Giannis Kotsonich Spandis29.10.26Με τον σπουδαίο καθηγητή κ. Δανέζη μας χωρίζει άβυσσος όσον αφορά το πεδίο του βιοκεντρισμού για το οποίο συχνά πυκνά αναφέρεται, τον όποιο πιθανόν και να μην τον αποδέχεται επ’ ακριβώς, από ότι έχουμε καταλάβει με το φτωχό μας “μυαλό”, ωστόσο τον μελετάει, τον αναλύει, αλλά αυτό όμως δε μας εμποδίζει να τον θαυμάζουμε, παρά τις υποτιθέμενες θεμελιώδεις διαφορές.
Παρά τις φαινομενικές – βασικές και υπάρχουσες διαφορές στο συγκεκριμένο πεδίο, σε όλα τα άλλα, τον μελετάμε και θεωρητικά είναι σε τρομακτικά υψηλό επίπεδο.
Ο θαυμασμός μας στο πρόσωπο του δεν είναι καθόλου στερεοτυπικός, μπορεί να μην είναι “δομικός”, ωστόσο είναι απολύτως αντικειμενικός. Εξάλλου το κύρος του στην ακαδημαϊκή κοινότητα, καθώς είσησης η επιστημονική του σαφήνεια δεν είναι μόνο ενδεικτική, αλλά αποδεδειγμένη στο χώρο και στο γήινο χρονικό κόσμο, τόσο στην ακαδημαϊκή κοινότητα, όσο και στο λαϊκό παράγοντα.
Να τονίσουμε για μια ακόμη φορά, για την αποφυγή πάσας παρεξηγήσεως, ότι δεν είμαστε ούτε Φυσικοί, ούτε Μαθηματικοί, ανεξαρτήτως της λατρείας που μας διακατέχει όσον αφορά το αντικείμενο του, καθώς και το έργο του.
Εμείς κάποιοι ταπεινοί πληροφορικοί και δημοσιολόγοι είμαστε, εδώ και πολλές δεκαετίες παλεύοντας να αναπτύξουμε την αντανάκλαση της κοινωνικής συνείδησης, ως τέτοια και όχι ως σύγχυση.
Ωστόσο για μας, μπορεί να έχουν βασικό κατευθυντήριο και καθοδηγητικό λόγο οι ειδικευμένοι της ιντελιγκέντσιας, αλλά λόγο και σκέψη τόσο σε γενικό, όσο και σε ειδικό πλαίσιο υποχρεούται να έχει και η κοινωνία, τουλάχιστον στα βασικά. Η τελευταία, δεν πρέπει να μελετάει, αλλά να το επιδιώκει και να έχει πάρει τα βασικά από την εννιάχρονη γενική - τονίζουμε το ΓΕΝΙΚΗ υποχρεωτική εκπαίδευση και την δωδεκάχρονη, η οποία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε προπαρασκευαστικό κέντρο για την τριτοβάθμια.
Με βάση αυτά τα φίλτρα, που αφορούν τη δομή της βασικής αρχιτεκτονικής της κοινωνικής συνείδησης, για την οποία έχουμε μιλήσει και αρθρογραφήσει επανειλημμένως, αν αυτός ο μηχανισμός της αντανάκλασης, τόσο της ύλης, όσο και της κοινωνίας, διδάσκονταν από τα παιδικά χρόνια, δεν θα παράγαμε χρήσιμους και χειριστικούς “ηλίθιους, που όμως γι αυτό δεν φέρουν καμία ευθύνη, ούτε αυτοί, ούτε οι δάσκαλοι τους, αλλά το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο είναι προσαρμοσμένο στην ανάπτυξη κάποιων δεξιοτήτων, οι οποίες είναι στείρα και αποκομμένη γνώση από την ίδια τη διαλεκτική της ζωής.
