Εμποτίζουν τα Παιδιά μας με τις Σάπιες ιδέες, Αξίες και τον Βάρβαρο Τρόπο Ζωής,,

Ορισμένες σκέψεις για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης στη σύγχρονη εποχή




Η σύγχρονη εργατική - λαϊκή οικογένεια του 21ου αιώνα στην ουσία της παραμένει εκείνη η ιστορικά διαμορφωμένη μορφή συμβίωσης που πρωταρχικά βιώνει το βρέφος και το νήπιο, και έχει στον πυρήνα της την αναπαραγωγή του είδους και την ανατροφή της επόμενης φουρνιάς εργατικού δυναμικού.

Το πέρασμα στη σύγχρονη «πυρηνική» οικογένεια δεν συντελέστηκε μονομιάς. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επιβίωναν παραλλαγές της διευρυμένης αγροτικής κυρίως οικογένειας, όπως είχε διαμορφωθεί στα προκαπιταλιστικά ταξικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, η διευρυμένη οικογένεια αναλάμβανε συλλογικά τη φροντίδα των παιδιών των εκμεταλλευόμενων τάξεων μέσα από τη συμμετοχή τους από πολύ μικρή ηλικία στις δραστηριότητες των ενηλίκων, τα έθιμα, τις θρησκευτικές πρακτικές κ.λπ.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση από το δεύτερο μισό του 20ού, έως σήμερα, το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση της βασικής αντίθεσης επέφεραν σταδιακά πρωτόγνωρες ιστορικά αλλαγές στην οικογένεια, στον γάμο και στις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, γονιών και παιδιών.

Βασικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σύγχρονης εργατικής - λαϊκής οικογένειας αποτέλεσε η μαζική ένταξη των γυναικών στην κοινωνική παραγωγή, κυρίως ως μισθωτές ή/και αυτοαπασχολούμενες, στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. 

Εν μέρει περιορίστηκε η οικονομική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου ή του ΣΣ, χωρίς να ανατρέπεται ο οικονομικός - κοινωνικός καταναγκασμός στο πλαίσιό του. 

Οι αλλαγές αυτές έως έναν βαθμό έχουν περιορίσει την επίδραση αναχρονιστικών, αντιδραστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα έχει ως πρωταρχικό ρόλο την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, της οικογένειας. 

Υπάρχει πρόοδος στη συμβολή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών και στη στήριξη της οικογένειας. 

Ανδρες νεότερης ηλικίας νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη διατροφή, στη μελέτη των παιδιών, στις αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Επέδρασαν, βέβαια, και οι αντικειμενικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και ζωής των νέων γονιών (ωράρια, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας). 

Οι γυναίκες σήμερα καλούνται να «συνδυάσουν» την εργασία σε συνθήκες πρωτοφανούς έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (χαμηλοί μισθοί, ωράρια - λάστιχο, συχνή εναλλαγή απασχόλησης - ημιαπασχόλησης - ανεργίας κ.λπ.) με τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, των ΑμεΑ. 

Καθώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες φροντίδας της οικογένειας, Προσχολικής Αγωγής, Ειδικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, είναι εμπορευματοποιημένες, λογαριάζονται ως «κόστος» για το αστικό κράτος. Ως δήθεν προοδευτική λύση το αστικό κράτος μεταθέτει την ευθύνη «ισόρροπα» και στον άντρα, στο ζευγάρι.

Παράλληλα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση του ανταγωνισμού οδηγεί σε νέες απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, ενώ η μηχανοποίηση, γενικότερα η τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη γνώση, μόρφωση, ειδίκευση.

 Γιγαντώνεται ο όγκος των νοητικών, γνωστικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων που πρέπει να αφομοιώσει το παιδί ως αυριανός εργαζόμενος. 

Κυρίως από τα μέσα του 20ού αιώνα, το αστικό κράτος αναλαμβάνει σε μεγάλη κλίμακα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών με την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία σταδιακά διευρύνεται. 

Το σύγχρονο αστικό σχολείο διδάσκει τις απαραίτητες δεξιότητες στο μελλοντικό εργατικό δυναμικό, ώστε κατ' απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας να είναι ικανό, φτηνό και «ευέλικτο».

Η αστική θέση ότι η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού είναι μύθος

Ολα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι είναι μύθος η αστική θέση πως η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού. 

Μέσα από όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους (π.χ. Εκπαίδευση) και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. ΜΜΕ, ΜΚΔ, πολιτιστική βιομηχανία) διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. 

Εμποτίζουν τα παιδιά από τη νηπιακή κιόλας ηλικία με τις σάπιες αστικές ιδέες, αξίες και τον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής: 

Τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, τον ναρκισσισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική εξουσία και ιδεολογία «επενδύουν» στη διαμόρφωση σκέψης και στάσης στις νεανικές συνειδήσεις με κριτήριο την υπεράσπιση του «αιώνιου καπιταλισμού», το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τη δαιμονοποίηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα, τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό.

Η γονεϊκότητα, ως συμβολή των γονέων στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, δεν είναι μια ουδέτερη έννοια, αποσπασμένη από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων (με πυρήνα τους τις σχέσεις ιδιοκτησίας) και η εξέλιξή τους επιδρούν και συνεπάγονται και διαφορετικές υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ τους.
Περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη φροντίδα του παιδιού

Και στο σύγχρονο περιεχόμενο της γονικής σχέσης, όπως διαμορφώνεται με βάση τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, επιδρά η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Αναπαράγεται ότι το παιδί αποτελεί «επένδυση για το μέλλον», με κριτήριο το καπιταλιστικό συμφέρον για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, όπου η φροντίδα του παιδιού τίθεται στο επίκεντρο της οικογενειακής ζωής (σε σχέση με τα προηγούμενα ταξικά εκμεταλλευτικά συστήματα, όπου το παιδί σηματοδοτούσε περισσότερα εργατικά χέρια στο πλαίσιο της διευρυμένης οικογένειας), ως αποκλειστική γονική ευθύνη. Εμφανίζεται η ιδέα του «πολύτιμου παιδιού».

Σε αυτό το έδαφος, η πλειοψηφία των γονιών και ιδίως των μητέρων - που μετά βασάνων και κόπων κατορθώνουν να τεκνοποιήσουν - εσωτερικεύουν την αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα του παιδιού. Ετσι, θυσιάζουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους σε ένα ατελείωτο πήγαινε - έλα στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο διάβασμα κ.λπ., που όχι μόνο εξαντλεί τους γονείς οικονομικά, σωματικά και ψυχικά. Σε τελική ανάλυση αφυδατώνει το δημιουργικό περιεχόμενο της σχέσης με το παιδί.

Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη νεανική ανεργία ή/και ημιαπασχόληση, η οικονομική - αλλά και συναισθηματική - εξάρτηση των παιδιών από την οικογένεια, η συγκατοίκηση, παρατείνονται πέραν της παιδικής - εφηβικής ηλικίας. Ετσι, μπαίνουν εμπόδια στην αυτοτελή ανάπτυξη του νέου / νέας σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής και δράσης (εργασία, διαπροσωπικές - ερωτικές σχέσεις), δηλαδή στη δυνατότητα να «στέκονται στα πόδια τους», να αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται στρεβλές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της γονικής σχέσης, υιοθετώντας απόψεις «εγώ μόνο ξέρω το καλύτερο για το παιδί μου» και έναν υπερπροστατευτικό τρόπο ανατροφής, που στην ουσία αποκόπτει τη γονική σχέση από τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις.
Συντροφικές σχέσεις και γονεϊκότητα στη σύγχρονη οικογένεια

Για να μπορεί η γονική σχέση, η ευθύνη του κάθε γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού να αναβαθμίζεται και να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο κρατικής προστασίας και στήριξης. Δηλαδή πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την ανάπτυξη καθολικά όλων των παιδιών.

Από αυτήν την άποψη, η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κατάργηση της εκμεταλλευτικής οικονομικής βάσης. Απαιτεί κράτος θεμελίωσης της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Απαιτεί την προετοιμασία των μελλοντικών γονιών με ευθύνη του κράτους, την πρόσβαση στη σύγχρονη επιστημονική γνώση για την τεκνοποίηση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, με την ανάλογη κρατική υποστήριξη (υποδομές, εκπαίδευση, μείωση του υποχρεωτικού εργάσιμου χρόνου κ.ά.).

Σε τελική ανάλυση, καθοριστικός παράγοντας είναι «σε τι κόσμο» μεγαλώνουν τα παιδιά και με τι όρους, πρώτα από όλα οικονομικούς - κοινωνικούς. Από αυτήν την άποψη, η ευθύνη των γονιών απέναντι στο παιδί σχετίζεται και με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης σε δοσμένες ιστορικά συνθήκες εξέλιξης της ταξικής πάλης, όπως αντανακλάται στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα με υποκειμενικό τρόπο.

Σημαντικός παράγοντας είναι η κοινή προσπάθεια και των δύο γονιών για την εξασφάλιση της γονικής σχέσης με το παιδί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες τους, που μπορεί να αφορούν και συνολικά την απόφασή τους να μην είναι πλέον ερωτικοί σύντροφοι, να μη συμβιώνουν.

Ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να απασχολήσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση η ουσιαστική αναβάθμιση της σχέσης γονιών - παιδιών, με κριτήριο την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού ως αυτοτελούς προσωπικότητας, και όχι σαν επένδυση, σαν μέσο συναισθηματικής στήριξης.

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θεωρητική - ιδεολογική - πολιτική στήριξη των κομμουνιστών γονιών, ώστε με συλλογικό, συντροφικό τρόπο να στηριχθεί η προσπάθεια προσέγγισης της γονικής σχέσης και ευθύνης με διαλεκτικό υλιστικό κριτήριο. Με αυτούς τους όρους μπορεί να ξεπεραστεί στη σκέψη που εντοπίζει ως το καθοριστικό στη γονική σχέση να αποτελεί ο γονιός απλά ένα «καλό πρότυπο» για το παιδί. Κυρίως είναι ανάγκη να διαπεράσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση πιο βαθιά πώς θα διαπερνούν κάθε πλευρά της προσωπικής ζωής, άρα και την οικογενειακή, η κομμουνιστική στάση στην εργασία, στο κίνημα, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα στην κομματική ζωή, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων όλου του λαού, η πάλη ενάντια στον ατομικισμό, κυρίως η ανάπτυξη διαλεκτικού υλιστικού τρόπου σκέψης. Τελικά αφορά στην προσπάθεια να γίνονται αναπόσπαστο στοιχείο των ερωτικών - συντροφικών σχέσεων, της ίδιας της σχέσης με το παιδί.

Η ευθύνη των γονέων απέναντι στα παιδιά αφορά κυρίως στην προετοιμασία τους για να γνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν την κοινωνική πραγματικότητα και να παλέψουν για να την αλλάξουν. Μέσα από την αλληλεπίδραση του παιδιού με το περιβάλλον του, μέσα από τη δραστηριότητά του, αντανακλάται στη συνείδησή του, στις ψυχικές του λειτουργίες, η αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή η προετοιμασία του παιδιού για τις «θύελλες» που είναι μπροστά μας, τους «σεισμούς που μέλλονται να έρθουν», μπορεί να στηριχθεί πιο ουσιαστικά στη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης των γονιών στην ανατροφή του παιδιού, με την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των οικονομικών - κοινωνικών - πολιτικών παραγόντων που επιδρούν στη διαπαιδαγώγηση και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Στο κείμενο των Θέσεων για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αναφέρεται ότι «την περίοδο που εξετάζουμε ήταν πιο έντονο το αποτύπωμα στη σκέψη και τη στάση γυναικών του κομματικού περίγυρου, ακόμα και κομματικών δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής αντίληψης περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών... Συνεπώς, καθοδηγητικά χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα για τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες νέους γονείς, με πολύπλευρα ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά μέτρα στήριξής τους. Κυρίως, αφορά στην προετοιμασία των νεότερων σε ηλικία κομματικών δυνάμεων, η οποία να στηρίζεται στην πιο βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, την εξέλιξή της και των καθηκόντων της στις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές συνθήκες, για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης» (σελίδα 57).

Ι. Γ.

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 - Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025

Το απόσπασμα που παραθέτετε από το επίσημο κείμενο των Θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο αναδεικνύει μια σημαντική εσωκομματική και ιδεολογική διαπίστωση: την επίδραση της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας ακόμα και στο εσωτερικό ή τον περίγυρο του κομματικού μηχανισμού. [1]
Συγκεκριμένα, το κείμενο εστιάζει στα εξής κρίσιμα σημεία:
Η κριτική στην «ατομική - οικογενειακή ευθύνη»: 

Το Κόμμα εντοπίζει ότι η κυρίαρχη αστική αντίληψη, η οποία μετακυλίει την ευθύνη της ανατροφής και της φροντίδας των παιδιών αποκλειστικά στην οικογένεια (και ιδιαίτερα στη γυναίκα), έχει επηρεάσει τη σκέψη μελών και φίλων του. Όπως συμπληρώνεται στο κείμενο, η τάση αυτή ενισχύθηκε σημαντικά κατά την περίοδο της πανδημίας, σε ένα περιβάλλον όπου οι κοινωνικές δομές φροντίδας συνεχώς εμπορευματοποιούνται. [1]
Η ανάγκη για καθοδηγητική στήριξη: Αναγνωρίζεται η ανάγκη λήψης «πολύπλευρων ιδεολογικών - πολιτικών - οργανωτικών μέτρων» για τη στήριξη των νέων γονιών που είναι ενταγμένοι στο κίνημα. [1]
Η ιδεολογική θωράκιση των νεότερων δυνάμεων: Προτάσσεται ως βασικό καθήκον η βαθύτερη αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής αντίληψης για τον θεσμό της οικογένειας, την ιστορική της εξέλιξη και τον κοινωνικό χαρακτήρα της γονικής ευθύνης, απέναντι στην αποσπασματική ή ιδιοτελή αστική ερμηνεία της. [1]

VIVA La REVOLUCION: Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?

