσιρικάδες, για την εποχή εκείνη, ΚΝίτες, με μαγνητόφωνα μαγνητοφωνούσανε. Ετσι για πρώτη φορά μάθαμε πού είναι το Μάλι Μάδι, πού είναι ο ομαδικός τάφος στη Φλώρινα, τι είναι οι Πόρτες πάνω στο βουνό, τι είναι η σπηλιά στο Βροντερό».
Περιέγραψε την προσπάθεια της έρευνας που ξεκίνησε αρχικά από μια παρέα συντρόφων, λίγων στην αρχή και πάρα πολλών στη συνέχεια, που περπάτησαν στα βουνά, έψαξαν τα ίχνη και άρχισαν να βρίσκουν στοιχεία, σημεία και υλικά. Στην πολύτιμη παρουσία και μαρτυρία συντρόφων, επιζώντων μαχητών του ΔΣΕ, που περπάτησαν ξανά σ' αυτά τα βουνά. Αλλά και στη βοήθεια από κατοίκους της περιοχής, ειδικά των χωριών που μετράνε εκατοντάδες νεκρούς στον αγώνα.
Αναφέρθηκε στον εντοπισμό ενός άτυπου νεκροταφείου στον Κώττα, όπου είναι θαμμένοι μαχητές του ΔΣΕ. «Σ' αυτήν τη φωτογραφία δεξιά βρίσκεται το κανονικό νεκροταφείο. Στη μέση υπάρχει ένα συρματόπλεγμα και αριστερά, στο χωράφι, είναι θαμμένοι νεκροί μαχητές του ΔΣΕ στη μάχη των τελευταίων ημερών. Θεώρησαν κάποιοι ότι με το να βάλουν ένα συρματόπλεγμα θα εξαφανίσουν τους νεκρούς. Μπήκαν τα γελάδια στο χωράφι και βγήκαν τα κόκαλα στην επιφάνεια, και από την ντροπή τους οι ιθύνοντες έφτιαξαν μια μάντρα γύρω - γύρω ώστε τουλάχιστον να μην μπαίνουν τα γελάδια μέσα. Το νεκροταφείο είναι εκεί όμως και εμείς οφείλουμε να μην ξεχαστεί», είπε.
Μίλησε για την Μπέλα Βόδα, «το βουνό με τα κάστρα», που έχει πάρα πολλά οχυρά και δεν πατήθηκε παρά μόνο όταν έφυγαν οργανωμένα, συντεταγμένα, οι μαχητές του ΔΣΕ.
Για τον πυρήνα του βιβλίου, που αφορά τη ζωή στην Ελεύθερη Ελλάδα. Τα ζητήματα εκπαίδευσης, διανομής γης, οργάνωσης της παραγωγής, ανοικοδόμησης. Επίσης για την ειδική αναφορά που γίνεται στον σλαβόφωνο πληθυσμό της περιοχής, μέσα από δικά του ντοκουμέντα που υπάρχουν στο Αρχείο του ΚΚΕ, κατά κύριο λόγο την εφημερίδα «Ενότητα», και αφορά στοιχεία για την εκπαίδευσή τους, τη συμμετοχή τους στον αγώνα του ΔΣΕ κ.ά.
Αλλά και για το χάρτη με τα μνημεία που έχει στήσει το ΚΚΕ, στην Πύλη, στον Πυξό, στο Βροντερό, στο Βατοχώρι, στην Ιεροπηγή και το μεγάλο μνημείο στη Φλώρινα.
Συνοπτικά, στον οδηγό περιλαμβάνονται 220 χιλιόμετρα περπατημένα μονοπάτια, 166 έγχρωμες φωτογραφίες, 34 σύγχρονοι χάρτες, 79 ασπρόμαυρες φωτογραφίες και έγγραφα από το Αρχείο του ΚΚΕ. Τρεις μεγάλες μάχες παρουσιάζονται εκτενώς: Η μάχη στο Μάλι Μάδι, η μάχη της Φλώρινας και οι μάχες της τελικής αναμέτρησης.
