Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιουλιανός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιουλιανός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

ΤΑ «ΝΕΑ iPhone» και «Η ΔΟΥΛΕΙΑ -που τα- ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ»!!!

Προειδοποίηση: Πάρε το ηρεμιστικό Σου και κάτσε να διαβάσεις, να μάθεις πως λειτουργεί την σήμερον ημέρα ο Καπιταλισμός 


Το iPhone και οι κατσίκες της Amazon


«Σε αυτόν τον αγώνα (σ.σ. της ζωής) ο πιο δυνατός, ο πιο ικανός κερδίζει, ενώ ο λιγότερο ικανός ο αδύναμος χάνει. Αυτό που βοηθάει τον άνθρωπο να ζήσει ή να συντηρηθεί ενάντια στον κόσμο των ζώων δεν είναι οι αρχές της ανθρωπιάς αλλά ο σκληρός αγώνας».
Φιλελεύθερες απόψεις από 
τον Αδόλφο Χίτλερ
(Laurence Rees The Nazis: A Warning from History Εκδόσεις BBC Books)

Είναι γνωστό ότι στο φασιστικό Γερμανικό στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς, αλλά και σε όλα τα άλλα στρατόπεδα τα οποία μηχανοργάνωσε η αμερικανική πολυεθνική ΙΒΜ, οι ιθύνοντες είχαν αναρτήσει μια μεγάλη επιγραφή που έγραφε: 

«Η δουλειά απελευθερώνει». Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι οι Γερμανοί δεν το έγραψαν με χλευαστική διάθεση, αντίθετα ήταν το δόγμα τους, η σχεδόν θεολογική θεωρία τους, με ή χωρίς φασισμό.

Μόνο στην εταιρεία I.G. Farben, η οποία είχε εργοστάσιο εντός του στρατοπέδου Άουσβιτς, «δούλεψαν» 85.000 κρατούμενοι και από αυτούς οι 25.000 άφησαν την τελευταία τους πνοή υπέρ του αναπτυξιακού στόχου της εταιρείας. 
Αν αναλογιστούμε την μεταπολεμική πορεία της I.G. Farben, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η «θυσία» αυτή δεν πήγε χαμένη… (CARTELS: I.G. Farben Comeback http://content.time.com/time/magazine/article/0,9171,888761,00.html)



Άλλωστε, η οικονομική διανόηση της Γερμανίας θεωρούσε τέτοιου είδους θυσίες οικονομικά δικαιολογημένες. 
Οι οικονομικοί σχεδιαστές της φασιστικής Γερμανικής Ευρώπης εξέταζαν κάθε χώρα, κάθε περιοχή ξεχωριστά, διατύπωναν μια θεωρία «βέλτιστου πληθυσμιακού μεγέθους» και ανάλογα με τον πληθυσμό των κατοίκων αποφαίνονταν κατά πόσο θα μπορούσε να προσφέρει οικονομικό όφελος ή ζημία. 
«Για παράδειγμα ο οικονομολόγος και τραπεζίτης Helmut Meinhold, επικεφαλής του φασιστικού «Ινστιτούτου Εργατικής Ανάπτυξης» το 1941, υπολόγισε ότι στην Πολωνία υπήρχε ένα εργατικό πλεόνασμα 5,83 εκατομμυρίων Πολωνών συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και των γέρων, που η ύπαρξή τους, σύμφωνα με τον εξαίσιο οικονομολόγο Meinhold, συνεπαγόταν «πραγματική διάβρωση κεφαλαίου» και χαρακτήρισε αυτούς τους ανθρώπους ως Ballastexistenzen, δηλαδή περιττές υπάρξεις». (Laurence Rees: Άουσβιτς Εκδόσεις Πατάκη διάβασε και http://dip21.bundestag.de/dip21/btd/10/057/1005798.pdf).

Μετά τον πόλεμο, ο φασίστας Helmut Meinhold, αφού πρώτα ξεπλύθηκε στην αντικομμουνιστική κολυμβήθρα, έκανε λαμπρή καριέρα στην Γερμανική Ένωση Εργοδοτών Βιομηχανίας Σιδήρου και Χάλυβα. (Διάβασε: Sucht nach der Quadratur des Zirkels http://www.zeit.de/1969/26/sucht-nach-der-quadratur-des-zirkels )

Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονίσουμε πως τους ικανούς προς εργασία κρατούμενους των φασιστικών Γερμανικών στρατοπέδων τους διαχειριζόταν, τους τιμολογούσε και τους πουλούσε στους βιομηχάνους η εταιρεία που είχαν συστήσει τα SS με την ονομασία:
 SS-Wirtschafts- und Verwaltungshauptamt , για συντομία: SS-WVHA. Από την SS-WVHA αγόρασαν σκλάβους, εκτός από την I.G. Farben, οι εταιρείες αεροσκαφών Heinkel, Junkers και Messerschmitt, ο όμιλος Friedrich Krupp AG(η σημερινή ThyssenKrupp AG), η αυτοκινητοβιομηχανία BMW, η εταιρεία τσιμέντου Goleszow, η εταιρεία ηλεκτρομηχανολογίας Siemens-Schuckertwerkeκ.α.
Χαρακτηριστικά η I.G. Farben, η δημιουργός του αεριού Zyklon B με το οποίο θανατώνονταν οι περιττοί για την οικονομία άνθρωποι, είχε συμφωνήσει να καταβάλει στην εταιρεία WVHA των SS ημερομίσθιο 3 μάρκων στον ικανό προς εργασία αλλά ανειδίκευτο εργάτη και 4 μάρκων για τον ειδικευμένο εργάτη. 
Γενικά, η «ελαστικότητα» των ικανών προς εργασία, εγκλείστων, μόνο από το στρατόπεδο του Άουσβιτς συνεισέφερε στην Γερμανική οικονομία καθαρό κέρδος ύψους 30 εκατομμυρίων μάρκων.(Auschwitz 1940-1945 Central Issues in the History of the Camp Τόμος I).
Ειρήσθω εν παρόδω, η οικονομική αυτοκρατορία των SS αριθμούσε 500 θυγατρικές που ειδικεύονταν σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων, όπως την εκμετάλλευση του μεταλλικού νερού Apollinaris, το οποίο σήμερα ανήκει στην coca cola, την παραγωγή πορσελάνης Porzellan Manufaktur Allach, την προμήθεια και την κατασκευή οικοδομικών υλικών DEST κ.α.

Καμιά εβδομηνταριά χρόνια μετά, το έγκλημα παραμένει έγκλημα…

Όπως έγραψε ο γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Ludwig Heinrich von Mises: 
«Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο φασισμός έχει ήδη καταξιωθεί στην ιστορία ως ο σωτήρας του ευρωπαϊκού πολιτισμού (…) διότι κατάφερε να διασώσει την ατομική ιδιοκτησία και το δικαίωμα στην ανταλλαγή»!Συμφωνώ! 
Ο φασισμός, λοιπόν, είναι η επικράτηση συγκεκριμένων επιθετικών παραγωγικών σχέσεων που εξασφαλίζουν την ταξική, ολοκληρωτική και βίαιη εξουσία των φορέων της αγοράς και του καπιταλισμού.

Άλλωστε, η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία μόνο φραστικά τιμάει την ελευθερία του ατόμου, ενώ ουσιαστικά στο ανταγωνιστικό κοινωνικό περιβάλλον ανταμείβει τους νικητές, τους «άριστους», δηλαδή τους ισχυρότερους, ενώ τιμωρεί του ηττημένους, τους «ανάξιους», δηλαδή τους ανίσχυρους και καταρρακώνει καθημερινά την ανθρωπιά.  
Σε κάθε περίπτωση, οι «ανάξιοι», οι κοινωνικά ηττημένοι, αφού στάθηκαν ανίκανοι να νικήσουν πρέπει να παραμερίσουν, για να ζήσουν στο νεοφιλελεύθερο παράδεισο οι ισχυροί. Και ως γνωστόν, στον ηττημένο του κοινωνικού ανταγωνισμού δεν αξίζει ούτε καν η συμπόνια…

«Το κράτος, σύμφωνα με αυτήν την φιλοσοφία, δεν μπορεί να μειώνει τις ανισότητες με την βία, κόβοντας τα πόδια μερικών πολιτών. 
Αυτό που μπορεί να κάνει, είναι αυτό που έκανε η κα. Θάτσερ: να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για τον καθένα μας να κερδίσει το ψωμί του σε έναν δίκαιο αγώνα, χωρίς εμπόδια. […]
(σ.σ: ο καθένας όχι όλοι) Μπορεί και να μην δουλέψει, μπορεί να στοχάζεται για την φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο. Είναι στο χέρι του να διαλέξει τι θα κάνει» (Σωτήρη Γεωργανά: Τo κληροδότημα της Θάτσερ http://e-rooster.gr/04/2006/245 Βλέπε και: Κώστας Λουλουδάκης: Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ)

Άλλες επιλογές εκτός του «στοχασμού σε ένα παγκάκι», του άχρηστου, του ηττημένου από τον «δίκαιο αγώνα» εναντίον των συνανθρώπων του, απαγορεύονται!

Μεθερμηνευόμενον, σημαίνει πως αυτό που απομένει για τους πολλούς σε μια κοινωνία που τα πάντα μπορούν να πουληθούν και να αγοραστούν είναι η βαναυσότητα της οργανωσιακής καπιταλιστικής βίας: 
απόλυτη ανέχεια, καθολική στέρηση, δυστυχία του κόσμου, καθημερινή σκλαβιά και αποκτήνωση, γενικά, εκποίηση της ζωής στην οικονομία και την αγορά. Άλλωστε, δεν υπάρχει φθηνότερο εμπόρευμα στον κόσμο, από τα εργατικά χέρια!


Ένα παράδειγμα της βαναυσότητας του φασισμού της αγοράς αποτελεί η Foxconn Technology Group, η εταιρεία που παράγει το «μουράτο» τηλέφωνο iPhone, μα και διάφορες συσκευές κατά παραγγελία για τις εταιρείες MotorolaBlackBerry, Nintendo, Sharp, Microsoft, Apple, Intel και Samsung.




Πριν ασχοληθούμε όμως με την Foxconn, είναι σημαντικό να τονίσουμε πως το όποιο προϊόν τους που φτάνει στα χέρια σας είναι άνευ αξίας αν συγκριθεί με την πραγματική παραγωγή του: την υπεραξία που παράγει το επωνύμιο τους, το brand τους!

 Όπως επισημαίνει ο Πίτερ Σβάιτσερ, πρόεδρος του διαφημιστικού κολοσσού J. Walter Thompson: «Η διαφορά ανάμεσα στα προϊόντα και τα επωνύμια είναι ουσιαστική. Το προϊόν είναι κάτι που κατασκευάζεται στο εργοστάσιο. Αντίθετα το επωνύμιο είναι κάτι που αγοράζεται από τον πελάτη» (Peter Schweitzer People Buy Products Not Brands και «No logo» Naomi Klein Εκδόσεις Λιβάνη)

Δηλαδή, εσύ, στην ουσία αποκτάς, με θρησκευτική λατρεία, την εταιρική κουλτούρα του brand και όχι ένα απτό προϊόν. Το προϊόν παράγεται από εργολήπτες αλλού, μακριά από την βιτρίνα του δυτικού κόσμου. Σε περιοχές όπου η ζωή του εργάτη μπορεί να εκποιείται στο βωμό του κέρδους και του ανταγωνισμού. Σε περιοχές που δεν ξέρεις καν που βρίσκονται στο χάρτη, που δεν βλέπεις, και στην τελική ίσως και να μην σε νοιάζει κιόλας. Εσύ ένα επώνυμο smartphone θέλεις να αγοράσεις χωρίς να σε απασχολούν οι εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στην παραγωγή, έστω και αν αυτές ομοιάζουν με αυτές των στρατοπέδων συγκέντρωσης της φασιστικής Γερμανίας.

Ο εργοληπτικός κολοσσός Foxconn διαθέτει 12 εργοστάσια-κάτεργα σε εννέα περιοχές της Κίνας. 
Διαθέτει όμως εργοστάσια και στην Ινδία, την Μαλαισία ακόμα και στο Μεξικό. Πρόσφατα, στις 26 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε ότι η Foxconn θα κατασκευάσει εργοστάσιο παραγωγής επίπεδης οθόνης στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ. Για την επένδυση αυτή χρηματοδοτήθηκε από το αμερικανικό δημόσιο με 3 δισεκατομμύρια δολάρια!(Reuters: Wisconsin governor defends $3 billion deal for Foxconn plant https://www.reuters.com/article/us-foxconn-wisconsin-incentives/wisconsin-governor-defends-3-billion-deal-for-foxconn-plant-idUSKBN1AC39I)

Στην μισθοδοσία της Foxconn υπάγονται 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι και οι περισσότεροι διαμένουν στα στρατόπεδα εργασίας της, τα επονομαζόμενα Foxconn City. Περιμετρικά των στρατοπέδων υπάρχουν φυλάκια και φρουροί ασφαλείας σε κάθε ένα από τα σημεία εισόδου-εξόδου. 

Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να εξέλθουν χωρίς άδεια και χωρίς να δείξουν την ειδική ταυτότητά τους. Όσοι προμηθευτές εισέρχονται στα στρατόπεδα είναι υποχρεωμένοι να υπόκεινται σε σαρώσεις των δακτυλικών αποτυπωμάτων τους.(Τheguardian: Life and death in Apple’s forbidden city https://www.theguardian.com/technology/2017/jun/18/foxconn-life-death-forbidden-city-longhua-suicide-apple-iphone-brian-merchant-one-device-extract)

Οι εργάτες μένουν σε μικρά δωμάτια, όπου στοιβάζονται 8-10 άτομα μαζί, δουλεύουν 12, ακόμα και 16 ώρες την ημέρα, για έξι μέρες την εβδομάδα και με αναγκαστικές μη πληρωμένες υπερωρίες. 

Όλα αυτά χωρίς διακοπές, χωρίς ασφάλεια χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα και με ένα μισθό πείνας…
Είναι όμως ελεύθεροι αν δεν θέλουν να δουλέψουν, να στοχάζονται «για την φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο». 
Άλλες επιλογές σύμφωνα με τον φιλελεύθερο καθηγητή Σωτήρη Γεωργανά απαγορεύονται, εκτός από μια: την αυτοκτονία. Από το 2010 έως σήμερα 26 εργάτες έχουν αυτοκτονήσει λόγω των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας. Μάλιστα πάνω από 150 εργάτες απείλησαν να αυτοκτονήσουν ομαδικά σε ένδειξη διαμαρτυρίας. (Τelegraph: ‘Mass suicide’ protest at Apple manufacturer Foxconn factory http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/asia/china/9006988/Mass-suicide-protest-at-Apple-manufacturer-Foxconn-factory.html)

Ο πρόεδρος της Foxconn, Terry Gou, αηδιασμένος προφανώς από τις απαιτήσεις των εργατών, ανακοίνωσε πως θα θέσει σε λειτουργία την πρώτη πλήρως αυτοματοποιημένη μονάδα παραγωγής μέσα στα επόμενα χρόνια. Θα το κάνει αυτό: «Επειδή οι άνθρωποι είναι ζώα, η διαχείριση ενός εκατομμυρίου ζώων μου προκαλεί πονοκέφαλο».

Ο πρόεδρος της Foxconn, Terry Gou, αηδιασμένος προφανώς από τις απαιτήσεις των εργατών, ανακοίνωσε πως θα θέσει σε λειτουργία την πρώτη πλήρως αυτοματοποιημένη μονάδα παραγωγής μέσα στα επόμενα χρόνια. Θα το κάνει αυτό: «Επειδή οι άνθρωποι είναι ζώα, η διαχείριση ενός εκατομμυρίου ζώων μου προκαλεί πονοκέφαλο».
(New York Times: Skilled Work, Without the Worker http://www.nytimes.com/2012/08/19/business/new-wave-of-adept-robots-is-changing-global-industry.html )

Όπως έχω γράψει άλλοτε, η πραγματικότητα, το μυστικό, αν προτιμάτε, του καπιταλισμού είναι ότι ουδέποτε οργανώθηκε γύρω από καμία ελευθερία. Η επιβολή του στηρίχτηκε στην μαζική υποδούλωση ανθρώπων και εδαφών και ορθοπόδησε με νόμους που επέβαλαν ποικίλες μορφές δουλοπαροικίας και δουλείας. Επίσημα, δηλαδή, στο νομικό του οπλοστάσιο και στα νομικά έγγραφα της καπιταλιστικής παράδοσης, η υποδούλωση και οι δουλοπαροικίες δεν θεωρήθηκαν ως κάτι μεμπτό, αντίθετα εξυμνήθηκαν ως «πολιτιστική προσφορά» σε αμόρφωτους και κατώτερους ανθρώπους και οι δούλοι χαρακτηρίστηκαν «ως επί σύμβαση εργάτες».

Όμως, η δουλεία δεν εξαλείφθηκε και η πολιτιστική προσφορά του καπιταλισμού στην ανθρωπότητα συνεχίζεται ως τις μέρες μας. 