VIVA La REVOLUCION: Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?:  

 

Μαρία μου 📩 Επιμένεις λοιπόν χωρίς Χρώματα ?

 

Ζάντε Ρεβολουσιον

7 ώρ. ·

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

Μαρία μου εμείς οι εργάτες,
νιώθουμε τον πόνο σου και είμαστε μαχητικά κοντά σου αλληλέγγυοι, όπως και με τους υπόλοιπους 56 συγγενείς που το αστικό κράτος από την πολιτική του στους σιδηρόδρομους, θυσίασε για το κέρδος.. τα παιδιά σας.
Όπως και των θυμάτων στο Μάτι, στην Μάνδρα, στους δρόμους καρμανιόλα.. στις εργασιακές γαλέρες της χώρας μας που κάθε δεύτερη ημέρα θυσιάζεται και ένας εργάτης για τα κέρδη της εργοδοσίας..
Όπως και στα θύματα των πολέμων στη γειτονιά μας και πιο δίπλα όλου του κόσμου για να χορτάσει αίμα ο δράκουλας-κέρδος των μεγιστάνων του πλανήτη μας..

Μαρία μου συμπάθιο που μπορεί να σε θίξω αλλά μέχρι σήμερα Δεν σε άκουσα να μιλάς για τα παραπάνω θύματα που συντροφεύουν την κόρη σου-μαςΔεν Σε είδα σε κάποια κινητοποίηση για Αυτά, των εργαζομένων ή των Αγροτών σήμερα..
Μαρία μου, μακριά από κόμματα και χρώματα λες, το αίμα του παιδιού σου είχε όμως χρώμα..
τα εργατικά και άλλα εγκλήματα στη χώρα μας, στη Γάζα, στο κόσμο, έχει χρώμα, το ίδιο χρώμα που είχε το αίμα του παιδιού σου..
Επιμένεις λοιπόν χωρίς χρώματα ?

Μαρία μου το αίμα του Φύσσα του Λουκμάν κλπ έχει χρώμα.. αλλά μέχρι τώρα Δεν σε είδαμε να κάνεις κάποια δήλωση ενάντια στην εγκληματική οργάνωση που έδωσαν την εντολή να χρησιμοποιηθεί το μαχαίρι για να χυθεί το αίμα..
Μαρία μου, από τις ελλείψεις στα Νοσοκομεία σε Γιατρούς κλπ που πληρώνει εκατόμβες θυμάτων καθημερινά ο Λαός μας, Αυτά τα θύματα που η πολιτική του κέρδους θυσιάζει, έχει πολιτικό χρώμα..
Στα αδιέξοδα που εγκλωβίζει αυτό το ταξικό σύστημα το λαό, αλλά ιδιαίτερα τα παιδιά μας στο σχολειό, στο χωράφι, στο πανεπιστήμιο, στα 13ωρα της ταξικής γαλέρας έχει πολιτικό χρώμα..
Τώρα Μαρία μου μόνο κάποιος αφελής ή ανίδεος μπορεί να πιστεύει πως απ' τη δικαιοσύνη αυτού του αστικού κράτους ή των θεσμών της ΕΕ, θα βρει δικαίωση, όταν τα εγκλήματα τους, όπως ανέφερα παραπάνω είναι καθημερινά σε όλες τις δραστηριότητες στη ζωή μας..
Αυτό το σύστημα που ζούμε Μαρία μου λέγεται καπιταλισμός και δεν αλλάζει, δεν φτιασιδώνεται.. μόνο Ανατρέπεται απ΄τη Πρωτοπορία όσων δίνουν το Αίμα τους, με τους συμμάχους τους (που αντιμετωπίζουν τα ίδια θέματα) και
το Κόκκινο από αίμα, όπως της κόρης σου, Κόμμα τους ! Αν Όντως Θες να Βρει Δικαίωση το Αίμα του Παιδιού Σου Έλα Κοντά μας, Μαζί μας να Σταματήσουμε να Χύνουν το Αίμα Μας... 
                                                     ***************& Aπ΄το fb: 

Manos Saridakis

2 ώρ. ·

Λοιπόν. Υπάρχει το ΚΚΕ και υπάρχουν και πολλές άλλες πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς.

Και το ΚΚΕ και οι άλλες οργανώσεις έχουν τις επίσημες ιστοσελίδες τους, και επίσης και για το ΚΚΕ και για τις άλλες οργανώσεις υπάρχουν μια σειρά φιλικά προσκείμενες ιστοσελίδες, όχι επίσημες, αλλά στημένες και διαχειριζόμενες από φίλους ή οπαδούς τους, που προωθούν τις θέσεις τους.

Όμως μόνο για το ΚΚΕ υπάρχουν εχθρικές ιστοσελίδες, δηλαδή ιστοσελίδες που το μόνο τους μέλημα είναι ο αντιΚΚΕς λόγος.

Ενώ δηλαδή δεν υπάρχουν ιστοσελίδες με αντι-ΚΚΕμλ, αντι-ΕΕΚ, αντι-ΝΑΡ, αντι-ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή αντι-ΑΡΑΣ περιεχόμενο, για το ΚΚΕ υπάρχουν πολλές, και ιστοσελίδες, και fb groups, και λογαριασμοί Χ, που το μόνο που κάνουν είναι να έχουν αντι-ΚΚΕ λόγο, και μάλιστα χωρίς να στηρίζουν κάποια άλλη οργάνωση.

Να σημειώσουμε εδώ ότι η διαχείριση τέτοιων σελίδων απαιτεί πολύ χρόνο, προσπάθεια, δουλειά κ.α.

