ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΚΕ

Nikos Karagiorgis
17/7/26

_ Δεν είναι μόνο το κτίριο στην οδό Βερανζέρου που "πουλήθηκε" πως τάχα για να αποπληρώσει ένα δάνειο. Λεφτά υπάρχουν. 

Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα στο ίντερνετ, το ΚΚΕ έχει στην κατοχή του τα Νησιά Φερόε, τη μισή Σελήνη, έντεκα ουρανοξύστες στο Μανχάταν, 350 τόνους χρυσό στο Νεπάλ και δύο τίτλους αδαμαντορυχείων στη Νιγηρία.
Το ένα μάλιστα συνορεύει με το σπίτι της πεθεράς του Αβραμόπουλου και υπάρχει χρόνια δικαστική διαμάχη, γιατί ο φράχτης της ακουμπάει πάνω στην περίφραξη του κόμματος.
Αυτά όμως είναι τα γνωστά.
_Τα σοβαρά δεν έχουν βγει ακόμη στη φόρα.
Λίγοι γνωρίζουν ότι το κόμμα κατέχει το 17% της σκιάς του Έβερεστ, την οποία νοικιάζει εποχικά σε ορειβάτες για δροσιά.
Διαθέτει επίσης αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης της ηχούς στο φαράγγι της Σαμαριάς. Αν φωνάξεις «ωωω», το 0,03% της αντήχησης καταλήγει απευθείας στα ταμεία του.
_Στην Ανταρκτική διατηρεί μια μυστική θερμοκοιτίδα για πιγκουίνους συνδικαλιστές, οι οποίοι κάθε Μάη κατεβαίνουν σε συμβολική απεργία και αρνούνται να γλιστρήσουν στον πάγο.
Η υπόγεια στοά στη Ρεβυθούσα, ακριβώς κάτω από τις εγκαταστάσεις του Μητσοτάκη, δεν είναι απλώς αποθήκη.
_Συνορεύει με την Κοίλη Γη και αποτελεί την επίσημη είσοδο προς τη Γη των Κολασμένων.
Εκεί αποθηκεύεται ηλιακή ακτινοβολία σε βαρέλια των 200 λίτρων, ώστε όταν τελειώσει το LNG των καπιταλιστών να λειτουργήσουν τα πρώτα φωτοβολταϊκά που δουλεύουν... τη νύχτα.
Παράλληλα, λίγο πριν αποσυρθεί από τα εγκόσμια, ο Αίολος δώρισε στο κόμμα δύο ασκούς με αέρα κοπανιστό. Οι ασκοί παραμένουν σφραγισμένοι σε ειδικό θησαυροφυλάκιο, γιατί οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι αν ανοίξουν και οι δύο μαζί, θα προκληθεί ρεύμα αέρα αρκετό ώστε να αλλάξει φορά ο αντικυκλώνας των Αζορών και να φύγουν τα καπάκια από όλα τα τάπερ της Ελλάδας.
Άσε που άμα το ανοίξει....θα σας πάρει και θα σας σηκώσει!
_Επιπλέον, στο υπόγειο του Περισσού φυλάσσεται το αυθεντικό σχέδιο του Πύργου της Βαβέλ, μαζί με τρία ανταλλακτικά για την Κιβωτό του Νώε και ένα τηλεχειριστήριο που, σύμφωνα με τον μύθο, αλλάζει κανάλι στην κρατική τηλεόραση όλου του πλανήτη ταυτόχρονα.
Στην κατοχή του κόμματος βρίσκεται ακόμη η πρωτότυπη συνταγή για το νερόβραστο, επτά κυβικά μέτρα εφεδρικής ομίχλης για τις παρελάσεις, καθώς και η απόδειξη αγοράς της Ατλαντίδας, η οποία όμως χάθηκε σε μια πλημμύρα και έκτοτε εκκρεμεί το κτηματολόγιο.
Δεν σταματάμε όμως εκεί.
Το ΚΚΕ φέρεται να εισπράττει πνευματικά δικαιώματα κάθε φορά που κάποιος λέει τη φράση «έλα μωρέ». Το ποσό είναι μικρό, αλλά λόγω όγκου χρήσης αντιστοιχεί περίπου στο ΑΕΠ μιας μεσαίας χώρας.
_Και τέλος, υπάρχει ένας τελευταίος φάκελος με την ένδειξη «ΑΠΟΡΡΗΤΟ». Μέσα λέγεται ότι φυλάσσεται το πραγματικό πρόγραμμα της αληθινής εβδομάδας.
Είναι 8ημερο!
Αν ποτέ δημοσιοποιηθεί, θα αποδειχθεί ότι προβλέπει 30ωρο με ίδιους μισθούς, τριήμερο Σαββατοκύριακο και ότι τα e-mail του αφεντικού μετά τις 15:00 επιστρέφουν αυτόματα με την ένδειξη «ο παραλήπτης βρίσκεται σε ταξική πάλη».
Μόνο από αυτό θα αποδειχθεί, ότι η οκτάωρη εργασία ήταν απλώς μια μεταβατική λύση και το αυθεντικό σχέδιο προέβλεπε πενθήμερο... από Δευτέρα μέχρι Πέμπτη, και ότι κάθε φορά που εργοδότης λέει "είμαστε μια οικογένεια", ενεργοποιείται αυτόματα επιθεώρηση εργασίας από το 1983.
_Στα υπόγεια του Περισσού φυλάσσεται επίσης η εφεδρική βάρδια του χρόνου. Αν ποτέ χαθεί μία ώρα από θερινή ή χειμερινή αλλαγή, από εκεί την ξαναμοιράζουν.
Επίσης, κατέχει το 51% των δικαιωμάτων της πανσέληνου. Γι' αυτό κάποιες είναι πιο φωτεινές από άλλες, εξαρτάται από το αν έχει συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή.
Σε ειδικό θησαυροφυλάκιο υπάρχουν ακόμη οι αυθεντικές οδηγίες χρήσης του καπιταλισμού.
Αυτά και άλλα πολλά μπόρεσε να καταγράψει
ο φίλος Βαγγελης Παπαδημητριου

Επισης το ΚΚΕ εχει τον Σκαλβενιτη ,τον Γερμανο ,την Κοσμοτε ,τον Μασουτη ,τα Λιντλ ,τη ΒΟΝΤΑΦΟΝ ,το Μy Market .....κλπ καθε ευρω που δινετε σ αυτα το 10% παει στο κομμα .....αιντε γιδια

Πελετίδης: 6 δις Παίρνουν απ' τους Δήμους και τα Δίνουν στους Κεφαλαιοκράτες

Ζάκυνθος
Κ. Πελετίδης: Δεν δόθηκε λύση με τον Κώδικα στην επικάλυψη αρμοδιοτήτων μεταξύ Α’ και Β’ βαθμού Αυτοδιοίκησης
Τελευταία ενημέρωση: 15/07/2026 στις 1:51 ΠΜ

Στη Ζάκυνθο βρέθηκε την προηγούμενη εβδομάδα με αφορμή τη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΚΕΔΕ ο Δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης ο οποίος μίλησε στον εφημερίδα ΕΡΜΗΣ για θέματα της Αυτοδιοίκησης.

Απαντώντας σε ερώτημα για το νέο Κώδικα της Αυτοδιοίκησης ο κ. Πελετίδης δήλωσε: «Εμείς διαφωνούμε ως Λαϊκή Συσπείρωση, διαφωνούμε επί του όλου περιεχομένου. Δεν δόθηκε λύση στην επικάλυψη αρμοδιοτήτων, που είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα ποιότητας. Εμείς δεν το βλέπουμε απλώς ως μια συγκέντρωση και κωδικοποίηση όλων των άρθρων των νόμων που αφορούν την τοπική διοίκηση και τους Δήμους —κάτι που αποτελεί ένα λειτουργικό στοιχείο. Εκείνο που εκφράζουμε είναι το ερώτημα ενός πολίτη: «Τώρα που φτιάχτηκε ο νέος κώδικας, εγώ κερδίζω ή χάνω; ». Όλο το πνεύμα του κώδικα ισχυροποιεί τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Δεν διασφαλίζει χρήματα για τους Δήμους, δεν τους δίνει τη δυνατότητα να έχουν προσωπικό, και για όποιο έργο πρόκειται να γίνει, ορίζει ότι αυτό θα γίνει με βάση την ανταποδοτικότητα. Δηλαδή, αν θέλεις να κάνεις μια πλατεία ή μια απαλλοτρίωση, οι περίοικοι θα πρέπει να μαζέψουν χρήματα για να γίνει η απαλλοτρίωση».

Εμμένοντας στο οικονομικό θέμα καθώς οι Δήμοι θα πρέπει να εισπράττουν χρήματα από τους δημότες για να υλοποιούν παρεμβάσεις, ο κ. Πελετίδης σημείωσε με παραδείγματα: «Θέλεις να φτιαχτεί το πεζοδρόμιό σου; Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας έχει την ευθύνη για το πεζοδρόμιο. Θέλεις ανάπτυξη; Δίνει τη δυνατότητα στον Δήμο να αυξήσει τα έσοδά του επιβάλλοντας «τέλη ανάπτυξης» για να εκτελέσει έργα. Και δυνητικά, στο πλαίσιο της καθημερινότητας, για όποιο πρόβλημα υπάρχει, θα πρέπει να ξαναφορολογήσουμε τον δημότη για να μπορέσουμε να κάνουμε έργα. Αυτά είναι ακριβώς τα ζητήματα στα οποία διαφωνούμε. Λέμε ότι έχουμε να λαμβάνουμε 8,5 δις και μας δίνουν 2,7. 

Αντί δηλαδή να μοιραστούν στους Δήμους μέσω αλγορίθμου τα 6 δις που υπολείπονται —που σημαίνει τριπλάσια χρήματα από όσα παίρνουμε τώρα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας— μας καλούν να τα αφήσουμε αυτά και να πάμε πάλι σε φορολογία του λαού.

Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Γι’ αυτό εμείς λέμε: γιατί δεν τα βάζουμε, ως δήμαρχοι, με αυτούς που παρακρατούν τα χρήματα; Τα έξι δισεκατομμύρια που δεν δίνονται στους Δήμους θα έλυναν πλήθος προβλημάτων. Θα είχαμε οδοποιία, διανοίξεις δρόμων, έργα ύδρευσης —όπως χρειαζόμαστε τώρα στη Ζάκυνθο για να υπάρχει νερό σε όλα τα σπίτια— ή στην Πάτρα για να λύσουμε προβλήματα οδοποιίας, αναπλάσεις, παιδικές χαρές, σχολεία, νοσοκομεία. Ό,τι χρειάζεται ο κάθε τόπος. Το θέμα, επομένως, είναι πού πάνε αυτά τα χρήματα.

 Πάνε «στη θάλασσα» τα έξι δισεκατομμύρια, ενώ έχουμε υπερπλεονάσματα; 

 Ποιοι τα παίρνουν; Εμείς λέμε ότι δεν χάνονται. 

Και στη Ζάκυνθο και στην Πάτρα και σε όλους τους Δήμους, βλέπουμε επιχειρηματικούς ομίλους να κάνουν επενδύσεις. Δηλαδή, έρχεσαι και φτιάχνεις το ξενοδοχείο σου με τα δικά μας χρήματα; Με επιχορηγήσεις. Όσο πιο μεγάλος είναι ο όμιλος, τόσο περισσότερα παίρνει από το κράτος».

«Αυτά συμβαίνουν η στιγμή που οι Δήμοι έχουν τεράστιες ανάγκες να καλύψουν για τους συνδημότες μας» κατέληξε ο Δήμαρχος Πατρέων.

Σεμίνα Διγενή: Ανοίξτε μάτια και αυτιά, δείτε κι ακούστε τα νέα!

 

Semina Digeni
11.7.26 

Ανοίξτε μάτια και αυτιά, δείτε κι ακούστε τα νέα! Έγινε και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο από ΕΕ- κυβερνήσεις- ομίλους. 

Πώς;
Με τις ψήφους των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Λατινοπούλου. Στην ολομέλεια του ευρωκοινοβουλίου, επιβλήθηκε τελικά η μεθόδευση να περάσει από το «παράθυρο» ο κανονισμός για την γενικευμένη παρακολούθηση των διαδικτυακών επικοινωνιών των πάντων με το ψεύτικο πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση. Έτσι, το «δόγμα» ΕΕ και κυβερνήσεων και των ομίλων «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» αποκτά τώρα τη νομική κατοχύρωσή του και για τις διαδικτυακές επικοινωνίες.
Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική πρόταση κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο για αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών αλλά τα κέρδη τους. Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγούμενα, η πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου, Ρ. Μέτσολα, κάλεσε τα κράτη-μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση κανονισμού (με απαράλαχτη την αντιδραστική ουσία του), ώστε να την θέσει σε νέα ψηφοφορία στην ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κανονισμός θα αποτελέσει νόμο της ΕΕ παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, που εφαρμόζει επανειλημμένα: «θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε». Τέτοια είναι η «δημοκρατία» τους που με θράσος την πλασάρουν και σαν «πρότυπο».
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε και καταγγέλλει τόσο το εκτρωματικό περιεχόμενο του κανονισμού γενικευμένου φακελώματος, όσο και την απαράδεκτη μεθόδευση να επιβληθεί με το «έτσι θέλω».
Μονοπώλια, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις καταργούν το απόρρητο των επικοινωνιών και κάθε προστασία δεδομένων κίνησης στο διαδίκτυο, παραδίδοντάς τις στα χέρια των ομίλων. Επιτρέπει την «προληπτική» παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα «σάρωσης» εικόνων και βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές «εξαιρέσεις» που πέρασαν με τροπολογία στο νόμο για εφαρμογές τύπου Viber, WhatsApp , Signal κ.α .
Στην πραγματικότητα ο κανονισμός δεν αφορά την προστασία των παιδιών, απλά την εκμεταλλεύεται χυδαία, ώστε, στο όνομά της, να επιτρέψει την εφ’ όλης της ύλης γενικευμένη παρακολούθηση, χωρίς καμία πραγματική συμβολή στην προστασία των παιδιών.
Ο κανονισμός ξεσκεπάζει την κοροϊδία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που κατοχυρώνει δήθεν η ευρωενωσιακή νομοθεσία και ο «Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων» (GDPR) της ΕΕ.
Στo πλαίσιo του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε σύμπραξη με τα αστικά κράτη, οι λαοί και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται πολλαπλά εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στα φαινόμενα σήψης που γεννάει, όπως η εκμετάλλευση των παιδιών, η πολύμορφη κακοποίησή τους. Γι’ αυτό κι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί την προστασία των παιδιών, αλλά και των λαϊκών ελευθεριών είναι αυτός της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, με την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που την υπηρετούν.

Drones: Μύθος και Πραγματικότητα στο Σύγχρονο Πόλεμο

Γιώργος Μαργαρίτης
6,7,26 ημ. ·
Ο φετιχισμός των νέων όπλων
(δημοσιεύθηκε στο SLpress στις 5 Ιουλίου 2026, σύνδεσμος παρακάτω)

Στη δεκαετία του 1880 ο πόλεμος στην θάλασσα άλλαζε καταιγιστικά μορφή. Ο ατμός είχε πλέον επικρατήσει πλέον απόλυτα σε βάρος των ιστίων ως κινητήρια δύναμη των πλοίων με μόνο μειονέκτημα τον δραματικό περιορισμό της αυτονομίας των πολεμικών πλοίων. 

Το ξύλο, ως υλικό κατασκευής, είχε αντικατασταθεί από τον χάλυβα -με μία μικρή παρεκβολή του σιδήρου. 

Τα πλοία έγιναν πιο σταθερά με το νέο υλικό και προπαντός πιο ελαφριά, γεγονός που επέτρεπε την αύξηση του μεγέθους, των υλικών και των όπλων που μπορούσαν να μεταφέρουν. 

Οι ταχύτητες των στόλων πέρασαν γρήγορα από τους 6-7 κόμβους των παλιών ιστιοφόρων στους 8-10 κόμβους των πρώτων ατμοπλοίων (του αμερικανικού εμφυλίου) και, αμέσως μετά, στους 16-18 κόμβους, ταχύτητα ικανοποιητική ως τις παραμονές του πρώτου παγκόσμιου πολέμου. 

Τα πυροβόλα ακολούθησαν την εξέλιξη. Το μέγεθος και το βάρος τους περιόρισε τους αριθμούς τους, η ισχύς όμως του ατμού επέτρεψε την εγκατάστασή τους σε περιστρεφόμενους πύργους, επιτρέποντας βολές προς κάθε κατεύθυνση. 

Το εκτόπισμα από τους 2-3.000 τόνους των ιστιοφόρων πλοίων γραμμής πέρασε στις 4-5.000 τον καιρό του Αμερικανικού Εμφυλίου και του Σουέζ και αμέσως μετά πέρασε το όριο των 10.000 τόνων.

 Στα 1900 τα βασικά πλοία των μεγάλων στόλων είχαν ήδη εκτόπισμα 16-18.000 τόνων.

Έπειτα εμφανίστηκε η τορπίλη. Πειραματική στον Αμερικανικό Εμφύλιο, γνώρισε δόξες στις δύο επόμενες δεκαετίες αν και καμία σύγκρουση ανάμεσα στους ισχυρούς στόλους της εποχής δεν επισημοποίησε την πραγματική της ισχύ. 

Ο φόβος όμως που προκάλεσε ήρθε για να μείνει. 

Ξαφνικά η αύξηση του μεγέθους και της διαμέτρου των πυροβόλων δεν ήταν ασφαλές κριτήριο για την ισχύ των μεγάλων στόλων. Ένα ασήμαντο, διακριτικά μικρό σκάφος, μια ατμάκατος ικανή να μεταφέρει τορπίλες έθετε σε αμφισβήτηση όλη την αρχιτεκτονική των στόλων μάχης. Ούτε το μέγεθος, ούτε η ισχύς των πυροβόλων, ούτε οι θώρακες γύρω από την ίσαλο γραμμή αποτελούσαν πλέον επαρκείς εγγυήσεις για τις μάχιμες δυνατότητες των πλοίων μάχης.

Οι νέες απειλές προκάλεσαν ατελείωτες συζητήσεις τις οποίες τροφοδοτούσαν συνεχών οι πρόοδοι της τεχνολογίας: οι εφαρμογές του ηλεκτρισμού ήταν το τότε πεδίο εντυπωσιακών εξελίξεων. 

Τα αντίμετρα απέναντι στον «ύπουλο» νέο εχθρό εμφανίστηκαν και εξαπλώθηκαν σχεδόν αμέσως. 

Τα ισχυρά πλοία πριν ακόμα παγιώσουν την νέα διάταξη του οπλισμού τους – ένας πύργος με ένα ή δύο βαριά πυροβόλα στην πλώρη και ένας αντίστοιχος στην πρύμνη – βρέθηκαν στην ανάγκη να επιστρέψουν σε προγενέστερες μορφές. 

Ο πλευρικός οπλισμός επανεμφανίστηκε θριαμβευτικά. 

Όσο οι φόβοι μεγεθύνονταν τόσο ο «δευτερεύων» οπλισμός πολλαπλασιαζόταν. Σε πύργους ή σε θυρίδες εμφανίστηκαν πλήθος πλευρικά πυροβόλα κάθε είδους, διαμετρήματος και ταχυβολίας. 

Εκεί γύρω στα 1880 τα μεγάλα πλοία μάχης άρχισαν να θυμίζουν βαριά «δίκροτα» ή «τρίκροτα» ιστιοφόρα της ναπολεόντειας εποχής. Οι θυρίδες στα πλευρά τους πολλαπλασιάστηκαν, τα «ταχυβόλα» πλημμύρισαν τα καταστρώματά τους και οι θώρακες κατέβηκαν κάτω από την ίσαλο γραμμή. Τα πλοία της γενιάς αυτής θύμιζαν πλωτά φρούρια ή μάλλον «πλωτά ξενοδοχεία» (hotels flottants) όπως τα ονόμασαν οι ευφυείς Γάλλοι. 

Οι μικροί αναθάρρησαν. Κάθε δευτερεύον ή τριτεύον ναυτικό στον κόσμο (δεν υπήρχαν και πολλά σε καιρούς οικουμενικής αποικιοκρατίας) έσπευσε να αποκτήσει μερικούς στολίσκους τορπιλοβόλων. Θα έπρεπε να περιμένουμε του Βαλκανικούς πολέμους για να δούμε πραγματικό πλήγμα από τορπιλοβόλο σε κύριο πλοίο μάχης (τα βουλγαρικά τορπιλοβόλα έπληξαν τα τουρκικά «θωρηκτά» στην Μαύρη θάλασσα και ένα ελληνικό αντίστοιχο έπληξε το παροπλισμένο/πλωτή αποθήκη «Φετίχ Μπουλέντ» στη Θεσσαλονίκη).
Όλη η περίπλοκη όσο και θεαματική νέα αρχιτεκτονική των πλοίων ως αντίμετρα κατά των νέων όπλων αποδείχθηκε άνευ αντικειμένου. 

Η τορπίλη θα αποδείκνυε την αξία της πολύ αργότερα διαμέσου των υποβρυχίων και των αεροπλάνων. Τα τορπιλοβόλα έμειναν ως μικρής αξίας βοηθητικά πλοία στους στόλους των φτωχών ειδικά. 

Το παράξενο είναι ότι ο τύπος των πλοίων που γεννήθηκε από την ανάγκη αντιμετώπισής τους παρέμεινε και παραμένει ως βασικό στοιχείο σε κάθε πολεμικό ναυτικό: τα αντιτορπιλικά συνέχισαν να υπάρχουν μετά των τέλος των τορπιλοβόλων τα οποία επρόκειτο να καταδιώξουν.

 
Και ξαφνικά επήλθε η τομή. Γύρω στα 1906 όλες οι φοβίες που είχε γεννήσει η τορπίλη αιφνίδια ξεχάστηκαν. Το νέο είδος πολεμικού πλοίου ήταν το «Δρεδνώτ», του οποίου κύριο χαρακτηριστικό ήταν ο εξοπλισμός του με ένα και μοναδικό τύπο βαρέως πυροβόλου σε πολλαπλούς μάλιστα πύργους που μπορούσαν να στρέψουν τις κάννες σε οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσαν. Ήταν φτιαγμένο για μονομαχίες πυροβολικού, θωρηκτό εναντίον θωρηκτού, πλοίο «μάχης» ενάντια σε ισότιμο πλοίο «μάχης». 

Τα πλευρικά πυροβόλα που στόχευαν με αλλεπάλληλους φραγμούς στην απόκρουση τορπιλικών επιθέσεων εξαφανίστηκαν για λίγο καιρό. Επανήλθαν με άλλη μορφή αργότερα. Το δευτερεύον πυροβολικό γνώρισε στη συνέχεια μεγάλες δόξες – ο εχθρός του όμως πλέον ήταν τα αεροπλάνα, όχι τα τορπιλοβόλα. Στην Γιουτλάνδη οι τορπίλες χρησιμοποιήθηκαν μόνο για να υποχρεώσουν την αντίπαλη γραμμή παραγωγής (μάχης) να ελιχθεί, να σπάσει τη συνοχή της και να ξοδέψει χρόνο για να ανασυνταχθεί. Οι τορπίλες δεν εξαφανίστηκαν από το οπλοστάσιο των ναυτικών όπλων. Έπαψαν όμως να είναι κάτι το ξεχωριστό, ικανό να εκβιάσει το αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Η μακρά ετούτη ιστορική εισαγωγή ήρθε να υπενθυμίσει μια από τις πολλές συζητήσεις που έχουν ως τώρα γίνει, πάνω στα νέα όπλα, στα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα και στην εκπορευόμενη από τις απειλές που αντιπροσωπεύουν αλλαγή της μορφής του πολέμου. 

Η σημερινή συζήτηση για τα «μη επανδρωμένα» οχήματα, εναέρια, θαλάσσια ή υποβρύχια, «αυτοκτονίας» ή μη και όλη την εκπορευόμενη «ρομποτική» μορφή και διάσταση του πολέμου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την παθιασμένη συζήτηση του προ-περασμένου αιώνα πάνω στις τορπίλες και την επίδραση τους στο ναυτικό πόλεμο. 

Οι «ειδικοί» του πολέμου θαμπωμένοι από την υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα και την προσιτή τιμή -σε σχέση με τις χαλύβδινες πλωτές πυροβολαρχίες των πλοίων μάχης- υπέθεσαν ότι ο πόλεμος θα άλλαζε μορφή: θα προσαρμοζόταν στις δυνατότητες του νέου όπλου. 

Έγινε το αντίθετο: η τορπίλη προσαρμόστηκε στα δεδομένα του πολέμου και έγινε μία ακόμα παράμετρος σε ένα οπλοστάσιο που συνεχώς εξελισσόταν.

 
Τα «μη επανδρωμένα» γέννησαν πλήθος προσδοκίες με την εμφάνισή τους. Πάνω σε αυτά οικοδομήθηκε η εικόνα του μελλοντικού πολέμου όπου μηχανή θα πολεμά τη μηχανή και όπου οι πολεμιστές θα χειρίζονται κονσόλες όπως τα παιδιά στα video-game. 

Ετούτη η πεποίθηση απλώθηκε ακαταμάχητη ενισχυμένη από το γεγονός ότι τα «μη επανδρωμένα» μεταδίδουν εύκολα «εικόνα» - εικόνα από τα έργα και τη δράση τους. Καμία οβίδα πυροβολικού δεν μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο. 

Οι εικόνες πιστοποίησαν ότι οι «δρόνοι» σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά! Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάσει. Στον πόλεμο όλα τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικό με την «φονικότητά» τους. 

Αν δηλαδή σκοτώνουν και καταστρέφουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις «χαζές» οβίδες ή από όποιο άλλο οπλικό σύστημα. Οι σχετικές στατιστικές απουσιάζουν εκκωφαντικά από το πλούσιο σε άλλες πληροφορίες διαδίκτυο.
Οι ισοπεδωμένες πόλεις, οι σωροί των ερειπίων, τα χιλιοτρυπημένα από βλήματα πεδία των μαχών δεν οφείλουν την εικόνα τους σε δρόνους και «μη επανδρωμένα». 

Οι οβίδες του πυροβολικού, οι ρουκέτες, οι βόμβες των αεροπλάνων, οι πύραυλοι, είναι προφανώς τα εργαλεία του ολέθρου στην περίπτωση αυτή. 

Σε τελευταία δε ανάλυση οι πόλεμοι εξακολουθούν να μετριόνται με «σημαίες στο έδαφος», με παρουσία στρατιωτών δηλαδή. 

Την επιτυχία, τη νίκη την ορίζει η παρουσία ανθρώπων, όχι μηχανών.
Ο ενθουσιασμός της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ημέτερου υπουργείου Άμυνας ως προς τη «νέα μορφή του πολέμου» βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των καιρών. 

Σε γερασμένες κοινωνίες είναι οπωσδήποτε γοητευτική η ιδέα να πολεμούν μηχανές στη θέση των ανθρώπων. Από αυτό το σημείο όμως ως την επαγγελλόμενη «αλλαγή της μορφής του πολέμου» η απόσταση είναι τεράστια. 

Τα «μη επανδρωμένα» κάθε είδους και μορφής έκαναν με την εμφάνισή τους περισσότερο περίπλοκο το πεδίο της μάχης δεν έδειξαν όμως ικανά να κερδίσουν έναν πόλεμο. 

Είναι αμφίβολο εάν η υπερκατανάλωση «δρόνων» έχει επηρεάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία περισσότερο από ότι η καταχρηστική προσφυγή στο κλασσικό πυροβολικό στις πρώτες φάσεις του πολέμου.

 Η στασιμότητα στα μέτωπα του πολέμου αυτού δεν οφείλεται σε όποιες καινοτομίες αλλά σε κάτι που από καιρό γνωρίζει η στρατιωτική ιστορία: οι αντίπαλοι δεν επιθυμούν να «καταναλώσουν» -υπέρμετρα και πολιτικά επώδυνα- το μόνο «υλικό» που κερδίζει πολέμους: ανθρώπινες ζωές δηλαδή.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Δυτική Ασία. 

Το Ισραήλ έχει προσφύγει σε γενοκτονία, έχει καταστρέψει και ισοπεδώσει το γύρω του σύμπαν. Δεν μπορεί όμως να πετύχει αποφασιστική νίκη καθώς δεν είναι πρόθυμο να «καταναλώσει» «δικό του» ανθρώπινο δυναμικό. Σε αυτό δε το αδιέξοδο ουδείς «δρόνος» μπορεί να πάρει την θέση των αναλώσιμων πολεμιστών.