"Διαθέτομεν στρατόν έτοιμον, ετοιμοπόλεμον και πειθαρχημένον" Τότε και Τώρα: Η Ελλάδα ως «πάροχος ασφάλειας»

 
Κυριακή 30/08/2026 - 12:34
Τότε και τώρα: Η Ελλάδα ως «πάροχος ασφάλειας»
Αναδημοσίευση από την στήλη «Σφήνες» του «Κυριακάτικου Ριζοσπάστη»


Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

«Η Ελλάς δεν προσέρχεται ενώπιον της Συνδιασκέψεως απλώς ως αιτούσα. Προσέρχεται ως μία δύναμις έτοιμος να αναλάβει τας ευθύνας και τα βάρη που συνεπάγεται η εγκαθίδρυσις μιας νέας διεθνούς τάξεως πραγμάτων εις την Ανατολήν (...)

Διαθέτομεν στρατόν έτοιμον, ετοιμοπόλεμον και πειθαρχημένον, ο οποίος δύναται να χρησιμοποιηθεί αμέσως όπου η Συνδιάσκεψις κρίνει αναγκαίον (...) Η Ελλάς διαθέτει 300.000 άνδρας υπό τα όπλα, οι οποίοι δύνανται να τεθούν εις την υπηρεσίαν των κοινών ιδανικών των Συμμάχων, απαλλάσσοντες τας μεγάλας δυνάμεις από την ανάγκην να διατηρούν πολυπληθείς φρουράς εις την Εγγύς Ανατολήν».

Θα μπορούσε να είναι κουίζ (ποιος τα λέει αυτά;), αλλά η απάντηση παραείναι εύκολη... Πρόκειται για ομιλίες του Βενιζέλου ή υπομνήματα που αντάλλασσε με τους συμμάχους - νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο πριν τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Τότε που έκανε ...«παράσταση ισχύος» στην Αντάντ, ότι η Ελλάδα διαθέτει τη θέληση και τη στρατιωτική ικανότητα να βγάλει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό τους, διεκδικώντας ως έπαθλο την κυριαρχία στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου... Η συνέχεια είναι γνωστή.
                                                       * * *

107 χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι ίδιο με την εποχή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε ολοκληρωτικά και οι νικητές του ιμπεριαλιστικού πολέμου διαμοίραζαν τα ιμάτιά της. `Η μάλλον, σχεδόν τίποτα...

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της εποχής - με όλες τις αντιθέσεις τους - ήταν προσηλωμένες σε έναν και μόνο στόχο: Να επεκτείνουν τον ζωτικό χώρο της αστικής τάξης, να υπερασπιστούν με κάθε τρόπο τον μεγαλοϊδεατισμό της στις 5 θάλασσες και στις 2 ηπείρους.

Γι' αυτό, άλλωστε, πίσω από τη Μικρασιατική Εκστρατεία (και τους σχεδιασμούς των «συμμάχων») στοιχήθηκαν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί (όταν έγιναν κυβέρνηση)...

Οι μετέπειτα 50.000 νεκροί Ελληνες στρατιώτες, οι 75.000 τραυματίες και ανάπηροι, οι κοντά 1.500.000 ξεριζωμένοι, που άφησαν πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, είναι ο απολογισμός ενός στυγνού εγκλήματος που φέρει την υπογραφή της αστικής τάξης, σύσσωμων των κομμάτων της και βέβαια των διεθνών συμμάχων της...
                                                               * * *

Στις 20 Αυγούστου 1950, στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο πριν το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αναχωρήσει για την Κορέα, η κυβέρνηση Πλαστήρα εξηγούσε κάπως έτσι την «εθνικά περήφανη» αποστολή:

«Η Ελλάς, έχουσα πλήρη συναίσθησιν των υποχρεώσεών της ως μέλους των Ηνωμένων Εθνών και πιστή εις τας αρχάς της διεθνούς αλληλεγγύης και της προασπίσεως της ελευθερίας, αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργώς εις τον αγώνα προς απόκρουσιν της απροκλήτου επιθέσεως κατά της Δημοκρατίας της Κορέας (...) Η ελληνική συμβολή αποτελεί έμπρακτον απόδειξιν ότι η χώρα μας δεν διστάζει να προσφέρει τας υπηρεσίας της διά την εμπέδωσιν της παγκοσμίου ειρήνης».

Το αποτέλεσμα είναι κι εδώ γνωστό: Σχεδόν 200 Ελληνες στρατιώτες νεκροί και πάνω από 600 τραυματίες. Η συμμετοχή στον πόλεμο επιτάχυνε την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ δυο χρόνια μετά, εκπληρώνοντας μια άλλη Μεγάλη Ιδέα της αστικής τάξης εκείνη την εποχή...
                                                                     * * *

Παρένθεση: Ο Πλαστήρας είχε πάρει μέρος ως αντισυνταγματάρχης στη συμμαχική αποστολή στην Ουκρανία το 1919 για την κατάπνιξη της νεαρής σοβιετικής εξουσίας. Για την εκστρατεία αυτή ο πρωθυπουργός Βενιζέλος έλεγε: «Η Ελλάς θεωρεί ότι η μοίρα της είναι συνδεδεμένη με την τύχη των Συμμάχων της και δεν θα διστάσει προ ουδεμίας θυσίας προκειμένου να συνεισφέρει εις την παγκόσμιονσταθερότητα».

Και ο Πλαστήρας, ως στρατιωτικός, αλληλογραφούσε από το μέτωπο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης:«Η παρουσία μας εδώ, παρά τας δυσκολίας, εξυψώνει το γόητρον της Ελλάδος εις τα όμματα των Συμμάχων μας και αποδεικνύει ότι ο ελληνικός στρατός είναι αντάξιος των μεγάλων ευρωπαϊκών στρατών».
                                                          * * *

«Αυτά ανήκουν στο παρελθόν» θα σκεφτεί κανείς. Μέχρι να ακούσει το παραλήρημα της σημερινής κυβέρνησης (διά του υπουργού Εξωτερικών), για να καταλάβει ότι ο πόλεμος είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη.

Και ότι η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που μαίνεται ξανά σήμερα, έχει τις ίδιες αιτίες και τα ίδια προσχήματα από την αστική τάξη, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τους συμμάχους της.

Εχει βέβαια και μια νέα «Μεγάλη Ιδέα»: Την αναβάθμιση της χώρας στους ενεργειακούς και μεταφορικούς δρόμους, που αναχαράσσονται με φωτιά και τσεκούρι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή σήμερα, σε όλο τον κόσμο αύριο...
                                                                        * * *

Να ποιο είναι το σύγχρονο αφήγημα για τη συμμετοχή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα, από την Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ερυθρά και τον Περσικό Κόλπο:«(...) η χώρα μας όχι μόνο δεν στηρίζεται σε αλλότριες πλάτες, αλλά βάζει πλάτη σε άλλα κράτη (...) έχουμε ηγετικό ρόλο στην επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά και στην επιχείρηση EUNAVFOR Irini στην Κεντρική Μεσόγειο (...)

Η Ελλάδα πια δεν παρακολουθεί, η Ελλάδα δρα (...) για πρώτη φορά, έχει καταστεί από πελάτης ασφαλείας σε πάροχο ασφαλείας. Σκεφτόμασταν ποτέ ότι η Ελλάδα θα παρείχε ασφάλεια με τον τρόπο που το έπραξε στην Κύπρο, στη Μέση Ανατολή, στον Κόλπο, στη Βόρεια Ελλάδα; Αρα, σήμερα η Ελλάδα έχει την ισχύ και την εξάγει και είναι σημαντικό ότι όχι μόνο την έχει, αλλά έχει και την παράσταση ισχύος να το επιβάλλει...

(...) η Ελλάδα αναπτύχθηκε διπλωματικά και σήμερα βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος της. Στον σκληρό πυρήνα όλων των μεγάλων διεθνών οργανισμών, με στρατηγικές συμμαχίες με κρίσιμες χώρες (...) σε δύο μήνες αναλαμβάνουμε την Προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και καθορίζουμε την αρχιτεκτονική ασφαλείας ολόκληρου του κόσμου».
                                                                      * * *

Κι επειδή υπάρχουν κόμματα (βλέπε σοσιαλδημοκρατία) που καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι για τη συμμετοχή της στα «συμμαχικά» πολεμικά σχέδια δεν διεκδικεί τα ανάλογα «ανταλλάγματα» (π.χ. στα Ελληνοτουρκικά), πράγμα που σκοπεύουν να κάνουν αυτά αν γίνουν κυβέρνηση, να τι έλεγε ο Βενιζέλος στο Παρίσι το 1919, υπερασπιζόμενος την ελληνική αποστολή στην ουκρανική εκστρατεία και το «δικαίωμα» της ελληνικής αστικής τάξης να ανταμειφθεί στη μοιρασιά της λείας του Α' Παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Πολέμου:

«Εστείλαμε τα παιδιά μας να πολεμήσουν εις τας παγωμένας πεδιάδας της Ρωσίας, όχι διότι είχαμε απευθείας συμφέροντα εκεί, αλλά διότι θέλαμε να αποδείξουμε εμπράκτως ότι η Ελλάς είναι ένας πιστός σύμμαχος, έτοιμος να χύσει το αίμα της διά τα κοινά συμφέροντα της Αντάντ. Αναμένω τώρα από τη Γαλλία να αναγνωρίσει αυτή τη θυσία»...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με το παρόν δεν είναι καθόλου (μα καθόλου) συμπτωματική...

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ (1925–1941)

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ: Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ (1925–1941)

1. Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ (1925–1926)

Ο Προάγγελος των Μαζικών Διώξεων
Η δικτατορία του στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου αποτέλεσε το σκληρό προοίμιο της κρατικής καταστολής που ακολουθήσε στον Μεσοπόλεμο. Αν και ο νόμος του «Ιδιώνυμου» ψηφίστηκε αργότερα (1929) από τον Βενιζέλο, ο Πάγκαλος ήταν αυτός που έθεσε τις βάσεις για τις μαζικές πολιτικές διώξεις.Το Νομοθέτημα: Ίδρυσε το «Παραπάνω Νομοθετικό Διάταγμα» του 1925, το οποίο επέτρεπε τη σύλληψη και τον εκτοπισμό πολιτών χωρίς δικαστική απόφαση.
Η Ίδρυση των Πρώτων Στρατοπέδων: Για πρώτη φορά η Ανάφη και η Φολέγανδρος μετατρέπονται επίσημα σε οργανωμένους τόπους μαζικής εξορίας για πολιτικούς κρατούμενους.
Οι Διώξεις: Συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν εκατοντάδες στελέχη του ΚΚΕ και της ΓΣΕΕ, ενώ έκλεισαν εργατικές εφημερίδες. Ο Πάγκαλος χρησιμοποίησε την καταστολή για να εδραιώσει το καθεστώς του, ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεσμοθέτηση των διώξεων που ακολούθησαν.


2. ΤΟ «ΙΔΙΩΝΥΜΟ» ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ (1929–1934)

Το Νομοθετικό Πλαίσιο και η Σκόπευση του Νόμου
Το «Ιδιώνυμο» (Νόμος 4229 του 1929) αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα νομοθετήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, το οποίο ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου με στόχο την ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και της συνδικαλιστικής δράσης.Επίσημος Τίτλος: «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών».

Στόχος: Η δίωξη όσων επεδίωκαν την εφαρμογή ιδεών που απέβλεπαν «εις την βίαιαν ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος».
Πρακτική Εφαρμογή: Χρησιμοποιήθηκε εκτενώς για την καταστολή απεργιών, εργατικών κινητοποιήσεων και τη δίωξη μελών και στελεχών του ΚΚΕ.

Ο Απολογισμός των Διώξεων (1929–1934)

Κατηγορία Δίωξης Εκτιμώμενος Αριθμός (Πενταετία 1929–1934)
Συνολικές Συλλήψεις / Προσαγωγές 13.050 έως 16.500 άτομα
Συνολικές Καταδίκες από Δικαστήρια 2.400 έως 3.100 άτομα
Εκτοπισμοί με Διοικητικές Αποφάσεις (Εξορία) 884 έως 1.100 άτομα
Κρατούμενοι Στρατιώτες (Καλπάκι) 120 άτομα
Νεκροί (Δολοφονίες & Θάνατοι): Καταγράφονται τουλάχιστον 8 έως 27 νεκροί (ανάλογα με το αν προσμετρώνται μόνο οι απευθείας δολοφονίες σε διαδηλώσεις ή και οι θάνατοι από τις κακουχίες και τις ασθένειες στις εξορίες).
Βασανισμοί & Ξυλοδαρμοί: Πάνω από 1.300 άτομα τραυματίστηκαν ή ξυλοκοπήθηκαν, ενώ επίσημα καταγράφηκαν τουλάχιστον 107 περιπτώσεις άγριων βασανισμών από τις διωκτικές αρχές.


3. ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

Γεωγραφία της Απομόνωσης
Τα νησιά που επιλέχθηκαν ως τόποι εξορίας κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου ήταν κυρίως μικρά, άγονα και απομονωμένα νησιά του Αιγαίου και του Λιβυκού πελάγους, ώστε να είναι αδύνατη η απόδραση.

Άη Στράτης (Άγιος Ευστράτιος): Το πολυπληθέστερο κέντρο εκτοπισμένων. Ο αριθμός των πολιτικών εξόριστων κυμαινόταν σταθερά μεταξύ 200 και 300 ατόμων ταυτόχρονα.
Ανάφη: Φιλοξενούσε κατά μέσο όρο περίπου 100 έως 150 εκτοπισμένους ετησίως. Εκεί ιδρύθηκε και μία από τις πρώτες οργανωμένες «Ομάδες Συμβίωσης».
Φολέγανδρος: Μικρότερο κέντρο κράτησης, όπου βρίσκονταν υπό περιορισμό κυρίως στελέχη της εργατικής τάξης (50 με 80 κρατούμενους).
Γαύδος: Το νοτιότερο σημείο της χώρας. Λόγω των άθλιων συνθηκών και της ελονοσίας, χρησιμοποιήθηκε για την εξορία κορυφαίων στελέχων (30 με 50 άτομα).

Οι Ομάδες Συμβίωσης Πολιτικών Εξορίστων (ΟΣΠΕ)
Οι ΟΣΠΕ αποτέλεσαν έναν μοναδικό θεσμό αυτοοργάνωσης. Δημιουργήθηκαν από τους ίδιους τους κρατούμενους για να εξασφαλίσουν την επιβίωση και την αλληλεγγύη απέναντι στην κρατική εγκατάλειψη.

Το Κοινό Ταμείο: Οι κρατούμενοι συγκέντρωναν υποχρεωτικά όλα τα χρήματα από το πενιχρό κρατικό επίδομα (περίπου 10 δραχμές) και τις ενισχύσεις σε ένα κοινό ταμείο.
Η Κοινή Κουζίνα: Με το κοινό ταμείο αγόραζαν χύμα τρόφιμα και μαγείρευαν σε μεγάλα καζάνια για όλους, ώστε κανείς να μην μένει νηστικός.
Ο Καταμερισμός Εργασίας: Εκλεγόταν δημοκρατικά μια Διοικούσα Επιτροπή και όλοι οι εξόριστοι είχαν καθημερινά καθήκοντα με βάρδιες (μάγειρες, κουβαλιτές νερού, καθαριστές).
Η Μόρφωση: Λόγω του υψηλού ποσοστού αναλφαβητισμού, οι μορφωμένοι εξόριστοι παρέδιδαν καθημερινά μαθήματα ανάγνωσης, γραφής, ιστορίας και πολιτικής οικονομίας.

Η Δράση της «Εργατικής Βοήθειας»
Η «Εργατική Βοήθεια Ελλάδας» (ΕΒΕ) (τμήμα της Διεθνούς Εργατικής Βοήθειας - MOPR) αποτέλεσε τον βασικό πνεύμονα επιβίωσης των διωκόμενων.

Υλική Στήριξη: Συγκέντρωνε εισφορές και έστελνε στα νησιά χρήματα, ρούχα, σκεπάσματα, τρόφιμα και φάρμακα (κυρίως κινίνο).
Νομική Προστασία: Κάλυπτε τα δικαστικά έξοδα και τις αμοιβές δικηγόρων για τους χιλιάδες εργάτες που παραπέμπονταν σε δίκες με βάση το Ιδιώνυμο.
Στήριξη Οικογενειών: Βοηθούσε οικονομικά τις γυναίκες και τα παιδιά των φυλακισμένων που έμεναν πίσω χωρίς εισόδημα.


4. Ο ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟΣ ΟΥΛΑΜΟΣ ΚΑΛΠΑΚΙΟΥ

Το Κολαστήριο των Φαντάρων
Παράλληλα με τις εξορίες των πολιτών, ο στρατός δημιούργησε τον δικό του μηχανισμό εξόντωσης για τους στρατευμένους νεολαίους. 

Ο Πειθαρχικός Ουλαμός Καλπακίου (στα σύνορα της Ηπείρου) λειτούργησε ως στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων και βασανισμού αριστερών φαντάρων. 

Η Καθημερινότητα: Οι στρατιώτες υποχρεώνονταν σε εξαντλητικά καψόνια, όπως το κουβάλημα μεγάλων πετρών χωρίς σκοπό, το σκάψιμο μέσα στη λάσπη και το κρύο, και την ορθοστασία για ώρες.
Η Σωματική Βία: Οι ξυλοδαρμοί από τους βαθμοφόρους ήταν καθημερινοί. Οι συνθήκες υγιεινής ήταν ανύπαρκτες, με αποτέλεσμα πολλοί φαντάροι να νοσήσουν βαριά από πνευμονία και φυματίωση.
Οι Εκτελέσεις: Το Καλπάκι οδηγούσε στο Στρατοδικείο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των φαντάρων Μαρμαρέλλη και Μήτση, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν, προκαλώντας τεράστιο κύμα αντιδράσεων στην υπόλοιπη χώρα.


5. Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 4ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ (1936–1941)

Η Απόλυτη Σκλήρυνση του Μηχανισμού
Με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά το 1936, ο μηχανισμός του Ιδιώνυμου ενσωματώθηκε και σκληρύνθηκε στο έπακρο μέσα από νέους νόμους, όπως ο Αναγκαστικός Νόμος 117/1936.

Η Ειδική Ασφάλεια του Μανιαδάκη: 

Ο Υφυπουργός Δημόσιας Ασφάλειας Κωνσταντίνος Μανιαδάκης αναδιοργάνωσε τον διωκτικό μηχανισμό εισάγοντας συστηματικά βασανιστήρια, όπως την υποχρεωτική πόση ρετσινόλαδου και το κάθισμα πάνω σε blocks πάγου, που κατέστρεφαν την υγεία χωρίς να αφήνουν εμφανή εξωτερικά ίχνη.
Η «Δήλωση Μετανοίας»: 

Εισήχθη ο θεσμός της «δήλωσης αποκήρυξης του κομμουνισμού», που συνοδευόταν από την υποχρέωση του μετανιούντος να καταδώσει συντρόφους του, στοχεύοντας στην ηθική εξόντωση του ατόμου.
Οι Πλαστές Οργανώσεις: Η Ασφάλεια δημιούργησε μια ολοκληρωτικά πλαστή ηγεσία του ΚΚΕ (την Προσωρινή Διοίκηση) και εξέδιδε δικό της, πλαστό Ριζοσπάστη, παγιδεύοντας χιλιάδες μέλη.

Οι Πολιτικοί Κρατούμενοι της Ακροναυπλίας
Το παλιό ενετικό φρούριο του Ναυπλίου μετατράπηκε από το καθεστώς Μεταξά (1937) στο σκληρότερο στρατόπεδο κράτησης πολιτικών κρατουμένων της ηπειρωτικής Ελλάδας, λειτουργώντας αποκλειστικά για τα «αμετανόητα» ηγετικά στελέχη.

Η Διαβίωση: Στην Ακροναυπλία κλείστηκαν πάνω από 600 στελέχη, απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, με ελάχιστο φαγητό και αυστηρότατο στρατιωτικό έλεγχο.
Η Παράδοση στους Κατακτητές: Με την κατάρρευση του μετώπου το 1941, οι κρατούμενοι ζήτησαν να απελευθερωθούν για να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή εναντίον του Άξονα. 

Η κυβέρνηση αρνήθηκε και παρέδωσε τους 600 της Ακροναυπλίας συντεταγμένα στις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.
Η Τύχη τους: Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί χρησιμοποίησαν τους Ακροναυπλιώτες ως μόνιμη δεξαμενή ομήρων. Πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν ως αντίποινα κατά τη διάρκεια της Κατοχής (όπως στην εμβληματική εκτέλεση των 200 της Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944).


6. ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΕΣ

Η Έμφυλη Διάσταση της Καταστολής
Οι γυναίκες αγωνίστριες, συνδικαλίστριες και μέλη αριστερών οργανώσεων υπέστησαν εξίσου τη βία των διωκτικών μηχανισμών του Μεσοπολέμου και της μεταξικής δικτατορίας.

Οι Τόποι Κράτησης: Γυναίκες εκτοπίζονταν σε απομονωμένα νησιά (όπως η Κίμωλος και η Φολέγανδρος), ενώ δημιουργήθηκαν ειδικές πτέρυγες γυναικείων φυλακών, με κυριότερες τις Φυλακές Αβέρωφ στην Αθήνα.
Οι Ιδιαίτερες Δυσκολίες: Οι γυναίκες εξόριστες είχαν να αντιμετωπίσουν, πέρα από τις άθλιες συνθήκες υγιεινής, τον κοινωνικό στιγματισμό της εποχής και τον ψυχολογικό πόλεμο της Χωροφυλακής, που χρησιμοποιούσε την απειλή της αφαίρεσης της κηδεμονίας των παιδιών τους ως μέσο πίεσης για να υπογράψουν «δήλωση μετάνοίας».
Η Οργάνωση: Ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες, οι γυναίκες συγκρότησαν τις δικές τους Ομάδες Συμβίωσης, φροντίζοντας συλλογικά για τη διατροφή, την καθαριότητα και τη μόρφωση των νεότερων ή αναλφάβητων κρατουμένων.


7. ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

Η Δίωξη της Σκέψης
Η ψήφιση του Ιδιώνυμου το 1929 και η μετέπειτα σκλήρυνσή του προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις από τον κόσμο των γραμμάτων και των τεχνών, καθώς ο νόμος έπληττε άμεσα την ελευθερία της σκέψης.

Κώστας Βάρναλης: Ο σπουδαίος ποιητής στοχοποιήθηκε άμεσα. Το έργο του λογοκρίθηκε, ενώ ο ίδιος εκτοπίστηκε στην Ανάφη και τον Άη Στράτη, όπου συνέχισε να γράφει αποτυπώνοντας τις εμπειρίες της εξορίας σε κείμενα που δημοσιεύονταν κρυφά.
Δημήτρης Γληνός: Ο μεγάλος δάσκαλος και παιδαγωγός υπέστη αλλεπάλληλες διώξεις και εκτοπισμούς (στη Σαντορίνη και τον Άη Στράτη). Παρά την κλονισμένη υγεία του, μετέτρεψε τους τόπους εξορίας σε πνευματικά κέντρα, παραδίδοντας μαθήματα φιλοσοφίας και εκπαιδεύοντας τους συνεξόριστούς του.
Άλλοι Διανοούμενοι: Προσωπικότητες όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Μενέλαος Λουντέμης βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ίδιο καθεστώς διώξεων, μετατρέποντας τη λογοτεχνική τους παραγωγή σε όπλο αντίστασης κατά της κρατικής καταστολής.

8. Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΩΝΥΜΟΥ

Η Θεσμική Συνέχεια του Κράτους

Η νομοθεσία του Ιδιώνυμου και οι πρακτικές της δικτατορίας Μεταξά δεν εξαφανίστηκαν με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά αξιοποίησαν τη δομή του ελληνικού κράτους κατά τη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή περίοδο.

Θεσμική Θεμελίωση: 

Το Ιδιώνυμο αποτέλεσε το νομικό προσχέδιο για τα κατοπινά έκτακτα μέτρα, όπως το Γ' Ψήφισμα του 1946 και τον Νόμο 509 του 1947, που έθεσαν εκτός νόμου το ΚΚΕ και οδήγησαν στις μαζικές διώξεις του Εμφυλίου Πολέμου.
Μακροζωία των Στρατοπέδων: 

Οι τόποι εξορίας του Μεσοπολέμου (Άη Στράτης) διευρύνθηκαν και επαναλειτούργησαν σε γιγαντιαία κλίμακα, μαζί με νέα στρατόπεδα (όπως η Μακρόνησος και η Γυάρος), βασιζόμενα στην ίδια διοικητική δομή του εκτοπισμού χωρίς δικαστική απόφαση.
Η Διατήρηση των Πιστοποιητικών: 

Ο μηχανισμός των «δηλώσεων μετάνοιας» και των φακέλων πολιτικών φρονημάτων εξελίχθηκε στα μεταπολεμικά «Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων», τα οποία καθόρισαν τη ζωή, την επαγγελματική αποκατάσταση και τα δικαιώματα εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών μέχρι την επίσημη κατάργησή τους τη δεκαετία του 1980.


ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Πρωτογενείς Πηγές & Αρχεία Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ):Νόμος 4229/1929 («Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών»).
Αναγκαστικός Νόμος 117/1936 («Περί μέτρων προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος»).
Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ: Εκθέσεις της «Εργατικής Βοήθειας Ελλάδας» (ΕΒΕ) και απολογιστικά δημοσιεύματα της εφημερίδας «Ριζοσπάστης» (1929–1934).
Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ): Ψηφιοποιημένα αρχεία, αλληλογραφία και έντυπα των Ομάδων Συμβίωσης Πολιτικών Εξορίστων (ΟΣΠΕ) Ανάφης και Άη Στράτη.

Βασική Ιστορική Βιβλιογραφία: Αλιβιζάτος, Νίκος (1983). Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση (1922-1974): Όψεις της ελληνικής εμπειρίας. Αθήνα: Θεμέλιο. (Κεντρική μελέτη για τη νομική και πολιτική συγκρότηση του Ιδιώνυμου).
Λιάκος, Αντώνης (1988). Εργατική πολιτική και κοινωνική θεσμοποίηση στον Μεσοπόλεμο. Αθήνα: Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος.
Μάργαρης, Νίκος (1966). Η Ιστορία της Εξορίας: Από τον Πάγκαλο μέχρι τη χούντα. Αθήνα: Εκδόσεις Μάργαρη. (Αναλυτική καταγραφή για τις συνθήκες στα νησιά).
Σακελλαρόπουλος, Τάσος (2000). Οι κρίσεις στο στρατό και η πολιτική εξουσία στον Μεσοπόλεμο. Αθήνα: Πλέθρον. (Πληροφορίες για τον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου).
Φλάισερ, Χάγκεν (1988). Στέμμα και Σβάστικα: Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης. Αθήνα: Παπαζήσης. (Στοιχεία για την παράδοση των κρατουμένων της Ακροναυπλίας στους κατακτητές).

Μαρτυρίες & Λογοτεχνικές Πηγές: Βάρναλης, Κώστας. Φύλλα εξορίας (Ανάφη - Άη Στράτης). (Ημερολογιακές σημειώσεις και ποιήματα από την περίοδο του εκτοπισμού του).
Γληνός, Δημήτρης: Μηνύματα από την εξορία. (Αλληλογραφία και παιδαγωγικά κείμενα από τη Σαντορίνη και τον Άη Στράτη).

Νεκταρίας Ασημακοπούλου: Καταργήστε τα Όλα λοιπόν...

Παναγιώτης Κοντοσταυλάκης
4 ώρ. ·

Όλες οι σκέψεις μου γραμμένες όπως θάθελα...

Γιώργος Ανυφαντής
14 ώρ. ·

•ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΟΥ Νεκταρίας Ασημακοπούλου δίνει ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμα ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Υποκλίνομαι!!!! Αξιοσέβαστη!!!

 

"Καταργήστε τα όλα λοιπόν: 

Πανηγύρια, χορωδίες, συναυλίες, αγκαλιές, φιλιά, πάρτυ, εκκλησία, σχολείο, παιχνίδι, ανεμελιά, αγάπη, συντροφικότητα, στοργή.
Αφήστε τον κόσμο όρθιο στα ΜΜΜ, γιατί ως γνωστόν μόνο από τους καθιστούς κολλάει...
Ανοίχτε τα σύνορα όμως, για να έχουμε τουρισμό, αλλά μην επιδοτήσετε τον εσωτερικό τουρισμό, γιατί δεν περισσέψαν λεφτά από τις ζαρντινιέρες!!!
Μη μιλάτε για ενίσχυση του ανοσοποιητικού, μη μιλάτε για το ρόλο της διατροφής, μη μιλάτε για τίποτα θετικό και ρεαλιστικό και έμπρακτο.
Τρομοκρατήστε τους όλους μέχρι θανάτου.
Μέχρι οριστικής απεμπόλισης κάθε κατοχυρωμένου συνταγματικού δικαιώματος.
Ψωνίστε online, πηδηχτείτε online, εργαστείτε online, ζήστε online, ψοφήστε online, βάλτε μάσκες και στο σεξ.
Αφήστε τους αγαπητοί σοφοί συνάδελφοι και ειδήμονες άρρωστους, ψυχή τε και σώματι, αλλά αφήστε τους ζωντανούς να ζήσουν στα αλήθεια.
Με λογική και προφύλαξη, γιατί κανείς λογικός δεν υποτίμησε το πρόβλημα.
Έχουμε ξεχάσει πια την ιατρική που διδαχτήκαμε…
- Παγκόσμια ξεπαστρεύει ο διαβήτης, αλλά δεν είδα να απαγορευτεί η ζάχαρη.
- Παγκόσμια ξεπαστρεύει ο καρκίνος και τα καρδιαγγειακά, αλλά δεν είδα να απαγορευτούν τα συντηρητικά και οι επικίνδυνες ουσίες στις τροφές.
- Παγκόσμια ξεπαστρεύει η ελονοσία, αλλά δεν είδα να χρηματοδοτηθούν προγράμματα μείωσης των κουνουπιών.
- Παγκόσμια ξεπαστρεύουν τα stress related diseases, αλλά ο κόσμος δουλεύει όλο και περισσότερο και είναι όλο και πιο χρεωμένος.
Σας σιχάθηκα κι εσάς και τις στρατηγικές σας για την υγεία και τις περγαμηνές σας και τις κατευθυντήριες οδηγίες σας και τον πανικό για τη ζωούλα σας.
Σας σιχάθηκα γιατί είστε υποκριτές.
Γιατί αν θέλατε πραγματικά δημόσια υγεία:
- Θα ενισχύατε ουσιαστικά την Α΄βάθμια περίθαλψη και τότε δε θα χρειαζάσασταν ΜΕΘ.
- Θα φροντίζατε ο κόσμος να αμοίβεται αξιοπρεπώς και να μην έχει στρες.
- Θα διαγράφατε τα χρέη των αναξιοπαθούντων.
- Θα αμβλύνατε τις κοινωνικές ανισότητες.
- Θα κάνατε πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ, όχι για φόβο, αλλά για φρούτα και λαχανικά.
- Θα κάνατε Αγωγή Υγείας στα σχολεία.
- Θα κρατάγατε τα σχολεία ανοικτά περισσότερες ώρες ώστε να μη χρειάζεται να παραλαμβάνουν τα παιδιά οι παππούδες.
- Θα επιδοτούσατε μειωμένο ωράριο στις μανάδες ή και εντελώς τη μητρότητα, για να τρώνε σωστά τα παιδιά και να μη φορτώνονται στους ευπαθείς παππούδες.
- Θα επιδοτούσατε τη βιολογική διατροφή.
- Θα κάνατε ασύμφορη την ανθυγιεινή διατροφή.
- Θα επιδοτούσατε τη σωματική άσκηση.
- Θα πρασινίζατε τις πόλεις.
Νεκταρία Ασημακοπούλου - Ιατρός

Τα Χρήματα Δεν Αρκούν για να Κερδίσεις έναν Πόλεμο #Μαργαρίτης

Γιώργος Μαργαρίτης
1 ημ. ·
Η χρηματοδότηση του πολέμου

Το κεντρικό ζήτημα στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ ήταν η χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών - η χρηματοδότηση του επερχόμενου πολέμου κατά την κυρίαρχη αντίληψη. 

Τα δισεκατομμύρια είχαν την τιμητική τους στην Άγκυρα και το μόνο πρόβλημα ήταν η κατανομή των υποχρεώσεων ώστε να καλυφθεί το αναγκαίο ποσό.
Στις σχετικές αποφάσεις και προγραμματισμούς περίσσευαν οι «ευημερούντες αριθμοί». Μέσα σε ένα χρόνο οι στρατιωτικές δαπάνες του ΝΑΤΟ και των πέριξ αυτού χωρών αυξήθηκαν κατά 11%. 

Το σύνολο αγγίζει πλέον το ιλιγγιώδες -συγκριτικά με τα ως τώρα δεδομένα- ποσό των 1,8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με τις ΗΠΑ να καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του ποσού: 1 τρισεκατομμύριο και τριάντα τρία δισεκατομμύρια δολάρια. Σε απόσταση ακολουθούν η Γερμανία (147 δισεκατομμύρια), η Βρετανία (110), η Γαλλία (80), η Ιταλία (57), η Πολωνία (53), ο Καναδάς (52) και η Τουρκία (48). Αναλογικά η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στους πλέον ευσυνείδητους χρηματοδότες της πολεμικής προσπάθειας με 8,7 δισεκατομμύρια δολάρια – ποσό μικρό που όμως αντιπροσωπεύει το 3,5% του ΑΕΠ της ρημαγμένης χώρας. Σε μέσους όρους οι δαπάνες αυτές αντιπροσωπεύουν το 2,53% του ΑΕΠ των χωρών αυτών.
Να θυμίσουμε ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ βρίσκεται – σε πραγματικές τιμές- γύρω στα εκατό (100) τρισεκατομμύρια δολάρια, γεγονός που ανεβάζει τις παραπάνω δαπάνες στο 1,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ!!! Δεν είναι άσχημα για μια «ειρηνική», σε γενικές γραμμές, περίοδο.

 Πλην όμως τα ποσά αυτά, αποφασίστηκε στην Άγκυρα ότι δεν είναι αρκετά, δεν φτάνουν. 

Για το λόγο αυτό τέθηκε ως στόχος η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κάθε χώρας του ΝΑΤΟ στο 5% του εθνικού της ΑΕΠ: το 3,5% σε άμεσες στρατιωτικές δαπάνες και το 1,5% σε υποδομές που σχετίζονται με την πολεμική προετοιμασία. Ο χρονικός ορίζοντας που τέθηκε για την επίτευξη του στόχου αυτού ήταν το 2035.
Συγκριτικά με άλλες ανάλογες ιστορικές περιόδους, στις οποίες ο πόλεμος ήταν μια ορατή προοπτική, η εποχή μας έχει τόσα κοινά, όσο και διαφορές. 

Δεν μοιάζει, για παράδειγμα με τις παραμονές του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Στην δεκαετία 1930-1939 η άνοδος των στρατιωτικών δαπανών ξεκίνησε διστακτικά, μέχρι τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας στα 1934-1936, για τα πάρει κατακλυσμιαίες διαστάσεις στα 1938-1939. 

Στα 1934-1935 οι στρατιωτικές δαπάνες της Βρετανίας -αποικιακής αυτοκρατορίας με οικουμενικές στρατιωτικές υποχρεώσεις, μην το παραβλέπουμε- αντιπροσώπευαν το 2,8% του ΑΕΠ της Αυτοκρατορίας, ποσοστού συγκρίσιμου ή και κατώτερου με τα σημερινά επίπεδα. 

Στα 1938-1939, το τελευταίο έτος πριν τον πόλεμο, αντιπροσώπευαν το 7,7% του ΑΕΠ. 

Τον ίδιο χρόνο οι ΗΠΑ ξόδευαν μόλις το 1,2% του ΑΕΠ τους σε στρατιωτικές δαπάνες! Μόνο μετά την έναρξη του πολέμου οι πολεμικές πλέον δαπάνες αυξήθηκαν κατακόρυφα (Το 1939-1940, η Βρετανία στο 15% του ΑΕΠ, η Γερμανία στο 23% και οι ακόμα ουδέτερες Ιαπωνία στο 22%, Ιταλία στο 8% και ΗΠΑ στο 1,5-2,0%).
Μια άλλη διαφορά εντυπωσιάζει. Ενώ στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων το σύνολο σχεδόν της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών αφορούσε εξοπλισμούς με θεαματικά αποτελέσματα (από το 1935 ως το 1940, λόγου χάρη, αντικαταστάθηκε το σύνολο των πολεμικών αεροπλάνων των μετέπειτα εμπολέμων), σήμερα, τα ποσά που ξοδεύονται δεν έχουν ακόμα οδηγήσει σε θεαματική αύξηση των διαθέσιμων οπλοστασίων. 

Παρατηρούνται μάλιστα και τάσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση: ο πακτωλός χρημάτων που η Γερμανία εκταμίευσε για την πολεμική προετοιμασία συνοδεύτηκε από την ακύρωση της παραγγελίας μεγάλων φρεγατών, ακύρωση ή αναβολή προγραμμάτων για νέα άρματα μάχης και μαχητικά αεροπλάνα. 