Ειδική αναφορά γίνεται στην περιοχή της Ελεύθερης Ελλάδας, στην υγειονομική υπηρεσία, στη συμμετοχή των γυναικών, με φωτογραφίες ιστορικές και σύγχρονες, καθώς και με χάρτες προσέγγισης των σημείων. Ορισμένα σημεία ξεχωριστού ιστορικού ενδιαφέροντος παρουσιάζονται αυτοτελώς, όπως οι Πολενάτες και τα Κουκλουθούρια. Τέλος, στο παράρτημα παρατίθενται οι μάχες της τελικής αναμέτρησης στον Γράμμο έως τις 29 Αυγούστου 1949, μαζί με τις σχετικές διαδρομές.
Στις σελίδες με πρόσθετα υλικά υπάρχει αυτή που παραθέτει χρήσιμες ιστορικές πηγές, με αναφορά και σε έναν μεγάλο αριθμό εγγράφων από το Αρχείο του ΚΚΕ. Οπως επίσης και η σελίδα που παραθέτει ηλεκτρονικές διευθύνσεις, όπου είναι αποθηκευμένες διαδρομές σε μορφή gpx για χρήση σε συσκευές GPS.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΟΝΤΙΚΑΣ
Ανοίγουμε νέους δρόμους μαζί με αυτούς που δημιουργούν όλο τον πλούτο
Αποσπάσματα από την ομιλία του μέλους της ΚΕ στην εκδήλωση στη Φλώρινα
«100 χρόνια ΚΚΕ. Ενας αιώνας αγώνων και θυσιών, αταλάντευτα στον επαναστατικό δρόμο για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό». Αυτός ήταν ο τίτλος της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στη Φλώρινα, με ομιλητή τον Δημήτρη Γόντικα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ. Μεταξύ άλλων ανέφερε το στέλεχος του Κόμματος:
«Η καθιερωμένη πια χρονιάτικη εκδήλωση εδώ στη Φλώρινα, προς τιμήν των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ που έπεσαν στη Μάχη της Φλώρινας, φέτος συμπίπτει με την έναρξη των εκδηλώσεων γιορτασμού των 100 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ και των 50 χρόνων της ΚΝΕ.
Τιμάμε τη μεγάλη αυτή επέτειο, έχοντας βαθιά στο μυαλό και στην καρδιά μας την αυριανή Ελλάδα της εργατικής εξουσίας, τη νέα κοινωνία του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Συνεχίζουμε αυτήν τη μεγάλη πορεία που ξεκίνησε πριν από 100 χρόνια, παραμένοντας αμετακίνητοι στο στόχο μας, πιο έμπειροι και καλύτερα προετοιμασμένοι.
Το ΚΚΕ, όλοι εμείς, έχουμε πλήρη συνείδηση ότι πάμε κόντρα στο ρεύμα, χωρίς να υπολογίζουμε κόπους και θυσίες.
Προχωρούμε, όμως, με πυξίδα και σχέδιο, ανοίγουμε νέους δρόμους, γράφουμε Ιστορία, γιατί είμαστε με το μέρος αυτών που γράφουν την Ιστορία, με αυτούς που δημιουργούν όλο τον πλούτο της κοινωνίας, τους εκμεταλλευόμενους, κόντρα στους εκμεταλλευτές και ληστές του λαού. Τους καπιταλιστές και όλο το σύστημά τους.
Εχουμε πλήρη συνείδηση ότι απέναντί μας ορθώνεται ένας πολύ αρνητικός συσχετισμός δυνάμεων στην Ελλάδα, την περιοχή μας, διεθνώς.
Εχουμε όμως και βαθιά γνώση, μεγάλη πείρα και ακράδαντη την πεποίθηση ότι αυτοί οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν είναι ούτε αιώνιοι, ούτε παντοδύναμοι.
Σε πείσμα όλων όσοι κηρύσσουν την παντοδυναμία του καπιταλισμού και την αιωνιότητά του, εμείς βλέπουμε, με την καθοδήγηση της θεωρίας μας, ότι κάτω από τα πόδια μας και μπροστά στα μάτια μας διεξάγεται μια ιστορικών διαστάσεων πάλη ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο.
