Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

-ΛΕΒΕΝΤΙΣΣΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ στην "ΕΘΝΙΚΗΝ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ" !!


Γυναίκες στην εξορία στα χρόνια του Εμφυλίου

Τα συρματοπλέγματα έγιναν απλώστρες...

Είναι γιομάτες 
οι ελληνικές θάλασσες, από αναρίθμητα ξερονήσια. 
Ένας μυθικός θεός λες και τα σφεντόνισε από τον Όλυμπο, σε μιαν οργισμένη στιγμή και σπάρθηκαν στην υγρή επιφάνεια και ρίζωσαν. Ξερές πέτρες φρυγμένες από την αλμύρα κι από τους αγέρες, που μέρα νύχτα τις δέρνουν.
 Απάνου τους δεν μπορεί ν' ανθίσει η ζωή. 
Λίγα μαραζωμένα αγριάγκαθα 
και λίγοι άνθρωποι ξερακιανοί και ρουφηγμένοι κι αυτοί σαν τους βράχους, παλεύουν με τα άγρια στοιχεία της φύσης για να διατηρηθούν... 
Κάθε φορά που ένα ανελεύθερο κράτος πίεζε τις καρδιές των Ελλήνων, σ' αυτά τα νησιά πετιούνταν οι άνθρωποι που πάλευαν για λίγο δίκιο, για λίγη λευτεριά... 
Από τα ξερονήσια πέρασαν κατά καιρούς, οι πιο λεύτεροι άνθρωποι της Ελλάδας. 
Κάθε φορά που η μαυρίλα πλάκωνε τον ουρανό, εκεί στα ξεμοναχιασμένα νησιά, πετιούνταν αρπαγμένοι από τις εστίες τους, οι πρόμαχοι της λευτεριάς. 
Μα το πνεύμα της λευτεριάς που το 'περναν μαζί τους, εκεί στα νησιά, έβρισκε κι αυτό καταφύγιο, μέχρις ότου καινούριες μέρες θα έρχονταν, που θα εξορμούσε και πάλι απ' αυτά τα νησιά, που στα δίσεκτα χρόνια είχαν γίνει θεματοφύλακές του, για να φέρει και πάλι στις καρδιές των ανθρώπων τη χαρά και την ελπίδα»

Το μέτρο της Δικαστικής και της Διοικητικής εκτόπισης έχει μεγάλη ιστορία στην Ελλάδα. 
Είναι το υπόλειμμα της αρχαίας ποινής της υπερορίας, δηλαδή της αναγκαστικής απομάκρυνσης για λόγους ασφαλείας ενός ατόμου από τον τόπο διαμονής του και της αναγκαστικής, επίσης, παραμονής του σε ορισμένο άλλο τόπο. 
Κατά καιρούς, η εκτόπιση χρησιμοποιήθηκε για τη δίωξη ατόμων του κοινού Ποινικού Δικαίου, αλλά και για πολιτικούς λόγους.
 Η πολιτική δίωξη μέσω της εκτόπισης, στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, 
εμφανίζεται λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του κόμματος της εργατικής τάξης, έχοντας ως κύριο σκοπό τη θωράκιση του αστικού καθεστώτος, το διωγμό των ιδεών του επιστημονικού σοσιαλισμού και των φορέων τους. 
Συγκεκριμένα, το 1924 η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, με σκοπό την πάταξη της ληστείας, εισάγει το Νομοθετικό Διάταγμα της 19/21 Απριλίου 1924 
«Περί συστάσεως εν εκάστω Νομώ Επιτροπών επί της Δημοσίας Ασφάλειας». 
Δύο χρόνια αργότερα, όμως, το εν λόγω διάταγμα τροποποιήθηκε με το διάταγμα της 5ης Μαΐου/ 2ας Ιουνίου 1926, του δικτάτορα Πάγκαλου, ούτως ώστε ο διωκτικός του χαρακτήρας να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για τη δίωξη του κομμουνισμού. 



Έκτοτε η συνέχεια είναι λίγο - πολύ γνωστή. 

Το Ιδιώνυμο (Ν. 4229/1929) και οι ενισχυτικοί προς αυτό νόμοι που ακολούθησαν, η νομοθεσία της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου (Αναγκαστικοί νόμοι 117/1936 και 1075/1938), ο αντικομμουνισμός και η αστυνομοκρατία δημιουργούν ένα καθεστώς άγριων πολιτικών διώξεων με κύρια θύματα τους κομμουνιστές, αλλά και κατά περιόδους τους προοδευτικούς - δημοκρατικούς πολίτες, ακόμη και αστούς (περίοδο 4ης Αυγούστου).
Γυναίκες εκτοπισμένες στο Β' στρατόπεδο Χίου στεγνώνουν τα στρωσίδια τους, μετά από την πλημμύρα το φθινόπωρο του 1948

Στη μεταπολεμική περίοδο η εκτόπιση ήρθε ως συνέχεια και συνέπεια της λευκής τρομοκρατίας, της προσπάθειας δηλαδή της αστικής αντίδρασης να ξαναποκτήσει την κοινωνική και πολιτική της κυριαρχία, υποτάσσοντας, μετά τη Βάρκιζα και τη διάλυση του ΕΛΑΣ, το ΕΑΜικό κίνημα. 

Οι εκτοπίσεις αρχίζουν από το καλοκαίρι του 1945 και πιο συστηματικά από το Γενάρη του 1946, ενώ από τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου γενικεύονται.
Ενα από τα πρώτα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση Τσαλδάρη, μετά τις ψευτοεκλογές του Μαρτίου 1946, ήταν η επαναφορά της Διοικητικής εκτόπισης.
Με το Νομοθετικό Διάταγμα της 4ης Μαΐου 1946, αλλά και το διαβόητο Γ` Ψήφισμα, επανασυγκροτήθηκαν και εξοπλίστηκαν με τις απαραίτητες εξουσίες οι «Επιτροπές Δημόσιας Ασφάλειας» με σκοπό την εξόντωση των κομμουνιστών και των ΕΑΜιτών.
Όπου δεν μπορούσαν να επέμβουν τα έκτακτα στρατοδικεία, αναλάμβαναν οι εν λόγω Επιτροπές φροντίζοντας για τον εκτοπισμό - και τις επακόλουθες συνέπειες - όλων εκείνων που θεωρούνταν ύποπτοι όχι μόνο για αντικαθεστωτική δράση, αλλά και για αντικαθεστωτικές ιδέες. 
Διακρίσεις δε γίνονται. Εργάτες, αγρότες, υπάλληλοι, διανοούμενοι, επιστήμονες, στρατιωτικοί, άνθρωποι κάθε ηλικίας και φύλου, γέροι, γριές, έγκυες γυναίκες ή μανάδες με βρέφη στην αγκαλιά, βαριά άρρωστοι ή ανάπηροι, έφηβοι και ανήλικοι με την κατηγορία των αρχών ότι είναι ληστοτρόφοι (δηλαδή ανταρτοτρόφοι) και συνεπώς επικίνδυνοι για τη δημόσια τάξη ή χωρίς καμία κατηγορία, απλά ύποπτοι, εκτοπίζονται. 
Από μια έρευνα της Εθνικής Αλληλεγγύης, με στοιχεία έως το Γενάρη με αρχές Φλεβάρη του 1947, και χωρίς να υπολογίζονται οι κρατούμενοι σε διάφορα τμήματα μεταγωγών που ξεπερνούσαν τις 10.000, προέκυπτε ότι οι πολιτικοί εξόριστοι ανέρχονταν στους 5.809. 
Από αυτούς οι 4.816 ήταν άνδρες, 

οι 853 γυναίκες και 140 παιδιά.