Ας ανοίξουμε, λοιπόν, μια πόρτα στην κόλαση:
 Το ταντάλιο αποτελεί το νέκταρ και την αμβροσία της βιομηχανικής παραγωγής, γιατί χρησιμοποιείται στην κατασκευή των smartphone, ηλεκτρονικών υπολογιστών, πολύπλοκων γκάτζετ, συσκευών οικιακής διασκέδασης όπως το Nintendo , στα μικροτσίπ, στα ηλεκτρονικά κυκλώματα και στις μπαταρίες. 
Είναι εκείνο το ορυκτό που μας επιτρέπει να επικοινωνούμε, να κρατάμε για πάντα τις ευτυχισμένες μας στιγμές με τις ψηφιακές κάμερες, να στήνουμε blogs και να εκμεταλλευόμαστε όλα τα σύγχρονα μέσα που μας προσφέρει το διαδίκτυο, μα και να παρακολουθούμε από τους δέκτες μας την ΑΕΚ, τον ΠΑΟ, τον ΟΣΦΠ, τη σύγχρονη παραλλαγή δηλαδή του «άρτος και θέαμα».

Το 80% των κοιτασμάτων αυτού του ορυκτού βρίσκονται στο Κονγκό.


Βέβαια, η αξία αυτού του ορυκτού έχει μια διαφορετική σημασία για τον Κονγκολέζο, ο οποίος σφάζει το διπλανό του για λίγα γραμμάρια ορυκτού Τανταλίτη για να τα πουλήσει μετά σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή εταιρεία, που έχει σε πρώτο πλάνο την κοινωνική ευαισθησία, για να μπορέσει ο ελεύθερος Ευρωπαίος πολίτης, να απολαύσει το κινητό τηλέφωνο, την plasma τηλεόραση και προπαντός τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος θα του επιτρέψει κιόλας να κατακρίνει, διαδικτυακά, την πρακτική αυτή.

«Στο Ανατολικό Κονγκό άνθρωποι δολοφονούνται για χάρη “αναβαθμίσεων” όλο και μικρότερης χρησιμότητας στα δικά μας smartphones», γράφει σε ρεπορτάζ του ο βραβευμένος δημοσιογράφος της βρετανικής εφημερίδας «Guardian», Τζορτζ Μόνμπιοτ. Καθημερινές σκηνές ντροπής εκτυλίσσονται στα εκατοντάδες παράνομα ορυχεία του αχανούς Ανατολικού Κονγκό: μικρά παιδιά «δουλεύουν» μέσα σε επικίνδυνες στοές για 12-14 συνεχόμενες ώρες. 

Με αξίνες και φτυάρια βγάζουν και κατόπιν κοσκινίζουν το χώμα με τα γεμάτα κάλους χέρια τους. Αν αρνηθούν να εργαστούν ή προσπαθήσουν να διαφύγουν και πιαστούν, τότε ακολουθούν μαστιγώματα, βιασμοί, ακόμη και αποκεφαλισμοί «για παραδειγματισμό». (Τheguardian : Children of the Congo who risk their lives to supply our mobile phones https://www.theguardian.com/sustainable-business/blog/congo-child-labour-mobile-minerals)

Ενώ ο Kristof Nicholas αναφέρει: «Ποτέ δεν αντίκρισα πιο βάρβαρο πόλεμο από αυτόν του Κονγκό. Όσα είδα με στοιχειώνουν.

Ενώ ο Kristof Nicholas αναφέρει: «Ποτέ δεν αντίκρισα πιο βάρβαρο πόλεμο από αυτόν του Κονγκό. Όσα είδα με στοιχειώνουν.

Εκεί είδα γυναίκες ακρωτηριασμένες, παιδιά που εξαναγκάστηκαν να φάνε τη σάρκα των γονιών τους, κορίτσια που βιάστηκαν σε βαθμό που να καταστραφούν τα εσωτερικά γεννητικά τους όργανα. 
Οι πολέμαρχοι χρηματοδοτούν εν μέρει τη δράση τους πουλώντας σε ξένες εταιρείες ορυκτά που περιέχουν ταντάλιο, βολφράμιο, κασσίτερο και χρυσό. Για παράδειγμα, το ταντάλιο από το Κονγκό χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυκνωτών που μπαίνουν σε τηλέφωνα, υπολογιστές και παιχνιδομηχανές». (Το Βήμα: Τα ματωμένα μεταλλεύματα των γκάτζετ http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=340820)

Τον καιρό της μισθωτής εργασίας επινοήθηκαν σύγχρονα εργαλεία επιβολής των νόμων της αγοράς, που στην ουσία τους, εκτός του ότι περιγράφουν ξεκάθαρα την συνάφεια μεταξύ της δουλείας και της μισθωτής εργασίας, εντυπωσιάζουν λόγω του εύρους των αναφορών τους στις ταξικές και φασιστικές δομές της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Λόγου χάρη, ο κολοσσός ηλεκτρονικού εμπορίου «Amazon» έβαλε κατσίκες να βόσκουν γύρω από μια αποθήκη. 

Τον καιρό της μισθωτής εργασίας επινοήθηκαν σύγχρονα εργαλεία επιβολής των νόμων της αγοράς, που στην ουσία τους, εκτός του ότι περιγράφουν ξεκάθαρα την συνάφεια μεταξύ της δουλείας και της μισθωτής εργασίας, εντυπωσιάζουν λόγω του εύρους των αναφορών τους στις ταξικές και φασιστικές δομές της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Λόγου χάρη, ο κολοσσός ηλεκτρονικού εμπορίου «Amazon» έβαλε κατσίκες να βόσκουν γύρω από μια αποθήκη. 

Η επιχείρηση τις μάρκαρε με την ίδια κάρτα που υποχρεώνει να φοράνε οι εργαζόμενοι στον λαιμό τους και με ακριβώς τα ίδια στοιχεία: όνομα, φωτογραφία, γραμμωτό κώδικα! Οι εργάτες, που στην γλώσσα της «Amazon» αποκαλούνται “hands”, έπρεπε να έχουν υπόδειγμα την υπακοή των κατσικών…



Στην Γερμανία η «Amazon», που απασχολεί ενοικιαζόμενους εργαζόμενους από όλες τις χώρες της Ευρώπης, κυρίως από την εταιρεία προμήθειας δουλοπάροικων Trenkwalder, αφού πρώτα επιδοτήθηκε με δημόσιο χρήμα πάνω από 7 εκατομμύρια ευρώ, κατασκεύασε οκτώ εργοστάσια συσκευασίας προϊόντων, τα οποία προστατεύονται από μια σειρά αγκαθωτά συρματοπλέγματα. 

Σε πολλά σημεία των εργοστασίων δεν υπάρχει ούτε ένα παράθυρο, ούτε και κλιματιστικό κάνοντας τις συνθήκες εργασίας τρομακτικές ,ενώ όλοι οι εργάτες, καθώς θεωρούνται ενδεχόμενοι κλέφτες, υπόκεινται σε σχολαστικούς ελέγχους που επιβλέπονται από φρουρούς : περνούν από ανιχνευτές μετάλλου πριν από το σχόλασμα ή το διάλειμμά τους! (Μonde-diplomatique: Η Amazon πίσω από την οθόνη http://archives.monde-diplomatique.gr/spip.php?article484) Τους φρουρούς των εργατών η «Amazon» τους προμηθεύεται ή τους προμηθευόταν από την εταιρεία H.E.S.S. Security, η οποία στην ουσία είναι μια νεοφασιστική Γερμανική οργάνωση. (Dailymail: Fury over Amazon’s ‘neo-Nazi, black-clad’ German security staff who ‘intimidate foreign workers’ Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2279076/Fury-Amazons-neo-Nazi-black-clad-German-security-staff-intimidate-foreign-workers.html#ixzz51nlRFiyc)

Οι κάμερες παρακολουθούν κάθε κίνηση των εργατών που εργάζονται από 55 έως 60 ώρες την εβδομάδα και αντιμετωπίζουν κυρώσεις αν δεν πιάσουν τους στόχους, ακόμη και ο χρόνος για την τουαλέτα προσμετράται, και αν είναι μεγαλύτερος από τον επιτρεπτό υπάρχουν επιπλήξεις.
(Μirror: Timed toilet breaks, impossible targets and workers falling asleep on feet: Brutal life working in Amazon warehouse (http://www.mirror.co.uk/news/uk-news/timed-toilet-breaks-impossible-targets-11587888)

Γενικά, οι εργαζόμενοι της πολυεθνικής, πολλοί από τους οποίους απασχολούνται ως ενοικιαζόμενοι, δουλεύουν ασταμάτητα, με ελάχιστα δικαιώματα και πενιχρούς μισθούς, χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μάλιστα τους υποχρεώνουν να υπογράφουν «χαρτιά εχεμύθειας», τα οποία τούς απαγορεύουν αυστηρά να εκφράζονται και να μιλάνε σχετικά με τη δουλειά τους, στην οικογένειά τους, στους φίλους τους ή σε δημοσιογράφους. 

Αυτές οι μέθοδοι έβαλαν το χέρι τους, ώστε ο ιδρυτής της «Amazon» Τζέφρι Πρέστον Μπέζος να εκτοξευθεί στη 19η θέση των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη. Να σημειώσουμε ότι ο ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας «Amazon», τον Αύγουστο του 2013, αγόρασε 250 εκατομμύρια ευρώ την εφημερίδα Washington Post.

Αποτελεί νομοτέλεια το γεγονός πως το οικονομικό και πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και διανομής πλούτου. Επομένως, οι συνθήκες ζωής που βιώνουν οι εργαζόμενοι εξαρτώνται από τις ανάγκες συσσώρευσης κεφαλαίου και από τις στρατηγικές που εκπονούν οι εκπρόσωποί του. Την ένταση και την έκταση αυτών των στρατηγικών των κατόχων κεφαλαίων, θα τις πραγματώσει το πολιτικό προσωπικό, το οποίο γνωρίζει πολύ καλά πως ο καπιταλισμός και ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι υπόθεση ιδεολογικών αρχών, αλλά συμφερόντων.

Εντάξει!

Πέρασε η ώρα διαβάζοντας ένα κείμενο που ίσως οδηγεί τον αναγνώστη στην οργή, την απόγνωση, ακόμα και στην, γιατί όχι, αδιαφορία.


 Άλλωστε, ο ιστός και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν εκτιμηθεί υπερβολικά. Είναι το άσυλο όσων διστάζουν να αντιμετωπίσουν την πραγματική ζωή. Την ζωή που γεννά την αισιοδοξία, την αλληλεγγύη και τη δύναμη των ανθρώπων όταν μαζί αντιστέκονται.
Εμπρός λοιπόν…

*******************************
Viva La RevolucionΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΕΔΩ

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Η ώρα της Καμόρα k του προσωπικού της:


Μη Μασάς…




Εδώ, μπροστά στα μάτια σας, θα ξεδιπλώσω τις αρχές της φιλελεύθερης φιλοσοφικής και πολιτικής σκέψης. Εξ αφορμής και εκ των προτέρων εγγυώμαι πως αμερόληπτα θα περιγράψω τις αναφορές του φιλελευθερισμού στη σύγχρονη και όχι μόνο πολιτική πραγματικότητα!

Η Ιστορία μου θα σας διασκεδάσει γιατί πρόκειται να εξιστορήσω τον θρίαμβο του φιλελεύθερου πνεύματος. Θα μιλήσω για τα πιο θαυμαστά και μεγαλειώδη έργα του.

Απλώστε λοιπόν τα πόδια σας, γείρετε στην καρέκλα σας, και, ας ξεκινήσουμε.

Τι είναι Βία; Και τι Τρομοκρατία;

Χμ! Οι θεοί έχουν αποσυρθεί γι αυτό μην ρωτάτε αυτούς!

Προτείνω, κατ’ αρχάς να προσφύγουμε σε ένα αγαπημένο νέο-φιλελεύθερο ο οποίος ακτινοβολεί αναλυτική ενάργεια και θα μας εξηγήσει πρώτα τί δεν είναι βία.

Ο λόγος στον…

Πάσχο (ουαου) Μανδραβέλη:

Η Αριστερά είναι ένα «μεταμοντερνιστικό νεφέλωμα που εξισώνει κάθε δυσάρεστη ή άσχημη κατάσταση με τη βία. Έτσι, βία θεωρείται η φτώχεια, η ανεργία, η φορολογία, η εφαρμογή του νόμου, ό,τι γενικώς δεν μας αρέσει. Τα ρητορικά σχήματα λαμβάνονται τοις μετρητοίς (ειδικά από άγουρους εγκέφαλους) και οποιαδήποτε πραγματική άσκηση βίας. Ετσι, κάθε δυσάρεστη κατάσταση εξισώνεται με τη βία, με αποτέλεσμα η πραγματική βία («κοινωνικής», «κινηματικής» ή «επαναστατικής» βίας) να δικαιολογείται εξαιτίας των δυσάρεστων καταστάσεων που εκ των πραγμάτων κάποιες θα είναι πάντα παρούσες». («Η περί βίας θολούρα»http://www.kathimerini.gr/778768/opinion/epikairothta/politikh/h-peri-vias-8oloyra)

Τώρα, μετά το συμπόσιό μας με τον Πάσχο είναι ώρα να φιλοξενήσουμε ένα διάττοντα αστέρα των εγκεφαλικών συνάψεων, ο οποίος θα εδραιώσει με την ακαταμάχητη σκέψη του την σύνδεση της Τρομοκρατίας με την Αριστερά. 

Μιλάω βέβαια για τον ένα, τον ανυπέρβλητο φιλελεύθερο στοχαστή, τον δημοσκόπο Νίκο Μαρατζίδη: «Η τρομοκρατία δεν αναπτύσσεται σε ιδεολογικό κενό. Παράγεται μέσα στους χώρους της άκρας Αριστεράς και του αναρχισμού που «συνδιαλέγεται» ιδεολογικά, κοινωνικά και ψυχολογικά με την επίσημη Αριστερά, τις ιδέες, τις αξίες και τις παραδόσεις της. Τράφηκε από τους μύθους της εποποιίας του αντάρτικου και του Αρη Βελουχιώτη, ως μια ελληνική εκδοχή Τσε Γκεβάρα. Μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων μεγαλωμένη στα γραφεία των κομμάτων της Αριστεράς αντιμετώπισε την επαναστατική βία ως φυσική προέκταση του πολιτικού ανταγωνισμού, ως ένα είδος πολιτικής με άλλα μέσα. Γι’ αυτό και η βία δεν καταδικάζεται συλλήβδην». («Η επαναστατική βία η αριστερά και η Δημοκρατία». http://www.kathimerini.gr/733742/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/h-epanastatikh-via-h-aristera-kai-h-dhmokratia )

Αφού πρώτα αναγνωρίσω στον Πάσχο και στον Νικολάκη το εντυπωσιακό θεματικό εύρος του στοχασμού τους και την δικαιωματική αυθεντία του πεφυσιωμένου, θα προχωρήσω με δονούμενη στοχαστική ελευθεριότητα, οφείλω να ομολογήσω, στο παρακάτω ερώτημα:

Ποια βία;

Σε αυτό το σημείο θα στεναχωρήσω τους παραπάνω τιτλούχους φιλελεύθερους στοχαστές και θα πω:
  Πίσω από την σημερινή φιλελεύθερη ανάπτυξη του καπιταλισμού, δηλαδή, στην επιβολή της κυριαρχίας γιγάντιων εταιρειών και τραπεζών πάνω στην δημόσια ζωή, που οδηγεί στη βαρβαρότητα και στην κτηνωδία, 
υπάρχουν άνθρωποι που για τους καπιταλιστές είναι περιττοί! 
Αυτό είναι βία ρε!

Η δομική ανεργία, που αφοπλίζει ηθικά και συντρίβει φυσικά το άτομο, είναι βία.

Η κατάργηση των δικαιωμάτων του εργάτη, η αποσάθρωση της σταθερής εργασίας και του οκτάωρου, οι μισθοί γαλέρας που δεν φτάνουν για να καλύψουν το κόστος ζωής, είναι βία!

Η φτώχεια είναι βία!

Η καταστροφή δημοσίων υπηρεσιών ή η συρρίκνωσή τους, σε τομείς όπως: η ιατροφαρμακευτική και συνταξιοδοτική κάλυψη, η νοσοκομειακή περίθαλψη, η διανομή ηλεκτρικής ενέργειας και ύδρευσης, υπέρ των πολυεθνικών εταιρειών είναι βία!

Η παρακμάζουσα λόγω κοινωνικής αδικίας κοινωνία με ένα εξαθλιωμένο πληθυσμό να αναζητά την πιο χυδαία επιβίωση είναι βία.

