Κύπρος - Διδακτικά: Μαθήματα απέναντι στον εθνικισμό και τη λήθη *Μαργαρίτης

 

Γιώργος Μαργαρίτης
20/7/2026

Κύπρος - Διδακτικά
Επέτειος της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.
Επέτειος ενός ελληνο-τουρκικού πολέμου που δεν έγινε.
Μάθημα πρώτο
Το καλοκαίρι του 1974 η ελληνική στρατιωτική υπεροπλία ήταν δεδομένη σε πολλούς κρίσιμους τομείς.
-. Στην θάλασσα τα γερμανικά υποβρύχια Τ.209 δεν είχαν τίποτε ανάλογο στην τουρκική πλευρά.
-. Στην θάλασσα οι πυραυλάκατοι και οι πύραυλοι EXOCET απαγόρευαν ουσιαστικά την όποια κίνηση της Τουρκίας στο Αιγαίο
-. Στον αέρα τα F-4 Phantom δεν είχαν τίποτε αντίστοιχο απέναντι.
-. Στην ξηρά τα άρματα μάχης AMX-30 έδιναν σαφές πλεονέκτημα (βολή σε κίνηση κλπ.)
κλπ.
Η απόβαση εξάλλου και η στήριξη ενός σημαντικού στρατιωτικού σώματος πέρα από τις θάλασσες ήταν εγχείρημα δύσκολο ειδικά με τα μέσα που τότε διέθετε ο τουρκικός στρατός.
Και όμως πόλεμος δεν έγινε γιατί, όπως διαπίστωσε η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία (χουντική αλλά και μεταχουντική- για συννενοημένη μεταβίβαση κυβερνητικής εξουσίας επρόκειτο, όχι για ουσιαστική ανατροπή) κατέληξξαν στο συμπέρασμα ότι "Η Κύπρος κείται μακράν".
Και απλά την παρέδωσαν.
Οι τότε εξοπλισμοί ήταν για το ΝΑΤΟ - όχι για μεταξύ "συμμάχων"
Οι σημερινοί εξοπλισμοί είναι για να προστατεύουν τα έξι μίλια - πλην "γκρίζων" βραχονησίδων. Ίσως ούτε και αυτά.
Μάθημα δεύτερο
Οι φασίστες εθνικιστές το πραξικόπημα το έκαναν. Μεγάλα λόγια, μικρά μυαλά, φανατισμός, μίσος και απίστευτη βλακεία.
Το μένος τους το εκδήλωσαν ενάντια σε κομμουνιστές, δημοκράτες, τουρκοκύπριους.
Όταν έγινε η εισβολή οι ένοπλες συμμορίες τους κινήθηκαν σε αντίθετη κατεύθυνση.
Ρίχτηκαν στους τουρκοκυπριακούς θύλακες για να σκοτώσουν, να κακοποιήσουν γυναικόπαιδα και να σιγουρέψουν πλιάτσικο.
Τον τουρκικό στρατό τον απέφυγαν. Πουθενά δεν συγκρούστηκαν μαζί του.
Δεν είναι ο πόλεμος παιχνίδι για αλήτες.
Έτσι πάντα ήταν οι φασίστες, ο πατριωτισμός τους κίβδηλος, απλά για να κρύψει την αρρώστια του εγκληματία και του φονιά - του τυφλού υπηρέτη αλλότριων συμφερόντων και στόχων.
Έτσι είναι και σήμερα οι φασίστες - όπως κι αν ονομαστούν. .

 
                                                  **********************************

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Σε ανακοίνωσή του για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει τα εξής:

«Η επέτειος των 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αυτό το ιμπεριαλιστικό έγκλημα σε βάρος του κυπριακού λαού που έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του μέχρι σήμερα, μας υπενθυμίζει τι πραγματικά σημαίνουν για τους λαούς οι σχεδιασμοί των ιμπεριαλιστών και οι δολοφονικές τους συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ.

Το απαραίτητο άλλοθι για την εισβολή του ΝΑΤΟικού τουρκικού στρατού, που είχε και έχει ως αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και εκτοπισμένους και την κατοχή του 37% της Κύπρου, το είχε δώσει λίγες μέρες πριν η επίσης ΝΑΤΟική ελληνική χούντα, με το πραξικόπημα που ενορχήστρωσε κατά της κυβέρνησης του Μακάριου, ενώ απροκάλυπτη κάλυψη στην εισβολή έδωσαν οι ΗΠΑ και το ίδιο το ΝΑΤΟ με τη στάση τους.

Η οδυνηρή αυτή ιστορική γνώση αρκεί για να καταρρίψει τους μύθους που καλλιεργεί η κυβέρνηση της ΝΔ και τα άλλα κόμματα του ευρωατλαντισμού, ότι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες όπως το ΝΑΤΟ ή μια ΕΕ με "στρατηγική αυτονομία" μπορούν να παρέχουν διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων οποιουδήποτε λαού.

Άλλωστε, η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, η ενδυνάμωση των σχέσεων με το ΝΑΤΟ, οι στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, η μετατροπή του νησιού σε "ενεργειακό κόμβο" με την εμπλοκή μεγάλων ενεργειακών κολοσσών από τις ΗΠΑ, όχι μόνο δεν οδήγησαν σε μια "δίκαιη λύση" στο Κυπριακό, αλλά αντίθετα, την έβαλαν ακόμα περισσότερο στο "μάτι του κυκλώνα" των ανταγωνισμών και των πολεμικών συγκρούσεων, την κατέστησαν στόχο αντιποίνων, όπως φάνηκε με τις πρόσφατες επιθέσεις κατά των βρετανικών βάσεων.

Αυτές τις ξένες πολεμικές υποδομές και αυτή την πορεία ΝΑΤΟποίησης του νησιού είχαν σκοπό να προστατεύσουν οι φρεγάτες και τα πολεμικά αεροσκάφη που έστειλε η Ελλάδα και άλλες ευρωπαϊκές χώρες και όχι φυσικά τον "ελληνισμό" της Κύπρου, όπως έλεγε προκλητικά η κυβέρνηση και υιοθετούσαν όλα τα άλλα κόμματα πλην ΚΚΕ.

Παράλληλα, αυτή η πορεία αποτελεί καταλύτη για επικίνδυνες, διχοτομικές διευθετήσεις, που νομιμοποιούν και διαιωνίζουν την κατοχή. Αυτό αποδεικνύουν και τα δημοσιεύματα των ημερών, σχετικά με το νέο σχέδιο που βρίσκεται στα "σκαριά" για μια "χαλαρή ομοσπονδία", με δύο συνιστώντα κρατίδια και δύο διαφορετικά κοινοβούλια, ενώ προβλέπει ως εγγυητή της "ασφάλειας" ένα πολυεθνικό στρατιωτικό σχήμα με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ και τη συμμετοχή και τουρκικών δυνάμεων. Ταυτόχρονα, επιχειρείται να ανοίξει ο δρόμος για "απευθείας εμπόριο, πτήσεις και επαφές" άλλων κρατών με το ψευδοκράτος.

Πρόκειται για προτάσεις επικίνδυνες και απαράδεκτες, ακόμα χειρότερες κι από αυτές που απέρριψε ο κυπριακός λαός στο δημοψήφισμα για το "σχέδιο Ανάν", οι οποίες επιβεβαιώνουν τις θέσεις και τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ για το σε τι έχει πραγματικά μετεξελιχθεί εδώ και χρόνια ο άλλοτε συμβιβασμός της "διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας".

Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι η ανάπτυξη της συντονισμένης εργατικής - λαϊκής πάλης, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, κόντρα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς για το νησί, για την επανένωση της Κύπρου και του λαού της, για να υψωθεί τείχος αντίστασης στον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, για Κύπρο ανεξάρτητη και ενιαία, δηλαδή ένα και όχι δύο κράτη, με μία και μόνη κυριαρχία, μία ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, κοινή πατρίδα Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Αρμένιων και Λατίνων, χωρίς κατοχικά και κάθε είδους ξένα στρατεύματα και βάσεις, χωρίς εγγυητές και προστάτες, με τον λαό κυρίαρχο».

ΠΕΡΙ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ (ΝΟΛΑΝ-ΟΜΗΡΟΥ) *Saridakis

Manos Saridakis
19.7.26

Η Οδύσσεια του Νόλαν είναι μια καλλιτεχνική διασκευή που δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα. 

Αλλά και η Οδύσσεια του Ομήρου επίσης καλλιτεχνική διασκευή είναι που δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα. 

Τα Ομηρικά Έπη έχουν γραφτεί από διαφορετικούς ανθρώπους και σε μεταγενέστερες εποχές, απηχώντας με καλλιτεχνικό τρόπο και ποιητική αδεία τις προσπάθειες επέκτασης και αποικισμού του “Μυκηναϊκού” κόσμου προς ανατολάς.
Τα μόνα πραγματικά ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τα γεγονότα είναι φυσικά τα αρχεία των Χετταίων. Αυτά περιγράφουν τις επιδρομές των Αχιγιάβα (Αχαιοί) που έρχονταν πέρα από τη θάλασσα, εναντίον της Wilusa (Ίλιον) και της Taruisa (μάλλον η Τροία), έχοντας περάσει από την Lazpa (Λέσβος) και ανεφοδιαζόμενοι από την αποικία τους την Millawanda (Μίλητος), ενώ ένα από τα ελάχιστα αχαϊκά ονόματα που καταγράφουν είναι αυτό του μεγάλου βασιλιά τους του Ατταρισσίγια (κατά πάσα πιθανότητα ταυτίζεται με το Ατρέας).

 Πέρα από επιδρομές και περιστασιακές συγκρούσεις δεν καταγράφεται κάποιος μεγάλος πόλεμος. 

Το γεγονός ότι στα ίδια αρχεία ο βασιλιάς της Wilusa είναι ο Alaksandu (μάλλον ταυτίζεται με το ελληνικό Ἀλέξανδρος), όνομα αχαϊκής προέλευσης, δείχνει ότι οι Αχαιοί είχαν ήδη διεισδύσει στην Μικρά Ασία (στα Ομηρικά Έπη το δεύτερο όνομα του Πάρη είναι Αλέξανδρος).

Ό,τι πιο κοντά έχουμε σε τρωικό πόλεμο στα Χεττιτικά αρχεία είναι οι περιπέτειες ενός απίστευτου τύπου με το όνομα Πιγιάμα-Ράντου (Piyamaradu, το όνομα είναι λουβικό αλλά είναι αποδεδειγμένο ότι δρούσε για τους Αχιγιάβα), ο οποίος με την ενίσχυση των Αχιγιάβα έκανε διαρκείς επιδρομές σε διάφορα σημεία την Μικράς Ασίας, με μεγαλύτερη την επίθεση και κατάληψη της χώρας του ποταμού Σέχα (είναι ο Κάικος ποταμός στη Λυδία/Μυσία), αλλά ίσως και εναντίον της Wilusa, προκαλώντας πραγματικό πονοκέφαλο στους Χετταίους.

 Οι μελετητές έχουν πολλές ενδείξεις ώστε να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Πιγιάμα-Ράντου είναι αυτός που πέρασε στην καλλιτεχνική παράδοση ως “Αχιλλέας”, αν και υπάρχουν διαφωνίες.

 Για τον “Οδυσσέα” δεν υπάρχει τίποτα στα χεττιτικά αρχεία. Οι μελετητές θεωρούν ότι η Οδύσσεια εκφράζει καλλιτεχνικά τις συλλογικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι Αχαιοί στις επιδρομές τους “πέρα από τη θάλασσα”, και κυρίως στο γυρισμό τους.
ΥΓ: Συνιστώ σε όλους/ες να δείτε και να απολαύσετε τη διήγηση του Καθηγητή Αρχαιολογίας Ανατολικών Πολιτισμών του ΕΚΠΑ, Κωνσταντίνου Κοπανιά, πάνω στις ιστορικές ρίζες και ερμηνείες του τρωικού πολέμου και των πρωταγωνιστών του, μέσα από τα αρχεία των Χετταίων.

 Και άμα θέλετε πάρτε και το βιβλιο του, “Αχιγιάβα – Το μυκηναϊκό Αιγαίο μέσα από τα χεττιτικά κείμενα”.

Νεκταρίας Ασημακοπούλου: Καταργήστε τα Όλα λοιπόν...

Παναγιώτης Κοντοσταυλάκης
4 ώρ. ·

Όλες οι σκέψεις μου γραμμένες όπως θάθελα...

Γιώργος Ανυφαντής
14 ώρ. ·

•ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΟΥ Νεκταρίας Ασημακοπούλου δίνει ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμα ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Υποκλίνομαι!!!! Αξιοσέβαστη!!!

 

"Καταργήστε τα όλα λοιπόν: 

Πανηγύρια, χορωδίες, συναυλίες, αγκαλιές, φιλιά, πάρτυ, εκκλησία, σχολείο, παιχνίδι, ανεμελιά, αγάπη, συντροφικότητα, στοργή.
Αφήστε τον κόσμο όρθιο στα ΜΜΜ, γιατί ως γνωστόν μόνο από τους καθιστούς κολλάει...
Ανοίχτε τα σύνορα όμως, για να έχουμε τουρισμό, αλλά μην επιδοτήσετε τον εσωτερικό τουρισμό, γιατί δεν περισσέψαν λεφτά από τις ζαρντινιέρες!!!
Μη μιλάτε για ενίσχυση του ανοσοποιητικού, μη μιλάτε για το ρόλο της διατροφής, μη μιλάτε για τίποτα θετικό και ρεαλιστικό και έμπρακτο.
Τρομοκρατήστε τους όλους μέχρι θανάτου.
Μέχρι οριστικής απεμπόλισης κάθε κατοχυρωμένου συνταγματικού δικαιώματος.
Ψωνίστε online, πηδηχτείτε online, εργαστείτε online, ζήστε online, ψοφήστε online, βάλτε μάσκες και στο σεξ.
Αφήστε τους αγαπητοί σοφοί συνάδελφοι και ειδήμονες άρρωστους, ψυχή τε και σώματι, αλλά αφήστε τους ζωντανούς να ζήσουν στα αλήθεια.
Με λογική και προφύλαξη, γιατί κανείς λογικός δεν υποτίμησε το πρόβλημα.
Έχουμε ξεχάσει πια την ιατρική που διδαχτήκαμε…
- Παγκόσμια ξεπαστρεύει ο διαβήτης, αλλά δεν είδα να απαγορευτεί η ζάχαρη.
- Παγκόσμια ξεπαστρεύει ο καρκίνος και τα καρδιαγγειακά, αλλά δεν είδα να απαγορευτούν τα συντηρητικά και οι επικίνδυνες ουσίες στις τροφές.
- Παγκόσμια ξεπαστρεύει η ελονοσία, αλλά δεν είδα να χρηματοδοτηθούν προγράμματα μείωσης των κουνουπιών.
- Παγκόσμια ξεπαστρεύουν τα stress related diseases, αλλά ο κόσμος δουλεύει όλο και περισσότερο και είναι όλο και πιο χρεωμένος.
Σας σιχάθηκα κι εσάς και τις στρατηγικές σας για την υγεία και τις περγαμηνές σας και τις κατευθυντήριες οδηγίες σας και τον πανικό για τη ζωούλα σας.
Σας σιχάθηκα γιατί είστε υποκριτές.
Γιατί αν θέλατε πραγματικά δημόσια υγεία:
- Θα ενισχύατε ουσιαστικά την Α΄βάθμια περίθαλψη και τότε δε θα χρειαζάσασταν ΜΕΘ.
- Θα φροντίζατε ο κόσμος να αμοίβεται αξιοπρεπώς και να μην έχει στρες.
- Θα διαγράφατε τα χρέη των αναξιοπαθούντων.
- Θα αμβλύνατε τις κοινωνικές ανισότητες.
- Θα κάνατε πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ, όχι για φόβο, αλλά για φρούτα και λαχανικά.
- Θα κάνατε Αγωγή Υγείας στα σχολεία.
- Θα κρατάγατε τα σχολεία ανοικτά περισσότερες ώρες ώστε να μη χρειάζεται να παραλαμβάνουν τα παιδιά οι παππούδες.
- Θα επιδοτούσατε μειωμένο ωράριο στις μανάδες ή και εντελώς τη μητρότητα, για να τρώνε σωστά τα παιδιά και να μη φορτώνονται στους ευπαθείς παππούδες.
- Θα επιδοτούσατε τη βιολογική διατροφή.
- Θα κάνατε ασύμφορη την ανθυγιεινή διατροφή.
- Θα επιδοτούσατε τη σωματική άσκηση.
- Θα πρασινίζατε τις πόλεις.
Νεκταρία Ασημακοπούλου - Ιατρός

ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΚΕ

Nikos Karagiorgis
17/7/26

_ Δεν είναι μόνο το κτίριο στην οδό Βερανζέρου που "πουλήθηκε" πως τάχα για να αποπληρώσει ένα δάνειο. Λεφτά υπάρχουν. 

Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα στο ίντερνετ, το ΚΚΕ έχει στην κατοχή του τα Νησιά Φερόε, τη μισή Σελήνη, έντεκα ουρανοξύστες στο Μανχάταν, 350 τόνους χρυσό στο Νεπάλ και δύο τίτλους αδαμαντορυχείων στη Νιγηρία.
Το ένα μάλιστα συνορεύει με το σπίτι της πεθεράς του Αβραμόπουλου και υπάρχει χρόνια δικαστική διαμάχη, γιατί ο φράχτης της ακουμπάει πάνω στην περίφραξη του κόμματος.
Αυτά όμως είναι τα γνωστά.
_Τα σοβαρά δεν έχουν βγει ακόμη στη φόρα.
Λίγοι γνωρίζουν ότι το κόμμα κατέχει το 17% της σκιάς του Έβερεστ, την οποία νοικιάζει εποχικά σε ορειβάτες για δροσιά.
Διαθέτει επίσης αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης της ηχούς στο φαράγγι της Σαμαριάς. Αν φωνάξεις «ωωω», το 0,03% της αντήχησης καταλήγει απευθείας στα ταμεία του.
_Στην Ανταρκτική διατηρεί μια μυστική θερμοκοιτίδα για πιγκουίνους συνδικαλιστές, οι οποίοι κάθε Μάη κατεβαίνουν σε συμβολική απεργία και αρνούνται να γλιστρήσουν στον πάγο.
Η υπόγεια στοά στη Ρεβυθούσα, ακριβώς κάτω από τις εγκαταστάσεις του Μητσοτάκη, δεν είναι απλώς αποθήκη.
_Συνορεύει με την Κοίλη Γη και αποτελεί την επίσημη είσοδο προς τη Γη των Κολασμένων.
Εκεί αποθηκεύεται ηλιακή ακτινοβολία σε βαρέλια των 200 λίτρων, ώστε όταν τελειώσει το LNG των καπιταλιστών να λειτουργήσουν τα πρώτα φωτοβολταϊκά που δουλεύουν... τη νύχτα.
Παράλληλα, λίγο πριν αποσυρθεί από τα εγκόσμια, ο Αίολος δώρισε στο κόμμα δύο ασκούς με αέρα κοπανιστό. Οι ασκοί παραμένουν σφραγισμένοι σε ειδικό θησαυροφυλάκιο, γιατί οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι αν ανοίξουν και οι δύο μαζί, θα προκληθεί ρεύμα αέρα αρκετό ώστε να αλλάξει φορά ο αντικυκλώνας των Αζορών και να φύγουν τα καπάκια από όλα τα τάπερ της Ελλάδας.
Άσε που άμα το ανοίξει....θα σας πάρει και θα σας σηκώσει!
_Επιπλέον, στο υπόγειο του Περισσού φυλάσσεται το αυθεντικό σχέδιο του Πύργου της Βαβέλ, μαζί με τρία ανταλλακτικά για την Κιβωτό του Νώε και ένα τηλεχειριστήριο που, σύμφωνα με τον μύθο, αλλάζει κανάλι στην κρατική τηλεόραση όλου του πλανήτη ταυτόχρονα.
Στην κατοχή του κόμματος βρίσκεται ακόμη η πρωτότυπη συνταγή για το νερόβραστο, επτά κυβικά μέτρα εφεδρικής ομίχλης για τις παρελάσεις, καθώς και η απόδειξη αγοράς της Ατλαντίδας, η οποία όμως χάθηκε σε μια πλημμύρα και έκτοτε εκκρεμεί το κτηματολόγιο.
Δεν σταματάμε όμως εκεί.
Το ΚΚΕ φέρεται να εισπράττει πνευματικά δικαιώματα κάθε φορά που κάποιος λέει τη φράση «έλα μωρέ». Το ποσό είναι μικρό, αλλά λόγω όγκου χρήσης αντιστοιχεί περίπου στο ΑΕΠ μιας μεσαίας χώρας.
_Και τέλος, υπάρχει ένας τελευταίος φάκελος με την ένδειξη «ΑΠΟΡΡΗΤΟ». Μέσα λέγεται ότι φυλάσσεται το πραγματικό πρόγραμμα της αληθινής εβδομάδας.
Είναι 8ημερο!
Αν ποτέ δημοσιοποιηθεί, θα αποδειχθεί ότι προβλέπει 30ωρο με ίδιους μισθούς, τριήμερο Σαββατοκύριακο και ότι τα e-mail του αφεντικού μετά τις 15:00 επιστρέφουν αυτόματα με την ένδειξη «ο παραλήπτης βρίσκεται σε ταξική πάλη».
Μόνο από αυτό θα αποδειχθεί, ότι η οκτάωρη εργασία ήταν απλώς μια μεταβατική λύση και το αυθεντικό σχέδιο προέβλεπε πενθήμερο... από Δευτέρα μέχρι Πέμπτη, και ότι κάθε φορά που εργοδότης λέει "είμαστε μια οικογένεια", ενεργοποιείται αυτόματα επιθεώρηση εργασίας από το 1983.
_Στα υπόγεια του Περισσού φυλάσσεται επίσης η εφεδρική βάρδια του χρόνου. Αν ποτέ χαθεί μία ώρα από θερινή ή χειμερινή αλλαγή, από εκεί την ξαναμοιράζουν.
Επίσης, κατέχει το 51% των δικαιωμάτων της πανσέληνου. Γι' αυτό κάποιες είναι πιο φωτεινές από άλλες, εξαρτάται από το αν έχει συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή.
Σε ειδικό θησαυροφυλάκιο υπάρχουν ακόμη οι αυθεντικές οδηγίες χρήσης του καπιταλισμού.
Αυτά και άλλα πολλά μπόρεσε να καταγράψει
ο φίλος Βαγγελης Παπαδημητριου