Αν δεν αναπτυχθούν τα φίλτρα την κάτσαμε τη βάρκα και μάλλον την βάρκα την έχουμε βυθίσει προ πολλού, μέσω από το εκπαιδευτικό πλαίσιο που μας θέλει ο Καπιταλισμός και η ΕΕ.
Αυτό το γελοίο εκπαιδευτικό σύστημα, για το οποίο δεν ευθύνονται οι καθηγητές, σχετίζεται με την αποθέωση του εγώ, την οποία πολεμούσε ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός και κάτι σαχλεπίσαχλοι οπαδοί κάποιων επιστημονικών, καλλιτεχνικών κύκλων, που δεν κατάλαβαν ουδέποτε την ταξική πάλη, μας τους παρουσίαζαν για μεγάλες φυσιογνωμίες, λόγω της αποψάρας τους.
Στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν έχουν, αλλά δεν μπορούν να έχουν άποψη, διότι η τελευταία, είναι ληφθείσα απόφαση, ενός συλλογικού οργανισμού.
Άλλο πράγμα η άποψη, άλλο η θέση (που θεωρητικά είναι στηριγμένη) κι άλλο η γνώμη που απλά και μόνο είναι μια εικόνα, μια ανισοσκελή οπτική γωνία, με όρους παροπιδισμού, η οποία στη δράση αποτυπώνεται γενικά, εδώ μιλάμε για έναν μετανεωτερισμό μεγατόνων, άχρηστο, επιδερμικό και άκρως επιφανειακό.
Οι ίδιοι δε γνωρίζουμε αν είχαν κατανοήσει τη θέση τους, μπορεί ναι, μπορεί και όχι, εξάλλου δεν είναι εκεί το θέμα και σε καμία περίπτωση, αυτό (ως κατάσταση), δε δικαιολογεί ούτε το διπολισμό τους, ούτε τη βούληση τους, που είναι αποτέλεσμα της πλέον ακραιφνούς ναρκισσιστικής του προσέγγισης.
Για παράδειγμα στις πρώην Σοσιαλιστικές χώρες (που δεν ήταν όλες Σοσιαλιστικές – κάποιες ήταν Λαϊκές Δημοκρατίες, και που αντικειμενικά είναι άλλο πράγμα, τα έχουμε ξαναπεί αυτά), υπήρχε ταξική πάλη και μάλιστα ήταν πολύ πιο έντονη σε πολλές περιπτώσεις και το αποτέλεσμα ήταν ότι από το 1956 και μετά, είχαμε τα Παλλαϊκά Κράτη, την διείσδυση του νόμου της αξίας - με όρους αγορών και όχι παραγωγής, και κανόνων της αγοράς, ωστόσο, πριν από αυτό είχαμε την συνολική αλλοτρίωση που αφετηρία είχε το γαμημένο το ΕΓΩ.
Αυτό το γαμημένο ΕΓΩ, ξεκινούσε από παράσιτα όπως ο Σολζενίτσιν και διάφοροι άλλοι ανόητοι, ισχυρής πεποίθησης, ότι η άγνοια τους, αντανακλούσε, είτε στα υποκατώτατα ένστικτα τους, είτε στον εξίσου ανόητο τεχνοκρατισμό, δλδ αντί για κοινωνική συνείδηση, είχαμε την ατομοκεντρική σύγχυση, με ιδεαλιστικές αφετηρίες, οι οποίες διαστρέβλωναν την πραγματικότητα - την μετέτρεπαν σε ατομική καθημερινότητα και το έργο τους σήμερα τα κοράκια του Ιμπεριαλισμού την αποθεώνουν, ως αντικομμουνιστικό εργαλείο.