Μακρόνησος. Κατεβάζουν τα σκουπίδια. Διακρίνονται οι σκηνές των γυναικών και οι άδενδρες πλαγιές του νησιού

Από το δράμα των εξορίστων γενικά, σε τούτο το σημείωμα θα ξεχωρίσουμε - για να αναφερθούμε - το δράμα των γυναικών, των μανάδων και των κοριτσιών, 
αυτών που η φύση τις προόρισε να κυοφορήσουν τη ζωή και που με τον αγώνα για τις ιδέες τους έγιναν δυο φορές μανάδες, 
κυοφορώντας τη νέα,
 την πραγματικά ανθρώπινη ζωή.

Από το χωράφι στο καθεστώς της «πειθαρχημένης διαβίωσης»

Μόλις ψηφίστηκαν τα προαναφερόμενα μέτρα και ανέλαβαν δράση οι Επιτροπές Ασφαλείας, τα αστυνομικά όργανα σε ολόκληρη την Ελλάδα, μαζί με το κυνηγητό των ανδρών, άρχισαν να κυνηγούν και τις γυναίκες. 
Στις 5/11/1946, 485 γυναίκες βρίσκονταν σε τόπους εξορίας. 
Στις 29/11 ο αριθμός των εξόριστων γυναικών έφτασε τις 636 και στις αρχές του 1947 ξεπέρασε τις 800. 
Πολλές από αυτές έπασχαν από χρόνια νοσήματα, ενώ αρκετές είχαν συρθεί στα ξερονήσια σε κατάσταση εγκυμοσύνης ή με μικρά παιδιά. 
Οι συλλήψεις γίνονταν μέσα στα χωράφια, στην ώρα της δουλειάς ή στα χαροκαμένα, από τον πόλεμο, σπίτια. 
Τις άρπαζαν χωρίς δεύτερη κουβέντα και χωρίς να τους δώσουν λίγο χρόνο να πάρουν μαζί τους μια αλλαξιά ρούχα. Τις έσερναν, δέρνοντάς τες και βλαστημώντας τες ως τ' αστυνομικά τμήματα, προσπαθούσαν να τις εξευτελίσουν με κάθε τρόπο και δεν ήταν λίγες εκείνες - ιδιαίτερα οι νεότερες - που έπεφταν θύματα των ζωωδών ενστίκτων των βασανιστών τους.
 Ετσι, υπό μία έννοια, ο τόπος εξορίας ήταν η ανακούφιση και η λύτρωση απ' όλα αυτά. 
Μετά υπήρχε το άγνωστο.

Ηρθε το υδροφόρο! Συναγερμός στις σκηνές του Μακρονησιού. Για την παραμικρή παράβαση, στέρηση του νερού
Κατά την πρώτη περίοδο, εξόριστες γυναίκες βρίσκονταν, μαζί με τους άνδρες, σχεδόν σε κάθε τόπο εξορίας. 
Στον Αϊ - Στράτη, στην Ανάφη, στη Φολέγανδρο, στην Ικαρία, στη Ζάκυνθο, στα Κύθηρα, στη Σκιάθο, στη Γαύδο, στους Αντιπαξούς κ.ο.κ. 
Αργότερα, τα μέρη συγκέντρωσής τους συγκεκριμενοποιήθηκαν. Από το Μάρτη του 1948 κύριος χώρος συγκέντρωσής τους έγινε η Χίος, Ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκαν στο Τρίκερι, στη συνέχεια τις υποδέχτηκε η Μακρόνησος και κατόπιν ξανά το Τρίκερι. 

Έτσι το τρίγωνο Χίος, Μακρονήσι, Τρίκερι πέρασε στην ιστορία ως το τρίγωνο του βασανισμού των γυναικών την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, αλλά και για ένα διάστημα της μετεμφυλιακής περιόδου.
Η αρχική περίοδος των εκτοπισμών δεν είχε τόσους πολλούς -όσους ακολούθησαν στη συνέχεια- καταναγκασμούς για τις εξόριστες. Ομως, πολύ γρήγορα το καθεστώς προσάρμοσε την πολιτική του και οι τόποι εξορίας μετατράπηκαν σε οργανωμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου κυριαρχούσε η αρχή της ...πειθαρχημένης διαβίωσης.
Με το Νομοθετικό Διάταγμα 392/1947 επιβλήθηκε η αστυνομική επιτήρηση των εξορίστων και καθιερώθηκαν βαριές ποινές (από 6 μήνες έως 5 χρόνια) για όποιον απομακρυνόταν από τον τόπο εκτόπισής του. 

Λίγο αργότερα, η κυβέρνηση υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη εξέδωσε τον Αναγκαστικό Νόμο 511/31- 12- 1947, βάσει του οποίου οργανώθηκε η διαβόητη πειθαρχημένη διαβίωση στους τόπους εξορίας. 
Τώρα πια, τα στρατόπεδα των εξορίστων δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από τα αντίστοιχά τους, της περιόδου της 4ης Αυγούστου και της Κατοχής. 

Ο ΑΝ 511/1947 μεταξύ άλλων έλεγε:
«Η Αστυνομική Αρχή, εις την περιφέρειαν της οποίας ευρίσκονται υπό επιτήρησίν της άτομα τελούντα υπό εκτόπισιν βάσει αποφάσεων των Επιτροπών Δημοσίας Ασφαλείας, δύναται:
 α) να υποχρεοί ταύτα να παρουσιάζωνται ενώπιόν της καθ' ορισμένα χρονικά διαστήματα, 
β) να απαγορεύη την κυκλοφορίαν αυτών καθ' ωρισμένας ώρας της νυκτός,
γ) να απαγορεύη την απομάκρυνσιν αυτών πέραν ορισμένης ακτίνος του τόπου εκτοπίσεως,
δ) να υποχρεοί ούτους να δηλώσωσι πάσαν αλλαγήν της κατοικίας των,
ε) να ενεργή κατ' οίκον έρευνα καθ' οιανδήποτε ώραν της ημέρας και νυκτός,
στ) να απαγορεύη πάσαν συγκέντρωσιν αυτών,
ζ) να απαγορεύη την υπ' αυτών ίδρυσιν πάσης φύσεων συλλόγων, λεσχών και εντευκτηρίων,
η) να απαγορεύη την έκδοσιν και τη μεταξύ αυτών κυκλοφορίαν εντύπων ή χειρογράφων, άτινα ήθελε θεωρήσει επιβλαβή εις τη δημοσίαν τάξιν,
θ) να απαγορεύη την υπ' αυτών άσκησιν του επαγγέλματός των, εφ' όσον ήθελε κρίνει ότι αυτή δε γίνεται διά σκοπούς καθαρώς βιοποριστικούς,
ι) να καθορίση το ανώτατον όριον του χρηματικού ποσού όπερ έκαστος των εις εκτόπισιν τελούντων δικαιούται να κατέχη,
ια) να υποβάλλη εις έρευνας παν αντικείμενον αποστελλόμενον προς τους υπό εκτόπισιν τελούντας,
ιβ) να ελέγχη την αλληλογραφίαν αυτών
».