Τα ερωτήματα λοιπόν είναι: 1) Γιατί μόνο για το ΚΚΕ υπάρχουν αποκλειστικά αντι-ΚΚΕ σελίδες (και όχι για άλλες οργανώσεις);

και 2) Γιατί γίνεται αυτό, γιατί κάποιος να αφιερώνει τόση προσπάθεια μόνο για αντιΚΚΕ λόγο, χωρίς να στηρίζει κάποια άλλη οργάνωση;

Γιατί να αφιερώνεις τεράστια προσπάθεια, χρόνο και πόρους να θες να διώξεις κόσμο από το ΚΚΕ χωρίς να σε νοιάζει να τους πας κάπου συγκεκριμένα;

Takis Varelas

Η απολεπιση ειναι φυσικό φαινομενο. Ο καθε ζωντανός οργανισμός βρίσκεαι σε διαπάλη. 

Για παραδειγμα, στο ανθρώπινο σώμα, εχουμε ενα τρανταχτο παραδειγμα. Την διαπαλη των ερυθρών και λευκων αιμοσφαρίων. 

Μηπως δεν είχαμε ακραια εκφραση στο εμφύλιο στη Οκτωβιανη Επανασταση μεταξυ των Λευκοφρουρων και του Κοκκινου Στρατού;

 Τι να κανουμε, αυτά εχει η πολιτική πάλη! Στο δια ταυτα, ας αναλογιστουν οι αναπαραγωγοί της διαχρονικής λαθολογίας το σκοπο της διαρκούς αναπαραγωγής. 

Οταν ζεις μονο για αυτό, σημαινει πως δεν ζεις την πραγματική ζωή, αρα δεν μπορείς να την πάς, ουτε ενα βήμα μπροστά.

"ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" 51 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

 

Από Ερη Ριτσου:
Επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σήμερα και το τρίπτυχο του συνθήματος "ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" παραμένει ζητούμενο. Μη νομίζετε δε πως υπάρχουν εξαιρέσεις στον τόπο μας διότι με την ιδιωτικοποίηση και της ιδιωτικοποίησης έχει πάρει η μπάλα και τους "προνομιούχους"!
Κι αν το κομμάτι "ΨΩΜΙ" είναι λυμένο για τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα Εκπαιδευτήρια Κωστέα Γείτονα και στη Σχολή Μωραϊτη, τα "ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" είναι προς αναζήτηση.
Υποθέτω πως εκστασιασμένοι οι γονείς θα πληροφορήθηκαν πως ο νέος ιδιοκτήτης των σχολείων που χρυσοπληρώνουν, θεωρεί τη χώρα μας τριτοκοσμική και τους καθηγητές που διδάσκουν εκεί σκλαβάκια στις βαμβακοφυτείες, χωρίς δικαίωμα λόγου και έκφρασης. Γιατί τί στο καλό θα διδάξει στα παιδιά, και τί πνεύμα ελευθερίας θα μεταφέρει στους μαθητές του ένας εκπαιδευτικός που φιμώνεται ακόμα και στην προσωπική του ζωή;
Διαβάζω λοιπόν πως το fund Inspired Education (πραγματικά "εμπνευσμένη εκπαίδευση") που αγόρασε τα παραπάνω σχολεία, απαγορεύει στους εκπαιδευτικούς να κάνουν αναρτήσεις στις προσωπικές τους σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για θέματα οικονομικά, θρησκευτικά, πολιτικά και να μοιράζονται ή να κάνουν λάικ σε παρόμοιες αναρτήσεις!
Ο Nadim Nsouli, ιδρυτής, επικεφαλής και CEO της Inspired Education, έστειλε ο ίδιος στους εκπαιδευτικούς μέιλ με τις σχετικές απαγορεύσεις στο οποίο, όπως αναφέρει η ΟΙΕΛΕ, περιλαμβάνεται ρήτρα που θίγει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των εκπαιδευτικών (ιδίως τα δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης και της μετάδοσης πληροφοριών και ιδεών) και παραβιάζει ευθέως, μεταξύ άλλων, το ελληνικό Σύνταγμα, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων το οποίο έχει κυρωθεί στην Ελλάδα με τον Ν. 2462/1997.
Με δυο λόγια, ο λαμπρός αυτός επιχειρηματίας γράφει στα παπάρια του το ελληνικό Σύνταγμα και τους διεθνείς κανονισμούς που αφορούν την ελευθερία λόγου και έκφρασης των πολιτών. (Παλιότερα τη λογοκρισία την ασκούσε η Χούντα, Σήμερα στη χώρα μας την ασκούν οι επιχειρηματικές Δυνάμεις Κατοχής που πληρώνονται αδρά κι από πάνω!)
Για να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, βάζω το σχετικό άρθρο στο πρώτο σχόλιο για να ενημερωθούν πληρέστερα όσοι το επιθυμούν:

Με ηλεκτρονική επιστολή-εντολή προς τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς το fund Inspired, ο ιδιοκτήτης των σχολείων CGS (Κωστέα-Γείτονα) και της Σχολή Μωραΐτη, απαγορεύει ρητά αναρτήσεις πολιτικού, θρησκευτικού περιεχομένου, ή θέματα οικονομικών διεκδικήσεων σε social media.

«Αντισυνταγματικός μεσαίωνας στην ιδιωτική εκπαίδευση (…) τρομακτική, οργουελικού τύπου δυστοπία στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς των σχολείων». Με αυτά τα λόγια περιγράφει η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ) την πλήρη απαγόρευση εμπλοκής με ανάρτηση ή ακόμα και like που έχει περιεχόμενο πολιτικού, οικονομικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα, το fund Ιnspired.

Πέρα από το ζήτημα του ελέγχου των πολιτικών και θρησκευτικών φρονημάτων των εκπαιδευτικών που επιχειρεί να επιβάλει η Inspired, η απαγόρευση για την ανάρτηση οικονομικών ζητημάτων είναι πολύ πιθανόν να υποκρύπτει όχι μόνο προσπάθεια φίμωσης των συναδέλφων, αλλά ταυτόχρονα παρεμπόδισης της απόλυτα νόμιμης ενέργειάς τους να διεκδικούν.

Όπως καταγγέλλει η ΟΙΕΛΕ «εμβρόντητοι πληροφορηθήκαμε από προβληματισμένους συναδέλφους μας ότι το fund Inspired που έχει ήδη υπό τον έλεγχό του τα εκπαιδευτήρια CGS (Κωστέα-Γείτονα) και τη Σχολή Μωραΐτη, απέστειλε ηλεκτρονική επιστολή-εντολή σχετικά με την «συμπεριφορά» τους στα social media. Αυτό δεν αφορά μόνο σε επαγγελματικά, αλλά και σε προσωπικά τους κοινωνικά δίκτυα, όπως ρητά αναφέρεται.

«Στο προκλητικό αυτό mail, που αποστέλλεται από τον ίδιο τον Nadim Nsouli, ιδρυτή, επικεφαλής και CEO της Inspired Education, περιλαμβάνεται ρήτρα που θίγει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των εκπαιδευτικών (ιδίως τα δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης και της μετάδοσης πληροφοριών και ιδεών) και παραβιάζει ευθέως, μεταξύ άλλων, το ελληνικό Σύνταγμα, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων το οποίο έχει κυρωθεί στην Ελλάδα με τον Ν. 2462/1997.