Πάνω σε αυτή την αποθέωση της ατομικής βούλησης, χωρίς ίχνος τσίπας, αναθεωρούν την ιστορία, με όρους ιδεογραφίας περιπτέρου, η τεχνοκρατικών μοντέλων τύπου τεχνητής νοημοσύνης, όταν αυτή ήταν στα σπάργανα της, προσομοιάζοντας αυτή των πρώτων εκδόσεων του ChatGBT, που ήταν αλλού γι αλλού, επειδή οι προγραμματιστές της, τη δημιούργησαν ως ένα LLM μοντέλο, στηριγμένο πάνω στην καρτεσιανή ποσοτική απαρίθμηση και μοντελοποίηση, μόνο και μόνο για να χαΐδεύει αυτιά, ωστόσο από τότε έχουν περάσει “χιλιάδες χρόνια εξέλλιξης” του εν λόγω μοντέλου, αλλά η ζημιά σε μυαλά χιλιάδων ψυχών είχε πραγματοποιηθεί.
Στο δια ταύτα τώρα, ένα παιδί 15 ετών (έτσι τουλάχιστον φέρεται από τους δημοσιογράφους που τον καλούν στα κανάλια που εργάζονται), παρουσιάζεται, ως η νέα ιδιοφυΐα και ότι έχει απομείνει στο τριχωτό της κάρας μας, είναι για να το σέρνουμε μέχρι να μετατραπεί αυτή σε μια κάμπριο έκδοση και εκδοχή.
Τώρα τι φταίει το παλικάρι και που; Να πούμε ξεκινώντας από το τελευταίο, ότι πουθενά δε φέρει την παραμικρή ευθύνη και σε τίποτα, αλλά αν συνεχίσουν έτσι τα κοράκια και οι κουρούνες του ηλεκτρονικού δημόσιου λόγου, τότε ο σημερινός έφηβος, που παρουσιάζεται ως ιδιοφυΐα, θα είναι ένα «κενό γράμμα νόμου», το οποίο στην πράξη θα είναι αποστερούμενο περιεχομένου, ουσίας ή εφαρμογής, όσο κι αν η ΝΑΣΑ το έχει από κοντά, αν δεν το έχει κάψει κι όλας.
Παρατηρώντας το, δεν έχει καθόλου κοινωνική συνείδηση, παρουσιάζεται ως ο σωτήρας της ανθρωπότητας, με διαπιστώσεις “νηπιαγωγείου”, όπως επί παραδείγματι και σύμφωνα με τα λεχθέντα του, “με την εξέλιξη της ΑΙ, δεν είμαστε σίγουροι, αν θα υπάρχει ανθρωπότητα, αν δεν την ελέγξουμε”.
Πέραν της αγγλοσαξονικής αντιεπιστημονικής διασποράς τρομόλαγνείας, αυτό που ετεροκαθορίζει τελικά, την εκφραστική δίοδο τέτοιων εμετικών προδιαγραφών σκέψης, που διασπείρονται αφειδώς, για διαδώσουν να το Μουσολινικού τύπου φασίζων μήνυμα στα φτωχά λαϊκά στρώματα, “τραβάτε κουπί στις γαλέρες”, στα πρότυπα του "η εργασία απελευθερώνει", επιφέρουν τον εφιαλτικό κόσμο που οραματίζονται, κάτι όρθια κτήνη, όπως ο Έλον Μασκ, και που είναι μια επίκτητη σύγχυση που κατευθύνεται, από ομόκεντρους κύκλους, του τελευταίου και ιδιοκτήτη της space x, αλλά και προύχοντες της παγκόσμιας οικονομικής κοινότητας που θέλει να διατηρήσει πάση θυσία τα οφίτσια της, εις βάρος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που θέλουν να τα οδηγήσουν στην ευθανασία ή τον υποβοηθούμενο θάνατο, διότι είναι βαρίδι στα ταμεία που αυτοί κατά τη διάρκεια της ζωής τους έχτισαν με αίμα, ωστόσο είναι αναγκαία για τα πάμπλουτα όρνια.
