Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιμπεριαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ιμπεριαλισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ "Ρ": ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ..



  • Με αφορμή την επίσκεψη Χάφταρ στην Αθήνα και την επικείμενη Διάσκεψη του Βερολίνου, η κυβέρνηση αποκάλυψε την πρόθεσή της να στείλει ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στη Λιβύη, με αμερικανοΝΑΤΟική ομπρέλα! Να διασκεδάσει τις εντυπώσεις με «διευκρινίσεις» κατόπιν εορτής επιχειρεί το ΥΠΕΞ.
  • Είναι εκτός πραγματικότητας ο ισχυρισμός ότι οι σχέσεις με δυνάμεις τύπου Χάφταρ, που μπλέκονται στα σχέδια των ιμπεριαλιστών και παζαρεύουν ταυτόχρονα με πολλά μέρη, μπορούν να εγγυηθούν την ειρήνη και την ασφάλεια υπέρ των λαών, αλλά και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.
  • Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων κομμάτων του ευρωατλαντικού τόξου απέναντι στις εξελίξεις επιβεβαιώνει για μία ακόμα φορά ότι είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στο βούρκο των επικίνδυνων σχεδίων.
Διαβάστε Περισσότερα στον Ριζοσπάστη 

Είναι ώρα λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς
Ενα σπιράλ βύθισης του λαού και της χώρας στα δολοφονικά ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή μας βρίσκεται σε κλιμακούμενη εξέλιξη τις τελευταίες μέρες, με τα γεγονότα που «τρέχουν» από ώρα σε ώρα να επιβεβαιώνουν ότι αυτό που τώρα προέχει είναι η επαγρύπνηση, η οργάνωση της πλατιάς αντιιμπεριαλιστικής δράσης και η αλληλεγγύη με τους γειτονικούς λαούς.
Η βδομάδα ξεκίνησε στον απόηχο της επίσκεψης Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και με τα ερωτήματα να πληθαίνουν για τις «δεσμεύσεις» που ανέλαβε η κυβέρνηση ως ΝΑΤΟικός χωροφύλακας στην περιοχή. 
Και ολοκληρώνεται με μια σειρά από επεισόδια που σημαίνουν συναγερμό για το λαό. Επεισόδια τα οποία σηματοδοτούν την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που περιλαμβάνουν την ένταση της τουρκικής επιθετικότητας, τα αναβαθμισμένα καθήκοντα που αναλαμβάνει η Ελλάδα στο πλαίσιο του ρόλου - «μεντεσέ» για τις ΗΠΑ στην περιοχή, τους ανταγωνισμούς ΗΠΑ - Ιράν κ.λπ.
Εγκλωβισμός του λαού στις ιμπεριαλιστικές συμπληγάδες

Εχουμε και λέμε:
-- Κορυφαία εξέλιξη είναι η ανακοίνωση της Παρασκευής από τον Ελληνα ΥΠΕΞ, Ν. Δένδια, μετά τη συνάντησή του με τον Λίβυο στρατάρχη Χ. Χάφταρ, ότι η Ελλάδα σκοπεύει να στείλει δυνάμεις στη Λιβύη, στο πλαίσιο «μηχανισμού εκεχειρίας», δηλαδή ένοπλες. Επιβεβαιώθηκε, δηλαδή, ότι αυτό που ονόμασε η κυβέρνηση «διπλωματική ρελάνς», μετά τη μη πρόσκλησή της στη Διάσκεψη του Βερολίνου, δεν ήταν παρά ένα ακόμα βήμα στο λούκι της συμμετοχής της στα πολεμικά σχέδια στην περιοχή, και μάλιστα στο μαρτύριο που περνά ο λιβυκός λαός εδώ και κοντά δέκα χρόνια. Και αυτό την ίδια στιγμή που και η Τουρκία έχει ανακοινώσει ότι στέλνει στρατό στη Λιβύη, προσθέτοντας ακόμα ένα φιτίλι στη φλόγα του πολέμου.
-- Δημοσιεύματα, που μάλιστα δεν διαψεύδονται, κάνουν λόγο για αποστολή συστοιχίας πυραύλων «Patriot» και προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων από την Ελλάδα στη Σαουδική Αραβία, για να ενισχυθεί η αεράμυνά της απέναντι στο Ιράν. Κι αυτό σε συμπλήρωμα των προκλητικών δηλώσεων στήριξης από τον Ελληνα πρωθυπουργό στον Ντ. Τραμπ, που έφτασε να επιβραβεύει τη μαφιόζικη εκτέλεση από τις ΗΠΑ του Ιρανού αξιωματούχου Σολεϊμανί, και μάλιστα σε τρίτη χώρα (στο Ιράκ), όπου διατηρεί δυνάμεις κατοχής. Μάλιστα, η εξέλιξη με την αποστολή πυραύλων στη Σαουδική Αραβία παρουσιάζεται ως «ικανοποίηση» πάγιου αιτήματος των ΗΠΑ για στήριξη των πολεμικών τους επιχειρήσεων στον Κόλπο, με αποστολή αεροσκάφους ή φρεγάτας, κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει. Μπορεί να μην πάει φρεγάτα, λοιπόν, αλλά πάνε οπλικά συστήματα, υποστηρίζοντας την επιθετικότητα της Σ. Αραβίας σε βάρος λαών της περιοχής, όπως της Υεμένης.
-- Αντίστοιχες πληροφορίες κάνουν λόγο για ένταξη ελληνικής φρεγάτας στην αρμάδα του γαλλικού αεροπλανοφόρου «Σαρλ Ντε Γκολ», που θα βρεθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Γαλλίας στη Μ. Ανατολή.
Οπως επίσης σημείωνε ο «Ριζοσπάστης» στο πρώτο θέμα του την περασμένη Τρίτη, η βαθύτερη εμπλοκή στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς υλοποιείται ήδη ποικιλοτρόπως: Στη Σούδα αράζει υποβρύχιο που βομβάρδιζε τη Λιβύη το 2011, στην Ελευσίνα συνεκπαιδεύονται ελληνικές με δυνάμεις των ΗΠΑ, από τη Ρόδο απογειώνονται μεταγωγικά των ΗΠΑ προς τη Μ. Ανατολή κ.ά.
Οι παραπάνω ενέργειες, που έχουν τις ευλογίες και όλων των κομμάτων του ευρωατλαντικού τόξου, εγκλωβίζουν το λαό στις συμπληγάδες των επικίνδυνων ανταγωνισμών. Μια εμπλοκή που βαθαίνει διαρκώς, με τις ίδιες τις εξελίξεις να αποδεικνύουν τη χρεοκοπία του εφησυχασμού που όλοι μαζί καλλιεργούν. Η ένταση της τουρκικής επιθετικότητας, η προσθήκη όλο και περισσότερων αμφισβητήσεων από την τουρκική ηγεσία στο τραπέζι, η ενθάρρυνση του Ερντογάν από ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ αποτελούν επιβεβαιώσεις ότι αυτή η εμπλοκή της χώρας στο βούρκο των ανταγωνισμών όχι μόνο δεν διασφαλίζει τα κυριαρχικά δικαιώματα, αντίθετα μετατρέπει τη χώρα σε μαγνήτη σοβαρών κινδύνων. Και αξιοποιούνται αυτές οι εξελίξεις στο πλαίσιο των επιταχυνόμενων διεργασιών για διευθετήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο, για συνεκμετάλλευση με ΝΑΤΟική ομπρέλα.
Να τσακιστεί η θεωρία των «ωφελημάτων» και της ιμπεριαλιστικής σταθερότητας

Εδώ και τώρα πρέπει να πάρουν επιθετική απάντηση όλα τα σάπια επιχειρήματα που διακινούν κυβέρνηση, αστικά επιτελεία και τα κόμματα του κεφαλαίου.

Να τσακιστεί η θεωρία περί «ανταλλαγμάτων» που τάχα απολαμβάνει ο λαός από τους βρώμικους ρόλους που αναλαμβάνει η κυβέρνηση. «Ανταλλάγματα» έχει να αναμένει η αστική τάξη, στις επιδιώξεις της να αναβαθμιστεί στην περιοχή. Ο λαός έχει μόνο να αναμένει κλιμάκωση των κινδύνων, είτε επέλθει συμβιβασμός με το πιστόλι στον κρόταφο είτε υπάρξει περαιτέρω όξυνση, που άλλωστε θα λειτουργήσει καταλυτικά στις εξελίξεις των παζαριών.

Αυτή η συζήτηση περί «ανταλλαγμάτων», που διακινεί κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ, φανερώνει πόσο στοιχισμένες είναι η σημερινή και η προηγούμενη κυβέρνηση στην υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην περιοχή. Η μεν ΝΔ προσπαθεί να περάσει πάνω από τον πήχη που της έβαλε η περίοδος της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ο δε ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να θέτει «όρους», προκειμένου να ενθαρρύνει ακόμα περισσότερο τη μετατροπή της χώρας σε βάση πολεμικής εφόρμησης. Κι αυτό την ίδια στιγμή που η εφαρμογή της «Αμυντικής Συμφωνίας», η οποία φέρει τις δικές του υπογραφές, ήδη προχωράει με την επέκταση των βάσεων σε όλη την επικράτεια.

Τώρα να πάρουν διαζύγιο ευρύτερες εργατικές - λαϊκές δυνάμεις με την «αναμονή», να πάψουν να έχουν ρόλο θεατή. Τα «μεγάλα γεγονότα» είναι ήδη σε εξέλιξη: Ισχυρά καπιταλιστικά κράτη συγκρούονται, παραδοσιακοί συσχετισμοί αλλάζουν, συμμαχίες αναδιατάσσονται, στήνονται άξονες και αντιάξονες, διακρατικές συμφωνίες αμφισβητούνται. Σε αυτήν τη «μεγάλη εικόνα» οι ελληνικές κυβερνήσεις δίνουν τα ρέστα τους, βάζοντας στον ντορβά τα κυριαρχικά δικαιώματα, την ασφάλεια και σταθερότητα για το λαό προκειμένου να διευκολύνονται οι ΝΑΤΟικές επεμβάσεις στην περιοχή, να έχει όσο γίνεται περισσότερα οφέλη η αστική τάξη από τη συμμετοχή της στους αμερικανοΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς.

Με όρους αντεπίθεσης να πάρουν απάντηση η προπαγάνδα του συστήματος, η απάτη της «ασφάλειας» που εξασφαλίζεται από το ΝΑΤΟ και τη συμμαχία με τις ΗΠΑ, από τη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές αποστολές και τη διάθεση γης, θάλασσας και αέρα στους φονιάδες των λαών. Η αμφισβήτηση συνόρων και κυριαρχικών δικαιωμάτων από πλευράς τουρκικής αστικής τάξης εντάσσεται στο παζάρι και τη σύνθετη διαπραγμάτευση ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΝΑΤΟ με την Τουρκία με στόχο την παραμονή της τελευταίας σταθερά στο «δυτικό στρατόπεδο». Στόχο που υπηρετούν και οι ελληνικές κυβερνήσεις. Η λογική της συνδιαχείρισης και της συνεκμετάλλευσης δεν είναι απάντηση στον κίνδυνο της πολεμικής εμπλοκής, η «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο, που πολλαπλασιάζει τα προβλήματα και τις αντιθέσεις, οξύνει τους ανταγωνισμούς και ενισχύει τους πολεμικούς κινδύνους. Μόνο τα χειρότερα μπορεί να αναμένει ο λαός από αυτές τις εξελίξεις, αν δεν βγει μαζικά και οργανωμένα στον αγώνα ενάντια στις βάσεις, αν δεν παλέψει για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.
Η γνήσια λαϊκή ανησυχία να γίνει αποφασιστική δράση

Σε όσους ανησυχούν μήπως «απομονωθούμε» απάντηση δίνουν οι ίδιες οι εξελίξεις: Οι λαοί είναι σήμερα πιο απομονωμένοι από ποτέ και όσο παραμένουν εγκλωβισμένοι σε αυτούς τους θανάσιμους σχεδιασμούς εντείνονται οι εχθρότητες, οι ανταγωνισμοί για τον πλούτο που καταλήγει στους μονοπωλιακούς κολοσσούς.

Ο λαός που αγωνίζεται, που διεκδικεί, που παίρνει την τύχη στα δικά του χέρια δεν είναι ποτέ μόνος του. Μόνο σε σύγκρουση με αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο οι λαοί μπορούν να οικοδομήσουν τη μεταξύ τους αλληλεγγύη, να αναπτύξουν αμοιβαία επωφελείς σχέσεις.

Οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες. Κρίσιμες για την οργάνωση της πάλης από τα κάτω, για την ένταση της συλλογικής δράσης μέσα από τα σωματεία, τους μαζικούς φορείς, τις Επιτροπές Αγώνα. Για να μη μείνει εργάτης, αυτοαπασχολούμενος, φτωχός αγρότης, συνταξιούχος, νεολαίος με τις ανησυχίες και το φόβο για το «αύριο». Ο φόβος ξεπερνιέται μόνο στο δρόμο του αγώνα. Τα αντιιμπεριαλιστικά συλλαλητήρια που θα οργανωθούν σε όλη τη χώρα ενάντια στην Ελληνοαμερικανική Συμφωνία για τις βάσεις μπορούν να στείλουν αυτό το αποφασιστικό μήνυμα.

Αν ο «διπλωματικός πυρετός», οι «Σύνοδοι Κορυφής», τα ιμπεριαλιστικά διαβούλια, τα πολεμικά ανακοινωθέντα και οι κατά τόπους συγκρούσεις είναι τα «προεόρτια» πιο γενικευμένων εξελίξεων, οι λαϊκές αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις που αναπτύσσονται μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν τα προεόρτια της αποφασιστικής αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος.

Παρουσίαση Τίτλου kειμένου Φωτο: Viva La Revolucion 

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2020

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ


Από
Κατιούσα

Άρθρο του Γιώργου Μαρίνου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, δημοσιεύεται σήμερα στην «Εφημερίδα των Συντακτών». 
Παρατίθεται το άρθρο:

«Οι πόλεμοι στη Συρία, τη Λιβύη, την Υεμένη, η όξυνση της κατάστασης στον Περσικό Κόλπο, στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο είναι μέρος των επικίνδυνων αντιθέσεων και ανταγωνισμών των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που γεννάει το καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό σύστημα.

Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η ενίσχυση της αμερικανοΝΑΤΟικής επέμβασης στην περιοχή και η όξυνση των ανταγωνισμών με τη Ρωσία και την Κίνα. Πρόκειται για αδυσώπητη αντιπαράθεση για τον έλεγχο των υδρογονανθράκων, αγωγών και αγορών.
 Δίπλα στους μεγάλους “παίχτες” κινούνται οι αστικές τάξεις πολλών κρατών για τη δική τους γεωστρατηγική αναβάθμιση. Σ’ αυτόν το φαύλο κύκλο εκδηλώνεται ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην ελληνική και την τουρκική αστική τάξη, που κλιμακώνει την επιθετικότητα αξιοποιώντας την οικονομική, στρατιωτική της δύναμη. Η ΝΑΤΟική Τουρκία διατηρεί την κατοχή στην Κύπρο, εισβάλλει στη Συρία, εμπλέκεται στρατιωτικά στη Λιβύη, διεκδικεί αλλαγή συνόρων στο Αιγαίο.
Η ελληνική αστική τάξη και τα κόμματά της δεν είναι “αθώες περιστερές”. 
Έχουν εμπλέξει τη χώρα στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ στην περιοχή, χρησιμοποιώντας τη βάση της Σούδας και τις άλλες στρατιωτικές βάσεις. Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από το “στρατηγικό διάλογο” με τις ΗΠΑ, δημιουργήθηκαν νέες στρατιωτικές βάσεις σε Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Αλεξανδρούπολη, τις οποίες συμπεριέλαβε η κυβέρνηση της ΝΔ στην κατάπτυστη “Ελληνοαμερικανική Συμφωνία”, που τη φέρνει θρασύτατα για επικύρωση στη Βουλή και το λαϊκό κίνημα θα δώσει αποφασιστική απάντηση.
Όμως, όσο η χώρα βυθίζεται στο βάλτο της εμπλοκής, η κατάσταση χειροτερεύει και μεγαλώνουν οι κίνδυνοι για το λαό. 
Τα περί στήριξης των “ισχυρών συμμάχων” έναντι της τουρκικής επιθετικότητας είναι αβάσιμα. 
Οι υποκριτικές αναφορές στο “διεθνές δίκαιο” ακυρώνονται με την προώθηση των στρατηγικής σημασίας σχέσεων του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των ΗΠΑ με την Τουρκία, τα ανταλλάγματα που δίνουν για να την αποσπάσουν από την επιρροή της Ρωσίας. Το ίδιο ισχύει για τις συμμαχίες με το Ισραήλ και την Αίγυπτο που εμπλέκουν την Ελλάδα σε νέο κύκλο αντιπαραθέσεων. Κι αυτό αφορά π.χ. τον αγωγό East Med που δεν υπηρετεί τους λαούς αλλά μονοπωλιακά συμφέροντα.

Οι “λύσεις” που θέτει η αστική πολιτική στο τραπέζι οδηγούν από τη “Σκύλλα στη Χάρυβδη”, είναι αντιλαϊκές. 
Η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου – Αν. Μεσογείου είναι θέση του αμερικανοΝΑΤΟικού ιμπεριαλισμού, για τη δημιουργία ενιαίου επιχειρηματικού και στρατιωτικού χώρου για να αναπτύσσονται οι δραστηριότητες των ενεργειακών κολοσσών και να κινούνται οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και το Ιράν. Η “συνεκμετάλλευση” στρώνει το έδαφος σε απαράδεκτες “μοιρασιές” των θαλάσσιων ζωνών, που θα φέρουν νέες τουρκικές διεκδικήσεις και πιο κοντά το ενδεχόμενο σύγκρουσης.
Σ’ αυτό το φόντο προβάλλεται η προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης, αλλά οι υποστηρικτές του δεν δίνουν απάντηση σε στοιχειώδη ερωτήματα.
Τι θα περιέχει το “συνυποσχετικό” που θα καταθέσουν οι δύο πλευρές; 
       Η Τουρκία δεν περιορίζεται στη διαφορά για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. Οι εξελίξεις είναι πιο σύνθετες από τα προηγούμενα χρόνια. Υπεισέρχεται ο παράγοντας των θαλάσσιων ζωνών στην Αν. Μεσόγειο. 
     Τι θα γίνει αν το τουρκικό κράτος θα θέσει ζητήματα “γκρίζων ζωνών” και αμφισβήτηση συνόρων ή δικαιωμάτων των νησιών σε υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ); 
      Ποιες περιοχές της υφαλοκρηπίδας θα θέσει η κυβέρνηση προς οριοθέτηση γενικά ή με συγκεκριμένες συντεταγμένες;

Με ποια κριτήρια θα κρίνει το δικαστήριο, το οποίο εκπληρώνει το δικό του ρόλο στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και αντικειμενικά δεν μπορεί να απαλλαγεί από γεωστρατηγικές στοχεύσεις; 
Άλλωστε αυτό το δικαστήριο δεν νομιμοποίησε τα αποτελέσματα του ευρωατλαντικού πολέμου στη Γιουγκοσλαβία και αναγνώρισε την ανεξαρτησία του προτεκτοράτου του Κοσσόβου; Επιπλέον, καλό είναι να ανοίξει η συζήτηση για την προσφυγή της Ελλάδας στη Χάγη την περίοδο 1976-1978 και το “Πρακτικό της Βέρνης” που ακολούθησε, τα οποία δίνουν διδακτική πείρα.
Το ΚΚΕ υποστηρίζει τη θέση για μη αλλαγή των συνόρων, τήρηση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, σχέσεις καλής γειτονίας με την Τουρκία και όλες τις χώρες. 
Ενίσχυση του αγώνα κατά της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας για τις βάσεις, το ξήλωμά τους και την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. 
Ο λαός μας έχει το λόγο και με την πάλη του μπορεί να διαμορφώσει τους όρους για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για να πάρει στα χέρια του το τιμόνι της εξουσίας και να ανοίξει το δρόμο για διεθνείς σχέσεις βασισμένες στο αμοιβαίο όφελος».

902.γρ
Παρουσίαση κειμένου: Viva La Revolucion

Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2020

ΤΑ "ΚΑΛΑ" ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΙΩΝ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ''ΛΥΚΟΥΣ"...


ΚΚΕ: ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, απειλή για τα κυριαρχικά δικαιώματα – 
H Ελλάδα, «γίνεται “μαγνήτης” πιθανών επιθέσεων


Βαριά και δύσκολη ατζέντα παραδίδει το 2019 στο 2020, σύμφωνα με το ΚΚΕ, που πέρα από τα εργασιακά και τα θέματα της καταστολής, τα οποία θεωρεί ότι αντιμετωπίζονται με συμπληρωματικό τρόπο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, κορυφαίο ζήτημα θεωρεί τις εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά και την Ανατολική Μεσόγειο. 
Ήδη, το τελευταίο διάστημα, ο Περισσός έχει σηκώσει ψηλά το θέμα των γεωπολιτικών εξελίξεων, όπως αυτές ορίζονται από τις κινήσεις της Τουρκίας έναντι των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων από τη μία, την εμβάθυνση της ελληνοαμερικανικής στρατιωτικής συνεργασίας από την άλλη και τη στάση του Πόντιου Πιλάτου που τηρεί ως επί το πλείστον ο ευρωπαϊκός παράγοντας.

Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που ανέδειξε την κατάθεση στη Βουλή, παραμονές Χριστουγέννων, του νομοσχεδίου που αφορά την ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις στρατιωτικές βάσεις. 
Με ανακοίνωσή του καταγγέλλει την επέκταση της συμφωνίας, οι βάσεις της οποίας τέθηκαν επί ΣΥΡΙΖΑ και την οποία χαρακτηρίζει «εγκληματική». Παράλληλα, επιχειρεί να σπάσει τον εφησυχασμό που καλλιεργείται στη συνείδηση της κοινωνίας, καλώντας σε άμεση κινητοποίηση ώστε η συμφωνία να αποσυρθεί. 
Ταυτόχρονα επαναλαμβάνει τις πάγιες θέσεις του οι βάσεις του θανάτου να ξηλωθούν και να υπάρξει αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ.

Πιο αναλυτικά, σημειώνει ότι με την «εγκληματική» αυτή συμφωνία – «που υπεγράφη τον περασμένο Οκτώβρη με την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Αθήνα, στο πλαίσιο του “Στρατηγικού Διαλόγου” που ξεκίνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ»:

• «Επιτρέπεται στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να διατηρεί και να λειτουργεί στρατιωτικές και βοηθητικές υποδομές εντός των εγκαταστάσεων των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

• Ενισχύονται οι πολεμικές δυνατότητες της βάσης στη Σούδα, που υποστηρίζει ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική κ.α. στην ευρύτερη περιοχή.

• Εντάσσονται στον αμερικανοΝΑΤΟϊκό σχεδιασμό οι βάσεις, που δημιούργησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, των μη επανδρωμένων αεροσκαφών στη Λάρισα, ελικοπτέρων στο Στεφανοβίκειο Μαγνησίας, καθώς και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, όπου ήδη έχουν κάνει “απόβαση” στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ».

Το ΚΚΕ επιχειρεί να αποδομήσει την κυρίαρχη ρητορική περί του ότι οι νατοϊκές και αμερικανικές βάσεις εγγυώνται την ασφάλεια και την αμυντική προστασία της χώρας και τονίζει ότι πρόκειται για ψευτο-ισχυρισμούς «της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων του ευρωατλαντικού τόξου» για να δικαιολογηθεί αυτή η επικίνδυνη πολιτική που μετατρέπει τη χώρα «σε ορμητήριο πολέμου και επεμβάσεων για την προώθηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών».

Τρεις προειδοποιήσεις

Ειδικότερα, κάνει (ή επαναλαμβάνει) τρεις επισημάνσεις που έχουν χαρακτήρα προειδοποίησης:

– Ότι η Ελλάδα, «γίνεται “μαγνήτης” πιθανών επιθέσεων, όπως προειδοποιούν οι δηλώσεις των ρωσικών και ιρανικών επιτελείων, που έχουν τονίσει πως θα στρέψουν τους πυραύλους τους σε κράτη που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις, σε περίπτωση που απειληθούν οι χώρες τους».

– Ότι η «επέκταση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα περιπλέκει παραπέρα την τεταμένη κατάσταση στην περιοχή» και δεν προστατεύει τη χώρα από την τουρκική επιθετικότητα όπως διατείνεται η κυβέρνηση: «Η Τουρκία είναι ΝΑΤΟϊκή δύναμη και με αυτή την ιδιότητα κλιμακώνει την επιθετικότητα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αμφισβητεί και παραβιάζει τα σύνορα.

– Ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ γράφουν στα «παλιά τους τα παπούτσια» τα ελληνικά σύνορα, θεωρούν το Αιγαίο ως ενιαίο επιχειρησιακό χώρο και προετοιμάζουν μαζί με την Ε.Ε. σχέδια διχοτόμησης και συνεκμετάλλευσης ελληνικών θαλάσσιων περιοχών, καταπατώντας κυριαρχικά δικαιώματα.
Από agonaskritis.gr/

Και
Αμερικανοί που δεν καταπίνουν αμάσητη προπαγάνδα, διαδηλώνουν σε 70 πόλεις, για να μη συρθεί η χώρα τους σε άλλον έναν πόλεμο και για να επιστρέψουν πίσω οι στρατιώτες των ΗΠΑ από το Ιράκ.
Από Κατιούσα
Φωνάζοντας συνθήματα όπως «Όχι πόλεμος με το Ιράν», «Έξω από το Ιράκ», και «Έξω οι ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή», πολλοί διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν τις τελευταίες ώρες στην Ουάσιγκτον, στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Λος Άντζελες και σε περίπου 70 συνολικά πόλεις των ΗΠΑ για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια της κυβέρνησης των ΗΠΑ και στην κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή, μετά τις δολοφονίες του πανίσχυρου Ιρανού υποστράτηγου Κασέμ Σολεϊμανί, του Ιρακινού Αμπού Μάχντι αλ-Μουχάντις και 6 ακόμα ανθρώπων, από επίθεση με αμερικανικούς πυραύλους με εντολή του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Αμερικανοί που δεν καταπίνουν αμάσητη προπαγάνδα, διαδηλώνουν στους δρόμους έξω από το Λευκό Οίκο, στην Τάιμς Σκουέρ στη Νέα Υόρκη, έξω από τον «πύργο» του Ντόναλντ Τραμπ και αλλού, για να μη συρθεί η χώρα τους σε άλλον έναν πόλεμο και για να επιστρέψουν οι στρατιώτες από το Ιράκ.

Δείτε φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα τις τελευταίες ώρες σε πόλεις των ΗΠΑ:


Photo by ANDREW CABALLERO-REYNOLDS / AFP

Photo by ANDREW CABALLERO-REYNOLDS / AFP


Alex Edelman/Getty Images/AFP



Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ Κ.Κ.ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ.




Από
Κατιούσα:

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας (TKP) με ανακοίνωσή του σχετικά με την έγκριση από το Κοινοβούλιο του νομοσχεδίου για την αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, ζητάει την ακύρωση του νομοσχεδίου και όσων αντίστοιχων έχουν προηγηθεί και απαιτεί να επιστρέψουν στη χώρα οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας που βρίσκονται στην επικράτεια άλλων χωρών.

«Το νομοσχέδιο που εξουσιοδοτεί τον Πρόεδρο να στείλει στρατεύματα στη Λιβύη εγκρίθηκε μέσω του Κοινοβουλίου. Αυτό το αποτέλεσμα δεν εκπλήσσει κανέναν, το τουρκικό κοινοβούλιο ενεργεί ήδη από καιρό ως συμβολαιογράφος και όχι ως όργανο λήψης αποφάσεων των εκπροσώπων του λαού.

Και τώρα, ακόμα μια φορά, εγκρίθηκε ένα νομοσχέδιο που στέλνει τους στρατιώτες μας στη Λιβύη, για τους οποίους οι ιμπεριαλιστές έχουν ορίσει την τιμή στα “23 σεντ”, αυτή τη φορά για να πολεμήσουν στο πλευρό των τζιχαντιστών.

Γιατί;

Ο λόγος για τον οποίο θα προσπαθήσει ο στρατός να εγκατασταθεί σε μία χώρα που έχει καταστραφεί, έχει μοιραστεί σε κομμάτια και έχει αλωθεί από τα αρπαχτικά, τους τζιχαντιστές και τους ιμπεριαλιστές, είναι προφανής: οι καπιταλιστές επιδιώκουν να αποκτήσουν νέους πόρους, η κυβέρνηση αναζητά νέα δυνατά διαπραγματευτικά χαρτιά στην περιοχή.

Οι νεο-οθωμανικοί ελιγμοί που επιχειρεί το AKP σε νέες περιοχές βάζουν σε κίνδυνο το λαό μας και τους άλλους λαούς της περιοχής.
 Με αυτό το νομοσχέδιο, η τουρκική κυβέρνηση κλιμακώνει την ένταση, προκειμένου να μετατρέψει τη Μεσόγειο μια περιοχή πολέμων και αναδιανομής των πόρων.

Το αποτέλεσμα της τυχοδιωκτικής και επιθετικής εξωτερικής πολιτικής θα είναι μεγαλύτερες απειλές, φτώχεια και ανθρώπινες απώλειες για το λαό μας. Η Συρία είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτού. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κάνει το λαό μας να βιώσει νέες σφαγές.

Αυτό το νομοσχέδιο και όλα τα αντίστοιχα αυτού που προηγήθηκαν πρέπει να ακυρωθούν αμέσως και οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας που βρίσκονται στην επικράτεια άλλων χωρών να επιστρέψουν στη χώρα.

Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας

Κεντρική Επιτροπή».

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019

ΟΙ "ΕΧΘΡΟΙ" και ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ !!

Μερικά παραδείγματα… «Εχθρότητας». Άμα έχεις τέτοιους εχθρούς, τι τους θέλεις τους φίλους;
Εχθροί και φίλοι – Ήταν πράγματι οι Αγγλο-γαλλο-αμερικάνοι εχθροί του Χίτλερ;
Φτάσαμε σε σημείο (π.χ. πρόσφατο ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου) οι ιμπεριαλιστές κι οι απολογητές τους, να επιχειρούν να ταυτίσουν το ναζισμό με τον κομμουνισμό και να πείσουν ότι η ΕΣΣΔ ήταν σχεδόν φίλη με τη ναζιστική Γερμανία και συνυπεύθυνη για την έναρξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου (Μολότοφ Ρίμπεντροπ κλπ). Ποιοι; Αυτοί οι δήθεν «εχθροί του Χίτλερ» που τον δημιούργησαν και τον έθρεψαν. Να λοιπόν κάποια παραδείγματα αυτής της περίεργης «εχθρότητας» που χαρακτήριζε τις σχέσεις της Δύσης (ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία) με το Χίτλερ και τον άξονά του. Μιας «εχθρότητας» λιγάκι… «τρυφερής».

ΠΡΙΝ ΞΕΣΠΑΣΕΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Το διάστημα ανάμεσα στους δυο μεγάλους πολέμους, οι Αγγλογάλλοι στήριξαν με κάθε τρόπο το Γερμανικό μιλιταρισμό, χωρίς να το κρύβουν.
Η στρατηγική τους ήταν να ξεπαστρέψουν κάθε κομμουνιστική εστία και ιδέα, με νέα επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ και με αιχμή του δόρατος το Χίτλερ και τον «αντικομουνιστικό του άξονα». Έτσι ανέχτηκαν τις επανειλημμένες παραβιάσεις της συνθήκης ειρήνης του 1918 και έδωσαν πακτωλό χρημάτων, πρώτων υλών και τεχνολογίας, από πολλές μεγάλες Αμερικάνικες και Ευρωπαϊκές εταιρείες προς το Χίτλερ, για να εξοπλιστεί και να προετοιμαστεί γι’ αυτό τον αντισοβιετικό πόλεμο.

Αυτή η «εχθρότητα» φάνηκε περίτρανα στην πολιτική του κατευνασμού που είχαν οι δυτικοί απέναντι στους Χίτλερ και Μουσολίνι, στους οποίους επέτρεψαν ανενόχλητοι να ικανοποιήσουν όλες τις επιθετικές τους ορέξεις χωρίς αντίδραση και να καταπιούν ολόκληρες χώρες (Αυστρία, Αιθιοπία, Ισπανία, κλπ) χωρίς καμιά απολύτως αντίδραση.
Η «εχθρότητα» έφτασε μέχρι τη διάσκεψη του Μονάχου, όπου οι Δυτικοί υπερέβαλαν εαυτόν, χαρίζοντας στο Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία με τη μεγάλη της πολεμική βιομηχανία και δείχνοντας ότι στόχος τους ήταν η απομόνωση της ΕΣΣΔ και το άνοιγμα του δρόμου για επίθεση του Χίτλερ εναντίον της.

Οι δυτικοί, όλο αυτό το διάστημα απέρριπταν και κωλυσιεργούσαν τις επανειλημμένες προτάσεις της ΕΣΣΔ για τριμερή συμμαχία Αγγλίας, Γαλλίας, ΕΣΣΔ. Τότε που μπορούσαν ακόμα να σταματήσουν τον Χίτλερ. Δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν το Χίτλερ, αλλά ήθελαν να διευκολύνουν την επίθεση του εναντίον της ΕΣΣΔ.
Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ.

Όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε στην Πολωνία, οι Αγγλογάλλοι του κήρυξαν έναν κάποιο δήθεν… «πόλεμο», που κράτησε 8 ολόκληρους μήνες (Σεπτέμβρη ‘39 – Μάη ‘40), χωρίς να πέσει ούτε μια σφαίρα. Κι αυτό, την ώρα που (είναι κοινή διαπίστωση στρατηγών και ιστορικών) ακόμα ο Χίτλερ δε μπορούσε να αντέξει μια συντονισμένη επίθεση των Αγγλογάλλων, αφού παρέτασσε τότε στα δυτικά του σύνορα 23 αδύναμα εξοπλισμένες μεραρχίες, απέναντι σε 120 πλήρεις μεραρχίες των Αγγλογάλλων.

Αντίθετα (μ’ ότι δεν έκαναν ενάντια στο Χίτλερ), οι Άγγλοι είχαν έτοιμες δυνάμεις για να στείλουν σε ενίσχυση των Φιλανδών συμμάχων του Χίτλερ, ενάντια στην ΕΣΣΔ, στο Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο. Οι δε Γάλλοι ετοίμαζαν βομβαρδισμό των πετρελαίων του Μπακού σαν αντίποινα γι’ αυτόν τον πόλεμο.

Κι ύστερα ο Χίτλερ στράφηκε στη Γαλλία. Ήθελε κι άλλα όπλα, κι άλλα εδάφη, κι άλλες βιομηχανίες στην υπηρεσία του στρατού του, εν όψει της «επιχείρησης Μπαρμπαρόσα» που την ονειρευόταν από τότε που έγραψε το «Ο Αγών» μου. Τους νίκησε γρήγορα και στρίμωξε στην αμμουδιά της Δουνκέρκης 400.000 Άγγλους και Γάλλους «εχθρούς» του, μπροστά στις μπούκες των τανκ του. Τη διαταγή να σταματήσουν χωρίς να τους επιτεθούν, χρειάστηκε να τη δώσει ο Χίτλερ δυο φορές, γιατί ο Γκουντέριαν την πρώτη φορά δεν το πίστεψε. Τους άφησε να διαφύγουν, ενώ μπορούσε μέσα σε μια μέρα να τους εξουδετερώσει όλους. Ανταπόδοση των «δώρων» που είχε μέχρι τότε λάβει από τους Αγγλογάλλους; Ο Χίτλερ πάντα λογάριαζε τους δυτικούς σαν εν δυνάμει συμμάχους απέναντι στον κομμουνισμό της ανατολής.

Το μόνιμο όνειρο του Χίτλερ ήταν ο «ζωτικός χώρος» στην ανατολή κι η επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ. «Βασικός στόχος της Γερμανίας, σκοπός της ζωής μου και το νόημα της ύπαρξης του εθνικοσοσιαλισμού είναι η εξαφάνιση του μπολσεβικισμού» έγραφε. Κι έξι βδομάδες πριν την έναρξη της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, ο Ρούντολφ Ες, ο «Νο 2» του Χίτλερ, μ’ ένα μονοθέσιο αεροπλάνο πάει στη Σκωτία να συναντήσει κάποιους από τους ναζιστές φίλους του στα κυβερνητικά κλιμάκια της Βρετανίας και να συζητήσει για ειρήνη και κοινή επίθεση στην ΕΣΣΔ. Ήταν τρελός ο Ες; Ή έφερνε προτάσεις Χίτλερ; Ποια δεδομένα του δημιουργούσαν την εντύπωση ότι μπορεί και να τα καταφέρει; Ίσως το ότι στην κυβέρνηση της Αγγλίας (και κυρίως της Γαλλίας) υπήρχε ισχυρός θύλακας φιλοναζιστών (ακόμα και μέσα στο παλάτι του Μπάκιγχαμ χαιρετιόντουσαν ναζιστικά);

Αν η Δύση ήταν ο βασικός «εχθρός» του Χίτλερ, γιατί αυτός στο δυτικό μέτωπο διατηρούσε το ένα όγδοο από όσες δυνάμεις διατηρούσε στο ανατολικό μέτωπο ενάντια στην ΕΣΣΔ και σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου (ακόμα και τον καιρό της Νορμανδίας) ο Χίτλερ συνέχεια τραβούσε δυνάμεις από τη δύση για να ενισχύσει το στρατό του στην Ανατολή;
Γιατί η απόβαση στη Νορμανδία έγινε σχεδόν τρία χρόνια από τότε που πρωτοσυμφωνήθηκε, ενώ θα μπορούσαν να έχουν λήξει τον πόλεμο στην Ευρώπη τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα; Αυτή η τριετής καθυστέρηση ήταν βοήθεια στο «σύμμαχο» Στάλιν ή στον «εχθρό» Χίτλερ;

Κάνουν οι «σύμμαχοι» μυστικές διαπραγματεύσεις ειρήνης με τους εχθρούς τους, την ώρα των μαχών, κρυφά από τους συμμάχους τους; Αυτό έγινε επανειλημμένα ανάμεσα σε εκπροσώπους των Αγγλογάλλων και της ναζιστικής Γερμανίας σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Διαπραγματεύσεις, πίσω από την πλάτη της Σοβιετικής Ένωσης, με μεσολάβηση της Ισπανίας, Σουηδίας, Πορτογαλίας, Ελβετίας Βατικανού κλπ. Πιο γνωστές περιπτώσεις, οι διαπραγματεύσεις στην Ολλανδία, οι προτάσεις του Χίτλερ προς τους δυτικούς που μετέφερε ο Φράνκο στο Βρετανό πρέσβη, κλπ.

Αλλά και στις αρχές Μαρτίου του 1945, όταν το γερμανικό στρατηγείο έστειλε στην Ελβετία τον στρατηγό Βολφ για να κάνει διαπραγματεύσεις με αντιπροσώπους των ΗΠΑ και της Αγγλίας. Η σοβιετική κυβέρνηση, επέμεινε να πάρουν μέρος στις διαπραγματεύσεις και εκπρόσωποι του σοβιετικού στρατηγείου, αλλά αυτό απορρίφθηκε από ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, που απαντούσαν ότι «αυτές οι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται». 
Ο Στάλιν, σε μήνυμά του προς τον Ρούσβελτ, στις 3/4/1945, ήταν απολύτως κατηγορηματικός: 
«Οι διαπραγματεύσεις – έγραφε – διεξήχθησαν και τερματίστηκαν με συμφωνία με τους Γερμανούς, σύμφωνα με την οποία ο Γερμανός διοικητής στο δυτικό μέτωπο στρατάρχης Κέσερλιγκ δέχθηκε να ανοίξει το μέτωπο και να αφήσει να διέλθουν προς την ανατολή τα Άγγλο – Αμερικανικά στρατεύματα και οι Άγγλο – Αμερικανοί υποσχέθηκαν αντ’ αυτού να ελαφρύνουν διά τους Γερμανούς τους όρους της ανακωχής».
Ακόμα κι η απόπειρα κατά του Χίτλερ, ήταν ένα παράδειγμα τέτοιων «διαπραγματεύσεων». 
«Το κύριο κίνητρό τους είναι η φλογερή επιθυμία τους να εμποδίσουν την κεντρική Ευρώπη να περάσει ιδεολογικά κάτω από τον έλεγχο της Ρωσίας. Το νόημα του σχεδίου ήταν οι αντι – ναζί στρατηγοί ν’ ανοίξουν δρόμο στα αγγλοαμερικανικά στρατεύματα έτσι, ώστε να καταλάβουν τη Γερμανία, ενώ οι Ρώσσοι θα ήταν ακόμη απασχολημένοι στο ανατολικό μέτωπο» λέει μυστική έκθεση του Αμερικάνου διπλωμάτη Ντάλες, προς την Ουάσιγκτον.

Αυτό βέβαια έτσι κι αλλιώς συνέβη. Από τα τέλη του Γενάρη του 1944, στην Ανατολή συνεχίζονται οι σκληρές μάχες, την ώρα που στη δύση «δεν κουνιέται φύλλο». 
Οι Γερμανοί παραδίνονται στους δυτικούς, συντεταγμένα. Η διάβαση του Ρήνου γίνεται χωρίς πραγματική αντίσταση και χωρίς οι Γερμανοί να ανατινάξουν τις γέφυρες. Την ίδια ώρα, στην Ανατολή οι μάχες ήταν λυσσαλέες μέχρι την τελευταία μέρα και στοίχιζαν στους σοβιετικούς χιλιάδες χιλιάδων νεκρούς. Ακόμα κι εκείνη την τελευταία ώρα μετέφεραν στρατεύματα στην Ανατολή. Ο Γερμανός στρατηγός Κ. Τιπερσκίλχ λέει: «Αν γενικά άξιζε να συνεχίσουμε τον πόλεμο, αυτό έπρεπε να γίνει μόνο για να σταματήσουμε τον κόκκινο χείμαρρο στην Ανατολή και, αν ήταν δυνατόν, να τον ανατρέψουμε. Υπήρχε ελπίδα ότι θα κατορθώναμε ωστόσο να βρούμε κάποια κοινή πολιτική γραμμή με τις δυτικές δυνάμεις, τότε που στην Ανατολή δεν είχαν σπάσει ακόμα τα τελευταία εμπόδια»… «Η άμυνα των εξαντλημένων γερμανικών στρατευμάτων στο Ρήνο, αδύνατη και ρηχή, είχε μόνο συμβολική σημασία». Η φασιστική ηγεσία, ειδικά τότε, βολιδοσκοπούσε πάλι τη δυνατότητα συνεννόησης με τις δυτικές δυνάμεις σε αντισοβιετική βάση.
Ενδεικτικό είναι ότι στις μάχες για την κατάληψη της Γερμανίας, σκοτώθηκαν 8.351 Αμερικάνοι, ενώ οι Σοβιετικοί στη μάχη για την κατάληψη του Βερολίνου μόνο, είχαν 300.000 νεκρούς και τραυματίες.
Γενικά, οι Αμερικανοί κι οι Άγγλοι, είχαν από 400.000 νεκρούς στρατιώτες στον πόλεμο, την ώρα που ο κόκκινος στρατός έχασε 10.000.000 στρατιώτες (χώρια οι αντάρτες κι οι άμαχοι που ανεβάζουν αυτόν τον αριθμό πάνω από τα 20.000.000).

«Ο πόλεμος στη Ρωσία θα είναι τέτοιος που δε θα μπορεί να γίνει κατά ιπποτικό τρόπο. Ο αγώνας είναι ιδεολογικός κι οι ρατσιστικές μας διαφορές πρέπει να λυθούν δίχως προηγούμενο, δίχως οίκτο, με σκληρότητα κι αποφασιστικότητα», είχε πει ο Χίτλερ στους στρατηγούς του. 
Κι η ανώτατη διοίκηση αργότερα διέταζε: «Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να εφοδιάζουμε τους σοβιετικούς αιχμαλώτους με τρόφιμα» (παρόμοιες παραπομπές υπάρχουν χιλιάδες). 
Έτσι οι χιτλερικοί λιμοκτονούσαν ή και σκότωναν μαζικά σοβιετικούς αιχμαλώτους. Ανάλογο παράδειγμα για αιχμαλώτους άλλου στρατού υπάρχει μόνο ένα. Κι είχαν γεμίσει τα στρατόπεδα συγκέντρωσής τους με σοβιετικούς αιχμαλώτους, που φυσικά είχαν τη μοίρα των Εβραίων, τσιγγάνων, ομοφυλόφιλων, ανάπηρων κλπ. 
Ανάλογο παράδειγμα για αιχμαλώτους άλλου στρατού δεν αναφέρεται πουθενά. Αντίθετα για τους Αγγλοαμερικάνους ήταν στρατόπεδα αιχμαλώτων σύμφωνα με τη συνθήκη της Γενεύης, που όμως δεν την εφάρμοζαν πουθενά αλλού.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Βέβαια αυτή η «εχθρότητα» των δυτικών συμμάχων προς τον Χίτλερ, είχε κι ένα χαρακτήρα «μητρικής στοργής» (ο καπιταλισμός είναι η μήτρα του φασισμού), όπως φάνηκε μετά τον πόλεμο, όπου οι Αμερικάνοι περιμάζεψαν όλα τα ορφανά του Χιτλερικού καθεστώτος, τους εγκληματίες πολέμου, εμπόδισαν τις δίκες τους, τους έκρυψαν, τους έδωσαν καινούριες καριέρες. 
Επιστήμονες που έψαχναν νέα όπλα (π.χ. ατομική βόμβα), αξιωματικοί των ΕΣ-ΕΣ και της Βέρμαχτ που πήγαν σαν σύμβουλοι σε αυταρχικά και δικτατορικά αμερικανοκίνητα καθεστώτα (10.000 ναζί κρύφτηκαν μόνο στη Λατινική Αμερική), αλλά και ξεπλυμένοι Γερμανοί εγκληματίες που χρησιμοποιήθηκαν στη διακυβέρνηση της Ο.Δ. Γερμανίας (π.χ. η ναζιστική οργάνωση Gelen, που άρχισε να στελεχώνεται με ναζί πριν τελειώσει ο πόλεμος και μετασχηματίστηκε στην επίσημη “Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών”, την BND, της Δυτικής Γερμανίας). Αλλά και στην ηγεσία της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ (δεκάδες διακεκριμένοι ναζί, εγκληματίες πολέμου, βρίσκονται ανάμεσα στους εμπνευστές τους και στα πρώτα στελέχη των οργανισμών αυτών).
Αλλά και σήμερα που η δυτική προπαγάνδα ξαναγυρνά στα ψέματα αλλά και με τις μεθόδους του Γκαίμπελς. Σήμερα που πάνε να αναστήσουν το φασισμό με στήριξη σε φασιστικές κυβερνήσεις, που δικάζουν αντιφασίστες αντάρτες, που γκρεμίζουν τα αγάλματα της νίκης του κόκκινου στρατού για να αναγείρουν μνημεία στους δωσίλογους και στα Ες Ες.

ΜΙΑ… ΤΡΥΦΕΡΗ ΕΧΘΡΟΤΗΤΑ

Ήταν λοιπόν πράγματι εχθροί του Χίτλερ. Αλλά με ένα πολύ περίεργο … τρυφερό τρόπο. Σαν καβγαδάκι ανάμεσα στον πατέρα ιμπεριαλισμό και το παιδί του το φασισμό. Σαν… «τραβάτε με κι ας κλαίω» που έλεγε κι ο Τσώρτσιλ.
ΤΟΤΕ ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ;
Πέρα από το μόνιμο και προφανές των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και αντιθέσεων, λέει καθαρά ο Τσώρτσιλ για το Στάλιν, στη Βουλή, μετά τον πόλεμο και μετά το θάνατο του Στάλιν: «Ήταν άνθρωπος που συνέτριβε τον εχθρό του, με τα χέρια των εχθρών του. Μάλιστα, ανάγκασε και εμάς που μας ονόμαζε ιμπεριαλιστές να πολεμήσουμε ενάντια των ιμπεριαλιστών». 
Τι εννοούσε, αν όχι το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ που χάλασε τα σχέδια των Αγγλογάλλων και τους ανάγκασε να πολεμήσουν κι αυτοί ενάντια στο Χίτλερ (σε αντίθεση με ότι σχεδίαζαν); 
Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι δεν τους είχε «αναγκάσει ο Στάλιν», πώς θα είχε εξελιχθεί ο πόλεμος; 
 Είναι φανερό, ότι θα ξεκινούσε ο Χίτλερ την επίθεση στην ΕΣΣΔ, συνεχίζοντας να έχει την ανοχή και την υποστήριξη των Αγγλογάλλων, όπως την είχε και μέχρι τότε, αφού όλοι μαζί αυτό σχεδίαζαν. 
Το πώς θα τέλειωνε αυτός ο υποθετικός πόλεμος, είναι άγνωστο. 
Πάντως δε μπορεί ποτέ ο φονιάς (Χίτλερ) μαζί με τους νταβατζήδες του (Αγγλογάλλους), να κουνάν τα δάχτυλα στα θύματα.

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2019

19.12.44:ΤΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΑΣ !!

Η συγκλονιστική νικηφόρα μάχη στο Κεφαλάρι Κηφισιάς στις 18-19 Δεκέμβρη 1944 – Το Αρχηγείο της βρετανικής Αεροπορίας στα χέρια του ΕΛΑΣ
Από Κατιούσα
Στις 17 του Δεκέμβρη 1944 ξεκίνησε η προετοιμασία για τη μεγάλη μάχη που δόθηκε στο Κεφαλάρι Κηφισιάς, όπου έδρευε το Αρχηγείο της βρετανικής Αεροπορίας. Μετά από μάχη που κράτησε σχεδόν δυο μέρες, ο ΕΛΑΣ καταλαμβάνει το Αρχηγείο και 500 Βρετανοί οπλίτες και 50 αξιωματικοί (μεταξύ των οποίων και ένας στρατηγός) παραδίνονται αιχμάλωτοί του.

Στην μεγάλης σημασίας αυτή επιχείρηση που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, πήραν μέρος το μετέπειτα στέλεχος του ΚΚΕ, νεαρός ΕΠΟΝίτης τότε, Κώστας Μαραγκουδάκης και τρία από τα αδέλφια του. Ο Κώστας Μαραγκουδάκης εξιστορεί με γλαφυρό τρόπο όσα συνέβησαν, στο βιβλίο του «80 χρόνια αγώνες, για Λευτεριά – Κοινωνική απελευθέρωση» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Εντός»:

Το Αρχηγείο του ΕΛΑΣ εκτιμώ ότι σ’ εκείνες τις ώρες δυσκολευόταν να πάρει αποφάσεις, καθώς είχε δεσμευτεί ότι ο μόνιμος ΕΛΑΣ δεν θα μπει στην Αθήνα, ενώ οι Βρετανοί παραβίαζαν ασύστολα κάθε συμφωνία. Σ’ αυτές τις συνθήκες, μεγάλη προσβολή κατά του ΕΛΑΣ ήταν ο αφοπλισμός του 2ου Συντάγματος στη Φιλοθέη (που ήδη σημείωσα) και μεγάλη η ανάγκη αποκατάστασης του ονόματος του με μια νίκη.

Έτσι, στα μέσα του Δεκέμβρη, χωρίς θόρυβο, ο ΕΛΑΣ από τη II Μεραρχία (Πάρνηθα) ετοίμασε τη νικηφόρα απάντησή του στους Βρετανούς. Επιλέχτηκε σαν στόχος το αρχηγείο της Βρετανικής Αεροπορίας που στρατωνιζόταν στα ξενοδοχεία Σεσίλ, Πεντελικό, Απέργη στο Κεφαλάρι Κηφισιάς. Οι Βρετανοί αεροπόροι, αφού παίρνανε τον «ύπνο του δικαίου» στα ωραία ξενοδοχεία τα βράδια, πρωί-πρωί οδηγούνταν στα αεροδρόμια, όπου τα αεροπλάνα τους άρχιζαν τα εξακολουθητικά εγκλήματα των βομβαρδισμών κατά του λαού της Αθήνας και του ΕΛΑΣ.

Προφανώς ο ΕΛΑΣ επιδίωξε να μη γνωστοποιηθεί η ανάμιξη του τακτικού -ενεργού ΕΛΑΣ στην επικείμενη μάχη στο Κεφαλάρι Κηφισιάς, που είχε προγραμματιστεί για τις 17/12/1944 βράδυ. Η μάχη έπρεπε να φανεί ότι διεξάγεται από τον Εφεδρικό ΕΛΑΣ Αθήνας και η προετοιμασία ξεκίνησε με πλήρη μυστικότητα.

Γνωρίζω από κοντά όσα επακολούθησαν, γιατί η περιφρουρημένη μυστική έδρα του 5ου Εφεδρικού Συντάγματος του ΕΛΑΣ Βορείων Προαστίων ήταν στο σπίτι μου, Κύπρου 44, στ’ Αλώνια Κηφισιάς.

Έφτασα ανύποπτος σπίτι τις απογευματινές ώρες καθώς σουρούπωνε, αλλά δεν μπόρεσα να μπω μέσα, γιατί συνεδρίαζε – ταυτόχρονα – η ηγεσία της 9ης Αχτίδας και του 5ου Εφεδρικού Συντάγματος, για την επικείμενη, σε λίγες ώρες, μάχη που σχεδιαζόταν ακριβώς τότε.

Καμπανιστή ακουγόταν ως έξω από την πόρτα στη βεράντα, η φωνή του Γραμματέα της 9ης Αχτίδας Μιμή Νομικού, νεαρού γιατρού, αφοσιωμένου αγωνιστή στην υπόθεση της λευτεριάς και της κοινωνικής απελευθέρωσης. Ο Μίμης έδινε οδηγίες για μάχες στις οποίες ίσως πρώτη φορά στη ζωή τους μερικοί θα έπαιρναν μέρος. Η ζωντάνια της φωνής του, η πειθώ, η αισιοδοξία της νίκης ήταν χαρακτηριστικά. Τελειώνοντας είπε: «Τώρα όλοι μαζί επειγόντως στο εγκαταλειμμένο Δημαρχείο Κηφισιάς να πάρουμε οπλισμό και οδηγίες για τη μάχη στο Κεφαλάρι που θ’ αρχίσει σήμερα βράδυ»!

Όσοι βρεθήκαμε τελικά στο Δημαρχείο για ενημέρωση και παραλαβή όπλου πρωτογνωρίσαμε στη ζωή μας το σ. Χαρίλαο Φλωράκη, τότε πολιτικό καθοδηγητή της ΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον καπετάν Ορέστη (Μούντριχα), που σημειωτέον υπήρξε τέως χωροφύλακας αλλά και προπολεμικός «κομμουνιστής»!

Ο σ. Χαρίλαος ενημέρωσε για το περιεχόμενο της μάχης που πηγαίναμε να δώσουμε (και για αντιπερισπασμό στις αγγλικές δυνάμεις και την Ορεινή Ταξιαρχία Ρίμινι-Ιερό Λόχο που μάχονται μαζί τους και γι’ ανακούφιση στον ΕΛΑΣ Αθήνας που μάχεται με υπέρτερες και καλά οπλισμένες αγγλικές και αντιδραστικές δυνάμεις απ’ την Ελλάδα).

Αν και Δεκέμβρης και με βροχερό καιρό και κατοχικό ντύσιμο (φτωχό), βρεθήκαμε οπλισμένοι βράδυ, λίγο πριν τις 10, στο Κεφαλάρι προς Κοκκιναρά. Δεν είχα ξαναπιάσει όπλο και αυτό που μου δώσανε δε γνώριζα να το χειριστώ. Παρ’ όλα αυτά, έχω την αίσθηση ότι εκπλήρωσα με ακρίβεια τα συγκεκριμένα καθήκοντα που μου ανατέθηκαν βιαστικά, συνδέσμου του αρχηγείου επίθεσης με τη γραμμή των πρόσω.

Η απειρία μου, αν και ηθικά δεν επιδρούσε καταλυτικά πάνω μου, τελικά ξεπεράστηκε. Από κάποιο σημείο βρέθηκε ένας τηλεβόας, μήκους 2 μέτρων, από χοντρό χαρτόνι (από το συνεργείο διαφώτισης που δούλευε στο σπίτι του σ. Σαλιάρη στην Κηφισιά, με τεράστια συμβολή του καλού ζωγράφου και αγωνιστή, Γιάννη Γαΐτη).

Από αυτόν τον τηλεβόα ακούστηκε στ’ Αγγλικά η φωνή του ΕΛΑΣ στους περιφρουρημένους από πανίσχυρους τοίχους Βρετανούς αεροπόρους στα ξενοδοχεία που ανέφερα. Τους μιλούσε ο μεγαλύτερος αδελφός μου Γιάννης, 23 χρόνων τότε, εξηγώντας τους ότι η κυβέρνησή τους τους οδήγησε στην Ελλάδα να πολεμήσουν συμμάχους για ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. «Αυτό δεν πρέπει να το δεχτείτε», τους φώναζε, «γιατί είναι άδικο αλλά και μάταιο, καθώς είστε κυκλωμένοι από μεγάλη δύναμη του ΕΛΑΣ. Παραδοθείτε για την αποφυγή άδικης απώλειας ανθρώπων»!

Η βρετανική απάντηση ήρθε προς το μέρος μας με πολυβολισμούς. Η μάχη ξεκίνησε αμέσως. Το πρώτο εικοσιτετράωρο έμοιαζε… αναγνωριστικό! Πώς να ρίξεις τέτοιους τοίχους, αφού τα πιο βαριά σου όπλα ήταν κάποιοι όλμοι; Η κόπωση μέχρι να ξημερώσει ήταν τέτοια (νηστικοί, όρθιοι κ.λπ.) που αργά τη νύχτα της 17ης/12 πάλευες ν’ αποφύγεις όχι μόνο τις σφαίρες απ’ τα παράθυρα των ξενοδοχείων αλλά και μια αφόρητη νύστα και… πείνα.

Ξημέρωσε με συνεχή ανταλλαγή πυρών. Οι πιο έμπειροι από τον Εφεδρικό ΕΛΑΣ, μαζί κι ο καπετάνιος του Νίκος Καρράς14, συνεχώς μου φώναζαν να καθίσω κάτω προς αποφυγή στόχου. Έβρεχε ασταμάτητα και το πρωί της 18ης/12/1944 αλλά, καθώς η μάχη προβλεπόταν κεραυνοβόλα, είχαμε ένα ακόμα σοβαρό πρόβλημα: την πείνα. Ετσι, ακόμα και για προφύλαξη από αεροπορικούς πολυβολισμούς που ήταν συνεχείς αλλά και γι’ αναζήτηση κάποιας τροφής, μπήκαμε σε μερικά γειτονικά πλουσιόσπιτα, εγώ με μια ομάδα στο σπίτι ενός πάμπλουτου ονόματι Παντελίδης και, ω του θαύματος, το περιβόλι του ήταν γεμάτο λαχταριστά λαχανάκια! Πήραμε όσα χρειαζόμασταν και παραβιάζοντας την πόρτα του άδειου από κατοίκους σπιτιού (που είχαν φύγει φοβισμένοι γι’ άλλους τόπους) πέφτουμε σ’ ένα μέτριο σε μέγεθος κιούπι, που ανοίγοντάς το ανακαλύψαμε το θησαυρό της στιγμής: Όχι χρυσαφικά, λίρες, κοσμήματα, που δε μας ενδιέφεραν, αλλά μια θαυμάσια πηχτή, μέσα στην οποία ήταν ένα εξαιρετικό γουρουνόπουλο! Στα 10-12 άτομα που «καταυλιστήκαμε» εκεί – για λίγο – η πείνα καλμάρισε με διανομή της πηχτής. Πώς; Απλούστατα, μια χούφτα μετατράπηκε σε κουτάλα και μετρητή και όλοι απόλαυσαν φαγητό λαχανάκια με πηχτή. Γυρίσαμε στη μάχη σε λίγη ώρα στομαχικά φτιαγμένοι, αφού μ’ επιμέλεια κλείσαμε πάλι το διαμέρισμα.

Βγαίνοντας στον περίβολο του σπιτιού, πίσω απ’ τον οποίο υπήρχε βατός δρόμος με αυτοκίνητα σε ακινησία, βλέπουμε τ’ αγγλικά καταδιωκτικά να ρίχνονται καταπάνω στ’ αυτοκίνητα με πολυβολισμούς, στους οποίους οι κάλυκες, μεγέθους 12-15 εκατοστών ο καθένας, πέφτανε μπροστά μας βροχή, με κίνδυνο περισσότερο να τραυματιστούμε ή να σκοτωθούμε απ’ αυτούς, παρά από τις σφαίρες των πολυβόλων των βρετανικών καταδιωκτικών.

Όλη η 18η/12 πέρασε με τέτοιες αψιμαχίες. Με παρόμοια στασιμότητα ήταν αδύνατο να τελειώσει νικηφόρα η μάχη, ενώ όπως φάνηκε αργότερα, ικανή δύναμη βαριών τανκς ξεκίνησε από Αθήνα να δώσει οριστικό τέλος στη μάχη του Κεφαλαριού. Ευτυχώς απέτυχε οικτρά, λόγω καθυστέρησης.

Στη διάρκεια της ίδιας νύχτας πονέσαμε βαθιά από την πληροφορία τοι ηρωικού θανάτου του Γραμματέα της 9ης Αχτίδας Μίμη Νομικού, που στην προσπάθειά του να ρίξει το συρματόπλεγμα περίφραξης του Κεφαλαριού, σκοτώθηκε από βρετανικές σφαίρες. Θάφτηκε αθόρυβα στο σπίτι του κηπουρού (νομίζω) πατέρα του, στο Στροφίλι, κοντά στο σπίτι της Δέλτα. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Ξημέρωσε η 19η Δεκέμβρη 1944, πάλι με βροχερό καιρό. Βρήκα το χρόνο να ζητήσω ολιγόωρη άδεια να ρίξω πάνω μου κανένα ρούχο. Έφτασα – στα γρήγορα – στο σπίτι μου, όπου βρήκα μια ελπιδοφόρα σύναξη. Ευτυχώς, έστω κι αργά, είχε γίνει φανερό ότι με τέτοια οχύρωση και ένοπλους υπερασπιστές και απ’ την άλλη με ατομικά όπλα και κάποιους όλμους οι Άγγλοι δε θα παραδίδονταν. Βρήκα λοιπόν σπίτι απ’ τη μια τον αδελφό μου Νίκο κι απ’ την άλλη αξιωματικούς του ΕΛΑΣ και τον οδηγό του τεθωρακισμένου μικρού αυτοκινήτου ΕΛΑΣίτη, που φόρτωσαν δυναμίτες να γκρεμίσουν τοίχους στα ξενοδοχεία και να συλλάβουν τους 550 και άνω Αγγλους υπερασπιστές τους, αεροπόρους. Ο αδελφός μου Νίκος, μακαρίτης πια απ’ τα 89 του χρόνια από αυτοκινητικό, πήρε – πρόθυμα – εντολή να καθίσει πλάι στον οδηγό του τεθωρακισμένου που φορτωμένο δυναμίτες θα τους άδειαζε στους τοίχους του Σεσίλ και του Πεντελικού πυροδοτώντας τους και οι τοίχοι θα γίνονταν «χάρτινοι»! Έτσι και έγινε…

550 αξιωματικοί και οπλίτες της βρετανικής αεροπορίας, δολοφόνοι του λαού της Αθήνας, έντρομοι, πολλοί τραυματισμένοι από τις ανατινάξεις, παραδόθηκαν στον ηρωικό ΕΛΑΣ. Το ζήτημα της άμεσης μεταφοράς τους, μακριά απ’ την Αθήνα, προς αποφυγή απελευθέρωσης από τους δικούς τους, ήταν άμεσο. Οι τραυματίες τους είχαν μεταφερθεί από γιατρούς, Άγγλους και ΕΛΑΣίτες, σ’ ένα από τα ξενοδοχεία για παροχή βοήθειας. Έπρεπε οι 550 αιχμάλωτοι να φύγουν αμέσως, γιατί ίλη βαριών τανκς, μέσα από αφύλαχτη διάβαση στα 15 χιλιόμετρα από Αθήνα – Κεφαλάρι έφτασε το πρωί της 19ης/12 στην Κηφισιά πολυβολώντας τρομοκρατικά προς κάθε κατεύθυνση. Όλες οι σιδερόπορτες των κήπων απ’ την έπαυλη Καζούλη ως το Κεφαλάρι κατατρυπήθηκαν απ’ τις σφαίρες των τανκς και μείνανε έτσι για χρόνια.

Στα ξενοδοχεία η ίλη έφτασε καθυστερημένα. Οι 550 αιχμάλωτοι Βρετανοί με τους αξιωματικούς και τους οπλίτες είχαν ήδη πάρει το δρόμο μεταφοράς τους σε περιοχές όπου ακόμα ο ΕΛΑΣ ήταν κυρίαρχος, προς τη Στερεά Ελλάδα. Ανάμεσα στους συνοδούς πρόθυμα νεαρά 15χρονα παιδιά, όπως ο τέταρτος αδελφός μου Τάκης Μαραγκουδάκης, η αγωνίστρια κομουνίστρια – με πανίσχυρη πίστη – Ρόζα Αϊβαλιώτη, ο νεαρός ΕΠΟΝίτης γείτονάς μου Ευγένιος Βέργος και αρκετοί άλλοι, μέχρι να τους παραλάβει ικανή δύναμη του τακτικού ΕΛΑΣ για μακρινό ταξίδι, ως τη Δυτική Στερεά. όπου, μετά την απαράδεκτη «συμφωνία» της Βάρκιζας, ξαναγύρισαν στους δικούς τους στη Μ. Βρετανία. Μερικοί απ’ αυτούς ήταν μορφωμένοι δημοκράτες και αργότερα, σ’ όσους Έλληνες συναντούσαν, μιλούσαν με απέραντη ντροπή για τα έργα του βρετανικού ιμπεριαλισμού κατά των Ελλήνων πατριωτών και συναγωνιστών τους στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έχω μια ενδόμυχη απορία, πώς 550 έμπειροι αξιωματικοί και οπλίτες μετά τη νικηφόρα μάχη του ΕΛΑΣ σε βάρος τους δέχτηκαν να οδηγηθούν από ελάχιστα ΕΠΟΝιτάκια στην αιχμαλωσία και δε στασίασαν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο φόβος για τη ζωή τους ήταν η μια αιτία. Πιθανά, όμως, σ’ αυτό βοήθησε και η λογική τους, με το ερώτημα: «Τι διάολο κάνει αυτή η κυβέρνηση Τσώρτσιλ να μας στέλνει να σκορπίζουμε το θάνατο στ’ αδέλφια μας του ΕΛΑΣ στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με κίνδυνο να σκοτωθούμε για ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και μόνο»! Είναι μια αμφισβητούμενη απορία μου, καθώς έχω υπόψη Άγγλους, του Υπουργείου Εξωτερικών, που υπηρέτησαν στην Ελλάδα, να ζητούν συγγνώμη από τον ιστορικό συγγραφέα σύντροφό μας Γιάννη Σχοινά. Ο τελευταίος δημοσίευσε αργότερα στην Ελλάδα κείμενο του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Άντονι Ήντεν ***με τίτλο «Διακυβευόμενα βρετανικά συμφέροντα στην Ελλάδα, Μέρος 3ο/12 Ιουνίου 1944», εξαιρετικά αποκαλυπτικό της εγκληματικής πολιτικής των Βρετανών ιμπεριαλιστών στην Ελλάδα και της τότε ηγεσίας τους (Τσώρτσιλ – Ήντεν). (…) 
Δεν πρέπει να μείνει Έλληνας που να μην το διαβάσει.

Στην ίδια μάχη ο πρώτος στην οικογένειά μου αδελφός, ο Γιάννης, που είχε αρχικά μιλήσει με τον τηλεβόα, διατάχθηκε να σπεύσει σε κάποιο από τα ξενοδοχεία που είχαν μεταφερθεί τραυματίες της μάχης ΕΛΑΣιτών και Βρετανών για περίθαλψη. Δυστυχώς, τον πρόλαβαν τα βρετανικά τανκς, τον συνέλαβαν και τον έστειλαν για το «ευχαριστώ» στην Ελ Ντάμπα Αφρικής, σε στρατόπεδο, μέχρι τη συμφωνία της Βάρκιζας. Και τα 4 αδέλφια στη μάχη: Γιάννης, Νίκος, Κώστας, Τάκης.

          Πλιάτσικο από ανερμάτιστα στοιχεία

Τεράστια υπήρξε η δράση μεγάλου πλήθους πολιτών που, περιμένοντας χιλιόμετρα μακριά ως τη Νέα Ιωνία, να τελειώσει η μάχη του ΕΛΑΣ στο Κεφαλάρι επιδίδονταν στη λεηλασία σπιτιών εκεί για να εφοδιάσουν τα δικά τους. Αλήθεια, πού βρέθηκε και πώς αυτό το λεφούσι από άτομα κάθε ηλικίας, να κουβαλάνε αρπαγμένα έπιπλα, σκεύη, ρουχισμό, υπόδηση και ό,τι φανταστεί κανείς, σαν χαμάληδες στους ώμους για να τα καρπωθούν μετά τη μάχη. Ο ΕΛΑΣ με τον ερχομό των βρετανικών τανκς είχε αποσυρθεί απ’ το Κεφαλάρι, μια σειρά τραυματίες ανέμεναν εναγώνια βοήθεια και ένας περίεργος κόσμος έμπαινε στο προσκήνιο ν’ αρπάξει για λογαριασμό του «ό,τι πετύχει». Ένας καροτσέρης κουβάλαγε δεκάδες κοστούμια ενός μαυραγορίτη (Κατσίγερα, νομίζω) στο καρότσι για το… σπίτι του! Κανένας, εντελώς κανένας, απ’ τους μαχητές δεν ασχολήθηκε μ’ αυτό το ανόσιο έργο. Τη γλίτωσαν, γιατί ο ΕΛΑΣ, σκόπιμα, είχε αποσυρθεί για να αποφύγει τα βρετανικά τανκς που στο μεταξύ είχαν φτάσει.

***

Το ντοκουμέντο μεταφρασμένο στα ελληνικά. Στο βιβλίο
 υπάρχει αντίγραφο του πρωτότυπου εγγράφου.
«ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΔΙΑΚΥΒΕΥΟΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ: ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΡΟΣ 3°»

Οδηγία προς τους Επικεφαλής Γραφείων της Βρετανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών G170c -12 Ιουνίου, 1944.
Υπό του Σερ Άνθονυ Ήντεν

Λονδίνο Αρχεία – Βρετανική Επικράτεια και Κοινοπολιτεία


» Η καθημερινή πλημμύρα με επείγουσες εκθέσεις πληροφοριών από την νοτιοανατολική Ευρώπη σχετικά με την ταχέως επερχόμενη βίαιη αντιπαράθεση με τα αντιστασιακά κινήματα των οποίων ηγούνται οι Κομμουνιστές είναι το θέμα που εξετάζεται…
***§1: Καμία παρατήρησή μας, πλην του ότι τη «βίαιη αντιπαράθεση» ετοιμάζουν οι Βρετανοί, όπως ομολογείται.
» Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι σκοτεινή. Η τρέχουσα γενική παραδοχή είναι ότι η εκεί Βρετανική υπόθεση βρίσκεται απελπιστικά μετέωρη ανάμεσα στον κίνδυνο εγκατάλειψης της Ελλάδος και στην αδυναμία προσεταιρισμού του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Η συμφωνία αμοιβαίας μη-ανάμιξης — γνωστή ως «Σύμφωνο της Πέτρας» — μεταξύ του Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, των ανώτατων διοικητικών στελεχών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ανώτατου διοικητού των Γερμανικών δυνάμεων κατοχές στην Ελλάδα, λύνει τα χέρια των αντάρτικων δυνάμεων του ΕΛΑΣ, των οποίων ηγούνται οι Κομμουνιστές, να εξοντώσουν τον ΕΔΕΣ και τις άλλες μη-Κομμουνιστικές αντιστασιακές ομάδες…
§2: Ουδέποτε υπήρξε παρόμοιο σύμφωνο ή όποιας μορφής άλλες συναντήσεις των δυο αναφερόμενων αντιπάλων. Την «πληροφορία» μιας επινοημένης συνάντησης ετοίμασε και κυκλοφόρησε, κατ’ εντολήν, επώνυμος «Έλληνας» πράκτορας των Βρετανών για να στηριχτούν οι βρετανικοί ισχυρισμοί. Ψευδέστατο.
» Η κομμουνιστική διείσδυση στην ελεγχόμενη από τον ΕΔΕΣ περιοχή αυξάνεται επικίνδυνα. Η βίαιη αντιπαράθεση δεν έχει αρχίσει, αλλά ο ΕΔΕΣ προετοιμάζεται για κάθε ανταρσία. Ενδείξεις για πιθανή επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του ΕΔΕΣ υπάρχουν από τον περασμένο Οκτώβριο. Οι εκκλήσεις του ταγματάρχου Τομ για ενότητα εναντίον του κοινού εχθρού έχουν αποτύχει. Η εν εξελίξει συνδυασμένη επίθεση Γερμανικών δυνάμεων και ανταρτών του ΕΛΑΣ εναντίον του ΕΔΕΣ υποδηλώνει μια εκδοχή ότι η ενότητα ήταν κάθε άλλο παρά επιθυμητή από τους Έλληνες Κομμουνιστές….
§3: Η §3 (πρώτη πρόταση) δεν είναι παρά ομολογία της ραγδαίας ανάπτυξης και εξάπλωσης του ΕΑΜΙΚΟΥ αντιστασιακού κινήματος σε ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ σαν μόνης γνήσιας εθελοντικής αντιστασιακής δύναμης για μια ΑΛΛΗ ΕΛΛΑΔΑ της ανθρωπιάς.
Στην πραγματικότητα γίνανε 2 συγκρούσεις ΕΔΕΣ-ΕΛΑΣ, και οι δύο με παρακίνηση των Άγγλων, η μία τέλος 1943 και η άλλη αρχές 1944.
Ο ΕΔΕΣ νικήθηκε, διαλύθηκε και τον ανέστησαν οι Βρετανοί, με αποκήρυξη του προδοτικού ΕΔΕΣ Αθήνας – συνεργάτη των Γερμανών -, τον οποίο οι Άγγλοι συμπεριέλαβαν, σαν αλλαγή αφεντικών στη δική τους δύναμη, ως «εθνικόφρονα» δύναμη. Εδώ σημειώθηκε αδικαιολόγητη υποχώρηση του ΕΛΑΣ σε μια τέτοια «λύση» που, εκτός των άλλων, κράτησε τις κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ 500-600 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, όπου οι ίδιοι ετοίμαζαν το κύριο χτύπημα κατά του ΕΛΑΣ με δεκάδες χιλιάδες στρατό που κουβάλησαν από το… δυτικό μέτωπο!!!
» Ο αγώνας του ΕΑΜ να ελέγξει στρατιωτικά όλους τους τομείς της Ελληνικής ζωής, φαίνεται να οδηγεί σε αδιέξοδο τους σχεδιασμούς μας. Η αναγνώριση του ΕΑΜ από την κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας θα έβαζε ένα τέλος στον αγώνα, και ο Δυτικός κόσμος θα έχανε διά παντός τα πλεονεκτήματα που διαθέτει η στρατηγική αυτή περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η Βρετανική κυβέρνηση έχει εξετάσει και επανεξετάσει τα πρόβλημα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια από αυτές τις τερατώδεις περιπτώσεις όπου δεν διαφαινόταν κανένα τέλος — τίποτε εκτός από το συνεχιζόμενο αδιέξοδο όπου τόσο ο συμβιβασμός όσο και η έξοδος από αυτό είναι αδύνατος. Θα φαινόταν καθαρά συνεπώς ότι δεν είναι κατάλληλη η ώρα να μιλάμε ή να σκεφτόμαστε για απαγκίστρωση ή για ακύρωση οιασδήποτε στρατιωτικής επιχείρησης…
Η §4 με κυνικότητα ΕΞΗΓΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Λίγο πολύ: Κάνουμε ό,τι θέλουμε στην Ελλάδα γιατί χρειάζεται στον βρετανικό ιμπεριαλισμό, λόγω στρατηγικής θέσης. «Δεν σκεφτόμαστε για απαγκίστρωση ή για ακύρωση οιασδήποτε στρατιωτικής επιχείρησης» (άρα μας «χρειάζεται» φτιαγμένος από τους Άγγλους εμφύλιος).
» Βρισκόμαστε καθηλωμένοι κάτω από την δίδυμη πίεση των αντιπάλων κοινωνικών δυνάμεων της δημοκρατίας αφ’ ενός και της βασιλικής οικογένειας της Ελλάδος αφ’ ετέρου — η οποία διάγει μια αβέβαιη ύπαρξη στο Κάιρο της Αιγύπτου. Η Αυτού Μεγαλειότης, ο βασιλεύς της Αγγλίας δεν θα επιθυμούσε να διακόψει τις σχέσεις με τα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Ελλάδος, διότι η φιλία τους προς τον θρόνο της Αγγλίας έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψιν πέραν πάσης αμφιβολίας, πλην όμως θα παραχωρούσε κάθε πρωτοβουλία στην βρετανική Κυβέρνηση…
§5 Τους χρειάζεται και ο εγκάθετος θρόνος της Βασιλείας στην Ελλάδα και γι’ αυτό και ο Βασιλιάς της Αγγλίας τον πιέζει στην ίδια κατεύθυνση, δηλαδή για τα βρετανικά συμφέροντα.
» Βρισκόμαστε παγιδευμένοι μεταξύ αυτών των διασταυρούμενων πυρών πίεσης και θα αναγκασθούμε να αναζητήσουμε τρόπο ώστε να κερδίσουμε χρόνο για να μην υποκύψουμε στην ουσιαστική αξίωση της ηγεσίας του ΕΑΜ να είναι αυτό, μόνο, η νόμιμη κυβέρνηση της Ελλάδος. Το ότι επιθυμούμε να είναι ο βασιλεύς Γεώργιος Β’ ο άρχων του Ελληνικού Κράτους, δεν θα έπρεπε να διαφεύγει. Όμως δεν επιθυμούμε να εξωθήσουμε τους αντιπροσώπους του ΕΛΑΣ στην διακοπή των σχέσεων τους με την εξόριστη κυβέρνηση του κ. Γεωργίου Παπανδρέου. Και ελπίζουμε να βρούμε μια φόρμουλα για διατήρηση της συνοχής της ως της μεταβατικής κυβέρνησης της απελευθέρωσης της Ελλάδος…
§6 Κυνική ομολογία ότι με την κυβέρνηση ψευτο-εθνικής ενότητας θα επιχειρήσουν να παγιδεύσουν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (και το κατάφεραν) μέχρι να βγάλουν δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις στη χώρα μας, για να ‘ναι ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ ξανά βασιλιάς της Ελλάδας και δούλος τους με ανθελληνικούς όρους τους οποίους αποδέχτηκε.
» Μερικές πηγές διατείνονται ότι ο κ. Παπανδρέου ασπάζεται ως πολιτική της Ελλάδος την ουδετερότητα. Πλην όμως, έχει εμπλακεί ήδη τόσο βαθειά με την Βρετανική κυβέρνηση ώστε ούτε θέλει ούτε μπορεί να αναστρέψει την πορεία που φαίνεται προορισμένη να τον φέρει σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
§7 Η ομολογία: Ο Γ. Παπανδρέου ούτε επιθυμεί ούτε μπορεί να αλλάξει τη φορά των πραγμάτων γιατί ήδη είναι εντελώς δεσμευμένος με τους αγγλικούς στόχους. Γι’ αυτό οδηγεί στην επιθυμητή σύγκρουση με τον ΕΛΑΣ.
» Όσο για το μέλλον, θα φανεί, όταν έρθει η στιγμή, ότι πρέπει να αναληφθεί δράση για την αποκατάσταση της Ελληνικής βασιλικής οικογένειας στο θρόνο της Ελλάδος. Μια επίθεση προπαγάνδας θα πρέπει να εξαπολυθεί αμέσως σε όλη την Ελλάδα όσο οι συνθήκες το επιτρέπουν. Η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος έχει εγκρίνει κονδύλια για να χρησιμοποιηθούν κατά την διακριτική ευχέρεια της Βρετανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Όμως, δια παν ενδεχόμενο αντίθετο προς τις προσδοκίες μας, ο κ. Γ. Παπανδρέου — ο πλέον ευφραδής και πλέον πειστικός δημαγωγός και ο περισσότερο εγωιστής από τους Έλληνες πολιτικούς — έχοντάς του παραχωρηθεί το ποσόν των 7000 χρυσών λιρών, συμφώνησε να ζητήσει επισήμως, ως ονομαστική κυβέρνηση της Ελλάδος, από τις Βρετανικές στρατιωτικές μονάδες να εξαλείψουν οποιαδήποτε ανταρσία του ΕΛΑΣ και να αποκαταστήσουν τον νόμο και την τάξη…. Ταυτοχρόνως θα συνεχίζονταν η διερεύνηση δυνατότητος για την διατήρηση του κ. Γ. Παπανδρέου στα μισθολόγιά μας και αυτό θα μπορούσε εν καιρώ να αποτελέσει την λύση — κατά τη στιγμή που Κυπριακό ζήτημα θα έρθει στην επιφάνεια….
§8 Ομολογία «δράσης» για επιστροφή του επίορκου βασιλιά Γεωργίου στην Ελλάδα με Αγγλική προπαγάνδα και χρηματοδότηση.
Έτοιμα τα κονδύλια – εγκεκριμένα. Ειδικά για τον Παπανδρέου δαπάνη 7000 χρυσών λιρών για να ζητήσει ένοπλη στρατιωτική Βρετανική επέμβαση στην Ελλάδα. Ως τότε θα τον χρειαστούν και θα τον κρατήσουν στα μισθολόγιά τους μέχρι να λύσουν και το ΚΥΠΡΙΑΚΟ παραχωρώντας ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ στην ΤΟΥΡΚΙΑ!!!
» Η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος έχει επίσης δεσμευτεί να υποστηρίξει την αποκατάσταση της Ελληνικής μοναρχίας, με τη συμφωνία ότι η Ελληνική βασιλική οικογένεια θα απαρνηθεί όλες τις Ελληνικές αξιώσεις πάνω στις βόρειες και νοτιοανατολικές επαρχίες. Έτσι θα σωθεί η Βρετανική Αυτοκρατορία από την επονείδιστη θέση που αναφαίνεται λόγω της αδυναμίας μας να τηρήσουμε την εκπλήρωση των όσων υποσχεθήκαμε. Όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Ελλάδος δήλωσαν με έμφαση, και κατέστησαν εντελώς ξεκάθαρο προς τον θρόνο της Αγγλίας ότι θα παίξουν τον ρόλο τους — όσο μπορούν καλύτερα — ώστε να εξαλείψουν οποιαδήποτε αξίωση που θα μπορούσε να εγερθεί από Έλληνες πολιτικούς και θα έθετε υπό αμφισβήτηση την Βρετανική κυριαρχία επί της Κύπρου. Και να τηρήσουν ουδετερότητα ως προς τον καθορισμό του μέλλοντος της νήσου…
§9 Η επιστροφή της μοναρχίας στην Ελλάδα είναι… βρετανική υπόθεση!!!
Τους όρκισαν στο παλάτι όλους να είναι φιλοβρετανοί! Ακόμα, να δεχτούν ξεπούλημα της Κύπρου στους Τούρκους, ολόκληρης!!
» Επί πλέον, εάν επιτευχθεί διευθέτηση του Κυπριακού σαν εκπλήρωση της μυστικής συμφωνίας του 1941 με την Τουρκία και μεταβιβασθεί κυριαρχία του νησιού σε αυτήν, υπάρχει πιθανότητα να στασιάσουν οι Έλληνες ενάντια σ’ αυτό και ίσως ο κ. Παπανδρέου χρειασθεί να υποστηριχθεί τότε με όλα τα μέσα και να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση, και ακόμη καλύτερα θα μεθοδεύσουμε την εκλογή του στην εξουσία με μια συντριπτική πλειοψηφία…. Η δύναμη της διπλωματικής κατασκοπείας της Βρετανικής αυτοκρατορίας θα χρησιμοποιήσει όλα της τα μέσα για να πείσει, να πιέσει, να εκφοβίσει ή να εξαγοράσει τους Έλληνες πολιτικούς που χρειάζεται, ώστε να επηρεάσει το ρεύμα των εκλογών.
§10 Αν πετύχουνε στο προηγούμενο (§9), δηλαδή να δώσουν κυριαρχία επί της Κύπρου στους Τούρκους, τότε θα τον κάνουν πάλι πρωθυπουργό «λαοπρόβλητο» με μια «συντριπτική πλειοψηφία» με όλα τα μέσα, για να πείσουν, να πιέσουν, να εκφοβίσουν, ή να εξαγοράσουν τους Έλληνες πολιτικούς που χρειάζεται, «επηρεάζοντας» το ρεύμα των εκλογών (νοθεία)!!!
» Όσον αφορά τη στάση τέως πρωθυπουργών και άλλων Ελλήνων πολιτικών, δεν θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τους στόχους τους και την τοποθέτησή τους. Αποτελεί πηγή μεγάλης έκπληξης για μένα το ότι τόσο πολλοί ηλίθιοι υπήρξαν ικανοί να ξεγλιστρήσουν μέσα από σύνθετες πολιτικές περιπλοκές και κατόπιν να συνεχίσουν αναλαμβάνοντας υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις στην Ελληνική κυβέρνηση. Αυτοί οι άνθρωποι, τρέφοντας την αλαζονεία τους και λαδώνοντας τις εγωιστικές τους φιλοδοξίες, μπορούν να γίνουν ταπεινοί υπηρέτες μας. Έχουμε ήδη επικαλεσθεί πολλά παραδείγματα για να διαμορφώσουμε αυτή την γνώμη, περιστατικά τα οποία εμφανίζουν γυμνή την τέλεια ανικανότητα και πολιτική αμάθεια, όλων σχεδόν των Ελλήνων πολιτικών και διανοουμένων που ασκούν ένα από τα αρχαιότερα, τα εντιμότερα και πλέον απαιτητικά επαγγέλματα του κόσμου, του διοικείν και νομοθετείν…»
§11 Όλος ο άλλος πολιτικός κόσμος χαρακτηρίζεται σκουπίδια, ηλίθιοι που, αν λαδωθούν, μπορεί να γίνουν ταπεινοί υπηρέτες τους. Ηλίθιοι και οι Έλληνες διανοούμενοι.
Σερ Άνθονυ Ήντεν
Υπουργός των Εξωτερικών

***Με μπλέ οι παρατηρήσεις (διευκρινίσεις για διάφορες παραγράφους του εγγράφου) του Κώστα Μαραγκουδάκη πάνω στο έγγραφο G 170c.

Όλο το άρθρο στη κατιούσα εδώ 

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

Κ.Κ.ΤΟΥΡΚΙΑΣ: 8 ΧΡΟΝΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΥΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΗΠΑ-ΕΡΝΤΟΓΑΝ.


Η ΚΕ του ΤΚΡ (ΚΚ Τουρκίας) εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταδικάζει τη στρατιωτική εισβολή της τουρκικής κυβέρνησης στη Συρία και κάνει λόγο για έγκλημα διαρκείας του Ερντογάν, των ΗΠΑ και των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στην ευρύτερη περιοχή. Ακολουθεί το κείμενο της ανακοίνωσης, μεταφρασμένο στα ελληνικά.





ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ
Η Συρία υποφέρει εδώ και οκτώ χρόνια.
Περίπου πριν οκτώ χρόνια, ξεκίνησαν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στη Συρία. Αυτές εξελίχθηκαν σύντομα σε ένοπλη εξέγερση και συγκρούσεις σε κάποιες πόλεις. Τότε ξεκίνησε, με την ανάμιξη ξένων δυνάμεων, ο εμφύλιος πόλεμος και η κατοχή από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Τότε, ενεργοποιήθηκαν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ (Ερντογάν) ήταν παραπάνω από πρόθυμη να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτά. Οι ΗΠΑ και το ΑΚΡ ξεκίνησαν να εξοπλίζουν και να εκπαιδεύουν διάφορες ομάδες εναντίον της συριακής κυβέρνησης Άσαντ. 
Το ΝΑΤΟ, η ΜΙΤ (τουρκικές μυστικές υπηρεσίες) και η CIA, όλες συρρέουν στη Συρία. Τζιχαδιστικές ομάδες εφοδιάστηκαν με τα πιο σύγχρονα όπλα. Ιδρύθηκαν στρατοί από αυτές τις ομάδες. Η Τουρκία ανέλαβε την ευθύνη να τους εκπαιδεύσει. Σα να μην ήταν αυτό αρκετό, έγιναν συναντήσεις στην Αττάλεια και την Κωνσταντινούπολη, με εκπροσώπους αυτών των ομάδων. Τα μέλη τους μισθοδοτούνταν από την Τουρκία. 
Το ΑΚΡ δεν περιορίστηκε στην ανάμιξη στις εσωτερικές υποθέσεις της γειτονικής Συρίας, αλλά ανέλαβε να προκαλέσει έναν εμφύλιο πόλεμο στο έδαφός της. Παρόλα αυτά, η διαδικασία δεν κύλησε όπως προβλεπόταν από τις ΗΠΑ και το ΑΚΡ. Ο συριακός λαός αντιστάθηκε ενάντια στην ιμπεριαλιστική κατοχή και τις αντιδραστικές ομάδες.
Στον αντίποδα, ο λαός της Συρίας πλήρωσε πολύ υψηλό τίμημα αυτά τα οκτώ χρόνια. Η Συρία έχασε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Δισεκατομμύρια εκτοπίστηκαν. Υποβλήθηκαν σε μεσαιωνικό σκοτάδι στα μέσα του 21ου αιώνα. Σε κάποιες περιοχές, οι κάτοικοι υπέμειναν την πιο άγρια βαρβαρότητα και μισαλλοδοξία.
Το ΑΚΡ διαπράττει ένα έγκλημα εδώ και οκτώ χρόνια
Η Συρία τελεί ακόμα υπό Κατοχή και είναι ένα κράτος χωρισμένο στα δύο. Οι ομάδες των Τζιχαντιστών και οι ένοπλες δυνάμεις τους τρομοκρατούν ακόμα ορισμένες περιοχές.
Το ΑΚΡ διαπράττει ένα μεγάλο έγκλημα την τελευταία οκταετία. Το ΑΚΡ δε σέβεται την κυριαρχίας μιας άλλης χώρας.
Ανοιχτά ιδρύουν, εκπαιδεύουν σεπαρατιστικές, τζιχαδιστικές ομάδες και τις παρατάσσουν ως ένοπλες ομάδες στη Συρία.
Η κυβέρνηση του ΑΚΡ, μαζί με τις ΗΠΑ, είναι οι κύριοι εγκληματίες πίσω από την ανθρωπιστική τραγωδία στη Συρία. Αυτό το έγκλημα, το οποίο ξεκίνησαν μαζί στο όνομα της απελευθέρωσης του λαού της Συρίας, άνοιξε μια μεγάλη πληγή, που δε θα μπορεί να θεραπευτεί για χρόνια, όχι μόνο στη Συρία, αλλά στην ευρύτερη περιοχή.
Το ΑΚΡ και οι ΗΠΑ είναι συνέταιροι στο έγκλημα στη Συρία
Ούτε η κυβέρνηση του ΑΚΡ ούτε οι ΗΠΑ ή κάποια άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη μπορεί να φέρει την ειρήνη στο λαό της Συρίας.
Είναι σαφές ότι είναι ανώφελη η ρητορική περί ειρήνης και ελευθερίας από αυτούς που βασίζονται σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, από αυτούς που βλέπουν τη λύση σε έννοιες όπως μια αυτόνομη κυβέρνηση, τοπικότητα, περιφερειακότητα -που δεν είναι τίποτα άλλο από τον καρπό των ιμπεριαλιστικών στρατηγικών για να χωρίσουν τους λαούς-, και από αυτούς που βασίζονται στον έναν ή τον άλλο εθνικισμό.
Η απόφαση για ένα ειρηνικό και ευτυχές μέλλον ανήκει μόνο στο λαό της Συρίας. Οι απαιτήσεις του εργαζόμενου λαού στη Συρία, που αντιστάθηκε στην ιμπεριαλιστική επέμβαση τα οκτώ τελευταία χρόνια είναι σαφής: ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα.
Η σημερινή επιχείρηση του ΑΚΡ ενάντια σε μια χώρα, της οποίας την κυριαρχία αμφισβητεί, με το πρόσχημα της ασφάλειας της Τουρκίας, είναι απαράδεκτη.
Επιπρόσθετα, το ότι αυτό δικαιολογείται με τον ισχυρισμό  της επιστροφής των εκτοπισμένων Σύριων στα σπίτια τους, δεν είναι παρά μια μεγάλη υποκρισία.
Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είναι η πραγματική απειλή για την ασφάλειά μας
Η πραγματική απειλή για την ασφάλεια της χώρας μας είναι το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και αυτοί που επιμένουν να συνεργαστούμε μαζί τους.
Η ειρήνη στη Συρία μπορεί να έρθει μόνο όταν όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κατοχής αποσυρθούν από την περιοχή. Οι ίδιοι οι Σύριοι είναι που θα καθορίσουν το μέλλον της Συρίας.
Η ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας
9.10.2019


Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

ΟΙ ΒΑΣΤΑΖΟΙ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ...ΜΑΓΚΕΣ !!

,,Για να συνειδητοποιήσουμε πόσο επονείδιστη και ζημιογόνα είναι αυτή η συμφωνία για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, αρκεί μόνο να αναφέρουμε πως περιλαμβάνει νέες στρατιωτικές βάσεις σε Αλεξανδρούπολη, Λάρισα και Στεφανοβίκειο, καθώς και αναβάθμιση της Σούδας.

Μια συμφωνία, για την οποία το ίδιο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ιδιαίτερα χαρούμενο με τη σύναψή της, ανέφερε: «η συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας επιτρέπει την αμοιβαία επωφελή βελτίωση των υποδομών και υποστηρίζει την αυξημένη συνεργασία με την Ελλάδα και τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ».

Αυτή η «αυξημένη συνεργασία» γίνεται επειδή οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν κατατάξει τη χώρα μας μεταξύ των «Κρατών Ανάσχεσης» μαζί με το Ισραήλ, την Πολωνία και τη Ρουμανία, στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, στοχοποιώντας μας eo ipso. 

Άλλωστε, έχουν υπάρξει πλείστες όσες δηλώσεις Ρώσων και Ιρανών αξιωματούχων που ομολογούν κυνικά πως θα στρέψουν τους πυραύλους τους σε χώρες που φιλοξενούν αμερικάνικες βάσεις, σε περίπτωση που απειληθούν οι χώρες τους.,,




Οι ορντινάτσες του ιμπεριαλισμού και οι μάγκες

Παναγιώτης Κολέλης

«Όλες οι τάξεις που καταπιέζουν έχουν ανάγκη, για να περιφρουρήσουν την κυριαρχία τους, από δύο κοινωνικά λειτουργήματα: από το λειτούργημα του δήμιου και από το λειτούργημα του παπά. Ο δήμιος πρέπει να καταπνίγει τη διαμαρτυρία και την αγανάκτηση των καταπιεζόμενων. Ο παπάς πρέπει να παρηγορεί τους καταπιεζόμενους, να τους περιγράφει τις προοπτικές μετριασμού των συμφορών και των θυσιών με τη διατήρηση της ταξικής κυριαρχίας κι έτσι να τους συμφιλιώσει με αυτή την κυριαρχία, να τους αποτρέπει από την επαναστατική δράση, να εξαλείφει τις επαναστατικές τους διαθέσεις, να εξουθενώνει την επαναστατική τους δραστηριότητα», έγραφε ο Λένιν και δανειζόμαστε τα λόγια του επειδή πιστεύουμε πως ταιριάζουν γάντι σε όσα διαδραματίστηκαν το Σαββατοκύριακο με την άφιξη του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών, Μάικ Πομπέο, στην Ελλάδα.


Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά για τους μη γνωρίζοντες. Το Σάββατο 5 Οκτωβρίου, υπογράφηκε η τροποποιημένη «Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ, που εμπλέκει ακόμα πιο βαθιά τη χώρα μας στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, την Κίνα και τις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, φέρνοντας στο νου μας με μεγαλύτερη επιτακτικότατα τα λόγια του προέδρου της Διάσκεψης του Μονάχου, Β. Ίνσινγκερ, στις 18 Φεβρουαρίου του 2018: «Ο κόσμος μπαίνει σε μία νέα εποχή. Τον τελευταίο χρόνο έχει πλησιάσει πολύ κοντά στο χείλος μίας σημαντικής σύγκρουσης».

Για να συνειδητοποιήσουμε πόσο επονείδιστη και ζημιογόνα είναι αυτή η συμφωνία για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, αρκεί μόνο να αναφέρουμε πως περιλαμβάνει νέες στρατιωτικές βάσεις σε Αλεξανδρούπολη, Λάρισα και Στεφανοβίκειο, καθώς και αναβάθμιση της Σούδας.

Μια συμφωνία, για την οποία το ίδιο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ιδιαίτερα χαρούμενο με τη σύναψή της, ανέφερε: «η συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας επιτρέπει την αμοιβαία επωφελή βελτίωση των υποδομών και υποστηρίζει την αυξημένη συνεργασία με την Ελλάδα και τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ».


Αυτή η «αυξημένη συνεργασία» γίνεται επειδή οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν κατατάξει τη χώρα μας μεταξύ των «Κρατών Ανάσχεσης» μαζί με το Ισραήλ, την Πολωνία και τη Ρουμανία, στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, στοχοποιώντας μας eo ipso. 

Άλλωστε, έχουν υπάρξει πλείστες όσες δηλώσεις Ρώσων και Ιρανών αξιωματούχων που ομολογούν κυνικά πως θα στρέψουν τους πυραύλους τους σε χώρες που φιλοξενούν αμερικάνικες βάσεις, σε περίπτωση που απειληθούν οι χώρες τους.

Στις 14 Δεκεμβρίου του 2018, ο αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργος Κατρούγκαλος, συναντήθηκε με τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο, και δεσμεύτηκαν, μεταξύ άλλων, να ενδυναμώσουν το ΝΑΤΟ, επεκτείνοντας τις πολύπλευρες αμυντικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Στις 5 Οκτωβρίου του 2019, αυτή η δέσμευση έγινε τελικά πράξη με κυβέρνηση της ΝΔ, που συνεχίζει με αμείωτη ένταση το έργο των προκατόχων της. Ο ίδιος ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, δήλωσε άλλωστε πως «κάνουμε περισσότερα σήμερα με την Ελλάδα από ποτέ άλλοτε στον τομέα της Άμυνας, αλλά αυτή είναι μια πρόοδος που ξεκίνησε με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και τώρα με πρωθυπουργό Μητσοτάκη, βλέπουμε μια ευκαιρία (…) να την ανεβάσουμε σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο».

Έτσι κι αλλιώς, σύσσωμα τα αστικά κόμματα θεωρούν πως είναι απαραίτητη η περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Αυτό που επικαλούνται συνήθως ως δικαιολογία είναι πως είναι ευκαιρία να εκμεταλλευτούμε το γεγονός πως «η Τουρκία δεν είναι αξιόπιστος εταίρος στους κόλπους του ΝΑΤΟ», αλλά στην πραγματικότητα κόπτονται μόνο για να αναβαθμιστεί ο ρόλος της αστικής τάξης στα ΝΑΤΟικά σχέδια και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων.

Ο Τζέφρι Πάιατ το είχε πει από τη μεριά του ξεκάθαρα στις 4 Ιουλίου του 2019, στη δεξίωση που πραγματοποίησε για την Ημέρα Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, λίγες μόνο μέρες πριν τις δικές μας εθνικές εκλογές: «Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι όποιους κι αν διαλέξετε οι Έλληνες ως τους επόμενους ηγέτες σας, οι ΗΠΑ θα παραμείνουν πλήρως δεσμευμένοι στην επιτυχία τους».


Ο δήμιος

Στο προκείμενο τώρα. Το Σάββατο 5 Οκτωβρίου, η Επιτροπή Αγώνα ενάντια στην Ελληνοαμερικανική Συμφωνία για τις Στρατιωτικές Βάσεις, είχε καλέσει στις 12 το μεσημέρι σε συγκέντρωση στο Σύνταγμα και στη συνέχεια σε πορεία στην αμερικανική πρεσβεία.
Ως εδώ όλα καλά ή περίπου καλά, αφού ποτέ δεν είναι χαρούμενη η αστική τάξη όταν κάποιοι συνεχίζουν να διαδηλώνουν ενάντια στον ευρωατλαντισμό, αποδεικνύοντας πως δεν παύουν να ξεχνούν ποιοι είναι οι «αυθεντικοί» φονιάδες των λαών. Βέβαια, τα «στρεβλά», τα «παράλογα», τα «ντροπιαστικά» για τη χώρα μας άρχισαν για ορισμένους όταν οι διαδηλωτές έριξαν συμβολικά μπογιές στο άγαλμα του Χάρυ Τρούμαν, του ανθρώπου που έχει συνδέσει το όνομά του με τις βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καθώς και με τη χρήση ναπάλμ απέναντι στους αντάρτες του ΔΣΕ στον ελληνικό εμφύλιο.

Με αυτό το άγαλμα φωτογραφιζόταν ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, στις 18 Απριλίου του 2018, αναφέροντας παράλληλα πως το άγαλμα αυτό αποτελεί «γενναιοδωρία του αμερικανικού λαού προς την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των πιο σκοτεινών χρόνων της».

Σε αυτό το άγαλμα έριξαν μπογιές οι διαδηλωτές, τις οποίες έτρεξαν αμέσως να καθαρίσουν συνεργεία της καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων, και κάπως έτσι ισχυρίζονται ορισμένοι «δικαιολογούνται» η αστυνομική καταστολή, η βία, τα χημικά και οι βόμβες κρότου λάμψης και κάνουν πως δεν αντιλαμβάνονται πως υπήρχε προφανές σχέδιο να διαλυθεί η πορεία, ώστε να μην καταφέρει να φτάσει έξω από την αμερικανική πρεσβεία.

Όπως, άλλωστε, είχε δηλώσει ο Λένιν και επισημάναμε εξαρχής, ο «δήμιος πρέπει να καταπνίγει τη διαμαρτυρία και την αγανάκτηση των καταπιεζόμενων» κι αυτό προσπάθησαν να κάνουν το Σάββατο τα ΜΑΤ, με τις εντολές της κυβέρνησης. Λογάριαζαν, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο, χωρίς τα παλικάρια του ΠΑΜΕ, που βγήκαν μπροστά, απάντησαν στις προκλήσεις και απέδειξαν για μια ακόμα φορά πως το οργανωμένο λαϊκό κίνημα μπορεί να πετύχει σημαντικές νίκες, όσο ισχυρός και να φαντάζει ο αντίπαλος.

Όσο τώρα γι’ αυτούς που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και αναρωτιούνται υποκριτικά*** πού πήγανε οι ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ, αρκεί να τους απαντήσει κανείς πως ήταν εκεί που έπρεπε να είναι για να περιφρουρήσουν την πορεία και να προστατέψουν τον κόσμο που κατέβηκε να διαδηλώσει.


Ο παπάς

Για να αναδείξουμε την προσπάθεια εξιδανίκευσης μιας καταστροφικής συμφωνίας για τη χώρα μας, αρκεί να σταχυολογήσουμε μόνο δύο από τις δηλώσεις του Μάικ Πομπέο, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα:
«Να είστε βέβαιοι ότι θα δράσουμε για να προστατεύσουμε και να διατηρήσουμε τις βασικές αξίες της κυριαρχίας ενός κράτους, του κράτους Δικαίου και της προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας».
«Αν ήμουν επιχειρηματίας σίγουρα θα επένδυα στην Ελλάδα».

Επενδύσεις και προστασία, δύο πολυφορεμένες λέξεις, ιδανικές όμως για να «παρηγορήσουν τους καταπιεζόμενους» και να περιγράψουν τις «προοπτικές μετριασμού των συμφορών τους».

Αν, μάλιστα, συνδεθούν, και με τη δήλωση του πρώην υπουργού εξωτερικών και νυν τομεάρχη Εξωτερικών της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργου Κατρούγκαλου, πως «η επίσκεψη ήταν θετική στο βαθμό που συνέχισε την πορεία αναβάθμισης των διμερών σχέσεων που είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια, με την έναρξη του Στρατηγικού Διαλόγου, την πετυχημένη ΔΕΘ με παρουσία πολλών επενδυτών και άλλες σημαντικές πρωτοβουλίες», τότε έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα για το πώς καλλιεργείται ο εφησυχασμός και διαπλάθονται οι αμερικανόδουλες συνειδήσεις. Ειδικά όταν παρατηρείται στροφή 180 μοιρών και η «σκοτεινή εποχή» με την εκλογή Τραμπ μετατρέπεται σε «στρατηγική συνεργασία» με τον «διαβολικά καλό Τραμπ».


Και ο πόλεμος

«Ο πόλεμος συνιστά έκρηξη στην οποία οδηγούν οι ιστορικές αντιθέσεις όταν έχουν οξυνθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να εκτονωθούν» έχει αναφέρει ο Γερμανός κομμουνιστής διανοητής και πολιτικός, Φραντς Μέρινγκ.

Εμείς από τη μεριά μας, δεν μπορούμε να ξέρουμε ούτε πόσο μακριά ή πόσο κοντά είμαστε από το να ξεσπάσει πόλεμος στην Ευρώπη ή στη «γειτονιά» μας, ούτε να γνωρίζουμε ποιοι θα είναι οι παράγοντες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο, αλλά μπορούμε να παρατηρούμε τα σημάδια και να αφουγκραζόμαστε τις ενδείξεις που μας κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου προκειμένου να είμαστε διαρκώς σε επιφυλακή. Άλλωστε, μόνο και μόνο το γεγονός πως οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες αυξάνονται συνεχώς και ανήλθαν μάλιστα το 2017 σε ποσό ρεκόρ από το τέλος του ψυχρού πολέμου, καταδεικνύει το βαθύ αγεφύρωτο κοινωνικοοικονομικό ρήγμα που μοιάζει να χωρίζει τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μεταξύ τους.

Τελειώνοντας, επειδή ορισμένοι θα ισχυριστούν πως «ωραία όλα αυτά, αλλά τι να κάνουμε; Να πάμε κόντρα στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ;» έχει νόημα να υπενθυμίσουμε πως αν οι κυρίαρχες τάξεις θεωρούσαν πως ήταν ανίκητες και δεν φοβόντουσαν τη δύναμη των λαών, δεν θα προχωρούσαν ούτε σε καταστολή, ούτε σε αντικομμουνιστικά ψηφίσματα στο Ευρωκοινοβούλιο, ούτε θα έχυναν τόνους λάσπης στην προσπάθειά τους να αναθεωρήσουν την ιστορία.

Το μόνο κακό που μοιάζει, προς το παρόν τουλάχιστον, να κρατάει αρνητικούς τους συσχετισμούς διεθνώς είναι ότι οι κυρίαρχες τάξεις φαίνεται να γνωρίζουν καλύτερα αυτό που έλεγε ο Μαρξ, πως «ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξε ιστορία ταξικών αγώνων».

Ο Μαρξ φυσικά δεν απέκλειε από αυτήν την ιστορία τις πολεμικές της περιόδους και αυτό είναι καλό να το γνωρίζουν όσοι προσπαθούν να «καταργήσουν» την ταξική πάλη, επιχειρώντας να μας πείσουν πως πρέπει η ταξική πάλη να μετατρέπεται στον πόλεμο σε ταξική αλληλεγγύη για το «κοινό καλό».

Ο πόλεμός τους έχει ό,τι έχει και η ειρήνη τους: τις ορντινάτσες του ιμπεριαλισμού και τους μάγκες. Περιττό να σας πούμε ποιανού το μέρος παίρνουμε…


Ένα από τα πιο ανθεκτικά πράγματα μέσα στο χρόνο, είναι η ιδεολογική ηγεμονία του “αντιεξουσιαστικού” αφηγήματος περί ΚΝΑΤ, αρχής γενομένης από τα γεγονότα στο Χημείο πριν 40 χρόνια. Τόσο ανθεκτικό και διάχυτο, που το υιοθετούν ασμένως και εκπρόσωποι του ατόφιου φιλελευθερισμού, όπως ο Τάσος Ευαγγελίου, όταν είναι να χτυπήσουν τους κομμουνιστές και το οργανωμένο λαϊκό κίνημα. Ο οποίος Ευαγγελίου μάλιστα επιλέγει να προτάξει στο έξοχο πόνημά του “‘Οταν ο Μιχάλης έκλεισε τα μάτια στη βία των … ΚΝΑΤ”, το σύνθημα των φρικιών της εποχής “Τι ΜΑΤ τι ΚΝΑΤ”.

Το Liberal λοιπόν αναρωτιέται “ενεό” πού πήγαν οι ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ που απέτρεπαν τα επεισόδια. Η απάντηση είναι ότι για άλλη μια φορά ήταν εκεί και έδωσαν ένα πολύ καλό μάθημα στις δυνάμεις καταστολής, που ήθελαν σχεδιασμένα να διαλύσουν την πορεία. Οι σύντροφοι ήταν εκεί ακριβώς για να την περιφρουρήσουν,για να προστατέψουν τον κόσμο που κατέβηκε να διαδηλώσει κατά της φιλοϊμπεριαλιστικής φιέστας της επίσηψης Πομπέο και αυτό ακριβώς κατάφερε. Ακριβώς επειδή ήταν εκεί δεν πέρασε ο τσαμπουκάς των ΜΑΤ, που ψεκασαν στο ψαχνό μια ειρηνική διαδήλωση, με αφορμή μερικές “δολοφονικές” μπογιές.

Ο αρθρογράφος αναρωτιέται επίσης – αθώα βεβαίως, βεβαίως – πού ήταν αυτό το πάθος 4,5 χρόνια τώρα. Κόπι – πέιστ δηλαδή το ίδιο ερώτημα που ακούγαμε από τα Συριζοτρόλ, όλο το προηγούμενο διάστημα, όταν ρωτούσαν – εξίσου αθώα – μεταξύ άλλων γιατί δεν μπουκάρει το ΠΑΜΕ στο υπουργείο εργασίας τώρα με κυβέρνηση ΝΔ. Και πάθαιναν αμνησία όταν τους απαντούσες για τα 35 στελέχη του ΠΑΜΕ που είχαν συρθεί σε δίκη. Τώρα οι φιλελέδες αντιστρέφουν τους ρόλους με τα εξαπτέρυγα της Κουμουνδούρου, όπως ακριβώς τα κόμματα τους εναλλάχτηκαν στη διαχείριση της αστικής εξουσίας, και κάνουν από την ανάποδη τα ίδια κουτοπόνηρα ερωτήματα.

Η απάντηση είναι απλή.

Το ΠΑΜΕ και οι κομμουνιστές ήταν και είναι και θα είναι στο δρόμο, οποία και αν είναι η κυβέρνηση. Όπως το αστικό κράτος έχει συνέχεια, έτσι έχουν και αυτοί που το αντιπαλεύουν. Λέει ο Ευαγγελίου για να τους απαξιώσει, πως θα μπορούσαν να ειναι χούλιγκαν αναρχικοί ή Ιεχωβάδες. Όχι, αγαπητοί φιλελέ με προβιά Τζίμη Πανούση, ήταν το οργανωμένο λαϊκό κίνημα και γι’ αυτό μια δεν μπόρεσαν να το βάλουν στο χέρι και να κάνουν το δικό τους παιχνίδι. Είχε οργανωμένα μπλοκ, περιφρούρηση και στόχο να διαδηλώσει στην πρεσβεία, όχι να κάνει μπάχαλα και κλεφτοπόλεμο. Και αυτό ακριβώς έκανε.

Απέδειξε για άλλη μια φορά πως, όταν βάλει κάτι σκοπό, δε θα το σταματήσει καμία καταστολή. Δεν ήταν ένα ασκέρι, ένα μπουλούκι που κατέβηκε να σπάσει πλάκα ή τα μούτρα των άλλων από αντιμπατσικό φετίχ.

Δε θα γυρίσει όμως το άλλο μάγουλο όταν το στοχοποιούν και επιχειρούν να διαλύσουν την πορεία του με τη βία και κάθε άλλο τρόπο. Ισχυρίζεται “αγανακτισμένος” ο νομοταγής αρθρογράφος πως το κράτος εκτέθηκε (ή μάλλον “εξετέθη” εις άπταιστον χωροφυλακίστικη ελληνική). Ναι, πραγματικά το -αστικό- κράτος, εκτέθηκε, αλλά για άλλους λόγους, κι όχι γιατί δεν έκανε συλλήψεις, όπως λυσσάν όσοι θέλουν εφαρμογή του δόγματος νόμος και τάξη, από το φιλελέ Liberal ως το χρυσαυγίτη Παναγιώταρο.

Ο οποίος έβγαλε αφρούς, αναπαράγοντας ρουφιανο-τουίτ κατά διαδηλωτή, διερωτώμενος τι θα γινόταν αν στη θέση του τελευταίου βρισκόταν κάποιος “χρυσαυγήτης” (sic).

Για να του λύσουμε την απορία, πρώτον δε θα κατέβαιναν ποτέ οι απόγονοι των γερμανοτσολιάδων και μετέπειτα αμερικανοτσολιάδων στη διαδήλωση κατά του Πομπέο ή οποιουδήποτε εκπροσώπου του κράτος των ΗΠΑ.

Δεύτερον, σε όλες σχεδόν τις περιστάσεις που υπήρξαν οι νεοναζί μαζί με ΜΑΤ στο δρόμο, η εικόνα κυμαινόταν από ευμενή ανοχή μέχρι σχεδόν αλαμπρατσέτα πλάνα αστυνομικών με χρυσαυγίτες.





Είναι πάντως άπειρα γραφικό όλοι αυτοί να ξεθάβουν τα… ΚΝΑΤ και να υιοθετούν τέτοιους όρους για να ζητήσουν από το Χρυσοχοϊδη κεφαλές διαδηλωτών επί πίνακι και συλλήψεις.

Και για να κρύψουν την αλήθεια, ότι δηλαδή αυτός που εφάρμοσε βία, αυτήν ντε που καταδικάζουν από όπου και αν προέρχεται, είναι τα ΜΑΤ, που σε ρόλο πραιτωριανου φυλούσαν τα αφεντικά τους, κάνοντας χτες τους Αθηναίους να αισθάνονται ελεύθεροι πολιορκημένοι στην ίδια τους την πόλη.

Κλείνοντας το κείμενο, ο Ευαγγελίου μοιράζεται μαζί μας το βασικό του καημό, για τα “μηνύματα που παίρνουν οι δυνάμεις που θέλουν να αποτρέψουν τις μεταρρυθμίσεις”.

Κάτι το οποίο μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν κατάλαβε για ποιο ακριβώς λόγο έγινε η διαδήλωση χθες και τη συμφωνία με τις ΗΠΑ που επίκεται, ή αν σκόπιμα καμώνεται τον ανήξερο.

Σε ένα πάντως πράγμα έχει δίκιο. Αν κάποιος μπορεί να αποτρέψει τις “μεταρρυθμίσεις” (μια εύηχη λέξη που κατά κόρον χρησιμοποιείται από τους θιασώτες της απορρύθμισης οποιουδήποτε κοινωνικού κι εργασιακού δικαιώματος), σίγουρα είναι το ΠΑΜΕ που τόσο φοβάται ο συντάκτης, όπως και συνολικά η οργανωμένη δράση του λαϊκού και εργατικού κινήματος.