Τα Χρήματα Δεν Αρκούν για να Κερδίσεις έναν Πόλεμο #Μαργαρίτης

Γιώργος Μαργαρίτης
1 ημ. ·
Η χρηματοδότηση του πολέμου

Το κεντρικό ζήτημα στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ ήταν η χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών - η χρηματοδότηση του επερχόμενου πολέμου κατά την κυρίαρχη αντίληψη. 

Τα δισεκατομμύρια είχαν την τιμητική τους στην Άγκυρα και το μόνο πρόβλημα ήταν η κατανομή των υποχρεώσεων ώστε να καλυφθεί το αναγκαίο ποσό.
Στις σχετικές αποφάσεις και προγραμματισμούς περίσσευαν οι «ευημερούντες αριθμοί». Μέσα σε ένα χρόνο οι στρατιωτικές δαπάνες του ΝΑΤΟ και των πέριξ αυτού χωρών αυξήθηκαν κατά 11%. 

Το σύνολο αγγίζει πλέον το ιλιγγιώδες -συγκριτικά με τα ως τώρα δεδομένα- ποσό των 1,8 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με τις ΗΠΑ να καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του ποσού: 1 τρισεκατομμύριο και τριάντα τρία δισεκατομμύρια δολάρια. Σε απόσταση ακολουθούν η Γερμανία (147 δισεκατομμύρια), η Βρετανία (110), η Γαλλία (80), η Ιταλία (57), η Πολωνία (53), ο Καναδάς (52) και η Τουρκία (48). Αναλογικά η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στους πλέον ευσυνείδητους χρηματοδότες της πολεμικής προσπάθειας με 8,7 δισεκατομμύρια δολάρια – ποσό μικρό που όμως αντιπροσωπεύει το 3,5% του ΑΕΠ της ρημαγμένης χώρας. Σε μέσους όρους οι δαπάνες αυτές αντιπροσωπεύουν το 2,53% του ΑΕΠ των χωρών αυτών.
Να θυμίσουμε ότι το παγκόσμιο ΑΕΠ βρίσκεται – σε πραγματικές τιμές- γύρω στα εκατό (100) τρισεκατομμύρια δολάρια, γεγονός που ανεβάζει τις παραπάνω δαπάνες στο 1,8% του παγκόσμιου ΑΕΠ!!! Δεν είναι άσχημα για μια «ειρηνική», σε γενικές γραμμές, περίοδο.

 Πλην όμως τα ποσά αυτά, αποφασίστηκε στην Άγκυρα ότι δεν είναι αρκετά, δεν φτάνουν. 

Για το λόγο αυτό τέθηκε ως στόχος η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών κάθε χώρας του ΝΑΤΟ στο 5% του εθνικού της ΑΕΠ: το 3,5% σε άμεσες στρατιωτικές δαπάνες και το 1,5% σε υποδομές που σχετίζονται με την πολεμική προετοιμασία. Ο χρονικός ορίζοντας που τέθηκε για την επίτευξη του στόχου αυτού ήταν το 2035.
Συγκριτικά με άλλες ανάλογες ιστορικές περιόδους, στις οποίες ο πόλεμος ήταν μια ορατή προοπτική, η εποχή μας έχει τόσα κοινά, όσο και διαφορές. 

Δεν μοιάζει, για παράδειγμα με τις παραμονές του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Στην δεκαετία 1930-1939 η άνοδος των στρατιωτικών δαπανών ξεκίνησε διστακτικά, μέχρι τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας στα 1934-1936, για τα πάρει κατακλυσμιαίες διαστάσεις στα 1938-1939. 

Στα 1934-1935 οι στρατιωτικές δαπάνες της Βρετανίας -αποικιακής αυτοκρατορίας με οικουμενικές στρατιωτικές υποχρεώσεις, μην το παραβλέπουμε- αντιπροσώπευαν το 2,8% του ΑΕΠ της Αυτοκρατορίας, ποσοστού συγκρίσιμου ή και κατώτερου με τα σημερινά επίπεδα. 

Στα 1938-1939, το τελευταίο έτος πριν τον πόλεμο, αντιπροσώπευαν το 7,7% του ΑΕΠ. 

Τον ίδιο χρόνο οι ΗΠΑ ξόδευαν μόλις το 1,2% του ΑΕΠ τους σε στρατιωτικές δαπάνες! Μόνο μετά την έναρξη του πολέμου οι πολεμικές πλέον δαπάνες αυξήθηκαν κατακόρυφα (Το 1939-1940, η Βρετανία στο 15% του ΑΕΠ, η Γερμανία στο 23% και οι ακόμα ουδέτερες Ιαπωνία στο 22%, Ιταλία στο 8% και ΗΠΑ στο 1,5-2,0%).
Μια άλλη διαφορά εντυπωσιάζει. Ενώ στις παραμονές των δύο παγκόσμιων πολέμων το σύνολο σχεδόν της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών αφορούσε εξοπλισμούς με θεαματικά αποτελέσματα (από το 1935 ως το 1940, λόγου χάρη, αντικαταστάθηκε το σύνολο των πολεμικών αεροπλάνων των μετέπειτα εμπολέμων), σήμερα, τα ποσά που ξοδεύονται δεν έχουν ακόμα οδηγήσει σε θεαματική αύξηση των διαθέσιμων οπλοστασίων. 

Παρατηρούνται μάλιστα και τάσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση: ο πακτωλός χρημάτων που η Γερμανία εκταμίευσε για την πολεμική προετοιμασία συνοδεύτηκε από την ακύρωση της παραγγελίας μεγάλων φρεγατών, ακύρωση ή αναβολή προγραμμάτων για νέα άρματα μάχης και μαχητικά αεροπλάνα. 

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται στην Γαλλία αλλά και στις ίδιες τις ΗΠΑ (εγκατάλειψη σχεδίων για νέες φρεγάτες, διαφαινόμενη μείωση του αεροπορικού τους στόλου κλπ.).
Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις για το αντιφατικό αυτό φαινόμενο. Η πρώτη είναι οι ενεργές εστίες πολέμου, είτε στην Ουκρανία, είτε στην δυτική Ασία. 

Οι εστίες αυτές χρηματοδοτούνται -σε ρευστό και σε όπλα- από το δυτικό λεγόμενο στρατόπεδο και μετατρέπουν τις στρατιωτικές δαπάνες σε πολεμικές. 

Είναι δυσδιάκριτο το ποσοστό των γενικών στρατιωτικών δαπανών που «επενδύεται» στις δύο ενεργές εστίες πολέμου, τα δισεκατομμύρια όμως που ακούγονται μας αφήνουν να φανταστούμε το μέγεθος του προβλήματος. Αυτό συμβαίνει μάλιστα την ώρα που ο πιθανολογούμενος τελικός αντίπαλος ενάντια στον οποίο στρέφεται ο επανεξοπλισμός, την Κίνα εννοώ, δεν αντιμετωπίζει παρόμοια αιμορραγία πόρων και υλικών.
Το δεύτερο πιθανό στοιχείο είναι η αναντιστοιχία ανάμεσα στα ποσά που διατίθενται από τους ενδιαφερόμενους και στις παραγωγικές τους δυνατότητες. 

