ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ "ΚΑΙΕΙ"

 

Όταν ο ΔΕΔΔΗΕ λόγω "κόστους - οφέλους"

 αφήνει τις καλωδιώσεις ασυντήρητες 

Konstantinos Mpourxas
2.8.26

Θλίβεσαι περισσότερο κι από τον ίδιο τον όλεθρο των πυρκαγιών όταν διαπιστώνεις πως, για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, αυτές έχουν πλέον μετατραπεί σε... κανονικότητα.
Θλίβεσαι όταν βλέπεις ότι, μεθοδικά, η αστική εξουσία και οι κυβερνήσεις της κατάφεραν να περάσουν την αντίληψη πως οι μεγάλες πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι και οι καταστροφικές συνέπειές τους είναι δήθεν αναπόφευκτες και αδύνατο να αντιμετωπιστούν.
«Κάποια μέρα θα καεί...», λέει θρασύτατα ο ίδιος ο Μητσοτάκης για το δάσος του Ερημίτη στην Κέρκυρα. 

«Κάποια μέρα θα καεί...», λέει θρασύτατα ο ίδιος ο Μητσοτάκης

 για το δάσος του Ερημίτη στην Κέρκυρα. 

Θλίβεσαι γιατί, στην ουσία, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει συμβιβαστεί με τον σταδιακό αφανισμό της ίδιας της ζωής πάνω στον πλανήτη.
Όχι, αγαπητοί μου.
Δεν είναι κανονικότητα οι τεράστιες πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι.
Δεν είναι κανονικότητα η ανυπαρξία ουσιαστικής πρόληψης.
Δεν είναι κανονικότητα η ανεπάρκεια στην αντιμετώπισή τους.
Δεν είναι κανονικότητα να καταστρέφονται δάση, περιουσίες, άνθρωποι και να απειλείται η ίδια η ζωή.
Αυτό που φωνάζει από μακριά είναι η αδυναμία του καπιταλισμού, ως κοινωνικού και πολιτικού συστήματος, να προστατεύσει τον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον.
Ένα σύστημα που αντιμετωπίζει την πρόληψη ως κόστος, την προστασία των δασών ως μη κερδοφόρα δαπάνη και την ανθρώπινη ζωή με το ζύγι του κέρδους δεν μπορεί να υπηρετήσει τις ανάγκες της κοινωνίας.
Γι' αυτό και γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνο, όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για την ίδια τη φύση.
Ο καπιταλισμός δεν αδιαφορεί για τη ζωή επειδή κυβερνούν ''ανίκανοι''. Δεν είναι θέμα διαχειριστών !
Αδιαφορεί γιατί αυτή είναι η φύση του.. Πάνω από όλα το κέρδος, κάτω από όλα ο άνθρωπος.
Το τέλος του θα έρθει. Το ερώτημα είναι πόσες ακόμη ζωές, πόσα ακόμη δάση και πόσες ακόμη καταστροφές θα φορτώσει στην ανθρωπότητα μέχρι να περάσει οριστικά στα ράφια της Ιστορίας.
Οι λαοί έχουν μόνο έναν δρόμο.
Να φορέσουν τα ταξικά τους γυαλιά, να πάψουν να συμβιβάζονται με τη βαρβαρότητα και να πάρουν οι ίδιοι τις τύχες της ζωής και του τόπου τους στα χέρια τους.
Το χρωστάμε στον πλανήτη που μας φιλοξενεί. Το χρωστάμε στους εαυτούς μας. Μα, πάνω απ' όλα, το χρωστάμε στα παιδιά μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τους κληροδοτήσουμε έναν κόσμο που θα καίγεται και θα καταστρέφεται στο όνομα του κέρδους μιας χούφτας παράσιτων της κοινωνίας