ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Takis Moschov
20.9.26 ·

«Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα.»
- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936

«Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.»
- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940

«Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών.»
- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940
.........................................................................................................................................
Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967.
Γεννήθηκε το 1901 στην Γερμανία. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο με ειδικότητα στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και αργότερα, ως ακαδημαϊκός, ασχολήθηκε με το εμπορικό και εταιρικό δίκαιο. Κατά τη ναζιστική περίοδο στη Γερμανία, διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στο πρόγραμμα Gleichschaltung, το οποίο προωθούσε το ναζιστικό καθεστώς, και είχε σαν στόχο τον ολοκληρωτικό έλεγχο και τον συντονισμό κάθε πτυχής της κοινωνίας.
Αρμοδιότητά του ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου νομικών πλαισίων, τα οποία θα εφαρμόζονταν σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, όταν το Τρίτο Ράιχ θα επικρατούσε στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι στους δημόσιους λόγους του, ο Hallstein μιλούσε για την «Μεγάλη Γερμανία».
Ακόμη, ο Hallstein διετέλεσε μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (Nationalsozialistische Lehrerbund, NSLB), που προσδοκούσε την πλήρη ναζιστικοποίηση της εκπαίδευσης. Για τον λόγο αυτό, στην Ένωση συμμετείχαν εκπαιδευτικοί που ήταν δοκιμασμένοι για τα πολιτικά τους φρονήματα. Συμμετείχε ακόμη στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Επαγγελματιών Νομικών (Nationalsozialistischer Rechtswahrerbund, NSRB), στον οργανισμό Εθνικοσοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt, NSV), αλλά και στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Λεκτόρων (Nationalsozialistischer Deutscher Dozentenbund, NSDDB), στόχος της οποίας ήταν η αύξηση της επιρροής στα πανεπιστήμια και ο πολιτικός έλεγχος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αυστηρώς ρατσιστικά κριτήρια.

«Να ξεριζώσουμε καθετί που δεν είναι γερμανικό από το χώρο των γραμμάτων», ήταν το σύνθημα του συνδέσμου. Επίσης, ο Hallstein ήταν μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης για την Προστασία από Αεροπορική Επιδρομή (Nationalsozialistischer Luftschutzbund, RLB). Παρόλα αυτά, δεν υπήρξε οργανωμένο μέλος του Ναζιστικού κόμματος Γερμανίας (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) … τουλάχιστον όχι επίσημα.
Δήλωνε μάλιστα ότι κρατούσε αποστάσεις από τους Ναζί… Παρόλα αυτά, αν εστιάσει κανείς στην ουσία, εύκολα καταλαβαίνει ότι ο Walter Hallstein αποτέλεσε βασικό θεμελιωτή του γερμανικού εκφασισμού.

ΟΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

"Η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το κοινό μας σπίτι, την ομπρέλα που σκεπάζει όλα τα κράτη - μέλη της", "το Ευρωπαϊκό όραμα αποτελεί κοινή κληρονομιά για όλους του λαούς της Ευρώπης". 

Αυτά και άλλα πομπώδη λόγια ακούμε συνεχώς από την πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος, εγχώριου και ξένου. 

Για να εξετάσουμε την αλήθεια πίσω από αυτές τις διακηρύξεις, καλό θα είναι να κάνουμε μια αναδρομή στις ρίζες της Ευρωπαϊκή Ένωσης, εμβαθύνοντας στους πραγματικούς σκοπούς της συγκρότησης της.
Ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν ο Walter Hallstein, που θεωρείται ο πατέρας του οικοδομήματος. 

Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη και ιθύνων νους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (προπομπός της Ε.Ε.) το 1952 και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 1958 μέχρι το 1967. 

Γεννήθηκε το 1901 στην Γερμανία. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο με ειδικότητα στο ιδιωτικό διεθνές δίκαιο και αργότερα, ως ακαδημαϊκός, ασχολήθηκε με το εμπορικό και εταιρικό δίκαιο. Κατά τη ναζιστική περίοδο στη Γερμανία, διαδραμάτισε εξέχοντα ρόλο στο πρόγραμμα Gleichschaltung, το οποίο προωθούσε το ναζιστικό καθεστώς, και είχε σαν στόχο τον ολοκληρωτικό έλεγχο και τον συντονισμό κάθε πτυχής της κοινωνίας. 

Αρμοδιότητά του ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου νομικών πλαισίων, τα οποία θα εφαρμόζονταν σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα, όταν το Τρίτο Ράιχ θα επικρατούσε στην Ευρώπη. Να σημειωθεί ότι στους δημόσιους λόγους του, ο Hallstein μιλούσε για την “Μεγάλη Γερμανία”. Ακόμη, ο Hallstein διετέλεσε μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης Εκπαιδευτικών (Nationalsozialistische Lehrerbund, NSLB), που προσδοκούσε την πλήρη ναζιστικοποίηση της εκπαίδευσης.

 Για τον λόγο αυτό, στην Ένωση συμμετείχαν εκπαιδευτικοί που ήταν δοκιμασμένοι για τα πολιτικά τους φρονήματα. Συμμετείχε ακόμη στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Επαγγελματιών Νομικών (Nationalsozialistischer Rechtswahrerbund, NSRB), στον οργανισμό Εθνικοσοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt, NSV), αλλά και στην Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανική Ένωση Λεκτόρων (Nationalsozialistischer Deutscher Dozentenbund, NSDDB), στόχος της οποίας ήταν η αύξηση της επιρροής στα πανεπιστήμια και ο πολιτικός έλεγχος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αυστηρώς ρατσιστικά κριτήρια. “Να ξεριζώσουμε καθετί που δεν είναι γερμανικό από το χώρο των γραμμάτων”, ήταν το σύνθημα του συνδέσμου. 

Επίσης, ο Hallstein ήταν μέλος της Εθνικοσοσιαλιστικής Ένωσης για την Προστασία από Αεροπορική Επιδρομή (Nationalsozialistischer Luftschutzbund, RLB). Παρόλα αυτά, δεν υπήρξε οργανωμένο μέλος του Ναζιστικού κόμματος Γερμανίας (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP) … τουλάχιστον όχι επίσημα. 

Δήλωνε μάλιστα ότι κρατούσε αποστάσεις από τους Ναζί… Παρόλα αυτά, αν εστιάσει κανείς στην ουσία, εύκολα καταλαβαίνει ότι ο Walter Hallstein αποτέλεσε βασικό θεμελιωτή του γερμανικού εκφασισμού.
Το 1942, κλήθηκε να υπηρετήσει στο πυροβολικό της Wehrmacht με τον βαθμό του υπολοχαγού. Ύστερα από δυο χρόνια, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Αμερικάνους και μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στις Η.Π.Α. 

Εκεί, υπηρετώντας τα νέα του αφεντικά, άρχισε την εκπαίδευση των φυλακισμένων σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Σύνταγμα των Η.Π.Α. 

Η σχέση του με τις υπηρεσίες των Η.Π.Α. από εκείνο το σημείο και μετά θα είναι μόνιμη. 

Μετά τον πόλεμο, ο Hallstein γυρίζει στην Γερμανία, όπου αναλαμβάνει πρύτανης του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης κι έπειτα πρόεδρος της Διάσκεψης των Πρυτάνεων της Δυτικής Γερμανίας, το προτεκτοράτο και προπύργιο των Η.Π.Α. 

Τον Ιούνιο του 1950, ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, Konrad Adenauer, κάλεσε τον Hallstein να ηγηθεί της γερμανικής αντιπροσωπείας στην συνδιάσκεψη που έγινε στο Παρίσι, σχετικά με την πρόταση του Υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας, Robert Schuman, για την δημιουργία μιας κοινότητα που θα ενοποιούσε τον έλεγχο της γερμανικής και της γαλλικής παραγωγής άνθρακα και χάλυβα. 

Ο Adenauer, μαζί με τα αφεντικά του από τις Η.Π.Α., είναι υπεύθυνος για την μεταπολεμική αποκατάσταση πολλών ναζί, σε κομβικά μάλιστα πόστα της διοίκησης. 

Στις 18 Απριλίου του 1951, υπογράφεται από έξι χώρες η Συνθήκη των Παρισίων. 

Την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (European Coal and Steel Community, ECSC) αποφάσισαν η Δυτική Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία και η Ιταλία. Στόχος του σχήματος, η δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και η συνένωση των χωρών της Ευρώπης σε ολοκληρωτικές δομές. 

Μέσα στο έτος, ο Hallstein διορίζεται ανώτατο στέλεχος του Γραφείου Εξωτερικών Υποθέσεων της Δυτικής Γερμανίας. Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε επί της ουσίας τη λήψη των αποφάσεων, παρόλο που δεν ανήκε σε κάποιο πολιτικό κόμμα…

Το 1950, πρέσβης της Γερμανίας αναλαμβάνει ο Carl Friedrich Ophuls, δεξί χέρι του Hallstein στις Βρυξέλλες, πρώην μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και “πολιτικά αξιόπιστος” Ναζί, σύμφωνα με επίσημη επιστολή του κόμματος προς το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, το 1941.

 Ο Ophuls ήταν ο κύριος εμπειρογνώμονας σε θέματα πατεντών στο επιτελείο της IG Farben στη Φρανκφούρτη. 

Το 1957 συνέταξε το καταστατικό για το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Στις 3 Ιουνίου του 1955 πραγματοποιείται διάσκεψη στην Σικελία της Ιταλίας μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών των έξι κρατών που αποτελούσαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα: 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Ιταλίας, Gaetano Martino, πρώην μέλος του Φασιστικού Κόμματος (Partito Nazionale Fascista, PNF) του δικτάτορα Benito Mussolini. 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Γαλλίας, Antoine Pinay, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του καθεστώτος Vichy, που υπήρξε η μαριονέτα της ναζιστικής Γερμανίας στην Νότια Γαλλία. 

Ο Υπ. Εξωτερικών του Βελγίου, Paul-Henri Spaak, μετέπειτα Γενικό Γραμματέας του ΝΑΤΟ. 

Ο Υπ. Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Joseph Bech, συντηρητικός πολιτικός. 

Ο Υπ. Εξωτερικών της Ολλανδίας, Willem Beyen, ο οποίος διετέλεσε γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου της Philips, επικεφαλής θυγατρικής της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας Ανατολικών Ινδιών , αντιπρόεδρος, και από το 1937 πρόεδρος, της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών στη Βασιλεία και διευθυντής της Unilever. 

Και φυσικά, ο Υπ. Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας, Walter Hallstein.



Walter Hallstein

Η συνθήκη αυτή οδήγησε στην τελική απόφαση για την δημιουργία της οικονομικής ένωσης. 

Δυο χρόνια αργότερα, στις 25 Μαρτίου του 1957, υπογράφεται η Συνθήκη της Ρώμης, στην οποία αποφασίζεται η δημιουργία της ΕΟΚ. 

Η ΕΟΚ συγκροτείται την πρώτη μέρα του Ιανουαρίου του επόμενου έτους, με τον Hallstein στην προεδρεία, να οραματίζεται μια Ομοσπονδιακή Ευρώπη. 

Η συνθήκη αυτή, αλλά και οι συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ακολούθησαν, φέρουν την υπογραφή του εμπνευστή τους. 

Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, Charles de Gaulle, θυμόταν στα απομνημονεύματα του, αναφερόμενος στον συγκεντρωτικό και απολυταρχικό χαρακτήρα του τεχνοκράτη Hallstein:
"Ήταν σθεναρά προσκολλημένος στην διατριβή του υπερ-κράτους, και οδηγούσε επιδέξια όλες τις προσπάθειές του προς την κατεύθυνση να δώσει στην Κοινότητα το χαρακτήρα και την εικόνα του ενός. Είχε κάνει τις Βρυξέλλες, όπου διέμενε, ένα είδος πρωτεύουσας. Εκεί καθόταν με όλες τις δικλείδες της κυριαρχίας, κατευθύνοντας τους συναδέλφους του, την κατανομή των θέσεων εργασίας μεταξύ τους, ελέγχοντας αρκετές χιλιάδες διορισμένους υπαλλήλους, τους οποίους προωθούσε και αντάμειβε κατά την κρίση του, να δέχεται τα διαπιστευτήρια των ξένων πρεσβευτών, επιμένοντας σε πλήρεις κρατικές τιμές κατά τη διάρκεια των επίσημων επισκέψεων του, πρόθυμος, πράγματι, να προωθήσει την συνένωση των Έξι, την οποία πιστεύει ως προορισμό για την ικανοποίηση των φιλοδοξιών του."
Ο πρώτος πρόεδρος και αρχιτέκτονας του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισήμαινε:
"Κατ ‘αρχήν, δεν έχουμε καμία πολιτική αρμοδιότητα… γιατί δεν το προβλέπει η Συνθήκη της Ρώμης. Αλλά έχουμε την πολιτική ευθύνη, επειδή είμαστε μια πολιτική - όχι μια οικονομική - επιχείρηση. Η Κοινή Αγορά έχει ως στόχο της πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης".

Η Ναζιστική Γερμανία προετοίμαζε το έδαφος, μερικά χρόνια πριν τον πόλεμο, για την επικράτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο του ολοκληρωτικού καθεστώτος που πρέσβευε, αλλά κυρίως των καρτέλ που το χρηματοδοτούσαν. 

Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, καρτέλ που στήριζαν το κράτος των Ναζί, όπως η IG Farben, καρπώνονταν τον γεωφυσικό πλούτο και τις βιομηχανίες μετάλλου, χημικών, πετροχημικών και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών των κατακτημένων χωρών. 

Στην Δρέσδη λειτουργούσε το “Κεντρικό Ινστιτούτο Ερευνών για την Εθνική Οικονομική Τάξη και την Οικονομία της Ευρύτερης Σφαίρας”, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Arno Soelter. 

Ο Soelter, στο βιβλίο του “Το καρτέλ της Ευρύτερης Σφαίρας – Ένα εργαλείο για την τάξη στη βιομηχανική αγορά στη Νέα Ευρώπη”, οραματίζεται τη διαμόρφωση της Ευρώπης μετά την επικράτηση συγκεκριμένων καρτέλ. 

Με τη μελέτη αυτή, εξηγεί πώς οι βιομηχανίες, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές και τα καρτέλ θα ελέγχονται από το Ράιχ κι έτσι θα λειτουργούν προς όφελός του: Ένα πανευρωπαϊκό τραστ.

Επίσης, διαβεβαίωνε πως, στο μέλλον, τα γερμανικά θα ήταν η διεθνής γλώσσα όλων των επίσημων ευρωπαϊκών συμφωνιών και το ράιχσμαρκ θα αποτελούσε την βάση όλων των διακανονιστικών τιμών της Ευρώπης. Κάτι τέτοιο θυμίζει έντονα αυτό που συμβαίνει σήμερα στην ζώνη του Ευρώ. 

Η διατριβή του θα λειτουργούσε αργότερα ως προσχέδιο για την οικοδόμηση της Ευρωπαϊκή Ένωσης:
"Υπενθυμίζουμε την ιεραρχία οργάνωσης της αγοράς: Κράτος – Οικονομική Ομάδα – Καρτέλ, την οποία έχουμε καθιερώσει για την Ευρύτερη Σφαίρα. Σε αυτή την ιεραρχία παραβλέπουμε τις ευθύνες του κράτους στον τομέα της εμπορικής και οικονομικής πολιτικής, μέσα στην Ευρύτερη Σφαίρα.

 Αντ’ αυτού θέλουμε να εξετάσουμε λεπτομερώς το πρόβλημα της οργάνωσης της Ευρωπαϊκής αγοράς από τη σκοπιά του καρτέλ και, συνεπώς, να εξετάσουμε λεπτομερώς τα προβλήματα της οικονομικής πολιτικής του κράτους, τα οποία αναπόφευκτα προκύπτουν λόγω της ρυθμιστικής αρχής της αγοράς, ολόκληρης της περιοχής από το καρτέλ της Ευρύτερης Σφαίρας…
Ανώτερο του Γραφείου Καρτέλ θα είναι το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ, το οποίο σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που του έχουν ανατεθεί, αντιστοιχεί με το παρόν τμήμα εποπτείας του Καρτέλ του Γερμανικού Βιομηχανικού Ομίλου (Reichsgruppe Industrie), καθώς επίσης και στο τμήμα καρτέλ ή στα ειδικά τμήματα του Γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών Υποθέσεων.

 Το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ είναι η υψηλότερη ρυθμιστική αρχή. Επομένως είναι υπεύθυνο για τη λήψη των τελικών αποφάσεων για τα θέματα των περιοχών της ευθύνη εποπτείας του καρτέλ…
Από πρακτικής απόψεως, τα καθήκοντα θα πρέπει να κατανεμηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφευχθεί η επικάλυψη των εργασιών.

 Θα ήταν σκόπιμο να ανατεθεί η πραγματική εποπτεία των γραφείων του καρτέλ στο Υπουργείο Οικονομικών Υποθέσεων, ενώ τα καθήκοντα του Κεντρικού Γραφείου Καρτέλ για τη βιομηχανία, θα ασχολούνται περισσότερο με θέματα που αφορούν τη θεμελιώδη οργάνωση της αγοράς, καθώς και νομικά και διακρατικά θέματα που αφορούν το καρτέλ…
Φυσικό επακόλουθο είναι πως η Γερμανική μέθοδος εποπτείας του καρτέλ θα εισαχθεί και στα μη Γερμανικά τμήματα, που βρίσκονται στην επιρροή της Ευρωπαϊκής Σφαίρας. 

Η έκταση και η φύση της οργάνωσης σε άλλες χώρες φυσικά θα διαφέρει, ανάλογα με τον βαθμό της εκβιομηχανοποίησης.”

Ο Soelter ήταν επηρεασμένος από τον Werner Daitz, ο οποίος υπήρξε δεξί χέρι του Hitler, βουλευτής του Ναζιστικού Κόμματος, υπεύθυνος για το οικονομικό πλάνο του Ράιχ, και εκείνος που εισήγαγε τους όρους “Ευρύτερη Σφαίρα” και “Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα”. 

Το 1962, ο Arno Soelter ήταν επιτελικό, ανώτατο στέλεχος των καρτέλ μέσα στη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα - ΕΟΚ (Europäische Wirtschaftsgemeinschaft - EWG), συνεχίζοντας να προσφέρει τις υπηρεσίες του.

Ένας ακόμη ηγετικός παράγοντας του οικονομικού πλάνου του Ράιχ υπήρξε ο Hermann Abs, ο οποίος διετέλεσε διευθυντής μιας από τις μεγαλύτερες τράπεζες, της Deutsche Bank, από το 1938 μέχρι το 1945. 

Από τα χέρια του πέρασαν πολλές οικονομικές συμβάσεις κατά την διάρκεια της ανοικοδόμησης και λειτουργίας του συγκροτήματος του Auswitch, καθώς και απαλλοτριώσεις περιουσιών στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες. 

Το 1953, κατά την διάρκεια της διάσκεψης που έγινε στο Λονδίνο για τα πολεμικά χρέη της Γερμανίας προς τις χώρες που υπέστησαν ισοπεδωτικές ζημιές, ο Abs ήταν επικεφαλής της γερμανικής αντιπροσωπείας. 

Στην διάσκεψη, αυτή κατάφερε να κλείσει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων στις πληγείσες χώρες, με ελάχιστα ποσά οικονομικών επανορθώσεων. Η Ελλάδα ήταν η πλέον αδικημένη στο θέμα αυτό. Ο Abs διετέλεσε πρόεδρος της Deutsche Bank από το 1957 μέχρι το 1967, και είκοσι μεγάλων εταιριών.

Τα συμφέροντα που εκφράζει η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση είναι, μεταξύ άλλων, εκείνα της Rockefeller Group, η οποία λειτουργεί ως ομπρέλα πολυεθνικών που ειδικεύονται στον χώρο των φαρμάκων, του πετρελαίου και του real estate. 

Ο ιδρυτής της, David Rockefeller, που αυτοχαρακτηρίζεται ως φιλάνθρωπος, είναι βασικό στέλεχος της λέσχης Bilderberg, μιας ομάδας επιχειρηματιών, τεχνοκρατών, πολιτικών και τραπεζιτών που συνεδριάζει κάθε χρόνο, μεριμνώντας για τα οφέλη των πολυεθνικών. 

Συνιδρυτής της λέσχης ήταν ο πρίγκιπας Bernhard της Ολλανδίας, ο οποίος υπήρξε μέλος του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας, αξιωματικός και επίτιμο μέλος της ιππικού σώματος των παραστρατιωτικών Ταγμάτων Εφόδου (Schutzstaffel, SS) κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Ένας από τους βασικούς εκπροσώπους των συμφερόντων του καρτέλ στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ήταν ο γνωστός και μη εξαιρετέος για τα πραξικοπήματα και τις επεμβάσεις του στα εσωτερικά των χωρών (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας), Henry Kissinger.


Το κτίριο που στεγάζει το Κεντρικό Γραφείο Καρτέλ, τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες, που απαρτίζονται από χιλιάδες μη εκλεγμένους τεχνοκράτες.

Φαρμακευτικές και χημικές βιομηχανίες, όπως η Bayer AG, η BASF SE και η φαρμακευτική σύμπραξη Sanofi S.A., συγχώνευση - μεταξύ άλλων - της Sanofi S.A. και της Hoechst AG. 

Η Hoechst, η Bayer και η BASF συναποτέλεσαν, μαζί με μερικές ακόμα εταιρείες, το φαρμακευτικό καρτέλ της IG Farben, το οποίο χρηματοδότησε τους Ναζί, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και όλα τα πειράματα σε ανθρώπους που διεξάγονταν εκεί. 

Το περίφημο χημικό Zyklon B, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για μαζική εξόντωση εκατομμυρίων κρατουμένων, ήταν πατέντα της κοινοπραξίας. 

Το 1941, η αμερικανική Standard Oil Co. του Rockefeller είχε υπογράψει συμφωνία συνεργασίας με την IG Farben. 

Περισσότεροι από 25.000 κρατούμενοι του Auswitch που χρησιμοποιήθηκαν για την ανοικοδόμηση βιομηχανικού συγκροτήματος της εταιρίας, πέθαναν κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. 

Στην δίκη της IG Farben το 1947 - 48 όλοι οι ένοχοι αφέθηκαν ελεύθεροι σε σύντομο χρονικό διάστημα, και πολλοί, όπως ο Carl Krauch και ο Otto Ambros, μετά την αποφυλάκισή τους ανέλαβαν διευθυντικές θέσεις στις εταιρείες που προέκυψαν από την διάλυση του καρτέλ, ενώ αρκετοί άλλοι παρασημοφορήθηκαν για την προσφορά τους. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο Carl Wurster, αλλά και ο Fritz ter Meer, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της IG Farben και, μεταπολεμικά, πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της Bayer.

Στις δίκες της Νυρεμβέργης, ερωτώμενος αν θεωρούσε δικαιολογημένα τα πειράματα πάνω σε ανθρώπους, απάντησε:
"Ήταν φυλακισμένοι, κι έτσι καμία συγκεκριμένη βλάβη δεν επιβλήθηκε, καθώς θα είχαν σκοτωθεί ούτως ή άλλως."

Σήμερα, οι βιομηχανίες αυτές εξυπηρετούν κατά κύριο λόγο γερμανικά και γαλλικά συμφέροντα, ενώ τα κέρδη που αποφέρουν υπολογίζονται σε εκατοντάδες τρισεκατομμύρια τον χρόνο. 

Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τα κέντρα στελέχωσης αυτών των πολυεθνικών είναι μονομερείς, τελεσίδικες και το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει καμία δικαιοδοσία ως προς την έγκρισή τους. 

Αυτά τα καρτέλ έχουν διεισδύσει και σε πολλούς άλλους ζωτικούς τομείς της οικονομίας, όπως στη βιομηχανία τροφίμων και ενέργειας, δημιουργώντας πατέντες και κατοχυρώνοντας εμπορικά δικαιώματα. 

Οι πατέντες αυτές αποτελούν ισχυρά οικονομικά όπλα για την καθυπόταξη λαών και χωρών εντός, αλλά και εκτός, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Ένας από τους βασικούς λόγους της ευρωπαϊκής ενοποίησης είναι και αυτός, με τις διακηρύξεις για αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών – μελών και προστασία της δημοκρατίας να αποτελούν απλώς το περίβλημα αυτών των πολιτικών. 

Περιττό να πούμε ότι, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα μέγιστα κέρδη, η ποιότητα των παρεχόμενων προϊόντων και υπηρεσιών θα είναι όλο και χαμηλότερη, ενώ το κοινωνικό κράτος δε θα σταματά να συρρικνώνεται…

Εν τέλει, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συγκροτήθηκε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των καρτέλ και όχι τους πολίτες των κρατών - μελών. 

Τα οικονομικά της κίνητρα θεσμοθετούνται και επικυρώνονται πλέον και σε πολιτικό επίπεδο. Τεχνοκράτες, “αριστερές” φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αλλά και διάφορα νέα πρόσωπα συνθέτουν το προσωπικό που αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας την ολοκλήρωση της Ένωσης, παραπλανώντας τους πολίτες προκειμένου να αποσπάσουν τη βουβή τους συγκατάθεση. 

Ο θεσμός του Ευρωκοινοβουλίου λειτουργεί ως βιτρίνα, δημιουργώντας την αίσθηση μιας δημοκρατικής πρωτοβουλίας. 

Από την άλλη, τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν είναι παρά πληρωμένοι γραφειοκράτες, που φτιάχνουν τους νόμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθ’ υπόδειξη και προς το συμφέρον των μεγάλων πολυεθνικών. 

Οι Βρυξέλλες δεν είναι τίποτε άλλο από το επιτελικό γραφείο των καρτέλ. 

Τελικά, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό τον στόχο θα συνεχίσει να επιδιώκει, μέχρι την πλήρη ολοκλήρωση της σε ένα “Ράιχ” για το καλό των …πολυεθνικών και των τραπεζών.
Τον ρόλο και την αμφίδρομη σχέση του τραπεζικού συστήματος με τους πολυεθνικούς κολοσσούς εξηγεί αναλυτικά ο Νικολάι Μπουχάριν στο βιβλίο του “Ιμπεριαλισμός και παγκόσμια οικονομία”:
"Πίσω από όλα αυτά τα καρτέλ και τα τραστ, κατά κανόνα, βρίσκονται οι επιχειρήσεις που τα χρηματοδοτούν, δηλαδή πρωτίστως οι τράπεζες. Η διαδικασία της διεθνοποίησης της οποίας η πιο πρωτόγονη μορφή είναι η ανταλλαγή εμπορευμάτων και το ανώτατο στάδιο οργάνωσης είναι το διεθνές τραστ, έχει επίσης δημιουργήσει μια πολύ σημαντική διεθνοποίηση του τραπεζικού κεφαλαίου καθόσον το τελευταίο αυτό μετασχηματίζεται σε βιομηχανικό κεφάλαιο (με το να χρηματοδοτεί βιομηχανικές επιχειρήσεις), και στον βαθμό που σχηματίζει μια ειδική κατηγορία, το χρηματιστικό κεφάλαιο."

Η ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει πλέον φτάσει σε σημείο τέτοιο, που το χρηματιστικό κεφάλαιο να καθορίζει το βιομηχανικό, οδηγώντας σε κατάσταση απόλυτης ολοκλήρωσης, μα συνάμα και απόλυτης υποταγής των χωρών σε αυτό. 

Το πανευρωπαϊκό τραστ δομείται από τα κουφάρια των εθνών και των κοινωνιών, εκπληρώνοντας το όραμα του Τρίτου Ράιχ για “Ένα έθνος, ένα Ράιχ και έναν Φύρερ”…

"Οι λαοί της Ευρώπης αποτελούν μια οικογένεια σε αυτόν τον κόσμο… Δεν είναι πολύ έξυπνο εκ μέρους µας να πιστεύουμε ότι στο συνωστισμένο ευρωπαϊκό µας σπίτι μια κοινότητα Ευρωπαϊκών λαών μπορεί να διατηρεί διαφορετικά νομικά συστήματα και διαφορετικά δίκαια για πολύ καιρό ακόμα."
- Adolph Hitler (Φυρερ 3ου Ράιχ) - 1936
"Προτείνεται η δημιουργία μιας μεγάλης οικονομικής ζώνης εντός της οποίας η οικονομία θα αναπτύσσεται με ελάχιστη επιρροή από το κράτος. Μιας οικονομικής κοινότητας σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Με κοινό νόμισμα,… ή τουλάχιστον σταθερές ισοτιμίες, κατάργηση δασμών και συνόρων, συλλογικές εμπορικές συνθήκες με άλλες ηπείρους και κράτη, μια κεντρική Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα."
- Hermann Goering (Ηγετικό στέλεχος του 3ου Ράιχ) - 1940
"Σε πενήντα χρόνια οι Ευρωπαίοι δεν θα σκέφτονται πλέον στην βάση επιμέρους χωρών."
- Joseph Goebbels (Υπουργός προπαγάνδας του 3ου Ράιχ) - 1940

Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα;

Κυκλοθυμικός
18.9.26 ·
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το πολιτικό υπόβαθρο. Κι ας είναι το πιο σημαντικό. Δεν πειράζει.
Πάμε στο καθαρά ανθρώπινο.
Από τη μια έχουμε έναν άνθρωπο που καθόταν σπίτι του με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, μια τυχαία Τρίτη του Σεπτέμβρη, ξημερώματα Τετάρτης, πιθανόν να έβλεπαν κάτι στην τηλεόραση, ίσως να είχαν φάει πριν λίγο το βραδινό τους, ίσως μόλις να είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο και να άραζαν. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνό του, κάτι του λένε, τους αφήνει και φεύγει.

 Δεν πιστεύω να εξήγησε πού πάει, με ποιον. 

Πάει σε μια γειτονική περιοχή με το αμάξι, μπαίνει ανάποδα, το παρατάει όπως όπως. Βγαίνει. Συναντά έναν άντρα που δεν τον ξέρει, δεν έχουν μιλήσει ποτέ, δεν έχουν προηγούμενα, δεν του έχει κάνει απολύτως τίποτα. Δε μιλάνε, δεν τσακώνονται, δεν υπάρχουν προσβολές, διαφωνίες, εντάσεις. Απλώς τον πλησιάζει και με δυο επαγγελματικές κινήσεις τον μαχαιρώνει με τρόπο που δεν του αφήνει περιθώρια να ζήσει. 

Έχει μόλις σφάξει έναν άνθρωπο, έναν άγνωστο, έναν που δεν του έχει κάνει τίποτα. Και τι κάνει; Απομακρύνεται, δεν τρέχει, δεν κρύβεται, δεν είναι τρομαγμένος, αμήχανος, παγωμένος. Κάθεται σε μια άκρη, ξαποσταίνει, βγάζει ένα τσιγάρο, το ανάβει. Δείχνει ήρεμος, σχεδόν το απολαμβάνει. Σα να τέλειωσε σεξουαλική πράξη. Βρίσκει οργασμικό να σκοτώνει έναν άσχετο άνθρωπο επειδή κάποιους του είπε κάτι στο τηλέφωνο. Του έδωσε μια εντολή. Καυλώνει με το αίμα, τον θάνατο, τον πόνο, που έκλεισε ένα σπίτι. Ακόμα κι όταν τελικά η αστυνομία τον μαζεύει είναι ψύχραιμος. «Ρε παιδιά δικός σας είμαι».
Από την άλλη, έχουμε ένα παιδί 

που βγήκε με τους φίλους του να δούνε μπάλα, είναι κι η κοπέλα του μαζί. Γαύρος έχει δει την ομάδα του να τρώει τέσσερα, δύσκολη βραδιά. Ξαφνικά και βγαίνοντας από την καφετέρια που κάθονταν βλέπουν μια ομάδα αγριεμένων με μαύρες μπλούζες, είναι έτοιμοι για όλα, κρατάνε ρόπαλα, παίζει να έχουν μαχαίρια, τους περικυκλώνουν.

 Ναι, αυτός δεν τρέχει, δεν τρέμει, δεν κοιτάει να κρυφτεί. 

Φροντίζει να φυγαδεύσει την κοπέλα και τους φίλους του. Μόνος του κι όλοι τους. Ξεκινάνε να του την πέφτουν. 20 εναντίον ενός. 20 αρουραίοι απέναντι σε ένα λιοντάρι. 

Δεν τον κάνουν καλά. Ξαφνικά εμφανίζεται ο «επαγγελματίας», τον μαχαιρώνει. Πέφτει αιμόφυρτος, καταλαβαίνει ότι χάνεται.

 Επιτέλους οι μπάτσοι που όσο γίνονται αυτά χαζεύουν και κοιτάνε αλλού, πλησιάζουν στο σημείο. Πάνε να τον συλλάβουν, τον αιμόφυρτο, τον ετοιμοθάνατο. Εκείνος με όση ανάσα κι οξυγόνο έχει ακόμα τους την λέει, τους δείχνει τον δράστη. Η τελευταία του κίνηση μέσα στο στόμα του Χάρου ήταν η πιο ηρωική για να γκρεμίσει το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, να ρίξει το πρώτο ντόμινο να τελειώσουν τα πογκρόμ, οι άνανδρες επιθέσεις, τα μαχαιρώματα στα στενά, οι ροπαλιές κι οι κλωτσιές στο ψαχνό.
Η μάνα του είπε στις εκδηλώσεις τώρα ότι παρά τον πόνο που ζει εδώ και 13 χρόνια, άλλες 100 φορές θα τον έφερνε στη ζωή για τις στιγμές ευτυχίας που έζησε κι ας ήταν να γευτεί αυτόν τον πόνο πάλι. 

Άραγε θα έλεγαν τα ίδια η γυναίκα, η μάνα, τα παιδιά του Ρουπακιά;

Ξέρω ξέρω αίμα και τιμή και fake news και για τους πιο γραβατωμένους ο Παύλος έγραφε επιθετικούς στίχους για την Μέρκελ ,οπότε έπρεπε να σφαγιαστεί στη μέση του δρόμου. Σοβαρή κι ασόβαρη Χρυσή Αυγή, στα μάτια μου όλοι ένα είστε. 

Όμως, πάμε λίγο πιο μέσα. Εδώ δεν επιλέγεις μόνο πλευρά της ιστορίας, μόνο πολιτική στάση, έχει και κάτι υπαρξιακό, προσωπικό, ατομικό -ενταγμένο φυσικά στο πολιτικό-. Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα; 

Θεωρείς δύναμη το να κρατάς ένα μαχαίρι και συνολικά μαζί με άλλους 60 να σκοτώνεις έναν άοπλο απροετοίμαστο που δεν τον ξέρεις ή θεωρείς δύναμη να στέκεσαι μπροστά στους 60 και στο επαγγελματικό μαχαίρι και να δίνεις και τη ζωή σου για να προστατέψεις το κορίτσι, τους φίλους, την περιοχή σου κι εν τέλει την χώρα ολόκληρη;
Θα σας πω ένα μυστικό. 

Είστε Ρουπακιάδες, γιατί δε μπορείτε να γίνετε Φύσσες. 

Δεν έχετε επιλογή. Είστε καταδικασμένοι κι εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο αποτυχίας, αχρηστίας, μίσους, μιζέριας. 

Ούτε ξέρετε τι θα πει αγάπη. Δε σας αγάπησε κανείς, δεν αξίζετε να σας αγαπήσει κανείς. Βάζετε το αίμα δίπλα στην τιμή. 

Μόνο με αίμα μετράτε τον κόσμο. Μόνο με βία. Γιατί είστε σπασμένοι, κομμένα γυαλιά. 

Βρίζετε τη Μάγδα με άθλια ψέματα και χυδαίες λέξεις γιατί η δικιά σας μάνα σας έκανε ερπετά, ενώ εκείνη ανέθρεψε αετό. 

Τον σκοτώσατε και τελικά σας σκότωσε. Σας πάτησε κάτω. Κι ήταν ένας. Κι ήσασταν δεκάδες κι από πίσω εκατοντάδες κι από πίσω χιλιάδες κι ακόμα πιο πίσω είχατε εφοπλιστές, εργολάβους, καναλάρχες, πολιτικούς, χορηγούς, ποδοσφαιρικές ομάδες. Όλοι εσείς μαζί ζυγίζετε λιγότερο από μια τρίχα του Παύλου.
«Κι άμα σου τύχει να απαντήσεις και τον Παύλο, να του μιλήσεις είναι ένας παλιός μου φίλος. Κι έτσι και έχουνε φασίστες κι εκεί πάνω, να μη φοβάσαι θα σε προστατέψει εκείνος»

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

Η Αποκρουστική μυρωδιά του Τρόμου μπαίνει από τις Χαραμάδες.

 

Κυκλοθυμικός
15.9.26 

Αύριο δεν αποφυλακίζεται μόνο ένα πρόσωπο.
Αύριο αποφυλακίζεται ένας εκ των ηθικών αυτουργών των δολοφονιών του Παύλου και του Λουκμάν, ένας από τους «ευαγγελιστές» που έγραψαν τη Μαύρη Βίβλο των εγκλημάτων της Χρυσής Αυγής, αυτός που έκανε τα γυμνάσια για να εκκολαφθούν οι μαχαιροβγάλτες κι οι βασανιστές που τρομοκράτησαν τη χώρα για τόσα χρόνια.
Αύριο αποφυλακίζεται το Δίστομο με τα σφαγμένα του κορίτσια, τα Καλάβρυτα με τον αιματοβαμμένο του λόφο και το μπουρλοτιασμένο τους σχολείο, η σφαγιασμένη Κοκκινιά, ο Χορτιάτης, το Κομμένο, οι Λιγκιάδες, η Παραμυθιά, ο Κάνδανος, το Κονταμάρι.
Αύριο αποφυλακίζεται η λευκή τρομοκρατία, τα πραξικοπήματα, οι εξορίες, οι φυλακές, οι εκτελέσεις, τα μαρτύρια, οι δολοφόνοι του Λαμπράκη, οι βασανιστές της Χούντας και της Μακρονήσου, το Γεντί Κουλέ, οι εκτελεστές των Δεκεμβριανών.
Αύριο αποφυλακίζεται το τέρας του ναζισμού, ο φόβος κι ο τρόμος, ο αγκυλωτός σταυρός, το αίμα που στάζει στην άκρη του μαχαιριού, το μίσος του φασισμού, η τυφλή, η άρρωστη, η θανατηφόρα βία, η πιο ανοιχτή και σκληρή εκδοχή της κακοποίησης, η πιο κυνική εκδοχή του καπιταλισμού, το μακρύ χέρι του παρακράτους που κάνει όσα κωλώνει να κάνει το κράτος.
Αύριο αποφυλακίζονται τα «καλά παιδιά» των εφοπλιστών, αυτοί με τις πλούσιες χορηγίες, η πίσω άμυνα της αστυνομίας, οι κρυφοί συνεργάτες, οι συνομιλητές των συστημικών πολιτικών, οι μπάτσοι των μνημονίων, αυτοί που εφάρμοζαν με το στειλιάρι όσα ψήφιζαν οι γραβατωμένοι στη Βουλή.
Όλο αυτό το διάστημα, το φίδι ετοιμαζόταν για τη νέα του επίθεση. Υποτίθεται ότι έκανε φυλακή κι ήταν συνέχεια έξω, είχε εκπομπές στο διαδίκτυο, συνεντεύξεις, ραδιόφωνο, στρατολογούσε κόσμο, έστηνε προπαγανδιστικούς μηχανισμούς, έκανε συναντήσεις. Έχει μαζέψει ανήλικους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά, τους χρησιμοποιεί σαν ηθικό και νομικό οχυρό, έχει στρατό νέων υποστηρικτών, έχει ξεκινήσει «ακτιβισμούς», από τις καταλήψεις στη Θεσσαλονίκη και τα κεκαλυμμένα χτυπήματα δήθεν για οπαδικούς λόγους στην επίθεση σε έναν Πακιστανό μετανάστη προχτές. Όσο πλησίαζε η μέρα της αποφυλάκισης τα πράγματα αγρίευαν.
Οι άνθρωποι εκνευριστικά αφελείς κι εθισμένοι στο να αγκαλιάζουν το αισιόδοξο σενάριο με μπόλικη μαγική σκέψη πιστεύουν ότι έχουμε ξεμπερδέψει. Ότι ο λύκος έγινε αρνάκι, ότι τα αυτιά έκλεισαν στις Σειρήνες του τέρατος. Τα αστικά δικαστήρια, η αστική δικαιοσύνη, θα έδινε την οριστική λύση σε ένα πρόβλημα που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα, ένα «πρόβλημα» που το έχει ανάγκη, περισσότερο από την προηγούμενη δεκαετία. Την ίδια ώρα που παγκόσμια και στη γειτονιά μας η μια χώρα μετά την άλλη αγκαλιάζει τον φασισμό, τον μουσολινισμό, τον πινοσετισμό, τον χιτλερισμό, την ίδια ώρα που υπάρχει διεθνής κινητοποίηση και συνεργασία αυτού της δήθεν αυθόρμητης λαϊκής «αντίδρασης» με τα λεφτά και την ανοιχτή υποστήριξη του τρισεκατομμυριούχου Μασκ και της τάξης του. Την ίδια ώρα που μυρίζει παντού μπαρούτι, που αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο τα χρήματα που δίνονται σε εξοπλισμούς, που οι βιομηχανίες μετατρέπονται σε πολεμικές, που οι ηγέτες μιλάνε ανοιχτά για πυρηνικά όπλα, που τα πολεμικά μέτωπα ανοίγουν μα δεν κλείνουν ποτέ, που ο καπιταλισμός χτυπάει το κεφάλι του ξανά και ξανά στο ίδιο αδιέξοδο κι αλλάζουν τα κόζια στην οικονομική πρωτοκαθεδρία.
Ήδη ο φόβος έχει επιστρέψει. Ήδη μου λένε να πάψω να γράφω, να κάνω ότι δε βλέπω, ότι δεν ακούω, ότι δεν καταλαβαίνω. Η αποκρουστική μυρωδιά του τρόμου μπαίνει από τις χαραμάδες. Εγώ θα είμαι ακόμα πιο συνειδητοποιημένα και πιο έντονα στο αντιφασιστικό, στο κομμουνιστικό κίνημα, για τον Άνθρωπο, για έναν κόσμο που δεν επιτρέπει στα φίδια να σέρνονται, που δεν κρύβει plan b στους υπονόμους του. Για έναν κόσμο που δε θα ντρεπόμαστε να τον παραδώσουμε στα παιδιά μας. Και ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος, θα είμαστε πιο πολλοί, πιο έμπειροι. Κι αν έρθουν να μας βρουν; Θέλω να έχουμε τα αρχίδια του Παύλου, προσεύχομαι να τα έχουμε, να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να τους ουρλιάξουμε στη μούρη τους:
ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΩ!

Ο Δικός μας Δρόμος Χωράει κάθε Άνθρωπο που Δεν βολεύεται με Λιγότερο Ουρανό

Γ. Πρωτούλης: Ο δικός μας δρόμος χωράει κάθε άνθρωπο που δεν βολεύεται με λιγότερο ουρανό (ΦΩΤΟ)
Πλήθος κόσμου στις εκδηλώσεις του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» στην Πάτρα

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google
Με μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές συγκεντρώσεις των τελευταίων χρόνων, κορυφώνονται οι εκδηλώσεις του 52ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – Οδηγητή στο Νότιο Πάρκο της Πάτρας, το βράδυ του Σαββάτου.

Χιλιάδες κόσμου από κάθε γωνιά της πόλης, αλλά και από άλλες περιοχές της Αχαΐας, έδωσε ένα πολύ δυναμικό, μαζικό «παρών», συναντήθηκε με το σύνθημα του Φεστιβάλ «Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται (Μπ. Μπρεχτ) – Με το ΚΚΕ μπροστά για τον Σοσιαλισμό!», προβληματίστηκε, συζήτησε, στο χώρο της μεγαλύτερης πολιτικής και πολιτιστικής εκδήλωσης για την πόλη και φέτος. Τη δική της δυναμική παρουσία είχε η νεολαία, που κατέφθασε από τη προσυγκέντρωση με συνθήματα και τις κόκκινες σημαίες να ανεμίζουν. Μαζί με τη νεολαία, βρέθηκαν εργαζόμενοι διαφόρων κλάδων, βιοπαλαιστές αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι, λαϊκός κόσμος κάθε ηλικίας.

Στη συγκέντρωση συμμετείχε και πολυμελής αντιπροσωπεία της Δημοτικής Αρχής, με επικεφαλής τον Δήμαρχο Πάτρας, Κώστα Πελετίδη.

Με αποχαιρετισμό στο σ. Σπύρο Χαλβατζή, ξεκίνησε την ομιλία του ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, επισημαίνοντας και τη συμβολή του για την καθιέρωση των Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Όπως σημείωσε: «Η σημερινή μέρα, οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ και εδώ στην Πάτρα σημαδεύονται από τη βαριά απώλεια του συντρόφου μας Σπύρου Χαλβατζή. Ο σ. Σπύρος άνηκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωής τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού - λαϊκού κινήματος, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας. Με το Φεστιβάλ της ΚΝΕ - "Οδηγητή είναι άρρηκτα συνδεδεμένος, μιας και υπήρξε Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ τότε που το Φεστιβάλ έκανε τα πρώτα του βήματα. Αποχαιρετούμε το σ. Σπύρο, με την υπόσχεση να συνεχίσουμε τον αγώνα στον οποίο αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του».

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ συνεχίζεται με μεγάλη συναυλία με την Νατάσσα Μποφίλιου και την Μαρία Αναματερού και ο βιολάτορας, με τίτλο «Σε μια γιορτή δικιά μας...».

Παραθέτουμε όλη την ομιλία του Γ. Πρωτούλη:

Ο λαός και η νεολαία βλέπουν εικόνες από έναν όμορφο κόσμο

Ο Γ. Πρωτούλης μεταξύ άλλων ανέφερε εισαγωγικά: «Το φετινό φεστιβάλ της ΚΝΕ - Οδηγητή συνεχίζει το μαγευτικό του ταξίδι σε όλη τη χώρα. Μια βαθιά ανάσα ανάτασης και αισιοδοξίας στην ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε. Είναι αδιαμφισβήτητα το μεγαλύτερο πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός, το οποίο εκατοντάδες χιλιάδες νέες και νέοι περιμένουν με προσμονή κάθε Σεπτέμβρη σε όλη τη χώρα.

Έχει την εξήγησή του.

Γιατί εδώ βλέπει ο λαός και η νεολαία μικρές εικόνες από έναν όμορφο κόσμο, βλέπει ελπίδα σε νέους ανθρώπους που φτιάχνουν εντυπωσιακά πράγματα χωρίς το διαβρωτικό κίνητρο του κέρδους, με εθελοντική προσφορά και μεράκι, με ιδανικά και αξίες, με υψηλής αισθητικής καλλιτεχνικά έργα, πολιτισμό που ανυψώνει πνευματικά τους ανθρώπους, τους ενώνει σε χορούς κυκλωτικούς και ξεχωρίζει από το σωρό των εμπορευματοποιημένων πολιτιστικών σκουπιδιών που μας κατακλύζουν και αποχαυνώνουν.

Βλέπει ολοζώντανο ένα μικρό παράδειγμα για την τεράστια δύναμη της συνειδητής οργανωμένης προσπάθειας των πολλών. Κυρίως βλέπει παντού στα φεστιβάλ της ΚΝΕ αλληλεγγύη και ανθρωπιά που τόσο πολύ τα έχει ανάγκη στην εποχή μας.

Είναι όλες αυτές οι μικρές στιγμές που αποκαλύπτουν τη μεγάλη αλήθεια ότι μπορεί ο λαός μας να ζήσει καλύτερα σε μια κοινωνία ανθρωπιάς και αλληλεγγύης, σε ένα κόσμο ειρηνικό χωρίς πολέμους και προσφυγιά χωρίς άγρια εκμετάλλευση των πολλών από μια χούφτα κοινωνικά παράσιτα που λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας μας, τον πλούτο της Ευρώπης, τον πλούτο της ανθρωπότητας».
«Δεν είναι αυτός ο κόσμος που ονειρευόμαστε να ζήσουν οι νέες γενιές»

Αναλυτικά, ο Γ. Πρωτούλης επεσήμανε: «Υπάρχουν ορισμένες εικόνες που αξίζουν χιλιάδες λέξεις και πέρασαν γρήγορα, πριν τις κρύψουν, από τις οθόνες μας αυτό το καλοκαίρι:

Την ώρα που η Ευρώπη ολόκληρη καιγόταν από τις τεράστιες πυρκαγιές και τον καύσωνα, την ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα, τις υπέρογκες τιμές ενέργειας που έκαναν απαγορευτικό να ανοίξει σε ένα σπίτι το aircontition...

Τις μέρες που δυνάμωνε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ξανά στην Ουκρανία, σε όλη τη Μέση Ανατολή και καράβια βούλιαζαν με πνιγμένους ναυτεργάτες, την ώρα που χιλιάδες απελπισμένοι ξαναστριμώχνονταν σε πλαστικές βάρκες με προορισμό τη φυλακή ή το θάνατο...

Μια χούφτα καρχαρίες στο Μονακό και την Κυανή Ακτή, ανάμεσά τους και Έλληνες μεγιστάνες, έκαναν προκλητική επίδειξη πλούτου με τα Mega Yacht που διαθέτουν, αξίας 600 εκατομμυρίων δολαρίων το καθένα, με παρκαρισμένα υπερπολυτελή αυτοκίνητα στα καταστρώματα...

Μόλις το 10% αυτών που ξοδεύουν για την ετήσια συντήρησή τους θα μπορούσε να σώσει εκατομμύρια ανθρώπους από τον υποσιτισμό, την πείνα. Μόνο το 10% της συντήρησης, ενός μόνο από αυτά, θα μπορούσε να εξασφαλίσει καθαρό πόσιμο νερό σε μια ολόκληρη πόλη 50.000 ανθρώπων, να σώσει παιδιά από ασθένειες και πολλά ακόμα.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που μας καλούν να αποδεχθούμε αυτή την πραγματικότητα, να την συνηθίσουμε και να την υπηρετήσουμε από πάνω;

Και γιατί εμείς να τους ακούσουμε;

Γιατί να συμβιβαστούμε και να αναζητούμε τρόπους διαχείρισης τάχα ρεαλιστικούς που δεν υπάρχουν;

Διάβαζα τους προηγούμενους μήνες στον τοπικό τύπο της Πάτρας ορισμένους που τους τρέχουν τα σάλια και θα ήθελαν και αυτοί να παραδοθεί το παραλιακό μέτωπο της πόλης σε αυτούς τους μεγιστάνες και αντί να το χαίρετε ο λαός της πόλης να το λυμαίνονται αυτοί οι καρχαρίες.

Δεν είναι αυτός ο κόσμος που ονειρευόμαστε να μεγαλώσουν οι επόμενες γενιές. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που θέλουμε».
«Ο σοσιαλισμός είναι αναγκαιότητα για να ζήσουμε όπως μας αξίζει!»





«Αυτοί οι μεγιστάνες του πλούτου, πλούτου βγαλμένου από τον ιδρώτα και το αίμα των λαών, είναι που κοστολογούν τις ζωές μας, τις ανάγκες μας.

Κοστολογούν ποιοι λαοί θα ζήσουν και ποιοι θα σβηστούν από τον χάρτη για να κάνουν Ριβιέρες όπως στην Γάζα.

Κοστολογούν το δικαίωμά μας στην υγεία, στην παιδεία, την σύνταξη, το δικαίωμά μας στον δημόσιο ελεύθερο χώρο, το δικαίωμα μας να ζούμε σε πόλεις ανθρώπινες με υποδομές, προστασία, ομορφιά.

Κοστολογούν το δικαίωμά μας να μην θέλουμε να αποκτήσουμε “κουλτούρα φέρετρων”, όπως μας καλεί η κυβέρνηση, και τα παιδιά μας να γίνουν κρέας στα κανόνια τους για να μοιράσουν πετρέλαια, αγορές και κέρδη.

Δεν υπάρχουν δικαιώματα που παραχωρήθηκαν από καλοσύνη, από κοστολόγηση τί περισσεύει από την προκλητική χλιδή των λίγων να μοιραστούμε οι υπόλοιποι. Όπως προκλητικά ακούσαμε από την Θεσσαλονίκη να λέει ο Τσίπρας, ότι θα τους πείσει λέει να δώσουν το κατιτίς τους ως πατριωτική εισφορά, 1% ή και λιγότερα για να μην εξεγερθούμε!

Υπάρχουν μόνο δικαιώματα που κατακτήθηκαν στην πάλη του λαού και της νεολαίας, από τον σκληρό αγώνα των εργαζόμενων που κινούν τα πάντα.

Ο σοσιαλισμός για τον οποίο παλεύουμε δεν είναι ουτοπία, δεν είναι ένα όνειρο απατηλό, δεν αποτελεί απλά μια ακόμα “πολιτική πρόταση”, είναι αναγκαιότητα για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, είναι η μόνη λύση που υπάρχει για να μην επικρατήσει πλήρως η βαρβαρότητα, είναι η αναγκαία και ρεαλιστική πρόταση για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου είδους μπροστά σε αυτά που ετοιμάζουν».
«Πάλη σε σύγκρουση με το εχθρικό αστικό κράτος»

«Και αυτή τη χρονιά οι κεντρικές σκηνές των φεστιβάλ της ΚΝΕ μετατρέπονται σε μεγάλες διαδηλώσεις καταδίκης των ληστρικών ιμπεριαλιστικών πολέμων, καταδίκης της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού που συντελείται σε ζωντανή μετάδοση έχοντας μέχρι σήμερα αφαιρέσει τη ζωή σε 70.000 Παλαιστίνιους εκ των οποίων πάνω από 30.000 αθώα παιδιά.

Μετατρέπονται σε διαδηλώσεις ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους αμερικανοΝΑΤΟικούς πολέμους για τα συμφέροντα των Ελλήνων εφοπλιστών, για να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου που αποτελούν και στόχους αντιποίνων αντίπαλων στρατοπέδων.

Να γυρίσουν πίσω ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις όπως οι patriot που φυλάνε στη Σαουδική Αραβία τα διυλιστήρια της ARAMCO.

Να σταματήσουν στις θάλασσες μας να σουλατσάρουν ουκρανικά drones φορτωμένα με 300 κιλά εκρηκτικά.

Καταδικάζουμε τη στρατιωτική συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και την παράδοση της αεράμυνας της χώρας στους εγκληματίες πολέμου του Νετανιάχου. Την Κυριακή που μας πέρασε ο ίδιος ο Διευθυντής της αντιπυραυλικής άμυνας του Ισραήλ στην εφημερίδα Καθημερινή αποκάλυψε, χωρίς περικοκλάδες, ότι οι Ισραηλινοί θα έχουν την Διοίκηση και τον Έλεγχο και ο ελληνικός λαός θα πληρώσει για αυτό πάνω από 3 δισ! Αυτό το σουρωτήρι που θα το κρατάνε άλλοι στα χέρια τους ονόμασαν “Ασπίδα του Αχιλλέα” τρομάρα τους!

Υψώνουμε φωνή διεκδίκησης για τις σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας στη μόρφωση, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό.

Δεν δεχόμαστε όλα αυτά να μπαίνουν στον Προκρούστη της κοστολόγησης τους για να δίνονται 7 δισ το χρόνο στις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Να κλείνουν σχολεία, να συγχωνεύουν τμήματα, οι μαθητές να ξεκινούν τα μαθήματα με χιλιάδες ελλείψεις καθηγητών, οι φοιτητές που σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους να αντιμετωπίζουν την “Οδύσσεια” της φοιτητικής στέγης.

Οι λαϊκές οικογένειες είναι κυριολεκτικά σε απόγνωση με την φοιτητική στέγη αλλά και την στέγαση της οικογένειάς τους. Για ακόμα μια χρονιά κράτησε λίγο η χαρά της επιτυχίας των παιδιών τους σε αυτή την ψυχοφθόρα δοκιμασία του σχολείου εξεταστικού κέντρου, τα έξοδα δεν βγαίνουν.

Για όλα αυτά απαιτείται σύγκρουση με αυτό το εχθρικό αστικό κράτος και τις δεσμεύσεις που υπηρετούν όλα τα κόμματα του συστήματος στο κεφάλαιο, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ».
Να σκεφτούμε ποια Ελλάδα θέλουμε





«Γέμισαν τα μπαλκόνια πολιτικά αηδόνια και πάλι. Μετά τις ανακοινώσεις του Μητσοτάκη στην ΔΕΘ και τον διαγωνισμό προγραμμάτων, με τα οποία αν ανακατέψεις τίτλους και χρώματα, άνετα παίζεις το παιχνίδι που παίζαμε μικροί “βρες το σωστό”, ξεκίνησε η ψηφοκυνηγητική περίοδος.

Το τσίρκο όπου να ναι θα περάσει και από την δική σας πόλη.

Όμως δεν είναι η ώρα να κάτσουμε αναπαυτικά στον καναπέ και να απολαύσουμε το θέαμα. Τώρα είναι η ώρα που ο λαός και η νεολαία πρέπει να προβάλλουμε τις διεκδικήσεις μας, τις ανάγκες μας, να αγωνιστούμε για αυτές.

Χρειάζεται να γυρίσουμε λίγο τη μνήμη προς τα πίσω για να μπορέσουμε με την πείρα όσων έχουμε ζήσει να κρίνουμε μεγάλες κουβέντες και διλήμματα που επαναλαμβάνονται με την ίδια ή νέα πίεση. Να κρίνουμε με κριτήριο τη ζωή μας.

Κοστολογημένα μέτρα είχε και το περιλάλητο πρόγραμμα της κυβέρνησης το 2020 που συνέχιζε τα κοστολογημένα μνημόνια που υπηρέτησαν με συνέπεια διαδοχικές κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις: της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Τσίπρα, με διάφορους κατά καιρούς πρόθυμους σαν τσόντα, νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, ακροδεξιοί σαν τον Καρατζαφέρη με πασοκτσήδες, νεοαριστεροί και ακροκεντρώοι σαν το Ποτάμι και ο κατάλογος, τα πρόσφατα 15 χρόνια, πραγματικά εντυπωσιακός στην παλέτα των χρωμάτων όσων υπηρέτησαν αυτήν την πολιτική που μας έφερε μέχρι εδώ.

Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπεται εύκολα να αλλάζουν κόμματα, να μεταπηδούν μια από εδώ και μια από εκεί, βουλευτές και πολιτευτές.

Στον αναδευτήρα της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης και της καπιταλιστικής ανάπτυξης ομογενοποιήθηκαν σε τέτοιο βαθμό που έχασαν και κάθε αναστολή που είχαν να υπηρετήσουν και τα πιο άγρια αντιλαϊκά μέτρα από κοινού.

Σε αυτήν την κατεύθυνση βλέπετε ότι και σήμερα δηλώνουν πρόθυμοι να συνεχίσουν. Είναι έτοιμοι να βρεθούν, αν παραστεί ανάγκη για το κεφάλαιο, και όλοι μαζί στην ίδια κυβέρνηση όπως το έχουν ξανακάνει. Για αυτό και ράβουν ιδεολογικές φορεσιές της πολιτικής επιλογής τους, όπως το τί θα γίνει με την σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής.

Μέσα σε αυτό το ανακάτεμα ένα χρώμα λείπει. Και αποτελεί την μόνη γνήσια εργατική λαϊκή και νεολαιίστικη επιλογή ελπίδας και ρήξης με το σύστημα της εκμετάλλευσης. Το κόκκινο χρώμα του ΚΚΕ!

Το κοστολογημένο λοιπόν πρόγραμμά του Μητσοτάκη, που συνέχισε τα μνημόνια, ονομάστηκε Ελλάδα 2.0.

Με βάση τα δικά τους λόγια διαχειρίστηκαν 104 δις ευρώ. Δεν την λες και μικρή αυτή την πίτα, της οποίας η θεωρία περί πίτας ξαναέρχεται στον δημόσιο λόγο και καλούν πάλι τον εργαζόμενο λαό να την ξαναμεγαλώσει, γιατί η προηγούμενη φαγώθηκε.

Από αυτά τα 36 δις ήταν μόνο το ταμείο ανάκαμψης. Και για να εκταμιευτούν πέρασαν 74 μεταρρυθμίσεις, 600 συνολικά προαπαιτούμενα. 8 στα 10 περιλαμβάνονταν αναλυτικά στο σχέδιο Πισσαρίδη που είχε χαρακτηριστεί “νεοφιλελεύθερο μανιφέστο”.

Θα αναμόρφωναν υποτίθεται την παραγωγική βάση της χώρας με εξωστρέφεια και καινοτομία. Θα εκσυχρονίζονταν ο τόπος και θα γυρνούσαν πίσω τα εκατοντάδες χιλιάδες νέα παιδιά, σήμερα μεγάλοι άνθρωποι, που έφυγαν τα χρόνια της κρίσης, και θα χτίζονταν μια ανθεκτική καπιταλιστική οικονομία που όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι αφεντικά και εργάτες.

Από αυτά τα 600 προαπαιτούμενα του “νεοφιλελεύθερου μανιφέστου” το ΠΑΣΟΚ ψήφισε πάνω από το 70%, ο ΣΥΡΙΖΑ πάνω από 50%.

Η ψήφιση των μέτρων είχε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, για να μη χάνονται ή καθυστερούν οι δόσεις. Ακριβώς δηλαδή όπως λειτουργούσε ο μηχανισμός των τριών μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων που έχουν υπογράψει η ΝΔ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, όπως:Ο νόμος για τη 10ωρη δουλειά, την 13ωρη δουλειά πρώτα σε δύο εργοδότες μετά και σε έναν! Τις απλήρωτες υπερωρίες, τη γενίκευση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας χωρίς περιορισμούς.
Η θέσπιση πλαισίου για ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς για την αναγκαστική είσπραξη οφειλών για την εκκαθάριση των «κόκκινων» δανείων.
Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση του νερού.
Η παραπέρα αποδυνάμωση του Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας.
Τα νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση και στην απεργία.
Η περαιτέρω “ελαστικοποίηση” της αγοράς εργασίας.
Φοροαπαλλαγές στις επιχειρήσεις ως κίνητρο για επενδύσεις.
Η επέκταση των “ειδικών οικονομικών ζωνών”, όπου δεν ισχύουν ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα ούτε οι φορολογικοί κανόνες κ.ά.
Η κωδικοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και του πληροφοριακού συστήματος προκειμένου να ενταθεί η φοροεπέλαση κυρίως στους μικρούς επαγγελματίες.

Το αποτέλεσμα ήταν να γεμίσουμε “Βιολάντες” και “Τέμπη” σε χιλιάδες χώρους δουλειάς.

Οι εργαζόμενοι δουλεύουν πλέον κυριολεκτικά από ήλιο σε ήλιο και ο μισθός δεν φτάνει ούτε μέχρι τις 20 του μήνα, δυο δουλειές για να βγει η λαϊκή οικογένεια πέρα και οι κυβερνητικοί πανηγυρίζουν γιατί 298.600 συνταξιούχοι έχουν δηλώσει στον e- efka ότι συνεχίζουν να εργάζονται γιατί η σύνταξη δεν φτάνει!

Η χώρα μετατράπηκε σε μια απέραντη ειδική οικονομική ζώνη φθηνής εργασίας και πλήρους ασυδοσίας για το κεφάλαιο. Αυτό είναι το επίτευγμά τους, όλων μαζί το δημιούργημα!

Δεν είναι τυχαίο ότι στα κοστολογημένα προγράμματά τους για αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει κουβέντα. Την κατάργησή του την ονομάζουν “επιστροφή στις παθογένειες του παρελθόντος”.

Που πήγαν τα λεφτά;

30 καπιταλιστικές επιχειρήσεις έλαβαν το 40% του συνολικού πακέτου των δανείων! 6,7 δισ. ευρώ από τα 16,7 δισ. δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης.

Αυτά θα τα πληρώσουμε εμείς και τα παιδιά μας ως το 2052!

Τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης δόθηκαν στη συντριπτική τους πλειοψηφία στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, ως δάνεια ή απευθείας επιδοτήσεις από τις τράπεζες. Κερδισμένα είναι τα μονοπώλια της Ενέργειας, των Κατασκευών, των Μεταφορών, των Τηλεπικοινωνιών, του Τουρισμού.

Ένα απειροελάχιστο μέρος των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης δαπανήθηκε για αυτό που η κυβέρνηση ξεδιάντροπα διαφημίζει ως “κοινωνική πολιτική”.

Εμβληματικό για την κάλπικη προπαγάνδα είναι το παράδειγμα της Υγείας, όπου συν τοις άλλοις, ένα μέρος των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης έγινε άμεση χρηματοδότηση των ιδιωτικών μεγαθηρίων της υγείας και τα ιδιωτικά διαγνωστικά τα τελευταία χρόνια φύτρωσαν παντού όπως μια φορά και ένα καιρό τα βιντεοκλάμπ στις γειτονιές.

Ειδικά για την χρηματοδότηση υποδομών δεν δόθηκε κυριολεκτικά ούτε ευρώ.

Έργα αναγκαία για την αντιπλημμυρική - αντιπυρική - αντισεισμική προστασία και πρόληψη, είτε δεν κρίθηκαν επιλέξιμα, είτε εντάχθηκαν και απεντάχθηκαν ως “μη ώριμα”, είτε χρηματοδοτήθηκαν με ελάχιστα χρήματα πάνω στους κουτσουρεμένους προϋπολογισμούς. Αυτός είναι ο λόγος που κάθε καλοκαίρι κατακαιγόμαστε και κάθε χειμώνα πνιγόμαστε και όχι ο κακός μας ο καιρός!

Στα εργατικά λαϊκά στρώματα έμειναν η φοροληστεία, οι παγωμένοι μισθοί και οι παγωμένες συντάξεις, τα ράντζα στα νοσοκομεία, τα 13ωρα, η ακρίβεια, τα πανάκριβα τιμολόγια ρεύματος, οι κατεστραμμένες υποδομές, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα 600 προαπαιτούμενα, οι νεκροί και σακατεμένοι συνάδελφοι μας στους χώρους δουλειάς.

Στις τράπεζες μετρούν 5 δις κέρδη τα τελευταία 4 χρόνια, 12,1 δισ κέρδη μετρούν οι εισηγμένες εταιρείες στο Χρηματιστήριο, 2 δις το χρόνο κερδίζουν οι έμποροι τροφίμων οι σουπερμαρκετάδες, οι εφοπλιστές έβγαλαν μόνο από τον πόλεμο της Ουκρανίας πάνω από 3 δισ. Το αποτέλεσμα της δικής μας φορολεηλασίας είναι, μόνο για το επτάμηνο Ιανουάριος - Ιούλιος 2026, 45 δισεκατομμύρια αλλά αν ζητήσουν οι εργαζόμενοι δικαιώματα τότε υπάρχει... κοστολόγηση!

Θυμίζει η κοστολόγησή τους την μοιρασιά του Καραγκιόζη στο θέατρο σκιών: “Τα δικά μου δικά μου τα δικά σου δικά μου”.

Οι διάφορες “προτάσεις” των κομμάτων του συστήματος διαμορφώνουν ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα στα κρίσιμα ζητήματά που καθορίζουν τη ζωή μας.

Αυτή η αλήθεια φανερώνεται με κάθε ευκαιρία όπως στις δεσμεύσεις τους στην πολεμική εμπλοκή της χώρας, στο να γεμίσει όλη η χώρα από άκρη σε άκρη αμερικανονατοικές βάσεις, στην κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων φτάνοντας στο σημείο να καταστρέφουν εγχώριες παραγωγικές δυνατότητες όπως είναι το κλείσιμο της ΛΑΡΚΟ και η ανατίναξη των γερανών στα λιγνιτωρυχεία της Δυτικής Μακεδονίας.

Αυτές λοιπόν είναι οι “θυσίες που έγιναν και δεν πρέπει να διακινδυνεύσουμε” όπως είπε πάλι ο Μητσοτάκης στην ΔΕΘ.

Ο καημός τους είναι να μην χαθούν όσα αφαίρεσαν από το λαό μας τα προηγούμενα χρόνια είτε με τη βία, είτε με την εξαπάτηση των κυβερνήσεων της κάθε εκδοχής για να κερδίζουν πάλι μια χούφτα κοινωνικά παράσιτα.

Όμως φίλες και φίλοι μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να βλέπουμε την απόσταση να μεγαλώνει διαρκώς ανάμεσα στις δυνατότητες της εποχής μας και τη ζωή που ζούμε; Βαριές και δύσκολες εργασίες να γίνονται πλέον με το άγγιγμα μιας οθόνης και αντί ο εργάσιμος χρόνος να μειώνεται και οι απολαβές να αυξάνονται να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο;

Για να μοιράσει δίκαια τον πλούτο που ο ίδιος παράγει, η λύση για τον λαό δεν είναι να παράγει πιο πολλά για τους καπιταλιστές, να ψάχνει μάταια τα μπόσικα στη “μηχανή” που παράγει ανισότητες, την καπιταλιστική παραγωγή με σκοπό το κέρδος, για να βρει ένα “αδιάφθορο” σύστημα.

Το πιο ζωντανό παράδειγμα είναι η τουριστική ανάπτυξη:

Τα ελληνικά αεροδρόμια που έχουν πουληθεί σε γερμανικές εταιρείες πριν λίγες μέρες ανακοίνωσαν ένα ακόμα ρεκόρ κίνησης που έσπασε όλα τα ρεκόρ όλων των προηγούμενων χρόνων.

Από τη χώρα μας το επτάμηνο που μας πέρασε μετακινήθηκαν πάνω από 50 εκ τουρίστες!

Μπορούμε να διανοηθούμε το μέγεθος του πληθυσμού που πέρασε μέσα σε 7 μήνες από τη χώρα μας;

Τα κέρδη των αεροπορικών και ακτοπλοϊκών εταιρειών, των tour operators, των μεγαλοξενοδόχων και των εταιρειών τροφίμων έχουν τινάξει τα χρηματοκιβώτια.

Ποιο είναι το όφελος για το σύνολο του ελληνικού λαού από το τουριστικό θαύμα που μετατρέπεται σε εφιάλτη;

Ποιο το όφελος για τους ξενοδοχουπάλληλους που δουλεύουν χωρίς ωράριο και μέρες ανάπαυσης σε συνθήκες εξόντωσης με ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων, με συμβάσεις κάτω από αυτά που έπαιρναν πριν σχεδόν 20 χρόνια, το 2009;

Ποιο το όφελος για μια καμαριέρα που καθαρίζει υποχρεωτικά 16 δωμάτια τη μέρα στα 5στερα ξενοδοχεία τα οποία κοστίζουν όσο παίρνει εκείνη όλη τη σεζόν;

Ποιο το όφελος για τους εργαζόμενους συνολικά;

Πανάκριβα όλα, νοίκια για σπίτι δυσθεώρητα, ολόκληρες περιοχές της χώρας παραδομένες στην άγρια τουριστική εκμετάλλευση, στην άγρια εμπορευματοποίηση παραλιών, περιοχών φυσικού κάλλους, αρχαιολογικών χώρων, μουσείων, δρόμων και παραδοσιακών γειτονιών, χωριών. Ακόμα και η θέα του ηλιοβασιλέματος που γαληνεύει το μάτι βιάζεται κάτω από το βάρος του υπερτουρισμού σε μέρη που έχουν αποκλειστεί από την πρόσβαση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού λαού. “Οι Έλληνες δεν θα πάτε στα νησιά το καλοκαίρι, τί να κάνουμε;” τσίριζε ο γνωστός τηλεμαϊντανός του ΣΚΑΙ.

Τί μένει από υποδομές, κέντρα υγείας και νοσοκομεία, σχολεία και δρόμους, ακτοπλοΐα, αποχέτευση, νερό;

Μένουν μόνο τα τεράστια κέρδη για λίγους και η καταστροφή που αφήνουν πίσω τους από την ληστρική εκμετάλλευση ανθρώπων και φύσης; Το γεγονός αυτό δεν μπορούν να κρύψουν ούτε οι αστοί δημοσιολόγοι.

Ποια Ελλάδα επομένως θέλουμε το 2030 και για τις επόμενες γενιές;

Την Ελλάδα των λίγων που ζουν στην χλιδή και των πολλών που απλά επιβιώνουν;

Αυτή που έφτιαξαν για μας χωρίς εμάς;

Μια Ελλάδα ορμητήριο ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, αναψυκτήριο φονιάδων και ανεφοδιασμού αεροπλανοφόρων και βομβαρδιστικών;

Μια απέραντη ειδική οικονομική ζώνη άγριας εκμετάλλευσης Ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων και ασυδοσίας του κεφαλαίου;

Μια χώρα καταστολής και περιορισμού των πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών για να μην αποσταθεροποιηθεί η κερδοφορία των ομίλων και να τρέξουν τα σχέδια τους για την μοιρασιά και στην Ανατολική Μεσόγειο, την πολεμική προετοιμασία για το μακελειό που ετοιμάζουν;».
Ένας νέος γενικευμένος ιμπεριαλιστικός πόλεμος βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ





«Η στάση της στρουθοκαμήλου με το κεφάλι στην άμμο όταν βλέπει κίνδυνο δεν είναι αποτελεσματική. Τα σύννεφα πυκνώνουν πάνω από τα κεφάλια μας στην περιοχή μας και τον κόσμο. Δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι και αδρανείς, να κοιτάμε τη δουλειά μας.

Ο "βρυχηθμός" της παραγωγής όπλων που ανακοίνωσε ο γραμματέας του ΝΑΤΟ ήδη ακούγεται. Η πολεμική οικονομία αγκαλιάζει όλα τα πεδία και δείχνει τα δόντια της στους εργαζόμενους σε κάθε χώρα με περικοπές, απολύσεις και ανεργία, επίθεση στα ασφαλιστικά ταμεία και τις αποταμιεύσεις των λαϊκών στρωμάτων για να κατευθυνθούν στην πολεμική παραγωγή, ένταση της φοροληστείας. Όλα στην κιμαδομηχανή του πολέμου.

Στην Γερμανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναβγήκε ακροδεξιό κόμμα στην Σαξονία, εκεί που η Volkswagen έχει τα εργοστάσιά της και ανακοίνωσε επιπλέον 50.000 απολύσεις από τις 50.000 απολύσεις που είχε ανακοινώσει την άνοιξη, με 15.000 από αυτές στις θυγατρικές Audi και Porshe και κυρίως την μετατροπή της γιγάντιας βιομηχανικής της δύναμης σε παραγωγή όπλων.

Όλοι ξέρουμε από την ιστορία ότι δεν πήγε καλά αυτό για την ανθρωπότητα τις δύο προηγούμενες φορές.

Τα ποσά που ξοδεύονται για όπλα είναι πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία ξανασυζητούν σοβαρά τη χρήση πυρηνικών όπλων 80 χρόνια μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι!

Η γιγάντωση των κρατικών χρεών στις ΗΠΑ, που έφτασε τα 40 τρισ, και σε ισχυρά κράτη της ΕΕ, αποτυπώνει την εκτόξευση των πολεμικών δαπανών και συνολικά της πολεμικής προετοιμασίας.

Ο εμπορικός και νομισματικός πόλεμος εντείνεται. Η μάχη για τον έλεγχο της Ενέργειας, των ορυκτών, των κρίσιμων πρώτων υλών, των θαλάσσιων οδών γίνεται με τα όπλα. Η αμφισβήτηση των συνθηκών και οι επεμβάσεις δεν έχουν πλέον ούτε καν προσχήματα, όπως η γκανγκστερική επίθεση του Τραμπ για να πάρει το πετρέλαιο της Βενεζουέλας.

Τα σημάδια μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης πολλαπλασιάζονται, τα οποία αποτυπώνονται και σε τομείς όπου επενδύονται τεράστια κεφάλαια όπως για παράδειγμα στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Όλα αυτά αποτελούν τις αιτίες ενός νέου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου που βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ.

Μπροστά στο κέρδος δεν υπάρχει έγκλημα που δεν θα επιχειρήσουν να κάνουν ακόμα και το ολοκαύτωμα της ανθρωπότητας».
Το ΚΚΕ έχει σύγχρονο επιστημονικά επεξεργασμένο πρόγραμμα εξουσίας





«Επιμένουμε ότι χωρίς ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στην κοινωνία δεν μπορούμε να περιμένουμε αλλαγές στη ζωή μας.

Ο μόνος ρεαλισμός σήμερα είναι η ανατροπή και οι ριζικές επαναστατικές αλλαγές. Η αναμονή είναι χάσιμο πολύτιμου χρόνου που σίγουρα θα στοιχίσει πανάκριβα!

Το ΚΚΕ έχει σύγχρονο επιστημονικά επεξεργασμένο πρόγραμμα εξουσίας, για μια άλλη μορφή οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό που μπορεί σήμερα να θέσει στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών τις πρωτόγνωρες κατακτήσεις της επιστήμης, με τη θέληση και την ενεργή συμμετοχή του λαού.

Δεν υπάρχει καμία προοπτική και διέξοδος στην αυταπάτη ότι μπορεί να γίνει ανθρώπινη η μηχανή της καπιταλιστικής παραγωγής δηλαδή η παραγωγή με μοναδικό κριτήριο το κέρδος του ιδιοκτήτη καπιταλιστή. Αυτή η μηχανή θέλει σπάσιμο και στη θέση της να βάλουμε την παραγωγή όπου κίνητρο της θα είναι η κάλυψη των πραγματικών αναγκών των ανθρώπων, να βάλουμε τις νέες σοσιαλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον εργατικό έλεγχο, που θα απογειώσει τις παραγωγικές δυνατότητες σε μια χώρα που έχει όλες τις προϋποθέσεις να αναπτυχθεί.

Γιατί διαθέτει όχι μόνο επάρκεια φυσικών πόρων αλλά κυρίως μια έμπειρη, υψηλής μόρφωσης εργατική τάξη, με τεράστια παράδοση ταξικών αγώνων και αναμετρήσεων και το κόμμα της το ΚΚΕ δυνατό και έμπειρο με επαναστατική στρατηγική και συνέχεια ιστορική περισσότερη από έναν αιώνα.

Για να σπάσει ο φαύλος κύκλος των κρίσεων και των πολέμων η λύση δεν είναι να χωθεί η χώρα μας ακόμα πιο βαθιά στους πολέμους των καπιταλιστών, δεν είναι οι συμμαχίες με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με το Ισραήλ και την Σαουδική Αραβία που τον δένουν ακόμα πιο σφιχτά στον πόλεμο, αλλά να κάνουμε πράξη το σύνθημα «Καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών». Να παλέψουμε για μια κοινωνία της ειρήνης, της φιλίας των λαών, των αμοιβαία επωφελών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες.

Αυτή μπορεί να είναι η Ελλάδα τού αύριο για κάθε νέο και νέα. Η σοσιαλιστική Ελλάδα.

Για αυτή την προοπτική εργαζόμαστε, δυναμώνοντας την προσπάθεια για την συγκρότηση ενός πανελλαδικά συντονισμένου κινήματος, με στόχους και διεκδικήσεις που θα αμφισβητούν την καρδιά της πολιτικής του κέρδους, θα συνενώνουν σε μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία. Να διαμορφώσουμε το δικό μας σχέδιο απέναντι στο σχέδιο των κυβερνήσεων και των επιχειρηματικών ομίλων. Να γίνει υπόθεση ενεργής συμμετοχής στον αγώνα, να γίνει υπόθεση περισσότερων αυτή η προοπτική.

Σήμερα κάθε προσδοκία θα διαψεύδεται, κάθε επιστημονικό επίτευγμα θα ακυρώνεται, κάθε φιλότιμη προσπάθεια θα πηγαίνει χαμένη αν δεν υπηρετήσει την πάλη για την ανατροπή αυτού του συστήματος».
Ζωντανό παράδειγμα η δράση των κομμουνιστών στο ΕΚ Πάτρας





«Ο άνθρωπος ένα ελάττωμα, όπως λέει και ο Μπρεχτ, “ξέρει να σκέφτεται” και έτσι μπορεί με τη συνειδητή σχεδιασμένη δράση του, να αλλάζει τους συσχετισμούς, να εξουδετερώνει τους αντιπάλους του, να αξιοποιεί τις αντιθέσεις που είναι η “αχίλλειος πτέρνα” του δήθεν παντοδύναμου συστήματος και κυρίως να σχεδιάσει και να χτίσει μια άλλη κοινωνία.

Οι κομμουνιστές της Πάτρας έχουν να προσφέρουν ένα ακόμα ζωντανό παράδειγμα. Πριν ακριβώς δέκα χρόνια από το Εργατικό Κέντρο της πόλης ξεκίνησε, μέσα στην καπιταλιστική κρίση, μια δύσκολη πορεία αλλαγής των συσχετισμών στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και μαζικοποίησης των αγώνων που συνεχίζεται. Τα σωματεία τότε πέταξαν έξω από το εργατικό κέντρο τους ανθρώπους της εργοδοσίας και της συνδικαλιστικής μαφίας.

Αυτή η μάχη άνοιξε δρόμο, ενέπνευσε αγωνιστές, απλούς εργάτες και τίμιους συνδικαλιστές να συμπορευτούν με το ΠΑΜΕ, να συμπορευτούν με τους κομμουνιστές μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα και να απαλλαγούν πολλά συνδικάτα από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των εργοδοτών και του κράτους και συνδικαλιστών τύπου Παναγόπουλου της ΓΣΕΕ.

Αυτή η πορεία είχε πολλές αναμετρήσεις, άνοιξε νέα μέτωπα συσπείρωσης στην πάλη, διαπαιδαγώγησε ταξικά μια νέα γενιά πρωτοπόρων αγωνιστών που έχουν πάρει τα ηνία σε δεκάδες εργατικά κέντρα ανάμεσα σε αυτά τα μεγαλύτερα της Αθήνας και του Πειραιά, πρωτοστατούν στην πάλη σημαντικών κλάδων, στα λιμάνια και τα εργοτάξια, στην ομοσπονδία ιδιωτικών υπαλλήλων, την ομοσπονδία μετάλλου, στην διδασκαλική ομοσπονδία, την ΟΕΝΓΕ και την ΕΙΝΑΠ, την ΟΛΜΕ, κατέγραψαν πρώτη δύναμη το ψηφοδέλτιο που συμμετέχουν οι κομμουνιστές δημόσιοι υπάλληλοι στην ΑΔΕΔΥ.

Αυτές οι μάχες στις οποίες πρωτοστατούν οι κομμουνιστές όπως αντίστοιχα στο αγροτικό κίνημα, στα πανεπιστήμια, στους συλλόγους αυτοαπασχολούμενων, στις ενώσεις γονέων και αλλού για την οργάνωση του λαού μας και την χειραφέτησή του, έδειξαν και δείχνουν ότι τίποτα δεν είναι αναλλοίωτο και στάσιμο. Όλα αλλάζουν. Όλα μπορούν να ανατραπούν με την συνειδητή οργανωμένη προσπάθεια και την αποφασιστικότητα.

Είναι πάρα πολλοί όσοι εμπιστεύονται το ΚΚΕ, την δράση, την τιμιότητα και την σταθερότητα στις επαναστατικές του θέσεις.

Και όπως μας λέει και το υπέροχο τραγούδι του Μάνου Λοϊζου σε στίχους του Φώντα Λάδη:

“ένας ξεχωριστός διαβάτης δεν ήσουν αδερφέ μου εσύ

ήσουν υπάλληλος και εργάτης σαν όλους μέσ την πόλη αυτή

στη διαδήλωση σε είδα με απόφαση να προχωράς

ανοίξαμε την αλυσίδα και έγινες ένας από εμάς”...

Κάλεσμα συμπόρευσης και πάλης με το ΚΚΕ απευθύνουμε από το φεστιβάλ της ΚΝΕ και του Οδηγητή.

Ο δικός μας δρόμος χωράει κάθε άνθρωπο που δεν βολεύεται με λιγότερο ουρανό.

Απλώνουμε το χέρι στις αγωνίστριες και τους αγωνιστές, σε κάθε άνθρωπο καλής θέλησης που διατηρεί και επιμέρους επιφυλάξεις. Η θέση σας είναι με το ΚΚΕ.

Συνεχίζουμε δυναμώνουμε την ΚΝΕ παντού όπου ζει και εργάζεται σπουδάζει η νεολαία, στα πανεπιστήμια και τα σχολεία, τους χώρους δουλειάς και αθλητισμού, τις λαϊκές γειτονιές.

Καλή δύναμη στους νέους αγώνες».

«με τους Ανθρώπους ή με τα ζώα» για μένα μπήκε πολύ νωρίς. Διάλεξα τους Ανθρώπους #Βασίλης_Ραφαηλίδης

''Δεν είναι η πρώτη φορά που θα ψηφίσω ΚΚ. 

Ψηφίζω ΚΚ από τότε που υπάρχει αυτή η δυνατότητα για έναν κομμουνιστή, δηλαδή από τότε που το αστικό κοινοβούλιο αποφάσισε να φιλοξενήσει και τους «εχθρούς» του, μετά τη σώφρονα σκέψη της αστικής τάξης το 1974 πως είναι προτιμότερο να έχει κανείς εχθρούς καταμετρημένους παρά εν παρανομία ακαταμέτρητους. 

Βέβαια η παρανομία ευνοεί πάντα την κινδυνολογία, γιατί το σκότος προστατεύει αποτελεσματικά όλους τους «σφαγείς», που έχουν το αθεράπευτο βίτσιο να περιφέρονται με ένα μαχαίρι στο στόμα, και σε μερικές περιπτώσεις εντονότερης διαστροφής, με ένα κονσερβοκούτι κρεμασμένο από τον αριστερό κυνόδοντα. 

Όμως κάποτε τα φώτα της αίθουσας ανάβουν και η παράσταση τελειώνει. 

Κι ο πολύς κόσμος πληροφορείται με κάποια έκπληξη πως οι κυρίως σφαγείς, δηλαδή οι δοσίλογοι και οι κληρονόμοι τους, δε βρίσκονταν στη σκοτεινή πλατεία της ιστορίας αλλά στο φωτισμένο προσκήνιο της παραϊστορίας, που προτείνονταν ως ιστορία. 

Τώρα, κάτω από άπλετο φως, οι άνεργοι πια επαγγελματίες κινδυνολόγοι αλλάζουν επάγγελμα και γίνονται τραμπούκοι, αυξάνοντας υπέρμετρα τη στρατιά των τραμπούκων, που κρατούσαν πάντα την ουρά της ρεντινγκότας της δεξιάς.

Θα ψήφιζα ΚΚ και πολύ πριν απ’ τη μέρα που οι παλιοί και δοξασμένοι καπεταναίοι έβαλαν τα καλά τους και ευπρεπέστατοι πήγαν στη βουλή, προκαλώντας την κατάπληξη των ηλιθίων που δεν τους είδαν με το ματωμένο μαχαίρι του κουρσάρου στο στόμα. 

Βέβαια, δεν είδαν ούτε το αίμα που στάζει ακόμα από παλιές πληγές στο τραχύ κορμί τους. Αλλά, τι θα μπορούσε να δει ο ηθικά μύωψ; 

Γιαυτόν, ο κόσμος περιορίζεται στον κύκλο που διαγράφει η μύτη του σε μια πλήρη περιστροφή της κενής κεφαλής περί τον άξονα του πλήρους χαχανιστής ευδαιμονίας σώματος.

Αν σουραλιστικώ τω τρόπω, ψήφιζαν και τα νήπια το σουρεαλιστικό μεταξικό έτος 1939, κι αν πάντα σουρεαλιστικώ τω τρόπω, ο Μεταξάς έμπαζε τότε στην ανύπαρχτη βουλή το Κομμουνιστικό Κόμμα, και μάλιστα με απλή αναλογική (ο πολιτικός σουρεαλισμός με την απλή αναλογική που μεταμορφώνεται σε σύνθετη «κλεπταποδοχική», συνεχίζεται) θα ψήφιζα και τότε ΚΚ. 

Διότι τότε ήταν, που για πρώτη φορά είδα τους χωροφύλακες να μπαίνουν στο σπίτι μας και να ψάχνουν για μαρξιστικά βιβλία.

 Ο πατέρας μου είχε μερικά απ’ αυτό το σπάνιο τότε είδος βιβλίων, αλλά τα λαγωνικά ξετρύπωσαν μόνο την εγκυκλοπαίδεια του «πυρσού». Και πέτυχαν αυτόν τον άθλο χάρις στο κόκκινο χρώμα.

Αργότερα κατάλαβα πως αυτό που κυρίως ερεθίζει τη δεξιά δεν είναι οι αριστερές ιδέες, αλλά τα «αριστερά» χρώματα. 

Υπάρχει συνεπώς μια στενή σχέση ανάμεσα στον ταύρο που, ακριβώς γιατί είναι ζώο ερεθίζεται εύκολα απ’ το κόκκινο, και την ομοίως ευερέθιστη στο ίδιο χρώμα δεξιά, που γιαυτό και μόνο το λόγο πρέπει να είναι λιγάκι ζωώδης. 

Με άλλα λόγια, το δίλημμα «με τους ανθρώπους ή με τα ζώα» για μένα μπήκε πολύ νωρίς. Διάλεξα τους ανθρώπους, και μούμεινε νηπιώθεν η προκατάληψη: πας δεξιός ζώον. 

Ξέρω πως οι προκαταλήψεις εν γένει δεν ευνοούν τη νηφαλιότητα, αλλά το σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» εδραίωσε την πεποίθησή μου πως πας μη σοσιαλιστής βάρβαρος.

Ξέρω πως εδώ θα υπάρξουν αντιρρήσεις από τους «ανθρωπιστές» του σαλονιού και του άμβωνα, που δε θα χάσουν την ευκαιρία να μου θυμίσουν τη «σταλινική βαρβαρότητα». 

Δε θα απαντήσω με το γνωστό ανέκδοτο: «ναι, αλλά κι εσείς που βασανίζετε τους νέγρους;», που δεν είναι και τόσο ανεκδοτολογικό.

 Θα απαντήσω με έναν λόγο του πιερ φουζορελά: «οι σοσιαλδημοκρατικοί ρεφορμισμοί, οι σταλινικοί ολοκληρωτισμοί και τα αναρχικά αδιέξοδα θα περνάνε μια μέρα για επεισόδια που υπερνικήθηκαν». Δεν ξέρουμε πόσο μακρινή θα είναι αυτή η μέρα, αλλά εμείς είμαστε βέβαιοι πως ο ήλιος θα ανατέλλει και μετά το θάνατό μας. 

Άλλωστε, όπως ο Άντζελους Σιλέσιους πιστεύω κι εγώ πως: «το τριαντάφυλλο είναι χωρίς γιατί. Ανθίζει γιατί ανθίζει, δε νοιάζεται για τον εαυτό του, δε λαχταρά να το βλέπουν». Και το καπιταλιστικό θερμοκήπιο των «ανθέων του κακού» δεν έχει πια τριαντάφυλλα, για τον απλό λόγο πως στη ζούγκλα δεν υπάρχουν τριαντάφυλλα.

Θα ψήφιζα ΚΚ και το 1943 αν αυτό ήταν δυνατό, γιατί είχα έναν πατέρα που δεν καλύφτηκε πίσω απ’ το αισχρό άλλοθι «έχω γυναίκα και παιδιά», αλλά πήρε τη γυναίκα του και τα ηλικίας οχτώ κι εννιά χρονών παιδιά του και βγήκε οικογενειακώς στο βουνό, όχι για να αναπνεύσουν καθαρό αέρα τα παιδιά, αλλά για να ενταχθούν οι γονείς στον ΕΛΑΣ. Ωστόσο, εκείνος ο αέρας του βουνού ήταν ο καθαρότερος που ανάπνευσα ποτέ –κι ακόμα τον αναπνέω.

Θα ψήφιζα ΚΚ και το 1946, αν αυτό ήταν δυνατό. 

Ήταν τότε που με κάλεσαν στην ασφάλεια οι αναίσχυντοι για να αποκηρύξω τον ευρισκόμενο στη φυλακή πατέρα μου. τότε ήταν που έμαθα και τα της ιδεολογικής λειτουργίας της κληρονομικότητας: Ήμουν ανήλικος μεν, κομμουνιστής δε. Και τούτο διότι, λέει, ήμουν «υιός σημαίνοντος κομουνιστού» (για την ασφάλεια όλοι οι κομουνιστές ήταν σημαίνοντες –και πολύ σωστά). 

Η δεύτερη και σημαντικότερη από άποψη λογική «κατηγορία» ήταν το ότι… διάβαζα πολύ. Η πάντα καλά πληροφορημένη ασφάλεια ήξερε η παμπόνηρη πως διάβαζα τότε Ιούλιο Βερν και Αλέξανδρο Δουμά. 

Μιας κι έμαθα λοιπόν, απ’ τους ασφαλίτες, πως το διάβασμα εν γένει είναι μια διαδικασία άκρως ανατρεπτική κι επαναστατική, άρχισα να διαβάζω μανιωδώς. Με άλλα λόγια, χρωστώ χάριτες στην αστυνομία που με έκανε φιλομαθή και με έμαθε πως η γνήσια δεξιά και η κουλτούρα δεν είναι δυνατό να έχουν πάρα πολύ στενές σχέσεις. Η κουλτούρα είναι απ’ τη φύση της αριστερή, ακόμα και στις περιπτώσεις που ένας διανοούμενος επιμένει να εμφανίζεται ως δεξιός.

Θα ψήφιζα ΚΚ και το 1967, αν αυτό ήταν δυνατό. Τώρα πια με πλήρη συνείδηση και καθόλου συναισθηματικά. 

Γιατί τώρα έχω κατανοήσει στη Μπουμπουλίνας, τις φυλακές Αβέρωφ και τις φυλακές της Αίγινας τη σημασία του λόγου ενός θεολογίζοντος φιλόσοφου, του Γκαμπριέλ Μαρσέλ, που με είχε εντυπωσιάσει πάρα πολύ κάποτε. 

Λέει λοιπόν ο μαρσέλ, που πολύ απέχει απ’ το μαρξισμό, πως αν οι κομουνιστές έχουν μια πιθανότητα να επικρατήσουν κάποτε, την χρωστούν στο γεγονός πως είναι οι μόνοι, πια, που μπορούν και πεθαίνουν για συμφέροντα που δεν είναι τα προσωπικά τους. Βέβαια, δεν είναι αυτός ο (υπαρξιακός) λόγος που οι κομουνιστές θα επικρατήσουν κάποτε. Ω

στόσο, η ρήση του Μαρσέλ διατηρεί ακέρια τη σημασία της για μας: Καμιά δεξιά πουθενά στον κόσμο δεν έχει να επιδείξει ένα δεξιό ανάλογο του κομουνιστή Μπελογιάννη, για παράδειγμα. Κανείς δεξιός δε θα πάει ποτέ στο εκτελεστικό απόσπασμα, αν μπορεί να διαφυλάξει τη ζωούλα του με μια απλή δήλωση μετανοίας, ή με μια προδοσία. 

Για τον δεξιό, καλό είναι ό,τι κάνει καλό σ’ αυτόν προσωπικά, το πολύ και στη γυναίκα του, ίσως και στα παιδιά του, άντε μετά βίας και στον κουμπάρο του, σε μια περίπτωση αυξημένης μέχρι τα έσχατα μασωνικά όρια «κοινωνικότητας». 

Τι μπορεί να καταλάβει το δεξιόν ζώον απ’ τη μεγαλειώδη έννοια της θυσίας, πάνω στην οποία στηρίζεται σταθερά η ιστορία, τουλάχιστον απ’ την πλευρά του υποκειμένου που όχι μόνο υφίσταται αλλά και τελεί την ιστορία;

Λοιπόν, όπως σ’ όλες τις δυνητικές περιπτώσεις έτσι και στις πραγματικές, έτσι και τώρα, θα ψηφίσω ΚΚ. 

Άλλωστε δε θα μπορούσα να κάνω κι αλλιώς, ακόμα κι αν το προσπαθούσα επίμονα. Διότι για μένα, όπως και για χιλιάδες αγωνιστές και συντρόφους, το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» δεν είναι απλώς πρόβλημα τυπικής μνήμης. 

Η δική μας μνήμη είναι εγγεγραμμένη σ’ όλα τα κύτταρα του κορμιού μας. Συνεπώς δε θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε ακόμα κι αν μας έκαμναν πλύση εγκεφάλου. Πλύση κυττάρων πάντως, δε μπορεί να μας κάνει κανείς. Εκτός απ’ τους δολοφόνους του εκτελεστικού αποσπάσματος. Αλλά κι εδώ, μόνο σε επίπεδο προσωπικό. 

Γιατί εμείς, όλοι μαζί, διαφυλάγουμε όλη τη μνήμη του κόσμου, από υπάρξεως κόσμου. Η ιστορία βαδίζει προς τη μεριά που βαδίζουμε κι εμείς.

 Κι αν συχνά μπουρδουκλωνόμαστε μέσα στη βιασύνη μας και τη λαχτάρα μας για έναν καλύτερο κόσμο, δεν έχει και τόση σημασία. 

Σηκωνόμαστε πάντα και στην περίπτωση που σπρωχνόμαστε έσωθεν'' 

Βασίλης Ραφαηλίδης

Έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος Σπύρος Χαλβατζής

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος Σπύρος Χαλβατζής, μετά από γενναία μάχη που έδινε τα τελευταία χρόνια, σκορπίζοντας μεγάλη θλίψη στο Κόμμα.

Στην μακρά κομματική του ζωή, ο σύντροφος Σπύρος υπηρέτησε το Κόμμα με αυταπάρνηση και από θέσεις μεγάλης ευθύνης.

Υπήρξε γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, εκλεγμένος στο 2ο Συνέδριό της και μέχρι το 1986. Διετέλεσε για πολλά χρόνια μέλος του ΠΓ της Κεντρικής Επιτροπής, όπου και εκλέχτηκε πρώτη φορά μέλος της στο 10ο Συνέδριο. Επίσης για πολλά χρόνια διετέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ ενώ για μεγάλα διαστήματα ηταν εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος και δημοτικός σύμβουλος στην Αθηνα. Διετελεσε προεδρος του ΣΦΕΑ και μελος του ΔΣ του.

Ο σύντροφος Σπύρος γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, από οικογένεια αγωνιστών.

Ως γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη στο νομό Καστοριάς, πιάστηκε για πρώτη φορά από τη δικτατορία το 1967 και εξορίστηκε στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου, στον Ωρωπό, για να επιστρέψει και να απολυθεί τελικά από τη Γυάρο.

Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο.

Θα ακολουθήσει αναλυτικότερο δημοσίευμα και ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ.

Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε από τη «Σύγχρονη Εποχή» το βιβλίο του συντρόφου Σπύρου με τον τίτλο «Απείθαρχοι - Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα». Να πως περιγράφει ο ίδιος στον «πρόλογο» με τον τίτλο «Οδοιπορικό», στιγμές που καθόρισαν τη ζωή και τη δράση του, δεμένη με το Κόμμα και τους αγώνες του εργατικού λαϊκού κινήματος:

Αυτό το «Οδοιπορικό» θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ιστορία μιας φωτογραφίας. Κι αυτό γιατί η φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν εβδομήντα εφτά χρόνια, την άνοιξη του 1948, έχει τη δική της ιστορία. Ήταν τότε που ο πατέρας μας βρισκόταν πάλι εξορία. Ήταν η τέταρτη φορά που τον έστελνε εξορία το αστικό κράτος. Η πρώτη ήταν στη Γαύδο το 1928. Στη Φολέγανδρο εξορίστηκε το 1932 και στην Ανάφη το 1937. Τώρα, ήταν στο θανατονήσι της Μακρονήσου.

Μια ζωή στον αγώνα, στις γραμμές του ΚΚΕ, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό. Η Μάνα μας, παλιά ΕΛΑΣίτισσα, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία για να την στείλει στον σύντροφό της στη ζωή και στον αγώνα, να δει τα πέντε παιδιά του. Για να την έχει κάπου στο αντίσκηνο, να βλέπει τους αγαπημένους του – που βίωναν και εκείνοι την τραγικότητα της περιόδου - και να παίρνει και από αυτήν κουράγιο για να αντιμετωπίσει τα βασανιστήρια.

Ταχυδρομήθηκε ένα γράμμα και αυτή η φωτογραφία, αλλά ο φάκελος δεν έφτασε τότε στον παραλήπτη. Και αυτό, γιατί εκείνα τα χρόνια η Ασφάλεια έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποκόβει ακόμα και την επαφή, την επικοινωνία των οικογενειών των αγωνιστών με τους δικούς τους, φυλακισμένους και εξόριστους. Άνοιγαν τα γράμματα και, ανάλογα με το περιεχόμενό τους, άλλα τα έσκιζαν και τα πετούσαν στο καλάθι των απορριμμάτων και σε άλλα, με μελανί μολύβι, έσβηναν ό,τι δεν τους άρεσε – ίσως οι εκπρόσωποι του κράτους να φαντάζονταν πως αυτό που ήταν γραμμένο στο χαρτί είχε μια «κωδική σημασία», είχε μια ειδοποίηση για τον πολιτικό εξόριστο ή κρατούμενο.

Αυτό, όμως, το γράμμα ακολούθησε μια ξεχωριστή διαδρομή γιατί αυτός που ανέλαβε να το «ελέγξει» και να το λογοκρίνει, προφανώς αφού διάβασε το κείμενο, είδε και τη φωτογραφία της Μάνας μας και τα αθώα πρόσωπα των πέντε παιδιών της, τσαλάκωσε τον φάκελο - μαζί με το γράμμα και τη φωτογραφία - και το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων, νομίζοντας πως έτσι έκανε το «χρέος» του απέναντι στο έθνος. Το χρέος του το έβλεπε στο ότι μπόρεσε να στερήσει από τον κρατούμενο κομμουνιστή να λάβει νέα από το σπίτι του, από τη συντρόφισσά του, και να δει τη φωτογραφία των πέντε παιδιών του, που είχαν μείνει πίσω από τη στιγμή που συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο.

Η ιστορία του γράμματος, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Κάποιος οδοκαθαριστής του δήμου, όταν μάζευε τα σκουπίδια από την Ασφάλεια της πόλης, είδε το γράμμα και το κράτησε -ασφαλώς με μεγάλο κίνδυνο. Ίσως εκείνη τη μέρα να βρήκε και άλλα γράμματα. Μπορεί να έβρισκε και άλλες φορές γράμματα, παρόμοια με αυτό, που απευθύνονταν σε πολιτικούς εξόριστους και κρατούμενους, που τότε ήταν πάρα πολλοί. Ίσως να συγκινήθηκε που είδε τη φωτογραφία των πέντε παιδιών. Έτσι, την φύλαξε, κάπου την έκρυψε – πράγμα δύσκολο εκείνα τα χρόνια και ήθελε πολύ κουράγιο και ύστερα από εννιά χρόνια, συγκεκριμένα στα τέλη Μάη του 1958, έκανε την εμφάνισή του στο σπίτι μας. Συζήτησε για λίγη ώρα με τον πατέρα και τη Μάνα μας, αφού ήπιαν ένα τσίπουρο, και κάποια στιγμή έβγαλε από την τσέπη του το γράμμα και τη φωτογραφία. Η στιγμή πρέπει να ήταν συγκλονιστική, γιατί για τον λαό ήταν σκληρά εκείνα τα χρόνια – αυτά που ονομάστηκαν «πέτρινα» - πρωτίστως για τους κομμουνιστές, καθώς ήταν αυτοί που κυρίως δέχονταν τη βαρβαρότητα της αστικής εξουσίας. Και αυτός ο εργάτης της καθαριότητας του δήμου φύλαξε, προφανώς με σοβαρό κίνδυνο, αυτό το γράμμα και το παρέδωσε στον παραλήπτη του με εννιά χρόνια καθυστέρηση.

Ο πατέρας και η Μάνα μας, αφού τον ευχαρίστησαν θερμά και τον συγχάρηκαν για τη θαρραλέα στάση του, τον αποχαιρέτησαν. Λίγο μετά, μας έδειξαν τη φωτογραφία και το γράμμα με την επισήμανση να μην κάνουμε κανένα σχόλιο, καμιά αναφορά για την προέλευση της φωτογραφίας, καθώς και για το όνομα του θαρραλέου αυτού ανθρώπου που την κράτησε και την φύλαξε για τόσα χρόνια. Και αυτό, γιατί αυτή η πράξη, αν γινόταν γνωστή στις Αρχές, μπορεί να είχε σοβαρές συνέπειες εις βάρος του. Μπορεί να έχανε τη δουλειά του, ακόμα και να δεχόταν απειλές και διάφορα χτυπήματα από τα όργανα της Ασφάλειας. Γιατί, στα δύσκολα και σκληρά εκείνα χρόνια για τους αντιστασιακούς αγωνιστές, για όλους όσοι μάχονταν την αστική εξουσία και τα αντιλαϊκά μέτρα των κυβερνήσεών της, αυτή η ενέργεια του οδοκαθαριστή μπορεί να χαρακτηριζόταν πράξη «αντεθνική». Αυτή ήταν η δεκαετία του 1950 για τους αγωνιστές.

Αυτή είναι η ιστορία της φωτογραφίας που σήμερα κοσμεί το σπίτι μας. Και αυτή ακριβώς γίνεται μια ακόμα αφορμή να ξεκινήσει ένα «Οδοιπορικό»· να μιλήσουμε για την πορεία εκείνων των χρόνων. Γιατί – και τότε και σήμερα και πάντα - οι πρωτοπόροι αγωνιστές, όλοι όσοι μάχονται το καπιταλιστικό σύστημα, όλοι όσοι παλεύουν για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την εργατική - λαϊκή εξουσία, έχουν να αντιπαλέψουν πολλά και δύσκολα γεγονότα και καταστάσεις. Και στη συνέχεια της διαδρομής τους συναντούν -και θα συναντούν- όλο και νέα εμπόδια και δυσκολίες. Όμως, μέσα από την οργανωμένη ζωή, μέσα από τη συλλογικότητα καταφέρνουν, βήμα το βήμα, να συμβάλλουν ώστε να οικοδομούνται στέρεες σχέσεις με τους εργάτες, με άλλους εργαζόμενους, με νέους ανθρώπους, στη μεγάλη πορεία που θα διαμορφώσει όρους, συνθήκες και προϋποθέσεις για τις βαθιές,τις ριζικές αλλαγές, που και ώριμες είναι, αλλά και αναγκαίες.

Ξεκινώντας από αυτήν τη φωτογραφία, μπορούμε να καταγράψουμε αυτό το «Οδοιπορικό», που κρατά πάνω από εξήντα χρόνια και συνεχίζεται. Διότι τα προβλήματα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οξύνονται, αλλά και οι στόχοι για την αλλαγή της κοινωνίας – που πρωτομπήκανε οργανωμένα και συγκροτημένα πριν εκατό χρόνια - παραμένουν ανεκπλήρωτοι. Αλλά και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί αυτά που δρομολογήθηκαν έναν αιώνα πριν και σμιλεύτηκαν με αγώνες, με αμέτρητες θυσίες, με πόνο και δάκρυα περιμένουν τη δικαίωσή τους. Δικαίωση που θα ικανοποιήσει όλους αυτούς που δικαιούνται να καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν, να μη γίνεται αυτός ο πλούτος αντικείμενο εκμετάλλευσης από μια χούφτα καπιταλιστές.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, αυτήν την Οδοιπορία...

Στο 1:50 του βίντεο, διακρίνεται ο Σπύρος Χαλβατζής, με το κόκκινο γαρύφαλλο στο στόμα, να επιστρέφει μαζί με τους τελευταίους εξόριστους από τη Γυάρο.

25 Ιουλίου 1974, λιμάνι Πόρτο Ράφτη.

Μόλις μία μέρα πριν είχε πέσει η χούντα των συνταγματαρχών.

Τους υποδέχτηκαν χιλιάδες !

Ηταν μόλις 27 χρονών !

ΑΘΑΝΑΤΟΣ !

(Οι εικονες απο το ντοκυμαντέρ «Μαρτυρίες» του Νίκου Καβουκίδη )

Από Konstantinos Mpourxas

 

                                     

Στο λιμάνι του Πόρτο Ράφτη φτάνει το "Σκίρων", μεταφέροντας τους τελευταίους 44 κρατούμενους της Γυάρου. Ανάμεσα τους ο Σπύρος Χαλβατζής.

Στην φωτογραφία ανοίγει την αγκαλιά του στους δικούς του ανθρώπους..

         ___________________________________

Η ΚΕ του ΚΚΕ αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του ΚΚΕ



Σε ανακοίνωση της για την απώλεια του συντρόφου Σπύρου Χαλβατζή η ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:

«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης, στην πάλη για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης.

Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη. Μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία. Η μητέρα του, επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Έτσι, από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε όχι μόνο τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας, καθώς από 11 χρονών δούλευε ως γουνεργάτης, αλλά και κάτι πολύ μεγαλύτερο, τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος.

Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όπου και πιάστηκε για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.

Τον Φλεβάρη του 1968, ο σ. Σπύρος τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, έδωσε την μάχη της υπεράσπισης του Κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, όντας εξόριστοι στο Λακκί της Λέρου.

Με το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Πήρε μέρος στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 μέχρι και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ και παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ. Το 1987, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.

Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο σύντροφός Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος κόντρα στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της Διοίκησης του μέχρι σήμερα.

Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο σ. Σπύρος επίσης έγραψε τρία βιβλία, "Η πορεία της νεολαίας" και "Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα", "Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή" από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Για τον σ. Σπύρο, η κομμουνιστική ιδιότητα δεν εξαντλούνταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και τις μάχες του Κόμματος. Ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, “η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι ένα μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του Κόμματος”, που σημαίνει “εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή”, εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και μαζί σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.

Ο σ. Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες. Έζησε μεγάλες ελπίδες, αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες. Είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ τη μεγάλη βεβαιότητα της ζωής του, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος. Αυτήν τη βεβαιότητα αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.

Σήμερα αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα μας λείψει η παρουσία του, η πείρα του, η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής, το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε.

Θα συνεχίσουμε με τη γνώση ότι τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη, κάθε μικρή και μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ. Η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους, που άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σ. Σπύρος και γι' αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε, με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίζουν.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στη συντρόφισσα μας και συντρόφισσα του στη ζωή και στον αγώνα Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του».
ΣΧΕΤΙΚΑ

Το ΚΣ της ΚΝΕ αποχαιρετά με σεβασμό τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή και δίνει υπόσχεση να συνεχίσει τον αγώνα για τον οποίο αφιέρωσε τη ζωή του

Ζάντε Ρεβολουσιον

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

Για το λιμοταγαρο "γραφείο τύπου" του Μελισσανίδη

Από Βαγγελης Παπαδημητριου
5 ώρ. ·

Θα εμφανιστούν πάλι οι γνωστοί.

Αυτοί που, όταν πεθαίνει ένας κομμουνιστής, θυμούνται τα πάντα εκτός από το πιο ουσιαστικό.
Ότι ήταν κομμουνιστής του ΚΚΕ.
Θα γράψουν για τον καλό άνθρωπο, για τον έντιμο αγωνιστή, για τον ακέραιο χαρακτήρα, για τις προσωπικές τους αναμνήσεις.
Θα ανασύρουν ιστορίες, θα μιλήσουν συγκινημένοι για τις αρετές του και, κάπου ανάμεσα στις γραμμές, θα προσπαθήσουν να κάνουν το πιο βολικό τους κόλπο.
Να κρατήσουν τον «άνθρωπο» και να αφήσουν στην άκρη τον κομμουνιστή.
Ή, ακόμη καλύτερα, να κρατήσουν τον «κομμουνιστή» αλλά να τον παρουσιάσουν ως κάτι δήθεν ανεξάρτητο από το ΚΚΕ.
Από το «ΚΚΕ του τότε», αν αυτό τους βολεύει.
Ή από το «ΚΚΕ όπως είναι σήμερα», όπως αρέσκονται να λένε όσοι έχουν πάψει εδώ και χρόνια να έχουν οποιαδήποτε σχέση με το Κόμμα.
Μόνο που ο Σπύρος δεν χρειάζεται τέτοιες μετατροπές για να χωρέσει στις δικές τους αφηγήσεις.
Δεν υπήρξε ποτέ ο κομμουνιστής που θα ήθελαν να μας παρουσιάσουν τώρα.
Ήταν κομμουνιστής του ΚΚΕ.
Καθαρά. Συνειδητά. Μέχρι τέλους.
Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να χαριστούμε στους όψιμους «πενθούντες» που σήμερα ανακαλύπτουν πόσο ακέραιος, πόσο ανθρώπινος και πόσο σπουδαίος ήταν, ενώ κάνουν πως δεν βλέπουν αυτό που σφράγισε ολόκληρη την οργανωμένη του ζωή.
Ο Σπύρος δεν ήταν ακέραιος παρά το ότι ήταν κομμουνιστής.
Ήταν ακέραιος ακριβώς επειδή ήταν κομμουνιστής.
Δεν ήταν ανθρώπινος έξω και πέρα από την πολιτική του στράτευση.
Η ανθρωπιά του, η συνέπειά του, η σταθερότητά του, η αγωνιστικότητά του ήταν κομμάτια της ίδιας επιλογής.
Της επιλογής να υπηρετεί το Κόμμα του και την ιδεολογία στην οποία πίστεψε.
Κι αυτή την επιλογή δεν την έκανε για όσο τον βόλευε.
Δεν την άλλαξε όταν άλλαξαν οι συσχετισμοί.
Δεν την ξαναβάφτισε για να γίνει αποδεκτός από εκείνους που σήμερα θα ήθελαν να τον «αποκομματικοποιήσουν».
Έμεινε εκεί που είχε επιλέξει να βρίσκεται.
Στο ΚΚΕ.
Μέχρι την τελευταία του στιγμή.
Γι' αυτό και δεν θα αφήσουμε κανέναν να τον ξαναγράψει στα μέτρα του.
Ούτε οι «ανεξάρτητοι» κομμουνιστές που θυμούνται το ΚΚΕ μόνο για να το αποκηρύξουν.
Ούτε οι όψιμοι θαυμαστές που θέλουν έναν κομμουνιστή χωρίς Κόμμα, έναν αγωνιστή χωρίς στράτευση και έναν άνθρωπο χωρίς την πολιτική του ταυτότητα.
Ο Σπύρος ήταν μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ.
Και ήταν περήφανος γι' αυτό.
Αυτό ήταν η πραγματική του ταυτότητα.
Όχι μια λεπτομέρεια της βιογραφίας του που μπορούμε τώρα, για λόγους «πολιτικής ευγένειας», να παραλείψουμε.
Γι' αυτό θα μείνει παράδειγμα.
Για τη συνέπεια μέχρι τέλους.
Για την επιλογή που δεν έγινε σημαία μόνο όταν ήταν εύκολη.
Για τη στάση ζωής που δεν μπήκε σε διαπραγμάτευση.
Καλό σου ταξίδι, Σπύρο.
Κι αν κάτι από τη διαδρομή σου αξίζει να κρατήσουμε, είναι ακριβώς αυτό.
Πως το να είσαι ΚουΚουΕς δεν είναι μια λέξη που τη χρησιμοποιείς όταν σε συμφέρει και την αφήνεις στην άκρη όταν σε δυσκολεύει.
Είναι επιλογή ζωής.
Και εσύ την υπηρέτησες μέχρι τέλους.
Και γι' αυτά, όπως και για όλα τα υπόλοιπα που άφησες πίσω σου, θα είσαι πάντα μια ακόμη επιβεβαίωση πως το ΚουΚουΕς, μπορεί να είναι από τα πιο βαριά παράσημα μιας ζωής.
Τα υπόλοιπα ας τα γράψουν οι «πενθούντες» όπως τους βολεύει.
Εμείς ξέρουμε ποιος ήταν ο Σπύρος.
Και κυρίως, ξέρουμε πού στάθηκε.
Μέχρι τέλους.