Για να το εξηγήσω καλύτερα: όσα χρήματα και αν διαθέσουν οι ΗΠΑ για την ναυπήγηση μεγάλων αεροπλανοφόρων, η τελευταία είναι απλώς αδύνατη με τις υποδομές και τις δυνατότητες της σημερινής ναυπηγικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. 

Το ίδιο ισχύει και για τα ευρωπαϊκά κράτη, για το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό τους αλλά και για τις περιφερειακές εκείνες δυνάμεις που συμπορεύονται μαζί τους: η Αυστραλία πριν λίγα χρόνια προγραμμάτισε φιλόδοξα εξοπλιστικά σχέδια για το ναυτικό της τα όποια όμως στην πράξη ακυρώθηκαν εξαιτίας της αδυναμίας των εγχώριων ναυπηγείων.

Η θεαματική βελτίωση των παραγωγικών δυνατοτήτων του λεγόμενου δυτικού κόσμου, σε βαθμό ώστε να ανταποκριθεί στα διαθέσιμα για εξοπλισμούς κονδύλια, δεν είναι απλά θέμα αύξησης προϋπολογισμού. Δεν είναι μόνο υπόθεση κεφαλαίων και χρημάτων δηλαδή. 

Πιο ουσιαστικά ζητήματα αποτελούν τροχοπέδη στην προοπτική αυτή. 

Η πολεμική βιομηχανία, όπως κάθε άλλη βιομηχανία, απαιτεί μερικά προαπαιτούμενα για να υπάρξει και να λειτουργήσει: τα βασικά από αυτά είναι η ευχέρεια στην πρόσβαση πρώτων υλών, η φτηνή ενέργεια και κυρίως το άφθονο και φθηνό εργατικό δυναμικό. Πρόκειται για τα τρία στοιχεία που ο λεγόμενος δυτικός κόσμος δεν διαθέτει.
Ακόμα και εάν οι επιθετικές πολιτικές που εκφράζονται τόσο από τον πρόεδρο Τραμπ όσο και από τους πολεμοχαρείς ευρωπαίους ηγέτες, οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα – σε αποφασιστικές νίκες δηλαδή, τόσο σε βάρος της Ρωσίας, όσο και στην πετρελαιοφόρο δυτική Ασία – τότε θα επιλυθεί μέρος των αναφερθέντων προβλημάτων. 

Το ζήτημα της φθηνής ενέργειας και, εν μέρει, το ζήτημα των πρώτων υλών.

Εκείνο όμως που ούτε οι -αμφίβολες- στρατιωτικές επιτυχίες δεν μπορούν να επιλύσουν είναι το πρόβλημα του εργατικού δυναμικού. Έχουμε συχνά αναφερθεί σε αυτό. 

Οι γερασμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν μπορούν να το διαθέσουν ενώ η μαζική εισαγωγή εργατών από τις γύρω ζώνες, την Αφρική ιδιαίτερα, δημιουργεί άλλα προβλήματα και απειλεί ευθέως την συνοχή των ίδιων των κοινωνιών. 

Για αντικατάσταση πληθυσμών θα πρόκειται, ένα φαινόμενο που τόσα προβλήματα δημιούργησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.

Συνοψίζοντας, η πολεμική διάθεση, σε βαθμό υστερίας ενίοτε, δεν απουσιάζει από τις ηγεσίες του λεγόμενου δυτικού κόσμου, με πρόεδρο Τραμπ επικεφαλής. 

Δεν λείπουν ούτε τα χρήματα σε έναν κόσμο που κατέχει τα κλειδιά του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού ζητήματος. Σε τελευταία ανάλυση οι πόλεμοι γίνονται ακόμα και όταν το χρήμα απουσιάζει και πολλές φορές κερδίζονται από τον πιο φτωχό. 

Αυτό που λείπει είναι τα βασικά: σίδερο και ατσάλι για να φτιαχτούν όπλα και άνθρωποι, εργάτες, που θα μετατρέψουν το ατσάλι σε στρατιωτικό υλικό – σε όπλα.

Κάτι τελευταίο περί Τουρκίας. Την τελευταία την αγαπούν πολύ και θα την αγαπήσουν περισσότερο, όλοι οι πολεμοχαρείς ηγέτες του κόσμου. Το γιατί είναι προφανές. Δεν είναι μόνο ότι διαθέτει βιομηχανικές υποδομές και πολεμική βιομηχανία – είναι ότι μπορεί να τις αναπτύξει ακόμα περισσότερο, να τις φέρει στο ύψος των αναγκών μιας ευρύτερης οικονομίας πολέμου. Το ανθρώπινο δυναμικό της και νεανικό είναι και διαθέσιμο. 

Απέδειξε δε ότι μπορεί εύκολα να ενσωματώσει εργατικό δυναμικό προερχόμενο από τις γύρω περιοχές (Συρία κλπ.). 

Της λείπει η φθηνή ενέργεια, η οποία όμως περισσεύει στις γειτονικές της περιοχές.

Μην πέσει κανείς από τα σύννεφα όταν (κοινοί) σύμμαχοι, φίλοι και εταίροι, σπεύσουν να συνδράμουν την Τουρκία στις φιλοδοξίες της για φθηνές πηγές ενέργειας και για τον έλεγχο των διαδρομών της – τον έλεγχο των γύρω θαλασσών δηλαδή. 

Ξεχάστηκα όμως- στην Αθήνα ετούτα τα σημαντικά τα έχουν αναθέσει στον κο Νετανιάχου. Οπότε κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει.

Σημείωμα στο σημερινό SLpress

(Δημοσιεύθηκε στο SLpress, την Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026, με τον τίτλο, «Τα χρήματα είναι αναγκαία αλλά όχι ικανά για να κερδίσεις ένα πόλεμο», σύνδεσμος στο πρώτο σχόλιο)

Η Φωτο από το gpt

Οι εμφάσεις στο κείμενο του Viva La Revolucion

Οι Φτωχοί Πήγαιναν στο Μέτωπο..Οι πλούσιοι είχαν Άλλες Επιλογές #ΚραυγέςΖητούνΘυσίες

 

Από
Κυκλοθυμικός
Τέλη της δεκαετίας του ’60 στις ΗΠΑ. Ο πόλεμος στο Βιετνάμ έχει ήδη κοστίσει χιλιάδες ζωές και το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων συγκλονίζει τη χώρα. 

Θεωρητικά, οι νόμοι για τα πολιτικά δικαιώματα και το δικαίωμα ψήφου είχαν βάλει τέλος στη νομοθετημένη φυλετική διάκριση. Στην πράξη όμως στην καθημερινότητα κυριαρχούσε η βία, η φτώχεια, η αστυνομική καταστολή και η ακραία ανισότητα.