Ο Δ. Γόντικας στο βήμα της εκδήλωσης
Ο Δ. Γόντικας στο βήμα της εκδήλωσης
Η βαρβαρότητα που μας περιβάλλει, όλη αυτή η ασχήμια που ζούμε, δεν είναι μια παρέκκλιση της Ιστορίας, έργα ανίκανων ή ανήθικων ανθρώπων ή μια προσωρινή κατάσταση. Είναι το αποτέλεσμα και η κορύφωση της εξέλιξης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και μια τρανή απόδειξη ότι αυτός ο τρόπος παραγωγής έφαγε τα ψωμιά του, είναι σε πλήρη αντίθεση με τις ανάγκες των εργαζομένων, της κοινωνίας, της κοινωνικής εξέλιξης.
Το καινούργιο που γεννιέται το φέρνει η εργατική τάξη. Είναι αυτή που έχει δημιουργήσει και δημιουργεί τον τεράστιο πλούτο που βλέπουμε γύρω μας, την τεράστια πρόοδο που έχει συντελεστεί στα μέσα παραγωγής, στα ασύλληπτα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα. Αυτός είναι ο πραγματικός δημιουργός και όχι τα παράσιτα που κλέβουν και καρπώνονται όλο αυτόν τον πλούτο.
Είναι η μόνη παραγωγική τάξη και ταυτόχρονα η μόνη τάξη που αναπτύσσεται ποσοτικά και ποιοτικά και αποτελεί την πλειοψηφία του πληθυσμού σε κάθε καπιταλιστική χώρα και στην Ελλάδα.
Το αίτημα της εποχής μας, το μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα που έχει τεθεί μπροστά μας, είναι η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και η σχεδιασμένη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων προς όφελος αυτών που παράγουν, προς όφελος όλης της κοινωνίας, με εργατική εξουσία και έλεγχο. Αυτό είναι το καινούργιο που γεννιέται και είναι υπερώριμο ιστορικά να λυθεί: Η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η δύναμη των ιδεών και η ιστορική πείρα

Είμαστε Κόμμα επαναστατικό και δεν εξαρτούμε την υπόθεσή μας από το αστικό κοινοβούλιο ή τους συσχετισμούς που υπάρχουν σήμερα. Αυτά καλούμαστε να ανατρέψουμε με τη δύναμη της οργάνωσης και του οργανωμένου ξεσηκωμού της εργατικής τάξης. Αυτό το ανατρεπτικό κίνημα δεν ωριμάζει και δεν αναπτύσσεται με μάχες από εκλογές σε εκλογές και με τη λογική διαμέσου του κοινοβουλίου. Μας ενδιαφέρει να έχουμε μεγάλη δύναμη και στο κοινοβούλιο και στους άλλους κρατικούς θεσμούς, για να ενισχύουμε το κύριο μέτωπο, την ταξική πάλη σε όλα τα μέτωπα. Από την πάλη για τα μεροκάματα, την απόλυση, την πάλη ενάντια στους πλειστηριασμούς και τη φοροληστεία, έως την πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, εκεί που βρίσκεται πραγματικά η εξουσία των καπιταλιστών, στον τόπο δουλειάς.
Η ιστορική πείρα του ΚΚΕ διδάσκει ότι όλα τα μεγάλα βήματα που έγιναν για τη συνδικαλιστική οργάνωση της εργατικής τάξης και την εδραίωση του ταξικού προσανατολισμού του κινήματός της, στην απόσπαση κατακτήσεων και την οργάνωση μεγάλων ιστορικών αγώνων, έγιναν χάρη σε αυτό το επίμονο και σταθερό του προσανατολισμό, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Και όταν ακόμα ο αγώνας για το μεροκάματο συνεπαγόταν νεκρούς, τραυματίες, φυλακισμένους, το Κόμμα οικοδομούσε Οργανώσεις και αύξανε την επιρροή και τη δύναμή του στην εργατική τάξη.
Να γιατί άντεξε το Κόμμα μας στις διάφορες φουρτούνες. Γιατί έβαλε γερές και βαθιές ρίζες. Κάθε αδυνάτισμα αυτών των σχέσεων είχε πολύ αρνητικές συνέπειες για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Στην Ιστορία μας έχουμε τέτοιες στιγμές.