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται στην Γαλλία αλλά και στις ίδιες τις ΗΠΑ (εγκατάλειψη σχεδίων για νέες φρεγάτες, διαφαινόμενη μείωση του αεροπορικού τους στόλου κλπ.).
Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις για το αντιφατικό αυτό φαινόμενο. Η πρώτη είναι οι ενεργές εστίες πολέμου, είτε στην Ουκρανία, είτε στην δυτική Ασία. 

Οι εστίες αυτές χρηματοδοτούνται -σε ρευστό και σε όπλα- από το δυτικό λεγόμενο στρατόπεδο και μετατρέπουν τις στρατιωτικές δαπάνες σε πολεμικές. 

Είναι δυσδιάκριτο το ποσοστό των γενικών στρατιωτικών δαπανών που «επενδύεται» στις δύο ενεργές εστίες πολέμου, τα δισεκατομμύρια όμως που ακούγονται μας αφήνουν να φανταστούμε το μέγεθος του προβλήματος. Αυτό συμβαίνει μάλιστα την ώρα που ο πιθανολογούμενος τελικός αντίπαλος ενάντια στον οποίο στρέφεται ο επανεξοπλισμός, την Κίνα εννοώ, δεν αντιμετωπίζει παρόμοια αιμορραγία πόρων και υλικών.
Το δεύτερο πιθανό στοιχείο είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στα ποσά που διατίθενται από τους ενδιαφερόμενους και στις παραγωγικές τους δυνατότητες. 

Για να το εξηγήσω καλύτερα: όσα χρήματα και αν διαθέσουν οι ΗΠΑ για την ναυπήγηση μεγάλων αεροπλανοφόρων, η τελευταία είναι απλώς αδύνατη με τις υποδομές και τις δυνατότητες της σημερινής ναυπηγικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. 

Το ίδιο ισχύει και για τα ευρωπαϊκά κράτη, για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό τους αλλά και για τις περιφερειακές εκείνες δυνάμεις που συμπορεύονται μαζί τους: η Αυστραλία πριν λίγα χρόνια προγραμμάτισε φιλόδοξα εξοπλιστικά σχέδια για το ναυτικό της τα όποια όμως στην πράξη ακυρώθηκαν εξαιτίας της αδυναμίας των εγχώριων ναυπηγείων.

Η θεαματική βελτίωση των παραγωγικών δυνατοτήτων του λεγόμενου δυτικού κόσμου, σε βαθμό ώστε να ανταποκριθεί στα διαθέσιμα για εξοπλισμούς κονδύλια, δεν είναι απλά θέμα αύξησης προϋπολογισμού. Δεν είναι μόνο υπόθεση κεφαλαίων και χρημάτων δηλαδή. 

Πιο ουσιαστικά ζητήματα αποτελούν τροχοπέδη στην προοπτική αυτή. 

Η πολεμική βιομηχανία, όπως κάθε άλλη βιομηχανία, απαιτεί μερικά προαπαιτούμενα για να υπάρξει και να λειτουργήσει: τα βασικά από αυτά είναι η ευχέρεια στην πρόσβαση πρώτων υλών, η φτηνή ενέργεια και κυρίως το άφθονο και φθηνό εργατικό δυναμικό. Πρόκειται για τα τρία στοιχεία που ο λεγόμενος δυτικός κόσμος δεν διαθέτει.
Ακόμα και εάν οι επιθετικές πολιτικές που εκφράζονται τόσο από τον πρόεδρο Τραμπ όσο και από τους πολεμοχαρείς ευρωπαίους ηγέτες, οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα – σε αποφασιστικές νίκες δηλαδή, τόσο σε βάρος της Ρωσίας, όσο και στην πετρελαιοφόρο δυτική Ασία – τότε θα επιλυθεί μέρος των αναφερθέντων προβλημάτων. 

Το ζήτημα της φθηνής ενέργειας και, εν μέρει, το ζήτημα των πρώτων υλών.

Εκείνο όμως που ούτε οι -αμφίβολες- στρατιωτικές επιτυχίες δεν μπορούν να επιλύσουν είναι το πρόβλημα του εργατικού δυναμικού. Έχουμε συχνά αναφερθεί σε αυτό. 

Οι γερασμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν μπορούν να το διαθέσουν ενώ η μαζική εισαγωγή εργατών από τις γύρω ζώνες, την Αφρική ιδιαίτερα, δημιουργεί άλλα προβλήματα και απειλεί ευθέως την συνοχή των ίδιων των κοινωνιών. 

Για αντικατάσταση πληθυσμών θα πρόκειται, ένα φαινόμενο που τόσα προβλήματα δημιούργησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Συνοψίζοντας, η πολεμική διάθεση, σε βαθμό υστερίας ενίοτε, δεν απουσιάζει από τις ηγεσίες του λεγόμενου δυτικού κόσμου, με πρόεδρο Τραμπ επικεφαλής. 

Δεν λείπουν ούτε τα χρήματα σε έναν κόσμο που κατέχει τα κλειδιά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού ζητήματος. Σε τελευταία ανάλυση οι πόλεμοι γίνονται ακόμα και όταν το χρήμα απουσιάζει και πολλές φορές κερδίζονται από τον πιο φτωχό. 

Αυτό που λείπει είναι τα βασικά: σίδερο και ατσάλι για να φτιαχτούν όπλα και άνθρωποι, εργάτες, που θα μετατρέψουν το ατσάλι σε στρατιωτικό υλικό – σε όπλα.

Κάτι τελευταίο περί Τουρκίας. Την τελευταία την αγαπούν πολύ και θα την αγαπήσουν περισσότερο, όλοι οι πολεμοχαρείς ηγέτες του κόσμου. Το γιατί είναι προφανές. Δεν είναι μόνο ότι διαθέτει βιομηχανικές υποδομές και πολεμική βιομηχανία – είναι ότι μπορεί να τις αναπτύξει ακόμα περισσότερο, να τις φέρει στο ύψος των αναγκών μιας ευρύτερης οικονομίας πολέμου. Το ανθρώπινο δυναμικό της και νεανικό είναι και διαθέσιμο. 

Απέδειξε δε ότι μπορεί εύκολα να ενσωματώσει εργατικό δυναμικό προερχόμενο από τις γύρω περιοχές (Συρία κλπ.). 

Της λείπει η φθηνή ενέργεια, η οποία όμως περισσεύει στις γειτονικές της περιοχές.

Μην πέσει κανείς από τα σύννεφα όταν (κοινοί) σύμμαχοι, φίλοι και εταίροι, σπεύσουν να συνδράμουν την Τουρκία στις φιλοδοξίες της για φθηνές πηγές ενέργειας και για τον έλεγχο των διαδρομών της – τον έλεγχο των γύρω θαλασσών δηλαδή. 

Ξεχάστηκα όμως- στην Αθήνα ετούτα τα σημαντικά τα έχουν αναθέσει στον κο Νετανιάχου. Οπότε κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει.

Σημείωμα στο σημερινό SLpress

(Δημοσιεύθηκε στο SLpress, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026, με τον τίτλο, «Τα χρήματα είναι αναγκαία αλλά όχι ικανά για να κερδίσεις ένα πόλεμο», σύνδεσμος στο πρώτο σχόλιο)

Η Φωτο από το gpt

Οι εμφάσεις στο κείμενο του Viva La Revolucion

Και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο

 

Takis Moschov:
«Chat Control: Και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο από ΕΕ - κυβερνήσεις - ομίλους»
Με τις ψήφους των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Λατινοπούλου στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου επιβλήθηκε τελικά η μεθόδευση να περάσει από το «παράθυρο» ο κανονισμός για την γενικευμένη παρακολούθηση των διαδικτυακών επικοινωνιών των πάντων, με το ψεύτικο πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση.
Έτσι, επισημαίνει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, «το "δόγμα" ΕΕ και κυβερνήσεων και των ομίλων "ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων" αποκτά τώρα τη νομική κατοχύρωσή του και για τις διαδικτυακές επικοινωνίες.
Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική πρόταση κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο για αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών αλλά τα κέρδη τους.

Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγούμενα, η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Ρ. Μέτσολα, κάλεσε τα κράτη-μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση κανονισμού (με απαράλλαχτη την αντιδραστική ουσία του), ώστε να την θέσει σε νέα ψηφοφορία στην ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κανονισμός θα αποτελέσει νόμο της ΕΕ παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο Ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, που εφαρμόζει επανειλημμένα: "θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε". Τέτοια είναι η "δημοκρατία" τους που με θράσος την πλασάρουν και σαν "πρότυπο".
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε και καταγγέλλει τόσο το εκτρωματικό περιεχόμενο του κανονισμού γενικευμένου φακελώματος, όσο και την απαράδεκτη μεθόδευση να επιβληθεί με το "έτσι θέλω".
Μονοπώλια, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις καταργούν το απόρρητο των επικοινωνιών και κάθε προστασία δεδομένων κίνησης στο διαδίκτυο, παραδίδοντάς τις στα χέρια των ομίλων. Επιτρέπει την "προληπτική" παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα "σάρωσης" εικόνων και βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές "εξαιρέσεις" που πέρασαν με τροπολογία στο νόμο για εφαρμογές τύπου Viber,WhatsApp , Signal κ.α .
Στην πραγματικότητα ο κανονισμός δεν αφορά την προστασία των παιδιών, απλά την εκμεταλλεύεται χυδαία, ώστε, στο όνομά της, να επιτρέψει την εφ’ όλης της ύλης γενικευμένη παρακολούθηση, χωρίς καμία πραγματική συμβολή στην προστασία των παιδιών.
Ο κανονισμός ξεσκεπάζει την κοροϊδία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που κατοχυρώνει δήθεν η ευρωενωσιακή νομοθεσία και ο "Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων" (GDPR) της ΕΕ.
Στο πλαίσιo του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε σύμπραξη με τα αστικά κράτη, οι λαοί και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται πολλαπλά εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στα φαινόμενα σήψης που γεννάει, όπως η εκμετάλλευση των παιδιών, η πολύμορφη κακοποίησή τους. Γι’ αυτό κι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί την προστασία των παιδιών, αλλά και των λαϊκών ελευθεριών είναι αυτός της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, με την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που την υπηρετούν».

902 -

Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΕΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ

Κυκλοθυμικός
24 λ. ·

Μπορεί να πέρασαν περίπου 20 χρόνια απ’ όταν σπούδαζα στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ακόμα θυμάμαι μια από τις βασικές αρχές που είχα μάθει στο μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου…

Με βάση το ελληνικό σύνταγμα, η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης αξίας θεωρείται θεμελιώδης αρχή που υπερέχει έναντι του στόχου της σύλληψης ενός δραπέτη ή ενός υπόπτου. Αυτό το σκεπτικό προκύπτει από διάφορες διατάξεις:

- Το Άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος ορίζει ότι η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
- Το Άρθρο 5 παρ. 2 προστατεύει τη ζωή, την τιμή και την ελευθερία όλων όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια.
- Επιπλέον, η Ελλάδα δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της οποίας το δικαίωμα στη ζωή (άρθρο 2) έχει ιδιαίτερα αυστηρή προστασία.
- Τέλος, η χρήση βίας πρέπει να διέπεται από την αρχή της αναλογικότητας (με απλά λόγια δεν πυροβολώ σπουργίτια με κανόνι)

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η αστυνομία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει θανατηφόρα ή δυσανάλογη βία απλώς και μόνο για να αποτρέψει τη διαφυγή κάποιου ύποπτου ή ακόμα και κρατούμενου. Για παράδειγμα, αν ένας ύποπτος τρέχει για να ξεφύγει άοπλος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ζωή των αστυνομικών ή των πολιτών, η αστυνομία δεν μπορεί να τον πυροβολήσει για να τον συλλάβει. Γιατί πολύ απλά με βάση τους νόμους του αστικού κράτους, που η αστυνομία εφαρμόζει (ή πρέπει να εφαρμόζει) η σύλληψη ενός δραπέτη δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Αυτά για να τελειώσει μια και καλή η κουβέντα διαφόρων που σήμερα υποστηρίζουν ότι καλά έκαναν οι τύποι με την στολή και πυροβόλησαν πισώπλατα, στο κεφάλι, έναν ύποπτο που έτρεχε να τους ξεφύγει άοπλος, χωρίς εκείνη την στιγμή να υπάρχει κίνδυνος από τον ύποπτο για την ζωή την δική τους ή των πολιτών. Το ξέρω, θα σοκάρω ορισμένους που δεν τους χαλάει να έχουμε νεκρούς φτωχοδιαβόλους, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έτσι λειτουργεί και ορθώς λειτουργεί το αστικό κράτος που τόσο αγαπάνε.

Αφού λοιπόν κλείσαμε την νομική κουβέντα, πάμε τώρα στην κοινωνιολογική… 

Πριν κάτι μήνες ένας γνωστός επιχειρηματίας, την ώρα που τα όργανα της τάξης πήγαν να τον συλλάβουν μέσα στο ΣΕΦ, την κοπάνησε παρέα με τους μπράβους του, μπήκε στο αμάξι του και την στιγμή που ένας αξιωματικός προσπάθησε να μπει μπροστά από το SUV του για να τον σταματήσει, ο οδηγός έβαλε μπροστά, πήγε να τον πατήσει και έφυγε.

 Σας θυμίζει κάτι άραγε με την σημερινή περίπτωση και την ανακοίνωση που έβγαλε πριν λίγες ώρες η αστυνομία; Εκεί όμως οι αστυνομικοί που ήταν μπροστά δεν έβγαλαν όπλο, δεν πυροβόλησαν (και πολύ καλά έκαναν), δεν καταδίωξαν… 

Για την συγκεκριμένη περίπτωση κανένας από εκείνους που σήμερα ζητούσαν αίμα και δικαιολογούσαν αυτούς που πυροβόλησαν, δεν βγήκε να πει ότι έπρεπε να του ρίξουν στο ψαχνό, ότι στις ΗΠΑ έτσι γίνεται (από πού και ως πού οι ΗΠΑ είναι παράδειγμα προς μίμηση ειδικά στην οπλοχρησία) και ότι οι αστυνομικοί δεν γίνεται να μας χαϊδεύουν το κεφάλι κλπ κλπ. Γιατί;

 Επειδή πολύ απλά ο συγκεκριμένος ήταν πλούσιος.

 Επειδή οι αρρωστημένες ιδέες τους θέλουν να εφαρμόζονται αλα καρτ. Στους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους γκέι, τους τοξικοεξαρτημένους, τους αναρχικούς, τους φτωχοδιαβόλους. Επειδή αυτούς μισούν. Μισούν όποιον είναι διαφορετικός από αυτούς, όποιος είναι πιο φτωχός από αυτούς. Μισούν τον ευάλωτο. Επειδή έτσι έμαθαν. Να θεωρούν ότι για την κατάντια τους φταίει ο φτωχοδιάβολος και όχι το σύστημα που τους καταπιέζει, τους εκμεταλλεύεται και παράγει Κορκονείς για να τους “φυλάνε”.

Θέλετε να το πάω και ένα βήμα ακόμα πιο πέρα; Και ωφελιμιστικά να το δoυν, εντελώς με βάση την δική τους πάρτη, τον εαυτούλη τους βρε αδερφέ (μιας και ο εαυτός τους είναι το μόνο που αγαπάνε οι συγκεκριμένοι), αν είναι οκ με το να συμπεριφέρονται οι αστυνομικοί λες και είναι σερίφηδες σε γουέστερν και να κουβαλάει όπλο και εξουσία κόσμος που είτε είναι ακραία ρατσιστής, είτε έχει περάσει κάτι αστεία ψυχομετρικά, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει ούτε νεροπίστολο, ποιος τους εγγυάται ότι αυτός ο τύπος δεν θα το χρησιμοποιήσει και πάνω τους. Επειδή τον κοίταξαν κάπως, επειδή έκαναν μια περίεργη κίνηση ενώ πήγαιναν να βγάλουν την ταυτότητά τους, επειδή του φάνηκαν ύποπτοι, επειδή απλά δεν του άρεσε η φάτσα τους.

Και για να κλείσουμε την κοινωνιολογική κουβέντα και να την συνδυάσουμε λίγο και με πολιτική ανάλυση μιας και είμαστε κολλημένοι αριστεροί, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά, η δημόσια συζήτηση ξεκινά από το ίδιο σημείο…

  “Ήταν ένας κακός αστυνομικός; Ήταν μήπως μια άτυχη στιγμή;”. 

Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό. Πως γίνεται τέτοια περιστατικά επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, σε διαφορετικές χώρες. 

Πρόσφατα στις ΗΠΑ ήταν οι 2 νεκροί από πράκτορες της ICE ή λίγα χρόνια πιο πριν οι Φλόιντ. 

Σε εμάς ο Γρηγορόπουλος, οι Ρομά στο Πέραμα και την Θεσσαλονίκη, ο Καλτεζάς παλαιότερα. 

Στην Τουρκία ο Μπερκίν Ελβάν.

 Στο Λονδίνο πριν από 20 χρόνια περίπου ένας Βραζιλιάνος που δεν σταμάτησε στο μετρό σε αστυνομικό έλεγχο. Οι κοινωνίες διαφέρουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι στολές έχουν διαφορετικά χρώματα, όμως το μοτίβο επανεμφανίζεται. Μαύροι, ρομά, μετανάστες, φτωχοί, πολιτικοί διαδηλωτές, αναρχικοί ή άνθρωποι που βρίσκονται ήδη στο περιθώριο.

Μήπως τελικά αυτά τα περιστατικά δεν είναι μια απλή σύμπτωση; Μήπως η αστυνομική βία δεν προϊόν μερικών κακών αστυνομικών, αλλά συνέπεια του ίδιου του ρόλου της αστυνομίας; Αυτό γιατί η αποστολή της δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση του εγκλήματος. Είναι, πάνω απ' όλα, η προστασία της κρατικής τάξης και των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας. Και όταν μια κοινωνική ομάδα ή ένα πολιτικό κίνημα θεωρείται απειλή για αυτή την τάξη, η καταστολή γίνεται ευκολότερα αποδεκτή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός είναι δολοφόνος. Σημαίνει όμως ότι οι θεσμοί διαμορφώνουν συμπεριφορές. Όταν η εκπαίδευση, η επιχειρησιακή κουλτούρα και ο δημόσιος λόγος παρουσιάζουν ορισμένες ομάδες ως επικίνδυνες, ο αστυνομικός μαθαίνει να τις αντιμετωπίζει πρώτα ως ύποπτες και μετά ως ανθρώπους. Οι ρομά δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ένας βιομήχανος. Οι μαύροι σε πολλές δυτικές κοινωνίες δεν αντιμετωπίζονται όπως οι λευκοί. Ένας αναρχικός διαδηλωτής δεν αντιμετωπίζεται όπως ένας νεοναζί που ζητάει κεφάλια κομμουνιστών. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις δεν μένουν έξω από τα αστυνομικά τμήματα, αλλά εισέρχονται μαζί με τους ανθρώπους που υπηρετούν σε αυτά.

Παράλληλα, η ατιμωρησία λειτουργεί ως μηχανισμός αναπαραγωγής της βίας. Όταν οι έρευνες καθυστερούν, όταν οι ευθύνες σπάνια αποδίδονται ή όταν η υπέρμετρη χρήση βίας παρουσιάζεται εξαρχής ως νόμιμη αντίδραση, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ορισμένες ζωές αξίζουν λιγότερο από άλλες. Έτσι, η εξαίρεση κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα.

Και τέλος, η εξουσία δεν χρειάζεται να ασκεί συνεχώς βία. Αρκεί να γνωρίζουν όλοι ότι μπορεί να την ασκήσει. Αυτή είναι η βαθύτερη λειτουργία της καταστολής, μιας και δεν αφορά μόνο όσους χτυπιούνται ή σκοτώνονται, αλλά και όσους παρακολουθούν. Είναι ένα μήνυμα προς ολόκληρη την κοινωνία για τα όρια της αμφισβήτησης.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται μόνο με καλύτερη εκπαίδευση ή με αυστηρότερες πειθαρχικές ποινές. Αυτά μπορεί να περιορίσουν ορισμένες καταχρήσεις, αλλά δεν αλλάζουν τον βασικό προσανατολισμό ενός θεσμού που έχει σχεδιαστεί για να επιβάλλει την κρατική εξουσία. 

Όσο η κοινωνική ανισότητα, ο αποκλεισμός και η συγκέντρωση εξουσίας παραμένουν, η καταστολή θα αναζητά πάντοτε τους ίδιους ανθρώπους. Τις ίδιες κοινωνικές ομάδες. Όσους περισσεύουν, όσους αντιστέκονται και όσους αμφισβητούν.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος τράβηξε τη σκανδάλη. Είναι ποιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα παράγει ξανά και ξανά τις συνθήκες ώστε κάποιοι άνθρωποι να θεωρούνται περισσότερο αναλώσιμοι από άλλους. 

Όσο αυτή η ερώτηση μένει αναπάντητη, οι νεκροί θα αλλάζουν ονόματα, χώρες, χρώμα, αλλά όχι πρόσωπo.

Και για να κλείσω με έναν στίχο από τους Social Waste (Official) :

Σου γράφω απόψε που στα μάτια κοιταζόμαστε
Μήπωσ κι ενώσουμε επιτέλουσ τισ φωνέσ
Μήπωσ και αρχίσουμε και να συνενογιόμαστε
Μεσ στο ποτήρι μου ρακί και serefe
Βαρύ τσιγάρο και οι στάχτεσ στο τασάκι
Βαριά μασ λάβωσαν απόψε αδερφέ
Απόψε σκότωσαν ένα μου καρντασάκι

Θα τανε δε θα 'ταν 15
Λέει τον φωνάζανε berkin
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Κι ήταν καρντάσι από τα μέρη του nazim
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Τον δολοφόνησε η εκεί αστυνομία
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Η αδερφή του κράτουσ ήταν πάντα η βία

 

Τόσο ξεδιάντροπα το είπαν: Να πεθάνουμε λέει, για να μοιράσουν τα πετρέλαια και τα φυσικά αέρια...

Από Κυκλοθυμικός 2 ώρ. ·

Γεννήθηκες στην ρωγμή του χρόνου, 1990, στο «τέλος της ιστορίας», τότε που η επανάσταση δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μόνο ερείπια ενός μισογκρεμισμένου τοίχους, τότε που η ελευθερία –της αγοράς- είχε νικήσει, τότε που τέλειωνε οριστικά η τριλογία των παγκόσμιων πολέμων (πρώτος, δεύτερος, ψυχρός), στην εποχή των μεγάλων υποσχέσεων.

 Ποτέ στην ιστορία του ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο σίγουρος ότι βρήκε το κλειδί της ευτυχίας, ποτέ δε μπούκωσε με περισσότερες υποσχέσεις κι ελπίδες. 

Υποσχέσεις πάνω στα ράφια των σουπερμάρκετ, στις διαφημίσεις πίτσας, στα πρώτα παγκοσμιοποιημένα σήριαλ, στις κάννες των όπλων, στους δείκτες των χρηματιστηρίων, στα σύνορα που άνοιγαν, στις υπογραφές των διευρυμένων ενώσεων. 

Έγραφε η τσούλα η ιστορία πως ξοφλήσαμε. Τα μαρξιστικά βιβλία σκονίζονται στις βιβλιοθήκες και τα τραπεζάκια γεμίζουν με τα περιοδικά του Κωστόπουλου.

Για 18 χρόνια δεν ήμασταν παιδιά κι έφηβοι, αλλά παράλληλα πρότζεκτ έτοιμα να μονομαχήσουν, ήμασταν άλογα κούρσας που τα προετοίμαζαν για τις πιο σκληρές αρένες, τα σχολεία δεν ήταν παρά γυμναστήρια ιπποδρόμου. 

Ξεκοιλιασμένα στα παιδικά μας δωμάτια τα παιχνίδια, τα απογεύματα πέθαιναν στα μπαλκόνια μας χωρίς μια κλωτσιά στη μπάλα, χωρίς ένα ραβασάκι στο κορίτσι, χωρίς ένα κυνηγητό στην αλάνα, τα πολυδιαφημισμένα καλύτερα μας χρόνια ήταν μόνο βιομηχανικά απόβλητα και τοξικοί ρύποι, ανοιχτές πληγές. Διάβασμα, φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, δεξιότητες, ξανά διάβασμα, εξετάσεις, διαγωνίσματα, άγχος, κλάματα, φορτωμένες τσάντες. 

Εκκολαπτήρια γιάπηδων τα σπίτια μας, η ενήλικη ζωή που θα ερχόταν ήταν η εταιρική στοχοθεσία για διεύρυνση κερδών κι ανάπτυξη του ζωτικού χώρου μέσω της κοινωνικής κινητικότητας.

Εμείς δε θα δουλεύαμε όσο οι γονείς κι οι παππούδες μας, δε θα υποφέραμε τόσο, μα πριν προλάβουμε να ονειρευτούμε, μας έχωναν ξανά το κεφάλι μέσα στο νερό.

Και γίναμε ενήλικες και μπήκαμε στα πανεπιστήμια, στα μεταπτυχιακά και στα προγράμματα. Στο πρώτο έτος ένας μπάτσος μας σκότωσε τον Αλέξη. Μας καθησύχαζαν πως το περιστατικό ήταν μεμονωμένο, μα το τραύμα ήταν διαμπερές, είχε περάσει και τα δικά μας σώματα, αγγίζαμε το αίμα, το νιώθαμε στο στόμα μας.

Κι ύστερα ήρθαν τα μνημόνια. Δεν είχαμε προλάβει να τελειώσουμε τις σχολές. Όλα τα μεγάλα λόγια που μας υπόσχονταν τα έτρωγαν οι δαγκάνες από τα σκουπιδιάρικα, όλες μας οι θυσίες ξάπλωναν τεμαχισμένες στις χωματερές. Φταίγαμε, μας είπαν. 

Ήμασταν τεμπέληδες και γουρούνια, κλέβαμε και τρώγαμε μαζί, ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας.

 Γεννήθηκες Έλληνας θες θέρμανση, διακοπές και σπίτι; Πού ακούστηκε; Ο Ελβετός τι να ζητήσει δηλαδή; 

Έσωσαν τουλάχιστον τις τράπεζές τους κι ύστερα μας τιμωρούσαν για 10 χρόνια για παραδειγματισμό, να μας μαστιγώνουν να ακούνε τα ουρλιαχτά μας οι άλλοι Ευρωπαίοι και να παραμένουν καλά παιδάκια, να βγάζουν τον σκασμό να μην έρθει κι η σειρά τους.

Βγήκαμε σαν τρομαγμένα παιδιά από τις σχολές μας και συναντήσαμε υποκατώτατους μισθούς, διαλυμένα νοσοκομείο, ξεπουλημένο εθνικό πλούτο, σκισμένα εργασιακά δικαιώματα, φασίστες να γυρίζουν στους δρόμους και να σκοτώνουν αδέρφια μας, ρημαγμένη αγορά εργασίας, ανεργία, φοροληστείες και χαράτσια, αστέγους, μισθούς που καταβάλλονταν αν κι εφόσον, ένα κίνημα ξεπουλημένο από την πρώτη φορά Αριστερά. 

Οι παρέες μας διαλύθηκαν, άλλος στην Αμερική, άλλος στην Αγγλία, άλλος στην Σλοβακία, άλλος στην Τσεχία, άλλος στην Γερμανία, άλλος στην Σουηδία, άλλος στα καράβια.

Και μόνο μιαν ερώτηση ακούνε όλη την ώρα
Αν θα γυρίσουν κάποτε ή τώρα

Παγώνει τότε η φωνή και η στιγμή που ζούμε
Μέχρι να βγει απ' το στόμα το θα δούμε

Κι ύστερα η πανδημία. Τα νιάτα μας κλειδώθηκαν μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα. 

Τα λεφτά για νοσοκομεία και ΜΜΜ φαγώθηκαν, οι νεκροί αυξάνονταν, αλλά ήμασταν καλύτερα από το Βέλγιο, για λίγο, μετά δεν ήμασταν καλύτερα από κανέναν. 

Ο ιός περνούσε όταν ήταν να πάμε στις δουλειές μας κι όταν έρχονταν οι τουρίστες κι εμφανιζόταν ξανά όταν γυρίζαμε σπίτι, όταν θέλαμε να δούμε τον άνθρωπό μας, όταν θέλαμε να χαιρετίσουμε τους γονείς μας. 

Στα περιφερειακά νοσοκομεία δε σώθηκε κανείς, δεν έβαλαν ούτε ένα λεωφορείο παραπάνω, οι διάδρομοι έγιναν εντατικές κι η αστυνομία γύριζε στους δρόμους να σπάσει στο ξύλο όποιον έβγαινε να πάρει μια ανάσα. Όσοι δεν χάθηκαν από τον ιό, χάθηκαν από την ψέκα. Βυθίστηκε ο κόσμος στο σκοτάδι, τυφλώθηκε.

Τέλειωσε κι η πανδημία κι ήρθε η ώρα να πληρώσουμε τα σπασμένα. 

Η μια κρίση ενωνόταν με την άλλη από το 2008 σε ένα ιδιότυπο γαϊτανάκι γύρω από το λαιμό μας. 

Τώρα πληθωρισμός, καρτέλ και φτώχεια. 

Τώρα που η πραγματική ανάπτυξη παγώνει, ο πλούτος συγκεντρώνεται πιο άπληστα, πιο γρήγορα, πιο βίαια σε δέκα τσέπες και για εμάς δε μένει ψίχουλο, τώρα οι ανταγωνισμοί κορυφώνονται, η Αμερική έχει ισχυρούς εχθρούς κι ο θρόνος της έχει πιτσικάρει.

Είδαμε νέους πολέμους, είδαμε νέα προσφυγιά, είδαμε εμφυλίους, είδαμε απειλές για πυρηνικά ολοκαυτώματα, είδαμε και βλέπουμε σε live εικόνα την γενοκτονία και το πετσόκομμα ενός ολόκληρου λαού. 

Η μια χώρα μετά την άλλη είτε βυθίζεται στο χάος του πολέμου είτε μεταφέρεται –με δημοκρατικές διαδικασίες βεβαίως βεβαίως- στο νεοφασιστικό τόξο.

Κι έρχονται αυτοί που όταν ήμασταν παιδιά μας προετοίμαζαν για άλογα κούρσας, που όταν γίναμε φοιτητές μας σκότωσαν το μέλλον, που όταν βγήκαμε στην δουλειά μας έστειλαν στο εξωτερικό και μας έκαναν σκλάβους σε σύγχρονες φάμπρικες, που όταν τριανταρίσαμε μας πέταξαν σε μια φτώχεια που δεν τελειώνει, σε μια πείνα που απλώνεται σαν χολέρα, αυτοί ντε που μας πατάνε το κεφάλι με το πόδι τους, που μας αρμέγουν όσο τριγυρνάμε ζωντανοί νεκροί σε μποντιλιαρισμένους δρόμους, αυτοί που ζούνε σε βίλες εκατομμυρίων, που κινούνται με υπερπολυτελή αμάξια και κότερα, που κάνουν πάρτι εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, που ένα γεύμα τους κοστίζει όσο ο ετήσιος προϋπολογισμός μας, που πνίγονται στις κόκες και στις βίζιτες με τα κουστουμάκια της τελευταίας λέξης της μόδας να μας πουν τι; 

Τι γαμώ τον καπιταλισμό τους; 

Να πεθάνουμε λέει, να εθιστούμε στους τάφους λέει, να φάμε σφαίρες στο κεφάλι, λέει, για να κάνουμε πολέμους, λέει. 

Και μετά να μας βάλουν μια σημαία στο φέρετρο, την ελληνική ή της ΕΕ. Δίνουν κι επιλογή. 

Να πεθάνουμε για να μοιράσουν τα πετρέλαια και τα φυσικά τους αέρια κι αν δεν πεθάνουμε μετά να γίνουμε ξανά σκλάβοι στα εργοστάσια και στη βιομηχανία τους. Τόσο ξεδιάντροπα το είπαν, τόσο ανοιχτά.

Ακούστε, όμως, τι γίνεται. Όντως η ιστορία πολλές φορές έχει γραφτεί έτσι, άλλα κάποιες φορές έχει γραφτεί κι αλλιώς.

 Κι αν όντως έχουμε φτάσει σε αυτό το τέλμα που πρέπει να πάρουμε τα όπλα και να εθιστούμε στα φέρετρα υπάρχει κι άλλος τρόπος, κι άλλος δρόμος. 

Αντί να σκοτωνόμαστε εμείς στο ριπίτ για να γίνεστε πιο πλούσιοι κι ισχυροί μέχρι να κάνετε ένα οικολογικό ολοκαύτωμα και να πεθάνει όλος ο πλανήτης, να σκοτώσουμε εσάς, ό,τι σας έχει γεννήσει, ό,τι σας διατηρεί, όποιο σκυλί γαυγίζει για πάρτη σας, όποια γλώσσα σας γλείφει, όποια αρχή κι όποιο νόμο σας προστατεύει. 

Γιατί όσους πολέμους κι αν υπόσχεστε, ο πραγματικός πόλεμος είναι ήδη εδώ, είναι ο ταξικός, κι είμαστε όλοι θύματά του, πραγματικός εχθρός μας είναι το Κεφάλαιο, κι αδέρφια και σύντροφοι μας δεν είναι όσοι έχουν την ίδια γλώσσα και την ίδια ταυτότητα, αλλά όσοι έχουν την φωτιά των κολασμένων στην καρδιά τους.
Εσείς έχετε να χάσετε τα πάντα, εμείς μόνο τις αλυσίδες μας. Θα σας σαρώσουμε και θα λευτερωθούμε.

 Το έχουμε ορκιστεί στα παιδιά μας, στους αγέννητους, στα ζώα, στα φυτά, στις θάλασσες, στους προγόνους μας, στους αντάρτες και στους ποιητές μας.

Ξαναβγάζουν τα Μαντρόσκυλ@ τους ? #ΕΧΟΥΝ_ΖΟΡΙΑ

Semina Digeni

16 ώρ. ·

Πρόκληση για το λαϊκό αίσθημα και τα θύματα της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής αποτελούν η απόφαση για αποφυλάκιση των Παππά - Παναγιώταρου, καθώς και η αντίστοιχη εισαγγελική πρόταση για τον Ηλία Κασσιδιάρη.

Για άλλη μια φορά, φανερώνεται η επιείκεια της αστικής δικαιοσύνης απέναντι στην εγκληματική ναζιστική δράση. 

Η διαφορετική, πιο ευνοϊκή μεταχείριση των εγκληματιών ναζιστών έχει αποκαλυφθεί ήδη από τις ιδιαίτερα χαμηλές ποινές που τους επιβλήθηκαν πρωτόδικα. Η απόφαση για αποφυλάκισή τους αποτελεί απαράδεκτη προσπάθεια “ξεπλύματος” των εγκληματικών πράξεών τους και δεν είναι τυχαίο ότι έρχεται ενώ είναι σε εξέλιξη η διαδικασία στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο για την αύξηση αυτών των ποινών.

Κι όλα αυτά την ίδια ώρα που το αστικό κράτος και η δικαιοσύνη εντείνει την καταστολή απέναντι στους εργατικούς λαϊκούς αγώνες, όπως συμβαίνει με τις συλλήψεις απεργών, τις αποφάσεις που βγάζουν παράνομες τις απεργίες, τις πειθαρχικές διώξεις σε εκπαιδευτικούς, τις προσαγωγές ακόμα και νέων παιδιών επειδή εξέφραζαν την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό. Όταν δηλαδή ενισχύεται η προσπάθεια από το αστικό κράτος να επιβάλλει “σιγή νεκροταφείου”, σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας.

Οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να βρίσκονται σε επαγρύπνηση. Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να τρέφουν στο αστικό κράτος και τους θεσμούς του για την αντιμετώπιση του φασισμού – ναζισμού. Μόνο το οργανωμένο – εργατικό λαϊκό κίνημα μπορεί να στείλει το φασισμό, μαζί με το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα που τον γεννά, εκεί που τους αρμόζει: στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.
#ΚΚΕ

#ΓΙΑ_ΤΟ_ΕΓΚΛΗΜΑ -ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ? #12_1_23_ΔΕΙΤΕ_ΤΙΣ_ΔΙΑΦΟΡΕΣ

 

Ninetta Altani:
Ειλικρινά καταλαβαίνω πόσο άσχημο συναίσθημα είναι να σε πουλάει το κόμμα σου...δηλαδή να σε κρεμάει...
Καταλαβαίνω την απαγοητευση που νοιώθουν οι άνθρωποι που πουλήθηκαν από το κόμμα τους...
Εγώ δεν έχω υπογράψει συμβόλαιο 100 ετών με το κόμμα μου...άμα θέλω δεν το ξανά ψηφίζω...
Είμαι ήρεμη όμως που ό,τι μπορεί κανει...χαίρομαι μέχρι τώρα να λέω ψηφίζω ΚΚΕ γιατί ξέρω ότι δε θα με πουλήσει...
Τι να κάνω...να μην πω ότι το ΚΚΕ αντιστάθηκε στο ξεπούλημα των τρενων;
Τι να κάνω τώρα εγω που ο Κατσωτης βουλευτής του ΚΚΕ έφερε στη Βουλή το θέμα του τρενου λίγες ημέρες πριν τις δολοφονίες;!
Να μην το λέω για να μην πικραινονται οι άνθρωποι που επένδυσαν σε λάθος βουλευτες;
Πώς να πω φταίνε τα κομματα;
Ξου ξου τα κόμματα...
Οι επιλογές των κομμάτων φταίνε...οχι τα κόμματα ως κόμματα...