Το μεταπολεμικό αμερικανικό όνειρο είχε στηριχθεί πάνω στην υπόσχεση ότι οποιοσδήποτε μπορεί να προοδεύσει αν δουλέψει σκληρά, οι ΗΠΑ πουλούσαν στον κόσμο την εικόνα κοινωνίας ατομικών ελευθεριών, τεχνολογικής προόδου και συλλογικής ευημερίας. 

Όμως κάτω από την βιτρίνα βρισκόταν μια χώρα βαθιά διχασμένη. 

Η κοινωνική τάξη και το χρώμα του δέρματός σου καθόριζαν σχεδόν τα πάντα, από την εκπαίδευση που θα λάβεις, το είδος της εργασίας που θα βρεις, τις δυνατότητες σου για εξέλιξη, μέχρι και το δικαίωμα στη ζωή.

Τα χαμηλά εισοδήματα ήταν συνδεδεμένα με χαμηλή εκπαίδευση, επισφαλείς δουλειές, περιορισμένες ευκαιρίες και μηδενικό περιθώριο διαφυγής. 

Σε αυτά τα στρώματα ανήκαν οι εργάτες των βιομηχανιών, οι αγρότες της ενδοχώρας, οι Αφροαμερικανοί που ζούσαν στον φυλετικά διαχωρισμένο Νότο ή στα αστικά γκέτο, οι Λατίνοι της Καλιφόρνια και του Τέξας. 

Αυτοί ήταν και οι άνθρωποι που έβλεπαν πρώτοι τα ονόματά τους στα χαρτιά της στρατολογία. Ήταν τα σώματα που χρειαζόταν η πολεμική μηχανή για να τα στείλει στη ζούγκλα του Βιετνάμ. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αφροαμερικανοί αποτελούσαν δυσανάλογο ποσοστό στρατιωτών, καθώς σε πολλές χρονιές το ποσοστό τους στο μέτωπο ξεπερνούσε κατά πολύ το ποσοστό τους στον γενικό πληθυσμό.
Έτσι, παρότι τυπικά όλοι οι άντρες ήταν υποχρεωμένοι να υπηρετήσουν, στην πραγματικότητα η θητεία λειτουργούσε με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ένα για τους φτωχούς και ένα για τους πλούσιους. 

Οι φτωχοί πήγαιναν στο μέτωπο. 

Οι πλούσιοι είχαν επιλογές, όπως μια έγκαιρη εγγραφή σε κολέγιο, μια βολική ιατρική γνωμάτευση, ένα τηλέφωνο από την οικογένεια σε κάποιον στρατιωτικό διοικητή. Στη χειρότερη περίπτωση κατέληγαν σε μια μονάδα εντός των ΗΠΑ, ενώ στην καλύτερη έπαιρναν αναβολή μέχρι νεωτέρας. Αλήθεια, δεν σας θυμίζει κάτι αυτό;
Μέσα σε αυτό το τοπίο ταξικής και φυλετικής αδικίας, ο John Fogerty των Creedence Clearwater Revival βλέπει μια εικόνα που συμπυκνώνει όλο το πρόβλημα. 

Αυτός ήταν ο David Eisenhower, εγγονός του πρώην προέδρου και στρατάρχη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και παράλληλα γαμπρό του προέδρου Nixon. 

Ο Eisenhower, ως μέλος της πολιτικής αριστοκρατίας της Αμερικής, είχε πετύχει αρχικά αναβολή λόγω σπουδών και όταν τελικά κατατάχθηκε, στάλθηκε σε μη μάχιμη υπηρεσία στο USS Albany, σε ρόλο επιτελικού αξιωματικού. Έτσι, ο πατριώτης γόνος μιας ισχυρής οικογένειας βρέθηκε προστατευμένος στα μετόπισθεν, μακριά από τις σφαίρες, τα ναπάλμ και την καθημερινή κόλαση του μετώπου.
Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που εξυμνούσαν τον πατριωτισμό και το καθήκον δεν διανοούνταν να αφήσουν τα δικά τους παιδιά να σκοτωθούν για την πατρίδα που δήθεν υπερασπίζονταν. Οι γιοι των γερουσιαστών δεν πέθαιναν στον πόλεμο. Οι γιοι των φτωχών, ναι.
Και έτσι ο Fogerty γράφει ένα τραγούδι 140 δευτερολέπτων αγνής, αδιαμεσολάβητης οργής απέναντι στην ταξική αδικία και την υποκρισία. 

Οι στίχοι επιτίθενται στον πατριωτισμό των προνομιούχων, σε μια ρητορική γεμάτη σημαίες, τιμές και αξίες, που όμως χρησιμοποιείται μόνο ως κάλυμμα για την αυτοπροστασία τους. 

Εξήντα χρόνια μετά, ο κόσμος δεν έχει αλλάξει. 

Οι ίδιες κραυγές για πατρίδες, ταυτότητες, τρόπους ζωής που πρέπει να διαφυλαχθούν πάση θυσία εξακολουθούν να ακούγονται. Κραυγές που ζητούν θυσίες των γιών των φτωχών, ενώ οι σύγχρονοι fortunate sons θα συνεχίζουν να απολαμβάνουν έναν κόσμο που εμείς παράγουμε και αυτοί κληρονομούν.
I ain't no senator's son, son
It ain't me, it ain't me
I ain't no fortunate one, no
I ain't no millionaire's son, no, no
It ain't me, it ain't me
I ain't no fortunate one, no
I ain't no military son, Lord
It ain't me, it ain't me
I ain't no fortunate one

Για τον Πόλεμο, με τα λόγια του Ντάλτον Τράμπο #Ο_Τζόνι_πήρε_το_όπλο_του

VIVA La REVOLUCION: Για τον Πόλεμο, με τα λόγια του Ντάλτον Τράμπο 

Για τον Πόλεμο, με τα λόγια του Ντάλτον Τράμπο #Ο_Τζόνι_πήρε_το_όπλο_του

Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, με τα λόγια του Ντάλτον Τράμπο, απο το κορυφαίο έργο "Ο Τζόνι πήρε το όπλο του":

"Πάντα για κάτι πολεμούσανε οι μπάσταρδοι κι άμα τολμούσε κανένας να τους πει "στον διάολο οι πόλεμοι, όλοι ίδιοι είναι και κανείς ποτέ δεν κερδίζει τίποτα", τον φωνάζανε δειλό.
Όταν δεν πολεμούσανε για την ελευθερία, πολεμούσανε για την ανεξαρτησία ή για τη δημοκρατία ή για την αξιοπρέπεια ή για την τιμή ή για την πατρίδα ή για κάτι άλλο που επίσης δε σήμαινε τίποτα.
Πολεμούσαν για να γίνει ο κόσμος ασφαλής για τη δημοκρατία, για τις μικρές χώρες, για όλους. Άμα είχε τελειώσει λοιπόν τώρα ο πόλεμος, τότε ο κόσμος έπρεπε να είχε γίνει ασφαλής για τη δημοκρατία. Είχε γίνει; Και για ποιο είδος δημοκρατίας; Και για πόση δημοκρατία; Και για ποιανού τη δημοκρατία;

Σε χτύπησε στον ώμο και είπε, παιδί μου, έλα να πάμε στον πόλεμο. Και πήγες. Αλλα γιατί; Σε άλλη συμφωνία είχες δικαίωμα να ρωτήσεις,τι θα κερδίσω; Όταν όμως έρχεται κάποιος και σου λέει, πήγαινε να σκοτωθείς και να μείνεις ανάπηρος δεν έχεις δικαίωμα..