Εξοπλισμένοι με την πείρα αυτή και τη σύγχρονη πείρα μας, αντιπαλεύουμε μαχητικά τις δυσκολίες που έχει το καθήκον αυτό. Παλεύουμε με αυτοθυσία και σύγχρονο ηρωισμό για να οικοδομήσουμε, με τη δύναμη των ιδεών μας και τη σύγχρονη στρατηγική μας, με την πρωτοπόρα δράση μας, με θαρραλέες πρωτοβουλίες, αλλά και με έξυπνη και μελετημένη τακτική απέναντι στην αγριότητα της εργοδοσίας και του κράτους.
Παλεύουμε με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη, αλλά και μαζί με χιλιάδες πρωτοπόρους που μας ακολουθούν και δεν είναι λίγοι.
Εμπνέουμε με το παράδειγμα
Με αυτές τις προϋποθέσεις δίνουμε τη μάχη για την οικοδόμηση. Δεν αναζητάμε έτοιμους κομμουνιστές. Δεν υπάρχουν τέτοιοι. Δημιουργούμε τις προϋποθέσεις με το τράβηγμα στον αγώνα όλο και νέων μαζών και ιδιαίτερα νέων ηλικιών, εμπνέουμε με το παράδειγμά μας και τις ιδέες μας, κόντρα στη μοιρολατρία, το συμβιβασμό, την παραίτηση.
Να συνεχίσουμε και να εμπλουτίζουμε διαρκώς τη μεγάλη μας παράδοση. Οι κομμουνιστές, όλα τα μέλη του ΚΚΕ, οι οπαδοί και οι φίλοι του Κόμματος, ως πρωτοπόροι αγωνιστές, είναι παντού παρόντες, σε κάθε πρόβλημα και ανάγκη της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, οργανωτές και καθοδηγητές για τα δικά τους συμφέροντα, ακούραστα. Να αναγνωρίζονται παντού ως ηγέτες και στήριγμα του λαού.
Εδώ γεννιέται και δυναμώνει ο σύγχρονος ηρωισμός των κομμουνιστών. Εδώ θα κρίνεται η συνέπεια λόγων και έργων. Εδώ θα κριθεί και η αποκατάσταση της τιμής των κομμουνιστών από τη συκοφαντία, αλλά και τις συνέπειες λαθών και άστοχων χειρισμών. Καθοδηγητής, μοναδικός και αναντικατάστατος, είναι ο καθημερινός "Ριζοσπάστης". Χωρίς την καθημερινή μελέτη του "Ριζοσπάστη" και τη διάδοσή του, δεν υπάρχει ούτε πρωτόβουλη δράση, ούτε μαχητική δράση.
Ακούμε συχνά ότι αυτά που λέμε δεν μπορούν να γίνουν. Δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την εργοδοσία, το κράτος, τους ιμπεριαλιστές. Είναι αλήθεια ότι αυτός ο αγώνας δεν είναι εύκολος και δεν μπορούμε να κρύβουμε ούτε τις δυσκολίες, ούτε τη σκληρότητα της ταξικής πάλης, ιδιαίτερα σήμερα.
Ακριβώς εδώ βρίσκεται και ο δικός μας ρόλος, να ανατρέψουμε αυτές τις αντιλήψεις και τις διάφορες δυσκολίες.
Να ξεκαθαρίσουμε εδώ ορισμένα ζητήματα. Εμείς καλούμε την εργατική τάξη να μη στρατεύεται κάτω από ξένες σημαίες. Τι ακριβώς εννοούμε; Οτι δεν πρέπει καταρχήν να ταυτίζει τη ζωή της, τα συμφέροντά της, το μέλλον της και το μέλλον των παιδιών της με τα συμφέροντα των εργοδοτών, των καπιταλιστών, να μην εγκλωβίζεται στα συμφέροντα του κάθε ξεχωριστού εργοδότη, μικρού ή μεγαλύτερου, και τα τσιράκια τους.