Όμως οι συγκεκριμένες ηθικοπλαστικές αντιλήψεις των δύο φίλων, μάς υποβάλλονται καθημερινά από εφημερίδες, από την τηλεόραση, από το συγκεκριμένο δεσπόζον ιδεολογικό σχήμα του νεοφιλελευθερισμού με σκοπό να διαμορφώσουν τις συνθήκες που απαιτούνται για να καθοδηγεί η ελεύθερη αγορά τη συμπεριφορά των ανθρώπων, ώστε να διατηρηθεί χωρίς απρόοπτα η καταστατική «ιεραρχία». Με άλλα λόγια, στοχεύουν το δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά, να αντιστέκεται αλλά και να επιτίθεται ενάντια στην καταπίεση και στον καταπιεστή.
Όσο αφορά το θέμα της επανάστασης, της τρομοκρατίας, και της δημοκρατίας θα αναφέρω το εξής: 
Αν και έχουμε πιαστεί στον ιστό του κόσμου των εστέτ του ανθρωπισμού όπου η «βία καταδικάζεται από όπου κι αν προέρχεται», δεν υπάρχει τίποτα πιο επείγον από το να αντιμετωπίσουμε με αποφασιστικότητα την κυρίαρχη ιδεολογία όσο αφορά το δικαίωμα του καταπιεσμένου λαού στην επαναστατική βία. Επείγει να συντρίψουμε την ταύτιση της επανάστασης με την τρομοκρατία και να τσακίσουμε την ιδέα ότι η δημοκρατία είναι το αντίθετο της επανάστασης. Η κατάσταση υπαγορεύει τα μέσα, γι αυτό και είναι άρρηκτη η σχέση επανάστασης και δημοκρατίας…

Έτσι κι αλλιώς η λέξη δημοκρατία έχει ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιεχόμενο, εξαρτημένο από το οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον στο οποίο χρησιμοποιείται.

Χμμ…

Δεν πειστήκατε ε;

Το φωτάκι της αμφιβολίας σας άναψε και αναζητά διευκρινήσεις;

Ε, αν πιστεύετε τυφλά σε αυτό μου νομίζετε ότι γνωρίζετε τότε σας παρακαλώ μην με κρίνετε αυστηρά γιατί το σφάλλειν είναι ανθρώπινο…

Παρ΄όλα αυτά αν συνεχίσετε την ανάγνωση στο φαιδρό ονειροπόλημα μου, διευκρινίζω πως θα μετανιώσετε, μα τότε θα είναι πολύ αργά…

Τώρα που λέτε, έχω την μυστήρια ιδέα να σας μιλήσω 
για την γνήσια βία. 
Αυτή που γεννά οδύνες και καταστρέφει ανθρώπους, οικογένειες, λαούς. 
Αυτή που είναι παρούσα στην Ιστορία και την συναντάμε στο κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας. 
Αυτήν που είναι αδύνατο να μην την βρούμε μπροστά μας.

Ας ξεκινήσω με μια ιστορία ελονοσίας.
Μαδαγασκάρη.

Το 1895 η δημοκρατική Γαλλία εισέβαλε στρατιωτικά στην χώρα και αφού πρώτα σφαγίασε ένα σεβαστό αριθμό ιθαγενών, άνω των πεντακοσίων χιλιάδων, ανακήρυξε την Μαδαγασκάρη γαλλική αποικία και επέβαλε πολιτισμό.
 Δηλαδή, επέβαλε φόρους για να«πληρωθεί το κόστος της εισβολής αλλά επίσης, καθώς η δημοσιονομική πολιτική των γαλλικών αποικιών, υποτίθεται έπρεπε να είναι ανεξάρτητη, για να καλύψει τα έξοδα δημιουργίας σιδηροδρόμων, λεωφόρων, γεφυρών, φυτειών[…]», εννοείται πως κανείς Μαλγάσιος δεν πήρε μέρος στην λήψη αποφάσεων ούτε ως διακοσμητικό στοιχείο. 
Λογικό από την μεριά των πολιτισμένων ευρωπαίων καθώς οι υποδομές «δεν κατασκευάστηκαν στην πράξη για να διευκολύνουν τον λαό της Μαδαγασκάρης μέσα στην ίδια τους την χώρα αλλά για την μεταφορά προϊόντων στα λιμάνια για να βγει συνάλλαγμα». (David Graeber ΧΡΕΟΣ Εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες)

Τα χρόνια πέρασαν οι μέρες κυλούσαν ήρεμα οι ξένοι επενδυτές έβγαζαν χρήματα και έδιναν δουλειά στους ντόπιους και η Μαδαγασκάρη συσσώρευε χρέη στους τραπεζίτες. Αλλοίμονο, όμως, η κάθε City bank δεν δέχεται παραμέληση ή αθέτηση των υποχρεώσεων…

Διαβάστε, λοιπόν, τι έγινε:
Η ελονοσία λόγω των δημοσίων προγραμμάτων πρόληψης είχε εκλείψει πάνω από δυο γενιές στην Μαδαγασκάρη. Το πρόβλημα προέκυψε όταν ένα παγκόσμιος οργανισμός, με μαφιόζικη δομή και σύσταση, υποχρέωσε την κυβέρνηση της χώρας να διακόψει το πρόγραμμα καταπολέμησης της ελονοσίας, γιατί οι δανειστές της χώρας απαιτούσαν τα λεφτά τους και γιατί τα δημόσια προγράμματα δεν συνάδουν ούτε με την απελευθέρωση των ατόμων από τα δεσμά του δημοσίου, ούτε με τα προγράμματα δομικής μεταρρύθμισης της οικονομίας. Ο μαφιόζικος οργανισμός ο οποίος ανάμεσα σε άλλα παγκοσμιοποίησε την βία γιατί έτσι συνέφερε τον ισολογισμό της City bank είναι το International Monetary Fund.

Έτσι λοιπόν, εξαιτίας των προγραμμάτων λιτότητας των καθαρμάτων των ελεύθερων αγορών, δέκα χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους στην Μαδαγασκάρη. Από … ελονοσία!

Ας μιλήσουμε τώρα για χολέρα.

Νότιος Αφρική.

Τον καιρό που ο Μαντέλα απελευθερώθηκε, βρέθηκε σε έναν εχθρικό κόσμο και είχε ελάχιστο χρόνο να προσαρμοστεί πριν τον καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο ρατσιστής πρωθυπουργός Ντε Κλερκ ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις γνωρίζοντας ότι οι επόμενες εκλογές θα ήταν πολυφυλετικές, δηλαδή θα συμμετείχαν όλοι οι πολίτες του κράτους, και έτσι οι μαύροι θα εξέλεγαν εύκολα κυβέρνηση. 
Φρόντισε λοιπόν η ισχύς της εξουσίας να παραμείνει στα χέρια των λευκών. Πρώτα πρώτα σύναψε δάνειο ύψους 850 εκατομμυρίων δολαρίων με το ΔΝΤ. Αμέσως η κυβέρνησή του, υπακούοντας στις υποδείξεις του ΔΝΤ, ιδιωτικοποίησε τις κοινωφελείς επιχειρήσεις και κατέστησε την Εθνική Τράπεζα αυτόνομο οργανισμό (!) που δεν λογοδοτούσε στην κυβέρνηση αλλά στην Παγκόσμια Τράπεζα. 
Ο Ντε Κλερκ αναθεώρησε το σύνταγμα για να μπορέσει να παραδώσει τον έλεγχο των διεθνών εμπορικών συναλλαγών και συμφωνιών σε «ανεξάρτητους» ειδικούς, δηλαδή στους τεχνοκράτες του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.

Ο Μαντέλα λοιπόν και το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο με ευκολία πήραν την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. 
Για παράδειγμα, ο Μαντέλα ήθελε να ηλεκτροδοτήσει τα «σοβέτο» και να ανεγείρει καλύτερες κατοικίες για τον πληθυσμό. Αυτό όμως δεν επιτρεπόταν, καθώς δεν προβλεπόταν από τη συμφωνία για τις διαρθρωτικές αλλαγές που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Ντε Κλερκ με το ΔΝΤ.

Η κυβέρνηση Μαντέλα ήθελε να υδροδοτήσει φτηνά τους φτωχούς, να προσλάβει δασκάλους και να χτίσει σχολεία, να διανείμει δωρεάν φάρμακα για τον τύφο, την ελονοσία και το AIDS, να φορολογήσει τις πολυεθνικές μεταλλευτικές εταιρείες. Αυτά ήταν αδιανόητα πράγματα, διότι παραβίαζαν μια σειρά συμφωνιών που ξεκινούσαν από τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας των φαρμακευτικών εταιρειών και κατέληγαν στην υποχρέωση της κυβέρνησης να παρουσιάζει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς πληρώνοντας ταυτόχρονα τους τόκους των δανείων του ΔΝΤ.

Οποιοδήποτε ξεστράτισμα από αυτές τις συμφωνίες θα οδηγούσε σε φυγή κεφαλαίων, σε διακοπή της δανειοδότησης, σε κατάρρευση του νομίσματος, ίσως και σε εμφύλιο πόλεμο. (Διαβάστε και «Άσπρα Μαντήλια στην Plaza de Mayo» Εκδόσεις ΚΨΜ)

Ας σταθούμε όμως στην ιδιωτικοποίηση του δικτύου ύδρευσης.

Στην Νότιο Αφρική το δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης που είχαν δημιουργήσει οι λευκοί, κάλυπτε μόνο συγκεκριμένα τμήματα του μαύρου πληθυσμού αφήνοντας εκτός δικτύου την πλειοψηφία των κατοίκων. 
Ακόμα και όταν αυτό επεκτάθηκε ήταν ατελές και μη αξιόπιστο. Και όμως, το νερό ιδιωτικοποιήθηκε γιατί αυτό απαίτησαν οι ευπρεπείς μαφιόζοι δολοφόνοι του ΔΝΤ. 
Αμέσως οι επενδυτές μείωσαν τα έξοδα συντήρησης, δεν προχώρησαν στην αντικατάσταση των σωλήνων, εν ολίγοις δεν βελτίωσαν το δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης. 
Αυτό που έκαναν ήταν να αυξήσουν το κόστος των τιμολογίων με αποτέλεσμα να πλήξουν χιλιάδες φτωχών κυρίως των παραγκουπόλεων. Σε αυτές τις φτωχές περιοχές του Γιοχάνεσμπουργκ στις οποίες κόπηκε η πρόσβαση στο δίκτυο τον Αύγουστο 2000, ξέσπασε η επιδημία της χολέρας. 
Ως το τέλος του 2002 είχε μολύνει περισσότερους από 250.000 ανθρώπους και είχε προκαλέσει 300 θανάτους.
Στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Αργεντινή, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε πάνω από το 60% των 12 εκατομμυρίων κατοίκων του Μπουένος Άιρες κόπηκε η σύνδεση νερού και αποχέτευσης, με αποτέλεσμα την εμφάνιση ασθενειών που είχαν εξαλειφθεί από δεκαετίες όπως η χολέρα. 

Ενώ στην Βολιβία το ΔΝΤ επέβαλε όχι μόνο την ιδιωτικοποίηση των παροχών ύδρευσης και αποχέτευσης, με αποτέλεσμα την αύξηση κατά 150% των λογαριασμών, αλλά οι ιδιοκτήτριες εταιρείες του νερού αγόρασαν ακόμα τα ποτάμια, τις λίμνες και επέβαλαν στους αγρότες και στους κτηνοτρόφους να πληρώνουν μια ειδική άδεια για να συλλέγουν το νερό της βροχής στο κτήμα τους! 
Τις πολυεθνικές εταιρείες από την διεστραμμένη απαίτηση του λαού για ελεύθερη πρόσβαση στο αγαθό του νερού, προστάτευε ο στρατός και η αστυνομία του εξαγορασμένου καθεστώτος.

Μα και στη Βρετανία «η κυβέρνηση της Θάτσερ μετέτρεψε 10 περιφερειακούς οργανισμούς νερού σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με παραχωρήσεις 25-έτιας, απαλλαγή από χρέη, απαλλαγή φόρων στα κέρδη, επιχορηγήσεις, καθώς και είσοδο τους στο χρηματιστήριο και δημιουργία ιδιωτικών μονοπωλίων.
 Σύντομα εμφανίστηκαν σοβαρές αντιδράσεις καθώς οι τιμές αυξήθηκαν κατά μέσο όρο πάνω από 50% τα πρώτα 4 έτη. 
Τα τεραστία κέρδη προσέλκυσαν τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και οι περισσότερες από τις 10 επιχειρήσεις αγοράστηκαν μετά από την πενταετή περίοδο «προστασίας» τους. 
Ακολούθησε διακοπή της παροχής νερού σε σημαντικό αριθμό κατοίκων που δεν είχαν να πληρώσουν και η λειτουργία των «μετρητών προκαταβολής πληρωμής» που παρείχαν πρόσβαση στο νερό με την χρήση πλαστικής κάρτας μόνο όταν προπλήρωναν οι πελάτες τα χρήματα και για όσο καιρό είχε χρήματα ο λογαριασμός τους (ακριβώς όπως η καρτοκινητή τηλεφωνία)».(TVXS: Οι Βαρόνοι του Νερού http://tvxs.gr/news/user-post/oi-baronoi-toy-neroy)

Τι λέτε;

Οι μεγάλες πολυεθνικές: Veolia, Suez, Agbar, RWE, Saur, Bechtel, Mekorot καταδικάζουν την βία από όπου και αν προέρχεται;

Ο Έλληνας θυρωρός των πολυεθνικών Δημήτρης Καπελούζος, ο οποίος ενδιαφέρεται για λογαριασμό τους, για την αγορά νερού στην Ελλάδα, λέτε να καταδικάζει τέτοιες βίαιες προοπτικές ή μήπως μια εκ γενετής ατέλεια των αισθητηρίων του τον καθιστά έρμαιο του κέρδους;

Προσωπικά δεν κατέχω την απάντηση, αλλά έχω μια συνήθεια να κρίνω τα πάντα σύμφωνα με όσα μας είναι γνωστά. 
Λοιπόν, το εξέχων μέλος της επενδυτικής κοινότητας Δημήτρης Καπελούζος, μέσω της Offshore του «Helvason Ltd» συμμετέχει στο επενδυτικό σχήμα της Emma Delta που κατέχει το 33% του ΟΠΑΠ, ενώ η Fraport Greece, κοινοπραξία της Fraport AG που ελέγχει ποσοστό 73,4% και του ομίλου Κοπελούζου που κατέχει το υπόλοιπο 26,6% αγόρασαν με δάνειο, όχι με δικά τους χρήματα, 14 περιφερειακά αεροδρόμια. Έτσι ήθελε το ΔΝΤ και η ψωνισμένη από τους επενδυτές κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Άρα;

Όμως ας θέσω ένα δύσκολο ερώτημα: Τι ακριβώς είναι το International Monetary Fund το ΔΝΤ δηλαδή, που μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα έχουν την δύναμη να αποφασίζουν πώς και πού θα διατεθούν τα έσοδα της όποιας χώρας και επιλέγουν σε ποια χέρια επενδυτών θα κατανεμηθεί ο δημόσιος πλούτος;

Ας αφήσουμε να απαντήσει αυτό το καίριο ερώτημα ένας γνώστης των αγορών, ο πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι. Αντιγράφω από το βιβλίο του Η μεγάλη σκακιέρα, 
 «Θα πρέπει να θεωρούμε ως μέρος του αμερικανικού συστήματος τον παγκόσμιο ιστό εξειδικευμένων οργανισμών, ιδιαίτερα τους διεθνείς οργανισμούς. 
Μπορεί να ειπωθεί ότι το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα αντιπροσωπεύουν παγκόσμια συμφέροντα και τα συστατικά τους μέρη μπορεί να ερμηνευτεί ότι εκπροσωπούν όλο τον κόσμο. 
Στην πραγματικότητα, όμως, σε αυτούς τους οργανισμούς κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό η Αμερική και η προέλευσή τους ανάγεται σε αμερικανική πρωτοβουλία».

Στις «πολιτισμένες» δημοκρατίες, η χρήση βίας για τον έλεγχο και την μετάβαση στους «επενδυτές» των πλουτοπαραγωγικών πηγών και των κοινωνικών υπηρεσιών, θα αποτελέσει μόνο την έσχατη λύση. 
Το ΔΝΤ και οι διάφορες επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν στην διάθεση τους πολύ λιγότερο δαπανηρά όπλα, από ότι τα τάνκς και τα πραξικοπήματα, που μπορούν να κάνουν, εξίσου καλά, την δουλειά υπέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

Η ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία μιας ειδικής οικονομικής θεώρησης, ο λεγόμενος φιλελευθερισμός, που χρησιμοποιεί ιδρύματα όπως το ΔΝΤ προς ενίσχυση των ιδιωτικοπολιτικών οικονομικών αρχών, και προς υπονόμευση των κοινωνικοπολιτικών αρχών, δημιούργησε απλώς θύματα. 
Οι παραληρηματικοί copy paste κανόνες του ΔΝΤ και οι παράμετροι που υπαγορεύουν στις δημόσιες αρχές διάφοροι «οίκοι αξιολόγησης», αποσκοπούν στην ακύρωση των βαθύτερων αιτιών του κρατικού παρεμβατισμού και των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων. 
Η νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία προτάσσει την υποταγή όλων των πτυχών των κοινωνικών θεσμών, σε χρησιμοθηρικές σταθμίσεις και χρηματιστηριακούς υπολογισμούς!

Ένας σύγχρονος Προμηθέας, ο Τομάς Σανκαρά έλεγε:«Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μάς αρνούνται πόρους για να βρούμε νερό στα εκατό μέτρα, αλλά διατίθενται να σκάψουν πηγάδια τριών χιλιάδων μέτρων για την εξαγωγή πετρελαίου».

Από το 1983 μέχρι τη δολοφονία του το 1987, ο Σανκαρά εθνικοποίησε όλη τη γη, το νερό και τον ορυκτό πλούτο της χώρας του, της Μπουρκίνα Φάσο, και έδιωξε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και τις γαλλικές και πολυεθνικές εταιρείες. 
Οι πολιτικές του επικεντρώθηκαν στην πρόληψη και την καταπολέμηση της πείνας με προγράμματα αγροτικής αυτάρκειας, στην καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και στην ίδρυση σε κάθε χωριό ενός ιατρείου. 

Ο Τομά Σανκαρά σε ομιλία στην Αντίς Αμπέμπα, στις 29 Ιουλίου τού 1987 προφήτευσε: «Το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί, διότι είναι κατ’ αρχάς προφανές ότι η μη πληρωμή του δεν συνεπάγεται τον θάνατο των δανειστών μας. Ισχύει, μάλιστα, το αντίθετο: η εξόφλησή του θα μας καταδικάσει σε βέβαιο θάνατο. […] 
Μας είναι αδύνατο να αποδεχθούμε την ηθική τους. 
Δεν δεχόμαστε να μας μιλάνε για αξιοπρέπεια. Δεν δεχόμαστε να μας μιλάνε για το ήθος και την εντιμότητα όσων εξοφλούν και για την απώλεια εμπιστοσύνης έναντι των κακοπληρωτών. 
Αντιθέτως, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι φυσιολογικό να δηλώνει κανείς σήμερα ότι οι μεγαλύτεροι κλέφτες είναι όσοι κατέχουν τον μεγαλύτερο πλούτο. […] η άρνηση τής πληρωμής τού χρέους θα μας επιτρέψει να αφιερώσουμε στην ανάπτυξη τους πενιχρούς πόρους που διαθέτουμε. […] 
Αν μόνο η Μπουρκίνα Φάσο αρνηθεί να πληρώσει το χρέος, είναι βέβαιο ότι θα αδυνατώ να παρευρεθώ στην επόμενη διάσκεψη». http://www.humanite.fr/04_02_2011-tunisie-ha%C3%AFti-des-dictateurs-trop-peu-inqui%C3%A9t%C3%A9s-464383)

Πράγματι, ο Σανκαρά δεν πρόλαβε να παρευρεθεί σε άλλη διάσκεψη. Η δολοφονία του σχεδιάστηκε από τη Γαλλία του 21ου Πρόεδρου της Δημοκρατίας και σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν, και εκτελέστηκε από το τσιράκι των αγορών Μπλεζ Κομπαορέ, ο οποίος επανασύνδεσε αμέσως την Μπουρκίνα Φάσο με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Τι έγινε γατάκια;

Καταδικάζουμε την βία από όπου κι αν προέρχεται;

Οι πολιτικές που ορίζονται ως φιλελεύθερες ή ως νεοφιλελεύθερες επειδή τα τσογλάνια που τις εκπροσωπούν αποφεύγουν να τις προσδιορίσουν ως ολοκληρωτικές καπιταλιστικές, συνιστούν βίαιη επίθεση με άλλοθι το «χρέος», εναντίων της κοινωνίας;

Τι έχετε να πείτε μοχθηρά ανόητα ανθρωπάκια;


Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ένας εγκληματικός παγκόσμιος οργανισμός επιβολής χρέους, 
το οποίο χρησιμοποιεί τόσο βίαιες πρακτικές που θα έκαναν τις μαφιόζικες οργανώσεις, όπως την Καμόρα, να κοκκινίσει από ντροπή.

Το όπλο του Χρέους είναι μια επινόηση των τραπεζών την δεκαετία του 1970 όταν οι χώρες του ΟΠΕΚ είχαν διοχετεύσει, κυρίως, στο αυτόνομο και Offshore κρατίδιο του City of London τέτοιο πακτωλό χρημάτων, που οι τράπεζες δεν ήξεραν τι να τα κάνουν. 
Έτσι, μεγάλες τράπεζες αποφάσισαν να στείλουν αντιπροσώπους σε όλους τους φιλοδυτικούς δικτάτορες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου με σκοπό να τους πείσουν να συνάψουν δάνεια. Η πρακτική αυτή ονομάστηκε «go-go Banking» και σιγά -σιγά κατέκτησε και τα προηγμένα κράτη.

Όταν τα χρόνια πέρασαν και τα επιτόκια εκτινάχτηκαν, κάπου στο τέλος της δεκαετίας του 1980, λόγω των οικονομικών πολιτικών που επέβαλαν οι ΗΠΑ, αυτοστιγμεί οδηγήθηκαν τα κράτη στην κρίση Χρέους. 
Τότε ήρθε η ώρα της Καμόρα του ΔΝΤ. Οι τεχνοκράτες οδήγησαν κοινωνίες στην κατάρρευση, στον υποσιτισμό, στην φτώχεια και στο ξεπούλημα των δημοσίων υποδομών. 
Άλλωστε, τα τσογλάνια των αγορών δεν χρειάζεται να σταθμίζουν τις ανθρώπινες συνέπειες. Τους αρκεί το ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, η εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, τα χρεωστικά και τα πιστωτικά υπόλοιπα.

Οι λαοί κλήθηκαν να εξοφλήσουν ένα χρέος, που αποτελεί το ορατό σύμβολο της υποταγής τους στα συμφέροντα χρηματοπιστωτικών κύκλων και στον επενδυτικό οικονομικό υπόκοσμο.

Στις ΗΠΑ το Σεπτέμβριο του 2008 με το ξέσπασμα τις καπιταλιστικής κρίσης γιγαντιαία δημόσια ποσά δαπανήθηκαν για να σώσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Σύμφωνα με τοBloomberg Businessweek, σε άρθρο του στις 14 Σεπτεμβρίου 2012 με τίτλο «Tallying the full cost of the financial crisis», οι δημόσιες δαπάνες για να ορθοποδήσει το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα υπολογίζονταν στα 12,8 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Ο τότε υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Χένρι Πόλσον (Henry Paulson), πρώην διευθύνων σύμβουλος της Goldman Sachs, ακύρωσε την ελεύθερη αγορά, καθώς προέβη σε μια «σοσιαλιστική» πολιτική και διέσωσε τα ιδιωτικά χρηματοοικονομικά ιδρύματα με χρήματα του κράτους. Οι αγορές, δηλαδή οι εταιρείες Fannie Mae, Merill Lynch, Citigroup, Freddie Mac, American International Group (AIG), απόλαυσαν την προστασία του κράτους. 

Το σύστημα ορθοπόδησε, καθώς διασώθηκε με δημόσιο χρήμα, αλλά τι επιπτώσεις είχε αυτή η διάσωση όσον αφορά τους εργαζόμενους;

Ο Ρόμπερτ Ράιχ (Robert Reich), υπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Κλίντον, γύρισε το 2013 ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Inequality for αll», στο οποίο κατέγραψε την πτώχευση του λαού με άλλοθι την κρίση και την άνοδο της κυριαρχίας του χρηματοοικονομικού τομέα. Εκεί ανέφερε ότι μετά την κρίση η ανάπτυξη που ακολούθησε είχε ευεργετική επίδραση: «στο 1% του πληθυσμού [που] έχει καρπωθεί το 90% της αύξησης του ΑΕΠ, ενώ το 99% του πληθυσμού μοιράστηκε το υπόλοιπο 10%. Η περιουσία των 400 πλουσιότερων ατόμων της χώρας αντιστοιχεί σε εκείνη των 150.000.000 φτωχότερων Αμερικανών».

Για την «κοινωνικοποίηση» των βαρών από τις ζημιές των τραπεζιτών ο οικονομολόγος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ (James Galbraith) σε ομιλία του στο Βερολίνο με τίτλο «Η μεγάλη κρίση και η αμερικανική αντίδραση» ανέφερε: «Ήταν μια κατάσταση όπου οι τράπεζες διασώθηκαν αλλά όχι οι οικονομίες, και το κόστος καταβάλλεται από ανηλεείς γύρους δημοσιονομικής λιτότητας».

Και τι είδαμε αμέσως μετά;
Τους τραπεζίτες που, ας επαναλάβουμε, σώθηκαν με δημόσιο χρήμα, από τους φορολογούμενους, να στρέφονται εναντίων των μικροοφειλετών τους ώστε να εισπράξουν ξανά χρήματα!


Και στην Ελλάδα;

Το 2008 ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιώργος Προβόπουλος, δήλωσε πως η Ελλάδα δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο, γιατί οι ελληνικές τράπεζες ήταν ισχυρές και δεν είχαν εκτεθεί σε τοξικά προϊόντα.

Ξαφνικά αυτό άλλαξε!

Οι τράπεζες καταρρέουν ο κόσμος θα χάσει τα λεφτά του, φώναζαν. Σε έπεισαν να στεναχωριέσαι για τον Σάλλα, τον Λάτση, τον Λαυρεντιάδη, τον Κωστόπουλο, οι οποίοι για να αντιμετωπίσουν την κρίση, χρειάζονται δημόσια στήριξη.

Την πήραν!

Ας θυμηθούμε τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος δημιούργησε νόμο με τον οποίο παρέχει στον εαυτό του ασυλία για την απόφασή του να δώσει στην Proton Bank του Λαυρεντιάδη, 100 εκατομμύρια ευρώ!

Ας θυμηθούμε όμως πως ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γ. Στουρνάρας, ο υπουργός Πολιτισμού, Π. Παναγιωτόπουλος, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Χρ. Σταϊκούρας αποφάσισαν ότι τα δάνεια του ιδιωτικού Μεγάρου Μουσικής ύψους 229,27 εκατ. Ευρώ θα αποπληρωθούν από το ελληνικό Δημόσιο. Απόφαση που επικύρωσε και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ας θυμηθούμε πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, χρωστούν σε δάνεια πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ! Για το δάνειο της ΝΔ ο αντιπρόεδρος της Άδωνης Γεωργιάδης δήλωσε πως «θα πρέπει να ξεκινήσει μία διαδικασία διαγραφής του χρέους». Ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει πια. Άρα δεν υπάρχει κανένας υπεύθυνος.

Ωστόσο για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες οι ελληνικές κυβερνήσεις δανείστηκαν με υψηλά επιτόκια για να εξασφαλίσουν την ανακεφαλαιοποίηση τους.

Όχι μια, όχι δυο, αλλά τρεις φορές! 

Τα δάνεια αυτά τα πληρώνουμε εμείς.

Η δημόσια αιμοδοσία των τραπεζών σε μετρητό ξεπέρασε τα 50 δισ. Ευρώ. Ενώ δόθηκαν και εγγυήσεις του κράτους, με ποικίλες μορφές, ύψους 130 δισ. ευρώ!

Ποιοι είναι αυτοί που σώθηκαν με δημόσιο χρήμα;

«[…]Οι τραπεζίτες όμως έκαναν ακόμη μεγαλύτερα αίσχη. Έδιναν δάνεια σε offshore εταιρείες που ανήκαν στους ίδιους και τις οικογένειές τους, χωρίς εγγυήσεις και στη συνέχεια χρέωναν τα θαλασσοδάνεια στις ζημιές της Τράπεζας κλέβοντας τους μικρομετόχους. Έδιναν επίσης δάνεια σε επιχειρηματίες (πάντα χωρίς εγγυήσεις) οι οποίοι έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου σε άλλες δικές τους επιχειρήσεις. Έτσι δημιουργούσαν εικόνα ισχυρών επιχειρήσεων, με δανεικά και αγύριστα, χειραγωγώντας και εξαπατώντας τους επενδυτές που επένδυαν στις ίδιες επιχειρήσεις εξαιτίας της πλαστής εικόνας που είχε δημιουργηθεί.

Πολλοί τραπεζίτες πουλούσαν ή νοίκιαζαν στις τράπεζές του ή στο Δημόσιο, κτήρια τα οποία είχαν αγοράσει με δάνεια των τραπεζών τους αλλά μέσω παρένθετων προσώπων σε τιμές πολλαπλάσιες των πραγματικών.

Ταυτόχρονα δανειοδοτούσαν τα κόμματα, ώστε να έχουν την πολιτική κάλυψη και τα ΜΜΕ για να εξασφαλίζουν τη σιωπή για τα σκάνδαλά τους. Μεγάλα ποσά τα έβγαλαν στο εξωτερικό μέσα από κομπίνες με τα υποκαταστήματα των Τραπεζών που άνοιγαν στα Βαλκάνια. Δημιούργησαν μέσα από τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ την εικόνα οικονομικού τραπεζικού θαύματος στα Βαλκάνια, και διοχέτευσαν έτσι ποσά σε δανειολήπτες του εξωτερικού που δεν ήταν άλλοι από τους εαυτούς τους.

Όλα αυτά τα σκάνδαλα και η ευθεία ληστεία του χρήματος, εμφανίστηκε ως μόλυνση από την κρίση. 
Οι μαύρες τρύπες από τη ληστεία και τη συναλλαγή με τη διαπλοκή (600 εκατομμύρια είχε πάρει το ALTER από τις τράπεζες χωρίς εγγυήσεις) εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της κρίσης. Έτσι στο όνομα της ευστάθειας των τραπεζών, αυτές ανακεφαλαιοποιήθηκαν με τα χρήματά μας. Όχι όμως οι τράπεζες, αλλά οι τραπεζίτες. Οι τράπεζες δεν ελέγχθηκαν πριν ανακεφαλαιοποιηθούν, ώστε να βρεθεί ποιό κομμάτι της ζημιάς οφείλεται στην κρίση και ποιό στη ληστεία.[…]

Παρ’όλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που πετιούνται καθημερινά στην φυλακή για χρέη, άνθρωποι στους οποίους κατάσχεται το όποιο πενιχρό εισόδημά τους ή η σύνταξή τους γιατί δεν έχουν πληρώσει την δόση του εισοδήματος, άνθρωποι που σε λίγο θα χάσουν το μοναδικό σπίτι τους, γιατί αυτό επιτάσσουν οι δανειστές, το ΔΝΤ, και τα καθάρματα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κατάσταση έχει διαμορφωθεί ως εξής:
«Χιλιάδες εργατικά – λαϊκά νοικοκυριά που δεν έχουν ενταχθεί στις ρυθμίσεις του νόμου Κατσέλη αντιμετωπίζουν άμεσα το ενδεχόμενο πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας. Ζουν με την αγωνία εάν θα έχουν σπίτι να μείνουν. 
Η όποια «προστασία» παρέχει ο νόμος αυτός, έχει ισχύ μόνο μέχρι τις 31.12.2017 και αφορά εργαζόμενους και λαϊκές οικογένειες κυριολεκτικά εξαθλιωμένες. Αυτές οι περιπτώσεις είναι μόνο ένα μέρος του συνόλου των οικογενειών που αντιμετωπίζουν πρόβλημα μη δυνατότητας αποπληρωμής του στεγαστικού τους δανείου.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει ήδη φροντίσει να πάρει μια σειρά μέτρα σε αυτήν την κατεύθυνση, όπως: 
Καμία προστασία στην πρώτη κατοικία, σχετικά με τα χρέη λαϊκών νοικοκυριών στις τράπεζες. Καθιέρωση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. 
Από την 1/1/2018 το σύνολο των δανείων πρώτης κατοικίας «απελευθερώνεται» πλήρως και σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα πώλησης. Σύμφωνα με τους επιχειρησιακούς στόχους των τραπεζών και τους βασικούς δείκτες απόδοσης, προβλέπεται μείωση των συνολικών μη εξυπηρετούμενων δανείων κατά 38% (ή περίπου 40 δισ. ευρώ) μέχρι το τέλος του 2019». (Το…Κοντράστ Εφημερίδα Ριζοσπάστης)

Αν μας λένε κάτι οι παραπάνω πρακτικές είναι ότι δεν υπάρχουν καλύτεροι τρόποι για να νομιμοποιήσεις την βία των καταπιεσμένων από την καταχρηστική, νομιμοποιημένη θεσμική κρατική βία!

Την ιχνηλασία μου στον οικονομικό υπόκοσμο, με βαριά καρδιά είναι η αλήθεια, την σταματώ εδώ με μια αμερικανική παροιμία: «Αν χρωστάς στην τράπεζα εκατό χιλιάδες δολάρια ανήκεις στην τράπεζα. Αν της χρωστάς εκατό εκατομμύρια η τράπεζα σου ανήκει».

Μια τελευταία κουβέντα μόνο θέλω να προσθέσω η οποία απευθύνεται σε όποιον αναγνωρίσει τον εαυτό του!

Ενδέχεται η προστασία της κοινωνίας από μια ορισμένη Αριστερά, μέσα από τα συνδικάτα, τις Λαϊκές Επιτροπές και άλλους φορείς του κινήματος, να μην είναι πασιφιστική για την κυρίαρχη τάξη που ονειρεύεται την υποταγή του συνόλου της κοινωνίας…

Δεν Μασάμε ρε!


Τίτλος και παρουσίαση 
κειμένου: Viva La Revolucion

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Φιλενάδα Έτσι κλέβουν το Μυαλό του παιδιού Σου:


Του ΚΩΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)
Πόσο δύσκολο είναι να αποσπάσουμε το βλέμμα μας από την παραισθησιογόνα επίδραση της οθόνης μας; Ρητορικό το ερώτημα και δεν αναμένουμε απάντηση που ούτως ή άλλως δεν θα είχε ουσιαστική σημασία. Άλλωστε, οι περισσότεροι έχουν τόσο εθιστεί στην οθόνη που θα ήταν τεκμηριωμένο αν υποθέταμε πως θεωρούν την πραγματική ζωή τους μη υπάρχουσα καθώς δείχνουν ένα αδηφάγο ενδιαφέρον για τις ζωές των άλλων!

Ωραία λοιπόν, η πλειοψηφία έχει άγνοια της πραγματικής κατάστασης. Όμως, που είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι πως η βλαβερή άγνοια τούς, δημιούργησε μια παγερά αδιάφορη κοινωνική μερίδα, που έχει χάσει πλέον την όποια ικανότητα διέθετε να ξεχωρίζει τις αυταπάτες από την πραγματικότητα, διαιωνίζοντας κατ’αυτόν τον τρόπο, την κοινωνική παραγωγή της απανθρωπιάς.

Η οθόνη προστάζει και οι διαταγές είναι υποχρεωτικές. Πρέπει να γίνεις, να ταυτιστείς με τον «διάσημο του Survivor» για να είσαι, για να υπάρξεις, σε μια κοινωνία που η ουσία της ύπαρξής της είναι η μαζική χειραγώγηση. Έτσι, μετατοπίζεται η προσοχή από τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες διαβίωσης στον εξωραϊσμό του μηδαμινού. Η εκμαυλιστική αυτή εικόνα εξοβελίζει την κριτική σκέψη και αχρηστεύει, ακρωτηριάζει ψυχικά τον άνθρωπο.

Η διαφήμιση ενώ είναι ένα παράσιτο στην επιφάνεια της πραγματικότητας, προστάζει και επιβάλει έναν ολοκληρωτισμό υποχρεωτικό για όλους: καταναλώστε! Και ενώ η εντολή είναι υποχρεωτική για όλους, ταυτόχρονα είναι και ανέφικτη για την πλειοψηφία των πολιτών λόγω φτώχειας και σκληρής οικονομικής ανισότητας.

Σε μια εποχή που η προοπτική της υπογραφής σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου είναι άγνωστη πρακτική αντίθετα από τις βραχυχρόνιες συμβάσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν είναι διόλου συνετό να συνδικαλιστείς, πόσω μάλλον να απεργήσεις. Όμως για να εργαστείς πρέπει να αποδεχτείς και μισθούς γαλέρας.

Με την διαφήμιση, τα «αφεντικά» του κόσμου μπορούν να επιβάλουν την γαλέρα ως κανονικότητα. Όπως η εταιρεία «vodafone» που στην νέα διαφημιστική καμπάνια της, η οποία ονομάζεται «protifora» εμφανίζεται ένας εργαζόμενος ενθουσιασμένος επειδή για πρώτη φορά λαμβάνει μισθό 435 ευρώ!


Έχουμε να κάνουμε με ένα οπτικοαουστικό μάθημα υποταγής από μια εταιρεία που έχει ανάγκη να πουλάει περισσότερο και να πληρώνει λιγότερο. Τέτοιες μαζικές διαφημιστικές εικόνες νομιμοποιούν στην συνείδηση μας και κάνουν αποδεκτούς τους καπιταλιστικούς κανόνες του παιχνιδιού. Αναδεικνύουν την κοινωνική και οικονομική κατωτερότητα του πλήθους, που είναι υποχρεωμένο να αναζητά το πρόσκαιρο και το κακοπληρωμένο για να επιβιώσει. 

Άλλωστε, την αμοιβή του εργάτη την μεταχειρίζονται σαν αυτός να μην εξαρτάται από τον μισθό του για να πληρώσει το νοίκι του, το ρεύμα του, το νερό του, το τηλέφωνό του, να θρέψει την οικογένειά του και να αναθρέψει τα παιδιά του.

H κατεστημένη τάξη για τον έλεγχο της «κοινής γνώμης», ώστε να μην διαταραχθεί η αρμονία του καπιταλισμού, έχει στο οπλοστάσιό της τελεσφόρα όπλα: τα ΜΜΕ, εφημερίδες, το ίντερνετ, το οποίο δίνει θεωρητικά το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης μέσα από τις λεγόμενες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, που με ταχύτητα αστραπής μεταφέρουν πληροφορίες. Ωστόσο, μέσα από τον καταιγισμό πληροφοριών που αφειδώς και δωρεάν προσφέρουν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, σε μεγάλο βαθμό δικαιώθηκε ο Μακιαβέλλι ο οποίος έγραφε για την χειραγώγηση των «υπηκόων»: «Γενικά οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο με τα μάτια παρά με το μυαλό, γιατί ενώ όλοι βλέπουν, ελάχιστοι μπορούν να εννοήσουν. Ο καθένας βλέπει εκείνο που φαίνεται, λίγοι μπορούν να καταλάβουν την πραγματικότητα» (Ο Ηγεμών κεφ.ΧVVVV.)

Με άλλα λόγια η βία της καθημερινότητας είναι αόρατη καθώς μας νουθετούν με τα «ανθρώπινα δικαιώματα», τον σεβασμό της ατομικότητας, της ιδιωτικότητας και των ατομικών επιλογών. Παρουσιάζουν, δηλαδή, την κοινωνική ταξική θέση του καθενός ως αποτέλεσμα ατομικής επιλογής και όχι ως αποτέλεσμα σκληρών ταξικών δομών οικονομικών, πολιτικών ή πολιτισμικών.

Πριν λίγο καιρό η Knorr για να λανσάρει ένα προϊόν της, λεηλάτησε και εκμεταλλεύτηκε τον πόνο, την απελπισία και την εξαθλίωση ανθρώπων συντετριμμένων από τον καπιταλισμό. Με αυτήν την διαφήμιση, που παρουσιάζει ανθρώπους λες και αυτοί γεννήθηκαν για να πεθάνουν από την πείνα, η πολυεθνική εταιρεία απέδειξε πως οι πιο «ικανοί», οι «άριστοι», αποκομίζουν πάντα κέρδος από την εξαθλίωση των συνανθρώπων μας.

Ο καπιταλισμός που διψά για κέρδος δεν δίστασε να διαφημίσει ακόμα και τον θάνατο: όταν το ΔΝΤ κυριαρχούσε στην Αργεντινή, η στρατιωτική δικτατορία που κατείχε την εξουσία συνήθιζε να στέλνει πολλά από τα θύματα της, ζωντανά αλλά ναρκωμένα, στο βυθό της θάλασσας δεμένα σε τσιμεντόλιθους. Τον Απρίλιο του 1998 το εργοστάσιο ρούχων Diesel δημοσίευσε, στην Αργεντινή, στο περιοδικό Gente μια διαφήμιση που αποδείκνυε την αντοχή των παντελονιών της σε κάθε είδους πλύσιμο. Μια φωτογραφία έδειχνε οκτώ νέους δεμένους σε κομμάτια τσιμέντου στα βάθη της θάλασσας και η λεζάντα έλεγε: «Δεν είναι το πρώτο σου jeans, θα μπορούσε όμως να είναι το τελευταίο σου. Τουλάχιστον, έτσι θα αφήσεις πίσω σου ένα όμορφο πτώμα.» (Ένας Κόσμος Ανάποδα του Εδουάρδο Γκαλεάνο.)


Όταν έγραφα τα «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo» για τις ανάγκες του βιβλίου μου έψαξα και βρήκα αυτήν την διαφήμιση-βιασμό της ανθρωπιάς. Απολαύστε την:




Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Νοικοκύρη μου Είδες τη ΔΕΗ ;;








Την πρώτη θέση μεταξύ των χωρών-μελών της ΕΕ, όσο αφορά τις αυξήσεις στα οικιακά τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος, κατέγραψε η Ελλάδα την εξαετία 2008-2013, με μια συνολική επιβάρυνση των πολιτών της τάξης του 60%! Οι αυξήσεις αυτές μα και όσες έγιναν από το 2013 και μετά συνοδεύουν τη πορεία της ΔΕΗ προς την ιδιωτικοποίηση, (μαζί με την κατασυκοφάντηση των εργαζομένων της) καθιστώντας ακόμα πιο σαφές ότι, μία από τις βασικές παραμέτρους της ιδιωτικοποίησης είναι και η σημαντική αύξηση των οικιακών τιμολογίων ώστε οι ιδιώτες πάροχοι να έχουν περιθώριο κερδοφορίας.

Υπενθυμίζεται ότι ενώ η ηλεκτρική ενέργεια είναι ένα δημόσιο αγαθό που προϋποθέτει υποδομές που να εξυπηρετούν το κοινωνικό συμφέρον, βάσει της συμφωνίας με τους δανειστές, η ΔΕΗ υποχρεώθηκε να πουλάει, ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος σε τιμές κάτω του κόστους στους ιδιώτες προμηθευτές με τελικό στόχο τον περιορισμό του μεριδίου της στην αγορά ρεύματος. Η ΔΕΗ θα πρέπει μέχρι το 2020 να έχει μειώσει το μερίδιο της κάτω του 50% σύμφωνα με το μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα.

Ένας από τους ιδιώτες προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος που χρησιμοποιεί τις δημόσιες υποδομές για να το διανείμει είναι ο Βαγγέλης Μυτιληναίος με την εταιρεία Protergia.

Σημαντικό είναι να γνωρίζουμε ότι τον Φεβρουάριο του 2008, δόθηκε με κυβερνητική απόφαση η άδεια στον Όμιλο Μυτιληναίου να εισέλθει στο χώρο της ενέργειας, τροποποιώντας την άδεια του ενός εργοστασίου του. Επρόκειτο για μία μονάδα ηλεκτρικής ενέργειας η οποία κατασκευάστηκε με επιδοτήσεις-δημόσιο χρήμα δηλαδή- εκατομμυρίων ευρώ, με σκοπό αποκλειστικά την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών που απαιτούσαν οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις του ομίλου. Του προσφέρθηκε δηλαδή δημόσιο χρήμα, 16 εκατ. Ευρώ, με σκοπό την άδεια αυτοπαραγωγού ενέργειας ώστε να μην πληρώνει την ΔΕΗ.

Με τη συγκεκριμένη όμως κυβερνητική απόφαση του 2008 εφεξής ο Μυτιληναίος θα είχε τη δυνατότητα να εμπορεύεται ελεύθερα το παραγόμενο ρεύμα της προαναφερθείσας μονάδας όχι πια για ιδία χρήση, αλλά για να το διαθέτει προς πώληση σε τρίτους. Οπερ σημαίνει, να το διαθέτει προς πώληση στο Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας στις ακριβές τιμές της αγοράς, ενώ η ΔΕΗ, διατηρώντας την υποχρέωση του «τελευταίου καταφυγίου» (δηλαδή να τροφοδοτεί με ρεύμα όποιον της το ζητά), να πουλάει την ενέργεια σε φθηνότερες ρυθμιζόμενες τιμές.(Διάβασε και εφημερίδα Ελευθεροτυπία: Πουλάει ακριβά και αγοράζει φθηνά ρεύμα από τη ΔΕΗ Κυριακή 9 Μαρτίου 2014)

Υπάρχει όμως και μια σύμβαση ανάμεσα στον «Όμιλο Μυτιληναίου» και τη ΔΕΗ ΑΕ (στην οποία προεδρεύει το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Εμμανουήλ Παναγιωτάκης) επταετούς διάρκειας (2014 – 2020) η οποία προσπαθεί φιλότιμα να εξυπηρετήσει τις ενεργειακές αξιώσεις του βιομήχανου. Έτσι προβλέπει πως η χρέωση του ρεύματος στον Μυτιληναίο θα αυξάνεται ανάλογα με την αύξηση που ενδεχομένως υπάρξει στην τιμή του αλουμινίου στις χρηματιστηριακές τιμές του στο Χρηματιστήριο Μετάλλων του Λονδίνου. Επίσης προβλέπονται στην σύμβαση εκπτώσεις που μπορεί υπό κάποιους όρους να φτάσουν ακόμη και στο 48% επί της χρέωσης ηλεκτρισμού στην Υψηλή Τάση.

Την ίδια ώρα ο Μυτιληναίος στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για συλλογική σύμβαση, απαίτησε μείωση μισθών έως 15% από του εργαζόμενος στην Αλουμίνιον της Ελλάδος, ενώ ξεκινούσε το πρόγραμμα κατασκευής ενός ενεργειακού εργοστασίου στην Γκάνα. Το έργο αυτό σύμφωνα με τον Μυτιληναίο «αποτελεί μέρος του επείγοντος σχεδίου της Κυβέρνησης της Γκάνα για την αντιμετώπιση των κρίσιμων ελλείψεων ηλεκτροδότησης στη χώρα και είναι το πρώτο έργο της ΜΕΤΚΑ στην αναπτυσσόμενη ενεργειακή αγορά της Υποσαχάριας Αφρικής».

Όμως αξίζει να υπενθυμίσουμε πως το 2012 ο εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης διέταξε διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας με αφορμή τα χρέη του Ομίλου Μυτιληναίου που ξεπερνούν τα 110 εκατ. ευρώ προς τη ΔΕΗ και τη ΔΕΠΑ. Η έρευνα θα εξέταζε και εάν υπάρχουν ποινικές ευθύνες στελεχών της ΔΕΗ για τη μη είσπραξη των οφειλομένων. Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος υποστήριξε πως δεν πληρώνει τη ΔΕΗ γιατί του χρωστάει το δημόσιο από επιστροφή ΦΠΑ! (Καθημερινή 08.03.2012 Εισαγγελική έρευνα για τα χρέη του Ομίλου Μυτιληναίου προς τη ΔΕΗ και τη ΔΕΠΑ)

Πλουσιοπάροχες κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις αποικιοκρατικές συμβάσεις, φωτογραφικοί νόμοι και χαριστικές ρυθμίσεις έστρωσαν το έδαφος πάνω στο οποίο χτίστηκαν τα κέρδη των βιομηχάνων.
 Σαν να μη φτάνουν αυτές οι ποικιλόμορφες συμμαχίες του κεφαλαίου με το πολιτικό αστικό προσωπικό, η κυβέρνηση σε μια προσπάθεια διαχείρισης της αδικίας με όπλο καθρεφτάκια, ανακοίνωσε ότι δεν θα κόβεται το ρεύμα σε όσους χρωστούν έως 1.000 ευρώ και πάγωμα οφειλών μέχρι 500 ευρώ στην ΔΕΗ για ένα χρόνο. 
Αυτά σε μια χώρα όπου ο πληθυσμός της διαβιεί σε νοικοκυριά που δεν εργάζεται κανένα μέλος ή εργάζεται λιγότερο από 3 μήνες, συνολικά, το έτος, ανέρχεται σε 1.111.300 άτομα ή σε 18,7% του πληθυσμού! (Καθημερινή 23.06.2016 ΕΛΣΤΑΤ: Κάτω από το όριο της φτώχειας το 21,4 % των Ελλήνων).

Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά τα χαρωπά η ΔΕΗ δια στόματος του Εμ. Παναγιωτάκη ανακοίνωσε πως θα αναθέσει σε εισπρακτικές εταιρείες και funds τη διαχείριση των ληξιπρόθεσμων οφειλών με την προσυπογραφή της κυβέρνησης. Στην συνέχεια με γνήσια φιλελεύθερη επιδεξιότητα ο Παναγιωτάκης περίγραψε την παράκρουση, που με απόφαση του, πλησιάζει: «επίσης, δεν θα διστάσουμε να προχωρήσουμε και σε αυτό που λέγεται securitisation, δηλαδή, σε τιτλοποίηση. Υπάρχουν μεγάλα διεθνή Fands, τράπεζες και η Bank of Amerika και η Deutsche Bank και η HSBC, όλοι, οι οποίοι μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις οφειλές, τα ληξιπρόθεσμα. Αρα, θα αξιοποιήσουμε και αυτό».

Όμως η απανθρωποποίηση, η αλαζονεία και η ανηθικότητα τους βρήκαν έκφραση στο χαμογελάκι του Σταθάκη το οποίο ζωγραφίστηκε στην μάσκα που έχει για προσωπίδα (στα 20 δευτερόλεπτα του Video) την ώρα που ο βουλευτής του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος διατυπώνει την ερώτηση του για το θέμα της τιτλοποίησης των χρεών στη ΔΕΗ των λαϊκών νοικοκυριών. 
Ίσως έφτασε ο καιρός να σκεφτούν τα θύματα ετούτου του συστήματος τη δυνατότητα που έχουν να στείλουν τον καπιταλισμό και τους εκφραστές του στον αγύριστο…

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

στα κοφίνια των αφεντάδων:

«Πατρίς Λουμούμπα, είχες δει τα κομμένα χέρια των αδελφών σου διατηρημένα στο αλάτι μέσα στα κοφίνια των αφεντάδων, είχες δει τη λάμψη από τα διαμάντια σας να φωτίζει ξένα συμπόσια , είχες δει το χρυσάφι της χώρας σου να γεμίζει τα όπλα δολοφόνων της χώρας σου».
(Γιάννης Ρίτσος, «Ο Μαύρος Άγιος»)
Ήταν 17 Ιανουαρίου 1961 όταν ο «Μαύρος Άγιος» δολοφονήθηκε από βέλγους μισθοφόρους, υψηλόβαθμα στελέχη της κυβέρνησης των Βρυξελών και την CIA.( αν θέλουμε να κοιτάξουμε στην ιστορία αυτή λίγο παραπάνω ας ρίξουμε μια ματιά στο βιβλίο «Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo»… )
Το «λάθος», στα μάτια των καπιταλιστών, του «Μαύρου Άγιου» ήταν η φιλοδοξία του να φτιάξει μια ενωμένη χώρα όπου ο τεράστιος πλούτος της να αποτελέσει μια ευλογία για τους γηγενής και ύστερα, μέσω αυτών, για τον κόσμο όλο!

Τον χαρακτήρισαν κομμουνιστή και εξέδωσαν το συμβόλαιο θανάτου! 
Ακολουθεί ένα άρθρο για τον Patrice Émery Lumumba και το διαχρονικά μαρτυρικό, Κονγκό, που μέχρι και σήμερα εξαργυρώνει το επαίσχυντο πέρασμα των δυτικών, ή μήπως το άρθρο αφορά τον Τσε και την Αφρική;
Μα αλήθεια σας λέω στην διάρκεια της ανάγνωσης θα ξεχάσουμε τελείως την ερώτηση!



Γεύμα για Κοράκια:

Η αποικιοκρατία των δυτικών βιομηχανικών χωρών στην Αφρική τη δεκαετία του εξήντα σταδιακά οδηγούνταν στην παρακμή. Τα αποικιοκρατικά κράτη όμως διατηρούσαν ακόμη όλες τις διασυνδέσεις τους με τις μισθοφορικές και παρακρατικές, φασιστικής προέλευσης, δυνάμεις προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα αφρικανικά απελευθερωτικά κινήματα.

Στις 17 Ιανουαρίου του 1961 οι ΗΠΑ, η Βρετανία, το Βέλγιο, μυστικές υπηρεσίες, πιστωτικοί οργανισμοί, ολομέλειες μετόχων, τεχνοκράτες, παράσιτα και δήμιοι, δολοφόνησαν, με την συνενοχή των Ηνωμένων Εθνών, τον πρώτο δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό του Κονγκό Patrice Émery Lumumba. Η δολοφονία του τριανταπεντάχρονου Λουμούμπα και η εξαφάνιση του πτώματος του μέσα σε ένα βαρέλι με θειικό οξύ ήταν η απάντηση στην φιλοδοξία του να φτιάξει ένα ανεξάρτητο κράτος το οποίο θα διέθετε όλα του τα πλούτη για την ανακούφιση των λιμοκτονούντων ιθαγενών.


Το Κονγκό έχει την ατυχία να βρίσκεται πάνω σε κάποια από τα πλουσιότερα κοιτάσματα ορυκτών και μετάλλων του πλανήτη: ταντάλιο, ένα πολύτιμο ορυκτό που χρησιμοποιείται στην μικροηλεκτρονική, χαλκό, κοβάλτιο, διαμάντια, χρυσό κασσίτερο, βολφράμιο ένα σπάνιο μέταλλο απαραίτητο στην ηλεκτρονική και στην κατασκευή πυρίμαχων υλικών, και βέβαια ουράνιο.
Ο εκλεκτός της Ουάσιγκτον του Λονδίνου των Βρυξελλών και άλλων δυτικών πρωτευουσών Mobutu Sese Sekο ανήλθε οριστικά με στρατιωτικό πραξικόπημα στην εξουσία διασφαλίζοντας τα συμφέροντα των λευκών αφεντικών του.

«(…) εγώ, ο εκλεκτικός ανατόμος των δογμάτων και ο ψυχαναλυτής των θεωριών ουρλιάζοντας σαν δαιμονισμένος θα επιτεθώ με μανία στα οδοφράγματα και στα χαρακώματα» έγραψε ο Che Guevara ξεκαθαρίζοντας τις επιδιώξεις του και επικεντρώνοντας την πολιτική κριτική του στην αυξανόμενη παγκόσμια υποταγή στον ιμπεριαλισμό.

Ο Τσε δεν πίστεψε ποτέ τις φαινομενικές πολιτιστικές διαφορές ανάμεσα στην αποικιοκρατική Δύση και στην αποικιοκρατούμενη περιφέρεια αλλά τον ενδιέφερε μια διαφορετική διαίρεση: αυτή που παρήγαγε φτώχεια και αδικία για τους πολλούς και άφθονα λάφυρα για τους λίγους.

Γιατί όμως πίστεψε ο Tσε που κατάφερε να μοιάζει σαν να μιλάει εκ μέρους όλων των καταπιεσμένων, ότι η παρουσία του στο Κονγκό μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο;


Ας ξεκινήσουμε την εξιστόρηση τον γεγονότων από την ημέρα που ο Ernesto Guevara ως υπουργός βιομηχανίας φεύγει από την Αβάνα για την Νέα Υόρκη προκειμένου να εκπροσωπήσει την Κούβα στον ΟΗΕ.

Στις 11 Δεκεμβρίου του 1964 ο Τσε ανεβαίνει στο βήμα του ΟΗΕ και εκφωνεί έναν ιστορικό λόγο ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα τους λογαριασμούς της Κούβας με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Μιλάει για την «ειρηνική συνύπαρξη» δηλώνοντας:
 « ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπάθησε να μας κάνει να πιστέψουμε ότι η ειρηνική συνύπαρξη είναι αποκλειστικό δικαίωμα των μεγάλων δυνάμεων της Γης» περιγράφοντας αμέσως μετά, τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ -συγκαλυμμένες και μη- σε όλη την Λατινική Αμερική, τις ενθαρρυντικές προς την Τουρκία πολιτικές ώστε να ενταθούν οι πιέσεις εναντίον της Κύπρου, κατακεραυνώνει τις ΗΠΑ για την συνεργασία με το καθεστώς του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική με σκοπό την συντριβή των κινημάτων ανεξαρτησίας των χώρων της Αφρικής, καθώς και για την επέμβαση στο Κονγκό κατηγορώντας ευθέως τις ΗΠΑ για την δολοφονία του μαύρου αγίου της Αφρικής και αμέσως μετά ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του: «’Όλοι οι ελεύθεροι άνθρωποι του κόσμου πρέπει να ετοιμαστούν να πάρουν εκδίκηση για το έγκλημα στο Κονγκό».

Κάπου εδώ είναι που ο Αμερικάνος πρέσβης στον ΟΗΕ Adlai Ewing Stevenson II, μάζεψε τα έγγραφά του, τα έβαλε στην δερμάτινη τσάντα του και αποσύρθηκε από την συνδιάσκεψη…

Αν λάβουμε όμως υπόψη την αποστροφή του λόγου του και τον υπαινιγμό του στην ομιλία για το Κονγκό οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι ο Τσε είχε ήδη πάρει την απόφαση του. (;)

Ο Τσε ήταν η επικύρωση της πίστης πως η θεωρία πρέπει να συμβαδίζει με την πράξη. Δεν είχε θέσει ως στόχο την απελευθέρωση της Κούβας από τις ΗΠΑ και τους μαφιόζους και μετά ανάπαυλα και αυτοϊκανοποίηση. Όπως αποδείχτηκε έβλεπε τον επαναστάτη ως ισόβιο αγωνιστή. Διανοούμενος πολεμιστής, υπουργός, αντάρτης ήταν ένας άνθρωπος με το βλέμμα προσηλωμένο στην παγκόσμια διάσταση της αδικίας.

Φτάνουν όμως αυτές οι εξηγήσεις; Τι διαφορά είχε το Κονγκό από την Μοζαμβίκη ή την Αγκόλα;

Στο Κονγκό η δολοφονία του Lumumba και η απροκάλυπτη επέμβαση των δυτικών κρατών είχε προκαλέσει κύμα βίαιων διαδηλώσεων που οργανώθηκαν σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με στόχο τις Πρεσβείες του Βελγίου και των ΗΠΑ. Το θέμα είχε πάρει τεράστιες διαστάσεις και πλέον είχε διεθνοποιηθεί.

Κάτι που δεν είχε συμβεί με δεκάδες δολοφονίες ηγετών της αφρικανικής ανεξαρτησίας.

Ενδεικτικά: Ο Ruben Um Nyobé αρχηγός του αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος του Καμερούν, δολοφονήθηκε από τον Γαλλικό στρατό στις 13 Σεπτεμβρίου 1958. Ο διάδοχος του Félix-Roland Moumié δολοφονήθηκε στην Γενεύη στις 3 Νοεμβρίου 1960 από τον Γαλλοελβετό πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών της Γαλλίας (SDECE) William Bechtel.


Πάνω από 500.000 χιλιάδες άνθρωποι στο Καμερούν εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους, βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν από τα γαλλικά στρατεύματα ή τους μισθοφόρους της «Λεγεώνας των Ξένων» όπου είχαν βρει καταφύγιο χιλιάδες Γερμανοί φασίστες.
Ο Louis Rwagasore ηγέτης του κινήματος ανεξαρτησίας του Μπουρούντι που ανήκει στην φυλή Χούτου. Ως γιος του Βασιλιά του Μπουρούντι ίδρυσε μια σειρά αφρικανικών συνεταιρισμών για να προωθηθεί η οικονομική ανεξαρτησία της χώρας του που γρήγορα τσακίστηκαν από τους Βέλγους αποικιοκράτες. Ωστόσο πέτυχε την ένωση Τούτσι και Χούτου ενάντια στην κυριαρχία του Βελγίου που στηριζόταν στην πρακτική «διαίρει και βασίλευε» Εκλέχτηκε πρωθυπουργός με ποσοστό 80% στις 8 Σεπτεμβρίου 1961. Αμέσως επέβαλε φόρους στις βελγικές και πολυεθνικές εταιρείες των πολιτισμένων λευκών που ξεκοκάλιζαν τη χώρα. Μόλις ένα μήνα μετά την εκλογή του, στις 13 Οκτωβρίου 1961, δολοφονήθηκε από τον Έλληνα μισθοφόρο- δολοφόνο των ΒέλγωνGeorge Kageorgis.


Επιπλέον όταν ο Τσε μίλησε στον ΟΗΕ δεν είχε περάσει πολύς καιρός (24 Νοέμβρη του 1964) από την σφαγή στην πόλη Stanleyville του Κονγκό όπου αμερικανικά μεταγωγικά αεροπλάνα Lockheed C-130 Hercules υπό τον υπολοχαγό John Coble και τον κυβερνήτη Robert Kitchen μετέφεραν τα στρατεύματα του Βέλγου συνταγματάρχη Charles Laurent, μα και τις μισθοφορικές φασιστικές ομάδες Michael Hoare για να καταστείλουν μια εξέγερση και να «σώσουν» τις ζωές λευκών ομήρων. Τα αεροσκάφη ανήκουν στην Air America, μια εταιρία που είχε συστήσει η CIA. (Αργότερα διάφοροι πράκτορες της θα συγκροτήσουν τον «λόχο 58» στον οποίο ανατέθηκε ο εντοπισμός και η καταδίωξη του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και της μικρής ομάδας των Κουβανών που τον συνόδευε.)

Ίσως στο μυαλό του ανυπόμονου Τσε, το Κονγκό θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για να ξεκινήσει ένα αντάρτικο που θα συμπαρέσυρε όλες τις χώρες τις Αφρικής ή ίσως ο κύριος στόχος του ήταν το φασιστικό κράτος της Νότιας Αφρικής.

Αν αυτός ήταν ο στόχος του τότε υπήρχε κάποια γεωπολιτική λογική στην κατά τα φαινόμενα μη ρεαλιστική επιλογή του Τσε. Διότι φαίνεται αδιανόητο να μην είχε κατά νου τις οριακές καταστάσεις του πολιτικού βίου της χώρας αυτής που ως αποτέλεσμα είχαν (έχουν) οι κάτοικοι του Κονγκό που απαρτίζονται από 200 και πλέον αφρικανικές εθνότητες με δεκάδες πολεμάρχους ως «ηγέτες», συχνά να πολεμούν μεταξύ τους για ηλίθιους λόγους.

Κανείς δεν περιέγραψε καλύτερα την σύγχυση των αφρικανικών κινημάτων ανεξαρτησίας από τον ηγέτη του αντι-αποικιακού κινήματος της Γουινέα-Μπισάου Amílcar Lopes Cabral, ο οποίος επισήμανε: « Η ιδεολογική ανεπάρκεια, αν όχι η παντελής έλλειψη ιδεολογιών στον πυρήνα των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και η άγνοια της ιστορικής πραγματικότητας, είναι από τα πιο σημαντικά μειονεκτήματα της μάχης που δίνουμε ενάντια στον Ιμπεριαλισμό.»

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην 11η Δεκεμβρίου του 1964 στο βήμα του ΟΗΕ όπου ο Τσε κλείνει την ομιλία του πετώντας κατάμουτρα στις ΗΠΑ τα εξής λόγια: «Ότι κι αν συμβεί θα συνεχίσουμε να είμαστε ένας μικρός πονοκέφαλος, όταν θα ερχόμαστε σε τούτη τη συνδιάσκεψη ή σε οποιαδήποτε άλλη για να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους και για να αποκαλέσουμε τους εκπροσώπους των Ηνωμένων Πολιτειών χωροφύλακες της καταπίεσης σε όλο τον κόσμο»

Πέντε μέρες μετά, στις 16 Δεκεμβρίου 1964, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοινώνουν (ως απάντηση στην ομιλία του Τσε;) την ψήφιση ενός νόμου για την παροχή βοήθειας σε χώρες όπου κόσμου εφόσον αυτές συνεργαστούν στον αποκλεισμό της Κούβας.

Μια μέρα μετά την αμερικανική ανακοίνωση ο Τσε φεύγει από την Νέα Υόρκη για να πραγματοποιήσει μια μακρά περιοδεία στην Αφρική ως υπουργός βιομηχανίας της Κούβας.

Φτάνοντας στο Αλγέρι δηλώνει: «Η Αφρική αντιπροσωπεύει ένα ακόμα, αν όχι το μεγαλύτερο, πεδίο μάχης… Υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας στην Αφρική αλλά και πολύ κίνδυνοι».

Ταξιδεύει από το ένα μέρος στο άλλο. Συναντιέται με διάφορους αρχηγούς των κινημάτων ανεξαρτησίας και βάζει τις βάσεις της μελλοντικής βοήθειας που θα προσφερθεί από την Κούβα στο επαναστατικό κίνημα της Αγκόλας, το MPLA. Σα να ήθελε να τα μάθει τα πάντα για την Αφρική, προσπαθούσε υπεράνθρωπα να καλύψει την μεγαλύτερη έκταση των αφρικανικών εδαφών.

Στο κατόπι του και η CIA που προσπαθεί ανεπιτυχώς είτε να διεισδύσει στον κύκλο του είτε να αποσπάσει πληροφορίες. Δεν κατάφερε ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Ίσως η σημαντικότερη συνάντησή του ήταν αυτή με τις ένοπλες επαναστατικές ομάδες από το Κονγκό που είχαν εγκαταστήσει την οπισθοφυλακή τους στα εδάφη της Τανζανίας «…που στην πλειοψηφία τους ζουν άνετα εγκατεστημένοι σε ξενοδοχεία και έχουν κάνει την κατάσταση τους πραγματικό επάγγελμα, ένα επάγγελμα επικερδές μερικές φορές και σχεδόν πάντα βολικό…. Από την πρώτη κιόλας συνάντηση μπορέσαμε να διακρίνουμε με ακρίβεια την πληθώρα των διαφορετικών τάσεων και απόψεων που χαρακτηρίζουν την ομάδα των ηγετών της επανάστασης…» γράφει ο Τσε.