Υπάρχουν πάμπολλοι νόμοι που προστατεύουν την περιουσία σου ακόμα και σε περίοδο πολέμου αλλά πουθενά δεν υπάρχει γραμμένο ότι η ζωή σου σου ανήκει.

Βγήκε κάποιος και είπε εμπρός, πάμε να πολεμήσουμε για την ελευθερία και έτσι πήγαν και σκοτώθηκαν για την ελευθερία. Και για ποιο είδος ελευθερίας πολεμούσανε; Για ποια ελευθερία και για ποιανού την ιδέα περι ελευθερίας;

Την επόμενη φορά που θα ερχότανε κάποιος φλυαρώντας, εμπρός πάμε να πολεμήσουμε για την ελευθερία, θα του απαντούσαν, κύριε, η ζωή μου είναι σημαντικό πράγμα. Δεν είμαι χαζός και άμα είναι να ρισκάρω την ζωή μου για την ελευθερία, θέλω να ξέρω για ποιαν ελευθερία πρόκειται και για ποιανού την ιδέα περι ελευθερίας και πόση απο αυτήν την ελευθερία θα έχουμε..
και εγώ νομίζω πως είσαι ένας καταραμένος φαφλατάς και αποφάσισα πως μου αρέσει η ελευθερία να περπατώ και να βλέπω και να ακούω και να μιλώ και να τρώω και να κοιμάμαι με το κορίτσι μού. Νομίζω πως προτιμώ αυτήν την ελευθερία απο το να πάω να πολεμήσω για ένα σωρό πράγματα που δεν θα αποκτήσουμε και να καταλήξω δίχως καθόλου ελευθερία. Να καταλήξω νεκρός προτού αρχίσει καλά-καλά η ζωή μου η να καταλήξω ένα κομμάτι κρέας.

Ευχαριστώ πολύ κύριε. Πήγαινε εσύ να πολεμήσεις για την ελευθερία. Εμένα δεν με ενδιαφέρει. Όχι άλλες πομπώδεις λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτα όπως "πατρίδα".
Το πιο σημαντικό είναι η ζωή σας. Νεκροί δεν αξίζετε τίποτα, μονάχα στους λόγους σας χρησιμοποιούν. Μην τους αφήνετε να σας κοροιδεύουν..όταν σας χτυπούν στον ώμο και σας λένε πρέπει να πολεμήσουμε για την ελευθερία..πείτε, δεν έχω χρόνο να πεθάνω
Όταν αρχίζουν οι στρατοί να κινούνται και οι σημαίες να ανεμίζουν και παντού να ακούγονται συνθήματα πρόσεχε, μικρέ μου, γιατί τα κάστανα στην φωτιά είναι κάποιου άλλου, όχι δικά σου.. Εσύ πολεμάς για λέξεις χωρίς να έχεις κλείσει μια τίμια συμφωνία, δίνω την ζωή μου για κάτι καλύτερο. ..

...πάντα βρίσκεις ανθρώπους πρόθυμους να θυσιάσουν την ζωή των άλλων. Μιλούν ακατάπαυστα και πολύ δυνατά...τους βρίσκεις στις εκκλησίες.. στα σχολεία.. στις εφημερίδες και στα νομοθετικά σώματα.

Αν κάνετε πόλεμο, αν υπάρξουν νεκροί, δεν θα είμαστε εμείς, που σπέρνουμε το σιτάρι, που φτιάχνουμε τα ρούχα και το χαρτί και τα σπίτια.. 

θα είστε εσείς, που μας στρέφετε ενάντια στους εαυτούς μας, εσείς που θέλετε ο ένας εργαζόμενος να σκοτώσει τον άλλο εργαζόμενο, εσείς που θέλετε το ανθρώπινο πλάσμα που θέλει μονάχα να ζήσει να σκοτώσει το άλλο πλάσμα που θέλει μονάχα να ζήσει.

Να το θυμάστε αυτό πατριώτες, εσείς που γεννάτε το μίσος. 

Θα χρησιμοποιήσουμε τα όπλα που μας αναγκάζετε να σηκώσουμε.. η απειλή ενάντια στην ζωή μας βρίσκεται μέσα στα σύνορα μας, την έχουμε δεί και την ξέρουμε.
Βάλτε τα όπλα στα χέρια μας και θα τα χρησιμοποιήσουμε και θα ζήσουμε.

Θα είμαστε ζωντανοί, θα περπατάμε, θα τραγουδάμε, θα γελάμε, θα αγαπάμε και θα γεννάμε τα παιδιά στην ασφάλεια, στην ηρεμία, στην ειρήνη.

Σχεδιάστε τους πολέμους, αφέντες των ανθρώπων.. δείξτε τον δρόμο και εμείς θα σας δείξουμε τα όπλα μας"

Πηγή: Ντάλτον Τράμπο, "Ο Τζόνι πήρε το όπλο του" (αποσπάσματα), εκδ. Σύγχρονη Εποχή

Από Praxis Review

Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ

 

Συνεχίζουμε στον δρόμο της ανατροπής. Για τον σοσιαλισμό, την απάντηση για τον 21ο αιώνα

Ξεκινώντας την ομιλία του, ο Κύριλλος Παπασταύρου επισήμανε πως «η μεγαλύτερη τιμή σε ηγετικές μορφές του κομμουνιστικού κινήματος και μάλιστα αυτής της θεωρητικής και επαναστατικής βαρύτητας όπως ο Β. Ι. Λένιν είναι η ουσιαστική αφομοίωση της διδασκαλίας τους, της ιστορικής και πολιτικής επαναστατικής πείρας από τη δράση τους μέσα στα σύγχρονα στρατηγικά και καθημερινά καθήκοντα της πάλης του Κομμουνιστικού Κόμματος».