Είναι το πρώτο και μεγάλο βήμα στη χειραφέτησή τους. Αν αυτό συνειδητοποιηθεί, τότε θα έρθουν και τα επόμενα βήματα, αλλά με εμπιστοσύνη στο ΚΚΕ και μαζί με το ΚΚΕ. Αυτήν τη μεγάλη ανατροπή πρέπει να φέρουμε σε πρώτη φάση με τις πρωτοπόρες ιδέες μας και την ακούραστη πρακτική δουλειά».

Οι μαχητές στο Βίτσι δεν λύγισαν ποτέ!
Πορεία στους δρόμους της Φλώρινας και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο της μάχης του ΔΣΕ
Οι διήμερες εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με πορεία προς το επιβλητικό μνημείο το οποίο έχει στηθεί για τους μαχητές του ΔΣΕ που έπεσαν στη μάχη της Φλώρινας, όπου πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων.
Μέσα σε πυκνή χιονόπτωση, εκατοντάδες μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, επιζώντες μαχητές του ΔΣΕ και απόγονοί τους πορεύτηκαν φωνάζοντας συνθήματα όπως «Ενας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», «Οι μαχητές στο Βίτσι δεν λύγισαν ποτέ, δόξα και τιμή στον ΔΣΕ», και σάλπισαν «Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι, με το ΚΚΕ επίθεση και πάλη».
Στο χώρο του μνημείου, ο Θανάσης Χαστάς, Γραμματέας της ΕΠ Δυτικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, αναφέρθηκε στους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ, που με τη δράση τους και το παράδειγμά τους έγραψαν λαμπρές σελίδες ηρωισμού στην Ιστορία αυτού του τόπου. Μίλησε για τη μάχη της Φλώρινας το διάστημα 11 - 14 Φλεβάρη του 1949, που πέρασε στην Ιστορία όχι τόσο γι' αυτήν καθαυτή τη στρατιωτική πλευρά της, αλλά για τη φρίκη που αναδύεται από το γεγονός ότι μετά τη μάχη, ο αστικός στρατός παράχωσε με μπουλντόζες πεθαμένους και τραυματίες μαχητές του ΔΣΕ φροντίζοντας, όσο μπορούσε, να εξαφανίσει τα ίχνη τους.
Αναφέρθηκε στις διαρκείς πρωτοβουλίες του Κόμματος, για να εκπληρωθεί ένα χρέος τιμής προς τους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ που έπεσαν στη μάχη της Φλώρινας, ο τάφος τους να γίνει μνημείο, να τους αποδοθούν επιτέλους οι τιμές που τους πρέπουν. Και σημείωσε: «Ο λάκκος, το χωράφι που δεν οργώθηκε ποτέ και που μέσα του είναι θαμμένοι οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ, απέκτησε πριν από δύο χρόνια ένα ξεχωριστό μνημείο, που παραπέμπει στις μορφές των μαχητών που νίκησαν το θάνατο. (...) Η ανάδειξη του αγώνα του ΔΣΕ έχει τεράστια σημασία. Τιμάμε τον ΔΣΕ, την προσφορά του και εμπνεόμαστε από τον τιτάνιο αγώνα του. Μελετάμε, διδασκόμαστε, συνεχίζουμε (...) Τιμή και δόξα στο ΔΣΕ, τιμή και δόξα στο ΚΚΕ».

Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από τον Ζήση Λυμπερίδη, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ του ΚΚΕ, και την Τίνα Κουζιάκη, μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ.


Βρώμικα και επικίνδυνα σχέδια στα Βαλκάνια
Αναφερόμενος ειδικότερα στις εξελίξεις στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή, ο Δ. Γόντικας μεταξύ άλλων σημείωσε:
«Ολα όσα συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο, στη Μέση Ανατολή, είναι μέρος και συνέχεια της στρατηγικής για την ανάκαμψη και την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, των μονοπωλιακών ομίλων. Μας βάζουν μπροστά σε μεγάλα καθήκοντα. Είναι πολύ ανησυχητικά. Είναι πόλεμος οικονομικός, αλλά και στρατιωτικός. Σε αυτόν τον πόλεμο συμμετέχει και η ελληνική αστική τάξη. Κάτω από τη σημαία της λεγόμενης "γεωστρατηγικής αναβάθμισης", παίρνει μέρος και συμμετέχει ενεργά στον πιο βρώμικο πόλεμο, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, σε βάρος των λαών της περιοχής και του ελληνικού λαού, των λαών στην ευρύτερη περιοχή μας.