Πιο συγκεκριμένα (και ενώ αλλού περιλαμβάνεται η εύλογη επισήμανση για ρητορική μίσους κ.λπ.), ως πρώτο «don’t» για τους εκπαιδευτικούς αναφέρεται η πλήρης απαγόρευση εμπλοκής με ανάρτηση που έχει περιεχόμενο πολιτικού, οικονομικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα! Η ρήτρα αναφέρει: «You should not create, post, share or engage with content of a financial, religious, or political nature».

Εδώ είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για δημοσιεύσεις που προωθούν μίσος, ή φανατισμό ή διχόνοια. Η ρήτρα αυτή απαγορεύει κάθετα, όχι μόνο τη δημιουργία, αλλά και την αποστολή, τον διαμοιρασμό και οποιαδήποτε εμπλοκή (ένα like, πχ!!!) σε περιεχόμενο με πολιτικές ή θρησκευτικές δημοσιεύσεις! Μάλιστα, αναφέρεται στο τέλος του κειμένου ότι οι παραβάτες θα έχουν πειθαρχικές συνέπειες».

Η ΟΙΕΛΕ υπογραμμίζει πως τόσο το Fund όσο και ο επικεφαλής κ. Nsouli «ετοιμάζονται να επιβάλουν μια τρομακτική, οργουελικού τύπου δυστοπία στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς των σχολείων της Inspired. Να καταργήσουν ουσιαστικά την έννοια του πολίτη και στοιχειώδη δικαιώματα που ισχύουν σε κάθε δημοκρατική χώρα».

Η ΟΙΕΛΕ προειδοποιεί ότι θα ζητήσει άμεσα από την Inspired Group την απόσυρση του κειμένου, καθώς και την προσαρμογή της πολιτικής του fund σχετικά με τα κοινωνικά δίκτυα στο ελληνικό Σύνταγμα και στις εγχώριες και ευρωπαϊκές συνθήκες, επιφυλασσόμενη για την προστασία των δικαιωμάτων των ιδιωτικών εκπαιδευτικών.

Και συνεχίζει αναφέροντας πως «θα ζητήσει, επίσης, την παρέμβαση του υπουργού Παιδείας, ελπίζοντας ότι οι πρόσφατες συναντήσεις του με εκπροσώπους των funds δεν σημαίνουν ότι η ελληνική πολιτεία σκοπεύει να επιτρέψει σε κάποιους να παραβιάζουν την εγχώρια έννομη τάξη για να εγκαθιδρύσουν εργασιακό μεσαίωνα και να περιστείλουν στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών».

 

«Αντισυνταγματικός μεσαίωνας στην ιδιωτική εκπαίδευση! Το fund Inspired απαγορεύει στους εκπαιδευτικούς των σχολείων του αναρτήσεις πολιτικού, θρησκευτικού περιεχομένου, ή θέματα οικονομικών διεκδικήσεων σε social media!

Με τους χειρότερους οιωνούς ξεκινά η εποχή των funds στην ιδιωτική εκπαίδευση. Εμβρόντητοι πληροφορηθήκαμε από προβληματισμένους συναδέλφους μας ότι το fund Inspired που έχει ήδη υπό τον έλεγχό του τα εκπαιδευτήρια CGS (Κωστέα-Γείτονα) και τη Σχολή Μωραΐτη, απέστειλε ηλεκτρονική επιστολή-εντολή σχετικά με την «συμπεριφορά» τους στα social media. Αυτό δεν αφορά μόνο σε επαγγελματικά, αλλά και σε προσωπικά τους κοινωνικά δίκτυα, όπως ρητά αναφέρεται!

Στο προκλητικό αυτό mail, που αποστέλλεται από τον ίδιο τον Nadim Nsouli, ιδρυτή, επικεφαλής και CEO της Inspired Education, περιλαμβάνεται ρήτρα που θίγει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα των εκπαιδευτικών (ιδίως τα δικαιώματα της ελεύθερης έκφρασης και της μετάδοσης πληροφοριών και ιδεών) και παραβιάζει ευθέως,  μεταξύ άλλων, το ελληνικό Σύνταγμα, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων το οποίο έχει κυρωθεί στην Ελλάδα με τον Ν. 2462/1997.
Πιο συγκεκριμένα (και ενώ αλλού περιλαμβάνεται η εύλογη επισήμανση για ρητορική μίσους κ.λπ.), ως πρώτο “don’t” για τους εκπαιδευτικούς αναφέρεται η πλήρης απαγόρευση εμπλοκής με ανάρτηση που έχει περιεχόμενο πολιτικού, οικονομικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα! Η ρήτρα αναφέρει:

“You should not create, post, share or engage with content of a financial, religious, or political nature”

Εδώ είναι σαφές ότι δεν πρόκειται για δημοσιεύσεις που προωθούν μίσος, ή φανατισμό ή διχόνοια. Η ρήτρα αυτή απαγορεύει κάθετα, όχι μόνο τη δημιουργία, αλλά και την αποστολή, τον διαμοιρασμό και οποιαδήποτε εμπλοκή (ένα like, πχ!!!) σε περιεχόμενο με πολιτικές ή θρησκευτικές δημοσιεύσεις! Μάλιστα, αναφέρεται στο τέλος του κειμένου ότι οι παραβάτες θα έχουν πειθαρχικές συνέπειες:
“Team members who have violated this or other Inspired Education Group Policies may be subject to disciplinary action” (!!!)
Πέρα από το ζήτημα του ελέγχου των πολιτικών και θρησκευτικών φρονημάτων των εκπαιδευτικών που επιχειρεί να επιβάλει η Inspired, η απαγόρευση για την ανάρτηση οικονομικών ζητημάτων (αλλά και θεμάτων οικονομικής πολιτικής του σχολείου, όπως αναφέρει άλλη ρήτρα), είναι πολύ πιθανόν να υποκρύπτει όχι μόνο προσπάθεια φίμωσης των συναδέλφων, αλλά ταυτόχρονα παρεμπόδισης της απόλυτα νόμιμης ενέργειάς τους να διεκδικήσουν, πχ, υψηλότερο μισθό μέσω συνδικαλιστικής δράσης την οποία να κοινοποιήσουν στις σελίδες τους!

Άρα, οι «εντολές» της Inspired μπορεί να σημαίνουν, μεταξύ πολλών άλλων:

• Ότι δεν μπορείς να αναρτήσεις μια κόσμια κριτική ή, αντιστοίχως, να επιδοκιμάσεις την κυβερνητική πολιτική ή την αντιπολίτευση
• Ότι δεν μπορείς να βάλεις στα κοινωνικά σου δίκτυα μια αφίσα πολιτικού κόμματος ή πολιτικού προσώπου ή να εκφέρεις την άποψή σου για αυτό
• Ότι απαγορεύεται να αναδημοσιεύσεις μια ανακοίνωση συνδικαλιστικής οργάνωσης, ιδίως αν σχετίζεται με τη διεκδίκηση υψηλότερων μισθών/παροχών των ιδιωτικών εκπαιδευτικών αλλά ούτε καν να διατυπώνεις δημόσια την προσωπική σου θέση για όποιο εργασιακό ζήτημα (αφού μπορεί να θεωρηθεί θέμα «οικονομικής ή πολιτικής φύσης», με βάση την ορολογία του κειμένου.)
• Ότι δεν μπορείς να αναφέρεσαι σε ζητήματα τοπικής αυτοδιοίκησης
• Ότι δεν μπορείς να αναφέρεσαι σε θρησκευτικές εορτές (τα «χρόνια πολλά» σε ονομαστικές εορτές να τα επιτρέπει, άραγε, η Inspired και ο επικεφαλής της;)
• Ότι δεν μπορείς ούτε καν να αντιδράσεις με emoticons σε τέτοιες αναρτήσεις-δημοσιεύσεις

Δυστυχώς, φαίνεται ότι ο κ. Nsouli και ο εκπαιδευτικός του οργανισμός ετοιμάζονται να επιβάλουν μια τρομακτική, οργουελικού τύπου δυστοπία στους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς των σχολείων της Inspired. Να καταργήσουν ουσιαστικά την έννοια του πολίτη και στοιχειώδη δικαιώματα που ισχύουν σε κάθε δημοκρατική χώρα. Ας τους υπενθυμίσουμε όμως, μιας που φαίνεται πως θεωρούν (ή κάποιοι τους έχουν πείσει ότι) η Ελλάδα είναι τριτοκοσμική χώρα και οι εκπαιδευτικοί είλωτες-ιθαγενείς, πως το Σύνταγμά μας:

• Στο άρθρο 5 (Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προσωπική ελευθερία), παρ. 1 αναφέρει ότι:

«Kαθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.»

Στο ίδιο άρθρο, παρ, 3, αναφέρεται ότι:

«H προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Kανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.»

• Στο άρθρο 5Α (Δικαίωμα στην πληροφόρηση), ορίζονται επιπλέον τα εξής:

«1. Καθένας έχει δικαίωμα στην πληροφόρηση, όπως νόμος ορίζει. Περιορισμοί στο δικαίωμα αυτό είναι δυνατόν να επιβληθούν με νόμο μόνο εφόσον είναι απολύτως αναγκαίοι και δικαιολογούνται για λόγους εθνικής ασφάλειας, καταπολέμησης του εγκλήματος ή προστασίας δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων. 2. Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19».

• Στο άρθρο 14 (Ελευθερία του Tύπου), παρ. 1, αναφέρεται ότι:

«Kαθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του Tύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Kράτους.»
Επιπλεόν, η Inspired με το απαράδεκτο κείμενό της παραβιάζει και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος στα άρθρα 10 και 11 αναφέρει ότι:

• Άρθρο 10: Ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας

«Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό συνεπάγεται την ελευθερία μεταβολής θρησκεύματος ή πεποιθήσεων καθώς και την ελευθερία εκδήλωσης του θρησκεύματος ή των πεποιθήσεών του, ατομικά ή συλλογικά, δημοσία ή κατ’ ιδίαν, με τη λατρεία, την εκπαίδευση, την άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων και τις τελετές»

• Άρθρο 11: Ελευθερία έκφρασης και πληροφόρησης

«Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία γνώμης και την ελευθερία λήψης ή μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, χωρίς την ανάμειξη δημοσίων αρχών και αδιακρίτως συνόρων»
Περαιτέρω, η ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης προβλέπεται από το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα από το 1948. Συγκεκριμένα προβλέπεται: «Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο».

Ακόμα, το άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων το οποίο έχει κυρωθεί στην Ελλάδα με τον Ν. 2462/1997, ορίζει ότι: «1. Κανείς δεν πρέπει να υπόκειται σε διακριτική μεταχείριση και να παρενοχλείται για τις απόψεις του. 2. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία της αναζήτησης, της λήψης και της μετάδοσης πληροφοριών και απόψεων κάθε είδους, ανεξαρτήτως συνόρων, προφορικά, γραπτά, σε έντυπα, σε κάθε μορφή τέχνης ή με κάθε άλλο μέσο της επιλογής του».

Η ΟΙΕΛΕ θα ζητήσει άμεσα από την Inspired Group την απόσυρση του κειμένου, καθώς και την προσαρμογή της πολιτικής του fund σχετικά με τα κοινωνικά δίκτυα στο ελληνικό Σύνταγμα και στις εγχώριες και ευρωπαϊκές συνθήκες, επιφυλασσόμενη για την προστασία των δικαιωμάτων των ιδιωτικών εκπαιδευτικών. Θα ζητήσει, επίσης, την παρέμβαση του Υπουργού Παιδείας, ελπίζοντας ότι οι πρόσφατες συναντήσεις του με εκπροσώπους των funds δεν σημαίνουν ότι η ελληνική πολιτεία σκοπεύει να επιτρέψει σε κάποιους να παραβιάζουν την εγχώρια έννομη τάξη για να εγκαθιδρύσουν εργασιακό μεσαίωνα και να περιστείλουν στοιχειώδη δικαιώματα των πολιτών.

Τέλος, θα ζητήσει από τα πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα αλλά και από τον Σύνδεσμο των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων, να τοποθετηθούν για το ζήτημα».

Aπό .koutipandoras.gr

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΚΙΒΩΤΟ» ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

#είναι πρόκληση η σημερινή κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα να κάνουν ότι πέφτουν από τα σύννεφα, όταν αποσύρουν όλο και περισσότερο την κρατική ευθύνη για την παιδική προστασία, με την πολιτική της υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης των αντίστοιχων κρατικών δομών και υπηρεσιών. 

Οταν θεωρούν δεδομένη την εμπλοκή την «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» στον ευαίσθητο αυτό τομέα, όπου οι ιδιωτικές δομές παίρνουν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών και ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων, ακόμα και βραβεία...

«Αποϊδρυματοποίηση»: Αυτός είναι ο στόχος της κυβέρνησης ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ#

Με οργή παρακολουθούμε εδώ και μέρες τις φρικιαστικές αποκαλύψεις για τα περιστατικά κακοποίησης παιδιών που φιλοξενούνταν στη MKO «Κιβωτό του Κόσμου». 