«Το ότι σήμερα τα διδάγματα της λενινιστικής διδασκαλίας έχουν εξαιρετική επικαιρότητα δεν είναι κάτι πρωτότυπο. Θα μπορούσαμε να το πούμε και πριν 20 και πριν 30 και πριν 50 χρόνια και πάλι σωστοί θα είμαστε. Όμως σήμερα δικαιούμαστε να δώσουμε έμφαση σε κάτι περισσότερο από αυτή τη σωστή μεν διαπίστωση, που μπορεί όμως να γίνεται τυπική και όχι ουσιαστική» υπογράμμισε, εξηγώντας πως «σήμερα έχουμε μπει για τα καλά σε μια νέα περίοδο για τον καπιταλισμό και το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτό που τη χαρακτηρίζει είναι η ενίσχυση της τάσης όξυνσης των αντιθέσεων, των ανταγωνισμών. Αυτή άλλωστε είναι και η κυρίαρχη τάση που βρίσκεται στον ίδιο τον πυρήνα του σημερινού συστήματος, ωστόσο μεγάλες περίοδοι οικονομικής ανάπτυξης, σχετικά ειρηνικής επίλυσης διαφορών, περίοδοι που κυριαρχούν οι συμφωνίες και οι συμβιβασμοί επιδρούν στο να συσκοτίζεται αυτή η ουσία του καπιταλιστικού συστήματος. Ότι είναι δηλαδή ένα σύστημα που "ζει", που "αναπνέει" από τον οξυμένο ανταγωνισμό, τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία, τη συντριβή του αντιπάλου και που τελικά αυτή η τάση εκδηλώνεται και με τη μορφή του ιμπεριαλιστικού πολέμου όταν πια οι διαφορές και οι αντιθέσεις δεν μπορούν να λυθούν με άλλο (σχετικά ειρηνικό) τρόπο. Αυτή την ουσία του καπιταλισμού ως διεθνές σύστημα οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό ανέπτυξε ο Λένιν πριν από 110 περίπου χρόνια στο έργο του "Ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού". (...)

Η νέα περίοδος χαρακτηρίζεται από την πολεμική προετοιμασία και την προοπτική της γενίκευσης πολεμικών αναμετρήσεων που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη, τη διεξαγωγή μια σειρά επιμέρους πολέμων με πολλές μορφές ενεργειακών, εμπορικών, κυβερνοπολέμων, που αποτελούν πρελούδιο μιας πιο γενικής αναμέτρησης.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, δεν γυρνάει σε κύκλους. Δεν ξαναζούμε ούτε ένα νέο 1914 ούτε ένα νέο 1939. Είναι όμως οι άγραφοι νόμοι της ιστορικής, οικονομικής και κοινωνικής κίνησης που επιβεβαιώνονται μέσα από τις ίδιες τις εξελίξεις. Και ο μαρξισμός - λενινισμός από την πρώτη στιγμή της διαμόρφωσής του ως επιστημονική θεωρία έθεσε το καθήκον της αναγνώρισης και της μελέτης αυτών των νόμων κίνησης της ιστορίας. Γι' αυτό εμείς δεν ψάχνουμε τις αιτίες των εξελίξεων στα προσωπικά χαρακτηριστικά του Τραμπ, του Πούτιν ή του Σολτς, αλλά στα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που υπηρετούν, γιατί εμείς ξέρουμε πως πίσω από τις ιδέες υπάρχει η οικονομία και όχι το ανάποδο, γιατί εμείς ξέρουμε ότι τα διαφορετικά και αντιτιθέμενα κοινωνικά και ταξικά συμφέροντα πάντα θα προβάλλουν, θα βγαίνουν στο προσκήνιο, γιατί εμείς ξέρουμε ότι κανένας δεν είναι ό,τι δηλώνει αλλά ό,τι πράττει και τελικά προς το συμφέρον ποιας κοινωνικής τάξης πράττει».

Δίκαιοι πόλεμοι μπορούν να υπάρξουν μόνο από τη σκοπιά της εργατικής τάξης

Ο Κ. Παπασταύρου έκανε αναφορά στη θεωρητικά επεξεργασμένη θέση του ΚΚΕ για το ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και τα καθήκοντα των κομμουνιστών σε συνθήκες όξυνσης των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων, λέγοντας πως «η προσπάθεια να εντάξουμε τη λενινιστική διδασκαλία για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την επανάσταση στη δράση του Κόμματός μας είναι διαρκής. Σημαντικά βήματα σε αυτή τη προσπάθεια αποτέλεσαν οι επεξεργασίες του Κόμματός μας όπως αποτυπώθηκαν στο Πρόγραμμα του ΚΚΕ που ψήφισε το 19ο Συνέδριο καθώς και τις αποφάσεις που ακολούθησαν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Για να συνοψίσουμε τις θέσεις του Λένιν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη στάση των κομμουνιστών, τη σχέση του με τη σοσιαλιστική επανάσταση και το πώς εμείς προσπαθούμε να μπολιάσουμε στη σημερινή πραγματικότητα, θα πρέπει να δούμε το σύνολο του λενινιστικού έργου από τις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, την περίοδο του πολέμου μέχρι και την περίοδο μετά τον πόλεμο όντας στην ηγεσία της ΕΣΣΔ και συζητώντας για τον κίνδυνο ενός νέου πολέμου.

Μπορούμε να κωδικοποιήσουμε τα εξής ζητήματα: Ο χαρακτήρας του πολέμου στον καπιταλισμό, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ως στοιχείο της πάλης του αγώνα για το μοίρασμα των αγορών και των εδαφών ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και συμμαχίες. Άρα η κατάρριψη όλων των επιχειρημάτων και των προφάσεων, των προσχημάτων περί υπεράσπισης της πατρίδας ή της ελευθερίας ή του δικαίου που προσπαθούν να συσκοτίσουν τον χαρακτήρα του πολέμου. Δεν έχει νόημα το ποιος επιτίθεται και ποιος αμύνεται. Αν δεν κοιτάξεις στο πριν του πολέμου, δεν μπορείς να καταλάβεις την αιτία του. Πόλεμος, λέει χαρακτηριστικά ο Λένιν, ανάμεσα σε ληστές για το μοίρασμα της λείας, ανάμεσα σε δουλοκτήτες για το ποιος θα έχει περισσότερους σκλάβους. Άρα η εργατική τάξη δεν μπορεί να βρεθεί με κανένα στρατόπεδο ληστών.

Ο πόλεμος ως συνέχιση της πολιτικής των καπιταλιστικών κρατών με βίαια πολεμικά μέσα. Ο πόλεμος είναι συνέχιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που γίνεται σε συνθήκες σχετικά ειρηνικές, ο πόλεμος τελικά είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός στην πιο ανοιχτά βάρβαρη μορφή του. Είναι οι ίδιοι οι νόμοι κίνησης του που οδηγούν σε πόλεμο.

Από αυτό προκύπτει ότι ο πόλεμος δεν είναι μια "πανεθνική στιγμή" όπως τον παρουσιάζει η αστική προπαγάνδα που "όλο το έθνος" η εργατική και η αστική τάξη μπορούν να βρεθούν στο ίδιο μετερίζι. Το αντίθετο, όσα χωρίζουν την εργατική και την αστική τάξη στην ειρήνη γίνονται ακόμα πιο βαθιά και πιο μεγάλα σε συνθήκες του πολέμου. Αφού οι εργαζόμενοι δεν καλούνται απλώς να δώσουν το ιδρώτα τους, να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά καλούνται να δώσουν το αίμα τους, τη ζωή τους για να περιφρουρήσουν και να ενισχύσουν αυτά τα κέρδη. Η ταξική πάλη όχι μόνο δεν σταματά σε συνθήκες πολέμου, αλλά δυναμώνει, κορυφώνεται.