Κάθε σχόλιο ασφαλώς περιττεύει!
Παιδιά της Κατοχής, παιδιά του Εμφυλίου, με τις μητέρες τους. Μεγαλώνουν στην εξορία. Χίος 1949
Ας δούμε, όμως, με περισσότερες λεπτομέρειες τη ζωή των γυναικών στους τόπους που συνέθεταν το τρίγωνο του μαρτυρίου.

Το στρατόπεδο της Χίου
Οι πρώτες εξόριστες έφτασαν στο στρατόπεδο της Χίου στις αρχές Μαρτίου του 1948. 
Ολες μαζί ήταν 94 γυναίκες και 17 μικρά παιδιά. 


Τον Ιούνιο του '48 οι εξόριστες 'γιναν 910 και τα παιδιά 44, ενώ 6 μήνες αργότερα οι γυναίκες έφτασαν τις 1.316 και τα παιδιά τα 52. 


Το στρατόπεδο ήταν στη δικαιοδοσία της Ανωτέρας Διοικήσεως Χωροφυλακής των νήσων του Αιγαίου. Διοικητής της Χωροφυλακής στη Χίο ήταν ο συνταγματάρχης Πλυτάκος και διοικητής του στρατοπέδου ο μοίραρχος Χρήστος Ζερβός. Ο Πλυτάκος λίγες φορές παρουσιάστηκε στις εξόριστες, αλλά εκείνες ένιωθαν την παρουσία του μέσα από τις διαταγές του, που, όπως γράφει η Αθηνά Κωνσταντοπούλου, «σκοπό είχανε να χειροτερεύσουν τη ζωή μας». 

Ο διοικητής του στρατοπέδου Ζερβός περιοριζόταν στο τυπικό μέρος των καθηκόντων του και την πραγματική διοίκηση ασκούσαν ο υποδιοικητής υπομοίραρχος Ν. Δήμου και ο ανθυπομοίραρχος Κ. Κουφόπουλος. 
Η διοίκηση του στρατοπέδου ξεχώρισε 199 γυναίκες, τις οποίες χαρακτήρισε επικίνδυνες και τις μετέφερε σε ένα σχολείο λίγα μέτρα μακριά από το στρατόπεδο. Τις υπόλοιπες τις ταξινόμησε σε δύο κατηγορίες: 
Τις «Βουλγάρες» που ήταν συγγενείς ανταρτών και τις «Ρωσίδες» που θεωρούνταν κομμουνίστριες.
Το νέο τους νοικοκυριό στο Τρίκερι. Εδώ θα ζήσουν τρία χρόνια

Οι εξόριστες στη Χίο ζούσαν σ' ένα καθεστώς συνεχούς καταπίεσης που μέρα με την ημέρα γινόταν χειρότερο. 
Στόχος των αρχών ήταν να σπάσει το ηθικό τους και να τους αποσπάσει δήλωση μετανοίας. 
Στους θαλάμους στους οποίους έμεναν επικρατούσε συνωστισμός, οι εγκαταστάσεις υγιεινής ήταν άθλιες, νοσοκομειακή περίθαλψη δεν υπήρχε, το φαγητό ήταν άθλιο και το νερό λιγοστό. 


Προαυλίζονταν το πολύ τρεις ώρες την ημέρα, δεν είχαν καμία δυνατότητα ψυχαγωγίας, ενώ η ψυχολογική βία που ασκούνταν πάνω τους για την απόσπαση δήλωσης μετανοίας ήταν αφόρητη. 


Συνηθισμένες ποινές ήταν το κρατητήριο, η νηστεία, η στέρηση αλληλογραφίας. Βέβαια, για τη στέρηση της αλληλογραφίας οι αρχές του στρατοπέδου δε χρειάζονταν αφορμή. Γνώριζαν την ψυχολογική επίδραση που είχε στις εξόριστες το θέμα και δεν έχαναν ευκαιρία να κατακρατούν τα γράμματα, όπως και τα χρήματα, των θυμάτων τους κάνοντας την κατάστασή τους ακόμη πιο αφόρητη.
Από τα ψυχικά και σωματικά βασανιστήρια που υπέστησαν αυτές οι γυναίκες το χειρότερο ήταν ο αποχωρισμός των παιδιών από τις μανάδες τους. 



Η Μαριγούλα Μαστρολέων - Ζέρβα γράφει σχετικά: 

«Μια μέρα, το πρώτο δεκαήμερο του Ιούνη (σ.σ. 1948) ξυπνήσαμε το πρωί και είδαμε μια αλλιώτικη συμπεριφορά. 
Σε λίγο μπαίνει μέσα στο κτίριο ο διοικητής με τον Μπατζάρα και λέει: "Ολες οι μωρομάνες στο χολ, με τα παιδιά τους"
Μαζεύτηκαν κι άρχισε να τους λέει: "Η μητέρα Ελλάδα αισθάνεται υποχρέωση απέναντι στα Ελληνόπουλα που κινδυνεύουν δίπλα στις μάνες Βουλγάρες που τα δηλητηριάζουν με τον κομμουνισμό, γι' αυτό θα τα πάρουμε να τα περισώσουμε"
Μόλις ακούστηκε αυτό, άρχισαν και τα πρώτα κλάματα των μεγάλων παιδιών που κατάλαβαν. 
Αρχισε η δραματική στιγμή. Παίρναν τα παιδιά από την αγκαλιά της μητέρας και τα φόρτωναν στα καμιόνια. Μπορείτε να φανταστείτε τη σκηνή αυτή; 
Από μέσα φώναζαν οι μάνες και από έξω φώναζαν και έκλαιγαν τα παιδιά. 
Οσο ήμαστε εξορία, ποτέ δεν έμαθαν οι μανάδες πού τα είχαν τα παιδιά τους. 
Τα είχαν πάει στα αναμορφωτήρια της Φρειδερίκης. 
Οταν βγήκαν οι μάνες, παιδεύτηκαν δύο και τρία χρόνια για να μπορέσουν να τα πάρουν».

Από τη Χίο στο Τρίκερι

Τσαγκαρίνες και κορδελιάστρες πρώην εργάτριες. Τώρα επισκευάζουν άρβυλα - σόλες, ψίδια, μπαλώματα. Φτιάχνουν τσόκαρα και πέδιλα για τις γυναίκες και για τα παιδιά στο Τρίκερι
Στις αρχές Απριλίου του 1949 οι εξόριστες άλλαξαν τόπο εξορίας και από τη Χίο μεταφέρθηκαν στο Τρίκερι, ένα μικρό νησί, μ' ελάχιστους κατοίκους στον Παγασητικό κόλπο. 
Το νησί αυτό χρησιμοποιούνταν ως τόπος εξορίας από το καλοκαίρι του 1947. 
Εκεί μάζευαν αρχικά άνδρες εξόριστους από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ο αριθμός τους, έως το Μάρτη του 1949 που τους μετέφεραν στη Μακρόνησο, έφτασε τις τρεις με τέσσερις χιλιάδες. Αργότερα, μαζί με τους άνδρες φέρνανε στο νησί «προληπτικά» και γυναίκες που προέρχονταν από οικογένειες ανταρτών.