Δες ημερομηνία...:

ΠΟΛΥΝΕΚΡΟ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Ολες οι εξελιξεις απο την τραγωδια στα Τεμπη (VIDEO - ΦΩΤΟ)

ΕΝΑ «ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΟ» ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΕ

12/1/23 - Μία δραματική προειδοποίηση του ΚΚΕ στη Βουλή για το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στα Τέμπη (VIDEO)

Είμαστε στις 12 Ιανουαρίου 2023 στη Βουλή. Δύο μήνες σχεδόν πριν το έγκλημα στα Τέμπη. Στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής διεξάγεται συζήτηση για το νομοσχέδιο του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών «Θεσμικό πλαίσιο για τη διερεύνηση αεροπορικών και σιδηροδρομικών ατυχημάτων και την ασφάλεια των μεταφορών». Εκ μέρους του ΚΚΕ τοποθετείται στην επιτροπή ο βουλευτής του Κόμματος Χρήστος Κατσώτης.

Δυστυχώς τα όσα τόνισε τότε το ΚΚΕ στη Βουλή επιβεβαιώνονται ανατριχιαστικά σήμερα, στη σκιά του εγκλήματος στα Τέμπη. Ένα αποκαλυπτικό “κατηγορητήριο” για την πολιτική της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης, της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντιμετωπίζει σταθερά ως ΚΟΣΤΟΣ την πρόληψη την προστασία από σιδηροδρομικά - και όχι μόνο - δυστυχήματα!

Καταγράφουμε ορισμένες από τις επισημάνσεις του βουλευτή του ΚΚΕ Χρήστου Κατσώτη:

- Για το δίκτυο και τη σιδηροδρομική γραμμή του ΟΣΕ:

“Eπίσης, σοβαρή είναι η κατάσταση και στο δίκτυο και τη σιδηροδρομική γραμμή του ΟΣΕ. 

Τεράστιους κινδύνους εγκυμονεί η μη τήρηση Κανονισμών ασφαλείας, λειτουργίας και κυκλοφορίας των αμαξοστοιχιών. Ενδεικτικά, η Ομάδα Επισκευής Γραμμής, που είναι σε λειτουργία και πρέπει να αποτελείται από 5 άτομα, πολλές φορές είναι μόνο με δύο ή ακόμη και με έναν.

Ακόμα, δεν τηρούνται οι απαραίτητοι χρόνοι ή μπορεί να γίνονται εργασίες σε ένα ηλεκτροδοτούμενο δίκτυο χωρίς διακοπή ρεύματος.
Χαρακτηριστική, είναι επίσης, η έλλειψη σηματοδότησης όπως, για παράδειγμα, στο κομμάτι της γραμμής Οινόη-Τιθορέας που έγινε το ατύχημα με τους 20 ανθρώπους που τραυματίστηκαν την περίοδο των χιονοπτώσεων το 2022.

Εκκρεμεί επίσης εδώ και πολλά χρόνια η συνολική εγκατάσταση και λειτουργία ηλεκτρονικών συστημάτων ασφαλείας.
Όλα αυτά είναι σοβαρά ζητήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν, για το θέμα της ασφάλειας της πρόληψης που λέμε συνολικά”

-Για το πλαίσιο διαχείρισης των ατυχημάτων και τα πορίσματα που καταλήγουν πάντα στο “ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΛΑΘΟΣ”

“Προέχουν όλα εκείνα τα μέτρα, ώστε να μη γίνεται το ατύχημα ή το δυστύχημα. Δεν πρέπει να διερευνώνται τα ατυχήματα;

Βεβαίως και πρέπει να διερευνώνται. Ευθύνες όμως θα αποδίδονται και σε ποιον;

Ποια είναι η συνήθης κατάληξη των πορισμάτων; ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΛΑΘΟΣ!

Όπως αναφέρεται και στο άρθρο 32: «Οι συστάσεις ασφάλειας δεν συνιστούν τεκμήριο υπαιτιότητας ή ευθύνης σε περίπτωση ατυχήματος ή σοβαρού συμβάντος».

Αυτό ακριβώς αναφέρεται στο άρθρο!

Πόσες διερευνήσεις, αλήθεια, κατέληξαν στο συμπέρασμα για ευθύνες των εταιρειών, είτε κατασκευής, είτε διαχείρισης;

Τι σημαίνει, αλήθεια, εχεμύθεια για θέματα που χαρακτηρίζονται ως απόρρητα; Τι σημαίνει αυτό; Αποσιώπηση.

Στα πλαίσια της κυριαρχίας των μονοπωλιακών ομίλων αποκρύπτεται ή μειώνεται η ευθύνη τους, μεταφέροντας τα ατυχήματα ή τα δυστυχήματα σε “ανθρώπινο λάθος”.

- Για τις συνέπειες της πολιτικής της ΕΕ για την “απελευθέρωση των μεταφορών” στην ασφάλεια και τις εργασιακές συνθήκες στους σιδηρόδρομους

“Η Ευρωπαϊκή Ένωση ολοκλήρωσε την απελευθέρωση των σιδηροδρομικών μεταφορών και την παράδοσή τους στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Αφαίρεσε τα τελευταία εμπόδια για τη διασύνδεση του σιδηροδρομικού μεταφορικού έργου στα κράτη μέλη. Εναρμονίζει τα πλαίσια κάθε χώρας υπό τον Οργανισμό Σιδηροδρόμων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα εκδίδει και ευρωενωσιακά πιστοποιητικά ασφαλείας, παραμερίζοντας αυτά των κρατών μελών.

Οι κανονισμοί υγιεινής και ασφάλειας εργαζομένων και επιβατών θα χειροτερεύουν, όπως και οι όροι εντατικοποίησης της δουλειάς για την κερδοφορία των επιχειρήσεων με την επίκληση της μείωσης του διοικητικού κόστους, ενώ οι τιμές των εισιτηρίων γίνονται πιο τσουχτερές.

Ολοκλήρωσε τον τεμαχισμό του σιδηροδρομικού μεταφορικού έργου, διαχωρίζοντας το δίκτυο των υποδομών, το οποίο παρέμεινε στο κράτος, από το κερδοφόρο μεταφορικό έργο που παραδόθηκε στους επιχειρηματικούς ομίλους.

Οι εργαζόμενοι -όπως και οι επιβάτες- ζουν τα «καλά» της απελευθέρωσης και της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρόμου. Οι εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με την εντατικοποίηση, που μεταφράζεται σε 28 με 29 μέρες δουλειά το μήνα, με ελάχιστα ρεπό και με τις καθημερινές ώρες δουλειάς να φτάνουν τις 11.

Θυμίζουμε ότι, το 2019, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, θεσμοθετήθηκε η διευθέτηση με συνεχόμενη εργασία 9 ημερών -κάτι που δεν καταργήσατε και εσείς, διότι βολεύει τους νέους επιχειρηματικούς ομίλους.

Η συσσωρευμένη κόπωση των εργαζομένων στρώνει το έδαφος για ατυχήματα. Επιπρόσθετα, πολλές φορές, οι εργαζόμενοι καλούνται να κάνουν εργασίες που δεν αφορούν το αντικείμενό τους και χωρίς να έχουν την απαραίτητη εξειδίκευση και εκπαίδευση -με ότι σημαίνει αυτό, συνολικότερα, για το ζήτημα της ασφάλειας.

Όμως και ο μηχανολογικός εξοπλισμός δεν συντηρείται, διότι δεν ελέγχεται σωστά.”

Δείτε ολόκληρη την τοποθέτηση του βουλευτή του ΚΚΕ:

Aν Δεν βαριέσαι 
από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα διάβασε: 

Ο δρόμος γράφει τη δική του ιστορία

Εν αρχή ην το χάος. 

Που κάποιος πρέπει να το οργανώσει και να μπει μια τάξη -εργατική, κατά προτίμηση και κατ’ ανάγκη. Όχι κάποιος ξένος, έξω απ’ τον κόσμο, με θεία χάρη και μαγικό ραβδάκι. Αλλά ένα υποκείμενο που θα δει την κίνηση των πραγμάτων, τους νόμους που την ορίζουν και θα σπάσει τον νόμο της αδράνειας, για να φτάσουμε στη φυσική ροή των πραγμάτων, που είναι ασφαλώς ο κομμουνισμός, σύμφωνα και με τους κλασικούς. Κλασική Συμφωνία νούμερο 3, με σφυριά και δρεπάνια, σε ρε ελάσσονα.

Εν αρχή ην ο λόγος. Δηλαδή η οργάνωση. Πάντα υπάρχουν καλοί λόγοι να οργανωθείς. Να γεμίσεις τα κενά σου, τις αιτίες που σε αφήνουνε μισό. Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι παρέες, οι φιλίες, ο έρωτας -που είναι μια μικρή επανάσταση. Και αν λείπει σε κάποιον η συντροφικότητα, ας γραφτεί στην ΚΝΕ -ή απευθείας στο κόμμα. Η συλλογικότητα, το κλίμα, ο ενθουσιασμός (οργανωθείτε, μας λέγανε), το τρέξιμο, οι χρεώσεις, η περιφρούρηση, εξόρμηση τα ξημερώματα, αφισοκόλληση ως τα μεσάνυχτα (θα γνωρίσετε ένα ευχάριστο, συντροφικό περιβάλλον, μας λέγανε). Αλλά ο βασικός λόγος είναι η έλλογη δράση, συλλογική και σχεδιασμένη, με ένα σκοπό που γεμίζει τη ζωή μας νόημα -κι αν δεν προσέξεις, το έχασες.



In memoriam Plasticobilism

Στα μάτια των άλλων μπορεί να είμαστε όλοι ίδιοι. Πάντα σου φαίνονται όλα ίδια, αν σε αφήνουν αδιάφορο: οι μέρες, οι πόλεις και οι άνθρωποι, τα τοπία, τα τραγούδια στο ραδιόφωνο, το φαγητό που τρως, τα κόμματα...

Λένε πως είμαστε όλοι «κομματόσκυλα». Αλλά σκύλος από σκύλο διαφέρει. Άλλο να είσαι πιστός -σε αξίες και ιδανικά-, ο καλύτερος φίλος του λαού και του ανθρώπου -όταν δεν είναι αφηρημένος και άσφαιρος ουμανισμός. Κι άλλο να είσαι το μαντρόσκυλο των αφεντικών και να στέκεις σούζα μπροστά τους. Ή να αλυχτάς ολημερίς στα κανάλια, σαν σκυλί του πολέμου, να σκυλεύεις τους νεκρούς, τις οικογένειες των θυμάτων, να αφοδεύεις απ’ το στόμα και να κατουράς σε κάθε γωνία την κοινή λογική -μέχρι και ο Κανάκης έβγαλε το λουράκι του και τους κρεμά στα μανταλάκια.

Θέλουν να μη σηκώσουμε ποτέ κεφάλι και την ουρά απ’ τα σκέλια, να μείνουμε σκυλάκια του καναπέ, διακοσμητικά στο φόντο της ιστορίας -που γράφουν άλλοι ερήμην μας και εις βάρος μας. Να χαζεύουμε στημένους σκυλοκαβγάδες στο κυνοβούλιο και να τρωγόμαστε σαν τον σκύλο με τον σκύλο για τις ράτσες μας. Να μη διεκδικήσουμε πίσω τη ζωή μας, τον Πλούτο που παράγουμε.

Να μην έχουμε καν (ταξικό) ένστικτο, σαν τα συμπαθή τετράποδα. Γιατί άλλο να μη δαγκώνεις το χέρι που σου δίνει να φας -από το φαγητό που φτιάχνεις- και άλλο να φιλάς ευλαβικά το χέρι που σου παίρνει την μπουκιά από το στόμα. Το είδος μας ξόδεψε πολλά εκατομμύρια χρόνια πριν σταθεί όρθιο στα δυο του πόδια, για να το ξαναγυρίσουμε τόσους αιώνες πίσω.

Ω εποχή, μου θυμίζεις τον Καίσαρα
Και οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν
Και όσο γερνώ, περπατώ με τα τέσσερα...
(...)
Μας ξεκληρίζουν με τρένα βρουμ-βρουμ
Για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ

Βασικά στα μάτια των άλλων είμαστε όλοι σύντροφοι -κι ας μην τρέμουμε όλοι από οργή για την αδικία. 

Επιρροές και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια, μούσια τζίβες μοϊκάνες, τόσοι μουσάτοι και ούτε μια επανάσταση.

Θες να κρυφτείς και η λογική δε σε αφήνει, όταν ανοίγει κουβέντα -στη δουλειά ή σε μια άσχετη παρέα. 

Στην πρώτη σύνθετη, πολυσύλλαβη λέξη (όχι απαραίτητα «λυκοσυμμαχία») έχεις δώσει στίγμα και βιογραφικό. Στην πρώτη νύξη για τον άθλιο μισθό, κάποια άδεια ή ένσημο που σας φάγανε, για το ωράριο και την κυριακάτικη αργία, γενικώς για κάποιο δικαίωμα ή αυθαιρεσία, τότε προάγεσαι -στη φαντασία τους πάντα- αυτομάτως σε ανώτερο κομματικό στέλεχος με μηχανισμό. Και η ειρωνεία είναι πως δεν έχεις μιλήσει ακόμα για κάποια γενική πολιτική εξέλιξη, κάποιο νομοσχέδιο, για ταξική πάλη, τα κέρδη του αφεντικού, τον ρόλο της ΓΣΕΕ, για το σωματείο ή για μια απεργία.

Κάποτε ο Βλαδίμηρος έλεγε πως το ταβάνι του συνδικαλιστικού αγώνα είναι ο τρεϊντγιουνιονισμός -δηλαδή ρεφορμιστικό.

 Σήμερα αν μιλήσεις για τρεϊντγιουνιονισμό θα σε κοιτάξουν σαν εξωγήινο, κι αν τους πεις να οργανωθούν στο σωματείο, το ίδιο -δεν ήταν η μετάφραση της λέξης το πρόβλημα. Κάθε αντίστοιχη αναφορά σου δίνει αυτομάτως -στο μυαλό τους- κομματικό βιβλιάριο, και ας μην είσαι καν μέλος.

Τους βλέπεις να μπερδεύουν το κόμμα με το σωματείο, τα σωματεία μεταξύ τους, το εργοδοτικό με το ταξικό, τη ΓΣΕΕ με την ΑΔΕΔΥ, την απεργία με την επίσχεση -τρίβεις το μούσι, βυθίζεις το πρόσωπο στην παλάμη, βουτάς στη χύτρα με την απελπισιά, κι ύστερα σου φαίνεται περίεργο που δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν το ΚΚΕ (μ-λ) από το ΜΛ-ΚΚΕ και τα ψηφοδέλτια πριν την κάλπη (που να ήξεραν κιόλας πως από εκεί ξεπήδησε και η ΟΑΚΚΕ, που την λάτρευαν τα κανάλια, πριν μείνει μόνη της στον ανένδοτο ενάντια στα «πουτινάκια»*), ή την Αρας με την Αρις και την Αραν με την Αρεν, που έφτιαξαν λέει τη Ρεβάνς -που εγώ ήξερα ότι είναι συγκρότημα- και νιώθεις κάπου να την έχεις πατήσει -σαν τον Κηλαηδόνη- και πνευματικά κουρασμένος για να συνεχίσεις να παρακολουθείς τον χώρο.


(*Αν και την αναρχοπολακική ανάλυση του ΜΛ-ΚΚΕ για το κόμμα που εστιάζει στην Hellenic Train για να βγει λάδι η κυβέρνηση (!) και για την εξεταστική, δεν έχει πολλά να ζηλέψει από την παραφροσύνη της ΟΑΚΚΕ.
Αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα μας).

Ποια είναι η διαφορά του οργανωμένου μέλους από τον οπαδό, ψηφοφόρο, τη βάση -πες το όπως θες, μην κολλάμε στη λέξη; Μα κάποιοι πρέπει να κάνουν το μέτωπο, να κόβουν κουπόνια, να βγαίνουν τα πλάνα -Ριζοσπάστη, οικονομική ενίσχυση, εισιτήρια του Φεστιβάλ. Πώς θα γίνουν όλα αυτά αν ήμασταν όλοι οργανωμένοι;

Σύντροφοι και φίλοι, ας συμμαζευτούμε. Και να το μαζεύουμε. Υπάρχουν διάφορες διαφορές μεταξύ μέλους και επιρροής. Είναι τελείως διαφορετικό, εκτός απ’ τις φορές που δεν είναι. Μια στενή επιρροή, που τρέχει παντού και είναι μέσα σε όλα όσα πρέπει να είναι, θα οργανωθεί αργά ή γρήγορα. Στον αντίποδα, ένα μέλος (απο)κομμένο από όλους και από όλα, παρκαρισμένο σε κάποια συνοικία (τα λεωφορεία, κόκκινη πόλη μες στο αγιάζι), το χωρίζει μάλλον τυπική απόσταση από τους απέξω και οσονούπω καμία -θα βρεθεί κι αυτός απέξω.

Εδώ θα κολλούσε ίσως μια αναφορά στην ιδιότητα του κομμουνιστή, με όνομα βαρύ σαν ιστορία, που δεν μπορούν πολλοί να το σηκώσουν και δεν το δέχονται όλοι εύκολα για τον εαυτό τους -ούτε καν τα μέλη. Φαντάσου να σε θεωρούν βαμμένο κομμούνι στη δουλειά και εσύ να κοκκινίζεις από ντροπή, να το λογίζεις ως παράσημο, αλλά να μην το δέχεσαι -δε σου αξίζει τέτοια τιμή- ούτε και θες να φανεί όμως πως το απ-αρνείσαι και το προδίδεις -την τρίτη φορά ακούς κοκόρια και βλέπεις μπροστά σου, σαν όραμα, το σήμα του ΚΚ Βενεζουέλας, κι ας λάλησαν κάποιοι σφοι και πήγαν με τον εχθρό τους.

Αλλά πάει μακριά η βαλίτσα και χάνεται η Ιθάκη με τους συντρόφους (του Οδυσσέα) στον ορίζοντα. Λοιπόν, η βασική διαφορά είναι ότι μια επιρροή έχει περίπου το «ακαταλόγιστο». Μπορεί να κάνει και να λέει ό,τι θέλει, αρκεί να μην υπονοεί πως τα λόγια κι οι πράξεις της εκφράζουν κάτι άλλο πέρα από τον εαυτό της. Μπορώ να λέω το μακρύ και το κοντό μου, να εκφράζω δημόσια επιφυλάξεις ή και διαφωνίες, αλλά αυτές ανήκουν σε εμένα -και στα όνειρά μου- και ό,τι πω το χρεώνομαι προσωπικά, χωρίς να το φορτώνω σε άλλη καμπούρα -πόσο μάλλον στο κόμμα.

Μπορώ να αντιδρώ και να μιλάω όπως θέλω. Να φέρομαι αυθόρμητα, να είμαι συνειδητά αυθόρμητος ή αυθόρμητα συνειδητός, να μην καταπιέζομαι, να μη φιλτράρω τα λόγια μου, να μην αναγκάζομαι να επιλέξω προσεκτικές διατυπώσεις, για να μη θιχτεί κανείς. Και όταν ακούω-διαβάζω βλακείες -εκτός από τις δικές μου, που είναι δύσκολο να τις αναγνωρίσω-, μπορώ να απασφαλίσω ελεύθερα. Δεν είμαι μέλος και το κέφι μου θα κάνω -και θα πω και μια κουβέντα παραπάνω, τζάμπα είναι.

Αν σου λένε «έξω τα κόμματα», ρωτάς «από πότε είναι αυτοί οι αγανακτισμένοι;». Και ψιθυρίζεις τον στίχο από τον κυρ-Παντελή «μακριά από κόμματα, μη βρεις μπελά». Κι αν δεν ξέρουν τον Τζαβέλα, ξανακάνεις τον Μπέζο: «παντελής έλλειψη γνώσεων. Πα-ντε-λής» -και δεν εννοεί τον Βούλγαρη, Δημητρούλα. Και στο καπάκι τους ρωτάς τι ψήφισαν, για να τους δεις να κομπιάζουν και να αλλάζουν χρώματα -σαν τα πουκάμισα και τις πεποιθήσεις τους.

Άμα σου πουν ότι η απεργία καπελώνει τη συγκέντρωση, ρωτάς το ξυπνοπούλι απέναντι: «Και όσοι δουλεύουν, πώς θα πάνε στη συγκέντρωση, ρε μεγάλε, άμα δεν έχει απεργία»; Κι αν κάποιος φοβάται μη τυχόν βρέξει και μη στάξει, τον φτύνεις (μην τον ματιάσεις) και του λες πως ψιχαλίζει. Κι αν φοβάται να απεργήσει, του λες πως αν φοβάσαι μη σε πετάξουν στον δρόμο, η μόνη λύση είναι να κατέβεις εσύ εκεί να διαδηλώσεις. Ο δρόμος είναι ο καλύτερος γιατρός - ειδικός για τέτοιες φοβίες -και ας μην έχει γραφεία και φακελάκια, με ψηφοδέλτια...

Έτσι κι αλλιώς τα περισσότερα δεν είναι αυθόρμητες σκέψεις και απορίες. Αναπαράγουν αυθόρμητα την κυρίαρχη ιδεολογία, ό,τι έμαθαν από τα κανάλια και από μια ζωή με σκυμμένο κεφάλι. Δε χρειάζεσαι αστική ευγένεια -ούτε οτιδήποτε αστικό. Δε νιώθεις υποχρεωμένος να τους κερδίσεις, να σηκώσεις το βάρος των δικών τους αντιφάσεων, να μην πληγωθούν που θα τους σιχτιρίσεις -λες και είσαι ιεραπόστολος της επανάστασης.

Δεν έχεις μεγάλες προσδοκίες από τους άλλους. Δεν τους φοβάσαι -δε σ’ αγαπούν-, δεν ελπίζεις τίποτα, είσαι λέφτερος -αλλά στα λόγια. Πραγματική ελευθερία είναι η συνείδηση της αναγκαιότητας να τους πείσεις να κατέβουν όλοι στον δρόμο. Το έχεις συνειδητοποιήσει, αλλά δε θα σκάσεις κιόλας -το αφήνεις για τους οργανωμένους. Ας τους καλοπιάσουν τα μέλη -όλο μέλι-μέλι, με προοπτική την τηγανίτα. Με αγάπη, τρυφερότητα και Προδέρμ -ή μαλόξ για τα χημικά-, με απλά γλυκά λογάκια, όπως θα τα έλεγαν σε ένα μικρό παιδί, που κάνει τα πρώτα βήματα στον στίβο του αγώνα.

Κι ευτυχώς που υπάρχουν οι σφοι, να τρέχουν και να αντέχουν, να θέλουν καινούρια παπούτσια και νέο στομάχι με όσα περνάνε, να είναι παντού, να πείθουν κόσμο, να του μάθουν να σκέφτεται -τι είναι αυτό που βλέπει-, να φτάνει σε αφαιρέσεις και λογικά συμπεράσματα -γιατί συμβαίνει και πώς θα αλλάξει.

Τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει ο δρόμος, που είναι το μεγαλύτερο σχολείο -και χωρίς χορηγούς. Θα τους βοηθήσει να αποκτήσουν πείρα, κριτήριο, να αναζητήσουν μορφές οργάνωσης, να εκτιμήσουν τη δική μας οργάνωση, να την πλουτίσουν με νέες ιδέες -κι ας φαίνονται παράξενες. Καλύτερα αυτό το δημιουργικό χάος -που κινείται και ξέρει πού θέλει να πάει- παρά η συνήθης ρουτίνα μας, με τα ίδια άτομα και το ίδιο τελετουργικό -κι όταν όλα φαίνονται ίδια, ίσως γίνονται και αδιάφορα.

Στον δρόμο θα μάθουν «τι μας κρύβουν», κρυμμένα μυστικά που αγνοούσαν τόσα χρόνια, μακριά από το κίνημα. Κάθε διδακτική ώρα θα μετρά για εξάμηνο, κάθε πορεία με ένα μάθημα ζωής. Θα ξεκινήσουν από την αρχή, με εντατικά μαθήματα, να καλύψουν τα κενά -δε θα τα γεμίσουν όλα, αλλά θα είναι πολύτιμη γνώση και παρακαταθήκη.

Η συγκέντρωση θα ανάψει και όλα θα είναι συνειδητά. Κι αυθόρμητα μαζί. Αυτή η συνύπαρξη που κάνει τη διαφορά και πυκνώνει τον ιστορικό χρόνο, τον κατεβάζει πηχτό στον δρόμο -που γράφει πάντα τη δική του ιστορία.

Σκέφτομαι και γράφω από το Μπρεζνιεφικό απολίθωμα στις 12:24:00 μ.μ.