ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
Με την ευκαιρία της νέας σχολικής χρονιάς, ίσως αξίζει να προστατέψουμε τα παιδιά μας όχι μόνο από όσα φοβόμαστε ότι μπορεί να τους συμβούν στο σχολείο, αλλά και από όσα το σχολείο μπορεί να τους διδάξει χωρίς ποτέ να τα γράψει σε κανένα βιβλίο. Γιατί το σχολείο δεν διδάσκει μόνο γλώσσα, μαθηματικά και ιστορία. Διδάσκει, συχνά χωρίς να το γνωρίζει, ποιος έχει δικαίωμα να μιλά, ποιος ορίζει την αλήθεια, τι θεωρείται επιτυχία και πόση ελευθερία επιτρέπεται σε ένα παιδί πριν χαρακτηριστεί «δύσκολο».
Προστατέψτε τα από την αντίληψη ότι η αλήθεια πηγάζει από την εξουσία. Ότι κάτι είναι σωστό επειδή το είπε ο δάσκαλος, το γράφει το βιβλίο, το αποφάσισε ο θεσμός ή το υποστηρίζει κάποιος που διαθέτει κύρος. Μάθετέ τους να σέβονται τη γνώση χωρίς να γονατίζουν μπροστά στην αυθεντία. Να ζητούν επιχειρήματα, να αμφιβάλλουν, να ρωτούν «γιατί;» και να μπορούν ακόμη και απέναντι σε εμάς να πουν «δεν συμφωνώ».
Προστατέψτε τα από την αντίληψη ότι αξία έχει μόνο ό,τι είναι χρήσιμο και ωφέλιμο. Ότι πρέπει να μαθαίνουν ό,τι θα εξεταστεί, να σπουδάσουν ό,τι «έχει μέλλον», να αποκτήσουν δεξιότητες που θα αυξήσουν κάποτε την τιμή τους στην αγορά εργασίας. Ένα παιδί όμως δεν γεννήθηκε για να γίνει ανταγωνιστικό ανθρώπινο κεφάλαιο. Γεννήθηκε για να γίνει άνθρωπος. Να αγαπήσει μουσικές που δεν χρησιμεύουν πουθενά, να διαβάσει ποιήματα που δεν αυξάνουν την παραγωγικότητά του, να ανακαλύψει ότι υπάρχουν πράγματα πολύτιμα ακριβώς επειδή δεν μπορούν να μετατραπούν σε βαθμό, χρήμα ή βιογραφικό σημείωμα.
Προστατέψτε τα από την ιδέα ότι ευφυΐα είναι να θυμάσαι τη σωστή απάντηση. Σχεδόν κάθε μεγάλη ανθρώπινη ανακάλυψη ξεκίνησε από κάποιον που τόλμησε να αμφισβητήσει μια ήδη γνωστή απάντηση. Η πραγματική σκέψη αρχίζει συχνά από μια ανυπάκουη ερώτηση: «Κι αν δεν είναι έτσι;».
Και προστατέψτε τα από την ιδέα ότι ο καλός μαθητής είναι ο υπάκουος μαθητής. Εκείνος που κάθεται σωστά, μιλά όταν του επιτρέπεται, προσαρμόζεται, δεν ενοχλεί και καταλαβαίνει γρήγορα τι περιμένουν οι άλλοι από αυτόν. Για χρόνια το παιδί μαθαίνει ότι κάποιος άλλος ορίζει πότε θα μιλήσει, τι αξίζει να μάθει και τελικά αν αυτό που έκανε αξίζει 8, 12, 17 ή 20. Κι ύστερα απορούμε γιατί τόσοι ενήλικες περνούν τη ζωή τους περιμένοντας κάποιον άλλον να τους πει αν είναι αρκετοί.
Αυτό είναι το κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα του σχολείου. Δεν βρίσκεται στα βιβλία. Βρίσκεται στις σχέσεις εξουσίας, στη βαθμολογία, στην κατάταξη, στη σύγκριση, στην πειθαρχία, στην ανταμοιβή της συμμόρφωσης. Στη μικρή καθημερινή εκπαίδευση του ανθρώπου να αναζητά έξω από τον εαυτό του την επιβεβαίωση της αξίας του.
Προστατέψτε τα, τέλος, από τη γοητεία αυτού που ο Ντοστογιέφσκι, στον «Μεγάλο Ιεροεξεταστή», συνέδεσε με το θαύμα, το μυστήριο και το κύρος: την ανακούφιση που προσφέρει η παράδοση της προσωπικής μας κρίσης σε κάποιον που υποτίθεται ότι γνωρίζει καλύτερα. Το πρόβλημα δεν είναι να εμπιστευόμαστε εκείνον που γνωρίζει περισσότερα. Αρχίζει όταν η γνώση μετατρέπεται σε αυθεντία και η αυθεντία απαιτεί την παραίτηση από την κρίση μας. Όταν το «άκουσε αυτόν που ξέρει» γίνεται «μη σκέφτεσαι εσύ».
Και πάνω απ’ όλα, προστατέψτε τα παιδιά από την πιο πολιτική ίσως φράση που μπορεί να μάθει ένας άνθρωπος: «Έτσι είναι τα πράγματα». Έτσι είναι το σχολείο. Έτσι είναι η οικονομία. Έτσι είναι η κοινωνία. Έτσι είναι η ζωή. Προσαρμόσου. Γιατί όταν ένας άνθρωπος πειστεί ότι ο κόσμος δεν μπορεί να είναι διαφορετικός, η εξουσία έχει πετύχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από την υπακοή του: έχει περιορίσει τη φαντασία του.
Ο Paulo Freire το είχε καταλάβει βαθιά: η παιδεία δεν μπορεί να περιορίζεται στην κατάθεση έτοιμων αληθειών μέσα στα κεφάλια των παιδιών. Οφείλει να τα βοηθά να διαβάζουν όχι μόνο τη λέξη, αλλά και τον κόσμο. Να αναρωτιούνται πώς φτιάχτηκε, ποιος έχει δύναμη μέσα του, ποιος μένει απ’ έξω, ποιος ωφελείται και αν θα μπορούσε να οργανωθεί διαφορετικά.
Γιατί το παιδί που μαθαίνει «μην αντιμιλάς» μπορεί αύριο να γίνει ο ενήλικος που δεν αντιμιλά ούτε όταν αδικείται. Και το παιδί που μαθαίνει «έτσι είναι τα πράγματα» μπορεί να γίνει ο πολίτης που μπροστά σε κάθε αδικία σηκώνει τους ώμους και επαναλαμβάνει: «Τι να κάνουμε;».
Ίσως λοιπόν η πραγματική παιδεία να μην είναι να προσαρμόσουμε τα παιδιά στον κόσμο που τους παραδίδουμε, αλλά να τους δώσουμε την ελευθερία να τον κρίνουν. Να μη μάθουν απλώς ποια είναι η θέση τους, αλλά να μπορούν κάποτε να ρωτήσουν ποιος μοίρασε τις θέσεις και γιατί.
Γιατί το πιο επικίνδυνο παιδί για κάθε εξουσία δεν είναι εκείνο που δεν υπακούει. Είναι εκείνο που έμαθε να ρωτά: «Γιατί έτσι; Και γιατί όχι αλλιώς;»

Από Αντώνης Ανδρουλιδάκης
8 ώρ. ·

                                               ****************************

Γιώργος Τασιόπουλος
7 ώρ. ·

«Όσα ξέχασα να πω στους μαθητές μου....»

Τα σχολεία άνοιξαν και είναι ιδιαίτερη η πρώτη ημέρα για μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς!
Η σπορά αρχίζει και οι ευχές όλων μας είναι για ένα ζείδωρο παιδαγωγικό έτος, καρποφόρο πνευματικά!
Η φράση της κεφαλίδος στην ανάρτηση παραπέμπει στο περίφημο ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ με τίτλο, «Αυτά που ξέχασα να πω στους μαθητές μου».
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ
Σας έμαθα πώς να διαβάζετε τις εφημερίδες.
Σας έμαθα να ξεχωρίζετε τις λέξεις από τα πράγματα.
Σας έμαθα να ακούτε τι λένε οι κυβερνήτες,
και να σκέφτεστε τι κάνουν.
Μα ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό:
Ότι όλα αυτά δεν φτάνουν.
Σας έμαθα να μετράτε τα χρόνια των πολέμων,
και τις απώλειες των στρατών.
Μα ξέχασα να σας πω ποιος κέρδισε από αυτούς τους πολέμους και ποιος πλήρωσε τον λογαριασμό.
Σας έμαθα να αναγνωρίζετε την αδικία,
όταν αυτή φοράει τα ρούχα του νόμου.
Μα ξέχασα να σας πω πώς να την πολεμάτε, όταν ο νόμος είναι με το μέρος του ισχυρού.
Τώρα που φεύγετε, θυμηθείτε:
Η γνώση είναι όπλο μόνο όταν τη χρησιμοποιείς.
Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το είπε ένας δάσκαλος.
Μην πιστεύετε τίποτα επειδή το έγραψε ένα βιβλίο.
Να πιστεύετε μόνο ό,τι εσείς οι ίδιοι, αφού το εξετάσετε,
το βρείτε αληθινό.

Κωνσταντίνος Αργυρίου:
Δυστυχώς, πολλές φορές δάσκαλοι- θέλω να πιστεύω ελάχιστοι- έχουν καταστρέψει παιδικές ζωές, έχουν " λερώσει" την παιδική αθωότητα, έχουν ευνουχίσει τον αυθορμητισμό και την επινοητικότητα των μαθητών.
" Η περιοχή της ψυχής έχει κι αυτή τους βρικόλακές της", έλεγε ο George Steiner".
Yπάρχουν όμως και οι δάσκαλοι, που η γνήσια διδασκαλία τους κατά τον Steiner ήταν ξύπνημα και ξάνοιγμα του νου.
Ο ίδιος (σπουδαίος καθηγητής),τοποθετούσε τη διδασκαλία στην κορυφή των προνομιούχων ενασχολήσεων. Έφτανε δε στο σημείο να πει ότι είναι ευγνώμων που τον πληρώνουν για να κάνει κάτι που κανονικά θα έπρεπε να πληρώνει για να τον κάνει.
Ναι, υπάρχουν και σήμερα σημαντικοί δάσκαλοι σε όλες τις βαθμίδες.
Ποιος όμως τους υπολήπτεται στην ανίερη κοινωνία του αχαλίνωτου κέδρους;

Giorgos Triantafyllopoulos:
Εύγε Αντώνη μου για άλλη μια φορά!!! Δεν ξέρω αν έχεις δει τις πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις του Κεν Ρόμπινσον... Νομίζω ότι είναι προς την ίδια κατεύθυνση μέσα από το πρίσμα ενός πολύ δημιουργικού παιδαγωγού (δυστυχώς έχει φύγει από τη ζωή πριν λίγα χρόνια), που με το εξαιρετικό του χιούμορ άνοιγε νέους ορίζοντες...
https://youtu.be/Ew-2NZXqsho?is=fH_xsQOTawZ_KR2C

Τα αποτελέσματα της Pisa 2025, οι κυβερνητικοί "παπαγάλοι" και "ο ελέφαντας στο δωμάτιο" που δεν κρύβεται με τίποτα!!

Νικόλας Βουρδουμπάς
9.9.26·

Τα αποτελέσματα της Pisa 2025, οι κυβερνητικοί "παπαγάλοι" και "ο ελέφαντας στο δωμάτιο" που δεν κρύβεται με τίποτα!!
Με αφορμή τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας PISA 2025 του ΟΟΣΑ (ναι του παγκόσμιου σχεδιαστή "κοφτών" αναγκών και δικαιωμάτων), βρήκαν την ευκαιρία:
από τη μία το ΥΠΑΙΘΑ να προσπαθήσει να εξωραΐσει τη διαχρονική εκπαιδευτική πολιτική απαξίωσης της μόρφωσης, υποβάθμισης, εμπορευματοποίησης, κατηγοριοποίησης των σχολείων, με το επιχείρημα ότι μειώνουμε την απόσταση...πέφτοντας λιγότερο, στη συνολική πτώση όλων των "προηγμένων" εκπαιδευτικών συστημάτων!!! ( μας είχαν ζαλίσει τόσα χρόνια με τα παραδείγματα Φινλανδίας, Γαλλίας κλπ) .
από την άλλη διάφοροι γνωστοί και μη εξαιρετέοι κυβερνητικοί "παπαγάλοι" να βρουν ευκαιρία να επιτεθούν στον "γνωστό υπεύθυνο" για τα αδιέξοδα του σημερινού σχολείου...τον εκπαιδευτικό κι όχι βέβαια σε αυτούς που χρόνια τώρα έχουν φτιάξει ΑΥΤΟ το σχολείο που παράγει ΑΥΤΑ τα αποτελέσματα, του λειτουργικού αναλφαβητισμού, της μείωσης της αντιληπτικής ικανότητας, της συνθετικής και αφαιρετικής σκέψης, της γλωσσικής ένδειας κλπ.
"Εύκολες" αναλύσεις και αξιοποίηση των αποτελεσμάτων για να δικαιολογείται η αντιεκπαιδευτικη πολιτική, γιατί άλλωστε είναι πολύ πιο δύσκολο να αναρωτηθείς:
Πόσα παιδιά βρίσκονται σήμερα σε τάξεις με 25 και πλέον μαθητές;
Πόσα σχολεία λειτουργούν με κενά εκπαιδευτικών;
Πόσα παιδιά περιμένουν παράλληλη στήριξη;
Πόσα σχολεία στερούνται επαρκείς υποδομές;
Πόσα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στη φτώχεια και την κοινωνική ανισότητα;
Πόσα χρόνια το δημόσιο σχολείο υποχρηματοδοτείται;
Πόσοι αναπληρωτές γυρίζουν κάθε χρόνο από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη για να καλύψουν πάγιες ανάγκες;
Αυτά δεν τα μετράει η PISA; Ή μήπως τα μετράει και δεν μας τα λένε??!
Και τέλος για την ουσία, που θέλουν να κρύψουν, το σχολείο δεν λειτουργεί σε κοινωνικό και πολιτικό κενό, δουλεύει και σχεδιάζει αναλυτικά προγράμματα και βιβλία εδώ και δεκαετίες που δημιουργούν και εντείνουν την ουσιαστική αμορφωσιά, τις εφήμερες και άχρηστες δεξιότητες, την αντιεπιστημονική προσέγγιση του κόσμου και των γνωστικών αντικειμένων.
Για αυτά θα πούμε τίποτα;
Ότι ο εκπαιδευτικός θέλει στήριξη και όχι στοχοποίηση, ότι θέλει να κάνει μάθημα και δεν μπορεί πια , με τη γραφειοκρατία, τις μέρες δράσης, τα σχέδια και τους δείκτες;
Ότι το σημερινό σχολείο αδυνατεί να δώσει νόημα στη γνώση και στη συλλογική ζωή και ότι σαπίζει γιατί εκφράζει σάπιες ιδέες ενός κόσμου που σαπίζει κι αυτός;
Οι εκπαιδευτικοί έχουμε μεγάλη ευθύνη, συλλογικά και ατομικά να ταράζουμε "κάθε μέρα" τα νερά αυτής της "κανονικότητας" μέσα στα σχολεία, να δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να χαραχτεί ο δρόμος για ένα σχολείο που θα θέτει ως στόχο την άνοδο του μορφωτικού επιπέδου όλων των παιδιών.
Έτσι απαντάμε και στους κάθε λογής απολογητές-παπαγάλους που τάχα κοπτονται για το δημόσιο σχολείο αλλά μπορεί να μην έχουν περάσει ούτε απέξω.
Καλή σχολική χρονιά να έχουμε και δύναμη για να δουλεύουμε και να αγωνιζόμαστε!!

Ποια ειναι Βάγκενκνεχτ και η «Συμμαχία»? *Ο βρώμικος ρόλος της Sοσιαλδημοκρατίας δεν εχει Πάτο..

 

Ποια ειναι Βάγκενκνεχτ και η «Συμμαχία», που προσφέρει τις έδρες της στην ακροδεξιά AfD για να σχηματίσει κυβέρνηση ;

Ο βρώμικος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας δεν εχει πάτο

Στον απόηχο της εκλογικής νίκης της AfD στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας - Ανχαλτ και των ...οδυρμών της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας για την «άνοδο της ακροδεξιάς», αξίζει να θυμηθούμε ποια είναι η Σάρα Βάγκενκνεχτ και η ομώνυμη «Συμμαχία», που προσφέρει τις έδρες της στην AfD για να σχηματίσει κυβέρνηση.
Η Βάγκενκνεχτ υπήρξε βουλευτής του Die Linke από το 2004. Σύζυγός της είναι ο Οσκαρ Λαφοντέν, υπουργός της κυβέρνησης Σρέντερ και μετέπειτα συνιδρυτής του Die Linke, που αποθέωνε ο «όλος ΣΥΡΙΖΑ».
Το 2018 η Βάγκενκνεχτ ίδρυσε μια «κεντροαριστερή» πλατφόρμα μέσα στο Die Linke, με την επωνυμία «Σήκω».
Οπως μας ενημέρωνε τότε η «Εφημερίδα των Συντακτών», απέναντι στη δημοσκοπική άνοδο της AfD «στόχος της είναι να επανασυσπειρώσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της πολυδιασπασμένης γερμανικής Αριστεράς, αλλά και της Σοσιαλδημοκρατίας - όσους "είναι δυσαρεστημένοι από την τρέχουσα πολιτική, επιθυμούν την ανανέωση του κοινωνικού κράτους και μια ειρηνική εξωτερική πολιτική" όπως λέει η ίδια».
Το ξέπλυμα της Βάγκενκνεχτ συνέχιζε: «Τα παραπάνω φυσικά δεν σημαίνουν πως η δημοφιλής Σάρα έγινε ξαφνικά ...δεξιά ή ισλαμοφοβική - κάθε άλλο (...)
Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι η "στροφή" της είναι πραγματιστική, καθώς είναι φανερό πλέον πως η παραδοσιακή φιλομεταναστευτική ρητορική του SPD και της Αριστεράς δεν εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι των πρώην ψηφοφόρων τους, που νιώθουν να απειλούνται από το μεταναστευτικό κύμα - και ιδίως των ψηφοφόρων από την Ανατολική Γερμανία».
Αφού αποθέωσαν λοιπόν την ...πραγματιστική στροφή της πρώην κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Die Linke, έβαλαν τη δήλωση του Λαφοντέν για κερασάκι στην τούρτα: «Με το κίνημα αυτό θέλουμε να περιορίσουμε την άνοδο της AfD (...)
Δείτε τι συμβαίνει στην Ανατολική Γερμανία: Η AfD έχει γίνει το κόμμα των εργατών και των ανέργων. Αυτό θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε στην Αριστερά για τις δικές μας αποτυχίες».
Το εγχείρημά τους παρουσιάστηκε ως ο «πυρήνας» ενός σοσιαλδημοκρατικού μετώπου απέναντι στην ακροδεξιά.
Λίγα χρόνια μετά, το 2024, η Βάγκενκνεχτ ίδρυσε τη «Συμμαχία» και τώρα προσφέρεται να κυβερνήσει με την ακροδεξιά της AfD στη Σαξονία - Ανχαλτ!
Δεν είναι μόνο ο βρώμικος ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας, που δεν έχει πάτο.
Είναι και των κάθε είδους αντηχείων, που παρουσιάζουν ως «απάντηση» στην άνοδο της ακροδεξιάς τα διάφορα δημοκρατικά - προοδευτικά μέτωπα μεταξύ κομμάτων που είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αντιπολίτευση «ταΐζουν» την αντιλαϊκή πολιτική, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη λαϊκή δυσαρέσκεια, στρώνοντας δρόμο στην ακροδεξιά.
Αυτό είναι το συμπέρασμα από την περίπτωση της Βάγκενκνεχτ, που η σημασία του ξεπερνάει βέβαια τα όρια της Γερμανίας.
Απο τον σημερινό Ριζοσπάστη

Από Νικος Παπαδοπουλος ·10.9.26 ·

ΚΑΙ  ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΕΣ - ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΧΟΛΗ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΝΕ ή  ΒΛΕΠΟΥΝ Π.Α.ΜΕ:

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid02VCAPxgdwYyVLgYXFP7SHy6VEfcNqjkZjWojs2sFHeCJkpnwXxUdxZ5ndMDvCGQAvl&id=100053788218128

ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΣΟΟΥ ΣΤΗ ΤΑΝΑΓΡΑ & ΤΟ "Athens Flying Week"

Ερη Ριτσου
18 ώρ. ·
Κοινοποίησε μια δημοσίευση από Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη

Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη
1 ημ. ·

Επισμηναγός Γιάννης Μπλέσιας, 40 ετών, από τον Πύργο Ηλείας, ιπτάμενος στην Πολεμική Αεροπορία και πατέρας ενός παιδιού, μόλις πέντε ετών!
Σμηναγός Δημήτρης Πέτρου, 37 ετών, από την Πάτρα, έμπειρος χειριστής της Πολεμικής Αεροπορίας και πατέρας ενός ανήλικου παιδιού!
Χειριστές του F-4E Phantom της Πολεμικής Αεροπορίας, έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της Athens Flying Week στην Τανάγρα.
Η απέραντη θλίψη του λαού που Τους γέννησε, Τους σπούδασε και στο όνομα του οποίου ορκίστηκαν να υπηρετούν και αν χρειαστεί να θυσιάζονται υπερασπιζόμενοι τα δίκια του,
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ!
Καθήκον του λαού Τους είναι να αναρωτηθεί και να μάθει,
Γιατί και για Ποιους, στερείται την περηφάνεια και τις υπηρεσίες δυο παιδιών του...
Οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ΔΕΝ είναι οι διοργανωτές του αεροπορικού σόου στην Τανάγρα, αλλά συμμετέχουν ενεργά σε αυτό με τα πτητικά τους μέσα.
Η διοργάνωση του Athens Flying Week αποτελεί ΙΔΙΩΤΙΚΗ πρωτοβουλία, η οποία πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και την οικονομική υποστήριξη του ΕΟΤ, υπό την αιγίδα και τη φιλοξενία της Πολεμικής Αεροπορίας στην Αεροπορική Βάση της Τανάγρας.
Η διοργανώτρια εταιρεία του αεροπορικού σόου είναι η ιδιωτική εταιρεία «ATHENS FLYING WEEK ΑΕΡΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ».
Η παραχώρηση της Αεροπορικής Βάσης της Τανάγρας (114 Πτέρυγα Μάχης) και η συμμετοχή των μέσων των Ενόπλων Δυνάμεων στο Athens Flying Week ρυθμίζονται από ένα σύνθετο πλέγμα διοικητικών πράξεων και εγκρίσεων. Λόγω του γεγονότος ότι πρόκειται για στρατιωτικές εγκαταστάσεις ύψιστης ασφαλείας, τα σχετικά έγγραφα (όπως οι εσωτερικές διαταγές του ΓΕΑ, οι όροι της σύμβασης παραχώρησης του χώρου και οι επιχειρησιακές εντολές) ταξινομούνται ως υπηρεσιακά και απόρρητα και δεν δημοσιεύονται αυτούσια στην πλατφόρμα Διαύγεια. Η τελική πολιτική και επιχειρησιακή έγκριση για τη διάθεση της αεροπορικής βάσης και τη συμμετοχή των ελληνικών μαχητικών περνάει από την ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ).
Η διάθεση του χώρου και η έγκριση του πτητικού προγράμματος υπογράφεται από την ηγεσία του ΓΕΑ και τους αρμόδιους κλάδους του .
Το Νομικό Καθεστώς της Συνδιοργάνωσης
Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ).
Η Αιγίδα και η Φιλοξενία:
Το κράτος παραχωρεί τη χρήση του αεροδρομίου με το σκεπτικό της προβολής της χώρας, της ενίσχυσης του τουρισμού (καθώς συνδιοργανωτής είναι η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και υποστηρικτής ο ΕΟΤ) και της επίδειξης της αποτρεπτικής ισχύος της Πολεμικής Αεροπορίας στο ευρύ κοινό.
Τα αεροσκάφη της ΠΑ: Τα ελληνικά μαχητικά (όπως τα F-16, Rafale, Phantom) παραμένουν υπό τον πλήρη έλεγχο, τη διοίκηση και τη συντήρηση της Πολεμικής Αεροπορίας. Οι πιλότοι είναι εν ενεργεία αξιωματικοί και εκτελούν προγραμματισμένες επιδείξεις στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς και εξωστρέφειας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Έσοδα Ιδιώτη: Η διοργανώτρια εταιρεία εισπράττει τα έσοδα από τα εισιτήρια (γενική είσοδος, VIP ζώνες), τις εμπορικές καντίνες και τους σπόνσορες.
Η διοργανώτρια εταιρεία εφάρμοζε ένα κλιμακωτό σύστημα τιμολόγησης ανάλογα με τις παρεχόμενες ανέσεις (ζώνες VIP, σκίαση, πρόσβαση σε κερκίδες κ.λπ.). Οι αρχικές τιμές ανά ημέρα διαμορφώνονταν ως εξής:
Public Area (Τμήμα F): Από 6 ευρώ (Η πιο οικονομική ζώνη όρθιων / απλής πρόσβασης).
Numbered Seats (Ζώνη S): Από 20 ευρώ (Αριθμημένα καθίσματα χωρίς σκίαση).
Seat & Shadow (Ζώνες T1-T5): Από 30 ευρώ (Στεγασμένα καθίσματα με σκίαστρα).
Spotters Grandstand (Ζώνες A1-A2): Από 35 ευρώ για τις ημέρες των σόου (ή ειδικά πακέτα 6 ημερών για φωτογράφους από 80 ευρώ).
VIP3 Area: Από 50 ευρώ.
VVIP Executive Lounge: 250 ευρώ (Η ακριβότερη κατηγορία με πολυτελείς παροχές και καναπέδες).
Το εισιτήριο των 250 ευρώ για την κατηγορία VVIP Executive Lounge (Section VIP-3) προσφέρει την πιο πολυτελή και προνομιακή εμπειρία που διαθέτει η ιδιωτική διοργάνωση στην Αεροπορική Βάση της Τανάγρας.
Πρακτικά, η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει:
Την καλύτερη οπτική γωνία: Η ζώνη VVIP είναι τοποθετημένη στο πιο κεντρικό σημείο της βάσης, ακριβώς μπροστά από τη γραμμή επίδειξης (Display Line), προσφέροντας ανεμπόδιστη θέα στις απογειώσεις, προσγειώσεις και τα ακροβατικά των μαχητικών.
Ανέσεις και Πολυτέλεια: Αντί για τις κλασικές πλαστικές καρέκλες ή την ορθοστασία των απλών ζωνών, ο χώρος διαθέτει μεγάλα στεγασμένα σκίαστρα (τέντες) με αναπαυτικούς καναπέδες, πολυθρόνες και ροτόντες.
Προνομιακή Πρόσβαση (Fast Track): Οι κάτοχοι εισέρχονται στην αεροπορική βάση από ξεχωριστή, ειδική πύλη εισόδου για να αποφύγουν την πολύωρη ταλαιπωρία και τις ουρές χιλιάδων θεατών, ενώ διαθέτουν και δικό τους VIP Parking ακριβώς πίσω από το lounge.
Catering & Open Bar: Περιλαμβάνει δωρεάν πρόσβαση σε VIP Food & Drink Stations με μπουφέ, σνακ, αναψυκτικά και ποτά καθ' όλη τη διάρκεια των αεροπορικών επιδείξεων.
Η μεταφορά με λεωφορείο προς την Τανάγρα (μετ' επιστροφής) κόστιζε επιπλέον 22 ευρώ.
Φορολογικές Ελαφρύνσεις / Χορηγίες:
Επειδή η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα υπουργείων και συνδιοργανώνεται με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, η εταιρεία έχει τη δυνατότητα να συνάπτει συμβάσεις ιδιωτικής χορηγίας, οι οποίες εκπίπτουν φορολογικά ως επιχειρηματικά έξοδα για τις εταιρείες-χορηγούς.
Κόστος Δημοσίου: Το κόστος των καυσίμων, της φθοράς των αεροσκαφών και της απασχόλησης του στρατιωτικού προσωπικού καλύπτεται από τον προϋπολογισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το ποιο είναι το ακριβές οικονομικό ή αντισταθμιστικό όφελος που επιστρέφει στο ελληνικό δημόσιο.
Αν σκεφτούμε πως το «κόστος παραγωγής» της εταιρείας (δηλαδή τα καύσιμα και τα αεροσκάφη) καλύπτεται από το κράτος αυτό σημαίνει ότι ο ιδιώτης διατηρεί εξαιρετικά χαμηλά λειτουργικά έξοδα, μεγιστοποιώντας το καθαρό του κέρδος, γιατί δεν έχει αποζημιώσει προηγουμένως το Δημόσιο για τη χρήση των μέσων.
Η συμμετοχή των Ελλήνων πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας στο αεροπορικό σόου δεν είναι εθελοντική, αλλά αποτελεί εκτέλεση υπηρεσίας (διαταγής).
Υπάρχει ρητή στρατιωτική διαταγή. Η συμμετοχή των στελεχών και των μέσων της Πολεμικής Αεροπορίας καθίσταται υπηρεσιακό καθήκον μέσω επίσημης Διαταγής Συμμετοχής (συνήθως φέρει τον τίτλο «Συμμετοχή της ΠΑ σε Αεροπορικές Εκδηλώσεις»). Το έγγραφο αυτό εκδίδεται και υπογράφεται από την ηγεσία του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ), με την τελική πολιτική έγκριση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Η άρνηση εκτέλεσης μιας τέτοιας διαταγής συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα.
Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας δεν λαμβάνουν καμία επιπλέον αμοιβή ή μπόνους από την ιδιωτική εταιρεία ή το κράτος για τη συμμετοχή τους στο σόου. Αμείβονται αποκλειστικά με τον τακτικό μηνιαίο στρατιωτικό τους μισθό και τα προβλεπόμενα υπηρεσιακά επιδόματα (π.χ. επίδομα πτητικής ενέργειας / κινδύνου), τα οποία λαμβάνουν έτσι κι αλλιώς για την καθημερινή τους υπηρεσία και τις εκπαιδευτικές τους πτήσεις.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν:
Το κράτος διαθέτει το μόνιμο προσωπικό του (πιλότους, τεχνικούς, προσωπικό εδάφους) για να υποστηρίξει μια εκδήλωση όπου ο ιδιώτης εισπράττει εισιτήρια, χωρίς το προσωπικό αυτό να έχει οικονομικό όφελος, ενώ παράλληλα εκτίθεται σε θανάσιμο κίνδυνο στο όνομα ενός θεάματος;
Το τεράστιο κόστος των καυσίμων των μαχητικών, η φθορά των πανάκριβων αεροσκαφών, οι πτήσεις προετοιμασίας, καθώς και η απασχόληση του στρατιωτικού προσωπικού εδάφους καλύπτονται πλήρως από τον προϋπολογισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, δηλαδή από τους Έλληνες φορολογούμενους.
Δεν έχει δημοσιευτεί το παραμικρό στοιχείο που να αποδεικνύει αν η ιδιωτική εταιρεία καταβάλλει έστω και ένα συμβολικό αντίτιμο (ενοίκιο) για τη χρήση της 114 Πτέρυγας Μάχης ή αν το ελληνικό δημόσιο έχει οποιοδήποτε οικονομικό όφελος.
Παραμένει επίσης άγνωστο αν υπάρχει ιδιωτικό ασφαλιστήριο συμβόλαιο της διοργανώτριας εταιρείας που να καλύπτει υλικές ζημιές ή απώλειες στρατιωτικού υλικού κατά τη διάρκεια του σόου, ή αν η απώλεια του μαχητικού και η αποζημίωση των οικογενειών θα επιβαρύνουν αποκλειστικά το κράτος. (Ευτελίζοντας το σκεπτικό, αναγκαία, σε χρηματικές αποτιμήσεις).
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει θέσει επανειλημμένα ερωτήματα, τονίζοντας την αντίθεσή του στη διάθεση προσωπικού και πανάκριβων υποδομών των Ενόπλων Δυνάμεων για την εξυπηρέτηση και την κερδοφορία ιδιωτικών επιχειρηματικών ομίλων, με κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις και ερωτήσεις προς τους αρμόδιους υπουργούς Εθνικής Άμυνας.
2012–2015: Οι πρώτες ερωτήσεις στη Βουλή αφορούσαν τη διοργάνωση όταν αυτή διεξαγόταν στο Τατόι, εστιάζοντας κυρίως στην εμπλοκή κρατικών φορέων.
2016: Η διοργάνωση μεταφέρεται στην 114 Πτέρυγα Μάχης στην Τανάγρα, πυροδοτώντας νέο κύκλο κοινοβουλευτικών αντιδράσεων για τη χρήση ενεργών στρατιωτικών αεροδρομίων πρώτης γραμμής από ιδιώτες.
Έγγραφες απαντήσεις έχουν διαβιβαστεί στη Βουλή από τους εκάστοτε Υπουργούς Εθνικής Άμυνας των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας (καθώς και κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο παρελθόν), αποτυπώνοντας την επίσημη θέση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας:
Νίκος Παναγιωτόπουλος (Νέα Δημοκρατία):
Ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας (2019–2023), απάντησε εγγράφως σε σχετικές επικρίσεις, υποστηρίζοντας ότι οι πτήσεις επίδειξης αποτελούν μέρος της εκπαίδευσης των πιλότων, προβάλλουν τη χώρα διεθνώς και δεν επιβαρύνουν επιπλέον τον προϋπολογισμό εκτός των προγραμματισμένων ωρών πτητικής συντήρησης.
Πάνος Καμμένος (ΑΝΕΛ / Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ):
Κατά τη θητεία του, όταν το σόου μεταφέρθηκε μόνιμα στην Τανάγρα (2016), το Υπουργείο υποστήριξε σθεναρά την εκδήλωση ως μέσο ενίσχυσης της εξωστρέφειας και της εθνικής προβολής των Ενόπλων Δυνάμεων.
Και τώρα που ενημερωθήκαμε για το ποιοι κερδίζουν από το ...πέταγμα των Αετών του λαού μας, ας ράψουμε τις σημαίες που θα τυλίξουμε τα φέρετρα , (άλλωστε κατά τον κύριο Δένδια είναι υποχρέωσή μας να συνηθίσουμε στην κουλτούρα των φέρετρων ως λαός)!!!
Ας σταθούμε μπροστά στις Μάνες Τους, στις Συζύγους Τους και τα Παιδιά Τους και ας τους παραδώσουμε αυτές τις σημαίες , για να γεμίζουν στο εξής την αγκαλιά τους....
Στο όνομα του Ελληνικού Λαού, για τα κέρδη των ιδιωτών και αυτό το έγκλημα!!! που βαφτίζεται "ατύχημα".
Λαός είμαι κι εγώ....
Και μάνα.....
Και τ' ΑΡΝΟΥΜΑΙ!!!!
Σταυρούλα Γ. Κουγιουμτσιάδη
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: https://www.e-west.gr/.../%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3.../

Οδοιπορικό στα Ματωμένα Χώματα #Βαγγέλης_Αντωνίου

Βαγγέλης Αντωνίου
26 Αυγούστου στις 4:34 μ.μ. ·

Έχω εδώ και μια εβδομάδα επιστρέψει στο κλεινόν άστυ (όχι μαυρισμένος πάντως, για να μην μας πιάνει και στο στόμα του ο ακατανόμαστος) κι ακόμη δεν μπορώ να συμμαζέψω τη σκέψη και τα συναισθήματα που ακόμη με πλημμυρίζουν, απ' όλα όσα πρόλαβα να ζήσω μέσα στις επτά μέρες εκεί πάνω στο Γράμμο, όπου επέλεξα, δίκην προσκυνήματος, να διάγω τις σύντομες φετινές μου αυγουστιάτικες διακοπές.
Η επιβλητικότητα της εγκατάλειψης στα κόκκινα πλινθόχτιστα του Γάβρου και των άλλων χωριών της Κορέστειας, τα μισογκρεμισμένα σπίτια με τις τρύπες απάνω απ' τις σφαίρες των πολυβόλων και το σύνθημα για τον ΔΣΕ στα ελληνικά και τα κυριλικά που ακόμη επιμένει να "αντιστέκεται" σ' ένα πεισματάρικο υπόλειμμα σοβά στην πίσω μεριά του σπιτιού στην Κρανιώνα.
Η "Σπηλιά του Κόκκαλη" στο Βροντερό, λίγες εκατοντάδες μέτρα απ' την όχθη της Πρέσπας απ' όπου αποχώρησαν οι τελευταίοι μαχητές, εκεί που μιναδόροι απ' τα νταμάρια της περιοχής διαμόρφωσαν το τελευταίο νοσοκομείο μέσα σε μια σπηλιά όπου νοσηλεύτηκαν 250 περίπου μαχητές απ' τις τελευταίες μάχες.
Η Νοσοκομειούπολη κοντά στο Τσάρνο του Δυτικού Γράμμου, όπου με τιτάνια προσπάθεια αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα ευρήματα, οι πέτρινες βάσεις των θαλάμων, οι ξύλινοι κορμοί των τοίχων και των οροφών, η ηλεκτρογεννήτρια στο ποτάμι. Εκεί, που διαβάζεις μερικές από τις καθημερινές καταγραφές και κόβεται η ανάσα σου όταν βλέπεις τη διάγνωση για κάποιους νοσηλευόμενους μαχητές - ή και μαχήτριες - "ψυχική διαταραχή - πολεμική υστερία"...
Η χαράδρα του Χάρου, εκεί που η ράχη της "Σπανούρας", που ακόμη μόνο γαϊδουράγκαθα φυτρώνουν, σκάφτηκε από τις βόμβες των αεροπλάνων του αστικού στρατού, εκεί όπου οι τέσσερις τελευταίοι μαχητές έγραψαν με τη θυσία τους ένα νεώτερο Ζάλογγο, βουτώντας σαν "σταυραϊτοί" στον γκρεμό, όπως λιτά αναγράφει και το μνημείο που τους συντροφεύει.
Το σεμνό νεκροταφείο στου Κώττα, που έφτιαξε η Ε.Π. Δυτικής Μακεδονίας πριν λίγα χρόνια, για τους περίπου 250 μαχητές - μεταξύ των οποίων και αρκετές μαχήτριες - που έχασαν τη ζωή τους στις γύρω μάχες.
Το Μουσείο του Κόμματος δίπλα στον Λευκώνα των Πρεσπών με τις στήλες με τα ονόματα των νεκρών μαχητών του ΔΣΕ απ' όλα τα χωριά της περιοχής στον περίβολο του οικήματος καθώς και το μάρμαρο στην είσοδο που έχει λαξευτεί από τις ριπές..., έτσι δηλαδή όπως γράφεται η Ιστορία.
Όλα τούτα κι άλλα πολλά ακόμη είναι οι καταιγιστικές εικόνες, οι ίσκιοι των (ολοζώντανων) νεκρών συντρόφων μας, που κουβαλάω μέσα μου σαν ακριβό κόκκινο-κατακόκκινο φυλαχτό για να ξορκίσω το "μαύρο" που μας περιβάλλει - και δεν μιλάω για το μαύρισμα του μ@λάκα.
Και μια υπόσχεση. Θα ξανανηφορίσω πάλι για τ' άγια χώματα, και πολύ σύντομα μάλιστα.

Μία διαδρομή συμπύκνωση της ιστορίας των Αγώνων μας

Σκέψεις καθ’ οδόν...



Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google


Το ρολόι δείχνει επτά το πρωί. Στην αφετηρία, εκεί όπου η Αθήνα ξυπνά κάτω από τον γνώριμο βιαστικό ρυθμό της, μια άλλη πόλη βρίσκεται ήδη σε κίνηση. Είναι η «πόλη» των οργανωμένων ταξικών σωματείων. Τα λεωφορεία των συνδικάτων παρατάσσονται το ένα πίσω από το άλλο, σχηματίζοντας μια μεγάλη αλυσίδα.

Άνθρωποι της βιοπάλης ανταλλάσσουν τις πρώτες κουβέντες, σφίγγουν τα χέρια με τη ζεστασιά που μόνο η κοινή μοίρα γεννά. Κουβαλάνε τα πανό και τις σημαίες τους και τα τοποθετούν προσεκτικά, σχεδόν ευλαβικά μέσα στα λεωφορεία.

Η ατμόσφαιρα μυρίζει προσμονή. Η μηχανή παίρνει μπροστά, ένας υπόκωφος βρυχηθμός σαν μια μικρή ανάσα δίνει το σύνθημα. Το ταξίδι για το μεγάλο συλλαλητήριο της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη ξεκινά…






Καθώς το λεωφορείο γλιστρά στην Εθνική Οδό, το βλέμμα κολλάει στο τζάμι. Κάτω από το φως της μέρας, οι σκιές κατά μήκος της διαδρομής δεν είναι απλά δέντρα, βουνά, τοπία, κτίσματα. Είναι οι σελίδες ενός ανοιχτού βιβλίου, γραμμένου με τον ιδρώτα και την περηφάνια της εργατικής τάξης. Πολλές φορές και με το αίμα της… Φέτος, η διαδρομή αυτή συμπυκνώνεται σε μια ξεκάθαρη, επίκαιρη κραυγή: «Δώστε λεφτά για μισθούς, Υγεία και Παιδεία – Καμία θυσία για τον πόλεμο και τα κέρδη τους».

Οι σκέψεις καθ οδόν γίνονται ένα με τη γεωγραφία, σε ένα ζωντανό χάρτη της ταξικής πάλης, της πάλης ενάντια στο σάπιο σύστημα του κέρδους που γεννά τον πόλεμο και την εκμετάλλευση.

Η Αττική απομακρύνεται, με την επιβλητική σιλουέτα της Πάρνηθας να ορθώνεται κάτω από τον πρωινό ήλιο. Το μυαλό γυρνάει στις πύρινες καταστροφές των προηγούμενων χρόνων… Το ορατό αποτύπωμα μιας εγκληματικής πολιτικής που λογαριάζει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, των λαϊκών περιουσιών και του περιβάλλοντος αποκλειστικά ως «κόστος».

Είναι η προκλητική αντίφαση ενός συστήματος που «αντέχει» να ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ για ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς και πολεμικές αποστολές εκτός συνόρων, αλλά την ίδια στιγμή αφήνει τους ζωτικούς πνεύμονες της πόλης και τις λαϊκές περιουσίες.






Οσο το λεωφορείο καταπίνει τα πρώτα χιλιόμετρα, μπαίνουμε πλέον στη Βοιωτία. Ο δρόμος μας φέρνει δίπλα από τη μεγάλη βιομηχανική ζώνη στο Σχηματάρι και τα Οινόφυτα.

Εδώ, που πισω από τις καθαρές προσόψεις των εργοστασίων, κρύβεται η σκληρή, καθημερινή πραγματικότητα των εργατικών ατυχημάτων. Αυτή η περιοχή είναι μια από τις πιο τρανές αποδείξεις για το τι σημαίνει καπιταλιστική ανάπτυξη: Εξαντλητικά ωράρια, ατελείωτες υπερωρίες, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, 6ημερη και 7ημερη απασχόληση, και μια εγκληματική, συνειδητή έλλειψη ουσιαστικών μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, επειδή η προστασία της ζωής του εργάτη θεωρείται περιττό έξοδο μπροστά στην καπιταλιστική κερδοφορία.

Κάθε «ατύχημα» που καταγράφεται σε τούτες τις ζώνες, κάθε εργάτης που σακατεύεται ή χάνει τη ζωή του στο μεροκαματο, ειναι ένα προδιαγεγραμμένο εργοδοτικό έγκλημα στο βωμό της «ανταγωνιστικότητας» των μονοπωλίων.

Οι σκέψεις βαραίνουν καθώς το λεωφορείο προσπερνά τις εξόδους της βιομηχανικής ζώνης. Φέρνεις στο νου τους συναδέλφους που ξεκίνησαν για το μεροκάματο και δεν γύρισαν ποτέ πίσω στις οικογένειές τους, θυσιασμένοι στα γρανάζια της εργοδοτικής αυθαιρεσίας. Η ανάγκη για οργανωμένη πάλη μέσα στα εργοστάσια, για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με ανθρώπινα ωράρια για 7ωρο-5ημερο-35ωρο, για ουσιαστικές αυξήσεις στο μισθό και τη λήψη μέτρων προστασίας και ασφάλειας σε κάθε χώρο δουλειάς γίνεται εδώ μια επιτακτική ανάγκη που δεν παίρνει αναβολή.






Συνεχίζοντας την πορεία προς το βορρά, η Φθιώτιδα μας υποδέχεται και η σκέψη στρέφεται αυτόματα στη ΛΑΡΚΟ, που δεν αντιπροσωπεύει απλώς ένα εργοστάσιο, ένα μεταλλείο, αλλά αποτελεί φωτεινό σύμβολο αγώνα.

Οι εργαζόμενοι, οι γυναίκες τους, τα παιδιά τους, ένας ολόκληρος λαός που δέθηκε με το μέταλλο και το καμίνι, στάθηκαν όρθιοι, περήφανοι και ακλόνητοι απέναντι στους εγκληματικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης και των μονοπωλίων, όταν ουσιαστικά με τις εγκληματικές απολύσεις και το λουκέτο στο εργοστάσιο τους καλούσαν να ερημώσουν τα χωριά τους, τα ΛΑΡΚΟχωρια, να ξεριζωθούν από τον τόπο τους.

Δύο χρόνια μετά το λουκέτο, κρατούν ζωντανό το Σωματείο τους, και διατρανώνουν πως δεν παζαρεύουν τις ζωές τους, αντίθετα συνεχίζουν τον δίκαιο αγώνα τους «μέχρι να καπνίσει ξανά η τσιμινιερα» όπως λένε.

Οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ απέδειξαν στην πράξη ότι όταν η τάξη μας οργανώνεται, όταν εμπιστεύεται τη δύναμή της, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον πιο ισχυρό αντίπαλο και να μην λυγίσει. Ο ηρωικός, μακροχρόνιος και ανυποχώρητος αγώνας τους φωτίζει τη φετινή μας πορεία προς τη Θεσσαλονίκη.

Το λεωφορείο ανηφορίζει, και ο λογισμός ταξιδεύει πέρα από τα γαλάζια νερά του Ευβοϊκού κόλπου. Απέναντι μας απλώνεται η πληγωμένη γη της Βόρειας Εύβοιας. Η σκέψη φτάνει σε εκείνα τα χωριά, στους ανθρώπους του μόχθου που είδαν τη ζωή τους να παραδίδεται στις φλόγες. Έχουν περάσει πλέον πέντε ολόκληρα χρόνια από την ολοκληρωτική, βιβλική καταστροφή του 2021, και η εγκληματική κρατική εγκατάλειψη παραμένει προκλητικά ορατή σε κάθε γωνιά της περιοχής.

Τα μεγάλα λόγια της κυβέρνησης περί «ανασυγκρότησης» αποδείχθηκαν γρήγορα μια κακόγουστη φάρσα, καθώς οι πληγείσες περιοχές αφέθηκαν ουσιαστικά στη μοίρα τους, απροστάτευτες απέναντι στις επόμενες πλημμύρες, χωρίς ουσιαστικές αποζημιώσεις και υποδομές, την ίδια ώρα που οι εκτάσεις παραδίδονταν για τα επιχειρηματικά σχέδια των μονοπωλιακών ομίλων.

Ωστόσο, η Βόρεια Εύβοια δεν είναι μόνο τόπος καταστροφής. Είναι και ένας τόπος που θυμίζει τη γιγαντιαία, συγκινητική λαϊκή κινητοποίηση. Είναι ο τόπος όπου οι ρετσινάδες, οι υλοτόμοι, οι βιοπαλαιστές αγρότες και οι εργαζόμενοι δεν κάθισαν με σταυρωμένα τα χέρια να μοιρολογούν. Οργανώθηκαν μέσα από τα σωματεία τους, έστησαν επιτροπές αγώνα, διεκδίκησαν το δικαίωμα να μείνουν και να εργαστούν στον τόπο τους, να ξαναχτίσουν τις ζωές τους.

Μας θυμίζουν ότι ακόμα και απέναντι στην πιο μαύρη καταστροφή, η ταξική οργάνωση είναι το μόνο όπλο που μπορεί να κρατήσει ένα λαό όρθιο και κυρίαρχο στη γη του.

Το μυαλό γυρνάει με ορμή σε εκείνες τις εφιαλτικές μέρες της πύρινης κόλασης. Τότε που το επιτελικά ανίκανο αστικό κράτος δήλωνε απών ή έστελνε μηνύματα εκκένωσης στη λογική «τρέχατε ποδαράκια μου». Τότε ήταν που οι εργάτες, οι οικοδόμοι, οι φοιτητές, λαϊκοί άνθρωποι οργανωμένοι μέσα από τα σωματεία και τους συλλόγους τους, έγιναν μια αδιαπέραστη γροθιά. Με τα φτυάρια στα χέρια, με τις μάσκες ποτισμένες στο νερό και τα μάτια κατακόκκινα από τον καπνό, μπήκαν μπροστά στις φλόγες, ξαγρύπνησαν στις πλαγιές, έστησαν γραμμές άμυνας και έσωσαν ότι απέμενε από το βουνό και τα σπίτια της φτωχολογιάς. Εκεί, μέσα στις στάχτες, σφυρηλατήθηκε και πήρε νόημα το σύνθημα που έγινε πράξη: «Μόνο ο λαός σώζει το λαό».






Η διαδρομή συνεχίζεται και το λεωφορείο προσεγγίζει το ύψος της Μαγνησίας. Ο Βόλος, μια πόλη με βαθιές, ιστορικές εργατικές ρίζες, με παραδόσεις που ξεκινούν από τις μεγάλες απεργίες των καπνεργατών και των μεταλλεργατών των αρχών του προηγούμενου αιώνα, βιώνει σήμερα μια εξαιρετικά επικίνδυνη και επιθετική μεταμόρφωση. Με την ανοχή και τη στήριξη όλων των αστικών κομμάτων, έχει μετατραπεί σε ΝΑΤΟϊκό κέντρο και ταυτόχρονα σε έναν ενεργειακό κόμβο πρώτης γραμμής με τις σχεδιαζόμενες εγκαταστάσεις σταθμών LNG να απειλούν άμεσα το περιβάλλον, την ασφάλεια και την υγεία των κατοίκων. Η οργή ξεχειλίζει: ο λαός της Μαγνησίας πληρώνει με την ακρίβεια την «πράσινη μετάβαση» και την ίδια στιγμή μετατρέπεται σε εν δυνάμει στόχο αντιποίνων, προκειμένου να θωρακιστούν τα κέρδη των εφοπλιστών και των ενεργειακών κολοσσών.

Πλησιάζοντας στον κόμβο της Νίκαιας, το τοπίο μοιάζει να αντηχεί ακόμα από τις κόρνες των τρακτέρ και τα συνθήματα της αγροτιάς. Σε αυτές τις ασφάλτους, κάτω από το τσουχτερό, ανυπόφορο κρύο του περασμένου χειμώνα, η αγροτιά της βιοπάλης έστηνε για εβδομάδες τα περήφανα μπλόκα της επιβίωσης, ορθώνοντας το ανάστημά της ενάντια στην ΚΑΠ της ΕΕ που θέλει να τους ξεκληρίσει προκειμένου η γη και η παραγωγή να συγκεντρωθούν στα λίγα χέρια των αγροτοδιατροφικών ομίλων.

Στη Νίκαια, πήρε σάρκα και οστά η κοινωνική συμμαχία των καταπιεσμένων. Ο «Ριζοσπάστης» που βρέθηκε εκείνες τις μέρες στο μπλόκο της Νίκαιας, θυμάται με συγκίνηση τις αποστολές των εργατικών σωματείων που κατέφθαναν από τη Λάρισα, τον Βόλο, τα Τρίκαλα, αλλά και από την Αθήνα, φέρνοντας εφόδια, τρόφιμα, αλληλεγγύη και κοινά ψηφίσματα πάλης. Η εργατική τάξη έτεινε αδελφικά το χέρι στον φτωχό αγρότη, αποδεικνύοντας πως ο εχθρός είναι κοινός: τα μονοπώλια που αγοράζουν τα προϊόντα για ένα κομμάτι ψωμί και τα πουλάνε πανάκριβα στα ράφια. Αυτή η κοινή δράση αποτυπώνεται και στη φετινή κινητοποίηση, όπου με απόφαση της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων οι αγρότες θα βρίσκονται δίπλα-δίπλα με τα εργατικά σωματεία στο συλλαλητήριο της ΔΕΘ. Γιατί η Νίκαια μας φωνάζει πως όταν ο εργάτης και ο αγρότης βαδίζουν μαζί στο ίδιο ταξικό μετερίζι, ο αντίπαλος τρέμει και υποχωρεί.

Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, η Λάρισα. Μια πόλη ζωντανή, που όμως βρίσκεται πλέον στο μάτι του κυκλώνα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.Είναι η πόλη που οι ιμπεριαλιστές έχουν μετατρέψει σε ορμητήριο για δύο πολέμους ταυτόχρονα.

Νιώθεις το βάρος: Η Λάρισα μετατρέπεται σε θύτη σε βάρος άλλων λαών και ο λαός της σε στόχο αντιποίνων, την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι στενάζουν, τα νοσοκομεία καταρρέουν και η ακρίβεια τσακίζει κόκαλα.

Σκέφτεσαι πως μας ζητούν να σιωπήσουμε, να σκύψουμε το κεφάλι στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος», να δεχτούμε τις θυσίες για τους πολέμους και τα κέρδη τους. Όμως, το μυαλό γυρνάει στην παλλαϊκή απάντηση που δόθηκε εδώ, στους δρόμους της πόλης, από το Εργατικό Κέντρο και τα σωματεία. Θυμάσαι τις εικόνες των χιλιάδων διαδηλωτών έξω από τα νατοϊκά ορμητήρια να γράφουν με κόκκινη μπογιά στην άσφαλτο «NATO KILLERS GO HOME - Έξω η Ελλάδα από τη σφαγή». Θυμάσαι τα λόγια του εργατόκοσμου της πόλης που ξεκαθάρισε πως ο πόλεμος των λίγων δεν είναι δικός μας, πως οι πάνω από 200 νεκροί εργάτες μέσα σε ένα χρόνο το 2025, δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εργοδότες που κυνηγούν το κέρδος. Εκεί, μπροστά στην πύλη του στρατηγείου, αντήχησε το σύνθημα που μεταφέρουμε κι εμείς τώρα με το λεωφορείο μας προς τη Θεσσαλονίκη: «Διέξοδο στον πόλεμο θα δώσει ο λαός, ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός».






Το λεωφορείο μπαίνει στην Κοιλάδα των Τεμπών. Το μυαλό φεύγει σε εκείνο το μαύρο σημείο, εκεί όπου οι ράγες του σιδηροδρόμου τέμνουν τη μοίρα της τάξης μας. Είναι το σημείο του δολοφονικού, προδιαγεγραμμένου εγκλήματος.

Έχουν περάσει τριάμισι χρόνια από εκείνη την εφιαλτική νύχτα, κι όμως η πληγή παραμένει ορθάνοιχτη, γεμάτη αίμα, να ζητά δικαίωση για τις 57 χαμένες ζωές, στην πλειοψηφία τους φοιτητές, δικά μας παιδιά.

Η συγκίνηση σφίγγει το λαιμό, αλλά μετατρέπεται αμέσως σε βαθιά ταξική οργή. Εδώ, στα Τέμπη, ξεσκίστηκε με τον πιο τραγικό τρόπο το πέπλο της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Εδώ αποκαλύφθηκε η βαρβαρότητα της πολιτικής της «απελευθέρωσης» των μεταφορών, της ιδιωτικοποίησης και του τεμαχισμού του σιδηροδρόμου σύμφωνα με τις οδηγίες οδηγίες της ΕΕ που υλοποίησαν διαχρονικά όλες οι αστικές κυβερνήσεις. Ακόμα και σήμερα, 3,5 χρόνια μετά, το σιδηροδρομικό δίκτυο παραμένει χωρίς ολοκληρωμένα συστήματα ασφαλείας, αποδεικνύοντας πως η προστασία του λαού και των παιδιών του αντιμετωπίζεται πάντα από το κεφάλαιο και το κράτος του με όρους «κόστους - οφέλους».

Κοιτάζοντας έξω από το τζάμι, νιώθεις πως οι πλαγιές των βουνών αντηχούν ακόμα εκείνη την κραυγή που συγκλόνισε το πανελλήνιο, τη λαοθάλασσα που πλημμύρισε τους δρόμους με το συνθημα: «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».

Προσπερνώντας τον κάμπο οι ρόδες του λεωφορείου κυλούν κάτω από τη σκιά του επιβλητικού Ολύμπου.

Τον κοιτάς και συνειρμικά γυρνάς στο ιστορικό και θυελλώδες 1999, στις ημέρες της βάρβαρης ΝΑΤΟικής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία. Το Λιτόχωρο και η ακτή της Πιερίας αποτέλεσαν τότε ένα από τα πιο σκληρά και εμβληματικά μέτωπα της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης του λαού μας. Ανατρέχεις για να διαβάσεις στο κινητό σου τις συγκλονιστικές σελίδες που έγραφε τότε ο «Ριζοσπάστης», αποτυπώνοντας τον παλλαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στην προκλητική απόβαση των αμερικανοΝΑΤΟικών πεζοναυτών.

Με μπροστάρηδες τα ταξικά συνδικάτα, τους κατοίκους και τη νεολαία, ο τόπος μετατράπηκε σε ένα απροσπέλαστο ανθρώπινο τείχος. Κανείς δεν ξεχνά τις σφοδρές συγκρούσεις όταν το αστικό κράτος επιστράτευσε τις δυνάμεις καταστολής για να προστατεύσει τους μακελάρηδες, ούτε τη γενναία στάση των διαδηλωτών.

Εκείνη η αποφασιστικότητα, δεμένη με την αλυσίδα των φαντάρων που εξέφραζαν δημόσια την άρνησή τους να γίνουν συνένοχοι στη σφαγή των γειτονικών λαών, παραμένει πολύτιμη πυξίδα για το σήμερα που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν όλο και πιο επικίνδυνα πάνω από τα κεφάλια μας, σήμερα που μας καλούν να στρατεύτουμε κάτω από ξένες σημαίες, να αποδεχτούμε την «κουλτούρα των φερέτρων» για τα κέρδη και τα συμφέροντα των λίγων.





Στις παρυφές της Θεσσαλονίκης βρίσκεται η ΒΙΠΕ της Σινδου. Εδώ, σε αυτό το απέραντο βιομηχανικό μελίσσι, πίσω από τους ψηλούς τοίχους των εργοστασίων και των αποθηκών χτυπά η πραγματική καρδιά της παραγωγής, της απάνθρωπης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Θυμάσαι την 56χρονη εργάτρια που μέσα στο καλοκαίρι έχασε τη ζωή της στο μεροκάματο. Εδώ είναι που καταρρέει με πάταγο κάθε κυβερνητικό αφήγημα περί «δίκαιης ανάπτυξης».

Τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων σπάνε το ένα ιστορικό ρεκόρ μετά το άλλο, αλλά για τους εργάτες που παράγουν αυτόν τον πλούτο απομένουν οι μισθοι-ψιχουλα, η ακρίβεια που εξανεμίζει το μεροκάματο τις πρώτες δέκα μέρες του μήνα, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και τα φρικτά ατυχήματα που τσακίζουν κορμιά στην παραγωγή.

Όμως, η Σίνδος δεν είναι μόνο τόπος εκμετάλλευσης. Είναι και τόπος οργανωμένης απάντησης. Τα ταξικά σωματεία της περιοχής, οι επιτροπές αγώνα μέσα στους χώρους δουλειάς, δίνουν καθημερινά, βήμα το βήμα, σκληρή μάχη. Παλεύουν ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, διεκδικούν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ανθρώπινα ωράρια και ουσιαστικά μέτρα προστασίας της ζωής των εργαζομένων.

Αυτό το βιομηχανικό κέντρο υπενθυμίζει την αστείρευτη δύναμη της τάξης μας: χωρίς τον εργάτη και τον ιδρώτα του, κανένα γρανάζι δεν μπορεί να γυρίσει, κανένα κέρδος δεν μπορεί να παραχθεί.

Το λεωφορείο πλησιάζει στην τελική του ευθεία, και το βλέμμα μαγνητίζεται από τις πελώριες, επιβλητικές εγκαταστάσεις των ΕΛΠΕ Θεσσαλονίκης, που ορθώνονται σαν μια σιδερένια πολιτεία.

Η εικόνα των εργολαβικών εργαζομένων που παρέμειναν επί μήνες ανυποχώρητοι, όρθιοι στην πύλη του εργοστασίου, διεκδικώντας το αυτονόητο και ιερό δικαίωμα στη μόνιμη, σταθερή εργασία με απευθείας πρόσληψη από την εταιρεία, ζωντανεύει με ορμή στο μυαλό.

Οι ενεργειακοί κολοσσοί, όπως ο όμιλος των ΕΛΠΕ, καταγράφουν μυθικά κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά για τους εργάτες που δουλεύουν μέσα στις επικίνδυνες εγκαταστάσεις επέβαλαν ένα καθεστώς άγριας εργασιακής ομηρίας, διαχωρίζοντάς τους σε «εντός» και «εκτός» μέσω των εργολάβων, επιβάλλοντας εξαντλητικά, συνεχόμενα 12ωρα χωρίς την απαραίτητη ξεκούραση.

Ο δίμηνος και πλέον περήφανος απεργιακός αγώνας τους, με μπροστάρη το Κλαδικό Σωματείο Ενέργειας Κεντρικής Μακεδονίας, απέδειξε περίτρανα πως η εργοδοσία και οι πολυεθνικές δεν είναι ανίκητες, όσο ισχυρές κι αν φαντάζουν.Απέναντι στις δικαστικές προσφυγές που έβγαζαν τις απεργίες παράνομες, απέναντι στην κρατική καταστολή και την τρομοκρατία οι εργάτες αντέταξαν τη σιδερένια τους ενότητα, πετυχαίνοντας μια τεράστια, ελπιδοφόρα νίκη, αναγκάζοντας την εργοδοσία να υποχωρήσει. Αυτή η νίκη είναι η δική μας ώθηση, το δικό μας καύσιμο καθώς μπαίνουμε στην πόλη για το συλλαλητήριο.

Οι πόρτες του λεωφορείου ανοίγουν. Φτάσαμε. Αυτή η διαδρομή, αυτά τα χιλιομετρα που ξεκινήσαμε να διανύουμε από το πρωί, ηταν μια συμπύκνωση της ιστορίας μας, των αγώνων μας, των αιτηματων μας που φέρνουμε σήμερα στο προσκήνιο. Επιβεβαιώνουν ότι έχουμε τόσους κι άλλους τόσους λόγους να μαστε σήμερα εδώ χιλιάδες για να κάνουμε τη δική μας εξαγγελία:

Από τη Θεσσαλονίκη δηλώνουμε καθαρά πως δεν θα επιτρέψουμε να θυσιαστούν οι ανάγκες μας για τα κέρδη των λίγων και τους πολέμους των ιμπεριαλιστών.

Οι μηχανές των λεωφορείων έσβησαν, αλλά ο μεγάλος, οργανωμένος αγώνας τώρα ξεκινά. Με το ΠΑΜΕ μπροστά, παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας!

Για 17ρηδες: Ποιος Πληρώνει ? και Ποιος Κερδίζει ?

Σπύρος Καλογερίας

Αξίζει να διαβαστεί μέχρι τέλους …Κοινοποίησε μια δημοσίευση από Βαγγελης Παπαδημητριου

Βαγγελης Παπαδημητριου

Υπάρχει μια πολύ βολική ιστορία που λέμε εδώ και χρόνια για τη σημερινή νεολαία, ότι είναι απολιτίκ.
Ότι δεν ενδιαφέρεται για ιδεολογίες, κόμματα, ιστορία, οικονομία και όλα εκείνα τα βαριά πράγματα με τα οποία ασχολούνταν οι προηγούμενες γενιές.
Ότι μεγάλωσε με TikTok, Instagram, YouTube και αλγόριθμους, άρα βλέπει την πολιτική περίπου όπως βλέπει μια διαφήμιση για παπούτσια. Αν του αρέσει, κάνει like, αν βαρεθεί, κάνει scroll.
Και πράγματι, ένα μέρος των νέων δεν ξέρει ποιος κυβερνούσε πριν από τον Μητσοτάκη, τι συνέβη το 2015 ή γιατί η λέξη «Μνημόνιο» κάποτε ήταν αρκετή για να ξεκινήσει καβγάς σε οικογενειακό τραπέζι.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα με αυτή την αφήγηση.
Η νεολαία δεν είναι απολιτίκ.
Είναι πολιτικοποιημένη από την πραγματικότητα, ακόμη κι όταν δεν το αναγνωρίζει ως πολιτική.
Γιατί όταν ο μισθός δεν φτάνει για το νοίκι, όταν η πρώτη κατοικία μοιάζει με επιστημονική φαντασία, όταν ένας πτυχιούχος δουλεύει για μισθό που μετά βίας καλύπτει τα βασικά, όταν η «ανεξαρτησία» σημαίνει να επιστρέψεις στο παιδικό δωμάτιο στα τριάντα, τότε η οικονομία δεν είναι κεφάλαιο σε σχολικό βιβλίο.
Είναι η ζωή σου.
Και η τάξη σου.
Εδώ ίσως βρίσκεται το πραγματικό κόλπο της εποχής.
Μας έμαθαν να βλέπουμε την πολιτική σαν υπόθεση προσώπων και όχι σαν σύγκρουση συμφερόντων.
Ο πρωθυπουργός είναι «cool» ή «ξενέρωτος».
Ο αρχηγός είναι «επικοινωνιακός» ή «ξύλινος».
Ο πολιτικός «βγάζει κάτι».
«Μου αρέσει».
«Δεν μου κάθεται καλά».
«Είναι πιο κοντά στη γενιά μας».
Λες και διαλέγουμε influencer!
Και κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε casting.
Ποιος έχει καλύτερο χαμόγελο. Ποιος φοράει καλύτερα το casual. Ποιος κάνει ποδήλατο. Ποιος τρέχει. Ποιος ανεβαίνει βουνά. Ποιος ανεβάζει ωραίες φωτογραφίες από διακοπές. Ποιος δείχνει αρκετά «κανονικός άνθρωπος».
Το ότι πίσω από αυτή την εικόνα μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από εκείνο του μέσου νέου εργαζόμενου, ενοικιαστή ή φοιτητή, θεωρείται περίπου λεπτομέρεια.
Κι εδώ η ταξική διάσταση γίνεται αποκαλυπτική.
Γιατί δεν υπάρχει ένας «μέσος νέος».
Υπάρχει ο νέος που μένει σε σπίτι ιδιόκτητο, επειδή το αγόρασαν οι γονείς του.
Υπάρχει ο νέος που μπορεί να κάνει πρακτική χωρίς μισθό, επειδή οι γονείς του μπορούν να τον συντηρούν.
Υπάρχει ο νέος που μπορεί να σπουδάσει χωρίς να δουλεύει.
Και υπάρχει εκείνος που δουλεύει από τα δεκαοκτώ, πληρώνει νοίκι, κάνει delivery, δουλεύει σεζόν, αλλάζει δουλειές και προσπαθεί να καταλάβει πώς γίνεται ο βασικός μισθός να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Και οι δύο έχουν TikTok.
Δεν έχουν όμως την ίδια ζωή.
Ούτε τις ίδιες αγωνίες.
Ούτε, τελικά, την ίδια σχέση με την πολιτική.
Για τον πρώτο, η πολιτική μπορεί πράγματι να είναι ένα ακόμη content.
Για τον δεύτερο, είναι το ενοίκιο.
Είναι ο μισθός.
Είναι η σύμβαση εργασίας.
Είναι το αν θα μπορέσει να φύγει από το σπίτι των γονιών του.
Είναι το αν θα έχει δημόσια υγεία όταν τη χρειαστεί.
Είναι το αν θα μπορεί να κάνει οικογένεια χωρίς να χρειάζεται δύο εισοδήματα και μια μικρή κληρονομιά.
Κι όμως, ο δεύτερος συχνά ακούει περισσότερα για το lifestyle του πολιτικού παρά για τις κοινωνικές σχέσεις που καθορίζουν τη δική του ζωή.
«Δείτε, είναι σαν κι εμάς».
Όχι.
Δεν είναι σαν κι εμάς επειδή φοράει αθλητικά.
Δεν είναι σαν κι εμάς επειδή ανεβάζει φωτογραφία από τη θάλασσα.
Δεν είναι σαν κι εμάς επειδή κάνει ποδήλατο.
Η πολιτική συγγένεια δεν κρίνεται στο Instagram.
Κρίνεται στο ποιος πληρώνει τον λογαριασμό.
Και κυρίως στο ποιος έχει τη δύναμη να αποφασίζει ποιος θα τον πληρώσει.
Αυτό είναι που εξαφανίζεται μέσα στην εποχή του πολιτικού influencer.
Η τάξη.
Η ανισότητα.
Η σχέση εργοδότη και εργαζομένου.
Η σχέση ιδιοκτήτη και ενοικιαστή.
Η σχέση ανθρώπου που έχει περιουσία με ανθρώπου που δεν έχει ούτε αποταμίευση.
Όλα αυτά είναι πολύ δυσάρεστα για ένα βίντεο των τριάντα δευτερολέπτων.
Δεν χωράνε εύκολα σε reel.
Δεν γίνονται ωραίο story.
Δεν έχουν μουσική υπόκρουση.
Έτσι προτιμάμε τον πολιτικό ως προϊόν.
Τον «άνετο». Τον «κανονικό». Τον «νέο». Τον «άνθρωπο της διπλανής πόρτας».
Μόνο που η διπλανή πόρτα μπορεί να είναι ένα διαμέρισμα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ενώ εσύ μένεις στο νοίκι.
Και κάπου εκεί η επικοινωνία γίνεται ιδεολογία χωρίς να το παραδέχεται.
Δεν χρειάζεται να σου πουν ότι οι κοινωνικές τάξεις δεν υπάρχουν.
Αρκεί να σου δείξουν ότι όλοι είμαστε περίπου ίδιοι.
Ότι ο πρωθυπουργός που κάνει ποδήλατο είναι «ένας από εμάς».
Ότι ο επιχειρηματίας που μιλά για την καθημερινότητα του εργαζομένου καταλαβαίνει την καθημερινότητα του εργαζομένου.
Ότι η πολιτική είναι θέμα χαρακτήρα, χαμόγελου και προσωπικής προσπάθειας.
Και τότε συμβαίνει κάτι θαυμαστό.
Η κοινωνική ανισότητα μετατρέπεται σε προσωπική αποτυχία.
Δεν μπορείς να αγοράσεις σπίτι;
Δεν προσπάθησες αρκετά.
Δεν βγάζεις τον μήνα;
Πρέπει να γίνεις πιο παραγωγικός.
Δεν βρίσκεις σταθερή δουλειά;
Να εξελιχθείς.
Δεν έχεις περιουσία;
Να επενδύσεις.
Και αν όλα αυτά δεν λειτουργούν, υπάρχει πάντα ένα motivational βίντεο με κάποιον που ξυπνά στις πέντε το πρωί.
Κάπως έτσι η ταξική κοινωνία γίνεται lifestyle.
Ο πλούσιος είναι «επιτυχημένος».
Ο φτωχός είναι «άτυχος».
Ο κληρονόμος είναι «αυτοδημιούργητος».
Ο εργαζόμενος που δεν τα βγάζει πέρα είναι «λίγο πίσω στη ζωή».
Και ο πολιτικός που ανήκει στην ελίτ μπορεί να παρουσιάζεται ως το απόλυτο «κανονικό παιδί», αρκεί να έχει το σωστό social media manager.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη.
Οι νέοι δεν γεννήθηκαν με πολιτική αμνησία.
Κάποιος τους την καλλιέργησε.
Ένα σχολείο που συχνά διδάσκει την ιστορία σαν εξεταστέα ύλη.
Μια τηλεόραση που μετατρέπει την πολιτική σε καβγά προσώπων.
Ένα διαδίκτυο που ανταμείβει το σοκ και όχι την ανάλυση.
Και μια οικονομική πραγματικότητα που εξαντλεί τον άνθρωπο τόσο πολύ, ώστε στο τέλος της ημέρας μπορεί να μην έχει διάθεση να διαβάσει εκατό σελίδες πολιτικής θεωρίας. (ούτε κάν ένα κείμενο σαν και αυτό)
Ο νέος που δουλεύει δέκα ώρες και γυρίζει σπίτι εξουθενωμένος δεν είναι απαραίτητα αδιάφορος.
Μπορεί απλώς να είναι κουρασμένος.
Και αυτό είναι επίσης πολιτικό.
Η αποχή, λοιπόν, δεν είναι πάντα «δεν με νοιάζει».
Μερικές φορές είναι «δεν πιστεύω ότι μπορώ να αλλάξω κάτι».
Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Γιατί μια δημοκρατία δεν απειλείται μόνο όταν κάποιος ψηφίζει λάθος.
Απειλείται όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πάψει να πιστεύει ότι η ψήφος του έχει σχέση με τη ζωή του.
Εκεί κερδίζει ο πιο αναγνωρίσιμος.
Ο πιο φωτογενής.
Ο πιο εύκολος στην κατανάλωση.
Ο πολιτικός που δεν χρειάζεται να σου εξηγήσει τι συνέβη τα προηγούμενα χρόνια.
Αρκεί να σου θυμίζει κάτι οικείο.
Ένα πρόσωπο που βλέπεις κάθε μέρα στην οθόνη.
Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της εξουσίας απέναντι σε μια γενιά χωρίς βιωματική μνήμη.
Δεν χρειάζεται να σε πείσει ότι το παρελθόν ήταν καλύτερο.
Αρκεί να σε πείσει ότι το παρόν είναι φυσιολογικό.
Ότι έτσι ήταν πάντα.
Ότι το ακριβό νοίκι είναι απλώς η ζωή.
Ότι η επισφαλής εργασία είναι «ευελιξία».
Ότι η ιδιοκτησία είναι προσωπική επιτυχία.
Ότι η φτώχεια είναι προσωπική ευθύνη.
Και ότι η πολιτική είναι τελικά μια υπόθεση συμπάθειας.
«Μου αρέσει ο τύπος».
Ωραία.
Αλλά η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός δημοφιλίας.
Και το κράτος δεν είναι Instagram account.
Ούτε ο πληθωρισμός πέφτει επειδή ο πρωθυπουργός είναι συμπαθής.
Ούτε το νοίκι γίνεται φθηνότερο επειδή ο υπουργός έχει ωραίο προφίλ.
Ούτε ο μισθός αυξάνεται επειδή κάποιος πολιτικός φαίνεται «ένας από εμάς».
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο πολιτικός μοιάζει με εμάς.
Είναι ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί.
Ποιος κερδίζει.
Ποιος πληρώνει.
Ποιος έχει περιουσία.
Ποιος έχει μισθό.
Ποιος έχει πρόσβαση.
Και ποιος περιμένει στο τέλος του μήνα να δει αν θα περισσέψουν εκατό ευρώ.
Αυτό είναι πολιτική.
Τα υπόλοιπα είναι content.
Και ίσως τελικά το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας δεκαεπτάχρονος σήμερα δεν είναι να ξέρει απ' έξω όλα τα κόμματα.
Είναι να ρωτήσει μια πολύ απλή ερώτηση...
«Ωραία όλα αυτά. Αλλά ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει;»
Εκεί αρχίζει η πολιτική ενηλικίωση.
Και εκεί τελειώνει το TikTok.
ΥΓ : Τα παραπάνω ισχύουν και για τον Αλέξη, το γελαστό παιδί. Δύναμή του, η άγνοια του 17άρη…
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0277LiLW9ht2y79JThjsk8zzmSq3ajJEr9wEUtSa3AivQvqdqXw3gaSyKVap9aYkU4l&id=100001415771940

"Διαθέτομεν στρατόν έτοιμον, ετοιμοπόλεμον και πειθαρχημένον" Τότε και Τώρα: Η Ελλάδα ως «πάροχος ασφάλειας»

 
Κυριακή 30/08/2026 - 12:34
Τότε και τώρα: Η Ελλάδα ως «πάροχος ασφάλειας»
Αναδημοσίευση από την στήλη «Σφήνες» του «Κυριακάτικου Ριζοσπάστη»


Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

«Η Ελλάς δεν προσέρχεται ενώπιον της Συνδιασκέψεως απλώς ως αιτούσα. Προσέρχεται ως μία δύναμις έτοιμος να αναλάβει τας ευθύνας και τα βάρη που συνεπάγεται η εγκαθίδρυσις μιας νέας διεθνούς τάξεως πραγμάτων εις την Ανατολήν (...)

Διαθέτομεν στρατόν έτοιμον, ετοιμοπόλεμον και πειθαρχημένον, ο οποίος δύναται να χρησιμοποιηθεί αμέσως όπου η Συνδιάσκεψις κρίνει αναγκαίον (...) Η Ελλάς διαθέτει 300.000 άνδρας υπό τα όπλα, οι οποίοι δύνανται να τεθούν εις την υπηρεσίαν των κοινών ιδανικών των Συμμάχων, απαλλάσσοντες τας μεγάλας δυνάμεις από την ανάγκην να διατηρούν πολυπληθείς φρουράς εις την Εγγύς Ανατολήν».

Θα μπορούσε να είναι κουίζ (ποιος τα λέει αυτά;), αλλά η απάντηση παραείναι εύκολη... Πρόκειται για ομιλίες του Βενιζέλου ή υπομνήματα που αντάλλασσε με τους συμμάχους - νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο πριν τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Τότε που έκανε ...«παράσταση ισχύος» στην Αντάντ, ότι η Ελλάδα διαθέτει τη θέληση και τη στρατιωτική ικανότητα να βγάλει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό τους, διεκδικώντας ως έπαθλο την κυριαρχία στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου... Η συνέχεια είναι γνωστή.
                                                       * * *

107 χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι ίδιο με την εποχή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε ολοκληρωτικά και οι νικητές του ιμπεριαλιστικού πολέμου διαμοίραζαν τα ιμάτιά της. `Η μάλλον, σχεδόν τίποτα...

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της εποχής - με όλες τις αντιθέσεις τους - ήταν προσηλωμένες σε έναν και μόνο στόχο: Να επεκτείνουν τον ζωτικό χώρο της αστικής τάξης, να υπερασπιστούν με κάθε τρόπο τον μεγαλοϊδεατισμό της στις 5 θάλασσες και στις 2 ηπείρους.

Γι' αυτό, άλλωστε, πίσω από τη Μικρασιατική Εκστρατεία (και τους σχεδιασμούς των «συμμάχων») στοιχήθηκαν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί (όταν έγιναν κυβέρνηση)...

Οι μετέπειτα 50.000 νεκροί Ελληνες στρατιώτες, οι 75.000 τραυματίες και ανάπηροι, οι κοντά 1.500.000 ξεριζωμένοι, που άφησαν πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, είναι ο απολογισμός ενός στυγνού εγκλήματος που φέρει την υπογραφή της αστικής τάξης, σύσσωμων των κομμάτων της και βέβαια των διεθνών συμμάχων της...
                                                               * * *

Στις 20 Αυγούστου 1950, στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο πριν το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αναχωρήσει για την Κορέα, η κυβέρνηση Πλαστήρα εξηγούσε κάπως έτσι την «εθνικά περήφανη» αποστολή:

«Η Ελλάς, έχουσα πλήρη συναίσθησιν των υποχρεώσεών της ως μέλους των Ηνωμένων Εθνών και πιστή εις τας αρχάς της διεθνούς αλληλεγγύης και της προασπίσεως της ελευθερίας, αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργώς εις τον αγώνα προς απόκρουσιν της απροκλήτου επιθέσεως κατά της Δημοκρατίας της Κορέας (...) Η ελληνική συμβολή αποτελεί έμπρακτον απόδειξιν ότι η χώρα μας δεν διστάζει να προσφέρει τας υπηρεσίας της διά την εμπέδωσιν της παγκοσμίου ειρήνης».

Το αποτέλεσμα είναι κι εδώ γνωστό: Σχεδόν 200 Ελληνες στρατιώτες νεκροί και πάνω από 600 τραυματίες. Η συμμετοχή στον πόλεμο επιτάχυνε την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ δυο χρόνια μετά, εκπληρώνοντας μια άλλη Μεγάλη Ιδέα της αστικής τάξης εκείνη την εποχή...
                                                                     * * *

Παρένθεση: Ο Πλαστήρας είχε πάρει μέρος ως αντισυνταγματάρχης στη συμμαχική αποστολή στην Ουκρανία το 1919 για την κατάπνιξη της νεαρής σοβιετικής εξουσίας. Για την εκστρατεία αυτή ο πρωθυπουργός Βενιζέλος έλεγε: «Η Ελλάς θεωρεί ότι η μοίρα της είναι συνδεδεμένη με την τύχη των Συμμάχων της και δεν θα διστάσει προ ουδεμίας θυσίας προκειμένου να συνεισφέρει εις την παγκόσμιονσταθερότητα».

Και ο Πλαστήρας, ως στρατιωτικός, αλληλογραφούσε από το μέτωπο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης:«Η παρουσία μας εδώ, παρά τας δυσκολίας, εξυψώνει το γόητρον της Ελλάδος εις τα όμματα των Συμμάχων μας και αποδεικνύει ότι ο ελληνικός στρατός είναι αντάξιος των μεγάλων ευρωπαϊκών στρατών».
                                                          * * *

«Αυτά ανήκουν στο παρελθόν» θα σκεφτεί κανείς. Μέχρι να ακούσει το παραλήρημα της σημερινής κυβέρνησης (διά του υπουργού Εξωτερικών), για να καταλάβει ότι ο πόλεμος είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη.

Και ότι η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που μαίνεται ξανά σήμερα, έχει τις ίδιες αιτίες και τα ίδια προσχήματα από την αστική τάξη, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τους συμμάχους της.

Εχει βέβαια και μια νέα «Μεγάλη Ιδέα»: Την αναβάθμιση της χώρας στους ενεργειακούς και μεταφορικούς δρόμους, που αναχαράσσονται με φωτιά και τσεκούρι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή σήμερα, σε όλο τον κόσμο αύριο...
                                                                        * * *

Να ποιο είναι το σύγχρονο αφήγημα για τη συμμετοχή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα, από την Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ερυθρά και τον Περσικό Κόλπο:«(...) η χώρα μας όχι μόνο δεν στηρίζεται σε αλλότριες πλάτες, αλλά βάζει πλάτη σε άλλα κράτη (...) έχουμε ηγετικό ρόλο στην επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά και στην επιχείρηση EUNAVFOR Irini στην Κεντρική Μεσόγειο (...)

Η Ελλάδα πια δεν παρακολουθεί, η Ελλάδα δρα (...) για πρώτη φορά, έχει καταστεί από πελάτης ασφαλείας σε πάροχο ασφαλείας. Σκεφτόμασταν ποτέ ότι η Ελλάδα θα παρείχε ασφάλεια με τον τρόπο που το έπραξε στην Κύπρο, στη Μέση Ανατολή, στον Κόλπο, στη Βόρεια Ελλάδα; Αρα, σήμερα η Ελλάδα έχει την ισχύ και την εξάγει και είναι σημαντικό ότι όχι μόνο την έχει, αλλά έχει και την παράσταση ισχύος να το επιβάλλει...

(...) η Ελλάδα αναπτύχθηκε διπλωματικά και σήμερα βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος της. Στον σκληρό πυρήνα όλων των μεγάλων διεθνών οργανισμών, με στρατηγικές συμμαχίες με κρίσιμες χώρες (...) σε δύο μήνες αναλαμβάνουμε την Προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και καθορίζουμε την αρχιτεκτονική ασφαλείας ολόκληρου του κόσμου».
                                                                      * * *

Κι επειδή υπάρχουν κόμματα (βλέπε σοσιαλδημοκρατία) που καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι για τη συμμετοχή της στα «συμμαχικά» πολεμικά σχέδια δεν διεκδικεί τα ανάλογα «ανταλλάγματα» (π.χ. στα Ελληνοτουρκικά), πράγμα που σκοπεύουν να κάνουν αυτά αν γίνουν κυβέρνηση, να τι έλεγε ο Βενιζέλος στο Παρίσι το 1919, υπερασπιζόμενος την ελληνική αποστολή στην ουκρανική εκστρατεία και το «δικαίωμα» της ελληνικής αστικής τάξης να ανταμειφθεί στη μοιρασιά της λείας του Α' Παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Πολέμου:

«Εστείλαμε τα παιδιά μας να πολεμήσουν εις τας παγωμένας πεδιάδας της Ρωσίας, όχι διότι είχαμε απευθείας συμφέροντα εκεί, αλλά διότι θέλαμε να αποδείξουμε εμπράκτως ότι η Ελλάς είναι ένας πιστός σύμμαχος, έτοιμος να χύσει το αίμα της διά τα κοινά συμφέροντα της Αντάντ. Αναμένω τώρα από τη Γαλλία να αναγνωρίσει αυτή τη θυσία»...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με το παρόν δεν είναι καθόλου (μα καθόλου) συμπτωματική...

ΘΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑ ΚΑΡΦΩΣΟΥΜΕ ΜΕ ΣΧΕΔΙΟ & ΥΠΟΜΟΝΗ

Takis Moschov
24.8.26 
«Τα ρήγματα»
Πριν λίγα χρόνια ο αλγόριθμος του fb έριχνε αυτόματα αυτή την σπουδαία ιστορική φωτογραφία. Μάλιστα αρκετοί θα θυμούνται τα «τρικς» που χρησιμοποιούσαμε κι εντέλει καταφέρναμε να στέκεται αγέρωχη όπως της αξίζει, κι αυτό μέσα σε ένα εξ ολοκλήρου ΝΑΤΟϊκά διαμορφωμένο «επικοινωνιακό» περιβάλλον.
Οχι πλέον κι ας επιχειρήσω μια ανάλυση του γιατί, αλλά και ως απάντηση στο αντικομμουνιστικό μένος του εκπροσώπου τύπου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς έχει χάσει επεισόδια:
Αρχικά ο πρωτογενής αλγόριθμος συστάσεων της meta ήταν εντελώς τυφλός ως προς το ιδεολογικό περιεχόμενο.
Στόχος της εταιρείας ήταν η μεγιστοποίηση του χρόνου παραμονής και της αλληλεπίδρασης. Ο αλγόριθμος αυτός δεν «ενδιαφερόταν» αν μια ανάρτηση ήταν αριστερή, δεξιά, λαϊκίστικη ή φιλελεύθερη. Εβλεπε μόνο πολωτικά συναισθήματα -οργή, φόβο, αγανάκτηση. Επειδή το πολωτικό πολιτικό περιεχόμενο παράγει το υψηλότερο engagement, ο βασικός αλγόριθμος έτεινε φυσιολογικά να το απογειώνει.
Ο αλγόριθμος της πολιτικής υποβάθμισης έρχεται ως ένα δεύτερο, τεχνητό στρώμα φιλτραρίσματος που επιβλήθηκε εκ των υστέρων από τη διοίκηση της meta. Στόχος, η μείωση του «πολιτικού ρίσκου» για την εταιρεία. Μετά τα σκάνδαλα του 2016-2020 (Cambridge Analytica, εισβολή στο Καπιτώλιο), η meta δέχτηκε τεράστια πίεση από κυβερνήσεις. Η απάντησή της ήταν η εισαγωγή αλγορίθμων που ανιχνεύουν πολιτικές λέξεις-κλειδιά, αμφιλεγόμενα πρόσωπα ή θέματα και φωτο και ρίχνουν εσκεμμένα την εμβέλειά τους με την μέθοδο του reach penalty.
Αυτό το δεύτερο στρώμα δεν εκπαιδεύτηκε σε κενό αέρος. Βασίζεται σε αυτόματους ταξινομητές και όρια ασφαλείας που θέτουν ομάδες μηχανικών. Εκεί εισάγεται το μεροληπτικό bias: λέξεις, έννοιες ή πολιτικές αναφορές που θεωρούνται «επιζήμιες» ή «αμφιλεγόμενες» από τα συστήματα της meta τρώνε penalty, ακόμα κι αν παράγουν τεράστιο engagement.
Στο εσωτερικό της meta ωστόσο διεξάγεται μια διαρκής μάχη μεταξύ αυτών των δύο συστημάτων:
Αλγόριθμος engagement vs Αλγόριθμος πολιτικού φιλτραρίσματος
Διαφημιστικά έσοδα & εθισμός vs Αποφυγή προστίμων & πολιτικών πιέσεων.
Επιβραβεύει την ένταση και την αντιπαράθεση vs Καταστέλλει λέξεις-κλειδιά & πολιτικές αναφορές.
Aλγόριθμος που κάνει μια ανάρτηση viral vs αλγόριθμος που της κόβει την εμβέλεια.
Ετσι όταν βλέπετε μια ανάρτηση με υψηλή εμπλοκή να εξαφανίζεται ή να μην παίρνει την αναμενόμενη οργανική προβολή, συμβαίνει το εξής: Ο αλγόριθμος του engagement έκανε τη δουλειά του (έφερε κόσμο), αλλά ο αλγόριθμος της πολιτικής καταστολής τον ακύρωσε (Overrode).
Ενα πρόσφατο παράδειγμα για να καταλάβουμε την πολιτική της meta εν έτει 2026, είναι η έρευνα του ABC NEWS Verify όπου διαπίστωσε ότι η μητρική εταιρεία του facebook, Meta, πληρώνει εκατομμύρια κάθε χρόνο απευθείας σε αρκετούς αμφιλεγόμενους δημιουργούς περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένου ενός λευκού εθνικιστή με νεοναζιστικές διασυνδέσεις και ενός εξέχοντος αντιεμβολιαστή.
Το περιεχόμενο που παράγεται από αυτούς τους δημιουργούς παραβιάζει άμεσα τις πολιτικές του fb σχετικά με τη δημιουργία εσόδων από περιεχόμενο. Ωστοσο το engagement και τα δισεκατομμύρια δολάρια κέρδους απο αυτό, είναι πάνω όλα.
Kι εδώ βλέπουμε (τα ρήγματα) τη μεγαλύτερη συστημική αντίφαση του αλγοριθμικού καπιταλισμού: τη σύγκρουση ανάμεσα στον αλγοριθμικό έλεγχο -shadowbanning- και την αδυσώπητη εμπορευματοποίηση -monetization.
Η περίπτωση της Παλαιστίνης επίσης, αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου η «μηχανή παραγωγής κέρδους» του αλγόριθμου αποδείχθηκε πιο δυνατή ακόμα και από τους μηχανισμούς πολιτικής φίμωσης.
Από τη μία πλευρά, υπήρξε μια πρωτοφανής και τεκμηριωμένη προσπάθεια περιορισμού του περιεχομένου. Διεθνείς οργανισμοί όπως η Human Rights Watch και η 7amleh κατέγραψαν συστηματικά μοτίβα λογοκρισίας από τη Meta.
Στο αραβικό περιεχόμενο, οι αυτόματοι αλγόριθμοι της meta χαμήλωσαν τα όρια ασφαλείας έως και το 25%, διαγράφοντας αυτόματα δημοσιεύσεις, σύμβολα και σημαίες της Παλαιστίνης ως «ύποπτα». Εκατομμύρια χρήστες είδαν την οργανική τους εμβέλεια να κατακρημνίζεται μόλις χρησιμοποιούσαν λέξεις-κλειδιά όπως «Gaza» ή «Palestine».
Από την άλλη πλευρά, η παγκόσμια κατακραυγή δημιούργησε ένα κύμα αλληλεπίδρασης (engagement) τόσο οργανικό, συναισθηματικό και οργισμένο, που κανένας αλγόριθμος φιλτραρίσματος δεν μπόρεσε να το αναχαιτίσει πλήρως.
Ο αλγόριθμος διψάει για attention και ο βασικός μηχανισμός της meta δεν βλέπει την παλαιστινιακή σημαία ή το μαντήλι ως πολιτική θέση, αλλά τα βλέπει ως περιουσιακά στοιχεία υψηλής προσοχής. Οταν εκατομμύρια χρήστες σχολιάζουν, κοινοποιούν και παρακολουθούν βίντεο, η πλατφόρμα λαμβάνει το σήμα ότι εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Αν απομόνωνε εντελώς αυτό το περιεχόμενο, θα έχανε δισεκατομμύρια λεπτά παραμονής των χρηστών και συνεπώς εκατομμύρια διαφημιστικά έσοδα.
Και ακριβώς επειδή το engagement ξέφυγε από τον έλεγχο της πολιτικής φίμωσης, ενεργοποιήθηκε αμέσως η μηχανή της εμπορευματοποίησης, με το πολιτικό φετίχ, από την αλληλεγγύη στη βιομηχανία e-commerce. Μέσα στο facebook και το Instagram εμφανίστηκαν χιλιάδες χορηγούμενες διαφημίσεις από e-shops που πουλούσαν σημαίες, κονκάρδες, μπλουζάκια και μαντίλες. Η ίδια η Meta βλέποντας την έκταση που πήρε το Drop-shipping & e-commerce Ads, την ίδια στιγμή που δεχόταν κατηγορίες ότι «έθαβε» τις αναρτήσεις Παλαιστινίων δημοσιογράφων, εισέπραττε εκατομμύρια δολάρια από στοχευμένες διαφημίσεις εταιρειών που πουλούσαν πολιτικά σύμβολα της Παλαιστίνης. Ο καπιταλισμός των social media έχει την ιδιότητα να παίρνει μια γνήσια, τραγική πολιτική διαμαρτυρία και να την μετατρέπει σε καταναλωτικό προϊόν -πολιτικό φετίχ.
Οσο χρήμα κι αν δαπανήθηκε για να ελεγχθεί το Παλαιστινιακό ζήτημα, η οργή και η αλληλεγγύη εκατομμυρίων ανθρώπων παρήγαγαν τόσο τεράστιο ψηφιακό αποτύπωμα, που η meta προτίμησε τελικά να το κεφαλαιοποιήσει οικονομικά, αποδεικνύοντας ότι μπροστά στα διαφημιστικά έσοδα, οι πολιτικές διακηρύξεις περί «ουδετερότητας» είναι απλώς εταιρική μάσκα.
Εν κατακλείδι, αυτές τις εσωτερικές αντιφάσεις -ρήγματα- που δημιουργεί η φύση του ψηφιακού καπιταλισμού και εδώ να επιστρέψω στην φωτογραφία μας, δηλώνουν ότι:
1. όσο χρήμα κι αν ξοδέψουν, όσο μελάνι και να χύσουν η αστικές τάξεις, οι κυβερνήσεις τους και τα επιτελεία τους δεν μπορούν να ξαναγράψουν την Ιστορία και την Αλήθεια που είναι γραμμένη με το αίμα 27.000.000 νεκρών Σοβιετικών πολιτών και 10.000.000 τραυματιών.
2. η Ανθρωπότητα δεν ζει πλέον σε σπηλιές και η αποδόμηση της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, γίνεται οχι απλά από τα γραφεία τύπου, αλλά μέσω των ίδιων τεχνολογικών εργαλείων που «προσφέρει» (καθόλου δωρεάν κι εδώ μπαίνει το τεράστιο ζήτημα του κόστους/οφέλους και οχι μόνο κόστους, απο την συμπεριφορική των χρηστών) ο ιδιος ο καπιταλισμός και 3ο και σπουδαιότερο:
Αποκαλύπτεται περίτρανα ο φόβος που διέπει τα επικοινωνιακά επιτελεία των καπιταλιστών, από αυτά του Τράμπ, έως και του υπόδουλου ανδρείκελού του, εκπρόσωπο τύπου της κυβέρνησης της ΝΔ Μαρινάκη, που δεν σταματούν τις γελοίες αναφορές τους βλέποντας παντού κομμουνιστές - κάτι που σωστά βλέπουν, σωστά τους φοβούνται, σωστά θα κάνουμε κι εμείς να εκλάβουμε αυτές τις συνεχείς αναφορές τους, ως την απόλυτη ήττα τους, σωστά θα κάνουμε να εκμεταλλευτούμε αυτά τα ρήγματα που δημιούργησε ο καπιταλισμός λόγω της αδηφαγίας του, υπέρ της τάξης μας, με σχέδιο, πειθαρχία και οργάνωση, πάνω στις πλατφόρμες ΜΚΔ, γυρνώντας μπούμερανγκ κάθε άθλια προπαγάνδα τους, με σύνεση και υπομονή εμβαθύνοντας στους εσωτερικούς νόμους των μηχανών τους, την αλγοριθμική συμπεριφορά τους, επιμορφώνοντας ψηφιακά τον λαό μας.
Υ.Γ. Αυτό που καλούμαστε να κατανοήσουμε συλλογικά είναι πράγματι πολύπλοκο. Και αυτό που καλούμαστε να δώσουμε ως απάντηση στην προπαγάνδα τους, είναι πραγματικά πολύτροπο. Στην κορυφή βρίσκεται: η προπαγάνδα τους είναι πληρωμένη και γίνεται συλλογικά από ομάδες με ιεραρχία. Το πώς θα απαντήσουμε δεν είναι μια συζήτηση που μπορεί και πρέπει να γίνει δημόσια. Θα τα δούμε όλα εν πλώ.

ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ: η ΕΣΣΔ πρότεινε αντιναζιστική συμμαχία στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο στις 15_8_1939

Walter Benjamin

19/8/26

Μία καθυστερημένη επέτειος.

Αφορμή για το ποστ που ακολουθεί αποτέλεσαν διάφορες αναρτήσεις, σχόλια και άρθρα που πρόσφατα αναφέρθηκαν στην ανέγερση του “Τείχους του Βερολίνου” στις 13 Αυγούστου 1961.
Επειδή κανένα ιστορικό γεγονός δεν γεννάται σε ιστορικό κενό, επειδή η διαλεκτική της Ιστορίας δεν μπορεί να εξαντλείται σε άρθρα και αναρτήσεις ιστορικού κρετινισμού είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ένα γεγονός που προηγήθηκε αρκετά χρόνια πριν από την 13η Αυγούστου 1961.
Στις 15 Αυγούστου 1939, τρεις μόλις εβδομάδες πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε μία συνεδρίαση που ξεκίνησε στις 10:07 και
ολοκληρώθηκε στις 13:20, η ΕΣΣΔ πρότεινε μια αντιναζιστική συμμαχία στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο, έτοιμη να διαθέσει ένα εκατομμύριο στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού έτοιμους να παρέμβουν στη Γερμανία.
Οι συνομιλίες διεξήχθησαν στη Μόσχα ενώ στη συγκεκριμένη προεδρεύων ήταν ο Βρετανός Ναύαρχος Ρέτζιναλντ Νταξ.
Η σοβιετική πρόταση, που υποβλήθηκε από τον υπουργό Πολέμου στρατάρχη Κλιμέντ Βοροσίλοφ και τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου του Κόκκινου Στρατού, Μπόρις Σαπόσνικοφ, περιελάμβανε έως και 120 μεραρχίες πεζικού (η καθεμία με περίπου 19.000 στρατιώτες), 16 μεραρχίες ιππικού, 5.000 πυροβόλα βαρέως πυροβολικού, 9.500 άρματα μάχης και περισσότερα από 5.500 μαχητικά και βομβαρδιστικά αεροσκάφη στα σύνορα της Γερμανίας.
Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε ουσιαστικά στις 17 Απριλίου 1939, όταν η σοβιετική κυβέρνηση υπέβαλε πρόταση για τη σύναψη, μεταξύ της ΕΣΣΔ, της Αγγλίας και της Γαλλίας, μιας συνθήκης και μιας στρατιωτικής σύμβασης, οι οποίες θα προέβλεπαν όχι μόνο αμοιβαία συνδρομή, αλλά και την παροχή κοινής στρατιωτικής βοήθειας από τις τρεις δυνάμεις σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, σε περίπτωση γερμανικής εισβολής εναντίον τους. Η πρόοδος στις διαπραγματεύσεις αυτές, οι οποίες καθυστερούσαν με κάθε τρόπο από τη γαλλική και τη βρετανική πλευρά, ήταν πρακτικά ανύπαρκτη.

Σύμφωνα με τον σοβιετικό στρατηγό Σότσκοφ «Αν οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Πολωνοί, μαζί με τις ΗΠΑ, είχαν λάβει σοβαρά υπόψη αυτή την πρόταση, θα μπορούσαμε όλοι μαζί να διαθέσουμε περίπου 300 ή και περισσότερες μεραρχίες σε δύο μέτωπα εναντίον της Γερμανίας, διπλάσιο αριθμό από αυτόν που διέθετε ο Χίτλερ εκείνη την εποχή. Αυτή ήταν μια ευκαιρία να σωθεί ο κόσμος ή, τουλάχιστον, να σταματήσει το κακό επί τόπου».
Όχι μόνο οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο την απέρριψαν, αλλά προχώρησαν και στην απόκρυψή της από ολόκληρο τον δυτικό Τύπο της εποχής, όπως υποστηρίζει ο Βρετανός ιστορικός και καθηγητής Ντόναλντ Κάμερον Γουάτ: «Η πρόταση αυτή δεν αναφέρθηκε σε καμία από τις σύγχρονες εφημερίδες, ούτε στις δύο μεγάλες βρετανικές εφημερίδες ούτε στην κύρια γαλλική».

Λίγο πριν απ' αυτή την πρόταση, μάλιστα, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι είχαν υπογράψει τη Συμφωνία του Μονάχου του 1938, με την οποία ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν και ο Γάλλος πρωθυπουργός Εδουάρδος Νταλαντιέ παρέδωσαν τη Σουδητία της Τσεχοσλοβακίας στο ναζιστικό καθεστώς, παραχωρώντας ουσιαστικά στους χιτλερικούς μία από τις ισχυρότερες βιομηχανικές οικονομίες και επιπλέον έναν από τους πλέον αξιόμαχους στρατούς της Ευρώπης συνεργαζόμενοι de facto με τον Χίτλερ στην εισβολή του στην Ευρώπη και θέτοντας στην ΕΣΣΔ το προφανές ερώτημα: εναντίον ποιού;
Ήταν η ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ που η ΕΣΣΔ πρότεινε συγκεκριμένη αντιφασιστική συμμαχία στις δυτικές χώρες και η τρίτη φορά που ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ, η πρώτη το 1937 και η δεύτερη το 1938, γεγονός που ανάγκασε τελικά την ΕΣΣΔ να υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία (το γνωστό Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ), καθώς βρέθηκε μόνη της ενάντια στον φασισμό΄•αυτό ήταν το νόημα-πλαίσιο του συμφώνου για το οποίο οι αναθεωρητές της ιστορίας δεν αναφέρουν ποτέ τίποτα.
Τα έγγραφα της αντιναζιστικής πρότασης παρέμειναν μυστικά για σχεδόν 70 χρόνια και εξακολουθούν να αποκρύπτονται στη Δύση όσο το δυνατόν περισσότερο.
«Ήταν σαφές ότι η Σοβιετική Ένωση βρισκόταν μόνη της και έπρεπε να στραφεί προς τη Γερμανία και να υπογράψει ένα σύμφωνο μη επίθεσης για να κερδίσει λίγο χρόνο, ώστε να προετοιμαστεί για τη μεγάλης κλίμακας σύγκρουση που προφανώς ερχόταν εναντίον της χώρας μας», δήλωσε ο σοβιετικός στρατηγός Σότσκοφ.
Μετά την άρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Πολωνίας και των Ηνωμένων Πολιτειών να σταματήσουν τον Χίτλερ, τρεις εβδομάδες αργότερα οι Ναζί θα ξεκινούσαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καταλαμβάνοντας ορισμένες από τις χώρες που αρνήθηκαν να συνεργαστούν με τη Σοβιετική Ένωση, και ο πόλεμος θα κατέληγε στο θάνατο περισσότερων από 50 εκατομμυρίων ανθρώπων, στην πλειονότητά τους Σοβιετικών και Κινέζων.

Αυτή είναι η αληθινή ιστορία των «συμμάχων» και όχι αυτή που παρουσιάζουν τα προπαγανδιστικά «ντοκιμαντέρ» τους στη Δύση.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν κάποια είδηση ή κομμουνιστική/σταλινική προπαγάνδα. 

Η αποκάλυψη έρχεται από τη βρετανική Τέλεγκραφ η οποία κάθε άλλο παρά για φιλοσοβιετικα αισθήματα μπορεί να κατηγορηθεί (πηγή μαζί με τα Πρακτικά της συνεδρίασης των στρατιωτικών αποστολών της ΕΣΣΔ, της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας στις 15 Αυγούστου 1939).

Από την άλλη, η Βρετανία διατηρούσε στενές συμμαχικές σχέσεις με τη Φινλανδία, γεγονός που δημιουργούσε μια πιθανή απειλή καταστροφικής εισβολής από το Βορρά, και, τελικά, αγνόησε την τελευταία πρόταση της αντιχιτλερικής συμμαχίας τον Αύγουστο του 1939.

Χωρίς συμμαχία με τη Βρετανία, η Σοβιετική Ένωση δεν μπορούσε να αντέξει να απορρίψει τη συμφωνία με τη Γερμανία, διακινδυνεύοντας την προοπτική μιας γερμανο-βρετανικής αντιανατολικής συμμαχίας. 

Ενώ με το σύμφωνο μη επίθεσης, η Γερμανία θα εμπλεκόταν σε πόλεμο στη Δύση, δίνοντας στη Σοβιετική Ένωση την ελευθερία να ενισχύσει τα βόρεια και δυτικά σύνορά της. Υπό τις συνθήκες της γειτνίασης με δύο ισχυρά και εξ αρχής εχθρικά καθεστώτα στη Δύση, η εξωτερική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική.
Όσο για τις κατηγορίες εναντίον της ΕΣΣΔ για επεκτατικές τάσεις και, πόσο μάλλον, για την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε συμμαχία με τους ναζιστές, αυτές καταρρίπτονται από τα απλά, δημόσια γεγονότα που αποδεικνύουν τις προσπάθειες της ΕΣΣΔ μέχρι την τελευταία στιγμή να δημιουργήσει έναν αντιχιτλερικό συνασπισμό· η προθυμία του σοσιαλιστικού κράτους να συμμαχήσει με τους καπιταλιστές καταδεικνύει ότι η ΕΣΣΔ αντιλαμβανόταν τη σημασία της ανάσχεσης του φασισμού. Κατανόηση που ακριβώς δεν υπήρχε στη Δύση.

Αυτό το "λάθος" κόστισε ακριβά σε όλους, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Βρετανίας. Αφενός, κάνοντας τα πάντα για να μετατρέψει εκ νέου τη Γερμανία στον χειρότερο εχθρό της στην ήπειρο, και αφετέρου, απορρίπτοντας τον αντιχιτλερικό συνασπισμό με τη Σοβιετική Ένωση, ο οποίος θα μπορούσε να αποτρέψει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανία πλήρωσε η ίδια το τίμημα: τόσο με τη μοναξιά του δεύτερου έτους του πολέμου, όπου βρέθηκε μόνη της απέναντι στη Γερμανία, όσο και με τις καταστροφικές συνέπειες κατά τη διάρκεια του πολέμου συνολικά, καθώς και με την απώλεια της αυτοκρατορίας της ως αποτέλεσμα αυτού.
Μια σπάνια περίπτωση ιστορικού κάρμα.