το tzoglani & η παρέα του *

Ερη Ριτσου
2 ώρ. ·

Μια και αναρωτήθηκε ο Κωνσταντίνος αν απέχω λόγω προβλημάτων, είπα να κάνω μια εμφάνιση μαζί με την πολυεμφανιζόμενη τις τελευταίες μέρες φωτογραφία του ex tzoglan boy και νυν Ινστιτουτάρχη. Τα σχόλια για τη συνάντηση με την μπουζουκτζού τα διαβάσατε, μην επαναλαμβανόμαστε.
Δυο σχολιάκια μόνο για το νέο "αριστερό" εγχείρημα της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία έχει συλλάβει ουκ ολίγους.
Κατ' αρχάς η ΕΛΑΣ συνέλαβε και εγκατέστησε εις τους κόλπους της όλους τους νέους και άφθαρτους, όπως πρώην υπουργοί και υφυπουργοί, π.χ. οι κύριοι Κ. Γαβρόγλου, Μ. Καλογήρου και Γ. Βασιλειάδης καθώς και γνωστές προσωπικότητες όπως ο κ. Φρ. Κουτεντάκης, Γ.Γ. Δημοσιονομικής Πολιτικής την περίοδο 2015 - 2018, γνωστός από το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής τα μετέπειτα χρόνια, με ιδιαίτερες «ευαισθησίες» να μην παρεκτραπεί ο αντιλαϊκός προϋπολογισμός από τυχόν δικαίωση των εργαζομένων που διεκδικούσαν τα αναδρομικά τους.
Σε ό,τι αφορά τον άλλο αριστερό κ. Γ. Μπαλατσούκα, αναπληρωτή εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος, έχουν γραφεί πολλά και για το παρελθόν του και τα εξ αμάξης που έσερνε στον κ. Τσίπρα. Αφού όμως προσφάτως είδε το φως του, υπερασπίστηκε την εμβάθυνση της συνεργασίας με το ισραηλινό κράτος - δολοφόνο επί των ημερών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, και αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να απαντήσει αν το νέο κόμμα αναγνωρίζει τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου. Επειδή όμως είναι πολύ αριστερός, στις παρεμβάσεις του δεν χάνει ευκαιρία να διαβεβαιώνει το εφοπλιστικό κεφάλαιο ότι δεν έχει τίποτα να φοβάται από την περιβόητη «φορολόγηση των υπερπλουσίων», αφού προστατεύεται από το Σύνταγμα κ.ο.κ.
Φυσικά σε ένα αριστερό κόμμα δεν μπορεί παρά να δρουν άψογοι αριστεροί με τα ανάλογα βιογραφικά. Έτσι στο βιογραφικό του τομεάρχη «Τουρισμού» κ. Γιώργου Κωνσταντινίδη αναφέρεται πως έχει συμβάλει στην «προσέλκυση επενδύσεων, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του ελληνικού τουρισμού».
Ε, να, αυτά θέλουμε. Τώρα αν η «ανταγωνιστικότητα» του ελληνικού τουρισμού έχει χτιστεί στις σακατεμένες σπονδυλικές στήλες των καμαριέρων και στους εργαζόμενους που τους "αρπάζουν" τα πλυντήρια και τους πέφτουν σιδερένια κρεβάτια στο κεφάλι, ε, τί να γίνει; Υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες. Πώς θα γίνει το θαύμα της ανάπτυξης του τουρισμού για το οποίο εργάστηκε ο κ. Κωνσταντινίδης, αν δεν καταργηθεί η οποιασδήποτε ειδικότητα κι αν ένας εργαζόμενος δεν κάνει δουλειά για τρεις; Σεζόν είναι θα περάσει και λογικό οι εργασιακές σχέσεις να είναι ατελείωτης «ευελιξίας», και η δουλειά χωρίς ρεπό.
Μαθαίνουμε επίσης πως η αναπληρώτρια τομεάρχη «Κλιματικής Κρίσης & Πολιτικής Προστασίας», κα Βανέσσα Κατσαρδή «Εχει συνεργαστεί με μεγάλες εταιρείες της βιομηχανίας πετρελαίου και φυσικού αερίου και έχει συμμετάσχει ή ηγηθεί σε περισσότερα από 15 ερευνητικά έργα που σχετίζονται με ΑΠΕ (υπεράκτια αιολικά και ηλιακά πάρκα, κυματομηχανική κ.λπ.)». Ο πλέον κατάλληλος αριστερός άνθρωπος δηλαδή για τις προσπάθειες της μετατροπής της χώρας σε κόμβο διαμετακόμισης και ενέργειας για τις οποίες ξερογλείφεται η αστική μας τάξη. Εννοείται ότι αυτό το "όνειρο" καθορίζει το ποιες υποδομές θα αναπτυχθούν, πού και πώς, σε συνθήκες μάλιστα σφοδρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ - Κίνας, ΗΠΑ με χώρες της ΕΕ κ.λπ.
Ο τομεάρχης «Βιομηχανικής Πολιτικής» κ. Βασίλης Μαγκλάρας αναφέρει (γεμάτος υπερηφάνεια υποθέτω) ότι είναι διευθύνων σύμβουλος της ΘΕΚ ΑΕ, που διαχειρίζεται την κατασκευή του «Θριάσιου Εμπορευματικού Κέντρου» και έχει διατελέσει και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και βιομηχανικών Πόρων του ΝΑΤΟ...
Γνωστό ότι "στρατηγικοί στόχοι" και πολεμική εμπλοκή πάνε χεράκι χεράκι, έτσι ποιος περισσότερο κατάλληλος για Τομεάρχης "Άμυνας" από τον αριστερότατο πτέραρχο ε.α. κ. Χρήστο Χριστοδούλου. Ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ, που αναλαμβάνει τομεάρχης «Αμυνας», έχει συμβάλει -όπως γράφεται- στην «προώθηση της στρατιωτικής συνεργασίας με Ισραήλ και Αίγυπτο, καθώς και με όλες τις Βαλκανικές χώρες, αλλά και άλλων χωρών εντός και εκτός ΝΑΤΟ». Προφανώς η συμβολή έλαβε χώρα τότε που το κράτος - τρομοκράτης δεν ήταν «πολεμοχαρές», όπως λένε οι φίλοι του σφαγέα Μπίμπι..
Μέσα σ' αυτή την ωραία αριστερή ατμόσφαιρα ξεχωρίζουν επίσης πρόσωπα που πολυδιαφημίζονται για την καριέρα τους ως επιχειρηματίες ή στελέχη στο «real estate», στα προγράμματα «golden visa» κ.λπ, αλλά αν αναφέρουμε ολόκληρο τον κατάλογο θα νυχτωθούμε και ήδη θεωρώ πως σας ήταν δύσκολο να διαβάσετε όλα αυτά που έγραψα παραπάνω, οπότε τα περί των κυρίων Σκανδάμη, Ιωακειμίδη κλπ μπορούν να λείψουν.
Θα έλεγα παραφράζοντας το γνωστό: "τί τους θέλεις τους εχθρούς όταν έχεις τέτοιους φίλους;"
"Τί τους θέλεις τους δεξιούς όταν έχει τέτοιους αριστερούς.".

Reel

το tzoglani & η παρέα του * ο τίτλος απ' τον διαχειριστή του blog 

& τα άλλα 

Το ΚΚΕ ενοχλεί τους "Ανδρονόπουλους" & Χαιρόμαστε Γι Αυτό 😄

Από
Γιώργος Μαργαρίτης
15 ώρ. ·

Γιατί το ΚΚΕ;.....
Ο κος Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος με πλούσιο βιογραφικό: διευθυντής Σύνταξης στη “Ναυτεμπορική”, στον “Κόσμο του Επενδυτή”, στην “Απογευματινή της Κυριακής” και αρχισυντάκτης στο “Κέρδος”. Εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην “Καθημερινή”, το “Έθνος”, το “Ποντίκι” και παρουσίασε οικονομικές εκπομπές στα κανάλια Μega, Tempo, SevenX. Εργάστηκε, επίσης, στο χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.
Ο κος Ανδρονόπουλος σε ένα άρθρο του στο SLpress γεμάτο ανακρίβειες και πραγματολογικά κενά ψέγει το ΚΚΕ γιατί μένει (δημοσκοπικά) καθηλωμένο σε ποσοστά 5-7% ενώ κρίνει (δημοσκοπικά) ότι το ΚΚΕ συρρικνώνεται εκλογικά κάτω από την πίεση των "νέων κομμάτων".
Η ανάλυσή (τρόπος του λέγειν) του καταλήγει στα ίδια και τα γνωστά: ότι, στον καιρό της κρίσης "προτίμησε να σώσει το σύστημα στα σκαλάκια του Άγνωστου Στρατιώτη από Αγανακτισμένους", ότι "η δομική του λειτουργία μέσα στο σύστημα είναι ύποπτη", ότι, "παραμένει ο αφανής πυλώνας του συστήματος, ασκώντας πάντα μια πολιτική μεταφυσική ρητορική".
Τίποτε το νέο και σημαντικό ως εδώ. "Επιχειρήματα" βγαλμένα από το διαχρονικό ρεπερτόριο του αντι-κομμουνισμού με δεξιό, κεντρώο, "αριστερό" και αριστερίστικο πρόσημο.
Ο κος Ανδρονόπουλος δεν αναρρωτιέται για την ουσία του προβλήματος - μάλλον δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί στις εκλογές το 90% + του εκλογικού σώματος επιλέγει κόμματα και αποκόμματα που με λόγια και με πράξεις στρέφονται ενάντια στις επιθυμίες και στα συμφέροντα του ίδιου αυτού εκλογικού σώματος;
Εκ του αποτελέσματος - την γενική εικόνα και κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων - αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα, όχι τα ποσοστά του ΚΚΕ - ή μήπως όχι;
Το ΚΚΕ δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι το σύστημα είναι καπιταλιστικό και ότι το διαμορφωμένο πολιτικό καθεστώς υπηρετεί πιστά το σύστημα. Πριν κάμποσα χρόνια έγινε φοβερός εμφύλιος - ταξικός πόλεμος για το ζήτημα αυτό και, ως γωστό, κέρδισαν οι ...άλλοι. Οι πολιτικοί πρόγονοι εκείνων που σήμερα κυβερνούν.
Δεν ευθύνεται γιατί τα αστικά κόμματα εξαρτώνται από το σύστημα και προωθούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται για αλλαγή κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, παλεύει για να ανατραπεί το σύστημα στην ολότητά του.
Πώς;
Με την οργάνωση του λαού -με την διαμόρφωση εργαλείων πολιτικής παρέμβασης- μαζικών δημοκρατικών συλλογικών χώρων.
Τα ποσοστά του σε συλλόγους, σωματεία, οργανώσεις, μαζικούς χώρους είναι ο δείκτης της επιτυχίας του όχι το εκλογικό αποτέλεσμα σε εκλογές -σκηνοθεσία εκλογών- όπου μοιράζονται άχυρα ξένων γαϊδάρων.....
Ο κος Ανδρονόπουλος θυμώνει. Είναι βέβαιο ότι δεν τον ενοχλεί ούτε το ότι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ είναι καθηλωμένο, ούτε επειδή το ΚΚΕ δεν "πιάνει" το 20% που θα έπρεπε -κατ' εκτίμησή του- να "πιάνει".
Τον ενοχλεί, πολύ μάλιστα, το ότι το ΚΚΕ δεν "συνεργάζεται". Δεν υποτάσσεται. Δεν μπαίνει στο αστικό παιχνίδι της "εναλλαγής εξουσίας" - με μόνο στόχο την μακροημέρευση των κυρίαρχων πολιτικών. Γι αυτό και θυμίζει παλιές δόξες - όταν το ΚΚΕ συνεργαζόμενο περνούσε το 10%.
Είμαι ενθουσιασμένος από την οργή και το μίσος που εκπέμπει ο κος Ανδρονόπουλος. Το ΚΚΕ μάλλον ενοχλεί το αστικό σύστημα. Μα αυτή είναι η αποστολή του: να ενοχλεί - μέχρι που το άδικο και απάνθρωπο αυτό σύστημα να ανατραπεί και ο λαός μας να αποκτήσει την πολιτική, τους πολιτικούς (και τους δημοσιογράφους) που του αξίζουν...

Διαβάζοντας την επόμενη λέξη στο autocue #Η_Μαρία

 

Από Takis Moschov

Οταν έχεις κάνει μόνο ένα μάθημα NLP, σου έχουν βάλει το autocue στο ταβάνι, αλλά βιάζεσαι να φτιάξεις κόμμα… 🤡

Το πραγματικά εκνευριστικό εδώ δεν είναι το πολιτικό μάρκετινγκ. Αυτό, όταν γίνεται με σεβασμό στον πολίτη, αποτελεί απλώς το όχημα για να αναδειχθούν δομημένα επιχειρήματα, είτε συμφωνεί κανείς μαζί τους είτε διαφωνεί. Το εξοργιστικό είναι ότι θεωρούν τον πολίτη ηλίθιο. Αντιμετωπίζουν τον λαό με έναν αισχρά ερασιτεχνικό τρόπο, νομίζοντας oτι με μερικά φτηνά κόλπα και κακοστημένες τεχνικές μπορούν να τον χειραγωγήσουν, υποτιμώντας κατάμουτρα τη νοημοσύνη του.

Στέκομαι αρκετή ώρα πάνω σε αυτό το βίντεο, θυμάμαι την στήριξη στη Μάνα και σκέφτομαι αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Ωστόσο κυριαρχεί ένα συναίσθημα μέσα μου-χρέος προς τον λαό μου, να απογυμνώσω το πλαστό του πράγματος. Γιατί εδώ φίλες και φίλοι, δεν έχουμε κατάθεση ψυχής. Εχουμε μια υπερπαραγωγή των επικοινωνιολόγων που πήγε κουβά.

Πίσω από την κάμερα, ένα ολόκληρο επιτελείο από συμβούλους επικοινωνίας και image makers προσπαθεί να μοντάρει το συναίσθημα ως προϊόν. Ναι ε; «Προϊόν» κι ο πόνος τόσων οικογενειών; Για να δούμε:

Αν προσέξετε τα μάτια, κάνουν μια υπέροχη, ρυθμική κίνηση δεξιά/αριστερά, σαν να παρακολουθούν τον τελικό του Roland Garros σε fast forward. Αυτό το υπερθέαμα ονομάζεται Incongruence (απώλεια συγχρονισμού). Είναι η μαγική στιγμή που το στόμα λέει «πονάω», αλλά η κόρη του ματιού κυνηγάει την επόμενη λέξη στο teleprompter για να μη χάσει το μέτρημα.

Αυτό το σφιχτό πλέξιμο των δαχτύλων, στο NLP (Νευρογλωσσικός προγραμματισμός - ή αλλιώς «αμερικανιές» που διδάσκονται όλοι οι ανερχόμενοι πολιτικοί, αλλά σε λαούς με μηδαμινή ιστορία όπως οι ΗΠΑ. Εκεί ακριβώς είναι που την πατάνε όταν επιχειρούν να το κάνουν σε λαούς με χιλιάδες χρόνια ιστορίας, οι οποίοι, ακόμα κι αν δεν έχουν τεχνικές γνώσεις, διαθέτουν ισχυρό υποσυνείδητο - τέτοιο που κάθε παγαπόντη τον «μυρίζονται» από μακριά)) το λένε self blocking. 

Στη γλώσσα της πιάτσας λέγεται: «Παναγία μου, τι μου είπε ο image maker να κάνω μετά; Να κλάψω ή να δείξω αποφασιστική;». Είναι το απόλυτο κλείδωμα του ερασιτέχνη ηθοποιού που φοβάται μήπως ξεχάσει τα λόγια του και τον διώξει ο σκηνοθέτης από το πλατό.

Φυσικά το highlight της παράστασης είναι η εκβιαστική επίκληση στο συναίσθημα. Πετάμε ένα «ιερή μέρα», κολλάμε κι ένα «κακόβουλες ψυχές» για να συγκινηθεί και το πλακάκι στο πάτωμα, αλλά έλα που όταν το λέμε με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη σαν να διαβάζουμε τα ψιλά γράμματα σε ασφαλιστήριο συμβόλαιο, απλώς ...ξεβρακωνόμαστε.

Απέναντι στην ωμή αλήθεια μιας τραγωδίας, αυτού του είδους ερασιτεχνική σκηνοθεσία, καταντάει κωμωδία. Ο πόνος δεν θέλει ούτε πρόβες, ούτε οθόνες. Θέλει ψυχή. Αλλά μάλλον αυτή δεν συμπεριλαμβανόταν στο πακέτο των συμβούλων επικοινωνίας.

Ολα αυτά τα φτηνά projects είναι καταδικασμένα να καταρρέουν. Γιατί οι image makers υπολογίζουν τα πάντα στα χαρτιά τους, εκτός από ένα πράγμα: τη δύναμη της ίδιας της αλήθειας! Αυτής που έχει πάντα την τάση να αποκαλύπτεται, ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα χρειαστεί για αυτό..

Υ.Γ. Με τα αληθινά συναισθήματα τόσων οικογενειών, με τις τόσες χαμένες ζωές, με τον αφτιασίδωτο πόνο, δεν θα παίζετε, γιάπηδες! 🤫

#Ελπίδα_για_το_autocue #Δημοκρατία_tου_teleprompter #Marketing_πάνω_στον_πόνο #Εμπορευματοποίηση_της_Τραγωδίας

Για την Σεξεργασία και τον Προτεσταντικό Ηθικισμό

Για την "Εποχή" , τη σεξεργασία και το προτεσταντικό ηθικισμό

Walter Benjamin
1 ημ. ·

Παραθέτω την εξαιρετική (κατά τη γνώμη μου) άποψη του Christos Miamis σχετικά με το θέμα της σεξεργασίας πορνείας.
Στα σχόλια παραθέτω κάποιες δικές μου, παλαιότερες αναρτήσεις για το ίδιο θέμα.
Η "Εποχή" , η σεξεργασία και ο προτεσταντικός ηθικισμός
Η συζήτηση γύρω από τη σεξεργασία δεν μπορεί να διεξάγεται αποκομμένα από τη συνολική κριτική της εργασίας στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Κάθε προσέγγιση που αντιμετωπίζει τη σεξεργασία ως μια μοναδική ή εξαιρετική μορφή εκμετάλλευσης, αποσπώντας την από τις ευρύτερες κοινωνικές σχέσεις παραγωγής, καταλήγει να αναπαράγει τις ίδιες ιδεολογικές παραδοχές που συγκροτούν την καπιταλιστική συνθήκη κυριαρχίας,
Η εργασία στον καπιταλισμό συνιστά εκ προοιμίου σχέση εκμετάλλευσης. Η εργατική δύναμη μετατρέπεται σε εμπόρευμα και ο εργαζόμενος υποχρεώνεται να την πωλήσει προκειμένου να εξασφαλίσει τα μέσα αναπαραγωγής της ύπαρξής του. Η σχέση αυτή δεν αίρεται επειδή περιβάλλεται από νομικές εγγυήσεις ή από τον μύθο της «ελεύθερης σύμβασης». Αντίθετα, θεμελιώνεται πάνω στην υλική ανισότητα μεταξύ εκείνων που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και εκείνων που διαθέτουν αποκλειστικά την εργατική τους δύναμη,
Ως εκ τούτου, η σεξεργασία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια ηθικά ή κοινωνικά ιδιαίτερη μορφή εκμετάλλευσης, αλλά ως ειδική εκδοχή της ίδιας καπιταλιστικής σχέσης. Όπως σε κάθε άλλη μορφή μισθωτής εργασίας, έτσι και εδώ το σώμα, η διάνοια, ο χρόνος και οι συναισθηματικές ή ψυχικές δυνατότητες του εργαζομένου μετατρέπονται σε αντικείμενα αγοραπωλησίας. Η διάκριση μεταξύ της «πώλησης του σώματος» στη σεξεργασία και της «πώλησης της εργασίας» στους υπόλοιπους κλάδους αποτελεί περισσότερο ιδεολογική κατασκευή παρά ουσιαστική κοινωνική διαφοροποίηση,
Είναι σαφές, πως η εργοδοτική βία αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής εργασίας. Η βία αυτή δεν εκδηλώνεται μόνο με τη φυσική της μορφή, αλλά και ως οικονομικός εξαναγκασμός, επισφάλεια, πειθαρχικός έλεγχος και απειλή της ανεργίας. Στο πεδίο της σεξεργασίας, οι μορφές αυτές συνυπάρχουν με επιπρόσθετες μορφές σωματικής και ψυχολογικής βίας, οι οποίες πλήττουν κατά κύριο λόγο τις γυναίκες, αλλά και τους άνδρες που δραστηριοποιούνται μειοψηφικά σύμφωνα με τις διαθέσιμες έρευνες, στο συγκεκριμένο εργασιακό πεδίο. Η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων οφείλει να αποτελεί προτεραιότητα του εργατικού κινήματος σε πολιτικό και νομικό επίπεδο καθώς οι αστικοί θεσμοί επιδεικνύουν μια διαχρονική βραδύτητα σε τέτοιου είδους ζητήματα. Καμία έκπληξη,
Ταυτόχρονα, ο καταναγκασμός στην πορνεία πρέπει να διαχωρίζεται σαφώς από τη σεξεργασία ως μορφή εργασίας. Η επιβολή της έκδοσης σε γυναίκες ή άνδρες χωρίς τη δική τους βούληση, μέσω βίας, απειλών, εξαπάτησης ή οικονομικού εξαναγκασμού, συνιστά ποινικό αδίκημα και οφείλει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως τέτοιο. Η σύγχυση ανάμεσα στην εθελούσια -όσο εθελούσια μπορεί να είναι η ανθρώπινη βούληση στον καπιταλισμό-παροχή σεξουαλικών υπηρεσιών και στην εμπορία ανθρώπων ή την εξαναγκαστική πορνεία δεν συμβάλλει στην προστασία των θυμάτων, αλλά συσκοτίζει τις πραγματικές κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις του προβλήματος.
Εξίσου προβληματική είναι η ηθικολογική προσέγγιση που αντιμετωπίζει το σώμα ως «ιερό» αποκλειστικά όταν αυτό εκδίδεται, ενώ θεωρεί απολύτως φυσιολογική την καθημερινή εκμίσθωσή του σε κάθε είδους εργοδότη. Πρόκειται για μια αντίφαση που αντλεί τις ρίζες της από τον προτεσταντικό αστικό ηθικισμό και όχι από μια μαρξική κριτική της εκμετάλλευσης. Η αντίφαση αυτή καθίσταται ακόμη εντονότερη όταν διατυπώνεται από πολιτικούς χώρους που επικαλούνται τη μαρξική παράδοση, καθώς η τελευταία ιστορικά δεν θεμελιώθηκε πάνω σε ηθικές αξιολογήσεις συγκεκριμένων μορφών εργασίας, αλλά πάνω στην κριτική της μισθωτής εργασίας ως τέτοιας,
Υπό αυτό το πρίσμα, το βασικό πρόβλημα με έντυπα όπως η «Εποχή» δεν είναι ότι αναγνωρίζουν τη σεξεργασία ως υφιστάμενη επαγγελματική δραστηριότητα. Δεν πρόκειται άλλωστε, για κάποια ιδιαίτερη ανακάλυψη.Το ουσιαστικό πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία παραμένει συνειδητά εγκλωβισμένη στα όρια μιας αστικής/φιλελεύθερης διαχείρισης του ζητήματος και αποφεύγει να θέσει το κεντρικό ερώτημα της υπέρβασης της καπιταλιστικής εργασίας συνολικά. Με άλλα λόγια, προβάλλεται η υπεράσπιση μιας συγκεκριμένης επιλογής -στα πλαισια των περιορισμένων επιλογών- εργασίας χωρίς να αμφισβητείται το κοινωνικό σύστημα που παράγει και αναπαράγει την εκμετάλλευση σε όλες τις μορφές της. Καμία έκπληξη επίσης, καθώς η ανέξοδη δημοσιολογική διαχείριση τέτοιων θεμάτων αποδεικνύεται συχνά ευκολότερη από την ουσιαστική συμβολή στην ανάπτυξη ταξικών αγώνων και συλλογικών μορφών αντίστασης απέναντι στην κανιβαλική καπιταλιστική εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας που οι εν λόγω δημοσιολογούντες την κατανοούν περίπου, ως φυσικό φαινόμενο,
Ακριβώς για αυτό, ευθύνη της κομμουνιστικής αριστεράς δεν είναι ούτε η ηθική καταδίκη ούτε η πολιτική εξαφάνιση των εργαζομένων στη σεξεργασία. Αντίθετα, καθήκον της είναι να συμβάλει στη συγκρότηση μορφών πολιτικής, κοινωνικής και συνδικαλιστικής εκπροσώπησης των ταξικών αυτών υποκειμένων, να υπερασπιστεί τα ατομικά, κοινωνικά και εργασιακά τους δικαιώματα και ταυτόχρονα να εντάξει τους επιμέρους αγώνες τους στη συνολική προοπτική της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μόνο μέσα από μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να συνδυαστεί η άμεση υπεράσπιση των εργαζομένων στον εν λόγω πεδίο, με τον στρατηγικό στόχο της κοινωνικής χειραφέτησης,
Η κομμουνιστική αριστερά δεν συνιστά σύναξη μοναχών που αγορεύει εκ του άμβωνος. Ανάστροφα πράττει ή πρέπει να πράττει κοινωνικά και πολιτικά, αποκαλύπτοντας τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της εργασίας στον καπιταλισμό ως έκλληση στους εργαζόμενους -και στην σεξεργασία-να σκεφτούν την ατομική τους ύπαρξη πέραν του αστικού κανόνα. Είναι ωστόσο έκλληση και όχι αστική, θεολογικού τύπου νουθεσία. Εξάλλου, οι μαρξιστές πρέπει να αναγνωρίζουν στους ανθρώπους το δικαίωμα της άρνησης, που ο καπιταλισμός, εκ προοιμίου τους αρνείται.


Walter Benjamin
3 Απριλίου 2025 ·

Η ανάρτηση δεν πρόκειται να κάνει τον κόπο για ν' ανοίξει συζήτηση με θέμα εάν η πορνεία (μπορεί να) είναι αξιοσέβαστη εργασία ή εάν η πόρνη/πόρνος, πουτάνα, ιερόδουλος κλπ είναι όροι οι οποίοι οφείλουν να αντικατασταθούν με τον όρο “σεξεργάτρια/σεξεργάτης”.
Δεν υπάρχει πιο ελεεινός, πιο πούστικος όρος από τον όρο “σεξεργασία” - ορολογία που έχει επινοηθεί για να προκαλεί σκοπίμως σύγχυση που αφορά την αυτοδιάθεση με την εμπορευματοποίηση μέχρι και της μήτρας των “ατόμων με μήτρα” όπως γράφουν διάφορα ταξικά κουρέλια που θέλουν να λέγονται αριστεροί ή προοδευτικοί.
Το πρόβλημα έγκειται στην αποδοχή της συνθήκης της πορνείας ώς άλλο ένα κομμάτι της εργασιακής ζωής, αγνοώντας το γεγονός της σωματεμπορίας, του εμπορίου λευκής σαρκός, των συνθηκών που ο ιμπεριαλισμός δημιουργεί ώστε να εξωθούνται, κατά εκατοντάδες χιλιάδες, γυναίκες από εμπόλεμες περιοχές στα μπουρδέλα της πολιτισμένης Δύσης και στα όργια στο Ντουμπάι και τα Εμιράτα.
Τα ζητήματα αυτά έχουν διαφωτιστεί αρκούντως απ' τις αρχές του προηγούμενου αιώνα και συγκεκριμένα από την πρωτοπορία του γυναικείου κινήματος με τις μπροσούρες της Αλεξάνδρας Κολλοντάι.
Κάντε ένα κόπο να τη διαβάσετε.
Αλεξάνδρα Κολλοντάι: Η πορνεία κι οι τρόποι αντιμετώπισής της. (1921).
Με την άνοδο του καπιταλισμού, η εικόνα αλλάζει. Τον δέκατο ένατο και εικοστό αιώνα η πορνεία παίρνει για πρώτη φορά απειλητικές διαστάσεις.
Η πώληση της γυναικείας εργασίας, η οποία είναι στενά και άρρηκτα συνδεδεμένη με την πώληση του γυναικείου, σώματος, αυξάνεται σταθερά, οδηγώντας σε μια κατάσταση όπου η αξιοσέβαστη σύζυγος ενός εργάτη, και όχι μόνο η εγκαταλελειμμένη και "ατιμασμένη" κοπέλα, εντάσσεται στις τάξεις των ιερόδουλων: μια μητέρα για χάρη των παιδιών της, ή μια νεαρή κοπέλα όπως η Σόνια Μαρμελάδοβα για χάρη της οικογένειάς της. Αυτή είναι η φρίκη και η απελπισία που προκύπτει από την εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο.
Όταν ο μισθός μιας γυναίκας δεν επαρκεί για να την κρατήσει στη ζωή, οι χάρες προς πώληση φαίνεται να είναι μια πιθανή δευτερεύουσα απασχόληση.
Η υποκριτική ηθική της αστικής κοινωνίας ενθαρρύνει την πορνεία μέσω της δομής της εκμεταλλευτικής της οικονομίας, ενώ ταυτόχρονα καλύπτει ανελέητα με περιφρόνηση κάθε κορίτσι ή γυναίκα που αναγκάζεται να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο.
Ο κόσμος της αστικής τάξης δεν λυπάται ούτε τα παιδιά, αναγκάζοντας νεαρά κορίτσια εννέα και δέκα ετών να μπουν στις άθλιες αγκαλιές πλούσιων και διεφθαρμένων ηλικιωμένων ανδρών. Στις καπιταλιστικές χώρες υπάρχουν οίκοι ανοχής που ειδικεύονται αποκλειστικά σε πολύ μικρά κορίτσια.
Στην παρούσα μεταπολεμική περίοδο κάθε γυναίκα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της ανεργίας. Η ανεργία πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες και προκαλεί τεράστια αύξηση του στρατού των "γυναικών του δρόμου".
Πεινασμένα πλήθη γυναικών που αναζητούν τους αγοραστές των "λευκών σκλάβων" κατακλύζουν τους βραδινούς δρόμους του Βερολίνου, του Παρισιού και των άλλων πολιτισμένων κέντρων των καπιταλιστικών κρατών.
Το εμπόριο της γυναικείας σάρκας διεξάγεται αρκετά ανοιχτά, πράγμα που δεν προκαλεί έκπληξη αν σκεφτεί κανείς ότι ολόκληρος ο αστικός τρόπος ζωής βασίζεται στην αγορά και την πώληση. Υπάρχει ένα αναμφισβήτητο υλικό και οικονομικό στοιχείο που αφορά ακόμη και τους πιο νόμιμους γάμους.
Η πορνεία είναι η διέξοδος για τη γυναίκα που αποτυγχάνει να βρει έναν μόνιμο βιοπαλαιστή.
Η πορνεία, στο πλαίσιο του καπιταλισμού παρέχει στους άνδρες την ευκαιρία να έχουν σεξουαλικές σχέσεις χωρίς να χρειάζεται να αναλάβουν την ευθύνη της υλικής φροντίδας των γυναικών μέχρι τον τάφο.
Η αστική επιστήμη και οι ακαδημαϊκοί της εκστασιάζονται να αποδεικνύουν ότι η πορνεία είναι ένα παθολογικό φαινόμενο, δηλαδή ότι είναι αποτέλεσμα των ανωμαλιών ορισμένων γυναικών, όπως ακριβώς κάποιοι άνθρωποι είναι εγκληματίες από τη φύση τους, έτσι και κάποιες γυναίκες, υποστηρίζεται, είναι πόρνες από τη φύση τους.
Ανεξάρτητα από το πού ή πώς θα ζούσαν αυτές οι γυναίκες, θα είχαν στραφεί σε μια ζωή αμαρτίας. Οι μαρξιστές και οι πιο ευσυνείδητοι μελετητές, γιατροί και στατιστικολόγοι έχουν δείξει ξεκάθαρα ότι η ιδέα της "έμφυτης προδιάθεσης" είναι λανθασμένη.
Η πορνεία είναι πάνω απ' όλα ένα κοινωνικό φαινόμενο- συνδέεται στενά με την άπορη θέση της γυναίκας και την οικονομική της εξάρτηση από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου και της οικογένειας. Οι ρίζες της πορνείας βρίσκονται στην οικονομία.
Η γυναίκα αφενός βρίσκεται σε οικονομικά ευάλωτη θέση και αφετέρου έχει διαμορφωθεί από αιώνες εκπαίδευσης να περιμένει υλικές χάρες από τον άνδρα σε αντάλλαγμα για σεξουαλικές χάρες - είτε αυτές δίνονται εντός είτε εκτός του γάμου.
Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος. Εδώ είναι η αιτία της πορνείας.
Ποια είναι η θεμελιώδης ποιότητα της εργατικής τάξης; Ποιο είναι το ισχυρότερο ηθικό της όπλο στον αγώνα; Η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα είναι η βάση του κομμουνισμού.
Αν αυτή η αίσθηση δεν αναπτυχθεί έντονα μεταξύ των εργαζομένων, η οικοδόμηση μιας πραγματικά κομμουνιστικής κοινωνίας είναι αδιανόητη.
Οι πολιτικά συνειδητοποιημένοι κομμουνιστές θα πρέπει επομένως λογικά να ενθαρρύνουν με κάθε τρόπο την ανάπτυξη της αλληλεγγύης και να αγωνίζονται ενάντια σε όλα όσα εμποδίζουν την ανάπτυξή της Η πορνεία καταστρέφει την ισότητα, την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα των δύο μισών της εργατικής τάξης.
Ένας άνδρας που εξαγοράζει τις χάρες μιας γυναίκας δεν την βλέπει ως σύντροφο ή ως άτομο με ίσα δικαιώματα. Βλέπει τη γυναίκα ως εξαρτημένη από τον ίδιο και ως ένα άνισο πλάσμα κατώτερης τάξης που έχει μικρότερη αξία για το εργατικό κράτος.
Η περιφρόνηση που τρέφει για την πόρνη, της οποίας την εύνοια εξαγόρασε, επηρεάζει τη στάση του απέναντι σε όλες τις γυναίκες. Η περαιτέρω ανάπτυξη της πορνείας, αντί να επιτρέπει την ανάπτυξη του συντροφικού αισθήματος και της αλληλεγγύης, ενισχύει την ανισότητα των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων.
Δεν θα αναλάβω να προφητεύσω τη μορφή που θα λάβει ο γάμος ή οι σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων στο μέλλον.
Αλλά για ένα πράγμα δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: υπό τον κομμουνισμό θα απουσιάζει κάθε εξάρτηση των γυναικών από τους άνδρες και όλα τα στοιχεία του υλικού υπολογισμού που υπάρχουν στον σύγχρονο γάμο.
Οι σεξουαλικές σχέσεις θα βασίζονται σε ένα υγιές ένστικτο αναπαραγωγής που θα προωθείται από την εγκατάλειψη του νεανικού έρωτα, ή από το φλογερό πάθος, ή από τη φλόγα της σωματικής έλξης ή από το απαλό φως της διανοητικής και συναισθηματικής αρμονίας.
Τέτοιες σεξουαλικές σχέσεις δεν έχουν καμία σχέση με την πορνεία. Η πορνεία είναι απεχθής επειδή είναι μια πράξη βίας της γυναίκας πάνω στον εαυτό της στο όνομα του υλικού κέρδους.
Η πορνεία είναι μια γυμνή πράξη υλικού υπολογισμού που δεν αφήνει περιθώρια για σκέψεις αγάπης και πάθους. Εκεί που αρχίζει το πάθος και η έλξη, τελειώνει η πορνεία. Υπό τον κομμουνισμό, η πορνεία και η σύγχρονη οικογένεια θα εξαφανιστούν.
Θα αναπτυχθούν υγιείς, χαρούμενες και ελεύθερες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Μια νέα γενιά θα γεννηθεί, ανεξάρτητη και θαρραλέα και με ισχυρή αίσθηση της συλλογικότητας: μια γενιά που βάζει το καλό της συλλογικότητας πάνω απ' όλα.

Η Ψηφιακή μας Ομηρία: οι Ισραηλινοί «Cyber-Mercenaries» και οι Τρύπες του SS7

 

Takis Moschov

16 λ.  ·

Μπορεί μια χώρα να έχει πραγματική εθνική κυριαρχία όταν τα ψηφιακά της κάστρα χτίζονται με ξένο λογισμικό, ξένες βάσεις δεδομένων και συστήματα που ελέγχονται από πολυεθνικές ή ξένες δυνάμεις;

Οταν βγαίνετε από το σπίτι σας και έχετε την εντύπωση ότι το κινητό σας είναι συνδεδεμένο με την Χ εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, απλά το νομίζετε. Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα η συσκευή σας επικοινωνεί μέσα από ένα παγκόσμιο δίκτυο δρομολόγησης, το λεγόμενο πρωτόκολλο SS7, το οποίο σχεδιάστηκε τη δεκαετία του εβδομήντα χωρίς καμία πρόβλεψη για τη σημερινή ψηφιακή ασφάλεια. Μέσα από τις τρύπες αυτού του συστήματος, ξένες μυστικές υπηρεσίες, ψηφιακοί μισθοφόροι και κακόβουλα λογισμικά μπορούν να υποκλέψουν τις κλήσεις σας, να διαβάσουν τα μηνύματά σας και να εντοπίσουν την ακριβή γεωγραφική σας θέση ανά πάσα στιγμή, παρακάμπτοντας πλήρως την εγχώρια εταιρεία τηλεφωνίας σας.

Τα εγκαίνια του νέου κτιρίου της «Διεύθυνσης Πληροφορικής και Κυβερνοχώρου» στο στρατόπεδο Παπάγου παρουσιάστηκαν ως μια μεγάλη εθνική επιτυχία όμως στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν την απόλυτη ψηφιακή και θεσμική υποτέλεια της χώρας. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας πανηγυρίζει για μια υποδομή που αντί για ασπίδα προστασίας αποτελεί το νέο ψηφιακό οικόπεδο ξένων συμφερόντων και μυστικών υπηρεσιών. Η περίφημη Ατζέντα 2030 δεν είναι τίποτα άλλο από την πλήρη ενσωμάτωση των εθνικών υποδομών σε ξένα κέντρα ελέγχου με την Ελλάδα να μετατρέπεται σε έναν απλό ψηφιακό ενδιάμεσο χωρίς ίχνος εθνικής κυριαρχίας.

Το κτίριο των 2.500 τ.μ. αποτελεί αποκλειστική δωρεά του «Κοινωφελούς Ιδρύματος Αθανάσιος Κ. Λασκαρίδης». Αυτό αναδεικνύει μια δομική αντίφαση: ένα τόσο κρίσιμο κομμάτι της εθνικής ασφάλειας και της ψηφιακής κυριαρχίας της χώρας βασίζεται σε ιδιωτικούς πόρους και όχι σε κρατική χρηματοδότηση.

Οι υποδομές έχουν σχεδιαστεί με βάση τις διεθνείς και συμμαχικές προδιαγραφές (ΝΑΤΟ). Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η βάση λειτουργίας της ΔΙΠΛΗΚΥΒ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα συμμαχικά δίκτυα επιτήρησης. Η «Μονάδα 1864» λειτουργεί ως ένας 24ωρος κόμβος επιχειρήσεων με τεχνητή νοημοσύνη και ανάλυση δεδομένων, με στόχο την προστασία κρίσιμων υποδομών από υβριδικές απειλές.

Η συντριπτική πλειονότητα των κρατικών και στρατιωτικών υποδομών στην Ελλάδα και την Ευρώπη βασίζεται σε λειτουργικά συστήματα και λογισμικό μεγάλων τεχνολογικών κολοσσών, κυρίως αμερικανικών συμφερόντων. Η χρήση κλειστού κώδικα σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει πλήρη πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα, γεγονός που εγείρει ανησυχίες για την ύπαρξη πιθανών backdoors.

Η μετάβαση των κρατικών δεδομένων σε δομές Cloud που διαχειρίζονται πολυεθνικές εταιρείες δημιουργεί μια de facto εξάρτηση. Ακόμη και αν τα δεδομένα είναι κρυπτογραφημένα, οι υποδομές φιλοξενίας και τα φυσικά δίκτυα δεν ελέγχονται από την εγχώρια βιομηχανία.

Ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί συγκεκριμένα τεχνικά πρότυπα ασφαλείας και επικοινωνιών ώστε τα συστήματά της να «μιλούν» με τα συστήματα των συμμάχων. Αυτό σημαίνει ότι η αρχιτεκτονική των δικτύων πληροφοριών είναι ενταγμένη σε ένα ευρύτερο νατοϊκό πλέγμα επιτήρησης και ανταλλαγής πληροφοριών, περιορίζοντας τη δυνατότητα για αυτόνομη ψηφιακή στρατηγική.

Οι ροές δεδομένων από εγχώρια συστήματα ραντάρ, δορυφόρων και κυβερνοάμυνας τροφοδοτούν συμμαχικές βάσεις δεδομένων, καθιστώντας την πληροφορία προσβάσιμη σε ξένες υπηρεσίες πληροφοριών στο πλαίσιο της αμοιβαίας συνδρομής.

Το Ισραήλ αποτελεί έναν από τους παγκόσμιους ηγέτες στην ανάπτυξη λογισμικού κυβερνοαμύνης και κυβερνοεπιθέσεων (βλ. Intellexa/Predator, NSO/Pegasus). Πολλές από αυτές τις εταιρείες στελεχώνονται από πρώην μέλη των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών όπως η Unit 8200.

Η στενή αμυντική και στρατηγική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνει την αγορά οπλικών συστημάτων, drones και συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου. Η ενσωμάτωση αυτών των τεχνολογιών στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις σημαίνει ότι η συντήρηση, η αναβάθμιση και η τεχνική υποστήριξη των συστημάτων αυτών εξαρτώνται άμεσα από ξένους κατασκευαστές.

Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η βαθιά διείσδυση της ισραηλινής τεχνολογίας ασφαλείας και ηλεκτρονικού πολέμου η οποία συνδέεται άμεσα με πρόσωπα και υπηρεσίες που πρωταγωνίστησαν στο σκάνδαλο των υποκλοπών με τα λογισμικά των Μ.Υ της. Ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι θωρακίζει τη χώρα από εξωτερικές απειλές το εγχώριο θεσμικό οικοδόμημα παραμένει σκόπιμα διάτρητο. Οι τηλεπικοινωνίες μέσω των δικτύων SS7 είναι εκτεθειμένες και τα ίδια τα στελέχη που διοικούν αυτές τις μονάδες μπορούν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν υπό ψηφιακή ομηρία ή εκβιασμό.

Η δικαιοσύνη και οι κρατικοί θεσμοί έχουν αποτύχει να επιβάλουν τη διαφάνεια επιτρέποντας τη συγκάλυψη των παραβιάσεων του απορρήτου των πολιτών και των αξιωματούχων. Αυτή η συνολική κατάλυση της θεσμικής καθαρότητας είναι η πραγματική αιτία πίσω από τη φτώχεια την ακρίβεια και την κατάρρευση της δημόσιας υγείας διότι μια ελεγχόμενη και εκβιαζόμενη ηγεσία δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του λαού της. Τα νέα κτίρια και οι υπερσύγχρονες οθόνες δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός ότι η Ελλάδα παραμένει ψηφιακά υποχείριο ξένων μυστικών υπηρεσιών και η Ατζέντα 2030 αποτελεί την επίσημη σφραγίδα αυτής της εξάρτησης.

Αρθρο  με Βιβλιογραφία & Αποδεικτικά Στοιχεία: Από https://www.communarios.com/2026/04/chfiakh-omhria-ss7.html

1.Ευπάθειες SS7 & ΑΔΑΕ

2.Επιστημονική Λύση (ΕΜΠ)

3.Έρευνα Meta για Fake Domains στην Ελλάδα: Threat Report on Surveillance-for-Hire Industry

4.Διείσδυση Unit 8200 σε Big Tech: MintPress News - Exposed: How Israeli Spies Control Your VPN

5.Hacking Εκλογών (Team Jorge): Defend Democracy - Israelis Meddling in 33 Elections

6.Η Σχέση Google-Facebook-Microsoft με Unit 8200

7.Καταγγελία Γ. Φλωρά (Video): Facebook Reel - Γιώργος Φλωράς για Υποκλοπές

8.Ο Εμανουέλ Μακρόν ταυτοποιήθηκε σε διαρροή δεδομένων του έργου Pegasus

9..How Israel’s Pegasus Spyware Stoked the Surveillance Debate

10.Israeli spyware is a threat to all freedoms everywhere

11.Pegasus spyware row is really about who controls cyber weapons

12. US blacklists Israeli-controlled firms behind Predator spyware

13.Πώς το Ισραήλ λογοκρίνει το Διαδίκτυο!

14.How Israel censors the internet (suitable for all ages)

ΣΤΗ ΣΑΟΥΝΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ ΣΤΗ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

 

Αναστασία Μανώλη

1 ημ. ·

 Όταν η ξεκούραση του εργάτη ήταν νόμος: Το «μυστικό» των εργοστασιακών σαουνών
Συναγωνιστες φιλες και φίλοι της πολιτιστικής μας ομάδας,
Η φωτογραφία που κυκλοφορεί από την Ανατολική Γερμανία (ΛΔΓ) του 1970, με εργάτριες να χαλαρώνουν γυμνές σε μια σάουνα κατά τη διάρκεια του διαλείμματός τους, ξενίζει πολλούς σήμερα. Κάποιοι αναρωτιούνται αν είναι δυνατόν να υπήρχε "διάλειμμα για σάουνα" μέσα στην παραγωγή. Κι όμως, για τα δεδομένα εκείνης της κοινωνίας, αυτό δεν ήταν πολυτέλεια, αλλά καθημερινή πραγματικότητα και κρατική μέριμνα.
Ας δούμε λοιπόν πώς λειτουργούσαν τα πράγματα στους εργασιακούς χώρους για να καταλάβουμε την ιστορική αλήθεια. Στη ΛΔΓ, οι μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις (οι λεγόμενες VEB) δεν ήταν απλώς ντουβάρια όπου πήγαινες για να βγάλεις το μεροκάματο. Ήταν το κέντρο της κοινωνικής ζωής των εργαζομένων. Το κράτος υποχρέωνε τις διοικήσεις των εργοστασίων να διαθέτουν δικές τους εργοστασιακές σάουνες, ιατρεία, ακόμα και πισίνες ή οργανωμένα εστιατόρια.
Οι εργάτες και οι εργάτριες, ιδιαίτερα σε βαριές ή ανθυγιεινές βάρδιες, είχαν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν αυτές τις εγκαταστάσεις είτε κατά τη διάρκεια των προγραμματισμένων διαλειμμάτων τους είτε αμέσως μετά το σχόλασμα. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος και επιστημονικά μελετημένος: η αποφόρτιση από τη σωματική κόπωση, η θωράκιση του ανοσοποιητικού συστήματος και η πρόληψη των επαγγελματικών ασθενειών. Η υγεία του εργάτη θεωρούνταν το πολυτιμότερο κεφάλαιο.
Παράλληλα, η κουλτούρα του γυμνισμού και της σάουνας ήταν απόλυτα φυσιολογική και μαζική. Δεν είχε καμία απολύτως πονηρή ή σεξουαλική διάσταση. Άνθρωποι του μόχθου μοιράζονταν τον ίδιο χώρο με σεβασμό, απαλλαγμένοι από τις συντηρητικές προκαταλήψεις.
Στις μέρες μας, που η εντατικοποίηση της δουλειάς έχει χτυπήσει κόκκινο και οι εργαζόμενοι τρέχουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι για να τα βγάλουν πέρα, όλα αυτά φαντάζουν σαν επιστημονική φαντασία. Όμως η ιστορία είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι όταν η παραγωγή οργανώνεται με γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων και όχι το κέρδος των μεγάλων αφεντικών, η ξεκούραση, η υγεία και ο πολιτισμός του εργαζόμενου μπαίνουν σε πρώτη προτεραιότητα.
Τα συμπεράσματα δικά σας! 
Πηγή: <<Τα τραγούδια της καλής παρέας>>.
..............................................................
Παντελης Χοροζιδης συνταξ.ναυτεργ.Μηχ.Εμπ.Ναυτ. 

100 χρόνια από την έλευση των προσφύγων στην Τούμπα της Θεσσαλονίκης

 Μεγάλο ενδιαφέρον στην εκδήλωση στην Τούμπα με ομιλήτρια την Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

    

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Με μεγάλη συμμετοχή και ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκε η πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση που πραγματοποίησε η Τομεακή Οργάνωση Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την ολοκλήρωση της έλευσης των προσφύγων στην Τούμπα, με σύνθημα «Τούμπα σημαίνει προσφυγιά, αγώνας για καλύτερη ζωή, με τη γροθιά ψηλά!», στο Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας.

Στην εκδήλωση μίλησε η Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στον χώρο της εκδήλωσης λειτούργησε θεματική έκθεση αφιερωμένη στα 100 χρόνια της προσφυγικής Τούμπας, η οποία συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων, φωτίζοντας σημαντικές στιγμές από την ιστορία της συνοικίας, τους αγώνες των προσφύγων και τη συμβολή τους στο εργατικό - λαϊκό κίνημα της Θεσσαλονίκης.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε σε ζεστό και συγκινητικό κλίμα με γλέντι με παραδοσιακό - μικρασιάτικο και λαϊκό τραγούδι. Στο μουσικό πρόγραμμα συμμετείχαν οι Λάμπρος Καυκούλας (τραγούδι, κιθάρα), Μαρία Φραγκούλη (τραγούδι), Νίκος Ταλέας (ακορντεόν, τραγούδι), Γιάννης Καρασάββας (μπουζούκι) και Γιάννης Παλιάκας (κλαρίνο), μεταφέροντας με τις μελωδίες και τα τραγούδια μνήμες από τις αλησμόνητες πατρίδες και τους αγώνες των προσφύγων για ζωή και προκοπή.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Σωτήρης Αβραμόπουλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Θανάσης Σγούρος, μέλος της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ, ο Βασίλης Τομπουλίδης, μέλος του ΓΠ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στον Δήμο Θεσσαλονίκης, ο Λεωνίδας Στολτίδης, βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ και ο Ανδρέας Κοράκης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ.

Παραθέτουμε όλη την ομιλία:

Ιστορία οργάνωσης, αλληλεγγύης και αγώνα

Φέτος, συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ολοκλήρωση της έλευσης των προσφύγων της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης στη χώρα μας, και τη δημιουργία νέων προσφυγικών συνοικισμών στην πόλη της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα σε αυτούς και την Τούμπα, που έφτασε τους 32000 κατοίκους έως το 1933. Η συγκυρία της επετείου μας βρίσκει σε φάση όξυνσης του ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ενός ανταγωνισμού που ανάβει το φυτίλι των πολέμων σε κάθε γωνιά του κόσμου και στη χώρα μας, δημιουργώντας νέα προσφυγικά κύματα.

Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η ιμπεριαλιστική εκστρατεία στη Μικρά Ασία και οι ανταγωνισμοί των καπιταλιστικών κρατών στην περιοχή προκάλεσαν δεκάδες χιλιάδες θύματα και ξερίζωσαν εκατομμύρια Ελλήνων, Τούρκων, Αρμενίων. Οι χιλιάδες ξεριζωμένοι, η βαθιά φρίκη του πολέμου και της καταστροφής ήταν το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», ώστε να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν με αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας.

Το νεαρό τότε ΚΚΕ με όλες του τις δυνάμεις προσπαθεί να οργανώσει το λαό ώστε να αναπτυχθεί η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Καταγγέλλει τις στερήσεις και τη φτώχεια που μαστίζουν τις λαϊκές οικογένειες, συνέπεια της πολεμικής κατάστασης.

Η επίθεση του στρατού του Κεμάλ άρχισε στις 13 Αυγούστου 1922 στη γραμμή Αφιόν Καραχισάρ - Σμύρνη. Η ήττα είναι συντριπτική και ο ελληνικός στρατός αρχίζει την άτακτη υποχώρησή του. Ένα μήνα αργότερα οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη, που παραδίδεται στις φλόγες και οι προσφυγικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας φεύγουν, όπως μπορούν για την Ελλάδα. Μέχρι και 7.000 πρόσφυγες στοιβάζονταν σε ένα πλοίο προκειμένου να γλιτώσουν από τη φωτιά και τη φρίκη. Και μόλις έφταναν στην Ελλάδα, τους περίμεναν τα λοιμοκαθαρτήρια, όπου πολλοί πέθαιναν από την πείνα, τη δίψα και τα σάπια τρόφιμα πριν καλά-καλά πατήσουν το πόδι τους στη νέα πατρίδα.

100.000 περίπου πρόσφυγες εγκαθίστανται στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, όπου οι νέοι προσφυγικοί συνοικισμοί ξεφυτρώνουν γύρω από τον κύριο πολεοδομικό ιστό. Το έργο της αποκατάστασης προχωρά αργά αλλά από την πλευρά της αστικής τάξης θεωρείται επιβεβλημένο για κοινωνικοπολιτικούς λόγους και με σαφή πολιτικά κίνητρα. Στην απογραφή του 1928 οι πρόσφυγες αποτελούν το 47% του συνολικού πληθυσμού της πόλης που είναι ήδη χτυπημένη από τους Βαλκανικούς πολέμους και τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917. Η μεγάλη πυρκαγιά έχει αφήσει άστεγους 72.000 ανθρώπους και η μικρασιατική καταστροφή πρόσθεσε περίπου άλλους τόσους. Οι προσφυγικοί συνοικισμοί αναπτύσσονται κοντά στους πρόχειρους συνοικισμούς των πυρόπληκτων.

Η Τούμπα δέχεται κυρίως πρόσφυγες από τη Μικρασία, την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη, ενώ λίγο αργότερα εγκαθίστανται στην περιοχή και πρόσφυγες από τον Πόντο. Η περιοχή κατοικείται χωρίς να υπάρχει καμία υποδομή. Οι συνθήκες στέγασης ακόμα και μια δεκαετία μετά την άφιξή των προσφύγων είναι τραγικές. Οι συνθήκες υγιεινής είναι εκρηκτικές. Οι επιδημίες (ελονοσία, τύφος, δάγκειος πυρετός) θερίζουν τον προσφυγικό πληθυσμό και ιδίως τα παιδιά.

Το ΚΚΕ στο πλευρό των προσφύγων 

Το ΚΚΕ τάχθηκε στο πλευρό των προσφύγων απαιτώντας τη δωρεάν στέγαση και την έναρξη κατασκευής υγιεινών εργατικών σπιτιών με φορολόγηση των μεγάλων κεφαλαίων.

Παράλληλα, οι πληθυσμοί αυτοί αποτελούν το πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης της πόλης, ειδικά στο διάστημα της κρίσης του 1929, μια μεγάλη αγορά φτηνών εργατικών χεριών. Κάτι ανάλογο γίνεται και σήμερα άλλωστε με τα εκατομμύρια των προσφύγων σε πολλές χώρες της ΕΕ και στη χώρα μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι αποτελούν περίπου το μισό ενεργό εργατικό πληθυσμό της βιομηχανίας (47%). Η πλειονότητά τους δουλεύει στα καπνομάγαζα και στα υφαντουργεία ενώ πολλοί είναι μεροκαματιάρηδες. Οι γυναίκες, βγαίνουν μαζικά στη δουλειά για να εξασφαλίσουν τη διαβίωση των ίδιων και των οικογενειών τους, με πολύ χαμηλότερα μεροκάματα φυσικά. Το ίδιο και τα παιδιά που είναι πολύ χρήσιμα στην υφαντουργία. Σύμφωνα με έρευνα, την πρώτη δεκαετία του μεσοπολέμου, ο μισθός των προσφύγων φτάνει ίσα ίσα για μισό καρβέλι ψωμί, μια χούφτα ελιές, λίγο λάδι και κρέας ή ψάρι μια ή δυο φορές το μήνα.

Οι πρόσφυγες εκτός από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το ρατσισμό. Οι λεκτικές επιθέσεις προς τους«Τουρκόσπορους» εντείνονται και παίρνουν πιο οργανωμένη μορφή με την ίδρυση της «Πανελλαδικής Ένωσης Ατρόμητων Λαϊκών Ψηφοφόρων Παλαιοελλαδιτών και Μακεδόνων» που το 1933 κηρύττει πόλεμο εναντίον των προσφύγων της Θεσσαλονίκης.

Το ΚΚΕ δίνει τιτάνια μάχη απέναντι σε όποια προσπάθεια διαχωρισμού σε ντόπιους και πρόσφυγες, δείχνοντας την ταξική πραγματικότητα της διαίρεσης της κοινωνίας και καλώντας από κοινού εργάτες και πρόσφυγες να διαλέξουν στρατόπεδο. Παράλληλα, παλεύει μέσα στις μάζες των προσφύγων έτσι ώστε να διαμορφωθούν αιτήματα πάλης και συσπείρωσης με το ταξικό εργατικό κίνημα. Το 1930, με ανακοίνωσή του καλεί εργάτες, αγρότες και πρόσφυγες να παλέψουν για αποζημιώσεις αναδεικνύοντας ότι η πολιτική του Βενιζέλου ήταν υπεύθυνη για τον ξεριζωμό τους αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα που δεν συμφωνούσαν να δοθούν αποζημιώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύει τα προβλήματα των συνοικισμών φέρνοντας στο προσκήνιο τις συνθήκες ζωής των προσφύγων.

Οι πρόσφυγες παραμένουν το πρώτο διάστημα της έλευσής τους πολιτικά εγκλωβισμένοι στη βενιζελική παράταξη που εκμεταλλεύεται την επιθυμία επιστροφής στις πατρίδες τους. Η ελπίδα τους όμως εξανεμίζεται, με τις ελληνοτουρκικές συμφωνίες το 1930 που προέβλεπαν τον συμψηφισμό των περιουσιών των ανταλλάξιμων. Ωστόσο αξιοποιούνταν για τη χειραγώγηση της συνείδησης κι άλλοι εκβιασμοί όπως η υποχρεωτική στράτευση. Σημαντικοί κρίκοι εγκλωβισμού ήταν και οι προσφυγικές ενώσεις που αναλάμβαναν διανομή χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης και εύρεση εργασίας. Αντίστοιχοι σύλλογοι λειτουργούν και στην περιοχή της Τούμπας.

Ο αντικομμουνισμός επιστρατεύτηκε απέναντι στις εξαθλιωμένες προσφυγικές μάζες μέσα από κηρύγματα στις προσφυγικές και βενιζελικές εφημερίδες. Ωστόσο η εικόνα των ανήθικων, προδοτών κομμουνιστών καταρριπτόταν από την ίδια την πραγματικότητα. Η μαχητική και αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών απέναντι στα πολλαπλά προβλήματα που βίωναν οι πρόσφυγες στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς ανέτρεπε όλα τα κατασκευάσματα. Συνέβαλε στην ανάδειξη της ταξικότητας των προβλημάτων και έβαλε τη σφραγίδα του στο να αποκτήσουν ταξική ματιά και να ενταχθούν στο κίνημα.

Στη Θεσσαλονίκη, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1920, 13.000 πρόσφυγες είναι γραμμένοι στα σωματεία τους, αποτελώντας το 50% των μελών. Μάλιστα, στους μύλους «Αλατίνι» τα 2/3 των μελών του σωματείου είναι προσφυγικής καταγωγής.

Βασικοί άξονες της δράσης του κόμματος στους πρόσφυγες ήταν:

• Ο απεγκλωβισμός των προσφύγων βιοπαλαιστών από την πολιτική επιρροή των αστικών κομμάτων και ιδίως των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου.

• Η συνειδητοποίηση από πλευράς των προσφύγων της ταξική τους θέσης και η ένταξή τους στην ταξική πάλη και τα συνδικάτα.

• Και τέλος η πάλη κατά των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ γηγενών και προσφύγων και η πρόταξη της ενότητας σε ταξική βάση.

Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς συστάθηκε ο κομματικός πυρήνας της Τούμπας, όμως μέσα από την αρθρογραφία του Ριζοσπάστη φαίνεται ότι ήδη από το 1926, έχει δημιουργηθεί ένα κύμα ενίσχυσης του Κόμματος στην Τούμπα σε τέτοιον βαθμό, ώστε να αποκαλείται «Ερυθρά Συνοικία». Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες προσφυγικές περιοχές, όπως η Καλαμαριά.

Παρά τις σκληρές διώξεις που έχουν επέλθει με την ψήφιση του «Ιδιώνυμου» και την επιπρόσθετη καταστολή από το παράρτημα της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ που λειτουργεί στη γειτονιά, οι Τουμπιώτες δεν το βάζουν κάτω.

Τον Αύγουστο του 1932 γίνονται οι πρώτες προσπάθειες για στήσιμο σωματείου στην Υφανέτ, στην Κάτω Τούμπα. Ο πυρήνας των σ/φων που πρωτοστατούν πιάνονται και βασανίζονται άγρια.

Καθ’όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 η επιρροή του ΚΚΕ στους πρόσφυγες αυξήθηκε σημαντικά. Είναι η περίοδος που δυναμώνουν οι αγώνες, πυκνώνουν οι κινητοποιήσεις διάφορων κλάδων της εργατικής τάξης. Η δραστηριότητα αυτή ανησυχεί και το Γ’ Σώμα Στρατού που σημειώνει προειδοποιώντας ότι στους Πόντιους και τους Καυκάσιους νεολαίους έχει «προχωρήσει βαθύτατα ο κομμουνισμός».Μέσα στο πλαίσιο των εργατικών κινητοποιήσεων μπαίνουν και τα αμιγώς προσφυγικά αιτήματα.

Η Τούμπα γεννά μεγάλες μορφές που βάζουν τη σφραγίδα τους

Μέσα από αυτή τη διαδικασία και την αλληλεπίδραση, η Τούμπα γεννά μεγάλες μορφές που βάζουν τη σφραγίδα τους σε όλα τα ιστορικά ορόσημα της πόλης, πυκνώνουν τις γραμμές των ταξικών σωματείων και του ΚΚΕ.

Πολλοί ήταν οι Τουμπιώτες και οι Τουμπιώτισσες που πρωτοστάτησαν στα γεγονότα του Μάη του 1936. Ο Κωστίκας Παπαβασιλείου ήταν τότε ο γραμματέας του Συνδικάτου Οικοδόμων που ξήλωσε την ξύλινη πόρτα για να βάλει με συντροφική στοργή επάνω της το σώμα του Τάσου Τούση. Πρόκειται για μια εμβληματική μορφή του Κόμματος, με σωρεία διώξεων και βασανισμών και ιδιαίτερη πείρα στην παράνομη δουλειά που όσοι είχαμε την τύχη να τον ζήσουμε, μικρά παιδιά στους Νέους Πρωτοπόρους που μαζευόμασταν στα Γραφεία της Αντίστασης και αργότερα νεαροί Κνίτες μας σημάδεψε με την συγκρότηση και την καλλιέργειά του και πάνω από όλα με το πάθος του για την υπόθεση μας.

Ο μπαρμπα Μήτσος Σαχίνης, μεγαλωμένος στα προσφυγικά παραπήγματα της Κάτω Τούμπας, ήταν 17 χρονών το 1936. Γι’αυτόν, εκείνες οι μέρες ήταν το πρώτο βάπτισμα στους ταξικούς αγώνες που σφράγισαν το δέσιμό του με το ΚΚΕ, το οποίο υπηρέτησε από κάθε θέση, ως κατηγορούμενος για τη δράση του στα έκτακτα στρατοδικεία αλλά και ως βουλευτής.

Πρωταγωνιστές στο Μάη του ’36 ήταν και το ζευγάρι, Τάσος και Κούλα Καραγκιόζη, ο ένας στο συνδικάτο οικοδόμων και η άλλη αντιπρόεδρος του σωματείου καπνεργάτων. Υπέστησαν ατελείωτες διώξεις και παρέμειναν αλύγιστοι. Ο Τάσος Καραγκιόζης διετέλεσε και διευθυντής της Λαϊκής Φωνής το 1946. Και οι δύο ήταν η ψυχή της πρώτης ΚΟΒ Ανω Τούμπας μετά τη μεταπολίτευση.

Άλλες μορφές ήταν η πρόσφυγας από την Τραπεζούντα, Δέσποινα Στεργίου, που έφτασε στην Ελλάδα το ’22 με ένα μωρό στην αγκαλιά, καθώς το άλλο παιδί της το έχασε από τις κακουχίες μέχρι να φτάσει. Έμεινε στις παράγκες της Κάτω Τούμπας και ήταν καπνεργάτρια. Στις μέρες του Μάη έμεινε τρεις μέρες κρατούμενη γιατί χτύπησε ένα χωροφύλακα με πέτρες. Αργότερα πέρασε από τα στρατοδικεία του Επταπυργίου και πέθανε ως μέλος του Κόμματος. Η Λαμπρινή Κοπρίδου, ήταν δίπλα στην Αναστασία Καρανικόλα την ώρα που την πυροβόλησαν οι χαφιέδες.

Εκείνες τις μέρες, όλη η προσφυγογειτονιά βουίζει σαν μελίσσι. Η Τούμπα στέκεται στο πλευρό των απεργών κι έχει τη συλλογική και ξεχωριστή συμβολή της στα γεγονότα. Στα γεγονότα του Μάη πάλεψε και διαπαιδαγωγήθηκε ο Σίμος Κερασίδης, από την Οινόη του Πόντου αθλητής του Ηρακλή και μέλος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. Είναι αυτός που στις 9 Μάη χτύπησε την καμπάνα του Αγίου Θεράποντα και έδωσε το σύνθημα να κατεβαίνουν στο κέντρο της πόλης.

Τη μέρα της κηδείας των θυμάτων 10.000 λαού ξεκινούν από την Τούμπα για το κέντρο της πόλης. Στο δρόμο μοιράζουν λουλούδια στους αστυνομικούς και τους φαντάρους, ενώ φτάνοντας στα γραφεία της ΕΕΕ ξηλώνουν τις ταμπέλες και σκίζουν τις σημαίες της φασιστικής οργάνωσης.

Τις μέρες αυτές οργανώνεται στη συνοικία συζήτηση με 300 γυναίκες προκειμένου να εκφραστούν τα ζητήματα των άθλιων συνθηκών της γυναικείας εργασίας αλλά και η πλήρης κρατική αδιαφορία για τη μητρότητα. Ανάμεσα στις ομιλήτριες, ξεχωρίζουμε την Κατίνα Βάρκα, μετέπειτα στέλεχος της ΕΠΟΝ του Πανεπιστημίου, φιλόλογο και μέλος του ΚΚΕ, που εκτελέστηκε το 1947 με φρικτά βασανιστήρια στα κρατητήρια ασφάλειας των Σερρών.

Λίγο διάστημα αργότερα, οι Τουμπιώτισσες συμμετέχουν σε γυναικεία συνδιάσκεψη σε επίπεδο πόλης προκειμένου να συζητηθούν τα γυναικεία προβλήματα στο φόντο των γεγονότων της 9ης του Μάη, που ανέδειξαν την αξία της γυναικείας συμμετοχής στους ταξικούς αγώνες. Σε ένδειξη τιμής το ρόλο του «προεδρείου» κρατούν οι νεκρές εργάτριες των προηγούμενων ημερών.

Αμέσως μετά τα γεγονότα του Μάη, ξεκινά ένα μεγάλο όργιο καταστολής και συλλήψεων που επεκτείνεται και στην προσφυγογειτονιά. Τότε συλλαμβάνεται και ο εβραίος Σιντό Καλή, Τουμπιώτης και στέλεχος της ΟΚΝΕ, ένα από τα λαμπρότερα παραδείγματα νέων αγωνιστών. Δεν πρόδωσε τους συντρόφους του και στάλθηκε στον Αη-Στράτη, όπου πέθανε από την πείνα το 1943.

Αυτές οι μορφές έδωσαν τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά και τα νήματα της μαχητικής αντίστασης, του αγώνα για απελευθέρωση, της πάλης για ζωή μπλέχτηκαν ακόμα πιο σφιχτά με τη δράση του ΚΚΕ. Στην πρώτη γραμμή μπήκαν οι νέοι πρόσφυγες εργάτες, οι οποίοι, έχοντας νιώσει στο πετσί τους την καπιταλιστική εκμετάλλευση, αγκάλιασαν πιο πλατιά την ριζοσπαστική πολιτική του ΚΚΕ.

Αποδεικνύεται έτσι, για ακόμη μια φορά, πόσο κρίσιμη είναι η δουλειά προετοιμασίας σε περιόδους που τα γεγονότα δεν έχουν πάρει ακόμη απότομη τροπή, όταν δεν έχει φτάσει η ταξική πάλη στην κορύφωσή της.

Ο Σίμος Κερασίδης συλλαμβάνεται μετά τα γεγονότα του Μάη, στέλνεται εξορία στον Αη Στράτη, όπου έρχεται σε επαφή με άλλους εξόριστους. Δεν λυγίζει στις δύσκολες συνθήκες της εξορίας, αλλά μαζί με τους άλλους εξόριστους οργανώνουν τη ζωή τους, μαθαίνουν καλύτερα τους συνωμοτικούς κανόνες, μελετούν. Με πυρήνα αυτούς τους συντρόφους και μια σειρά παλιότερα στελέχη, το 1939 ανασυγκροτείται το Μακεδονικό Γραφείο του Κόμματος.

Με την καθοδήγηση του Μακεδονικού Γραφείου απελευθερώνονται σημαντικά στελέχη από το σανατόριο φυματικών στο Ασβεστοχώρι, τη νύχτα ακριβώς πριν μπουν τα γερμανικά στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη. Έτσι μέσα στην Κατοχή το ΚΚΕ κατάφερε να διατηρήσει τη δράση του, να ανασυντάξει σχετικά γρήγορα τους παράνομους πυρήνες στη Θεσσαλονίκη και στη Μακεδονία, να υπάρχει μια πρώτη απαραίτητη υποδομή ανθρώπων, που θα αποτελέσουν την ψυχή του Κόμματος και της Αντίστασης.

Νέοι ήρωες και ηρωίδες γεννήθηκαν

Πολλοί τουμπιώτες και τουμπιώτισσες θα πυκνώσουν το διάστημα της αντίστασης τις γραμμές της «Ελευθερίας», του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και φυσικά της ΕΠΟΝ. Κι αυτή την περίοδο θα γεννηθούν νέοι ήρωες και ηρωίδες, όπως ο Μιχάλης Καράνταης και ο Χρήστος Βακαλόπουλος, στελέχη της ΟΚΝΕ που λόγω της συμμετοχής τους σε σαμποτάζ κατά των Γερμανών, θα εκτελεστούν τον Ιούνιο του 1942.

Αλλά και τουμπιώτισσες προσφυγικής καταγωγής θα ξεχωρίσουν στους αγώνες της περιόδου και θα αντιμετωπίσουν παλικαρίσια το εκτελεστικό απόσπασμα. Η Γαϊτανούλα Δούκα ήρθε από την Κωνσταντινούπολη, στέλεχος της «Εθνικής Αλληλεγγύης», σύνδεσμος με τους κρατούμενους του στρατοπέδου «Παύλου Μελά». Συνελήφθη τη μέρα που έπεφταν νεκροί οι 200 της Καισαριανής από τους ταγματασφαλίτες που την εκτέλεσαν στις 11 Μαΐου 1944 κοντά στη Λητή. Η κόρη της Καίτη Δούκα, τελειόφοιτη της Εμπορικής Σχολής ήταν έγκλειστη για την αντιστασιακή της δράση στο Παύλου Μελά από το 1941. Εκτελέστηκε στην Τούμπα, πίσω από το στρατόπεδο στις 8 Ιουλίου 1944. Φεύγοντας από το στρατόπεδο, ψύχραιμη και περήφανη, φώναζε στους συγκρατουμένους της: «Γειά σας, κουράγιο, συνεχίστε τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, ευτυχισμένη για όλους….». Λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση θανατώθηκε με φριχτά βασανιστήρια για τη δράση της, η τουμπιώτισσα Δέσποινα Κωνσταντινίδου, φοιτήτρια Γεωπονίας.

Λίγο πριν την απελευθέρωση της πόλης, οι ταγματασφαλίτες προσπαθούν με κάθε τρόπο να τρομοκρατήσουν το λαό της Τούμπας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1944, συμμορίτες του ταγματασφαλίτη Δάγκουλα προχωρούν σε μπλόκο στην Κάτω Τούμπα σκοτώνοντας επτά κατοίκους. Ανάμεσά τους και τη δεκατετράχρονη τουμπιώτισσα Βασιλεία Κλαδίτου.

Μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ έδωσαν τη μάχη της αντίστασης και πολλοί παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ, που ιδρύθηκε το 1926. Ο Σωκράτης Φελούρης, τερματοφύλακας ήταν ενταγμένος στο 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Ο Κώστας Κρήτας, μέλος του ΣΠ Μακεδονίας Θράκης της ΕΠΟΝ το 1945. Ο συγκεκριμένος φαίνεται να υπογράφει το κάλεσμα της ΕΠΟΝ για διοργάνωση «Συνεδρίου Νεολαίας» της Θεσσαλονίκης για λογαριασμό του ΠΑΟΚ. Μάλιστα η διοίκηση του ΠΑΟΚ την ακριβώς επόμενη ημέρα δηλώνει ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει στο συνέδριο με την δικαιολογία ότι είναι καθαρά αθλητικόν σωματείον  και «καθαιρεί» τον Κρήτα από αρχηγό της ομάδας, ενώ επιβάλει ποινές στους ποδοσφαιριστές Γιάννη Ψωμά και Βασίλη Εμμανουηλίδη.

Αλλά και η ΜΕΝΤ ήταν ενταγμένη σχεδόν στο σύνολό της στο ΕΑΜ. Η Μορφωτική Ένωση Νεολαίας Τούμπας είχε εμβληματική δράση σε όλους τους τομείς του πολιτισμού και του αθλητισμού, προσφέροντας πολύτιμη διέξοδο στα προσφυγόπουλα. Δεν είναι τυχαίο ότι ιδρυτικό μέλος της ΜΕΝΤ ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, όντας στέλεχος της ΟΚΝΕ τη δεκαετία του ’20, που δείχνει ότι από τα πρώτα του βήματα το Κόμμα έδειξε φροντίδα για το μαζικό λαϊκό αθλητισμό.

Λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση δίνονται στην Τούμπα σκληρές μάχες του ΕΛΑΣ με τους ταγματασφαλίτες και τα γερμανικά στρατεύματα. Ο ΕΛΑΣ μπαίνει στην Τούμπα στις 28 Οκτώβρη του ’44 και δύο μέρες μετά οι κάτοικοι της συνοικίας θα κατέβουν σύσσωμοι στη μεγάλη γιορτή για την Απελευθέρωση της πόλης. Στις 24 Αυγούστου 1945, στη συγκέντρωση του ΕΑΜ στο γήπεδο της Τούμπας, συμμετείχαν 150.000 άτομα.

Όμως οι γιορτινές μέρες δεν διαρκούν πολύ. Από το 1946 εξαπολύεται νέο όργιο διωγμών και βασανισμών των λαϊκών αγωνιστών. Οι δίκες στο Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης αποτελούν βασικό κομμάτι στην τεράστια «βιομηχανία» καταστολής και διώξεων, στην προσπάθεια σύνθλιψης και εξόντωσης του κινήματος, που οργάνωσε το αστικό κράτος από την ίδρυση του ΚΚΕ, ειδικά μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και κατά τη διάρκεια του ένοπλου αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, αλλά και στη συνέχεια.

Χιλιάδες κομμουνιστές, αντιστασιακοί, ακόμη και άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με το Κόμμα και το κίνημα, σύρθηκαν στα έκτακτα στρατοδικεία με διάφορες κατηγορίες, άδικες και σκληρές. Εκατοντάδες εκτελέστηκαν πίσω από το Γεντί Κουλέ. Χιλιάδες σάπισαν στις φυλακές και στα κάτεργα, κάποιοι για πάνω από 10 και 20 χρόνια. Στο πλευρό του επίσημου κράτους, δρουν και παρακρατικές δολοφονικές ομάδες επανδρωμένες από πρώην δωσίλογους και ταγματασφαλίτες.

Οι προσφυγογειτονιές της Τούμπας αλλά και της Καλαμαριάς, είχαν μετατραπεί σε πεδία εφαρμογής της πιο άγριας καταστολής. Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής «Στους συνοικισμούς ξετυλίγονται πραγματικές τραγωδίες τα βράδια. Μαζεύουν τον κόσμο με τις κλούβες. Σηκώνουν και αρπάζουν από τα κρεβάτια τους αρρώστους και ετοιμοθάνατους ακόμα. Κάθε βράδυ στις σκοτεινές νύχτες ακούονται οι σπαρακτικές κραυγές γυναικών και παιδιών που βλέπουν ν’ αρπάζονται οι δικοί τους ή και τα ίδια ακόμα τα γυναικόπαιδα. Οι συνοικισμοί της Τούμπας, Νεάπολης, Χίρς άδειασαν από παλικάρια».

Μετά τη δολοφονία του Γιάννη Ζεύγου, το Μάρτη του ’47, ακολουθεί τον Απρίλη το πρωτοφανές σε μαζικότητα και ένταση μπλόκο της Τούμπας. Σε εκείνο το μπλόκο συλλαμβάνονται 80 άτομα.

Πολλοί τουμπιώτες εξορίζονται, άλλοι συλλαμβάνονται. Εξίσου πολλοί συνεχίζουν παράνομα τον αγώνα στην πόλη, έχοντας κληρονομιά τις αγωνιστικές παραδόσεις και την προετοιμασία της προηγούμενης περιόδου. Με την παράνομη ομάδα της Τούμπας συνδέεται και ο Ακίνδυνος Αλβανός, η «ψυχή» της Στενής Αυτοάμυνας, αλλά και ο Κώστας Μαυρίδης. Η ομάδα αυτή περιφρουρεί με κάθε μέσο το λαϊκό κίνημα και τους κομμουνιστές που πάλεψαν με το αίμα τους. Διενεργεί επιθέσεις σε στέκια παρακρατικών και χαφιέδων στην περιοχή, προστατεύει και φυγαδεύει αγωνιστές. Ανάμεσα στις εμβληματικές μορφές της περιόδου ξαναβρίσκουμε τον πρόσφυγα Μήτσο Σαχίνη αλλά και τη Λέλα Μαυρίδου που με τόλμη υπερασπίζονται με τη δράση τους το λαϊκό κίνημα και το κόμμα, αναλαμβάνουν τη μετάδοση μηνυμάτων με τηλεβόα. Ανάμεσα στους νεκρούς μαχητές μετράμε και τον αδελφό του μπαρμπα Μήτσου Σαχίνη, Αγάπιο που εκτελέστηκε στο Γεντί Κουλέ.

Πολλοί Τουμπιώτες δίνουν παράλληλα και τη μάχη στο βουνό. Ο Νίκος Λαγός (1926-1948) ήταν ένας από αυτούς τους αντάρτες. Μαζί με τα δύο του αδέρφια Δούκα και Κώστα εντάχθηκαν στο ΔΣΕ. Στη δύσκολη αυτή φάση της σύνδεσης των ομάδων του ΔΣΕ ανέλαβε πολλές ριψοκίνδυνες αποστολές. Ο Λαγός σκοτώθηκε τον Απρίλιο του 1948, στις επιχειρήσεις της Στρατονίκης. Το δρόμο της μάχης στο βουνό ακολούθησε και ο Αντωνάκης Καραγιάννης που αναδείχτηκε σε υπολοχαγό του ΔΣΕ.

Τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 που το ΚΚΕ είναι παράνομο και δρα μέσα από την ΕΔΑ ξεχωρίζει η δράση των Λαμπράκηδων στη συνοικία, που συσπείρωσαν εκατοντάδες νέους και πρωτοστάτησαν σε ένα μεγάλο νεολαιίστικο πολιτιστικό κίνημα με θέατρα, συναυλίες, εκδρομές, ζωντανούς πολιτιστικούς φορείς, αλλά και στις κινητοποιήσεις της εποχής.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 πρωταγωνιστεί στις επιθέσεις απέναντι στους κομμουνιστές ο γνωστός από τη συνεργασία του με τους Γερμανούς και μετά από την υπόθεση τη δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, Ξενοφών Γιοσμάς, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Τούμπα μετά τον 5ετή αποκλεισμό του στο Γεντί Κουλέ, για τις υπηρεσίες που προσέφερε στους κατακτητές και επιχειρεί να δημιουργήσει φωλιά παρακρατικών στη συνοικία.

Στη διάρκεια της χούντας και μετά τα πρώτα χτυπήματα, στην αντιδικτατορική δράση πέρασαν πολλοί αγωνιστές, που αποτέλεσαν τη μαγιά για τη συγκρότηση των οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ στη Μεταπολίτευση. Στην περιοχή έχει δράση ομάδα του ΠΑΜ, με επικεφαλής το Μήτσο Σαχίνη. Τα μέλη της ομάδας αυτής, έγραφαν συνθήματα κατά της δικτατορίας στους τοίχους, σκορπούσαν στους δρόμους χειρόγραφες προκηρύξεις, ενώ κυκλοφόρησαν τη μονόφυλλη εφημεριδούλα «Αντιφασίστας». Η δραστηριότητα της ανακόπηκε γρήγορα, όταν στις 13 Αυγούστου 1967 η Ασφάλεια συνέλαβε τα μέλη της, παραπέμποντάς τα στο έκτακτο στρατοδικείο όπου ο μπαρμπα Μήτσος καταδικάστηκε σε ισόβια και οι υπόλοιποι σε μικρότερες ποινές. Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένους συντρόφους μας που υπέστησαν διώξεις από τη Χούντα: Ο Μήτσος και ο νεαρός τότε γιος του Αγάπιος Σαχίνης, ο Κωστίκας και ο Γιώργος Παπαβασιλείου, ο Γιάννης Σκουλίδης, ο Φάνης Στεφανίδης, ο Περικλής Αλτσιτσιάδης, Τάσος και Κούλα Καραγκιόζη, Λάκης Μαρίνος, Μηνάς Σφυριδάκης, Αντώνης Χαχούμης, Ζαφείρης Στεφανίδης, Δημήτρης Νικολαϊδης, Θανάσης Τοπαλίδης, Θανάσης Προδρομίδης, Νίκος Γιαβρίδης, Νίκος Παρθένης, Βασίλης Μπάμπας, Ζαφείρης Ελευθερίου, Σταύρος Σαρβάνης.

Μετά την πτώση της Χούντας οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Τούμπα πρωτοστάτησαν και ασχολήθηκαν με όλα τα λαϊκά προβλήματα, είχαν μεγάλη συμμετοχή στους αγώνες και στην κατάκτηση θέσεων στο εργατικό λαϊκό κίνημα στη Θεσσαλονίκη. Δεν υπάρχει αγώνας, διεκδίκηση μέχρι και σήμερα που να μην έχει βάλει τη σφραγίδα του το Κόμμα.

Οι ακατάλυτοι δεσμοί με τον λαό, χτίζονται στην πάλη για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος

Αν βγαίνει ένα συμπέρασμα από όλη αυτήν την πορεία του Κόμματος στην περιοχή είναι ότι οι ακατάλυτοι δεσμοί με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, χτίζονται στην πάλη για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κοινωνική απελευθέρωση.

Οι συνθήκες ζωής όσο άθλιες κι αν είναι δεν αρκούν από μόνες τους για τη ριζοσπαστικοποίηση. Οι πρόσφυγες στην Τούμπα, στην Καλαμαριά και αλλού ζούσαν σε παράγκες, μέσα στο κρύο και στην υγρασία, με τα παιδιά τους εκτεθειμένα σε αρρώστειες και τις υποδομές ανύπαρκτες. Η οργή τους ήταν μεγάλη και δικαιολογημένη για όλα τα δεινά που είχαν τραβήξει. Μόνο όμως η επαφή με την πρωτοπόρα θεωρία και δράση των κομμουνιστών μπόρεσε να δώσει απάντηση στα γιατί και στα πως. Έτσι η αγανάκτηση έγινε δύναμη και η απελπισία οργάνωση.

Σήμερα δεν αρκεί η οργή, η αγανάκτηση για τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής, για την τρομακτική ακρίβεια που στερεί είδη βασικής ανάγκης από τα λαϊκά σπίτια, για τους καθηλωμένους μισθούς, τα εξαντλητικά ωράρια, τα πανάκριβα ενοίκια. Σε όλα αυτά μπορεί να δοθεί διέξοδος μόνο αν ο προβληματισμός συναντηθεί με τη δράση του ΚΚΕ, το πρόγραμμα του, που δίνει οριστική διέξοδο για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Δυο πατρίδες που τα συμφέροντα τους συγκρούονται παντού και πάντα

Σε όλη αυτήν την ιστορική πορεία, πολύ περισσότερο σήμερα θα δούμε μπροστά μας δυο πατρίδες, δύο κόσμους που βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση.

«Δυο πατρίδες» που τα συμφέροντά τους συγκρούονται παντού και πάντα.

Δεν ήταν «όλοι οι Έλληνες ενωμένοι» το 1922 και μετά. Υπήρχαν οι Έλληνες που στέκονταν από τη μεριά της φλεγόμενης αποβάθρας της Σμύρνης, των πολεμικών μετώπων της Μικράς Ασίας, οι Έλληνες των καραβανιών των ξενιτεμένων στην Τουρκία και στα Βαλκάνια. Και υπήρχαν και οι Έλληνες που έκαναν μπίζνες με τις μεγάλες δυνάμεις, που πουλούσαν μέχρι και σφαίρες στον τούρκικο στρατό, που χώριζαν πατρίδες αιώνων με ένα μολύβι και ένα χάρτη. Όλα για τα κέρδη στο βωμό των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Έτσι και σήμερα σε όλο τον κόσμο, τα καραβάνια των προσφύγων και των μεταναστών αυξάνονται, στη χρονιά που καταγράφονται τα περισσότερα πολεμικά μέτωπα από τον Β παγκόσμιο πόλεμο, στη χρονιά που συνεχίζεται μια γενοκτονία: του αλύγιστου λαού της Παλαιστίνης, αλλά και ένας απάνθρωπος αποκλεισμός, του ηρωικού λαού της Κούβας. Ταυτόχρονα προωθούν ακόμη περισσότερο τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε επιχειρήσεις εκτός συνόρων, προχωρούν τις επικίνδυνες διευθετήσεις στο Αιγαίο με την Τούρκικη αστική τάξη.

Δύο είναι οι πατρίδες και σήμερα. Από τη μία ο κόσμος της βιοπάλης και οι αγώνες του και από την άλλη οι εκμεταλλευτές του και οι σχεδιασμοί τους. Από τη μία οι λαϊκές ανάγκες και από την άλλη το εχθρικό κράτος, οι θεσμοί του, η ΕΕ. Από τη μία η κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλα τα κόμματα που υπηρετούν το ίδιο σύστημα και από την άλλη το ΚΚΕ. Από τη μία οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που δολοφονούνται μέρα παραμέρα και από την άλλη τα κέρδη τους που αυγατίζουν!

Μπορεί σήμερα το αστικό κράτος να φορά τον μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Μπορεί, μετά από αιματηρούς αγώνες, ο λαός μας να έχει κατακτήσει ορισμένες αστικές ελευθερίες και δικαιώματα, τα οποία αμφισβητούνται σταθερά ιδιαίτερα σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας. Μπορεί το Κόμμα μας να δρα σε συνθήκες αστικής νομιμότητας, την ίδια στιγμή όμως ο αντικομμουνισμός δυναμώνει με πρωτεργάτη την ΕΕ.

Το αστικό κράτος, οι θεσμοί του, παραμένουν ταξικοί, αντιλαϊκοί, εχθρικοί για τον λαό. Γιατί σκοπό και αποστολή τους έχουν να θωρακίζουν την εξουσία τους, την εξουσία δηλαδή του κεφαλαίου, να υπηρετούν την κερδοφορία του.

Κανένα «κράτος δικαίου» δεν μπορεί να γεφυρώσει τις «δύο πατρίδες». Αυτή τη μεγάλη αλήθεια, που λέει καθαρά το ΚΚΕ, προσπαθούν να κρύψουν όλοι οι άλλοι, κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση

Μόνο η εργατική εξουσία μπορεί να φέρει σταθερότητα για τον λαό

Σύντροφοι και φίλοι, οι άνθρωποι που περπάτησαν για πρώτη φορά σε αυτή τη γειτονιά, ήρθαν γεμάτοι όνειρα να καταφέρουν να χτίσουν μια καλύτερη ζωή. Χιλιάδες πρόσφυγες, Τουμπιώτες και Τουμπιώτισσες δόθηκαν στον αγώνα για μια κοινωνία διαφορετική, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση. Αυτός ο αγώνας είναι αναγκαίος και σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν διαχρονικά.

Η εποχή μας έχει ομοιότητες με την εποχή του Μεσοπολέμου, περίοδο όπου γεννήθηκε ο Μάης του ‘36, σφυρηλατήθηκαν οι αγωνιστές που αναφερθήκαμε παραπάνω. Έδρασαν και συνελήφθησαν σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, συνθήκες όπως και οι σημερινές, που είναι πιο πιθανός, για πρώτη φορά μετά από 80 χρόνια, ένας Γ’ Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος.

Γι’ αυτό σήμερα οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους προετοιμάζουν τους λαούς εντείνουν την εκμετάλλευση και την καταστολή απέναντι στο εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Σε αυτούς τους ανταγωνισμούς μας μπλέκει βαθύτερα η κυβέρνηση της ΝΔ για τα συμφέροντα των λίγων. Σε αυτή την στρατηγική συμφωνούν και όλα τα άλλα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης.

Σήμερα, ο ένοχος παραμένει ο ίδιος. Για το κυνήγι του κέρδους αυξάνεται η εκμετάλλευση, οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, που οδηγούν στον πόλεμο.

Γι’ αυτό σήμερα, το κρίσιμο που χρειάζεται να γίνει χωρίς καμία αναμονή, είναι να διαμορφωθεί ένα μεγάλο ρωμαλέο δυνατό πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, ταξικά προσανατολισμένο.

Ένα κίνημα που μέσα από τους καθημερινούς του αγώνες, θα αποκτάει πείρα, θα μαθαίνει να συγκρούεται απέναντι στον ταξικό του αντίπαλο.

Για αυτό και σήμερα δεν υπάρχει περιθώριο για νέες αυταπάτες, ούτε αναμονής για «νέους σωτήρες». Είναι δοκιμασμένα κόμματα που υπόσχονται «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο». Ο λαός μας τα δοκίμασε και τα απέρριψε. Είναι επίσης δοκιμασμένα σχήματα αρχηγικά, μονοπρόσωπα, που απλά συγκεντρώνουν ψήφους οργής και αγανάκτησης για να τις δώσουν τελικά πίσω στο σύστημα.Τώρα απαιτείται η σύγκρουση εφ' όλης της ύλης με τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Τα χρόνια που έρχονται θα φέρουν γεγονότα που θα επιδράσουν καθοριστικά στην συνείδηση του λαού. Θα έχουμε γρήγορες μεταβολές, μέρες που θα ισοδυναμούν με χρόνια. Μέρες που θα διαπαιδαγωγήσουν μια νέα γενιά αγωνιστών.

Για αυτές τις μέρες, για αυτές τις μάχες το Κόμμα μας προετοιμάζεται μαζί με την εργατική τάξη και τον λαό.

Γιατί μόνο η εργατική εξουσία μπορεί να φέρει σταθερότητα για τον λαό, γιατί θα έχει επίκεντρο την ικανοποίηση των αναγκών του.

Η σταθερότητα για την οποία λένε τα άλλα κόμματα αφορά την αστάθεια στην δική μας ζωή ώστε σταθερά να μεγαλώνουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές, σταθερά να σκοτώνονται οι λαοί για το αφέντη το φαί.

Γι’αυτό χρειάζεται πανέτοιμο και ισχυρό ΚΚΕ, με πρωτοπόρα δράση στο κίνημα, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς!

Έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, για την κοινωνία της ικανοποίησης των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, της συνεργασίας και της φιλίας των λαών. Για τον Σοσιαλισμό!