Η σημερινή κυβέρνηση, αξιοποιώντας τους τριγμούς που υπάρχουν τη δεδομένη στιγμή στις σχέσεις ΗΠΑ - ΝΑΤΟ με την Τουρκία, επιδιώκει να αναλάβει σημαιοφόρος της επιθετικής πολιτικής του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική.
Συμβάλλει ενεργητικά στα σχέδια να τραβηχτούν η Σερβία και άλλες χώρες των Βαλκανίων από την επιρροή της Ρωσίας προς τη μεριά των Αμερικανών, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ.
Γι' αυτό επείγεται να λύσει και το ζήτημα με την ΠΓΔΜ, με κύριο στόχο την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ τον προσεχή Ιούλη. Σε αυτήν τη στρατηγική επιλογή της Ελλάδας υπάρχει πλήρης συμφωνία της ΝΔ και των άλλων αστικών κομμάτων.
Ολος αυτός ο επικίνδυνος σχεδιασμός σκεπάζεται, χάνεται από τον ορίζοντα και κυριαρχεί η ονοματολογία της γειτονικής χώρας. Βλέπετε ποιος είναι ο βρώμικος ρόλος όλων εκείνων που ξεσηκώνουν τον κόσμο με ανιστόρητα και εθνικιστικά συνθήματα, του τύπου ότι "η Μακεδονία είναι ελληνική" μέχρι "να μπούμε στα Σκόπια". Αντίστοιχα ανιστόρητα και αλυτρωτικά αιτήματα ή συνθήματα διατυπώνονται και από την άλλη πλευρά.
Ξεκαθαρίζουμε για άλλη μια φορά τη θέση του ΚΚΕ: Τα σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα και τις γειτονικές χώρες έχουν οριστικά διαμορφωθεί και κατοχυρωθεί με διεθνείς συμβάσεις, τόσο με τις βαλκανικές χώρες, όσο και ανατολικά με την Τουρκία. Οι αμφισβητήσεις συνόρων, από όποιον και αν προκαλούνται, ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου με βαριές συνέπειες για τους λαούς.
Η Μακεδονία ως γεωγραφικός όρος έχει ξεκαθαριστεί και ιστορικά και νομικά, το ζήτημα πρέπει να κλείσει οριστικά, όπως επίσης και οι αλυτρωτικές διακηρύξεις και βλέψεις. Οι λαοί μας δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα. Τα αλυτρωτικά συνθήματα, οι σχεδιασμοί για αλλαγή συνόρων, οι εθνικισμοί, είναι τα εργαλεία των αστικών τάξεων σε κάθε χώρα.
Εκείνο που ο λαός μας χρειάζεται να δει καθαρά είναι ότι πίσω από τον κουρνιαχτό που σηκώνουν τις μέρες αυτές τόσο οι κοσμοπολίτες, όσο και οι εθνικιστές οπαδοί των στόχων της αστικής τάξης, κρύβονται βρώμικα και επικίνδυνα παιχνίδια. Οτι η ένταξη των χωρών της περιοχής σε ΝΑΤΟ και ΕΕ όχι μόνο δεν αποτελεί "παράγοντα ευημερίας και σταθερότητας" για τους λαούς, αλλά πηγή μεγάλων κινδύνων, όπως άλλωστε δείχνει και το πρόσφατο παρελθόν.
Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να συνειδητοποιήσουν οι λαοί των Βαλκανίων και ο ελληνικός λαός ότι το μέλλον και η ευημερία τους απαιτεί να ορθώσουν αποφασιστικό μέτωπο ενάντια στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τους μονοπωλιακούς ομίλους, τη δικτατορία του κεφαλαίου που εδραιώνεται σε κάθε χώρα. Ο εχθρός για κάθε λαό βρίσκεται μέσα στη χώρα του και λέγεται καπιταλισμός. Το δικό του συμφέρον εκφράζεται από το σύνθημα "Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε"».

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...