Επισης το ΚΚΕ εχει τον Σκαλβενιτη ,τον Γερμανο ,την Κοσμοτε ,τον Μασουτη ,τα Λιντλ ,τη ΒΟΝΤΑΦΟΝ ,το Μy Market .....κλπ καθε ευρω που δινετε σ αυτα το 10% παει στο κομμα .....αιντε γιδια

Πελετίδης: 6 δις Παίρνουν απ' τους Δήμους και τα Δίνουν στους Κεφαλαιοκράτες

Ζάκυνθος
Κ. Πελετίδης: Δεν δόθηκε λύση με τον Κώδικα στην επικάλυψη αρμοδιοτήτων μεταξύ Α’ και Β’ βαθμού Αυτοδιοίκησης
Τελευταία ενημέρωση: 15/07/2026 στις 1:51 ΠΜ

Στη Ζάκυνθο βρέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα με αφορμή τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΚΕΔΕ ο Δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης ο οποίος μίλησε στον εφημερίδα ΕΡΜΗΣ για θέματα της Αυτοδιοίκησης.

Απαντώντας σε ερώτημα για το νέο Κώδικα της Αυτοδιοίκησης ο κ. Πελετίδης δήλωσε: «Εμείς διαφωνούμε ως Λαϊκή Συσπείρωση, διαφωνούμε επί του όλου περιεχομένου. Δεν δόθηκε λύση στην επικάλυψη αρμοδιοτήτων, που είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα ποιότητας. Εμείς δεν το βλέπουμε απλώς ως μια συγκέντρωση και κωδικοποίηση όλων των άρθρων των νόμων που αφορούν την τοπική διοίκηση και τους Δήμους —κάτι που αποτελεί ένα λειτουργικό στοιχείο. Εκείνο που εκφράζουμε είναι το ερώτημα ενός πολίτη: «Τώρα που φτιάχτηκε ο νέος κώδικας, εγώ κερδίζω ή χάνω; ». Όλο το πνεύμα του κώδικα ισχυροποιεί τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Δεν διασφαλίζει χρήματα για τους Δήμους, δεν τους δίνει τη δυνατότητα να έχουν προσωπικό, και για όποιο έργο πρόκειται να γίνει, ορίζει ότι αυτό θα γίνει με βάση την ανταποδοτικότητα. Δηλαδή, αν θέλεις να κάνεις μια πλατεία ή μια απαλλοτρίωση, οι περίοικοι θα πρέπει να μαζέψουν χρήματα για να γίνει η απαλλοτρίωση».

Εμμένοντας στο οικονομικό θέμα καθώς οι Δήμοι θα πρέπει να εισπράττουν χρήματα από τους δημότες για να υλοποιούν παρεμβάσεις, ο κ. Πελετίδης σημείωσε με παραδείγματα: «Θέλεις να φτιαχτεί το πεζοδρόμιό σου; Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας έχει την ευθύνη για το πεζοδρόμιο. Θέλεις ανάπτυξη; Δίνει τη δυνατότητα στον Δήμο να αυξήσει τα έσοδά του επιβάλλοντας «τέλη ανάπτυξης» για να εκτελέσει έργα. Και δυνητικά, στο πλαίσιο της καθημερινότητας, για όποιο πρόβλημα υπάρχει, θα πρέπει να ξαναφορολογήσουμε τον δημότη για να μπορέσουμε να κάνουμε έργα. Αυτά είναι ακριβώς τα ζητήματα στα οποία διαφωνούμε. Λέμε ότι έχουμε να λαμβάνουμε 8,5 δις και μας δίνουν 2,7. 

Αντί δηλαδή να μοιραστούν στους Δήμους μέσω αλγορίθμου τα 6 δις που υπολείπονται —που σημαίνει τριπλάσια χρήματα από όσα παίρνουμε τώρα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας— μας καλούν να τα αφήσουμε αυτά και να πάμε πάλι σε φορολογία του λαού.

Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Γι’ αυτό εμείς λέμε: γιατί δεν τα βάζουμε, ως δήμαρχοι, με αυτούς που παρακρατούν τα χρήματα; Τα έξι δισεκατομμύρια που δεν δίνονται στους Δήμους θα έλυναν πλήθος προβλημάτων. Θα είχαμε οδοποιία, διανοίξεις δρόμων, έργα ύδρευσης —όπως χρειαζόμαστε τώρα στη Ζάκυνθο για να υπάρχει νερό σε όλα τα σπίτια— ή στην Πάτρα για να λύσουμε προβλήματα οδοποιίας, αναπλάσεις, παιδικές χαρές, σχολεία, νοσοκομεία. Ό,τι χρειάζεται ο κάθε τόπος. Το θέμα, επομένως, είναι πού πάνε αυτά τα χρήματα.

 Πάνε «στη θάλασσα» τα έξι δισεκατομμύρια, ενώ έχουμε υπερπλεονάσματα; 

 Ποιοι τα παίρνουν; Εμείς λέμε ότι δεν χάνονται. 

Και στη Ζάκυνθο και στην Πάτρα και σε όλους τους Δήμους, βλέπουμε επιχειρηματικούς ομίλους να κάνουν επενδύσεις. Δηλαδή, έρχεσαι και φτιάχνεις το ξενοδοχείο σου με τα δικά μας χρήματα; Με επιχορηγήσεις. Όσο πιο μεγάλος είναι ο όμιλος, τόσο περισσότερα παίρνει από το κράτος».

«Αυτά συμβαίνουν η στιγμή που οι Δήμοι έχουν τεράστιες ανάγκες να καλύψουν για τους συνδημότες μας» κατέληξε ο Δήμαρχος Πατρέων.

Σεμίνα Διγενή: Ανοίξτε μάτια και αυτιά, δείτε κι ακούστε τα νέα!

 

Semina Digeni
11.7.26 

Ανοίξτε μάτια και αυτιά, δείτε κι ακούστε τα νέα! Έγινε και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο από ΕΕ- κυβερνήσεις- ομίλους. 

