Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα;

Κυκλοθυμικός
18.9.26 ·
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το πολιτικό υπόβαθρο. Κι ας είναι το πιο σημαντικό. Δεν πειράζει.
Πάμε στο καθαρά ανθρώπινο.
Από τη μια έχουμε έναν άνθρωπο που καθόταν σπίτι του με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, μια τυχαία Τρίτη του Σεπτέμβρη, ξημερώματα Τετάρτης, πιθανόν να έβλεπαν κάτι στην τηλεόραση, ίσως να είχαν φάει πριν λίγο το βραδινό τους, ίσως μόλις να είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο και να άραζαν. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνό του, κάτι του λένε, τους αφήνει και φεύγει.

 Δεν πιστεύω να εξήγησε πού πάει, με ποιον. 

Πάει σε μια γειτονική περιοχή με το αμάξι, μπαίνει ανάποδα, το παρατάει όπως όπως. Βγαίνει. Συναντά έναν άντρα που δεν τον ξέρει, δεν έχουν μιλήσει ποτέ, δεν έχουν προηγούμενα, δεν του έχει κάνει απολύτως τίποτα. Δε μιλάνε, δεν τσακώνονται, δεν υπάρχουν προσβολές, διαφωνίες, εντάσεις. Απλώς τον πλησιάζει και με δυο επαγγελματικές κινήσεις τον μαχαιρώνει με τρόπο που δεν του αφήνει περιθώρια να ζήσει. 

Έχει μόλις σφάξει έναν άνθρωπο, έναν άγνωστο, έναν που δεν του έχει κάνει τίποτα. Και τι κάνει; Απομακρύνεται, δεν τρέχει, δεν κρύβεται, δεν είναι τρομαγμένος, αμήχανος, παγωμένος. Κάθεται σε μια άκρη, ξαποσταίνει, βγάζει ένα τσιγάρο, το ανάβει. Δείχνει ήρεμος, σχεδόν το απολαμβάνει. Σα να τέλειωσε σεξουαλική πράξη. Βρίσκει οργασμικό να σκοτώνει έναν άσχετο άνθρωπο επειδή κάποιους του είπε κάτι στο τηλέφωνο. Του έδωσε μια εντολή. Καυλώνει με το αίμα, τον θάνατο, τον πόνο, που έκλεισε ένα σπίτι. Ακόμα κι όταν τελικά η αστυνομία τον μαζεύει είναι ψύχραιμος. «Ρε παιδιά δικός σας είμαι».
Από την άλλη, έχουμε ένα παιδί 

που βγήκε με τους φίλους του να δούνε μπάλα, είναι κι η κοπέλα του μαζί. Γαύρος έχει δει την ομάδα του να τρώει τέσσερα, δύσκολη βραδιά. Ξαφνικά και βγαίνοντας από την καφετέρια που κάθονταν βλέπουν μια ομάδα αγριεμένων με μαύρες μπλούζες, είναι έτοιμοι για όλα, κρατάνε ρόπαλα, παίζει να έχουν μαχαίρια, τους περικυκλώνουν.

 Ναι, αυτός δεν τρέχει, δεν τρέμει, δεν κοιτάει να κρυφτεί. 

Φροντίζει να φυγαδεύσει την κοπέλα και τους φίλους του. Μόνος του κι όλοι τους. Ξεκινάνε να του την πέφτουν. 20 εναντίον ενός. 20 αρουραίοι απέναντι σε ένα λιοντάρι. 

Δεν τον κάνουν καλά. Ξαφνικά εμφανίζεται ο «επαγγελματίας», τον μαχαιρώνει. Πέφτει αιμόφυρτος, καταλαβαίνει ότι χάνεται.

 Επιτέλους οι μπάτσοι που όσο γίνονται αυτά χαζεύουν και κοιτάνε αλλού, πλησιάζουν στο σημείο. Πάνε να τον συλλάβουν, τον αιμόφυρτο, τον ετοιμοθάνατο. Εκείνος με όση ανάσα κι οξυγόνο έχει ακόμα τους την λέει, τους δείχνει τον δράστη. Η τελευταία του κίνηση μέσα στο στόμα του Χάρου ήταν η πιο ηρωική για να γκρεμίσει το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, να ρίξει το πρώτο ντόμινο να τελειώσουν τα πογκρόμ, οι άνανδρες επιθέσεις, τα μαχαιρώματα στα στενά, οι ροπαλιές κι οι κλωτσιές στο ψαχνό.
Η μάνα του είπε στις εκδηλώσεις τώρα ότι παρά τον πόνο που ζει εδώ και 13 χρόνια, άλλες 100 φορές θα τον έφερνε στη ζωή για τις στιγμές ευτυχίας που έζησε κι ας ήταν να γευτεί αυτόν τον πόνο πάλι. 

Άραγε θα έλεγαν τα ίδια η γυναίκα, η μάνα, τα παιδιά του Ρουπακιά;

Ξέρω ξέρω αίμα και τιμή και fake news και για τους πιο γραβατωμένους ο Παύλος έγραφε επιθετικούς στίχους για την Μέρκελ ,οπότε έπρεπε να σφαγιαστεί στη μέση του δρόμου. Σοβαρή κι ασόβαρη Χρυσή Αυγή, στα μάτια μου όλοι ένα είστε. 

Όμως, πάμε λίγο πιο μέσα. Εδώ δεν επιλέγεις μόνο πλευρά της ιστορίας, μόνο πολιτική στάση, έχει και κάτι υπαρξιακό, προσωπικό, ατομικό -ενταγμένο φυσικά στο πολιτικό-. Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα; 

Θεωρείς δύναμη το να κρατάς ένα μαχαίρι και συνολικά μαζί με άλλους 60 να σκοτώνεις έναν άοπλο απροετοίμαστο που δεν τον ξέρεις ή θεωρείς δύναμη να στέκεσαι μπροστά στους 60 και στο επαγγελματικό μαχαίρι και να δίνεις και τη ζωή σου για να προστατέψεις το κορίτσι, τους φίλους, την περιοχή σου κι εν τέλει την χώρα ολόκληρη;
Θα σας πω ένα μυστικό. 

Είστε Ρουπακιάδες, γιατί δε μπορείτε να γίνετε Φύσσες. 

Δεν έχετε επιλογή. Είστε καταδικασμένοι κι εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο αποτυχίας, αχρηστίας, μίσους, μιζέριας. 

Ούτε ξέρετε τι θα πει αγάπη. Δε σας αγάπησε κανείς, δεν αξίζετε να σας αγαπήσει κανείς. Βάζετε το αίμα δίπλα στην τιμή. 

Μόνο με αίμα μετράτε τον κόσμο. Μόνο με βία. Γιατί είστε σπασμένοι, κομμένα γυαλιά. 

Βρίζετε τη Μάγδα με άθλια ψέματα και χυδαίες λέξεις γιατί η δικιά σας μάνα σας έκανε ερπετά, ενώ εκείνη ανέθρεψε αετό. 

Τον σκοτώσατε και τελικά σας σκότωσε. Σας πάτησε κάτω. Κι ήταν ένας. Κι ήσασταν δεκάδες κι από πίσω εκατοντάδες κι από πίσω χιλιάδες κι ακόμα πιο πίσω είχατε εφοπλιστές, εργολάβους, καναλάρχες, πολιτικούς, χορηγούς, ποδοσφαιρικές ομάδες. Όλοι εσείς μαζί ζυγίζετε λιγότερο από μια τρίχα του Παύλου.
«Κι άμα σου τύχει να απαντήσεις και τον Παύλο, να του μιλήσεις είναι ένας παλιός μου φίλος. Κι έτσι και έχουνε φασίστες κι εκεί πάνω, να μη φοβάσαι θα σε προστατέψει εκείνος»

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