Σύμφωνα με την Βικτωρία Θεοδώρου, η πρώτη αποστολή περίπου 1.200 εξορίστων γυναικών και παιδιών ξεκίνησε από τη Χίο, με προορισμό το Τρίκερι στις 4 Απριλίου του 1949. 



Ως το Σεπτέμβρη του ιδίου έτους οι εξόριστες στο νησί μαζί με τα παιδιά έφτασαν τα 4.700 άτομα.
Αρχικά οι εξόριστες εγκαταστάθηκαν στα κελιά του μοναστηριού του νησιού, αλλά όταν ο αριθμός τους μεγάλωσε αρκετά, οι περισσότερες ζούσαν σε αντίσκηνα γύρω από το μοναστήρι. Το στρατόπεδο φυλασσόταν από στρατιώτες και η ζωή των γυναικών είχε οργανωθεί σύμφωνα με τα πρότυπα των στρατιωτικών μονάδων.
Οι συνθήκες διαβίωσης στο στρατόπεδο ήταν άθλιες. Περισσότερο άθλιες απ' ό,τι στη Χίο. Το συσσίτιο ήταν λιγοστό, 80 δράμια ψωμί και όσπρια. Το νερό επίσης. Οι σκηνές το χειμώνα πλημμύριζαν. 
Από άποψη υγιεινής δεν υπήρχαν ούτε τα στοιχειώδη και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και φροντίδα τουλάχιστον των παιδιών και των ηλικιωμένων.
Καθημερινή, όμως και εξαντλητική ήταν η αγγαρεία που μαζί με τις εθνικοφρόνου περιεχομένου διαλέξεις, τις απειλές, τους εξευτελισμούς, τη βία αποτελούσαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο το οποίο στόχευε στον εξαναγκασμό σε δηλώσεις μετανοίας.
Κι όμως οι γυναίκες άντεξαν. 
Βρήκαν ακόμη τη δύναμη να μάθουν γράμματα και να οργανώνουν πολιτιστικές εκδηλώσεις. 
Μικρές συναυλίες όπου τραγουδούσαν τραγούδια από διάφορους τόπους της Ελλάδας, αλλά και θεατρικές παραστάσεις. 
Η Ελένη Λεύκα περιγράφει: 
«Ετσι διψασμένες για τη ζωή, επιστρατεύουμε η κάθε μία τις δυνάμεις της, ό,τι μπορούμε για να γεμίσουμε τη ζωή μας. 
Οι γιατρίνες μας, οι νοσοκόμες μας φροντίζουν τις άρρωστες. 
Οι δασκάλες και παιδαγωγοί κάνουν μαθήματα, φροντίζουμε τα παιδιά μας, άλλες ζυγίζουν τα κάρβουνα, άλλες παλεύουν με τις φωτιές των καζανιών της κουζίνας. 
Κρυφά οργανώνουμε κυριακάτικες γιορτούλες με χορούς και σκετς, που πάντα στα κείμενά τους έχουν τα έθιμα και τη ζωή του κάθε τόπου... 
Οσο οι μήνες προχωρούν, τόσο η ζωή μας δυσκολεύει. Τα μέτρα που παίρνουν οι αρχές γίνονται πιο σκληρά, όσο ο αγώνας των ανταρτών πάνω στα βουνά σκληραίνει. 
Τις νύχτες πέρα στο Πήλιο ακούμε τις μάχες, τις εκρήξεις. 
Κι η κάθε μια αγωνιά, βρίσκεται με τη σκέψη της κοντά στον άντρα, στον αδελφό, στο γιο που μάχονται στο βουνό».

Στην κόλαση της Μακρονήσου

Τον Οκτώβρη του 1949 η κυβέρνηση των Αθηνών εξέδωσε το ΟΓ΄ Ψήφισμα «Περί μέτρων Εθνικής Αναμορφώσεως», βάσει του οποίου συστάθηκε ο Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου (ΟΑΜ). Στη δικαιοδοσία του ΟΑΜ περιήλθαν «άπαντες... οι διατελούντες εν εκτοπίσει ως ενεχόμενοι εις αντεθνικάς ενεργείας ή ως Επικίνδυνοι εις το εθνικόν καθεστώς, ως και οι προληπτικώς συλληφθέντες υπό του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και των στρατιωτικών αρχών»



Ετσι οι εξόριστες γυναίκες του στρατοπέδου στο Τρικέρι πέρασαν κι αυτές στη δικαιοδοσία του Οργανισμού Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου. 

Το χειρότερο όμως συνέβη λίγο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1950, όταν 1.200 απ' αυτές (μαζί και παιδιά) μεταφέρθηκαν στο κολαστήριο της Μακρονήσου. 
Εκεί η κατάσταση ήταν χειρότερη από οπουδήποτε αλλού. Από την πρώτη στιγμή οι αρχές του στρατοπέδου φανέρωσαν πλήρως τις προθέσεις τους.
 Διέξοδος πέραν της δήλωσης δεν υπήρχε για τις εξόριστες. «Ελληνίδες - φώναζαν τα μεγάφωνα - δεν ταιριάζουν στα χέρια σας οι αλυσίδες του κομμουνισμού - Ελληνίδες γυρίστε πίσω στα σπίτια σας - Ζητήστε συγνώμη από την πατρίδα»

Το στρατόπεδο στο οποίο κλείστηκαν οι γυναίκες, το λεγόμενο Ειδικόν Σχολείον Αναμορφώσεως Γυναικών (ΕΣΑΓ), ήταν διαμορφωμένο για να υπηρετήσει αυτόν τον σκοπό, το σκοπό της υποταγής ή της ανανήψεως, κατά την ορολογία των αρχών της εποχής. 


Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν πολλές. 
Χωρίστηκαν οι μάνες από τα παιδιά τους, χρησιμοποιήθηκαν φαντάροι που είχαν υπογράψει δηλώσεις για να περιγράψουν στις κρατούμενες τα βασανιστήρια που τις περίμεναν και να τις τρομοκρατήσουν, οι πιο «επικίνδυνες» κομμουνίστριες απομονώθηκαν από τις υπόλοιπες. 

Κατόπιν άρχισαν τα βασανιστήρια: Εφοδοι από τους αλφαμίτες μέσα στη νύχτα, καψώνια, βρισιές, εξευτελισμοί, ανακρίσεις επί ώρες, ξυλοδαρμοί. 



Η Ουρανία Στάβερη περιγράφει μια από τις πολλές παρόμοιες σκηνές: «Ξετυλίχτηκαν τέτοιες σκηνές φρίκης, που καμία, όση δύναμη κι αν έχει, δεν μπορεί να περιγράψει τις σκηνές αλλοφροσύνης. 

Οι αλφαμίτες κραδαίνοντας τα ρόπαλα πάνω απ' τα κεφάλια μας, με ουρλιαχτά πεινασμένων λύκων που πέφτουν σε κοπάδι, έπεσαν επάνω μας και τραβούσαν τα παιδιά χτυπώντας όπου έβρισκαν. 
Εντρομα τα μικρά άρχισαν να βγάζουν σπαραχτικές φωνές που ξέσκιζαν και την πιο βάρβαρη καρδιά. 
Οι μάνες έσφιγγαν στην αγκαλιά τους τα μικρά που σπαρτάραγαν και τα ματάκια τους γεμάτα τρόμο απαθανάτιζαν αυτή τη φρίκη που θα τη σέρνουν σε όλη τους τη ζωή. 
Εμείς κρατούσαμε τις μάνες κι είχαμε γίνει ένα κουβάρι ανακατεμένα γυναικεία σώματα».
Τον Ιούλιο του 1950, ύστερα από διεθνή κατακραυγή, ο Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου διαλύθηκε και όσες εξόριστες δεν υπογράψανε δήλωση (περισσότερες από 500) μεταφέρθηκαν και πάλι στο Τρίκερι. 
Εκεί άρχισε η σταδιακή τους απόλυση. Τον Απρίλιο του 1953 είχαν μείνει μόνο 19 στο νησάκι του Παγασητικού, οι οποίες μαζί με νέες κρατούμενες μεταφέρθηκαν στον Αϊ Στράτη.

Η Ελένη Λεύκα, στις 31 Ιουλίου του 1950 - ημέρα κατά την οποία αναχωρούσε από τη Μακρόνησο για το Τρίκερι - έγραψε στο ημερολόγιό της: «Ξυπνήσαμε στις πέντε το πρωί. Το ραδιόφωνο παίζει εύθυμη μουσική. Οι σκηνές μισοάδειες... 
Γύρω μας αφάνες, άχυρα, σκουπίδια. Ο,τι απόμεινε από το χθεσινό βιαστικό ξεσήκωμα... 
Δένουμε τα μπαγκάζια μας. Μυρουδιά μούχλας αναδύεται απ' τη σκηνή. Φεύγουμε κι εμείς... 
ρίχνω γύρω μου μια ματιά στον τόπο τούτον του μαρτυρίου μα και της ανάτασης. Χίλια αισθήματα μέσα μου... 
Να κρύψω το ημερολόγιό μου».

Εκείνες οι γυναίκες το 'κρυψαν το ημερολόγιό τους, το φύλαξαν και μας το παρέδωσαν με όποιον τρόπο μπορούσαν. 
Σειρά μας να διαφυλάξουμε την ιστορική μνήμη,
 τις αξίες εκείνου του αγώνα
 και να διδαχτούμε για το δικό μας δρόμο.

Κυριακή 3 Φλεβάρη 2008
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

,,,Η ελληνική αρρώστια,,,*του Δημήτρη Γληνού πριν 90 χρόνια !!

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ. ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΕΝΔΗΜΙΚΟΝ ΑΠΟ ΤΟ 1821 
Η ΓΕΝΙΚΩΤΕΡΑ ΚΡΙΣΙΣ ΠΟΥ ΜΑΣΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. 

ΟΜΙΛΕΙ Ο κ. Δ. ΓΛΗΝΟΣ.*

« …η ηθική κρίση είναι φαινόμενο καθολικώτατο της ζωής μας, φαινόμενο ενδημικό και όχι πρωτόφαντο φαινόμενο, που από τα 1821 ως τώρα πότε εντονώτερα, πότε μαλακώτερα δέρνει την ελληνική κοινωνία. 

Αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν ατομικισμό του Έλληνα είναι η έλλειψη κοινωνικής ηθικής αντίληψης, υποταγής του στενού ατομικού εγώ στο κοινωνικό ή εθνικό εγώ. 

Πόσοι έταξαν ειλικρινά και ολοκληρωτικά τον εαυτό τους υπηρέτη μιας γενικώτερης ηθικής τάξης στον τόπο μας 
πόσοι υποτάσσουν αληθινά το ατομικό τους συμφέρον στο γενικό;»

Και συνεχίζει:


«…πως γενικώτατο γνώρισμα της νεοελληνικής κακοδαιμονίας παρουσιάζεται η κατώτερη ποιότητα της ελληνικής αστικής τάξης, που δημιουργήθηκε και κυβέρνησε από τα 1821 ως σήμερα,
 και δεν εννοώ φυσικά μόνο τους πολιτικούς 
εννοώ ολόκληρη την ψυχοσύσταση, την νοοτροπία, τον ιδεολογικό κόσμο και τις ηθικές ροπές
 της άρχουσας τάξης…
η τάξη που κυβερνά τον ελληνικό λαό εκατό χρόνια τώρα
 είναι ποιοτικά από τις κατώτερες.»


«…Η τάξη που άρχει και διευθύνει είναι ο κύριος φορέας του πολιτισμού ενός λαού. 
Και την πιο ξεχωριστή και υπεύθυνη θέση στην ενέργεια αυτή κατέχει φυσικά ο διανοούμενος κόσμος
Οι πολιτικοί άρχοντες, οι δημόσιοι λειτουργοί, ο κλήρος, οι επιστήμονες, οι δάσκαλοι , οι λόγιοι, οι καλλιτέχνες, αυτό που λένε αλλού η “ιντελιγκέντσια”.»

«Παρατηρήστε, λοιπόν, τι έγινε στην Ελλάδα. 
Οι πνευματικοί “ηγήτορες” του ελληνικού λαού μετά την πολιτική του απελευθέρωση στάθηκαν ανίκανοι να συλλάβουν στην ουσία του και στο βάθος του το πρόβλημα του νεοελληνικού πολιτισμού. 
Δεν υψώθηκαν στο νόημα μιανής αναγεννημένης σύγχρονης ζωντανής Ελλάδας.»

«Πρώτα πρώτα περιφρόνησαν την αληθινή και ζωντανή Ελλάδα θεωρώντας όλα τα στοιχεία της ζωής του λαού της για προϊόντα δουλείας. 
Το ίδιο όμως ανίκανοι στάθηκαν να κατανοήσουν το σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο. 
Τους σκέπασε το κύμα της εξωτερικής μίμησης του ευρωπαϊκού κόσμου. 
Τυφλοί και μπροστά στους αρχαίους, 
τυφλοί και μπροστά στους Ευρωπαίους, με μια κούφια οίηση, 
με μια κενόλογη αυταράσκεια έγιναν χωρίς να το καταλάβουν
 αρλεκίνοι των αρχαίων 
και αρλεκίνοι των Ευρωπαίων. 

Αυτή η καταφρόνεση του δικού μας ζωντανού εγώ, 
αυτός ο ανόητος και εξωτερικός όλως διόλου θαυμασμός των αρχαίων και η τυφλή αντιγραφή των Ευρωπαίων, 
χαρακτηριστικά κατώτερης διανοητικότητας,
 κυριαρχούν σε όλα τα φανερώματα της νεοελληνικής ζωής, 
επιστήμη τέχνη, παιδεία, θεσμούς και δίνουν στον ελληνικό πολιτισμό του τελευταίου αιώνα χαρακτήρα καθαρά μιμητικό…»

Και συνεχίζει, απαντώντας αν υπάρχει θεραπεία:


«Υπάρχει φόβος, οι όροι της ζωής μας να μείνουν πάντα τέτοιοι, όπου να παράγωμε πάντα μόνο μιμητικό πολιτισμό… 
Η Τρίτη λύση θα ήταν το ξύπνημα και ξαναζωντάνεμα της οδηγήτρας τάξης από το κρούσιμο των κινδύνων απ’ έξω και από κάτω…. 
Ένα διανοητικό και ηθικό ξαναβάφτισμα, μια μετάνοια στην πρωταρχική σημασία της λέξης, 
άλλαγμα δηλαδή 
νου, διανοητικότητας, ψυχοσύστασης. 
Μια αληθινή νεοελληνική αναγέννηση, 
απέναντι στην ψευτοαναγέννηση, που είχαμε πριν εκατό χρόνια….»

«Και όμως η στιγμή είναι σοβαρή, 
τα σημεία θλιβερά. 
Η ώρα του χρέους για τους ζωντανούς ανθρώπους έχει σημάνει από καιρό.»


* "Η ελληνική αρρώστια", είναι μια συνέντευξη του Δημήτρη Γληνού στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος σε συνέχειες στις 23, 24 και 25 Οκτωβρίου του 1926. 
Το αντλήσαμε απο εδώ 

ο Δ. Κουτσούμπας στον ΑΝΤ1


Η Συνέντευξη του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στον ΑΝΤ1

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, παραχώρησε χτες συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 και τον δημοσιογράφο Γιώργο Παπαδάκη.

Ακολουθούν οι απαντήσεις του Δ. Κουτσούμπα στα ερωτήματα που του τέθηκαν.
***
Σχολιάζοντας στοιχεία που αποτυπώνουν τα οξυμένα λαϊκά προβλήματα, όπως το γεγονός ότι ο μισός πληθυσμός ζει κοντά ή κάτω από τα όρια της φτώχειας, αλλά και το ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων δουλεύει με μορφές προσωρινής ή εκ περιτροπής εργασίας ή μερικής απασχόλησης κ.ο.κ., 
ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τόνισε τα εξής:

«Ετσι είναι, αφού τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί κατά 50% το βιοτικό επίπεδο, το εισόδημα του κάθε εργαζόμενου σε αυτήν εδώ τη χώρα. 50% ξέρετε τι σημαίνει; Μέσος όρος είναι αυτό, ή το προσεγγίζει ή σε κάποιες κατηγορίες το έχει ξεπεράσει κιόλας.

Και δυστυχώς, η κυβερνητική προπαγάνδα αυτό (σ.σ. την επέκταση της ελαστικής εργασίας) το παρουσιάζει ως μεγάλο επίτευγμα. Ως μείωση της ανεργίας. 
Τη στιγμή που μόνο τα επίσημα στοιχεία, τα δικά τους, δείχνουν ότι μ' αυτόν τον τρόπο, με τις ελαστικές μορφές απασχόλησης κ.τ.λ., έχουν αυξηθεί κατά 39% οι προσλήψεις -με αυτόν το χαρακτήρα έστω- και έχουν ταυτόχρονα αυξηθεί, το ίδιο χρονικό διάστημα, κατά 117% οι απολύσεις. 
Καταλαβαίνετε, είναι συγκεκριμένο στοιχείο αυτό».

Κληθείς να σχολιάσει το σχετικό ερώτημα ενός τμήματος του κόσμου, που παρότι συμφωνεί με προτάσεις που κάνει το ΚΚΕ (όπως π.χ. η πρόταση νόμου που κατέθεσε για τις Συλλογικές Συμβάσεις και τον κατώτατο μισθό), ρωτάει, «δηλαδή, τι θέλει το ΚΚΕ, σώνει και καλά να γίνω κομμουνιστής;», 
ο Δ. Κουτσούμπας απάντησε:

-- Βεβαίως το αντιλαμβάνομαι κι είναι ένα ερώτημα του κόσμου, μου το λένε και εμένα. 
Ομως, κοιτάξτε να δείτε, για παράδειγμα η συγκεκριμένη Πρόταση Νόμου που αναφέρεστε, που καταθέσαμε για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, την κατοχύρωσή τους, μια σειρά ζητήματα που αφορούν τον κατώτερο μισθό κ.λπ., αυτή ήταν Πρόταση Νόμου που δόθηκε στα κυβερνητικά κόμματα και σε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης και στο ΚΚΕ, 513 Σωματείων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων από όλη την Ελλάδα. 
Τα οποία έκαναν μια μεγάλη, μια τεράστια διαδήλωση - για τα σημερινά δεδομένα, όπου υπάρχει δυσκολία, υπάρχουν όλα αυτά τα προβλήματα - έξω από τη Βουλή, στο Σύνταγμα. Και την κατέθεσαν στα κόμματα της Βουλής, πλην Χρυσής Αυγής.

Αμέσως το ΚΚΕ, όπως είχαμε υποχρέωση, την καταθέσαμε ως Πρόταση Νόμου στην κυβέρνηση, στην κυβερνητική πλειοψηφία, καλέσαμε και τα άλλα κόμματα να την ψηφίσουν. Πράγμα που το απέρριψαν. Βεβαίως, αυτή δεν είναι πρόταση μόνο του ΚΚΕ, είναι πρόταση ευρύτερα της ελληνικής κοινωνίας, των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων. 
Αυτά τα σωματεία δεν ανήκουν καν, ούτε συμμετέχουν στο ΠΑΜΕ, το οποίο δεν είναι βέβαια ούτε παράρτημα του ΚΚΕ ούτε παράταξη του ΚΚΕ, απλά οι κομμουνιστές, το ΚΚΕ, το στηρίζουν. 
Το ΠΑΜΕ είναι φορέας συσπείρωσης Σωματείων, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, γύρω στους 400 τέτοιους φορείς συμμετέχουν. Την Πρόταση Νόμου στήριξαν 513
Αλλοι 100 περίπου, δεν θυμάμαι ακριβώς το νούμερο, που δεν είχαν σχέση με το ΠΑΜΕ. 
Οι πλειοψηφίες στις διοικήσεις τους είναι από άλλα πολιτικά κόμματα, άλλες δυνάμεις, ανένταχτοι κ.λπ. 
Και κατέθεσαν από κοινού, συμπαρατάχθηκαν με το ΚΚΕ, συμπαρατάχθηκαν με τους κομμουνιστές συνδικαλιστές μέσα στο κίνημα και διαδήλωσαν και πήγαν στη Βουλή και κατέθεσαν την Πρόταση Νόμου.

Αρα, δεν είναι «θέλει ο Κουτσούμπας, θέλει το ΚΚΕ - κάντε τα όλα», είναι ότι αυτά που λέει το ΚΚΕ σήμερα ακουμπάνε ακριβώς τα προβλήματα των εργαζομένων και δίνουν αυτήν τη διέξοδο.

-- Αλλωστε, οι συντάξεις και οι μισθοί δεν κόπηκαν μόνο στους κομμουνιστές...

 Ε, βέβαια. Σε όλο τον κόσμο κόπηκαν. Αρα, πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί σ' αυτά τα πραγματικά προβλήματα, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να θέσουμε και το ζήτημα της προοπτικής.


Για την άποψη ότι «είμαστε μια φτωχή χώρα που υποχρεώθηκε να υπογράψει 3 μνημόνια» και ότι «αυτά που λέει το ΚΚΕ μπορεί να ακούγονται καλά, αλλά αγγίζουν τα όρια της ουτοπίας»,
 σχολίασε:

«Καταρχήν, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει συμφωνήσει με τα μνημόνια ούτε με αυτές τις αντεργατικές πολιτικές και τους νόμους. Ενα το κρατούμενο.

