Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπογιόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μπογιόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2020

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ: -Και Τώρα Τι Κάνουμε;;; Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ


  Για να οικοδομηθεί στοιχειωδώς σκέψη ως προς το τι κάνουμε, στο φόντο των τελευταίων εξελίξεων όπως αυτές εξελίσσονται στον Εβρο και στα νησιά, θα πρέπει να εξετάσουμε που βρισκόμαστε και πως φτάσαμε ως εδώ.
Ας δούμε, λοιπόν, τα δεδομένα:
Πρώτο: Είναι το NATO και η δράση των μελών του που προκαλούν τα κύματα της προσφυγιάς από τις βομβαρδισμένες και λεηλατημένες χώρες. Η ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα των ευρωατλαντισμού είναι συνένοχοι του ΝΑΤΟ. Είναι εκεί, στο ΝΑΤΟ, που η ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού συμμαχούν με την Τουρκία.
Δεύτερο: Οι ΗΠΑ είναι αυτές που στηρίζουν την τουρκική επιδρομή στη Συρία που σε λιγότερο από ένα μήνα έχει προκαλέσει πάνω από 1 εκατομμύριο νέους πρόσφυγες . Η ελληνική κυβέρνηση και η “αριστερή” της αντιπολίτευση είναι οι “προβλέψιμοι” σύμμαχοι του “αγγελικού” Τραμπ και των ΗΠΑ.. Οι ΗΠΑ είναι αυτές για τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξε και η ΝΔ ψήφισε μια ακόμα «αμυντική» συμφωνία με την οποία παραδίδεται κάθε σπιθαμή του εδάφους της χώρας στα αμερικανοΝΑΤΟικά στρατεύματα.
Τρίτο: Η ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού ισχυρίζονται ότι όσο πιο «καλό παιδί» είναι η Ελλάδα απέναντι σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, τόσο ισχυρότερη αποτρεπτική ασπίδα αποκτά η χώρα έναντι της Τουρκίας. Ότι, τάχα, και με αφορμή τις ρωσοτουρκικές σχέσεις, η αμερικανοΝΑΤΟικά «αναβαθμισμένη» Ελλάδα θα έχει «δυνατές πλάτες» απέναντι στην Αγκυρα. Τα γεγονότα (από το τουρκολυβικό μνημόνιο και την αμφισβήτηση της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ μέχρι την στήριξη ΗΠΑ και ΕΕ της Τουρκίας στη Συρία) βοούν και για την πολιτική αφέλεια αλλά κυρίως για την πολιτική εθελοδουλία όσων μηρυκάζουν τα παραπάνω.
Τέταρτο: Η διαχείριση του προσφυγικού διέπεται από μια συμφωνία με την οποία η ΕΕ τα έχει κάνει πλακάκια με την Αγκυρα. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας και για να μην αγγίξει τις ισχυρές χώρες της ΕΕ το πρόβλημα, η ελληνική κυβέρνηση και τα κόμματα της ΕυρωΕνωσης έχουν αναδεχτεί για τη χώρα ρόλο «οχυρωματικής ζώνης» των Βρυξελλών και δεσμοφύλακα των προσφύγων. Η συμφωνία αυτή, που ο ΣΥΡΙΖΑ συνομολόγησε, η ΝΔ εφαρμόζει και όλοι μαζί την χειροκρότησαν ήταν εξ αρχής εγκληματική και κακή. Τώρα πλέον αποδεικνύεται εγκληματική και καταστροφική για την Ελλάδα.
Πέμπτο: Τώρα που η Τουρκία υφίσταται στην Συρία τις συνέπειες της σύγκρουσης των συμφερόντων της με τα συμφέροντα της Ρωσίας, χρησιμοποιεί σαν μοχλό πίεσης έναντι των Ευρωπαίων τους πρόσφυγες. Ετσι από την μια οι κατατρεγμένοι άνθρωποι όχι μόνο ξεριζώνονται αλλά και αξιοποιούνται από τον Ερντογάν σαν «όπλο» των γεωστρατηγικών σχεδιασμών του. Από την άλλη η Ελλάδα ως γεωγραφικό πέρασμα και ως αδύναμος κρίκος εξουθενώνεται. Ο λαός της ειδικά στα νησιά έχει γονατίσει. Καθίσταται μια χώρα – φυλακή που οι έξω σε συνεργασία με την εγχώρια πολιτική ελίτ τής έχουν αναθέσει την πιο βρώμικη δουλειά του ντουνιά (εδώ μια λέξη αρκεί: Μόρια) και που μέσα βλέπει η κοινωνία της να ραντίζεται με το λίπασμα του μισανθρωπισμού ώστε οι θύλακες του ρατσισμού, του φασισμού, του εθνικισμού, της ξενοφοβίας και της απανθρωπιάς να σπέρνουν το δηλητήριό τους με αρωγό την επίσημη κρατική πολιτική. Είναι οι «Μπογδάνοι» της πολιτικής και των μίντια που όλο αυτό το διάστημα κινούνται μεταξύ «λαθρομεναστευτικής» ρητορικής, πλωτών φραγμάτων κατά «εισβολέων» και ταγΜΑΤαλήτικης απόβασης στα νησιά.
Έκτο: Ενώ η χώρα βιώνει με δραματικό τρόπο τις «συμμαχίες» της, η αστική τάξη και η πολιτικοί της υπάλληλοι όχι μόνο σέρνουν τον τόπο στις συμπληγάδες των πιο αδυσώπητων ανταγωνισμών μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων, όχι μόνο καθιστούν την Ελλάδα πεδίο βολής αντιμαχόμενων γκάνγκστερ, αλλά επιλέγουν και το βάθεμα της εμπρηστικής πολιτικής τους ακόμα και με πολεμικούς όρους. Τέτοια κίνηση είναι η με πραγματικά πυρά στρατιωτική άσκηση στον Εβρο.
Έβδομο: Τη στιγμή που ο Ερντογάν πετά κάθε πρόσχημα δηλώνοντας ευθαρσώς ότι χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες σαν «βόμβες» πίεσης προς Ευρωπαίους, οι δικοί μας τι κάνουν; Ενώ οι «βόμβες» σκάνε στην Ελλάδα, και ενώ την ίδια ώρα οι Ευρωπαίοι χαϊδεύουν την Τουρκία ώστε να μην φτάσει τελικά το πρόβλημα στην πόρτα τους, οι δικοί μας είναι επίσης έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τους πρόσφυγες σαν «βόμβες» που μέσα στον ελληναράδικο πατριωτισμό τους θα τους κάνουν μπαλάκι μεταξύ Τουρκίας – Ελλάδας! Δηλαδή οι κυβερνώντες μας παραμένουν πιστά σκυλιά των ευρωνωσιακών τους επιλογών: Συνεχίζουν να εφαρμόζουν την συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας που απειλεί να βυθίσει την επικράτεια στο χάος, παριστάνοντας τους συνοριοφύλακες της Ελλάδας, αλλά τα μόνα σύνορα που καλείται να διαφυλάξει η ελληνική αστυνομία και ο ελληνικός στρατός σε Εβρο και νησιά είναι, τελικά, τα σύνορα της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ολλανδίας και των λοιπών μας εταίρων.
Ναι, η Ελλάδα προφανώς δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Αλλά εξίσου προφανώς δεν είναι «πορτιέρης» των νταβατζήδων της ΕυρωΕνωσης. Και απολύτως προφανέστατα δεν είναι «Νταχάου». Εν ολίγοις δεν είναι, δεν μπορεί να είναι και δεν πρέπει να είναι ούτε ο «προβλέψιμος» – κατά κύριο Μητσοτάκη – σύμμαχος και εταίρος, ούτε ο «αριστερός» – αλά ΣΥΡΙΖΑ – καντηλανάφτης εκείνων που την θέλουν σκουπιδότοπο ψυχών.
Εφόσον οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικάνοι κάνουν πλάτες στην Τουρκία, είναι αδιανόητο η Ελλάδα να κάνει πλάτες σε Ευρωπαίους και Αμερικάνους. Αν η Τουρκία νομίζει ότι βρήκε το «σαμάρι» για να ακούσει ο «γάιδαρος», η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να διαμηνύσει προς πάσα κατεύθυνση πως « καμήλα που δεν γονατίζει, δεν την φορτώνουνε».
Με άλλα λόγια: Είναι η ώρα της εδω και τώρα ανυπακοής, της άρνησης εφαρμογής και της ακύρωσης από πλευράς Ελλάδας κάθε δέσμευσης στο πλαίσιο της καταστροφικής συμφωνίας ΕΕ – Τουρκίας και του Δουβλίνου.
Είναι η ώρα η Ελλάδα – που φυλάει τα σύνορά της και για να τα διαφυλάξει – όση πίεση δέχεται απ’ έξω προς τα μέσα, τόση πίεση να επιδείξει η ίδια από μέσα προς τα έξω.
Μόνο όποιος δεν θέλει να δει δεν βλέπει. Το προσφυγικό εντάσσεται σαν «όπλο» στους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς, με δυο θύματα: Τους ίδιους τους πρόσφυγες και την Ελλάδα. Ενας τρόπος υπάρχει να εξουδετερωθεί αυτό το «όπλο», ακυρώνοντας τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, θωρακίζοντας την ασφάλεια της χώρας, τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια του εγχώριου φασισμού. Kαι αυτός o τρόπος περιγράφεται με 5 λέξεις: «Αφήστε τους ανθρώπους να φύγουν»!
Είναι η ώρα η Ελλάδα να απαντήσει ότι δεν αντιμετωπίζει τους κατατρεγμένους ανθρώπους ούτε σαν «βόμβες», ούτε σαν «σκουπίδια». Και να διαμηνύσει – με πράξεις – ότι όσοι έχουν τέτοια αντίληψη για την ανθρώπινη ύπαρξη, η Ελλάδα της δημοκρατίας, του πατριωτισμού και της πανανθρώπινης ελευθερίας θα τους κάνει να αντιληφθούν στην δική τους αυλή τι σημαίνει να χρησιμοποιείς τους ανθρώπους σαν «βόμβες» και σαν «σκουπίδια»! Που σημαίνει:
  • Να απελευθερώσει τους ανθρώπους που έχουν στοιβαχτεί στα χώματά της.
  • Να περιθάλψει όσους έχουν ανάγκη.
  • Να τους εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης για όσο παραμείνουν σε δομές στην ηπειρωτική χώρα.
  • Να εξετάσει άμεσα τα αιτήματά τους.
  • Να τους αποδώσει το νομιμοποιητικό καθεστώς που απορρέει από την ιδιότητά τους.
  • Να τους προμηθεύσει τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα και να τους επιτρέψει να αναχωρήσουν για στις χώρες προορισμού τους, όπως οι ίδιοι ζητούν.
Αν κάποιοι την προσφυγιά που προκαλούν οι πολυεθνικές της ενέργειας την βαφτίζουν… «ροή», κι αν έχουν συμφωνήσει και αποφασίσει να παίζουν με την «στρόφιγγα», τότε η Ελλάδα έχει δυο επιλογές: Η’ θα πνίξει σαν τα ποντίκια τους ανθρώπους ή θα μετατρέψει την «βρύση» σε μπούμερανγκ εναντίον όσων την τροφοδοτούν και την εμπνεύστηκαν.
Είναι, επομένως, η ώρα της διεθνοποίησης του θέματος. Οχι με κούφια ρητορεία, με εταιρική συνενοχή και με συμμαχική υποταγή. Αλλά με έργα που δεν θα επιτρέπουν τον φαρισαϊσμό στα ευρωκογκλάβια και θα «κόβουν το βήχα» στην τουρκική επιθετικότητα .
Μόνο μια τέτοια Ελλάδα, η Ελλάδα της απείθειας και της ανυπακοής απέναντι σε ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, ΕΕ, χωρίς υποκύψεις στον ευρωατλαντικό Δούρειο Ιππο, χωρίς να επιτρέπει την υπονόμευση από καμιά «συμμαχική» πέμπτη φάλαγγα στο έδαφός της, με καθαρές κουβέντες προς «φίλους» και γείτονες, με εσωτερικό αρραγές μέτωπο, με εγρήγορση, αποφασιστικότητα, με μια κουβέντα: μόνο μια Ελλάδα που ο λαός θα πάει κόντρα στον φόβο και την προπαγάνδα, είναι σε θέση να ακυρώσει τον κατήφορο που την σπρώχνουν.

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

Oι «ΣΥΜΜΑΧΟΙ» k Οι «ΕΤΑΙΡΟΙ» 24 Χρόνια Μετά τα Ίμια.Το Χρονικό Απ’ τον Ν.Μπογιόπουλο !!!


Η «επέτειος» των Ιμίων «γιορτάστηκε» από τους αμερικανοτσολιάδες με μια νέα συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις. Ο τέλειος συμβολισμός...

Ίμια: 24 χρόνια… «Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»!

   Ήταν 30 προς 31 Γενάρη 1996. Το βράδυ των Ιμίων. 
   Η άθλια καπηλεία καλά κρατεί. Και η υποκρισία, επίσης.
   Στην πλευρά της καπηλείας, στην κορυφή των πατριδοκάπηλων, βρίσκονται τα χιτλεροειδή της «Χρυσής Αυγής» και κάθε λογής ακροδεξιό κατακάθι. Που λερώνουν τη μνήμη των τριών παλικαριών που χάθηκαν εκείνο το βράδυ (του υποπλοίαρχου Χριστόδουλου Καραθανάση, του υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου και του αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψού). 
Που σπεκουλάρουν πάνω στη θυσία τους και αναζητούν στη μνήμη τους ερείσματα για τον φασιστικό και εθνικιστικό οχετό τους. Οι -κατά δήλωσή τους- σπορά των ηττημένων του ’45. Οι ιδεολογικοί και πολιτικοί απόγονοι των ναζί. Αυτοί που κουβαλάνε τατουάζ με τα εμβλήματα των κατακτητών που ρήμαξαν την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ ακρη. Οι απόγονοι των δοσίλογων. Να παριστάνουν τους «πατριώτες». Και να μιλάνε για προστασία των Ιμίων και των συνόρων. Αυτοί που συνεχίζουν το έργο των προπατόρων τους. Εκείνων που ξεπούλησαν την Ελλάδα ολάκερη. Αυτοί είναι που πιάνουν στο στόμα του τα τρία παιδιά. Ύβρις.
   Στην άλλη πλευρά οι υποκριτές. Είναι αυτοί που συνεχίζουν να κινούνται απαρέγκλιτα στις ίδιες εκείνες πολιτικές ράγες που σημαδεύτηκαν από τα γεγονότα της 31 Γενάρη του 1996.
Εξηγούμαστε:
α) Στα Ίμια, το 1996, και ενώ ετίθετο με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο το καθεστώς των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, η ελληνική πολιτική ηγεσία εκστόμισε δια του πρωθυπουργού Σημίτη εκείνο το απίθανο «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»…
β) Στη Μαδρίτη, ένα χρόνο αργότερα, στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα υπέγραψε μια συμφωνία στην οποία αναγνωρίζονται «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο. Ήταν εκεί που η ελληνική πολιτική ηγεσία είπε, ουσιαστικά, «ευχαριστούμε το ΝΑΤΟ»…
γ) Στο Ελσίνκι, το 1999, η Ελλάδα έβαλε την υπογραφή της κάτω από ένα κείμενο που – κατά παρέκκλιση της θέσης ότι η μόνη διαφορά μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας είναι η διευθέτηση της υφαλοκρηπίδας – κάνει λόγο για «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Ήταν εκεί που η ελληνική πολιτική ηγεσία είπε το «ευχαριστούμε την ΕΕ»…
Ρωτάμε: Τι από όλα αυτά έχει αλλάξει έκτοτε; Ποιο από αυτά τα «ευχαριστώ» που ειπώθηκαν στο φόντο των Ιμίων ανακλήθηκε ή αναιρέθηκε ποτέ στην πράξη;
  • Η ΝΔ και ο κ.Σαμαράς, που είχε υπουργό Εξωτερικών τον κ.Βενιζέλο,  συγκυβερνούσε, ναι ή όχι, με το κόμμα του οποίου ο πρώην αρχηγός, για να δικαιολογήσει την πολιτική του στα Ελληνοτουρκικά, δήλωνε: «Θα μου φαινόταν περίεργο να πετάξει μια σοβαρή χώρα μια ολόκληρη πολιτική στον κάλαθο των αχρήστων, δηλαδή να την υποβαθμίσει, για κάποιες βραχονησίδες»! (σσ: Γ. Παπανδρέου, «Τα Νέα»,  23/10/2000)…  Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;
  • Ο κ.Γιώργος Παπανδρέου, τέσσερα χρόνια μετά από τα Ίμια δήλωνε ως υπουργός Εξωτερικών (συνέντευξη στους «Ουάσιγκτον Τάιμς», 10/12/2000):  «Η Ελλάδα και οι ΗΠΑ συμμερίζονται κοινές αρχές, κοινούς στόχους ,όπως δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, περιφερειακή σταθερότητα»Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;
  • Η κυρία Μπακογιάννη της ΝΔ, δέκα χρόνια μετά από τα Ίμια (25/04/2006) δήλωνε ως υπουργός Εξωτερικών για τις σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ: «(…)η μακρά ιστορία και η δυνατή φιλία που συνδέει τις δύο δημοκρατίες μας στηρίζεται σε κοινές αρχές και αξίες,σε κοινούς αγώνες,αλλά και στη συμμετοχή μας στη μεγάλη κοινότητα κρατών του ΝΑΤΟ. Οι στόχοι μας σε μεγάλο βαθμό συμπίπτουν(…)». Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ»; Ναι ή όχι;
  • Ο κ.Σαμαράς, ως πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΝΔ, δεκαεφτά χρόνια μετά από τα Ίμια, δήλωνε στη συνάντησή του με τον Ομπάμα (8/8/2013) στον Λευκό Οίκο:«Κατ’ αρχήν, θέλω να πω ότι οι δύο λαοί μας και οι δύο χώρες μας είναι περισσότερο από σύμμαχοι.Όχι μόνο πάλεψαν ο ένας δίπλα στον άλλο σε όλη την ιστορίαπάντα για μια ευγενή αιτία,αλλά λάτρεψαν και υποστήριξαν τις ίδιες αξίεςόπως την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία». Ρωτάμε: Αυτό ήταν κάτι σαν επανάληψη του«ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;
      Ας έρθουμε στον κύριο Τσίπρα.
α) Υποδεχόμενος τον πρώην Αμερικανό πρόεδρο στην Αθήνα ο κ.Τσίπρας τον προσφώνησε λέγοντας ότι με τον Ομπάμα «άλλαξε η εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών σε ολόκληρο τον κόσμο» (μάλλον δεν ρώτησε ο κ.Τσίπρας πως φαντάζει η εικόνα των ΗΠΑ  στα μάτια των βομβαρδισμένων – επί Ομπάμα – παιδιών της Συρίας, της Λιβύης και όλης της Μέσης Ανατολής ή στα μάτια των λαών σε 130 χώρες του πλανήτη όπου οι ΗΠΑ διατηρούν και επί Ομπάμα στρατιωτικές επιχειρησιακές δυνάμεις).
β) Ακούστηκε ο κ.Τσίπρας να εξυμνεί τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας και να καταλήγει λέγοντας ότι «η Ελλάδα υποδέχεται έναν Αμερικανό Πρόεδρο που καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του υπερασπίστηκε με σθένος τις αξίες αυτές» (σσ: αυτός είναι ο λόγος, η… χρηματοδότηση των αξιών της ελευθερίας και της δημοκρατίας, που επί Ομπάμα οι ΗΠΑ δαπάνησαν 900 δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα από όσα δαπάνησαν επί Μπους σε πολέμους και για την δημιουργία Φρανκενστάιν τύπου ISIS).
γ) Ακούστηκε, από έναν πρωθυπουργό που θα έδιωχνε το ΝΑΤΟ από την Ελλάδα, να δηλώνει: «Στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίσαμε τη σημασία που έχει (…) η συνέχιση της επιχείρησης του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο». 
δ) Ο κ.Τσίπρας (ο και… «αριστερός») είναι το ίδιο πρόσωπο που προσήλθε στον Λευκό Οίκο για να εξυμνήσει  τον «αγγελικό» Τραμπ που μοιάζει διαβολικός αλλά που «ότι κάνει είναι για το καλό». 
ε) Ο κύριος Τσίπρας είναι το ίδιο πρόσωπο που ως πρωθυπουργός συνέταξε (αλλά ως αντιπολίτευση… δεν ψήφισε) την νέα συμφωνία για την αναβάθμιση και επέκταση της συμφωνίας για την δράση των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην Ελλάδα στο πλαίσιο της πολιτικής που εξυμνήθηκε από τον Πάιατ και ως μετατροπή της χώρας σε “γεωστρατηγικό μεντεσέ των ΗΠΑ.  Αυτός είναι ο κύριος Τσίπρας, το πρόσωπο που ηγήθηκε μιας κυβέρνησης  που για την ιταμότητα της αμερικανοφροσύνης της δεν έχει παρά να διαβάσει κανείς την έκθεση του ίδιου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ (imerodromos.gr/ekthesi-steit-dipartment-gia-tin-ellada-sok-aristeris-kataischynis-kai-amerikanofrosynis/)
Μητσοτάκης:Ευχαριστούμεαπό… Ιραν μέχρι στενά του Ορμούζ!
    Οσο για τον κύριο Μητσοτάκη, τον πρώτο ηγέτη που τάχθηκε υπέρ της δολοφονίας του Ιρανού στρατηγού στο Ιρακ, τον πρωθυπουργό που στέλνει ελληνικούς Πάτριοτ για να ενισχυθεί η αεράμυνα της… Σαουδικής Αραβίας, τον διαθέσιμο να στείλει στρατιωτικές ελληνικές δυνάμεις από τα στενά του Ορμούζ μέχρι τη Λιβύη, μετά τον ρόλο γλάστρας που εξασφάλισε δίπλα στον Τραμπ στον Λευκό Οίκο,  δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
    Φρόντισε να “γιορτάσει” την επέτειο των Ιμίων με τον πλέον συμβολικό τρόπο που αρμόζει τους “ευχαριστούμε τις ΗΠΑ”: 
Μόλις χτες, και ενώ οι ΗΠΑ την ώρα της εντεινόμενης τουρκικής προκλητικότητας μιλούν γιαθαλάσσιες διεκδικήσειςτης… Ελλάδας (!) και καλούν τις δυο χώρες να λύσουν τις… “διαφορές” τους “συμμαχικά” και “αγαπημένα”, ψήφισε στη Βουλή την συμφωνία με τους Αμερικάνους για την μετατροπή όλης της Ελλάδας σε αμερικανοΝΑΤΟική βάση και σε ιμπεριαλιστικό ορμητήριο (imerodromos.gr/giortinos-mponamas-stis-ipa-to-nomoschedio-gia-tis-vaseis/
    Ρωτάμε: Αυτά είναι κάτι σαν επανάληψη του «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»; Ναι ή όχι;
   Μόνο όποιος δεν θέλει να το δει «δεν το βλέπει»: 
Η πολιτική του «ευχαριστούμε» αποτελεί την μόνιμη πυξίδα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Αυτή είναι η αλήθεια, που φυσικά δεν βρίσκει θέση στους «πάγκους» των πατριδέμπορων της μαύρης επετείου.
   Πρόκειται για μια πολιτική που κάθε άλλο παρά «κατευνάζει» την τουρκική συμπεριφορά και συνεπάγεται μια διαρκή απειλή για τον ελληνικό λαό.
   Ο ελληνικός λαός δεν έχει να χωρίσει τίποτα με τον τούρκικο λαό. 
Και ο ένας λαός και ο άλλος αποτελούν το άθυρμα σε παιχνίδια συμφερόντων των αστικών τάξεων των δυο χωρών που ανταγωνίζονται μεταξύ τους με τακτικές που είτε έχουν ως έμβλημα τον «τσαμπουκά» είτε το πόσο «ευχάριστες» θα είναι απέναντι σε «συμμάχους» και «εταίρους», εγκυμονούν το ίδιο επικίνδυνο αποτέλεσμα.     
  Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά από τα Ίμια (μόνο όποιος δεν θέλει να το δει «δεν το βλέπει»), την ώρα που
  • η πατρίδα προσφέρεται σε ρόλο «γεωστρατηγικού μεντεσέ» και οι ταγοί της δηλώνουν “προβλέψιμα” βαποράκια του ιμπεριαλισμού,
  • με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις συμφωνίες των Πρεσπών και των αμερικανικών βάσεων λειτουργεί σαν τσολιαδάκι του ευρωατλαντισμού,
  • οι πολυεθνικές του πετρελαίου και της ενέργειας στρώνουν τους νέους δρόμους του αίματος αλλά βαφτίζονται “οικονομικοί σύμμαχοι”,
  • η Τουρκία απειλεί και προκαλεί,
    οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σφυρίζουν αδιάφορα απέναντι στην Ελλάδα.
    Οι καλοί μας «σύμμαχοι» 
συμπεριφέρονται ωσάν να μην έχουν ακόμα… καταλήξει σε ποιόν ανήκουν τα Ίμια ή σαν η συνθήκη της Λωζάνης (που την έχουν κάνει κουρελόχαρτο στην περίπτωση της Συρίας) να μην αποτελεί τμήμα του Διεθνούς Δικαίου. Όσο για τους καλούς μας «εταίρους», αυτούς της ευρωοικογενείας στην οποία ανήκει η κατεχόμενη και η βαλλόμενη πλέον και στην ΑΟΖ της Κύπρος, παζαρεύουν από την ένταξη της Τουρκίας στις δομές της μέχρι το προσφυγικό.
     Αυτοί είναι οι «σύμμαχοι» που εξυμνούνται. 
Αυτοί είναι οι «εταίροι» που επαινούνται. 
Που εισπράττουν «ευχαριστώ» – 24 χρόνια μετά τα Ιμια – και από τους  υποκριτές και από τους κάπηλους. 

 Αλίευση απ τον ημεροδρόμο Παρουσίαση: Viva La Revolucion