Ο πόλεμος σημαίνει έναν συγκλονισμό και για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και το αστικό κράτος. Οι αντιθέσεις οξύνονται στο εξωτερικό, παλιές συμμαχίες και συμβιβασμοί σπάνε, νέες δημιουργούνται. Αλλά οι αντιθέσεις οξύνονται και στο εσωτερικό, φαινομενικά η σταθερότητα του συστήματος φαίνεται ακλόνητη, μέσα της όμως περιέχει όλα τα υλικά ενός μεγάλου κλονισμού. Ο πόλεμος ενώνει προσωρινά, ενώ στην πραγματικότητα βαθαίνει τις διαφορές, δυναμώνει ο εσωτερικός αγώνας στην αστική τάξη για το ποιος θα βγει κερδισμένος ή χαμένος από τον πόλεμο, για την επιλογή συμμαχιών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Δίκαιοι πόλεμοι μπορούν να υπάρξουν μόνο από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, είναι ο επαναστατικός πόλεμος για την ανατροπή της εξουσίας και από τη σκοπιά των καταπιεσμένων λαών και εθνών που πραγματοποιούν εθνικοαπελευθερωτική πάλη και που μπορεί αυτή να αναπτύσσεται στο πλαίσιο ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Από αυτή όμως την ανάλυση προκύπτουν και το τι πρέπει να κάνουν και τι να μην κάνουν οι κομμουνιστές σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και σε συνθήκες πολεμικής συμμετοχής της χώρας τους.

Το κρίσιμο σε αυτές τις συνθήκες είναι να υπάρξει αυτοτελής διακριτή οργάνωση και δράση της εργατικής τάξης που να μην υποχωρήσει τόσο κάτω από το πανεθνικό πολεμικό εγερτήριο και τον εθνικισμό όσο και κάτω από τη θολή διάθεση για ειρήνη και σταμάτημα του πολέμου, τον πασιφισμό δηλαδή.

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που δεν πρέπει να μπει στην άκρη είναι η ταξική πάλη. Όποια δηλαδή διάθεση και να κυριαρχεί στις μάζες, όπως και να εναλλάσσεται, ό,τι δυσκολίες και να υπάρχουν, είναι κρίσιμο ζήτημα η πάλη των εργαζομένων ενάντια στο κεφάλαιο, την εργοδοσία, το αστικό κράτος και την κυβέρνηση να μη σταματήσει, αντίθετα αυτή η πάλη πρέπει να οξυνθεί, να ενταθεί. Δεν είμαστε μαζί πουθενά ούτε στην ειρήνη ούτε στον πόλεμο, αυτό πρέπει να είναι το κύριο μήνυμα.

Άρα έχει μεγάλη σημασία από σήμερα να σπάμε τη συναίνεση, να σπάμε την υποταγή εργατικών - λαϊκών μαζών στους στόχους του κεφαλαίου και αυτό βεβαίως περνάει μέσα από τους μεγάλους εμβληματικούς συνδικαλιστικούς αγώνες, αλλά και από την ιδεολογικο-πολιτική παρέμβαση των κομμουνιστών για την ανάγκη το εργατικό κίνημα με πιο ανεβασμένους στόχους πάλης να μπει στη δράση, για να γίνονται βήματα στην κοινή δράση, αλλά και στο περιεχόμενο της συμμαχίας της εργατικής τάξης με τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους κλπ. Να δυναμώνει δηλαδή η αναγκαιότητα ενός μεγάλου παλλαϊκού κινήματος με αντικαπιταλιστικούς  - αντιμονοπωλιακούς στόχους πάλης».

Ποια είναι η διέξοδος από τον πόλεμο;

Δίνοντας απάντηση σε αυτό και σε άλλα εύλογα ερωτήματα που προβληματίζουν τις εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις, ο Κ. Παπασταύρου σημείωσε: «Αυτό είναι το ερώτημα που προκύπτει και προέκυπτε άμεσα μετά την έναρξη κάθε πολεμικής αναμέτρησης. Τι πρέπει να προσδοκά ο λαός, οι εργαζόμενοι; Τη νίκη της αστικής του τάξης και του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού που συμμετέχει; Το πάγωμα των εχθροπραξιών; Την ανακωχή άνευ όρων; Την επιστροφή στην προπολεμική ειρήνη; Στην εργατική - λαϊκή διάθεση θα εναλλάσσεται ο εθνικισμός με τον πασιφισμό, ο ενθουσιασμός της νίκης με την απογοήτευση της ήττας. Είναι κρίσιμο οι κομμουνιστές να μη χάνουν τον μπούσουλα, τον προσανατολισμό της δράσης τους, παίρνοντας υπόψη τις κάθε φορά συνθήκες, αλλά δουλεύοντας πάντα και σταθερά το βασικό ζήτημα: Ότι διέξοδος από τον πόλεμο υπέρ των εργαζομένων και του λαού δεν μπορεί να υπάρξει έξω από την πάλη για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, έξω από τον αγώνα για να έρθει στην εξουσία η εργατική τάξη με τη στήριξη των συμμάχων της.

Σε συνθήκες νίκης να αναδεικνύουν ότι αυτή η νίκη δεν είναι νίκη για τον λαό, ότι πίσω από τα παχιά λόγια των αστών κρύβεται ο κίνδυνος της ήττας για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα και μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί είναι να δυναμώσει η εργατική - λαϊκή πάλη.

Σε συνθήκες ήττας να αναδεικνύουν ότι η ήττα αυτή δεν πρέπει να γίνει ήττα του λαού, αλλά ήττα της αστικής τάξης και για αυτό θα πρέπει η λαϊκή πάλη να κατευθυνθεί στον αγώνα για την εξουσία.

Σε συνθήκες εθνικιστικού παροξυσμού να αναδεικνύουμε ότι ο αντίπαλος δεν βρίσκεται μόνο με τη μορφή της αντίπαλης αστικής τάξης των άλλων, αλλά και στη μορφή της δικιάς μας αστικής τάξης, αλλά και την κοινή πάλη των εργαζομένων απ' όλες τις πλευρές του πολέμου.

Σε συνθήκες πασιφιστικής διάθεσης και καλεσμάτων για ειρήνη, να αναδεικνύουμε ότι η πραγματική ειρήνη για τους εργαζόμενους και τους λαούς σημαίνει η έξοδος από τον πόλεμο να συνδυαστεί με την έξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα.

Έτσι μπορεί να αναδεικνύεται, να ωριμάζει η αντίληψη ότι τελικά η διέξοδος από τους φαύλους κύκλους της κρίσης και της ανάπτυξης με ένταση της εκμετάλλευσης, του πολέμου και της ειρήνης με το πιστόλι στον κρόταφο μπορεί να είναι η σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία.

Τα βάσανα του πολέμου το 1917 μεταφράστηκαν σε συγκεκριμένες διεκδικήσεις των εργαζομένων και του λαού της Ρωσίας συμπυκνωμένες στο σύνθημα "ψωμί - γη - ειρήνη". Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι απέδειξαν αυτό ακριβώς. Πως οι διεκδικήσεις αυτές δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα για τους εργαζόμενους, τους αγρότες και τον λαό χωρίς τη σοβιετική εξουσία. Την εξουσία δηλαδή των εργαζομένων και των συμμάχων τους (...)

Όλο αυτό το πνεύμα και αυτή τη διδασκαλία προσπαθεί να συμπυκνώνει και η Προγραμματική θέση για τη στάση του ΚΚΕ στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο καθώς και οι επεξεργασίες που ακολούθησαν, δηλαδή ότι: "Σε περίπτωση ιμπεριαλιστικής πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας, είτε σε αμυντικό είτε σε επιθετικό πόλεμο, το Κόμμα πρέπει να ηγηθεί της αυτοτελούς οργάνωσης της εργατικής - λαϊκής πάλης με όλες τις μορφές, ώστε να οδηγήσει σε ολοκληρωτική ήττα της αστικής τάξης, εγχώριας και ξένης ως εισβολέα, έμπρακτα να συνδεθεί με την κατάκτηση της εξουσίας. Με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του Κόμματος να συγκροτηθεί εργατικό - λαϊκό μέτωπο με όλες τις μορφές δράσης, με σύνθημα: Ο λαός θα δώσει την ελευθερία και τη διέξοδο από το καπιταλιστικό σύστημα, που, όσο κυριαρχεί, φέρνει τον πόλεμο και την «ειρήνη» με το πιστόλι στον κρόταφο".

Αυτή η θέση είναι και θέση ζύμωσης αλλά και θέση - καθοδήγησης της δράσης που αναδεικνύει την ανάγκη σήμερα, σε αυτές τις συνθήκες, που ενώ είμαστε σε περίοδο πολεμικής προετοιμασίας ωστόσο δεν έχει πάρει η πολεμική εμπλοκή της χώρας την ανάλογη γενίκευση, να δυναμώσει η αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή πάλη του λαού μας δένοντας σε μια ενιαία αλυσίδα τα ζητήματα του πολέμου με τα άλλα ζητήματα του καπιταλισμού, την ένταση της εκμετάλλευσης, την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, τη περαιτέρω υποταγή των άλλων λαϊκών στρωμάτων στα μονοπώλια, την ενίσχυση του αστικού κράτους, την ενίσχυση της εμπορευματικής επιχειρηματικής δράσης σε μια σειρά τομείς της οικονομίας και της κοινωνικής ζωής».

Σήμερα κρίνεται η ικανότητά μας να ανταποκριθούμε στις ιστορικές στιγμές που είναι μπροστά

Ο Κ. Παπασταύρου στην ομιλία του έκανε αναφορά στον επαναστατικό ρόλο του Κόμματος στις σημερινές συνθήκες και στο γεγονός ότι η χάραξη επαναστατικής στρατηγικής εμπεδώνεται στην καθημερινή πάλη, εξηγώντας πως «σήμερα καταγράφεται η λαϊκή οργή και αγανάκτηση από τη συνολική κατάσταση που ζουν οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές δυνάμεις, η νεολαία από τα πολλαπλασιαζόμενα αδιέξοδα του συστήματος σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Αιχμή αυτών των διαθέσεων αποτελούν εδώ και περίπου 2 χρόνια οι εξελίξεις γύρω από το έγκλημα των Τεμπών. Δεν το χωράει ο νους ευρύτερων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων αυτό που συνέβη. Τροφοδοτείται αυτή η κατάσταση από την αναλγησία της κυβέρνησης της ΝΔ, συνολικά των αστικών κρατικών μηχανισμών, αλλά και των άλλων αστικών κομμάτων που έχουν πάρει μέρος σε αστικές κυβερνήσεις (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) και μοιράζονται την ευθύνη των πολιτικών που οδήγησαν στο έγκλημα. Εκφράζεται μια ευρύτερη αποστροφή απέναντι στο αστικό πολιτικό σύστημα. Όλα αυτά αποτυπώθηκαν και στις συγκλονιστικές διαδηλώσεις της περασμένης Κυριακής.

Το κρίσιμο ερώτημα που υπάρχει είναι το πώς σκέφτονται οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές δυνάμεις να λύσουν τα προβλήματά τους και πώς πρέπει να σκεφτούν και να δράσουν;

Οι επιλογές είναι συγκεκριμένες.

Βλέπουμε το σύστημα παίρνει τα μέτρα του. Τη βλέπει, την αισθάνεται τη δυσαρέσκεια. Η κυβέρνηση κάνει ελιγμούς προσπαθώντας να πείσει ότι μπορεί να διορθώνει τα λάθη και τις κακοδαιμονίες του συστήματος. Η σοσιαλδημοκρατία προσπαθεί να πιαστεί από την ευκαιρία σε κάθε εκδοχή της για να ξαναμπεί στην πίστα της κυβερνητικής εναλλαγής. Επιχειρηματικοί όμιλοι βρίσκουν ευκαιρία για να λύσουν τις διαφορές τους με την κυβέρνηση. Αστικοί μηχανισμοί δουλεύουν τη γραμμή ενίσχυσης δήθεν αντισυστημικών και ακροδεξιών δυνάμεων που έχουν στην προμετωπίδα τους την υπεράσπιση της αστικής νομιμότητας και των θεσμών. Όλα αυτά συγκλίνουν στο εξής, ότι η λύση για τον λαό θα έρθει εντός του συστήματος με μια κυβερνητική εναλλαγή, με μια αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, με νέες δήθεν αστικές δυνάμεις, με αναμόρφωση και εκσυγχρονισμό θεσμών του αστικού κράτους, με ξεκαθαρίσματα ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους και άλλα πολλά που δεν είναι πρώτη φορά που τα ζούμε. Το κύριο όμως είναι η αγανάκτηση, η διαμαρτυρία να μείνει εντός των τειχών. Αυτή η επιλογή έχει δοκιμαστεί πολλές φορές από τον λαό και τους εργαζόμενους. Όπως και να ονομάζεται είναι η γνωστή, η συνηθισμένη που πάντα φέρνει τον λαό σε χειρότερη κατάσταση γιατί μέρα με την ημέρα γίνεται χειρότερο το σύστημα που υπηρετεί αυτή η επιλογή. Άλλωστε 10 χρόνια πέρασαν από τότε που οι μεγάλες κινητοποιήσεις και αγώνες ενάντια στα μνημόνια εξαργυρώθηκαν σε μια "πρώτη φορά" αριστερή κυβέρνηση με τα γνωστά αποτελέσματα που ακολούθησαν.

Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, είναι κρίσιμο να περάσουμε στην ιδεολογική και πολιτική αντεπίθεση προβάλλοντας ακόμα πιο αποφασιστικά το γιατί η απάντηση στα σύγχρονα αδιέξοδα είναι ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός. Μπορούμε να τεκμηριώσουμε καλύτερα τον χαρακτήρα του αστικού κράτους απέναντι στους εργαζόμενους λαούς, το γεγονός ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι δίκαιο, δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί προς όφελος του λαού, μόνο πιο αντιδραστικό μπορεί να γίνει.

Μπορούμε να τεκμηριώσουμε πολύ καλά με συμπεράσματα από την ίδια την πραγματικότητα και τις εξελίξεις την ανωτερότητα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού, την ανωτερότητα της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του κεντρικού σχεδιασμού, τη δυνατότητα αξιοποίησης νέων τεχνολογιών και επιστημονικών δυνατοτήτων που μπορούν να συμβάλουν στην κάλυψη των λαϊκών αναγκών, να κάνουν π.χ. πιο σύγχρονες και ασφαλείς υπηρεσίες στο σιδηροδρομικές μεταφορές, να εξασφαλίσουν φτηνή παροχή Ενέργειας για όλους, καθολικά δημόσιο σύστημα Υγείας και άλλα πολλά.

Ωστόσο ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός δεν είναι ένα άθροισμα καλών και δίκαιων θέσεων και λύσεων για μια σειρά κοινωνικά ζητήματα οξυμένα που δεν μπορεί να λύσει ο καπιταλισμός. Ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός έρχεται ως αποτέλεσμα ενός επαναστατικού άλματος που το πρώτο του βήμα είναι η ανατροπή του σημερινού σάπιου αστικού κράτους, το γκρέμισμα της εξουσίας της αστικής τάξης, το πέρασμα της εξουσίας στα χέρια των εργαζομένων.

Τέτοιο λοιπόν Κόμμα πρέπει να είμαστε ώστε μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης, μέσα στη μάχη για τα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί τον λαό να ανεβάζουμε την εργατική - λαϊκή συνείδηση, να συμβάλλουμε ώστε να κάνει βήματα προς τα μπρος. Συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα από τις διάφορες μεταμορφώσεις του αστικού κράτους και του αστικού πολιτικού συστήματος. Αποκτώντας εμπιστοσύνη στη δικιά τους δύναμη και ανοίγοντας μια μεγάλη συζήτηση για το ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να μπορούν οι αγώνες να νικήσουν, να μπορεί το κίνημα να αντιπαρατίθεται στα ίσια με την αστική τάξη, ποιο κίνημα, με τι ισχύ και τι προσανατολισμό μπορεί να το πετύχει.

Πλαισιώνοντας τη δράση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, στηρίζοντάς τους στη μάχη που δίνουν μέσα στο κίνημα, εμπνεόμενοι από το Πρόγραμμα και τις ιδέες τους. Έτσι μπορεί λοιπόν από σήμερα να δίνεται απάντηση έξω από τους αστικούς σχεδιασμούς και σε αντιπαράθεση με το αστικό πολιτικό σύστημα. Ο καπιταλισμός των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της εκμετάλλευσης είναι η κοινωνία του χθες, ο σοσιαλισμός είναι το αύριο, είναι το μέλλον, αυτό το αύριο μπορούμε να το κερδίσουμε με τον αγώνα του σήμερα».

https://www.902.gr/eidisi/politiki/385234/kyrillos-papastayroy-o-sosialismos-einai-mellon-poy-mporoyme-na-kerdisoyme-me

Πελετίδης: "Για τα πετρέλαια μας έκαψαν, σα τα να καίουνταν και καμμονήν να μην ελέπνε"

 

Από
Ρεπορτερ

Κ. ΠΕΛΕΤΙΔΗΣ : ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ
ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΜΕ, ΦΥΤΡΩΣΑΜΕ
ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

΄΄ Συνεχίζουμε τη δίκαιη διεκδίκηση για διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων΄΄ ανέφερε ο Δήμαρχος
Απόψε ξεκίνησε στην Πάτρα το 18ο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών.
Στο κατάμεστο από κόσμο Κλειστό Γυμναστήριο ΄΄Δημ. Τόφαλος΄΄ μίλησε ο Πόντιος δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης.
Η ομιλία του ήταν συγκλονιστική και προκάλεσε συγκίνηση. Ζήτησε δε να αναγνωριστεί διεθνώς η γενοκτονία των Ποντίων.
«Αγαπητές συμπατριώτισσες,
αγαπητοί συμπατριώτες,
Καλώς ορίσατε στην Πάτρα, την πόλη που, το 1922 – 1923, υποδέχτηκε 7.500 πρόσφυγες ξεριζωμένους από τον Πόντο, την Μικρά Ασία.
Καλώς έρθετεν τεμέτερον παιδία ασ’ όλον την Ελλάδα.
Ένας αιώνας πέρασε από την σφαγή, τον ξεριζωμό, την προσφυγιά χιλιάδων Ποντίων.
Δεν εξαφανιστήκαμε, φυτρώσαμε κυριολεκτικά πάνω στην πέτρα. Ο ιδρώτας των παππούδων μας θέριεψε τη ρίζα, που έβγαλε εγγόνια και δισέγγονα που κρατούν το νήμα και προχωρούν.
Κι ανασπάλνε από που κρατεί η ρίζα τουν. Καλατσεύνε, τραγωδούν, χορεύνε, παίζνε, κεμετσιέ όπως παλαιά ση πατρίδος τα χωρία.
Αναστορούμε τα παλαιά, λατρεύουμε και νοσταλγούμε τους τόπους που δεν είδαμε, δεν ζήσαμε.
Νουνίζωμε, αραεύωμε να ευρίκομε τους αίτιους. Ποιοι είναι αυτοί που μας ξερίζωσαν, που μας έστειλαν στην προσφυγιά. Ποιοι μας έκαναν ανταλλάξιμους, ποιοι θεώρησαν ανθρώπους ότι είναι αντικείμενα;
Τους γνωρίζουμε! Είναι αυτοί που όπως έλεγαν οι παππούδες μας:
Για τα πετρέλαια μας έκαψαν, σα τα να καίουνταν και καμμονήν να μην ελέπνε.
Τους βλέπουμε και σήμερα, είναι οι ίδιοι που ξεριζώνουν άλλους λαούς.
Είναι οι κάτοχοι του πλούτου, που μπροστά στην εξουσία τους, τα κέρδη τους, δεν διστάζουν να καταστρέψουν τα πάντα!
Όπως εμείς θρηνούσαμε και θρηνούμε τους νεκρούς μας, τα παιδιά μας, έτσι και η Παλαιστίνη θρηνεί σήμερα τα δικά της παιδιά.
Οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε μεταξύ τους.
«Για του αφέντη το φαΐ σκοτώνονται οι λαοί».
Αγαπητές συμπατριώτισσες, συμπατριώτες, τεμέτερον.
Συνεχίζουμε τη δίκαιη διεκδίκηση για τη «Διεθνή Αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων».