ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΕΣ-ΟΛΟΙ ? ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ "ΓΕΥΟΝΤΑΙ" ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ?

Γράφει ο Thymios Kalamoukis
...Κοινός παρονομαστής σε πολλά κείμενα στα social media είναι το “πρώτο πληθυντικό πρόσωπο”, Τι κοινωνία “παραδώσαμε”, τι κοινωνία “φτιάξαμε”, τι σχολείο “έχουμε”, τι πλαίσιο “δώσαμε” στα παιδιά, τι λάθος “κάναμε” . 

Το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο είναι κυρίαρχο, σαν να έχουμε όλοι μαζί την ίδια ευθύνη για την βαθιά άρρωστη κοινωνία.

 Με απόλυτο σεβασμό σε αυτή την ανάγκη πολλών που επέλεξαν αυτόν τον πληθυντικό, έχω να πω οτι ΔΕΝ παραδώσαμε και ΔΕΝ παραδίδουμε καμία τέτοια κοινωνία, γιατί απλά ΔΕΝ συμφωνούμε με μια τέτοια κοινωνία. Το ότι ζούμε μέσα σε αυτόν τον κόσμο δεν σημαίνει οτι τον αποδεχόμαστε και πολύ περισσότερο οτι τον κληροδοτούμε....
...Είχαμε και εμείς να διαλέξουμε και να αποδεχτούμε σάπιες ιδέες, αλλά αρνηθήκαμε.

 Η γενιά του 40 μας παρέδωσε τους Δωσίλογους αλλά εμείς διαλέξαμε τους κομμουνιστές της Καισαριανής, η γενιά του 60 μας παρέδωσε τους ρουφιάνους θυρωρούς της Χούντας εμείς όμως διαλέξαμε τους κρατούμενους της Γιάρου,

 η γενιά του 70 μας παρέδωσε τους φιλήσυχους Κυρ Παντελήδες εμείς όμως διαλέξαμε τα παιδιά -17χρονα πολλά από αυτά- του Πολυτεχνείου. Και οι επόμενες γενιές μας παρέδωσαν πολλά δίπολα, αλλά πάντα διαλέγαμε το χρήσιμο, το πρωτοποριακό και το θετικό. Και τότε η κοινωνία ήταν μια με πολλές αποχρώσεις. Αυτοί μας παρέδιδαν ποικιλία υλικού, εμείς διαλέγαμε...

.
..... η διατήρηση της σαπίλας (που παραδίδουμε στα παιδιά μας) ΔΕΝ οφείλετε σε όλους. 

Δίνεται μια μάχη καθημερινά από πολύ κόσμο για να κρατηθεί μακριά και η χρήση του πληθυντικού, τους αδικεί και τους ισοπεδώνει. 

Ας αναγνωρίσουμε τουλάχιστον την διακριτή αυτή γραμμή και ας επιτρέψετε σε κάποιους να απέχουν από προβληματικές κληρονομιές. Ας τους αναγνωρίσουμε οτι προσπαθούν να παραδώσουν λαμπερά παραδείγματα και όχι πρόχειρα φτιασιδώματα και μέτριες καταστάσεις. Γιατί πολλές επιλογές μας οδηγούν στην σαπίλα, είτε ορατές πχ εκλογές, είτε αδιόρατες πχ αξίες.
Δεν πρόκειται να γίνω συνιδιοκτήτης μιας νοσηρής κοινωνίας την ώρα που μάχομαι εναντίον της.

 Μην με χρεώνετε σε αυτούς που την αποδέχονται, την διατηρούν, την κληροδοτούν. Ή ακόμα και με αυτούς που την καταδικάζουν στα λόγια και στα κείμενα, κάποτε ως άλλοθι και κάποτε ως ενοχές. Η αποτυχία της κοινωνίας ΔΕΝ μου ανήκει. Με αφορά, με επηρεάζει, με διαμορφώνει αλλά δεν θα την αποδεχτώ.
Και κάτι ακόμα,
Η αίσθηση “αποτυχίας μιας γενιάς” μήπως είναι φράση καμουφλάζ για αποτυχημένες επιλογές; 

Μήπως κρύβει πραγματικές αστοχίες, φρούδες ελπίδες, επιλογές μέτριες ή ανοχές στο σάπιο και αμάσητες δικαιολογίες; 

Μήπως αυτοί οι πληθυντικοί είναι μια ένοχη τζούφια αυτοκριτική, που ενεργοποιείται με χρονοδιακόπτη σε τραγικές καταστάσεις;....