Πώς;
Με τις ψήφους των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Λατινοπούλου. Στην ολομέλεια του ευρωκοινοβουλίου, επιβλήθηκε τελικά η μεθόδευση να περάσει από το «παράθυρο» ο κανονισμός για την γενικευμένη παρακολούθηση των διαδικτυακών επικοινωνιών των πάντων με το ψεύτικο πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση. Έτσι, το «δόγμα» ΕΕ και κυβερνήσεων και των ομίλων «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» αποκτά τώρα τη νομική κατοχύρωσή του και για τις διαδικτυακές επικοινωνίες.
Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική πρόταση κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο για αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών αλλά τα κέρδη τους. Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγούμενα, η πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου, Ρ. Μέτσολα, κάλεσε τα κράτη-μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση κανονισμού (με απαράλαχτη την αντιδραστική ουσία του), ώστε να την θέσει σε νέα ψηφοφορία στην ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κανονισμός θα αποτελέσει νόμο της ΕΕ παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, που εφαρμόζει επανειλημμένα: «θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε». Τέτοια είναι η «δημοκρατία» τους που με θράσος την πλασάρουν και σαν «πρότυπο».
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε και καταγγέλλει τόσο το εκτρωματικό περιεχόμενο του κανονισμού γενικευμένου φακελώματος, όσο και την απαράδεκτη μεθόδευση να επιβληθεί με το «έτσι θέλω».
Μονοπώλια, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις καταργούν το απόρρητο των επικοινωνιών και κάθε προστασία δεδομένων κίνησης στο διαδίκτυο, παραδίδοντάς τις στα χέρια των ομίλων. Επιτρέπει την «προληπτική» παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα «σάρωσης» εικόνων και βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές «εξαιρέσεις» που πέρασαν με τροπολογία στο νόμο για εφαρμογές τύπου Viber, WhatsApp , Signal κ.α .
Στην πραγματικότητα ο κανονισμός δεν αφορά την προστασία των παιδιών, απλά την εκμεταλλεύεται χυδαία, ώστε, στο όνομά της, να επιτρέψει την εφ’ όλης της ύλης γενικευμένη παρακολούθηση, χωρίς καμία πραγματική συμβολή στην προστασία των παιδιών.
Ο κανονισμός ξεσκεπάζει την κοροϊδία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που κατοχυρώνει δήθεν η ευρωενωσιακή νομοθεσία και ο «Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων» (GDPR) της ΕΕ.
Στo πλαίσιo του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε σύμπραξη με τα αστικά κράτη, οι λαοί και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται πολλαπλά εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στα φαινόμενα σήψης που γεννάει, όπως η εκμετάλλευση των παιδιών, η πολύμορφη κακοποίησή τους. Γι’ αυτό κι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί την προστασία των παιδιών, αλλά και των λαϊκών ελευθεριών είναι αυτός της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, με την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που την υπηρετούν.

ΟΤΑΝ Η ΔΑΚΕ ΚΑΝΕΙ "ΓΑΡΓΑΡΑ" ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗ ΟΛΜΕ

Δημήτρης Ακτύπης
10.7.26 

«Με έργα και όχι με λόγια», γράφει στην ανακοίνωσή της η ΔΑΚΕ για το αποτέλεσμα του 22ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ.
Πράγματι. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με έργα.
Με έργα ήταν η στήριξη, η ανοχή και η κάλυψη της πολιτικής που χτυπάει το δημόσιο σχολείο: της αξιολόγησης, της κατηγοριοποίησης, της υποχρηματοδότησης, των συγχωνεύσεων, των κενών, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων.
Με έργα ήταν και η στάση απέναντι στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που βρέθηκαν αντιμέτωποι με απειλές, διώξεις και πειθαρχικά, επειδή υπερασπίστηκαν το δικαίωμα στον αγώνα, τη συλλογική απόφαση, το δημόσιο σχολείο.
Οι εκπαιδευτικοί, όμως, μίλησαν. Και το μήνυμά τους είναι καθαρό: η ΔΑΚΕ δεν είναι πλέον πρώτη δύναμη στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Να το πούμε ξανά, για να μη μένει καμία παρεξήγηση: πρώτη δύναμη στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ είναι η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών.
Τώρα επιχειρούν να παρουσιάσουν ως «λεπτομέρεια» ότι έχασαν την πρώτη θέση. Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι αποτέλεσμα με σαφή πολιτική σημασία. Και το γνωρίζουν πολύ καλά, τόσο οι ίδιοι όσο και η ηγεσία τους.
Όσο κι αν προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την πραγματικότητα, ένα ερώτημα παραμένει και τους κυνηγάει: αν η πρώτη θέση δεν είχε καμία σημασία, γιατί επί χρόνια την έκαναν σημαία;
Όταν ήταν πρώτοι, το παρουσίαζαν ως «δικαίωση», ως «επιβράβευση», ως «μήνυμα του κλάδου». Τώρα που έχασαν την πρωτιά, ξαφνικά θυμήθηκαν ότι όλα αυτά είναι… τεχνικές λεπτομέρειες.
Δεν είναι έτσι.
Η απώλεια της πρώτης θέσης από τη ΔΑΚΕ είναι πολιτικό μήνυμα. Είναι καταδίκη του κυβερνητικού συνδικαλισμού, της αναμονής, του συμβιβασμού, της λογικής του «να τα βρούμε» με αυτούς που τσακίζουν τα δικαιώματα εκπαιδευτικών και μαθητών.
Όσο για το «είμαστε μόνο με τους συναδέλφους», οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν καλά ποιοι στάθηκαν δίπλα τους όταν έπεφταν οι διώξεις, όταν στήνονταν πειθαρχικά, όταν επιχειρήθηκε να επιβληθεί η αξιολόγηση με αυταρχισμό, εκβιασμούς και τρομοκρατία.
Γνωρίζουν ποιοι μπήκαν μπροστά στους αγώνες.
Γνωρίζουν και ποιοι έβαζαν πλάτη στην κυβερνητική πολιτική.
Η μνήμη του κλάδου δεν διαγράφεται με μία ανακοίνωση.
Η πρωτιά της ΑΣΕ είναι μήνυμα αγώνα, διεκδίκησης και σύγκρουσης με την πολιτική που μαυρίζει τη ζωή εκπαιδευτικών και μαθητών.
Και αυτό το μήνυμα θα ακουστεί ακόμα πιο δυνατά.

Marfin: Το Χρονικό μιας Προβοκάτσιας

Γιώργος Κορρές
1 ημ. ·

Τα γεγονότα..
Για να μπούμε λίγο στο κλίμα της εποχής, να αναφέρουμε ότι στις 5 Μάη 2010, μέρα πανεργατικής απεργίας, στο κέντρο της Αθήνας διαδήλωναν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων ενάντια στα μέτρα του πρώτου μνημονίου.
Κοντά στις 2 το μεσημέρι, ομάδα κουκουλοφόρων με μια «καταδρομική επιχείρηση», όπως καταμαρτυρούν αυτόπτες μάρτυρες και θα δούμε αναλυτικά παρακάτω, σπάνε την πόρτα της τράπεζας, μπαίνουν μέσα και βάζουν φωτιά στο κτίριο.
Στο διατηρητέο κτίριο χάνουν τη ζωή τους 3 τραπεζοϋπάλληλοι. Οι: Επαμεινώνδας Τσακάλης, 36 ετών, Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών, και Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, τεσσάρων μηνών έγκυος. Από θαύμα σώζονται άλλοι 23.
Καταγγελίες που δημοσιεύονται στον «Ριζοσπάστη» τις επόμενες μέρες κάνουν λόγο για τα εξής:
- Από δύο κλούβες των ΜΑΤ που βρίσκονταν στην οδό Πανεπιστημίου, στο ύψος του βιβλιοπωλείου «Παπασωτηρίου», βγήκαν νεαροί με πολιτικά και με αμφίεση παρόμοια με εκείνη όσων προκαλούν συνήθως τα επεισόδια. Κινήθηκαν στην Πανεπιστημίου, στην Πεσμαζόγλου και στη Σταδίου και το «έπαιζαν» διαδηλωτές.
- Αλλη μια τέτοια ομάδα βγήκε από κλούβα των ΜΑΤ που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους, και κινήθηκαν μέσω Θεμιστοκλέους προς Πανεπιστημίου. Και αυτοί κινούνταν σαν διαδηλωτές σε διάφορα σημεία της πόλης, με άγριες διαθέσεις, και ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πέταξαν μέσα στη ΜΑΡΦΙΝ ειδικές βόμβες μολότοφ και ένα υγρό που βοήθησε να επεκταθεί η φωτιά πολύ γρήγορα. Αυτά τα τελευταία τα περιέγραψαν στο δικαστήριο οι υπάλληλοι που τα είχαν δει με τα μάτια τους. Μάλιστα, αυτά τα «πολεμοφόδια» συζητήθηκε για πολύ καιρό μετά ότι τα διαθέτουν συγκεκριμένοι μηχανισμοί...
Από την πρώτη στιγμή, οι προβοκάτορες και η στόχευσή τους «βγάζουν μάτι». Αλλωστε αυτή εκδηλώνεται σε διαφορετικούς χώρους και όχι μόνο στη Σταδίου, αλλά και έξω από τη Βουλή. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάλληλοι της τράπεζας καταγγέλλουν κλίμα τρομοκρατίας από τη διοίκηση της τράπεζας για να μην απεργήσουν.

 Στοιχεία - «φωτιά»

Τι έγινε όμως τη στιγμή της «καταδρομικής επιχείρησης» των προβοκατόρων; Πώς εξελίχθηκε η δράση τους και πώς πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις ο εμπρησμός;

- Η Πυροσβεστική σε σχετική έκθεσή της αναφέρει ότι αυτή η φωτιά δεν θα μπορούσε να επεκταθεί τόσο σύντομα αν το εύφλεκτο υλικό που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν «ειδικού τύπου». Γεγονός που, όπως θα δούμε παρακάτω, επιβεβαιώνεται και από τις μαρτυρίες των εργαζομένων που κινδύνευσε η ζωή τους. Πρόκειται για υλικό που δεν μπορεί να προμηθευτεί κάποιος ιδιώτης από την αγορά! Και άρα μόνο συγκεκριμένοι μηχανισμοί μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτό.
- Σε σχετική ανακοίνωση της τράπεζας διαβάζουμε ότι «πετάχτηκαν ειδικές, μη συνηθισμένες βόμβες μολότοφ και αδειάστηκε το περιεχόμενο ενός μπιτονιού, που περιείχε ένα ειδικό εύφλεκτο υλικό που προκαλεί άμεσα πυκνό καπνό και συνθήκες ασφυξίας. Οι διασωθέντες το παρομοιάζουν με "βόμβες napalm"».
- Αλλο σημαντικό στοιχείο είναι ότι τα θύματα - σύμφωνα με τις δηλώσεις του ιατροδικαστή και με την πραγματογνωμοσύνη - πέθαναν από ασφυξία και αναθυμιάσεις τοξικών ουσιών. Κανείς τους δεν έφερε εγκαύματα!

Αποκαλυπτικές καταθέσεις..

Αξίζει να σταχυολογήσουμε κάποιες χαρακτηριστικές μαρτυρίες - καταθέσεις που ακούστηκαν τότε και από τους εργαζόμενους της τράπεζας που κινδύνεψε η ζωή τους.
- Ο πατέρας της Αγ. Παπαθανασοπούλου, η οποία βρήκε τραγικό θάνατο, τόνισε ότι το κατάστημα έπρεπε να είχε θωρακιστεί, τα τζάμια είχαν σπάσει κατ' επανάληψη και παρ' όλα αυτά δεν είχαν βάλει τζάμια ασφαλείας, ενώ δεν υπήρχε καμία έξοδος κινδύνου. 

Αναρωτήθηκε, μάλιστα, γιατί δεν έκλεισε το κατάστημα. Ανέφερε ότι τις δύο προηγούμενες φορές που πάλι είχε μπει φωτιά την είχαν σβήσει από μόνοι τους οι εργαζόμενοι, με δικά τους μέσα. 

Η αδερφή του θύματος είπε ότι έξω από την τράπεζα υπήρξε εγκληματική ενέργεια που προκάλεσε την πυρκαγιά, από μόνη της όμως δεν μπορούσε να επιφέρει τα αποτελέσματα του θανάτου. Αν υπήρχε έξοδος κινδύνου, όλοι οι εργαζόμενοι θα είχαν χρόνο να βγουν σώοι από το φλεγόμενο υποκατάστημα, το οποίο χαρακτήρισε «ποντικοπαγίδα».
- Ως μία οργανωμένη ομάδα κρούσης, περίπου 11 ατόμων, με αρχηγό και δεύτερη υποστηρικτική ομάδα που τους προμήθευε με μαντήλια, πέτρες και άλλα αντικείμενα, περιέγραψε τους δράστες των εμπρησμών στην τράπεζα αλλά και στον «Ιανό» δημοσιογράφος, αυτόπτης των δύο επιθέσεων. «Ολοι φορούσαν μαύρα, ενώ ο αρχηγός φορούσε τζιν».
- Ο μάρτυρας που βρισκόταν στο πατάρι του βιβλιοπωλείου κατέθεσε ότι ξαφνικά στην πορεία εμφανίζεται μια ομάδα ντυμένοι όλοι με τα ίδια ρούχα και με μαντήλια. Αυτή η ομάδα χωρίστηκε στα δύο, και η μία πήγε στη ΜΑΡΦΙΝ και η άλλη στον «Ιανό». Επεσήμανε πως παρατηρώντας και αναλύοντας το υλικό που κατέγραψε, «δεν ήταν τα συνηθισμένα άτομα που πάνε στις πορείες». Σύμφωνα με τον ίδιο, πετάχτηκε «ένα καινούργιο, μάλλον, υλικό στην τράπεζα και παίρνει αμέσως φωτιά... Φόρεσαν μαντήλια τη στιγμή που ξεκίνησε η επιχείρηση... Είδα τρία άτομα. Τα είδα να βγάζουν από τα σακίδια γάντια και να τα φοράνε, μου έκανε εντύπωση».
- Οι δύο επιθέσεις, στη ΜΑΡΦΙΝ και στον «Ιανό», έγιναν με τρία λεπτά διαφορά. Αλλος μάρτυρας περιέγραψε πολυπληθή ομάδα που τα μέλη της είχαν «μοιρασμένες αρμοδιότητες».

Τα πολεμοφόδια και η «στρατιωτική οργάνωση»..

Οι υπάλληλοι της ΜΑΡΦΙΝ που κινδύνεψε η ζωή τους περιέγραψαν τα όσα έζησαν στο φλεγόμενο υποκατάστημα. Κάποιοι κάνουν λόγο για μία ομάδα που παρεισέφρησε στην πορεία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν ορισμένες καταθέσεις που αναφέρουν πως όλα ξεκίνησαν αμέσως μόλις αποχώρησε από το σημείο μία ομάδα αστυνομικών που ήταν έξω από την Τράπεζα και μετακινήθηκε «γιατί έγινε κάποια φασαρία πέρα».

- «Βλέπαμε να σπάνε τον "Ιανό". Δεν ήταν οι διαδηλωτές που ήρθαν να διαδηλώσουν για το μνημόνιο. Είχαν μπει μέσα στην πορεία. Είχαν καλύψει τα πρόσωπά τους...».
- Σύμφωνα με άλλη κατάθεση, «ένας από τους δράστες του εμπρησμού κρατούσε κάτι σαν μπουκάλα καταδύσεων, η οποία μπροστά είχε πράσινο λάστιχο ποτίσματος... είχα την αίσθηση που πετούσε κάτι στη φωτιά που φούντωνε. Ηταν γεροδεμένος».
- Αλλη υπάλληλος κατέθεσε: «Είχαμε άνωθεν εντολή ότι θα δουλέψουμε. Τους είπαμε ότι αναμένεται μια μεγάλη συγκέντρωση, μας είπαν μη σας νοιάζει. Ημουν στον ημιώροφο. Οταν έσπασε η τζαμαρία και πέταξαν τη μολότοφ, έβγαζε έναν καπνό που δεν έχω ξαναδεί, γιατί και άλλη φορά μας είχαν πετάξει μολότοφ».
- Αλλος εργαζόμενος έκανε λόγο για μία «ομάδα με οργάνωση, που είχε δομή και πήγαιναν συντεταγμένα, σαν στρατιωτικοί. Πήγαν επιτόπου να κάνουν αυτό το πράγμα».

Οι καταθέσεις για τις ευθύνες της τράπεζας..

Πολλή συζήτηση είχε γίνει για το γεγονός ότι κάποιοι κράτησαν κλειδωμένους και μάλιστα με απειλή απόλυσης εργαζόμενους σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους, χωρίς κανένα μέτρο πυροπροστασίας, με ψευδείς βεβαιώσεις πυρασφάλειας, χωρίς έξοδο κινδύνου, χωρίς σχέδιο εκκένωσης και ενώ απέξω διαδήλωναν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι.
Ας δούμε τι αναφέρει ανάμεσα σε άλλα το πόρισμα που συνέταξε ο επιθεωρητής: «Οι εργαζόμενοι αναφέρθηκαν στην έξοδο κινδύνου του ισογείου, η οποία δεν έπρεπε να κλειδώνεται, προκειμένου να ανοίγει εύκολα και άμεσα από κάθε πρόσωπο που θα χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσει. Αυτή άνοιγε μόνο αν έσπρωχνε κάποιος την "μπάρα πανικού" της θύρας και συγχρόνως πατούσε το κουμπί φορητού τηλεχειριστηρίου, που ήταν μοναδικό σε όλο τον χώρο και βρισκόταν στο γραφείο της διευθύντριας στο ισόγειο. Τη στιγμή του συμβάντος, με την ύπαρξη του καπνού, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να βρεθεί το τηλεχειριστήριο και να χρησιμοποιηθεί συγχρόνως με το σπρώξιμο της πόρτας για να ανοίξει η έξοδος κινδύνου».
Οι εργαζόμενοι της ΜΑΡΦΙΝ, στη δίκη του διευθύνοντος συμβούλου, του υπεύθυνου ασφαλείας του διατηρητέου κτιρίου, της διευθύντριας και της υποδιευθύντριας, είχαν επισημάνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι πήγαν «ως πρόβατα επί σφαγήν». Από τις καταθέσεις αποκαλύφθηκαν τεράστιες ελλείψεις σε μέσα προστασίας, όπως ανυπαρξία εξόδου κινδύνου και πυροσβεστικών μέσων, μη εκπαίδευση του προσωπικού για αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων.
Ειδικότερα, οι εργαζόμενοι κατέθεσαν μεταξύ άλλων ότι η Πυροσβεστική Υπηρεσία δεν είχε δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, που δεν διέθετε πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη, ούτε εγκατάσταση. Δεν ήταν εκπαιδευμένο το προσωπικό στην αντιμετώπιση πυρκαγιών και το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά. Οι επικεφαλής της τράπεζας τους απαγόρευσαν κατηγορηματικά να φύγουν, ενώ τους επέβαλαν και να κλειδώσουν τις πόρτες.
Αξίζει μάλιστα να τονιστεί ότι στην πρώτη δίκη των τεσσάρων στελεχών της ΜΑΡΦΙΝ, όπου καταδικάστηκαν οι τρεις, η εισαγγελέας επεσήμανε πως οι κατηγορούμενοι «ακόμη και την ύστατη στιγμή δεν εκκένωσαν το κατάστημα, το οποίο ήταν γυμνό και απροστάτευτο. Επρεπε να εκκενωθεί, όπως εκκενώθηκαν άλλες τράπεζες στην περιοχή εκείνη την ημέρα».
«Δεν είχαμε το δικαίωμα να απεργήσουμε. Αν το είχαμε θα το ασκούσαμε. Υπήρχε τρομοκρατία», είχε αναφέρει υπάλληλος στη δίκη. Και πρόσθεσε: «Την ημέρα εκείνη ήταν όλα κλειστά, η Αθήνα έμοιαζε έρημη πόλη. Μόνο η τράπεζα ήταν ανοιχτή. Είχαμε αγωνία και ρωτούσαμε πότε θα φύγουμε. Οταν ξέσπασε η φωτιά παλεύαμε για τις ζωές μας. Δεν είχαμε εκπαιδευτεί ποτέ να κάνουμε οτιδήποτε...».

Υπάλληλος που για να σωθεί πήδηξε στο κενό επειδή υποχώρησε το σημείο, και έσπασε τα πλευρά του, είπε: «Δεν είχα επιλογή: 'Η θα έσκαγα ή θα πήδαγα. Θεώρησα ότι είχαν πεθάνει όλοι, γιατί δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου για να βγουν. Ολοι κάναμε σπασμωδικές κινήσεις, γιατί δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Δεν ήμασταν εκπαιδευμένοι. Χάσαμε χρόνο, γιατί δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Είχα την τύχη να βγω από την ταράτσα, αφού ένας συνάδελφος έσπασε μια καταπακτή. Το κτίριο δεν είχε άλλη έξοδο».

https://www.rizospastis.gr/storyAmp.do?id=11224075...

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0t6fvkFdgxLtPZdWc2sdZBNV65UpbPBe3i1wbXrVi6sv677Nmw4eYj8pBJtc9EHWyl&id=100053788218128

Τα Χρήματα Δεν Αρκούν για να Κερδίσεις έναν Πόλεμο #Μαργαρίτης

Γιώργος Μαργαρίτης
1 ημ. ·
Η χρηματοδότηση του πολέμου

Το κεντρικό ζήτημα στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ ήταν η χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών - η χρηματοδότηση του επερχόμενου πολέμου κατά την κυρίαρχη αντίληψη. 

Τα δισεκατομμύρια είχαν την τιμητική τους στην Άγκυρα και το μόνο πρόβλημα ήταν η κατανομή των υποχρεώσεων ώστε να καλυφθεί το αναγκαίο ποσό.
Στις σχετικές αποφάσεις και προγραμματισμούς περίσσευαν οι «ευημερούντες αριθμοί». Μέσα σε ένα χρόνο οι στρατιωτικές δαπάνες του ΝΑΤΟ και των πέριξ αυτού χωρών αυξήθηκαν κατά 11%. 

Το σύνολο αγγίζει πλέον το ιλιγγιώδες -συγκριτικά με τα ως τώρα δεδομένα- ποσό των 1,8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με τις ΗΠΑ να καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του ποσού: 1 τρισεκατομμύριο και τριάντα τρία δισεκατομμύρια δολάρια. Σε απόσταση ακολουθούν η Γερμανία (147 δισεκατομμύρια), η Βρετανία (110), η Γαλλία (80), η Ιταλία (57), η Πολωνία (53), ο Καναδάς (52) και η Τουρκία (48). Αναλογικά η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στους πλέον ευσυνείδητους χρηματοδότες της πολεμικής προσπάθειας με 8,7 δισεκατομμύρια δολάρια – ποσό μικρό που όμως αντιπροσωπεύει το 3,5% του ΑΕΠ της ρημαγμένης χώρας. Σε μέσους όρους οι δαπάνες αυτές αντιπροσωπεύουν το 2,53% του ΑΕΠ των χωρών αυτών.
Να θυμίσουμε ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ βρίσκεται – σε πραγματικές τιμές- γύρω στα εκατό (100) τρισεκατομμύρια δολάρια, γεγονός που ανεβάζει τις παραπάνω δαπάνες στο 1,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ!!! Δεν είναι άσχημα για μια «ειρηνική», σε γενικές γραμμές, περίοδο.

 Πλην όμως τα ποσά αυτά, αποφασίστηκε στην Άγκυρα ότι δεν είναι αρκετά, δεν φτάνουν. 

Για το λόγο αυτό τέθηκε ως στόχος η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κάθε χώρας του ΝΑΤΟ στο 5% του εθνικού της ΑΕΠ: το 3,5% σε άμεσες στρατιωτικές δαπάνες και το 1,5% σε υποδομές που σχετίζονται με την πολεμική προετοιμασία. Ο χρονικός ορίζοντας που τέθηκε για την επίτευξη του στόχου αυτού ήταν το 2035.
Συγκριτικά με άλλες ανάλογες ιστορικές περιόδους, στις οποίες ο πόλεμος ήταν μια ορατή προοπτική, η εποχή μας έχει τόσα κοινά, όσο και διαφορές. 

Δεν μοιάζει, για παράδειγμα με τις παραμονές του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Στην δεκαετία 1930-1939 η άνοδος των στρατιωτικών δαπανών ξεκίνησε διστακτικά, μέχρι τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας στα 1934-1936, για τα πάρει κατακλυσμιαίες διαστάσεις στα 1938-1939. 

Στα 1934-1935 οι στρατιωτικές δαπάνες της Βρετανίας -αποικιακής αυτοκρατορίας με οικουμενικές στρατιωτικές υποχρεώσεις, μην το παραβλέπουμε- αντιπροσώπευαν το 2,8% του ΑΕΠ της Αυτοκρατορίας, ποσοστού συγκρίσιμου ή και κατώτερου με τα σημερινά επίπεδα. 

Στα 1938-1939, το τελευταίο έτος πριν τον πόλεμο, αντιπροσώπευαν το 7,7% του ΑΕΠ. 

Τον ίδιο χρόνο οι ΗΠΑ ξόδευαν μόλις το 1,2% του ΑΕΠ τους σε στρατιωτικές δαπάνες! Μόνο μετά την έναρξη του πολέμου οι πολεμικές πλέον δαπάνες αυξήθηκαν κατακόρυφα (Το 1939-1940, η Βρετανία στο 15% του ΑΕΠ, η Γερμανία στο 23% και οι ακόμα ουδέτερες Ιαπωνία στο 22%, Ιταλία στο 8% και ΗΠΑ στο 1,5-2,0%).
Μια άλλη διαφορά εντυπωσιάζει. Ενώ στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων το σύνολο σχεδόν της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών αφορούσε εξοπλισμούς με θεαματικά αποτελέσματα (από το 1935 ως το 1940, λόγου χάρη, αντικαταστάθηκε το σύνολο των πολεμικών αεροπλάνων των μετέπειτα εμπολέμων), σήμερα, τα ποσά που ξοδεύονται δεν έχουν ακόμα οδηγήσει σε θεαματική αύξηση των διαθέσιμων οπλοστασίων. 

Παρατηρούνται μάλιστα και τάσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση: ο πακτωλός χρημάτων που η Γερμανία εκταμίευσε για την πολεμική προετοιμασία συνοδεύτηκε από την ακύρωση της παραγγελίας μεγάλων φρεγατών, ακύρωση ή αναβολή προγραμμάτων για νέα άρματα μάχης και μαχητικά αεροπλάνα. 

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται στην Γαλλία αλλά και στις ίδιες τις ΗΠΑ (εγκατάλειψη σχεδίων για νέες φρεγάτες, διαφαινόμενη μείωση του αεροπορικού τους στόλου κλπ.).
Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις για το αντιφατικό αυτό φαινόμενο. Η πρώτη είναι οι ενεργές εστίες πολέμου, είτε στην Ουκρανία, είτε στην δυτική Ασία. 

Οι εστίες αυτές χρηματοδοτούνται -σε ρευστό και σε όπλα- από το δυτικό λεγόμενο στρατόπεδο και μετατρέπουν τις στρατιωτικές δαπάνες σε πολεμικές. 

Είναι δυσδιάκριτο το ποσοστό των γενικών στρατιωτικών δαπανών που «επενδύεται» στις δύο ενεργές εστίες πολέμου, τα δισεκατομμύρια όμως που ακούγονται μας αφήνουν να φανταστούμε το μέγεθος του προβλήματος. Αυτό συμβαίνει μάλιστα την ώρα που ο πιθανολογούμενος τελικός αντίπαλος ενάντια στον οποίο στρέφεται ο επανεξοπλισμός, την Κίνα εννοώ, δεν αντιμετωπίζει παρόμοια αιμορραγία πόρων και υλικών.
Το δεύτερο πιθανό στοιχείο είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στα ποσά που διατίθενται από τους ενδιαφερόμενους και στις παραγωγικές τους δυνατότητες. 

Για να το εξηγήσω καλύτερα: όσα χρήματα και αν διαθέσουν οι ΗΠΑ για την ναυπήγηση μεγάλων αεροπλανοφόρων, η τελευταία είναι απλώς αδύνατη με τις υποδομές και τις δυνατότητες της σημερινής ναυπηγικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. 

Το ίδιο ισχύει και για τα ευρωπαϊκά κράτη, για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό τους αλλά και για τις περιφερειακές εκείνες δυνάμεις που συμπορεύονται μαζί τους: η Αυστραλία πριν λίγα χρόνια προγραμμάτισε φιλόδοξα εξοπλιστικά σχέδια για το ναυτικό της τα όποια όμως στην πράξη ακυρώθηκαν εξαιτίας της αδυναμίας των εγχώριων ναυπηγείων.

Η θεαματική βελτίωση των παραγωγικών δυνατοτήτων του λεγόμενου δυτικού κόσμου, σε βαθμό ώστε να ανταποκριθεί στα διαθέσιμα για εξοπλισμούς κονδύλια, δεν είναι απλά θέμα αύξησης προϋπολογισμού. Δεν είναι μόνο υπόθεση κεφαλαίων και χρημάτων δηλαδή. 

Πιο ουσιαστικά ζητήματα αποτελούν τροχοπέδη στην προοπτική αυτή. 

Η πολεμική βιομηχανία, όπως κάθε άλλη βιομηχανία, απαιτεί μερικά προαπαιτούμενα για να υπάρξει και να λειτουργήσει: τα βασικά από αυτά είναι η ευχέρεια στην πρόσβαση πρώτων υλών, η φτηνή ενέργεια και κυρίως το άφθονο και φθηνό εργατικό δυναμικό. Πρόκειται για τα τρία στοιχεία που ο λεγόμενος δυτικός κόσμος δεν διαθέτει.
Ακόμα και εάν οι επιθετικές πολιτικές που εκφράζονται τόσο από τον πρόεδρο Τραμπ όσο και από τους πολεμοχαρείς ευρωπαίους ηγέτες, οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα – σε αποφασιστικές νίκες δηλαδή, τόσο σε βάρος της Ρωσίας, όσο και στην πετρελαιοφόρο δυτική Ασία – τότε θα επιλυθεί μέρος των αναφερθέντων προβλημάτων. 

Το ζήτημα της φθηνής ενέργειας και, εν μέρει, το ζήτημα των πρώτων υλών.

Εκείνο όμως που ούτε οι -αμφίβολες- στρατιωτικές επιτυχίες δεν μπορούν να επιλύσουν είναι το πρόβλημα του εργατικού δυναμικού. Έχουμε συχνά αναφερθεί σε αυτό. 

Οι γερασμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν μπορούν να το διαθέσουν ενώ η μαζική εισαγωγή εργατών από τις γύρω ζώνες, την Αφρική ιδιαίτερα, δημιουργεί άλλα προβλήματα και απειλεί ευθέως την συνοχή των ίδιων των κοινωνιών. 

Για αντικατάσταση πληθυσμών θα πρόκειται, ένα φαινόμενο που τόσα προβλήματα δημιούργησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Συνοψίζοντας, η πολεμική διάθεση, σε βαθμό υστερίας ενίοτε, δεν απουσιάζει από τις ηγεσίες του λεγόμενου δυτικού κόσμου, με πρόεδρο Τραμπ επικεφαλής. 

Δεν λείπουν ούτε τα χρήματα σε έναν κόσμο που κατέχει τα κλειδιά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού ζητήματος. Σε τελευταία ανάλυση οι πόλεμοι γίνονται ακόμα και όταν το χρήμα απουσιάζει και πολλές φορές κερδίζονται από τον πιο φτωχό. 

Αυτό που λείπει είναι τα βασικά: σίδερο και ατσάλι για να φτιαχτούν όπλα και άνθρωποι, εργάτες, που θα μετατρέψουν το ατσάλι σε στρατιωτικό υλικό – σε όπλα.

Κάτι τελευταίο περί Τουρκίας. Την τελευταία την αγαπούν πολύ και θα την αγαπήσουν περισσότερο, όλοι οι πολεμοχαρείς ηγέτες του κόσμου. Το γιατί είναι προφανές. Δεν είναι μόνο ότι διαθέτει βιομηχανικές υποδομές και πολεμική βιομηχανία – είναι ότι μπορεί να τις αναπτύξει ακόμα περισσότερο, να τις φέρει στο ύψος των αναγκών μιας ευρύτερης οικονομίας πολέμου. Το ανθρώπινο δυναμικό της και νεανικό είναι και διαθέσιμο. 

Απέδειξε δε ότι μπορεί εύκολα να ενσωματώσει εργατικό δυναμικό προερχόμενο από τις γύρω περιοχές (Συρία κλπ.). 

Της λείπει η φθηνή ενέργεια, η οποία όμως περισσεύει στις γειτονικές της περιοχές.

Μην πέσει κανείς από τα σύννεφα όταν (κοινοί) σύμμαχοι, φίλοι και εταίροι, σπεύσουν να συνδράμουν την Τουρκία στις φιλοδοξίες της για φθηνές πηγές ενέργειας και για τον έλεγχο των διαδρομών της – τον έλεγχο των γύρω θαλασσών δηλαδή. 

Ξεχάστηκα όμως- στην Αθήνα ετούτα τα σημαντικά τα έχουν αναθέσει στον κο Νετανιάχου. Οπότε κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει.

Σημείωμα στο σημερινό SLpress

(Δημοσιεύθηκε στο SLpress, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026, με τον τίτλο, «Τα χρήματα είναι αναγκαία αλλά όχι ικανά για να κερδίσεις ένα πόλεμο», σύνδεσμος στο πρώτο σχόλιο)

Η Φωτο από το gpt

Οι εμφάσεις στο κείμενο του Viva La Revolucion

Και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο

 

Takis Moschov:
«Chat Control: Και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο από ΕΕ - κυβερνήσεις - ομίλους»
Με τις ψήφους των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Λατινοπούλου στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου επιβλήθηκε τελικά η μεθόδευση να περάσει από το «παράθυρο» ο κανονισμός για την γενικευμένη παρακολούθηση των διαδικτυακών επικοινωνιών των πάντων, με το ψεύτικο πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση.
Έτσι, επισημαίνει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, «το "δόγμα" ΕΕ και κυβερνήσεων και των ομίλων "ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων" αποκτά τώρα τη νομική κατοχύρωσή του και για τις διαδικτυακές επικοινωνίες.
Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική πρόταση κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο για αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών αλλά τα κέρδη τους.

Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγούμενα, η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Ρ. Μέτσολα, κάλεσε τα κράτη-μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση κανονισμού (με απαράλλαχτη την αντιδραστική ουσία του), ώστε να την θέσει σε νέα ψηφοφορία στην ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κανονισμός θα αποτελέσει νόμο της ΕΕ παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο Ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, που εφαρμόζει επανειλημμένα: "θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε". Τέτοια είναι η "δημοκρατία" τους που με θράσος την πλασάρουν και σαν "πρότυπο".
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε και καταγγέλλει τόσο το εκτρωματικό περιεχόμενο του κανονισμού γενικευμένου φακελώματος, όσο και την απαράδεκτη μεθόδευση να επιβληθεί με το "έτσι θέλω".
Μονοπώλια, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις καταργούν το απόρρητο των επικοινωνιών και κάθε προστασία δεδομένων κίνησης στο διαδίκτυο, παραδίδοντάς τις στα χέρια των ομίλων. Επιτρέπει την "προληπτική" παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα "σάρωσης" εικόνων και βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές "εξαιρέσεις" που πέρασαν με τροπολογία στο νόμο για εφαρμογές τύπου Viber,WhatsApp , Signal κ.α .
Στην πραγματικότητα ο κανονισμός δεν αφορά την προστασία των παιδιών, απλά την εκμεταλλεύεται χυδαία, ώστε, στο όνομά της, να επιτρέψει την εφ’ όλης της ύλης γενικευμένη παρακολούθηση, χωρίς καμία πραγματική συμβολή στην προστασία των παιδιών.
Ο κανονισμός ξεσκεπάζει την κοροϊδία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που κατοχυρώνει δήθεν η ευρωενωσιακή νομοθεσία και ο "Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων" (GDPR) της ΕΕ.
Στο πλαίσιo του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε σύμπραξη με τα αστικά κράτη, οι λαοί και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται πολλαπλά εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στα φαινόμενα σήψης που γεννάει, όπως η εκμετάλλευση των παιδιών, η πολύμορφη κακοποίησή τους. Γι’ αυτό κι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί την προστασία των παιδιών, αλλά και των λαϊκών ελευθεριών είναι αυτός της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, με την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που την υπηρετούν».

902 -

Drones: Μύθος και Πραγματικότητα στο Σύγχρονο Πόλεμο

Γιώργος Μαργαρίτης
6,7,26 ημ. ·
Ο φετιχισμός των νέων όπλων
(δημοσιεύθηκε στο SLpress στις 5 Ιουλίου 2026, σύνδεσμος παρακάτω)

Στη δεκαετία του 1880 ο πόλεμος στην θάλασσα άλλαζε καταιγιστικά μορφή. Ο ατμός είχε πλέον επικρατήσει πλέον απόλυτα σε βάρος των ιστίων ως κινητήρια δύναμη των πλοίων με μόνο μειονέκτημα τον δραματικό περιορισμό της αυτονομίας των πολεμικών πλοίων. 

Το ξύλο, ως υλικό κατασκευής, είχε αντικατασταθεί από τον χάλυβα -με μία μικρή παρεκβολή του σιδήρου. 

Τα πλοία έγιναν πιο σταθερά με το νέο υλικό και προπαντός πιο ελαφριά, γεγονός που επέτρεπε την αύξηση του μεγέθους, των υλικών και των όπλων που μπορούσαν να μεταφέρουν. 

Οι ταχύτητες των στόλων πέρασαν γρήγορα από τους 6-7 κόμβους των παλιών ιστιοφόρων στους 8-10 κόμβους των πρώτων ατμοπλοίων (του αμερικανικού εμφυλίου) και, αμέσως μετά, στους 16-18 κόμβους, ταχύτητα ικανοποιητική ως τις παραμονές του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. 

Τα πυροβόλα ακολούθησαν την εξέλιξη. Το μέγεθος και το βάρος τους περιόρισε τους αριθμούς τους, η ισχύς όμως του ατμού επέτρεψε την εγκατάστασή τους σε περιστρεφόμενους πύργους, επιτρέποντας βολές προς κάθε κατεύθυνση. 

Το εκτόπισμα από τους 2-3.000 τόνους των ιστιοφόρων πλοίων γραμμής πέρασε στις 4-5.000 τον καιρό του Αμερικανικού Εμφυλίου και του Σουέζ και αμέσως μετά πέρασε το όριο των 10.000 τόνων.

 Στα 1900 τα βασικά πλοία των μεγάλων στόλων είχαν ήδη εκτόπισμα 16-18.000 τόνων.

Έπειτα εμφανίστηκε η τορπίλη. Πειραματική στον Αμερικανικό Εμφύλιο, γνώρισε δόξες στις δύο επόμενες δεκαετίες αν και καμία σύγκρουση ανάμεσα στους ισχυρούς στόλους της εποχής δεν επισημοποίησε την πραγματική της ισχύ. 

Ο φόβος όμως που προκάλεσε ήρθε για να μείνει. 

Ξαφνικά η αύξηση του μεγέθους και της διαμέτρου των πυροβόλων δεν ήταν ασφαλές κριτήριο για την ισχύ των μεγάλων στόλων. Ένα ασήμαντο, διακριτικά μικρό σκάφος, μια ατμάκατος ικανή να μεταφέρει τορπίλες έθετε σε αμφισβήτηση όλη την αρχιτεκτονική των στόλων μάχης. Ούτε το μέγεθος, ούτε η ισχύς των πυροβόλων, ούτε οι θώρακες γύρω από την ίσαλο γραμμή αποτελούσαν πλέον επαρκείς εγγυήσεις για τις μάχιμες δυνατότητες των πλοίων μάχης.

Οι νέες απειλές προκάλεσαν ατελείωτες συζητήσεις τις οποίες τροφοδοτούσαν συνεχών οι πρόοδοι της τεχνολογίας: οι εφαρμογές του ηλεκτρισμού ήταν το τότε πεδίο εντυπωσιακών εξελίξεων. 

Τα αντίμετρα απέναντι στον «ύπουλο» νέο εχθρό εμφανίστηκαν και εξαπλώθηκαν σχεδόν αμέσως. 

Τα ισχυρά πλοία πριν ακόμα παγιώσουν την νέα διάταξη του οπλισμού τους – ένας πύργος με ένα ή δύο βαριά πυροβόλα στην πλώρη και ένας αντίστοιχος στην πρύμνη – βρέθηκαν στην ανάγκη να επιστρέψουν σε προγενέστερες μορφές. 

Ο πλευρικός οπλισμός επανεμφανίστηκε θριαμβευτικά. 

Όσο οι φόβοι μεγεθύνονταν τόσο ο «δευτερεύων» οπλισμός πολλαπλασιαζόταν. Σε πύργους ή σε θυρίδες εμφανίστηκαν πλήθος πλευρικά πυροβόλα κάθε είδους, διαμετρήματος και ταχυβολίας. 

Εκεί γύρω στα 1880 τα μεγάλα πλοία μάχης άρχισαν να θυμίζουν βαριά «δίκροτα» ή «τρίκροτα» ιστιοφόρα της ναπολεόντειας εποχής. Οι θυρίδες στα πλευρά τους πολλαπλασιάστηκαν, τα «ταχυβόλα» πλημμύρισαν τα καταστρώματά τους και οι θώρακες κατέβηκαν κάτω από την ίσαλο γραμμή. Τα πλοία της γενιάς αυτής θύμιζαν πλωτά φρούρια ή μάλλον «πλωτά ξενοδοχεία» (hotels flottants) όπως τα ονόμασαν οι ευφυείς Γάλλοι. 

Οι μικροί αναθάρρησαν. Κάθε δευτερεύον ή τριτεύον ναυτικό στον κόσμο (δεν υπήρχαν και πολλά σε καιρούς οικουμενικής αποικιοκρατίας) έσπευσε να αποκτήσει μερικούς στολίσκους τορπιλοβόλων. Θα έπρεπε να περιμένουμε του Βαλκανικούς πολέμους για να δούμε πραγματικό πλήγμα από τορπιλοβόλο σε κύριο πλοίο μάχης (τα βουλγαρικά τορπιλοβόλα έπληξαν τα τουρκικά «θωρηκτά» στην Μαύρη θάλασσα και ένα ελληνικό αντίστοιχο έπληξε το παροπλισμένο/πλωτή αποθήκη «Φετίχ Μπουλέντ» στη Θεσσαλονίκη).
Όλη η περίπλοκη όσο και θεαματική νέα αρχιτεκτονική των πλοίων ως αντίμετρα κατά των νέων όπλων αποδείχθηκε άνευ αντικειμένου. 

Η τορπίλη θα αποδείκνυε την αξία της πολύ αργότερα διαμέσου των υποβρυχίων και των αεροπλάνων. Τα τορπιλοβόλα έμειναν ως μικρής αξίας βοηθητικά πλοία στους στόλους των φτωχών ειδικά. 

Το παράξενο είναι ότι ο τύπος των πλοίων που γεννήθηκε από την ανάγκη αντιμετώπισής τους παρέμεινε και παραμένει ως βασικό στοιχείο σε κάθε πολεμικό ναυτικό: τα αντιτορπιλικά συνέχισαν να υπάρχουν μετά των τέλος των τορπιλοβόλων τα οποία επρόκειτο να καταδιώξουν.

 
Και ξαφνικά επήλθε η τομή. Γύρω στα 1906 όλες οι φοβίες που είχε γεννήσει η τορπίλη αιφνίδια ξεχάστηκαν. Το νέο είδος πολεμικού πλοίου ήταν το «Δρεδνώτ», του οποίου κύριο χαρακτηριστικό ήταν ο εξοπλισμός του με ένα και μοναδικό τύπο βαρέως πυροβόλου σε πολλαπλούς μάλιστα πύργους που μπορούσαν να στρέψουν τις κάννες σε οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσαν. Ήταν φτιαγμένο για μονομαχίες πυροβολικού, θωρηκτό εναντίον θωρηκτού, πλοίο «μάχης» ενάντια σε ισότιμο πλοίο «μάχης». 

Τα πλευρικά πυροβόλα που στόχευαν με αλλεπάλληλους φραγμούς στην απόκρουση τορπιλικών επιθέσεων εξαφανίστηκαν για λίγο καιρό. Επανήλθαν με άλλη μορφή αργότερα. Το δευτερεύον πυροβολικό γνώρισε στη συνέχεια μεγάλες δόξες – ο εχθρός του όμως πλέον ήταν τα αεροπλάνα, όχι τα τορπιλοβόλα. Στην Γιουτλάνδη οι τορπίλες χρησιμοποιήθηκαν μόνο για να υποχρεώσουν την αντίπαλη γραμμή παραγωγής (μάχης) να ελιχθεί, να σπάσει τη συνοχή της και να ξοδέψει χρόνο για να ανασυνταχθεί. Οι τορπίλες δεν εξαφανίστηκαν από το οπλοστάσιο των ναυτικών όπλων. Έπαψαν όμως να είναι κάτι το ξεχωριστό, ικανό να εκβιάσει το αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Η μακρά ετούτη ιστορική εισαγωγή ήρθε να υπενθυμίσει μια από τις πολλές συζητήσεις που έχουν ως τώρα γίνει, πάνω στα νέα όπλα, στα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα και στην εκπορευόμενη από τις απειλές που αντιπροσωπεύουν αλλαγή της μορφής του πολέμου. 

Η σημερινή συζήτηση για τα «μη επανδρωμένα» οχήματα, εναέρια, θαλάσσια ή υποβρύχια, «αυτοκτονίας» ή μη και όλη την εκπορευόμενη «ρομποτική» μορφή και διάσταση του πολέμου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την παθιασμένη συζήτηση του προ-περασμένου αιώνα πάνω στις τορπίλες και την επίδραση τους στο ναυτικό πόλεμο. 

Οι «ειδικοί» του πολέμου θαμπωμένοι από την υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα και την προσιτή τιμή -σε σχέση με τις χαλύβδινες πλωτές πυροβολαρχίες των πλοίων μάχης- υπέθεσαν ότι ο πόλεμος θα άλλαζε μορφή: θα προσαρμοζόταν στις δυνατότητες του νέου όπλου. 

Έγινε το αντίθετο: η τορπίλη προσαρμόστηκε στα δεδομένα του πολέμου και έγινε μία ακόμα παράμετρος σε ένα οπλοστάσιο που συνεχώς εξελισσόταν.

 
Τα «μη επανδρωμένα» γέννησαν πλήθος προσδοκίες με την εμφάνισή τους. Πάνω σε αυτά οικοδομήθηκε η εικόνα του μελλοντικού πολέμου όπου μηχανή θα πολεμά τη μηχανή και όπου οι πολεμιστές θα χειρίζονται κονσόλες όπως τα παιδιά στα video-game. 

Ετούτη η πεποίθηση απλώθηκε ακαταμάχητη ενισχυμένη από το γεγονός ότι τα «μη επανδρωμένα» μεταδίδουν εύκολα «εικόνα» - εικόνα από τα έργα και τη δράση τους. Καμία οβίδα πυροβολικού δεν μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο. 

Οι εικόνες πιστοποίησαν ότι οι «δρόνοι» σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά! Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάσει. Στον πόλεμο όλα τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικό με την «φονικότητά» τους. 

Αν δηλαδή σκοτώνουν και καταστρέφουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις «χαζές» οβίδες ή από όποιο άλλο οπλικό σύστημα. Οι σχετικές στατιστικές απουσιάζουν εκκωφαντικά από το πλούσιο σε άλλες πληροφορίες διαδίκτυο.
Οι ισοπεδωμένες πόλεις, οι σωροί των ερειπίων, τα χιλιοτρυπημένα από βλήματα πεδία των μαχών δεν οφείλουν την εικόνα τους σε δρόνους και «μη επανδρωμένα». 

Οι οβίδες του πυροβολικού, οι ρουκέτες, οι βόμβες των αεροπλάνων, οι πύραυλοι, είναι προφανώς τα εργαλεία του ολέθρου στην περίπτωση αυτή. 

Σε τελευταία δε ανάλυση οι πόλεμοι εξακολουθούν να μετριόνται με «σημαίες στο έδαφος», με παρουσία στρατιωτών δηλαδή. 

Την επιτυχία, τη νίκη την ορίζει η παρουσία ανθρώπων, όχι μηχανών.
Ο ενθουσιασμός της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ημέτερου υπουργείου Άμυνας ως προς τη «νέα μορφή του πολέμου» βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των καιρών. 

Σε γερασμένες κοινωνίες είναι οπωσδήποτε γοητευτική η ιδέα να πολεμούν μηχανές στη θέση των ανθρώπων. Από αυτό το σημείο όμως ως την επαγγελλόμενη «αλλαγή της μορφής του πολέμου» η απόσταση είναι τεράστια. 

Τα «μη επανδρωμένα» κάθε είδους και μορφής έκαναν με την εμφάνισή τους περισσότερο περίπλοκο το πεδίο της μάχης δεν έδειξαν όμως ικανά να κερδίσουν έναν πόλεμο. 

Είναι αμφίβολο εάν η υπερκατανάλωση «δρόνων» έχει επηρεάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία περισσότερο από ότι η καταχρηστική προσφυγή στο κλασσικό πυροβολικό στις πρώτες φάσεις του πολέμου.

 Η στασιμότητα στα μέτωπα του πολέμου αυτού δεν οφείλεται σε όποιες καινοτομίες αλλά σε κάτι που από καιρό γνωρίζει η στρατιωτική ιστορία: οι αντίπαλοι δεν επιθυμούν να «καταναλώσουν» -υπέρμετρα και πολιτικά επώδυνα- το μόνο «υλικό» που κερδίζει πολέμους: ανθρώπινες ζωές δηλαδή.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Δυτική Ασία. 

Το Ισραήλ έχει προσφύγει σε γενοκτονία, έχει καταστρέψει και ισοπεδώσει το γύρω του σύμπαν. Δεν μπορεί όμως να πετύχει αποφασιστική νίκη καθώς δεν είναι πρόθυμο να «καταναλώσει» «δικό του» ανθρώπινο δυναμικό. Σε αυτό δε το αδιέξοδο ουδείς «δρόνος» μπορεί να πάρει την θέση των αναλώσιμων πολεμιστών.