Τα όσα καταγγέλλονται επιβεβαιώνουν τη διαχρονική θέση του ΚΚΕ ότι η προστασία των παιδιών που έχουν στερηθεί τις οικογένειές τους δεν μπορεί να αφήνεται στα χέρια των κάθε είδους ιδιωτών, ΜΚΟ, επιχειρηματιών, εκκλησιαστικών ιδρυμάτων και διαφόρων «φιλάνθρωπων».

Γι' αυτό, είναι πρόκληση η σημερινή κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα να κάνουν ότι πέφτουν από τα σύννεφα, όταν αποσύρουν όλο και περισσότερο την κρατική ευθύνη για την παιδική προστασία, με την πολιτική της υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης των αντίστοιχων κρατικών δομών και υπηρεσιών. 

Οταν θεωρούν δεδομένη την εμπλοκή την «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» στον ευαίσθητο αυτό τομέα, όπου οι ιδιωτικές δομές παίρνουν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών και ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων, ακόμα και βραβεία...
«Αποϊδρυματοποίηση»: Αυτός είναι ο στόχος της κυβέρνησης ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ



Σε συνθήκες ακρίβειας, έντασης της φτώχειας και των λαϊκών προβλημάτων, με νέες εισροές ασυνόδευτων προσφυγόπουλων εξαιτίας των ιμπεριαλιστικών πολέμων, σε συνθήκες που αυξάνονται οι κοινωνικές παθογένειες και μέσα στην οικογένεια, όπως η ενδοοικογενειακή βία, αντικειμενικά αυξάνονται οι οικονομικοί - κοινωνικοί παράγοντες που εν δυνάμει μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση των περιπτώσεων παιδιών τα οποία θα χρειαστούν εξειδικευμένη φροντίδα.

Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα, τόσο η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι με την πολιτική τους βάζουν τέλος στα «ιδρύματα» και ενισχύουν την οικογενειακού τύπου εναλλακτική φροντίδα.

Ο στόχος της κυβέρνησης, όπως ανέφερε η υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Δόμνα Μιχαηλίδου, «είναι στο τέλος αυτής της δεκαετίας να εκλείψει εντελώς το μοντέλο ιδρυματικής φροντίδας, στηρίζοντας και ενδυναμώνοντας τον θεσμό της αναδοχής». 

Είναι προκλητικό να βαφτίζουν έτσι τις δημόσιες δομές παιδικής προστασίας, αφήνοντας ερωτηματικά για να συγκαλύψουν τις δικές τους εγκληματικές, άκρως κακοποιητικές ευθύνες για την τραγική κατάσταση και τις δραματικές ελλείψεις σε μόνιμο προσωπικό στις δομές του δημόσιου τομέα, ενώ οι δομές του ιδιωτικού τομέα αφήνονται να ανθίζουν.

Εξίσου αντιδραστική είναι η προσπάθεια να φέρουν σε αντιπαράθεση τις κρατικές δομές οργανωμένης φιλοξενίας με την εναλλακτική οικογενειακού τύπου φροντίδα. 

Η εξωιδρυματική αποκατάσταση των παιδιών που στερούνται τη φυσική τους οικογένεια, σε κατάλληλα περιβάλλοντα, σαφώς και είναι η καλύτερη επιλογή για τα περισσότερα παιδιά.
Ταυτόχρονα, είναι αναγκαία η ύπαρξη σύγχρονων δημόσιων δομών παιδικής προστασίας, μέχρι την ένταξη του παιδιού σε ποιοτικό και ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον με επιστημονικά - κοινωνικά κριτήρια. 

Η διεπιστημονική στήριξη των απροστάτευτων παιδιών είναι προϋπόθεση ώστε να μπορέσουν να επουλώσουν τις τραυματικές τους εμπειρίες. 

Δεν μπορεί να αφήνεται στον αλτρουισμό, στη φροντίδα που θα τους προσφέρουν οι ανάδοχοι ή θετοί γονείς.

Μέσα από τέτοια κάλπικα διλήμματα, που αναπαράγει και ο ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθούν να βγει από το «κάδρο» η συζήτηση και η διεκδίκηση των οικονομικών και κοινωνικών όρων ώστε να μειωθούν τα αιτήματα για την ιδρυματική φροντίδα των παιδιών, να ενισχυθούν ουσιαστικά οι θεσμοί της υιοθεσίας και της αναδοχής.

Οταν η εναλλακτική οικογενειακού τύπου φροντίδα υποτάσσεται στην εμπορευματοποίηση

Προγράμματα εξωιδρυματικής φροντίδας θεωρούνται η αναδοχή και η τεκνοθεσία. Η αναδοχή αφορά την ανάληψη της φροντίδας ενός ανήλικου έως 16 ετών από ανάδοχη οικογένεια ή ανάδοχο άτομο. 

Εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπου ένα παιδί στερείται τη φροντίδα και τη στήριξη της φυσικής οικογένειας λόγω έκτακτων ή χρόνιων προβλημάτων, όπως ασθένεια γονέων, ατύχημα, διαπίστωση ακαταλληλότητάς τους κ.ο.κ.

Η ανάδοχη οικογένεια δεν υποκαθιστά, αλλά αναπληρώνει την «αδύναμη» φυσική οικογένεια. Είναι υποχρέωση των ανάδοχων γονέων να διευκολύνουν την επικοινωνία και τη διατήρηση των προσωπικών σχέσεων μεταξύ ανηλίκου και φυσικών γονέων, από τη στιγμή που δεν υπάρχει δικαστική απόφαση και δεν βλάπτει τα συμφέροντα του ανηλίκου.

Η τεκνοθεσία είναι η διαδικασία που αποσκοπεί στη μόνιμη οικογενειακή και κοινωνική αποκατάσταση του παιδιού που για διάφορους λόγους δεν μπορεί να ζήσει με τη φυσική του οικογένεια. Το παιδί τοποθετείται ως ισότιμο μέλος στη θετή οικογένεια και οι θετοί γονείς έχουν όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα της γονικής μέριμνας.

Αλήθεια, πώς σκοπεύει η κυβέρνηση να ενισχυθεί ο θεσμός της εναλλακτικής οικογενειακού τύπου φροντίδας, ο αναγκαίος επιστημονικός έλεγχος, η καταλληλότητα και η στήριξη των ανάδοχων και θετών γονιών, όταν είναι αποδεκατισμένες από προσωπικό οι κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων και των Περιφερειών, που ανάμεσα στα άλλα έχουν στην ευθύνη τους τον έλεγχο των καταγγελιών για παραμέληση, κακοποίηση και επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης παιδιών;

Πώς στηρίζεται κάθε απροστάτευτο παιδί όταν συνεχίζεται η πολυήμερη ή και πολύμηνη παραμονή του στα δημόσια παιδιατρικά νοσοκομεία ή στα αστυνομικά τμήματα, προσθέτοντας κι άλλες τραυματικές εμπειρίες σε όσα έχει ήδη βιώσει;

Το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο για την αναδοχή

Στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση - που ενισχύει την ιδιωτικοποίηση στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής - είναι και οι αλλαγές που φέρνει η κυβέρνηση της ΝΔ στο θεσμικό πλαίσιο της αναδοχής παιδιών. 

Αφορούν:Την απλοποίηση της διαδικασίας και τη μείωση του χρόνου της κοινωνικής έρευνας και της εκπαίδευσης για την αναδοχή (έως 6 μήνες).
Τη διεύρυνση των ηλικιακών ορίων των υποψήφιων αναδόχων. Από 30 έως 60 ετών, που ήταν το όριο μέχρι σήμερα, η αναδοχή είναι πλέον εφικτή για ηλικίες 25 έως 75 ετών.
Τη μέγιστη ηλικιακή διαφορά μεταξύ παιδιού και αναδόχου, που είναι τα 50 έτη.
Μηνιαίο επίδομα αναδοχής για κάθε ανάδοχο (από 325 ευρώ για παιδιά τυπικής ανάπτυξης, φτάνει μέχρι τα 2.000 ευρώ για παιδιά με αναπηρία). 

Αυτές οι αλλαγές δεν είναι καμιά πρωτοτυπία της κυβέρνησης. 

Ερχονται να πατήσουν στον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ «Μέτρα για την προώθηση των θεσμών της αναδοχής και της υιοθεσίας», που ψηφίστηκε το 2018.

Πιο συγκεκριμένα, με άρθρο του νόμου του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο διατηρείται από τη σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, ορίζονται οι περιπτώσεις των ανηλίκων που μπορούν να τοποθετηθούν σε ανάδοχο γονέα με σύμβαση! Η συμβατική αναδοχή επί της ουσίας είναι ιδιωτική αναδοχή!

Ο δικαστικός έλεγχος είναι μία παραπάνω ασφαλιστική δικλίδα και το παραμέρισμά του αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια να τεθεί ένα παιδί σε κίνδυνο. 

Ουσιαστικά το ζήτημα της παιδικής προστασίας αντιμετωπίζεται στη βάση της ατομικής ευθύνης των ανάδοχων γονιών, προκειμένου το κράτος να μην έχει καμία ευθύνη.

Ο απαράδεκτος θεσμός του επαγγελματία ανάδοχου

Στον εν λόγω νόμο, ανάμεσα σε άλλα θεσπίστηκε για πρώτη φορά ο απαράδεκτος εμπορευματικός θεσμός του επαγγελματία ανάδοχου, τον οποίο ενισχύει τώρα η κυβέρνηση της ΝΔ. 

Ανατίθεται η αναδοχή παιδιών με αναπηρία ή σοβαρές ψυχικές διαταραχές, με δικαστική απόφαση, σε επαγγελματίες που προσφέρουν υπηρεσίες έναντι μηνιαίας αντιμισθίας και ασφάλισης.

Ομως η αναδοχή είναι ύψιστη πράξη αλτρουισμού και βοήθειας προς το απροστάτευτο παιδί, και δεν ταιριάζει να γίνεται επάγγελμα. 

Η εμπειρία από το εξωτερικό έχει δείξει ότι οι επαγγελματίες ανάδοχοι ένιωθαν περισσότερο επαγγελματίες και λιγότερο γονείς, γι' αυτό και υπάρχουν παιδιά που έχουν αλλάξει έως και δέκα διαφορετικούς επαγγελματίες αναδόχους, με σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη.

Βέβαια, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει την κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και την προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι η ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών αλλά η προώθηση της βασικής πολιτικής κατεύθυνσης της ΕΕ για κλείσιμο των ιδρυμάτων προστασίας του παιδιού. 

Γι' αυτό και δεν διστάζει να θεσμοθετήσει και την επαγγελματική αναδοχή.

Ταυτόχρονα, τόσο η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνουν ανέγγιχτο το πλαίσιο των ιδιωτικών υιοθεσιών, δηλαδή των υιοθεσιών που διεξάγονται εκτός των δημόσιων ιδρυμάτων, κάτι που δημιουργεί σοβαρό προβληματισμό.

Οσο διατηρείται με τη βούλα του νόμου αυτή η κατάσταση στην παιδική προστασία, με την εμπλοκή ιδιωτών στην ιδρυματική φροντίδα και στην εναλλακτική οικογενειακού τύπου φροντίδα, τόσο ενισχύεται το έδαφος για να αναπαράγονται αυτά τα αποτρόπαια περιστατικά σε βάρος των απροστάτευτων παιδιών, κάτι που μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στην εμπορία παιδιών.

Τα δικαιώματα του παιδιού μπορούν να «ανθίσουν» στη σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία

Η αντίληψη του ΚΚΕ για την παιδική προστασία έχει αφετηρία τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες του παιδιού. 

Από αυτήν τη σκοπιά αντιμετωπίζει τις υποχρεώσεις των γονιών - φυσικών, ανάδοχων, θετών - απέναντι στα παιδιά, σε οποιασδήποτε μορφής συμβίωση. 

Ιδιαίτερα η προστασία των παιδιών που έχουν υποστεί οποιασδήποτε μορφής κακοποίηση, των παιδιών που έχουν στερηθεί τη φυσική τους οικογένεια, πρέπει να αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του κράτους.

Η προστασία τους, η ψυχοκοινωνική αποκατάστασή τους, είναι αναγκαίο να συνδυάζει τη φροντίδα σε σύγχρονες δημόσιες κοινωνικές δομές, που θα βρίσκονται μέσα στη γειτονιά, όχι απομονωμένες, ώστε να πηγαίνουν σχολείο, σε αθλητικές, πολιτιστικές δραστηριότητες μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, και αυτό να συνδυάζεται με τη ζωή στην οικογένεια με αναδοχή.

 Απαιτείται επιστημονική, κοινωνική ευθύνη για την καταλληλότητα της αναδοχής και της τεκνοθεσίας, από διεπιστημονική ομάδα, και όχι αυτό να γίνεται με στενά οικονομικά κριτήρια.

Αυτά προϋποθέτουν μια κοινωνία που στο επίκεντρο έχει τον εργαζόμενο άνθρωπο, τις σύγχρονες ανάγκες του και τις δυνατότητες του 21ου αιώνα, απαλλαγμένη από την ταξική εκμετάλλευση και καταπίεση, τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία. 

Εκεί μπορούν να «ανθίσουν» τα δικαιώματα και οι ανάγκες όλων των παιδιών, εξασφαλίζοντας όλες τις αναγκαίες οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την ολόπλευρη ανάπτυξή τους.

https://www.902.gr/