Τέτοια παιδιά θα δούμε πολλά στο μέλλον, αλλά δεν είναι, και δεν ορίζονται ιδιοφυΐες, αλλά προκατασκευασμένα υποκείμενα που φέρουν τον εφιαλτικό κόσμο των Βέμπλεν Θορνστάιν σε ένα ορισμένο φάσμα γνωστικού αντικειμένου, δίχως καμία συναισθηματική, καλλιτεχνική, ανθρωπιστική νοημοσύνη, επικαθήμενα σε όλες τις καλαμίες του κάμπου, με τετραγωνισμένη και τετραγωνική ημιμάθεια, η οποία στηρίζεται, χρηματοδοτείται, θα στηρίζεται και θα χρηματοδοτείται, από τα κέντρα εξουσίας, τα οποία θέλουν σιγή νεκροταφείου και σκυλιά όπως ο Μπαρντελά στη Γαλλία, οι οποίοι θα την διαυλάττουν ως κόρην οφθαλμού.
Θα αναπαράγουν αφηγήματα μετανεωτερισμού, με όρους ατομικισμού, μεταφυσικής και πραγματισμού τύπου Βλαδίμηρου Πού(σ)τιν, η ακόμα χειρότερα Μπάρακ ο Μπάμα & Δονάλδιου Τράμπιου του Βλαχομπαρόκ της αχανούς φάρμας πάνω σε άτια, τα οποία βρίσκονται σε ανορθωτική στάση και χιλιμιντρίζουν αγέρωχα και περήφανα, αναστοχάζοντας με στεντόρεια φωνή και γλαφυρά, την απέραντη βλακεία και εν τέλη τον εκφασισμό, τον κοινωνικό αυτοματισμό και την απανθρωπιά, αρκεί να αναπαράγεται το ικανό ποσοστό κερδοφορίας.
Ξαναγυρνώντας στον κ. Δανέζη, με βάση τα λεχθέντα στο παρακάτω βίντεο, θέλουμε να τονίσουμε το πόσο δίκιο έχει:
Αν η ανθρωπότητα συνεχίσει να παράγει άτομα – πειθήνια, χειραγωγήσιμα, άκρως λειτουργικά και προσαρμόσιμα στην υποτιθέμενη οργανική αυτοτέλεια τους και στην υπροχρεωτική προσαρμογή στους νόμους του νεκροταφείου, με την μικροαστική σιγή του να απλώνεται σαν χολέρα, με την ούγια της Αστικής Δημοκρατίας – Δημαγωγίας, που στην τελική, θα μετατραπεί σε Κ.Μ.Κ (κατά Λένιν), τότε τα χειρότερα είναι μπροστά μας και ο Β' ΠΠ, θα μοιάζει με παιδική χαρά.
Κατά τον τρόπο αυτό, θα καταλήξουμε σε έναν κόσμο αυτοτελών ηλιθίων που θα αποθεώνονται ως ιδιοφυΐες, οι οποίες θα πιστεύουν ότι προσφέρουν κιόλας και κάτι το σημαντικό, ενώ θα προσφέρουν τη δυστυχία απλόχερα.
Αυτός ο ιδεογραφικός ατομικιστικός και αδιέξοδος αυνανισμός, είναι το οικόσημο της εποχής των τεράτων, αν όχι του ανθρώπου των σπηλαίων, που αντί για το διαλεκτικό λόγο, θα μαϊμουδίζει με την καρτεσιανή λογική του "ορθού λόγου" (μηχανιστικά δλδ - δλδ ιδεαλιστικά - δλδ μεταφυσικά), καταλήγοντας, στο φασισμό της τεχνοκρατίας, της καλοπέρασης και του πέρα για πέρα πανηληθιότατου εγώ, κάνοντας το μεγάλο Σπινόζα να βάζει τα κλάματα εκεί που βρίσκεται τώρα, αυτά για την ώρα!!!
ΥΓ* Πέστα μεγάλε Δανέζη, "ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΙΡΕΣΗ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ" , Καταρίπτωντας τον Αριστοτελικό Δυϊσμό της Ψυχής και του Σώματος, που πήραν μετά οι Θρησκείες και τρομοκρατούσαν αιώνες με τα συγχωροχάρτια τα ποίμνια!!!