Άρα γνώριζε την εύθραυστη κατάσταση του αντι-αποικιακού κινήματος του Κονγκό και σίγουρα κάτι άλλο κλωθογύριζε στο μυαλό του… Κάτι ευρύτερο που αφορούσε ολόκληρη την ήπειρο και όχι τα στενά γεωγραφικά όρια μιας μόνο περιοχής. Ίσως ήθελε να ανάψει τη σπίθα που θα προκαλούσε μια τεράστια φωτιά κι από τις στάχτες της να δημιουργηθεί ένας νέος κόσμος. Είχε το δικαίωμα, την ηθική υπεροχή ώστε να το επιχειρήσει. Πεντακόσια χρόνια ρατσισμός, δουλείας, σκλαβοπάζαρων, αφανισμού, γενοκτονίας και λεηλασίας της Αφρικής από τους «χριστιανούς» της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Τρομοκρατία και σφαγές για να αυγατίζει η πηγή των κερδών και του πλούτου που συσσωρεύτηκε σε λίγα «πολιτισμένα» έθνη.

Έτσι κι αλλιώς, η φωτιά έπρεπε να ανάψει διότι το χρωστούσε η ίδια η ιστορία σε αυτούς που καταράστηκε, στα θύματα της.
Στις 24 Φεβρουαρίου του 1965, ο Τσε βρίσκεται ξανά στην Αλγερία για να πάρει μέρος στην διάσκεψη του «Δευτέρου Οικονομικού Σεμιναρίου Αφροασιατικής Αλληλεγγύης». Η ομιλία του ήταν επικριτική και καταγγελτική για τις σοσιαλιστικές χώρες. Αναρωτήθηκε πως ήταν δυνατόν η αλληλεγγύη στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες να προσφέρεται με τιμές παγκόσμιας αγοράς και συνέχισε λέγοντας: «Αν αυτός είναι ο τύπος των σχέσεων, τότε οι σοσιαλιστικές χώρες είναι κατά κάποιον τρόπο συνένοχες για την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση (….) πρέπει να δοθεί (…) η αμέριστη συμπαράσταση μας χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση».Αναμφίβολα η ομιλία προκάλεσε εντάσεις στους Σοβιετικούς.

Στο Αλγέρι όμως, συγκεκριμένα σε συνάντηση του με τον Μπεν Μπέλα, είναι που ο Τσε ξεκαθαρίζει τις προθέσεις του: « Η έκρηξη της αφρικανικής ηπείρου θα σάρωνε τις διαμάχες μεταξύ των φυλών, τον τοπικισμό , τις έννοιες της γαλλόφωνης ή της αγγλόφωνης Αφρικής, οδηγώντας σε μια επανάσταση της οποίας το βάρος και η επιρροή θα ήταν καθοριστικής σημασίας».

Ο Τσε επιστρέφει στην Κούβα στις 14 Μαρτίου του 1965, όπου στο αεροδρόμιο τον περιμένει ο Φιντέλ και η γυναίκα του, η Αλεΐδα Μαρτς. Για δυο μέρες συσκέπτεται με τον Φιντέλ. Τον Τσε η Κούβα πια δεν τον χωράει, άλλωστε είχε δηλώσει πως μόνο πέντε χρόνια θα παρέμενε στην Κούβα. Στο μυαλό του είχε ήδη την ιδέα να ξεκινήσει ένα αντάρτικο σε χώρες του «τρίτου κόσμου». Έτσι μόλις τελείωσε με τις συζητήσεις, γράφει ένα γράμμα αποχαιρετισμού στη μητέρα του που θα της παραδοθεί ένα μήνα αργότερα και πραγματοποιεί την τελευταία του δημόσια εμφάνιση το βράδυ της 25ης Μαρτίου. Αμέσως μετά εξαφανίζεται από προσώπου γης.

Ένας ανθρωπάκος καραφλός, λίγο καμπούρης με χοντρά γυαλιά, χοντρούλης που ακούει στο όνομα Ramón Benítez παραδίδει ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα στον Κάστρο στις 31 Μαρτίου.

Στις 2 Απριλίου 1965 ο Ernesto «Che» Guevara μεταμφιεσμένος ως «Ramón Benítez», που συστήνεται ως μεταφραστής και γιατρός έφευγε από την Κούβα αφήνοντας κληρονομιά στα παιδιά του τρεις φθαρμένες στρατιωτικές στολές, ένα σαράβαλο αυτοκίνητο, μια βιβλιοθήκη και ένα σωρό χαρτιά…

Μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι με συχνές αλλαγές αεροπλάνων και προορισμών, όπου πάντα τον περίμενε ένα δίκτυο μυημένων που θα φρόντιζαν συνεχώς την κάλυψη και την προώθηση του, στις 19 Απριλίου θα φτάσει στο Κονγκό μέσω Τανζανίας χωρίς κανείς Κονγκολέζος να έχει γνώση των προθέσεων του.

Εκεί θα συναντηθεί με την ομάδα των 100 περίπου εθελοντών Κουβανών μαχητών και όλοι μαζί θα έρχονταν σε επαφή με την αθλιότητα στην πιο απροκάλυπτη μορφή της.

Όμως αυτή η εξαφάνιση του Τσε από την δημόσια ζωή πυροδότησε σενάρια συνωμοσιολογίες , παραληρήματα και πλήθος δημοσιευμάτων στον διεθνή τύπο, φτιαγμένα στα υπόγεια του Langley και εμπνευσμένα από τους αναλυτές της CIA.

Ραδιοφωνικοί σταθμοί ανά τον κόσμο που ελέγχονταν από την CIA μα και «πηγές» της υπηρεσίας «αποκάλυπταν» ότι ο Τσε είχε δολοφονηθεί από τον Κάστρο, εφημερίδες παρουσίαζαν μια φωτογραφία όπου φαίνονταν λέει ο πατέρας του Τσε που κρατούσε πλακάτ ζητώντας από τον Κάστρο να του δώσει το πτώμα του παιδιού του. Άλλες εφημερίδες έγραφαν ότι ο Τσε είχε συλληφθεί από Κουβανούς και είχε παραδοθεί στους Σοβιετικούς οι οποίοι τον κρατούσαν σε μια φυλακή στην Αλγερία του Μπεν Μπέλα.

Υπομνήματα της CIA αποκάλυπταν ότι ο Τσε έπασχε από ψυχική διαταραχή και βρισκόταν έγκλειστος σε ψυχιατρείο. Μάλιστα το Newsweek ανέφερε ότι ο Τσε αυτοκτόνησε. Το πρακτορείο ειδήσεων «Frans press» μετέδωσε ότι Τσε και Φιντέλ είχαν ανταλλάξει πυροβολισμούς με αποτέλεσμα το θάνατο του Τσε. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση της Βραζιλίας διαβεβαιώνει την διεθνή κοινή γνώμη ότι ο Τσε βρίσκεται στο έδαφος της και ετοιμάζει αντάρτικο.

Όποιος εκείνη την εποχή διάβαζε ή άκουγε αυτά τα δημοσιεύματα θα πίστευε ότι ο Τσε πέθαινε και ανασταίνονταν συνεχώς ή ότι ήταν ένα φάντασμα που τη μια βρισκόταν στο Βιετνάμ πολεμώντας ή ότι ήταν ο αρχηγός της επανάστασης στον Άγιο Δομίνικο ή ότι βρισκόταν σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής.

Γεγονός είναι ότι η CIA στον αγώνα της να παγιδεύσει και να εξοντώσει τον Τσε, παγιδεύτηκε στα δίχτυα της μυθολογίας, του ψεύδους και της παραπληροφόρησης που η ίδια είχε δημιουργήσει.


Ο Κάστρο υπό την πίεση χιλιάδων διαδόσεων και «αριστερών» επικρίσεων δίνει στην δημοσιότητα στις 3 Οκτωβρίου του 1965 το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Τσε…

«Φιντέλ

Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη. (…)Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφου, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου. Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που έχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα. (…)

Έζησα μέρες υπέροχες κι ένιωσα δίπλα σου την περηφάνια του να ανήκω στο λαό μας στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγες φορές ένας πολιτικός υψώθηκε με ανάστημα λαμπρότερο όσο εσύ εκείνες τις μέρες. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.

Άλλες χώρες του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσένα δεν σου επιτρέπεται λόγω της ευθύνης ως ηγέτη της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.

Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ’ αυτή που προέρχεται απ’ το παράδειγμά της. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα. (…)

Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ’ εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.

Μέχρι τη νίκη πάντα!

Πατρίδα ή θάνατος!

Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο.

ΤΣΕ
»

Ωστόσο η πρώτη περιγραφή του κονγκολέζικου εγχειρήματος του Τσε έγινε μόλις το 1994, σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε από τον συγγραφέα Πάκο Ιγνάσιο Τάϊμπο ΙΙ και τους Κουβανούς δημοσιογράφους Φροϊλάν Εσκομπάρ και Φελίξ Γκέρα, με τίτλο «Η χρονιά που δεν ήμασταν πουθενά».

Ο «Ιός» στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, το 1997 δημοσίευσε αποσπάσματα αυτού το βιβλίου όπου ο Τσε περιγράφει την κατάσταση που αντιμετώπισε:

Τα Μετόπισθεν: “Μπορέσαμε να διαπιστώσουμε πως οι Κονγκολέζοι διοικητές μοίραζαν άδειες για επισκέψεις από το μέτωπο στην Κιγκόμα. Αυτό το χωριό αποτελούσε ένα καταφύγιο, όπου οι πιο τυχεροί μπορούσαν να αποβιβαστούν για να ζήσουν μακριά από τις τύχες του πολέμου. Η καταστροφική επίδραση της Κιγκόμα, των πορνείων της, των μπαρ της και κυρίως αυτός ο χαρακτήρας της ως εξασφαλισμένο άσυλο, δεν είχαν ληφθεί επαρκώς υπόψη από την επαναστατική διοίκηση. (…) Οι μέρες περνούσαν. GΗ λίμνη διασχιζόταν από διάφορους αγγελιοφόρους, που είχαν μια μυθική ικανότητα να διαστρέφουν κάθε είδηση, ή από αδειούχους που είχαν εξασφαλίσει ένα κάποιο πάσο για την Κιγκόμα. Ως γιατρός (επιδημιολόγος), δούλεψα κάμποσες μέρες μαζί με τον Κούμι στο αγροτικό ιατρείο, όπου παρατήρησα αρκετά ανησυχητικά κρούσματα. Πρώτα απ’ όλα, το μεγάλο αριθμό αφροδίσιων νοσημάτων, τα περισσότερα από τα οποία είχαν αποκτηθεί στην Κιγκόμα. Δεν ήταν η υγειονομική κατάσταση του πληθυσμού ή των πορνών της Κιγκόμα που θεωρούσα τότε ανησυχητικά, αλλά το γεγονός ότι αυτές ήταν σε θέση να μολύνουν τόσους άντρες. Ποιος πλήρωνε γι’ αυτές τις γυναίκες; Πού πήγαιναν τα χρήματα της επανάστασης;”

Το Χάος: “Συμμετείχα προσωπικά στη διανομή σοβιετικών φαρμάκων, η όλη σκηνή έμοιαζε με ανατολίτικο παζάρι. Κάθε εκπρόσωπος ένοπλης ομάδας έβγαζε αριθμούς και παρέθετε λόγους για να πάρει μεγάλες ποσότητες φαρμάκων · χρειάστηκε πολλές φορές να αντιταχθώ βίαια στην αρπαγή ορισμένων σκευασμάτων και ειδικευμένου υλικού που θα ήταν αδύνατο να χρησιμοποιηθούν στα πολεμικά μέτωπα, αλλά όλοι ήθελαν να έχουν απ’ όλα. Καθένας ορμούσε με αριθμούς μαγικούς: τέσσερις χιλιάδες οι δικοί μου, κι εγώ άλλες δυο χιλιάδες, και ούτω καθεξής (…) Η παράδοση των φορτίων με τα όπλα και τον υπόλοιπο εξοπλισμό γινόταν με τέτοιο τρόπο, ώστε πάντοτε έλειπε κάτι: κανόνια ή πολυβόλα χωρίς βασικά εξαρτήματα, τουφέκια με ακατάλληλα πυρομαχικά νάρκες δίχως πυροκροτητές. Όλα αυτά έμοιαζαν αναγκαστικό χαρακτηριστικό των αποστολών υλικού από την Κιγκόμα”.

Το Μαγικό Φίλτρο: “Ο αντισυνταγματάρχης Λαμπέρ, συμπαθητικός και στην αρχή πρόσχαρος, μου εξήγησε πως τα αεροπλάνα του εχθρού δε μετράνε καθόλου γι’ αυτούς, αφού διαθέτουν το dawa, ένα φάρμακο που τους κάνει άτρωτους στις σφαίρες. -Εμένα, με έχουν πετύχει πολλές φορές και οι σφαίρες πέφτουν στη γη, χωρίς δύναμη.

Δεν άργησα να αντιληφθώ πως μιλούσε σοβαρά. Αυτό το dawa αποδείχθηκε μάλλον καταστροφικό για τη στρατιωτική προετοιμασία. Η αρχή είναι η εξής: ο μαχητής λούζεται με ένα υγρό, όπου έχουν λιώσει διάφορα βότανα και άλλες μαγικές ουσίες, με τη συνοδεία ορισμένων καβαλιστικών σημείων και, σχεδόν πάντα, με τη χάραξη ενός σημαδιού με κάρβουνο στο πρόσωπό του · προς το παρόν, προστατεύεται απέναντι σε κάθε λογής όπλα του εχθρού (αυτό εξαρτάται από την έκταση των δυνάμεων του μάγου), δεν πρέπει όμως να ακουμπήσει κανένα αντικείμενο που δεν του ανήκει, ούτε γυναίκα, ούτε να φοβάται, γιατί αλλιώς θα χάσει την προστασία. Οι αποτυχίες είναι έτσι εύκολο να εξηγηθούν: νεκρός άντρας ίσον άντρας που φοβήθηκε, που έκλεψε ή που κοιμήθηκε με γυναίκα, τραυματίας ίσον άντρας που φοβήθηκε. Καθώς ο φόβος αποτελεί συστατικό στοιχείο του πολέμου, οι μαχητές βρίσκουν πολύ φυσικό να αποδίδουν ένα τραύμα στη δειλία, τουτέστιν στην απουσία πίστης. Και καθώς οι νεκροί δε μιλάνε, μπορεί κανείς πάντοτε να υποψιάζεται ότι παρέβησαν μίαν από τις τρεις εντολές.

Αυτή η πεποίθηση είναι τόσο ισχυρή, που κανείς δεν πηγαίνει στη μάχη χωρίς την προστασία του dawa. Πάντα φοβόμουνα μήπως αυτή η δεισιδαιμονία στρεφόταν τελικά εις βάρος μας, καθιστώντας υπεύθυνους για την αποτυχία μιας μάχης με μεγάλες απώλειες, κι επιχείρησα πολλές φορές να συζητήσω το ζήτημα με διάφορους υπεύθυνους για να δοκιμάσω να τους πείσω. Αποδείχθηκε αδύνατο· το dawa θεωρούνταν σημάδι πίστης. Οι πιο προχωρημένοι πολιτικά έλεγαν πως το dawa είναι μια υλική, φυσική δύναμη, κι ότι ως οπαδοί του διαλεκτικού υλισμού αναγνωρίζουν τη δύναμη του dawa, που επιβάλει τα μυστικά του στους μάγους του δάσους”.

Το Μέτωπο: “Ένας μεγάλος αριθμός από ένοπλους άντρες κυκλοφορούσε ανάμεσα στα μικρά χωριά που διασχίζαμε · σε καθένα, υπήρχε κάποιος αρχηγός που βρισκόταν στο σπίτι του ή στο σπίτι κάποιου φίλου, καθαρός, καλοταϊσμένος, και κατά κανόνα καλοπιωμένος. Οι μαχητές έμοιαζαν ν’ απολαμβάνουν μεγάλη ελευθερία και πολύ ικανοποιημένοι από την τύχη τους. Είχανε πάντα το όπλο τους χιαστί, και δεν παρατηρούσε κανείς ούτε το παραμικρό σημάδι πειθαρχίας, διάθεσης για μάχη ή οργάνωσης.

Η Ήττα: “Ήταν η κατάρρευση. Ολόκληρα αποσπάσματα και χωρικοί περνούσαν με τον εχθρό. Δεν υπήρχαν πια έμπιστα κονγκολέζικα στρατεύματα (…) Από τα υψώματα μας, μπορούσαμε να δούμε τις αναρίθμητες φωτιές που είχαν ανάψει οι στρατιώτες, καθώς έκαιγαν όλα τα σπίτια των αγροτών”.

Η Αναχώρηση: “Πέρασα τις τελευταίες ώρες μοναχός και μπερδεμένος, ώσπου στις δύο το πρωί ήρθαν από την Κιγκόμα τα καράβια με το κουβανέζικο πλήρωμά τους (…) Οργανώσαμε την εκκένωση, ανέβηκαν οι άρρωστοι… Όλοι οι Κουβανοί επιβιβάστηκαν κι ένα επώδυνο θέαμα άρχισε, αξιοθρήνητο, θορυβώδες και άδοξο… Δεν υπήρξε ούτε μια χειρονομία μεγαλείου σ’ αυτή την υποχώρηση, ούτε μια κίνηση εξέγερσης. Τα πολυβόλα και οι άντρες ήταν έτοιμα για το ενδεχόμενο που θα επιχειρούσαν να μας πτοήσουν χτυπώντας μας τη στιγμή της αναχώρησης. Όμως τίποτα τέτοιο δε συνέβη (…) Στη διάρκεια αυτών των τελευταίων ωρών που πέρασα στο Κονγκό, ένιωσα μόνος όσο ποτέ άλλοτε δεν το είχα νιώσει, ούτε στην Κούβα ούτε οπουδήποτε αλλού, στο μακρύ μου προσκύνημα κατά μήκος του κόσμου”.
Ο Τσε εγκαταλείπει το Κονγκό και μαζί το στόχο του να δημιουργήσει επαναστατικά αντι-ιμπεριαλιστικά κινήματα σε όλη την Αφρική. Επιπλέον ακόμα κι αν πίστευε πως η επανάσταση στην Αφρική αποτελούσε κατά το μάλλον ή το ήττον πραγματικότητα που, σε ποιες σταθερές μπορούσε να στηριχτεί, ώστε η επανάσταση αυτή να εξελιχθεί σε παγκόσμια ενάντια στον Ιμπεριαλισμό;

Δεν ανέγνωσε ότι ο μαύρος εθνικισμός όχι στο σύνολο του αλλά οπωσδήποτε στην πλειοψηφία του ουδέποτε ήθελε να παίξει αποφασιστικό ρόλο στο χτύπημα του ιμπεριαλισμού ούτε καν στην αποικιακή του περιφέρεια;

Ο Τσε ήταν προσηλωμένος στην ιδεολογία του και πίστευε στην ιστορική αναγκαιότητα του σπασίματος των αλυσίδων από τους κολασμένους της γης οι οποίοι χρειάζονταν μόνο ένα ταρακούνημα από τον επαναστάτη που ερχόταν από μακριά. Η εμπειρία που είχε από την επανάσταση στην Κούβα του επέτρεπε να θρέφει τέτοιες οικουμενικές σκέψεις. Αλλά και πραγματικές συνθήκες επανάστασης να υπήρχαν (που υπήρχαν) δεν σήμαινε απαραίτητα και ότι θα παρήγαγαν επιτυχείς επαναστάσεις.

Τα περισσότερα αφρικανικά κινήματα μόλις είδαν χρήμα μετατράπηκαν σε άρχουσα μαύρη τάξη των «ανεξάρτητων» κρατών και μόνο από μόδα μιλούσαν για σοσιαλισμό.

Οι δυτικές κυβερνήσεις, οι ορκισμένοι ρατσιστές και φασίστες μισθοφόροι, οι μυστικές υπηρεσίες και τόσοι άλλοι που ενσωματώνονταν διαρκώς στις γραμμές του λεγόμενου «ελευθέρου κόσμου» απέκτησαν ως λάφυρο μια από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου. Η αξία των ανεκμετάλλευτων ορυκτών αποθεμάτων της υπολογίζεται σε 24 τρισ. δολάρια. Οι Κονγκολέζοι όμως είναι ο φτωχότερος λαός στον κόσμο…Τα δολάρια που απέφεραν τα ορυκτά που επιπροσθέτως στήριξαν την τεχνολογική επανάσταση της δύσης δεν έφεραν παρά μιζέρια και θάνατο στον πληθυσμό του Κονγκό ενώ πλούτισαν μια μικροσκοπική ελίτ επενδυτών.

Γενναιόδωρες ψυχές
Το Tedx, είναι μια οργάνωση που διοργανώνει συνέδρια με κοινό, το οποίο πρέπει να πληρώσει για να τα παρακολουθήσει, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Σε αυτά τα συνέδρια παρουσιάζονται οι πιο σημαντικές ιδέες από σημαίνουσες προσωπικότητες από όλους τους τομείς που μπορεί να σκεφτεί κανείς: πολιτικοί, οικονομολόγοι, καθηγητές, ψυχολόγοι, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες.



Αν κανείς ψάξει λίγο το Tedx θα αντιληφθεί πως πρόκειται για μια πλατφόρμα ή καλύτερα ένα άτυπο και κεκαλυμμένο τομέα απόψεων για τον τέλειο καθαγιασμό νεοφιλελεύθερων δογμάτων περί ηγεμονίας της ελεύθερης αγοράς, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας που ανταποκρίνεται στις νέες ευκαιρίες.

Ο Euvin Naidoo είναι ένας Αμερικανός ο οποίος σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, κατατάσσεται στο Top10 των ανδρών με την πιο ισχυρή προσωπικότητα με επιρροή στους επιχειρηματικούς κύκλους. Απόφοιτος του Business School-Harvard και στέλεχος της διεθνούς εταιρείας συμβούλων επιχειρήσεων McKinsey & Company στην Νότιο Αφρική. Συμβουλεύει εταιρείες του χρηματοπιστωτικού τομέα, των τηλεπικοινωνιών, των μεταλλευμάτων, και των αεροπορικών μεταφορών.

Σε ένα παγκόσμιο συνέδριο του Tedx ο Naidoo περιέγραψε την πλημμυρίδα των ευκαιριών που περιμένουν τους επενδυτές της Αφρικής. Με παραστατικότητα εξήγησε γιατί πρέπει το χρήμα των επιχειρήσεων να ταξιδέψει ως την Μαύρη Ήπειρο, όπου θα γοητευθεί από τα ημερομίσθια του ενός δολαρίου, από την απουσία συνδικαλισμού από την εργάσιμη μέρα που είναι απαλλαγμένη από ωράρια εργασίας, όπου η εξαγωγή των κερδών γίνεται χωρίς την μεσολάβηση διαβολικών κρατικών ελέγχων.

Ο Naidoo έπλεξε ένα αποκαλυπτικό εγκώμιο της ηγεμονίας της ελεύθερης αγοράς, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της επιχειρηματικότητας που ανταποκρίνεται στις νέες ευκαιρίες.

«Ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχετε ακούσει για την Αφρική;» Ξεκίνησε να λέει ο Top 10.

«Δεν είναι ρητορικό το ερώτημα. Θέλω πραγματικά την απάντησή σας. Ελάτε! Το χειρότερο. Πείνα. Διαπλοκή. Περισσότερα. Γενοκτονία. AIDS. Δουλεία. Εντάξει, αρκετά.»

(…) «Ας αρχίσουμε λοιπόν να ρίχνουμε φως σ’ αυτή την απίστευτη, ιδιαίτερη ήπειρο, που έχει τόσα να προσφέρει. Τι λένε τα δεδομένα; Ως τραπεζικός επενδυτής, βλέπω τη ροή των πληροφοριών και τις αλλαγές που διαδραματίζονται στις αγορές κεφαλαίου. Θέλω, λοιπόν, να μοιραστώ μαζί σας κάποια από αυτά τα σημεία ή σημάδια και ανέμους της αλλαγής που πνέουν στην ήπειρο.»

(…) «Οι ευκαιρίες, φίλε μου, υπάρχουν. Μ’ αυτό ασχολούμαστε σήμερα: συζητάμε αυτές τις ευκαιρίες. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να μπαίνουμε στις χώρες και το συγκεκριμένο υλικό και πληροφορίες.»

(…) Αλλά ας δούμε τη δουλειά της Goldman Sachs -πήραμε την περίφημη έκθεση BRIC. Η νέα έκθεση, «Οι Επόμενοι Έντεκα», τονίζει ότι μέχρι το 2020, η Νιγηρία θα είναι μία από τις 10 κορυφαίες οικονομίες του κόσμου. Είναι ευκαιρία για επενδύσεις. Σκεφτείτε το. Σκέφτεται κανείς, οι τράπεζες, οι επενδυτές μας, να πάνε στη Νιγηρία; Εάν όχι, γιατί όχι; Τι συμβαίνει στη Νιγηρία; Αρκετά πράγματα. Θέλω να μιλήσω γι’ αυτά από την σκοπιά των αγορών κεφαλαίου. Προάγγελοι και πάλι. Η τράπεζα Guarantee Trust πρόσφατα εξέδωσε το πρώτο ομόλογο για Ευρώ εκτός Αφρικής, εκτός της Ν. Αφρικής. Αλλά το πρώτο Ευρωομόλογο, η συγκέντρωση διεθνούς κεφαλαίου υπεράκτια, από τον δικό της προϋπολογισμό, χωρίς την εγγύηση ενός κράτους, αυτό αποτελεί ένδειξη της εμπιστοσύνης σε αυτή την οικονομία. Χωρίς κρατική εγγύηση, μία εταιρεία από τη Νιγηρία αντλεί κεφάλαια offshore. Είναι απλώς προάγγελος του μέλλοντος.

(…)Αγκόλα: το 90 τοις εκατό του οδικού δικτύου δεν είναι άσφαλτος. Τι πρόβλημα»! Η μεταφορά προϊόντων είναι πιο ακριβή. Οι τιμές ανεβαίνουν, επηρεάζεται και ο πληθωρισμός. Νιγηρία: το 70 τοις εκατό των δρόμων δεν είναι ασφαλτοστρωμένοι, Ζάμπια: το 80 τοις εκατό. Γενικά, πάνω από το 50 τοις εκατό των δρόμων δεν είναι ασφαλτοστρωμένοι. Αυτό είναι ευκαιρία! Οι ανάγκες σε ενέργεια: ευκαιρία. Ποια είναι, επομένως, τα σημάδια ότι τα πράγματα αλλάζουν ριζικά; Ας δούμε τις χρηματαγορές στην Αφρική. Εάν σας ρωτήσω, «Ποια Χρηματιστηριακή Αγορά ήταν η καλύτερη το 2005 παγκοσμίως» θα σκεφτόσασταν την Αίγυπτο; Το 2005, το αιγυπτιακό Χρηματιστήριο Αξιών επέστρεψε το 145 τοις εκατό. Τι συμβαίνει σε άλλες χώρες; Ας δούμε τα νούμερα του 2006. Κένυα: πάνω από το 60 τοις εκατό. Νιγηρία: πάνω από το 40 τοις εκατό. Νότιος Αφρική: 20 τοις εκατό. Υψηλό. Αυτές είναι οι τάσεις που λαμβάνουν χώρα.» (…)

Σωστά τα λέει ο κύριος Top 10 διότι το κυνήγι των πρώτων υλών και των φτηνών εργατικών χεριών δεν απαιτεί στις μέρες μας την συμβολή ενός Λεοπόλδου ενός Mobutu ή μισθοφορικών στρατευμάτων και πολύ περισσότερο δεν απαιτείται η επίκληση ρατσιστικών θεωριών για να δικαιολογηθεί το πλιάτσικο, όπως στις μέρες της αποικιοκρατίας. Το έργο αυτό σήμερα το έχει αναλάβει η εξαθλίωση και ο ανταγωνισμός των αφρικανικών κυβερνήσεων για την ανάδειξη της καλύτερης συμπεριφοράς απέναντι στις πολυεθνικές.

Η Le monde-diplomatique σε άρθρο της τόνιζε: «Πεπεισμένοι ότι θα αποκομίσουν σημαντικά κέρδη, πολλοί τραπεζικοί οργανισμοί, επενδυτικά ταμεία, μεγάλοι βιομηχανικοί όμιλοι, κράτη και ορισμένοι δισεκατομμυριούχοι σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν στην Αφρική γιγάντια βιομηχανικά αγροκτήματα με σκοπό την παραγωγή προϊόντων διατροφής και βιοκαυσίμων που θα προορίζονται αποκλειστικά για εξαγωγή. Η εξαγορά και η μακροχρόνια ενοικίαση αγροτικών εκτάσεων παρουσιάζονται σκόπιμα ως αναπτυξιακά προγράμματα που αποφέρουν όφελος τόσο στα εμπλεκόμενα οικονομικά σχήματα όσο και στα αφρικανικά κράτη.»

Πολλά είναι τα παραδείγματα του μαζικού ξεπουλήματος που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή στην Αφρική. Η Κίνα εξασφάλισε από τη Δημοκρατία του Κονγκό την εκμετάλλευση 2,8 εκατομμυρίων εκταρίων, όπου θα εγκαταστήσει τη μεγαλύτερη φυτεία φοίνικα στον κόσμο.

Ο Φίλιπ Χάιλμπεργκ, πρόεδρος του νεοϋορκέζικου επενδυτικού ταμείου Jarch Capital και πρώην εκπρόσωπος του ασφαλιστικού γίγαντα American International Group (AIG), ενοικίασε 400.000 έως ένα εκατομμύριο εκτάρια στο νότιο Σουδάν από τον τοπικό πολέμαρχο Παουλίνο Ματίπ.

Πρόσφατα, το Κονγκό-Μπραζαβίλ προσέφερε σε διάφορες νοτιοαφρικανικές βιομηχανίες διατροφής 10 εκατομμύρια εκτάρια από το πολύτιμο και μάλιστα απειλούμενο τροπικό δάσος της χώρας.

Με την παρότρυνση του αιθιοπικής καταγωγής Σαουδάραβα επιχειρηματία Μοχάμεντ Αλί Αλ-Αμούντι, πενήντα από τις μεγαλύτερες σαουδαραβικές επιχειρήσεις οργάνωσαν στην Αιθιοπία φόρουμ με στόχο την εγκατάσταση αγροτικών εκμεταλλεύσεων, τα προϊόντα των οποίων θα προορίζονται αποκλειστικά για εξαγωγές.

Ενώ οι εταιρίες DuPont, Monsanto, Cargill κ.ά. σε μια ανθρωπιστική πρωτοβουλία τους, ανακοίνωσαν δια στόματος Μπαράκ Ομπάμα ότι θα επενδύσουν στην Αιθιοπία μα και γενικά στην μαύρη Αφρική 3 δισ. δολάρια. Διότι η «εκμετάλλευση της ζήτησης για τρόφιμα στην Αφρική μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα κέρδη»!!! Αν και χαρακτήρισε την κατάσταση στην Αφρική ως σήμερα «χαοτική», ο Τζιμ Μπορέλ, αντιπρόεδρος της DuPont, είπε ότι υπάρχουν σημαντικές ευκαιρίες. «Η ανάγκη υπάρχει, η δυναμική υπάρχει. Είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να πάρουμε τη βάση που έχουμε σήμερα και να επιταχύνουμε την πρόοδο».

Όλες αυτές οι εταιρείες χρησιμοποιούν τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας και ευρεσιτεχνιών που απαγορεύουν στους αγρότες να ξαναφύτεψουν τους σπόρους τους.


Στοχεύουν στον έλεγχο του γενετικού υλικού των φυτών και τη μεγιστοποίηση των εταιρικών κερδών με παράλληλη εξάλειψη των δικαιωμάτων των αγροτών. Δεν είναι τυχαίο ότι περισσότερο από το 53% της παγκόσμιας αγοράς γεωργικών σπόρων ελέγχεται σήμερα από τρεις μόνον εταιρείες: Τις αμερικανικές Monsanto, DuPont και Syngenta.

Ανθρωπιστικό το έργο των πολυεθνικών, θα αλλάξουν τη μορφή του κόσμου και θα εγκαθιδρύσουν το βασίλειο της αφρικανικής ευτυχίας. Ξέρουν πολύ καλά να κρύβουν κάτω από το χαλί το έγκλημα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και πίσω από τα κέρδη τους που προσδοκούν να συσσωρεύσουν από τις πλέον πεινασμένες περιοχές της Γης.

Ο Τζέιμς Σικουάτι, οικονομολόγος της Κένυας, στο ντοκιμαντέρ του ΕΞΑΝΤΑ «Φιλανθρωπία Διπλωματία και Business» έθεσε το ζήτημα ως εξής: «Αν δείτε για παράδειγμα στην εκπαίδευση ζώων, θα δείτε ότι εκπαιδεύουν τους ελέφαντες και τους χιμπατζήδες χρησιμοποιώντας φαγητό, έτσι δεν είναι; Του δίνουν ένα μικρό μπισκότο ή κέρασμα. Έτσι κι εδώ, την επόμενη φορά που οι Αμερικάνοι θα σου πουν «πήδα», εσύ θα πηδήξεις. Καταλάβατε τι εννοώ;».

Αλήθεια, είμαστε ικανοί να καταλάβουμε; Είμαστε ικανοί να μην αφήσουμε το παρελθόν να επαναληφθεί;

Ή μήπως μας αρκεί να γράφουμε και να μιλάμε μόνο και μόνο για να αντηχεί η φωνή μας στα αυτιά μας για να νομίζουμε ότι ρεμβάζουμε προσωπικά με την ιστορία μια και έχουμε και τον Τσε κρεμασμένο στο τοίχο μας ως μουσειακό απόκτημα… (;)

Η Ιστορική μνήμη δεν είναι μουσειακό απόκτημα.

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...