Δεύτερον, για το αν υπάρχουν χρήματα και αν έχει δυσκολίες, να σας πω το εξής: 
Ολα αυτά τα ζητήματα που αναφέρονται και στη συγκεκριμένη Πρόταση Νόμου, που κατέθεσαν τα συνδικάτα, όπως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, η κατοχύρωση ξανά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, είναι ζητήματα για πάλη, για διεκδίκηση. 
Λέει δηλαδή ο νόμος, στο πρώτο του μέρος, ότι θα πρέπει να καθίσουν τα εργατικά σωματεία, θα πρέπει να καθίσουν οι εργοδότες και να συζητήσουν τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, να κατοχυρωθούν οι Συλλογικές Συμβάσεις. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο η αυθαιρεσία του εργοδότη, θα πρέπει να διαπραγματευθούν, διεκδικώντας οι εργαζόμενοι. 
Βεβαίως, ο νόμος ρητά να κατοχυρώνει -λέμε εμείς, λένε τα συνδικάτα, λέει η πλειοψηφία των εργαζομένων- ότι πρέπει να προωθείται η ευνοϊκότερη μεταχείριση των ίδιων των εργαζομένων γιατί είναι τα μόνιμα υποζύγια. 
Αρα, λοιπόν, αυτό δεν είναι "κόστος", για παράδειγμα, του κράτους. Λέω τώρα για τα χρήματα που λέτε, είναι ζήτημα διεκδίκησης.

Αρα, λοιπόν, και στην προηγούμενη κατάσταση, όπου ήταν κατοχυρωμένες οι Συλλογικές Συμβάσεις, πάλι γίνονταν αγώνες για να διεκδικήσουν, να πάρουν κάτι καλύτερο, να ανεβάσουν την τιμή της εργατικής δύναμης. 
Γιατί σε αυτό εδώ το σύστημα, το βάρβαρο, το καπιταλιστικό, αυτό που είναι, δηλαδή, αυτό που πουλάει ο εργάτης, αυτό που τέλος πάντων διαπραγματεύεται με την εργοδοσία, είναι η εργατική του δύναμη, είναι τα μπράτσα του, τα πόδια, το μυαλό του, η πνευματική δουλειά. Είναι όλα αυτά που συνιστούν αυτό που λέμε εργατική δύναμη, αυτό διαπραγματεύεται. 
Ο καπιταλιστής έχει τα κεφάλαια, έχει τα μέσα και του λέει, "λοιπόν, έλα εδώ, σε παίρνω" και εκεί γίνεται η διαπραγμάτευση. Για να μιλάμε καθαρά, έτσι είναι η ιστορία. 
Αρα, λοιπόν, εκεί πρέπει να έχει κάτι να διεκδικήσει, να μπορεί να το διεκδικήσει. Οταν του απαγορεύεις ακόμα και τη διεκδίκηση, να ζητήσω από τον εργοδότη ότι ξέρεις "συμφωνήσαμε τόσο, γιατί δεν το τηρείς;"»...

Ερωτηθείς για το πώς τοποθετείται σχετικά με τα νέα χτυπήματα που ετοιμάζονται στα Εργασιακά, αλλά και τον ισχυρισμό της κυβέρνησης πως σε ό,τι κάνει πρέπει να έχει την έγκριση των δανειστών, ο Δ. Κουτσούμπας απάντησε:

«Αυτό που λέτε. Δηλαδή, αυτή η κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες έχουν ουσιαστικά συμφωνήσει με το ΔΝΤ, με την ΕΕ, με το κουαρτέτο, ότι πρέπει "να γονατίσουμε πάση θυσία τον ελληνικό λαό, τους εργαζόμενους" για να μπορέσουν να κερδίσουν κάποιοι μονοπωλιακοί όμιλοι, κάποια μεγάλα συμφέροντα, για να μπορεί να προχωρήσει η κερδοφορία του κεφαλαίου. Γιατί αυτοί όταν λένε "ανάκαμψη" δεν εννοούν ανάκαμψη των λαϊκών εισοδημάτων, ανάκαμψη της οικονομίας σε όφελος του λαού. Αυτοί εννοούν ανάπτυξη των καπιταλιστικών κερδών, τι θα βάλει δηλαδή ο μεγαλοεπιχειρηματίας στην τσέπη του, για το τι θα βάλει το μονοπώλιο για να μπορέσει να κάνει νέες επενδύσεις και για να μπορεί να εκμεταλλεύεται τον εργαζόμενο.

Μου έλεγε ένας εργαζόμενος, "καλά, είναι κακό να έχει κερδοφορία ο εργοδότης; Αν έχει κερδοφορία αυτός θα έχω κι εγώ δουλειά". 
Δε γίνονται αυτά τα πράγματα. 
Δε γίνεται να έχει και κερδοφορία ο μεγαλοεπιχειρηματίας και να απολαμβάνει δικαιώματα και ο εργαζόμενος. Δηλαδή, να έχει καλό μισθό, καλή σύνταξη, καλή Ασφάλιση, καλή Υγεία και όλα τα παρεπόμενα που συνιστούν την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, δηλαδή να μπορεί να ζει την οικογένειά του και να ζει ανθρώπινα, όχι πλουσιοπάροχα, αλλά ανθρώπινα. Δεν πάνε μαζί αυτά. 
Αν θα έχει κέρδη ο καπιταλιστής και θα αυξάνει την κερδοφορία του θα πηγαίνει όλο και πιο κάτω ο εργαζόμενος, πάντως και τα δύο μαζί δε γίνονται».
Ο λαός πρέπει να πάρει την εξουσία

Σχετικά με τα λεγόμενα κυβερνητικών στελεχών που χαρακτηρίζουν «πολιτική ήττα» τα μνημόνια, αλλά υποστηρίζουν ότι υποχρεώθηκαν να τα υπογράψουν «για να σώσουν την πατρίδα» και γιατί αλλιώς «θα έκλειναν οι τράπεζες και ο κόσμος δε θα είχε μισθούς και συντάξεις», ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τόνισε:

«Προς το παρόν δεν έχουν σώσει ούτε την πατρίδα των καπιταλιστικών κερδών και των λίγων ούτε την πατρίδα της πλειοψηφίας των εργαζομένων, του λαού. Διότι σε μια πατρίδα υπάρχουν "δύο πατρίδες", για να συνεννοούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε από κάποιους που παριστάνουν τους σούπερ εθνικιστές. 
Σε μια πατρίδα υπάρχει η πλειοψηφία που είναι οι εργάτες, οι καταπιεσμένοι, οι φτωχοί αγρότες, οι επαγγελματίες, οι νέοι, οι γυναίκες των λαϊκών οικογενειών, που θέλουν να επιβιώσουν και παλεύουν με το μεροκάματο για μια ανθρώπινη ζωή, 
και υπάρχουν οι λίγοι, είτε εγχώριο κεφάλαιο είτε ξένο, δεν έχει σημασία, γιατί κι αυτά μπλέκονται τώρα, στις μετοχικές εταιρείες είναι μέσα Ισπανοί, Γάλλοι, Γερμανοί, από τη Βρετανία, από την Αμερική, Ελληνες, ένα τουρλουμπούκι, όπως θα λέγαμε απλά και λαϊκά, για να μην μπλέκουμε τις πατρίδες των αστών».

Εγώ αν συμφωνήσω τώρα με αυτά που ακούω από τον ΓΓ του ΚΚΕ, η πρόταση που μου κάνει για να λύσουμε το πρόβλημά μας ποια είναι; Να κάνουμε επανάσταση;

-- Καλά, αν γινόταν και μπορούσε να την κάνει, δηλαδή να βγει ο λαός στους δρόμους και να είναι πραγματική επανάσταση, όχι σαν την επανάσταση που έλεγε πριν ο Γιώργος Παπανδρέου, πιο πριν ο προηγούμενος, τώρα ο Τσίπρας. Μιλάνε όλοι για επανάσταση, επαναστάσεις με φρου φρου και αρώματα δε γίνονται. Αμα θέλει ο λαός επανάσταση, την κάνει, βγαίνει στους δρόμους, διεκδικεί την εξουσία, εμείς λέμε αυτός πρέπει να πάρει την εξουσία...

-- Και μετά;

-- Οικοδομεί μια νέα κοινωνία, ένα νέο κράτος, να το αλλάξει εκ βάθρων, να αλλάξει τις κοινωνικές σχέσεις, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής...

 Με τι νόμισμα και με ποιες συμμαχίες, που θα βρεθούμε απομονωμένοι, όπως λένε κάποιοι άλλοι...

-- Το νόμισμα είναι ένα εργαλείο, δεν είναι τίποτε άλλο. 
Μπορεί να είναι και εθνικό νόμισμα, μπορεί να είσαι και στα πλαίσια, σε μια τέτοια κοινωνία, μαζί με άλλες χώρες, που και οι λαοί οι ίδιοι οδεύουν σ' αυτήν την κατεύθυνση και συμφωνούν να βαδίσουν σε μια κοινωνία που θα έχει στο στόχαστρό της την ικανοποίηση των ευρύτερων λαϊκών αναγκών. Βεβαίως, μπορείς να προχωρήσεις σ' αυτήν την κατεύθυνση.

Για την εντεινόμενη τουρκική προκλητικότητα και το ρόλο του ΝΑΤΟ
Σχολιάζοντας τις δηλώσεις Ερντογάν και την εντεινόμενη τουρκική προκλητικότητα, ο Δ. Κουτσούμπας τόνισε:

«Είναι πολύ επικίνδυνες αυτές οι εξελίξεις και οι δηλώσεις του Ερντογάν. Νομίζω δεν πρέπει να μένουμε μόνο - γιατί συμβαίνει κι αυτό φυσικά - στο ότι το αξιοποιεί για εσωτερική κατανάλωση και για να λύσει και εσωτερικά προβλήματα. Δεν είναι το κυρίαρχο όμως αυτό, σ' αυτήν την περίπτωση.

Το κύριο είναι - και το ξέρουμε απ' την ιστορική πείρα - ότι η εξωτερική πολιτική και εσωτερική πολιτική της τουρκικής αστικής τάξης έχει στοχεύσεις, έχει σχεδιασμό.
 Θα σας θυμίσω το ζήτημα με τα Ιμια, όταν έγινε ένα θερμό επεισόδιο, "σύγκρουση", ήταν μείζον ζήτημα. 
Εκεί ακολούθησε και δεν αναφέρομαι μόνο στο "ευχαριστούμε τις ΗΠΑ", που είπε τότε ως πρωθυπουργός ο κ. Σημίτης, αυτό είναι ένα το κρατούμενο, κυρίως αναφέρομαι στο τι ακολούθησε μετά. 
Είχαμε συμφωνία στη Λισαβόνα, όπου για πρώτη φορά η Ελλάδα υπέγραψε το κείμενο που λέει ότι η Τουρκία έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο, δεν υπήρχε μέχρι τότε. 
Αρα, το κάθε τι, ακόμη και το παραμικρό, μια βραχονησίδα, πολύ περισσότερο αν υπάρξει μεγαλύτερη εμπλοκή, δηλαδή απόπειρα κατοχής ή επέμβαση σε ένα μεγαλύτερο ακατοίκητο ή με φρουρά νησί ή κατοικημένο, απ' αυτά που έχει ως αμφισβητούμενες - που δεν είναι για εμάς - ζώνες η Τουρκία, θα είναι πάρα πολύ σοβαρές εξελίξεις.

Και μη μας επαναπαύει το γεγονός, γιατί ακούω και την κυβέρνηση που λέει "εντάξει, στο ΝΑΤΟ είμαστε, θα μας σώσει, είμαστε σύμμαχοι, δεν μπορεί, θα παρέμβει". 
Μα, πάντα μέλη του ΝΑΤΟ ήμασταν κι αυτές οι αρνητικές εξελίξεις που έβαζαν ένα λιθαράκι στη "νομιμοποίηση" των τουρκικών απαιτήσεων και διεκδικήσεων στο Αιγαίο - παλιότερα στην Κύπρο - έρχονται και μένουν και κατοχυρώνονται από συμφωνίες.
 Γιατί ξέρουν και οι ΝΑΤΟικοί και οι Αμερικανοί και άλλες δυνάμεις να παίζουν τα δικά τους παιχνίδια, να κάνουν τους συμβιβασμούς τους με χώρες που κάθε φορά επιλέγουν για τα δικά τους γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα».


Ερωτηθείς σχετικά με τον ισχυρισμό της κυβέρνησης ότι με την απομείωση του χρέους και την ποσοτική χαλάρωση θα έρθει η ανάπτυξη χωρίς να έρθουν καινούργια μέτρα, αλλά και για το ενδεχόμενο ενός τέταρτου μνημονίου, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ απάντησε:

«Η κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας κοροϊδεύει ξανά, λέει ψέματα, λέει χοντρά ψέματα πλέον - παρότι υπάρχει πείρα στον ελληνικό λαό - ότι απομείωση ή οποιαδήποτε ελάφρυνση του χρέους δε θα συνοδευτεί από νέα αντιλαϊκά μέτρα και ότι οι πιστωτές, το ΔΝΤ, η ΕΕ και λοιποί δε θα ζητήσουν και νέα μέτρα, που σημαίνει νέο μνημόνιο, όπως και αν ονομαστεί. 
Θα είναι νέο μνημόνιο, θα είναι συμφωνία πάνω σε αντεργατικά μέτρα, που θα αφορούν πάλι και το Ασφαλιστικό και το συνδικαλιστικό νόμο και τις ομαδικές απολύσεις και τις εργασιακές σχέσεις και μια σειρά άλλες πλευρές της οικονομίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων».

 Αρα, το έχετε δεδομένο.

-- Δεδομένο 100%. Δεν υπάρχει απομείωση χρέους χωρίς νέα μέτρα.

Υπάρχει το ενδεχόμενο, το εξετάζετε κι εσείς ως σκέψη, να έχουμε εκλογές το επόμενο διάστημα; Γιατί ένα τέταρτο μνημόνιο δε θα το αντέξει ο λαός.

-- Δεν αποκλείεται, δεν εξαρτάται βέβαια μόνο απ' αυτό. Θα εξαρτηθεί και από άλλους παράγοντες, αν θα μπορέσει η κυβέρνηση να συνεχίσει. Προς το παρόν, απ' ό,τι φαίνεται, θα δοκιμάσει ανασχηματισμό να φτιάξει λίγο την εικόνα της...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Διαβάστε σήμερα: