Ριζος: «Γέννημα - θρέμμα» της συνδικαλιστικής και κρατικής σαπίλας

 

Βουτηγμένος

Από τα σαλόνια του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού, βουτηγμένος στον βούρκο της σαπίλας του συστήματος, που με πάθος υπερασπίζεται εδώ και δεκαετίες.

Ο λόγος για τον Ρίζο Ρίζο, παλιό συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, που φέρεται να εμπλέκεται στην υπόθεση με το «Χωριάτικο», ως στενός συνεργάτης του ιδιοκτήτη και επικεφαλής του κυκλώματος με τα εκατομμύρια κλεμμένα ευρώ.

Βέβαια, το ότι ο συγκεκριμένος είναι παλιά «καραβάνα» με ανοιχτές μια σειρά «υποθέσεις» εδώ και χρόνια, δεν εμποδίζει κάτι κουτοπόνηρους του αστικού Τύπου να πετάνε βρωμιές, καταλογίζοντάς του «κομμουνιστική καταγωγή» για να προκαλέσουν συνειρμούς σε βάρος του Κόμματος.

Ποια είναι η αλήθεια; 

Οτι ο συγκεκριμένος, που έχει στηρίξει κάθε βήμα στην «απελευθέρωση» της Ενέργειας και την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ μαζί με το τσάκισμα δικαιωμάτων των εργαζομένων στην Επιχείρηση, έχει αποχωρήσει από το ΚΚΕ στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν απέτυχε μαζί και με άλλους της φάρας του να μετατρέψει το Κόμμα σε «συνιστώσα» του τότε ΣΥΝ.

Στη συνέχεια, για χρόνια ήταν επικεφαλής της παράταξης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΗ, μέχρι που βγήκαν στην επιφάνεια διάφορα «καμώματά» του πριν από 15 χρόνια.

«Γέννημα - θρέμμα» λοιπόν της συνδικαλιστικής και κρατικής σαπίλας, της εγκληματικής πολιτικής των κυβερνήσεων για την Ενέργεια, φτάνει σήμερα να εμπλέκεται και σε τέτοιες βρωμοδουλειές.

Δικά τους τα «παιδιά», δικά τους και τα «αποπαίδια» λοιπόν...

https://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/431635/voytigmenos

Εμποτίζουν τα Παιδιά μας με τις Σάπιες ιδέες, Αξίες και τον Βάρβαρο Τρόπο Ζωής,,

Ορισμένες σκέψεις για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης στη σύγχρονη εποχή




Η σύγχρονη εργατική - λαϊκή οικογένεια του 21ου αιώνα στην ουσία της παραμένει εκείνη η ιστορικά διαμορφωμένη μορφή συμβίωσης που πρωταρχικά βιώνει το βρέφος και το νήπιο, και έχει στον πυρήνα της την αναπαραγωγή του είδους και την ανατροφή της επόμενης φουρνιάς εργατικού δυναμικού.

Το πέρασμα στη σύγχρονη «πυρηνική» οικογένεια δεν συντελέστηκε μονομιάς. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επιβίωναν παραλλαγές της διευρυμένης αγροτικής κυρίως οικογένειας, όπως είχε διαμορφωθεί στα προκαπιταλιστικά ταξικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, η διευρυμένη οικογένεια αναλάμβανε συλλογικά τη φροντίδα των παιδιών των εκμεταλλευόμενων τάξεων μέσα από τη συμμετοχή τους από πολύ μικρή ηλικία στις δραστηριότητες των ενηλίκων, τα έθιμα, τις θρησκευτικές πρακτικές κ.λπ.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση από το δεύτερο μισό του 20ού, έως σήμερα, το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση της βασικής αντίθεσης επέφεραν σταδιακά πρωτόγνωρες ιστορικά αλλαγές στην οικογένεια, στον γάμο και στις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, γονιών και παιδιών.

Βασικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σύγχρονης εργατικής - λαϊκής οικογένειας αποτέλεσε η μαζική ένταξη των γυναικών στην κοινωνική παραγωγή, κυρίως ως μισθωτές ή/και αυτοαπασχολούμενες, στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. 

Εν μέρει περιορίστηκε η οικονομική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου ή του ΣΣ, χωρίς να ανατρέπεται ο οικονομικός - κοινωνικός καταναγκασμός στο πλαίσιό του. 

Οι αλλαγές αυτές έως έναν βαθμό έχουν περιορίσει την επίδραση αναχρονιστικών, αντιδραστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα έχει ως πρωταρχικό ρόλο την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, της οικογένειας. 

Υπάρχει πρόοδος στη συμβολή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών και στη στήριξη της οικογένειας. 

Ανδρες νεότερης ηλικίας νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη διατροφή, στη μελέτη των παιδιών, στις αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Επέδρασαν, βέβαια, και οι αντικειμενικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και ζωής των νέων γονιών (ωράρια, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας). 

Οι γυναίκες σήμερα καλούνται να «συνδυάσουν» την εργασία σε συνθήκες πρωτοφανούς έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (χαμηλοί μισθοί, ωράρια - λάστιχο, συχνή εναλλαγή απασχόλησης - ημιαπασχόλησης - ανεργίας κ.λπ.) με τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, των ΑμεΑ. 

Καθώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες φροντίδας της οικογένειας, Προσχολικής Αγωγής, Ειδικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, είναι εμπορευματοποιημένες, λογαριάζονται ως «κόστος» για το αστικό κράτος. Ως δήθεν προοδευτική λύση το αστικό κράτος μεταθέτει την ευθύνη «ισόρροπα» και στον άντρα, στο ζευγάρι.

Παράλληλα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση του ανταγωνισμού οδηγεί σε νέες απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, ενώ η μηχανοποίηση, γενικότερα η τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη γνώση, μόρφωση, ειδίκευση.

 Γιγαντώνεται ο όγκος των νοητικών, γνωστικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων που πρέπει να αφομοιώσει το παιδί ως αυριανός εργαζόμενος. 

Κυρίως από τα μέσα του 20ού αιώνα, το αστικό κράτος αναλαμβάνει σε μεγάλη κλίμακα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών με την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία σταδιακά διευρύνεται. 

Το σύγχρονο αστικό σχολείο διδάσκει τις απαραίτητες δεξιότητες στο μελλοντικό εργατικό δυναμικό, ώστε κατ' απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας να είναι ικανό, φτηνό και «ευέλικτο».

Η αστική θέση ότι η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού είναι μύθος

Ολα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι είναι μύθος η αστική θέση πως η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού. 

Μέσα από όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους (π.χ. Εκπαίδευση) και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. ΜΜΕ, ΜΚΔ, πολιτιστική βιομηχανία) διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. 

Εμποτίζουν τα παιδιά από τη νηπιακή κιόλας ηλικία με τις σάπιες αστικές ιδέες, αξίες και τον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής: 

Τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, τον ναρκισσισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική εξουσία και ιδεολογία «επενδύουν» στη διαμόρφωση σκέψης και στάσης στις νεανικές συνειδήσεις με κριτήριο την υπεράσπιση του «αιώνιου καπιταλισμού», το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τη δαιμονοποίηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα, τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό.

Η γονεϊκότητα, ως συμβολή των γονέων στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, δεν είναι μια ουδέτερη έννοια, αποσπασμένη από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων (με πυρήνα τους τις σχέσεις ιδιοκτησίας) και η εξέλιξή τους επιδρούν και συνεπάγονται και διαφορετικές υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ τους.
Περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη φροντίδα του παιδιού

Και στο σύγχρονο περιεχόμενο της γονικής σχέσης, όπως διαμορφώνεται με βάση τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, επιδρά η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Αναπαράγεται ότι το παιδί αποτελεί «επένδυση για το μέλλον», με κριτήριο το καπιταλιστικό συμφέρον για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, όπου η φροντίδα του παιδιού τίθεται στο επίκεντρο της οικογενειακής ζωής (σε σχέση με τα προηγούμενα ταξικά εκμεταλλευτικά συστήματα, όπου το παιδί σηματοδοτούσε περισσότερα εργατικά χέρια στο πλαίσιο της διευρυμένης οικογένειας), ως αποκλειστική γονική ευθύνη. Εμφανίζεται η ιδέα του «πολύτιμου παιδιού».

Σε αυτό το έδαφος, η πλειοψηφία των γονιών και ιδίως των μητέρων - που μετά βασάνων και κόπων κατορθώνουν να τεκνοποιήσουν - εσωτερικεύουν την αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα του παιδιού. Ετσι, θυσιάζουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους σε ένα ατελείωτο πήγαινε - έλα στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο διάβασμα κ.λπ., που όχι μόνο εξαντλεί τους γονείς οικονομικά, σωματικά και ψυχικά. Σε τελική ανάλυση αφυδατώνει το δημιουργικό περιεχόμενο της σχέσης με το παιδί.

Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη νεανική ανεργία ή/και ημιαπασχόληση, η οικονομική - αλλά και συναισθηματική - εξάρτηση των παιδιών από την οικογένεια, η συγκατοίκηση, παρατείνονται πέραν της παιδικής - εφηβικής ηλικίας. Ετσι, μπαίνουν εμπόδια στην αυτοτελή ανάπτυξη του νέου / νέας σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής και δράσης (εργασία, διαπροσωπικές - ερωτικές σχέσεις), δηλαδή στη δυνατότητα να «στέκονται στα πόδια τους», να αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται στρεβλές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της γονικής σχέσης, υιοθετώντας απόψεις «εγώ μόνο ξέρω το καλύτερο για το παιδί μου» και έναν υπερπροστατευτικό τρόπο ανατροφής, που στην ουσία αποκόπτει τη γονική σχέση από τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις.
Συντροφικές σχέσεις και γονεϊκότητα στη σύγχρονη οικογένεια

Για να μπορεί η γονική σχέση, η ευθύνη του κάθε γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού να αναβαθμίζεται και να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο κρατικής προστασίας και στήριξης. Δηλαδή πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την ανάπτυξη καθολικά όλων των παιδιών.

Από αυτήν την άποψη, η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κατάργηση της εκμεταλλευτικής οικονομικής βάσης. Απαιτεί κράτος θεμελίωσης της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Απαιτεί την προετοιμασία των μελλοντικών γονιών με ευθύνη του κράτους, την πρόσβαση στη σύγχρονη επιστημονική γνώση για την τεκνοποίηση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, με την ανάλογη κρατική υποστήριξη (υποδομές, εκπαίδευση, μείωση του υποχρεωτικού εργάσιμου χρόνου κ.ά.).

Σε τελική ανάλυση, καθοριστικός παράγοντας είναι «σε τι κόσμο» μεγαλώνουν τα παιδιά και με τι όρους, πρώτα από όλα οικονομικούς - κοινωνικούς. Από αυτήν την άποψη, η ευθύνη των γονιών απέναντι στο παιδί σχετίζεται και με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης σε δοσμένες ιστορικά συνθήκες εξέλιξης της ταξικής πάλης, όπως αντανακλάται στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα με υποκειμενικό τρόπο.

Σημαντικός παράγοντας είναι η κοινή προσπάθεια και των δύο γονιών για την εξασφάλιση της γονικής σχέσης με το παιδί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες τους, που μπορεί να αφορούν και συνολικά την απόφασή τους να μην είναι πλέον ερωτικοί σύντροφοι, να μη συμβιώνουν.

Ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να απασχολήσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση η ουσιαστική αναβάθμιση της σχέσης γονιών - παιδιών, με κριτήριο την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού ως αυτοτελούς προσωπικότητας, και όχι σαν επένδυση, σαν μέσο συναισθηματικής στήριξης.

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θεωρητική - ιδεολογική - πολιτική στήριξη των κομμουνιστών γονιών, ώστε με συλλογικό, συντροφικό τρόπο να στηριχθεί η προσπάθεια προσέγγισης της γονικής σχέσης και ευθύνης με διαλεκτικό υλιστικό κριτήριο. Με αυτούς τους όρους μπορεί να ξεπεραστεί στη σκέψη που εντοπίζει ως το καθοριστικό στη γονική σχέση να αποτελεί ο γονιός απλά ένα «καλό πρότυπο» για το παιδί. Κυρίως είναι ανάγκη να διαπεράσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση πιο βαθιά πώς θα διαπερνούν κάθε πλευρά της προσωπικής ζωής, άρα και την οικογενειακή, η κομμουνιστική στάση στην εργασία, στο κίνημα, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα στην κομματική ζωή, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων όλου του λαού, η πάλη ενάντια στον ατομικισμό, κυρίως η ανάπτυξη διαλεκτικού υλιστικού τρόπου σκέψης. Τελικά αφορά στην προσπάθεια να γίνονται αναπόσπαστο στοιχείο των ερωτικών - συντροφικών σχέσεων, της ίδιας της σχέσης με το παιδί.

Η ευθύνη των γονέων απέναντι στα παιδιά αφορά κυρίως στην προετοιμασία τους για να γνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν την κοινωνική πραγματικότητα και να παλέψουν για να την αλλάξουν. Μέσα από την αλληλεπίδραση του παιδιού με το περιβάλλον του, μέσα από τη δραστηριότητά του, αντανακλάται στη συνείδησή του, στις ψυχικές του λειτουργίες, η αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή η προετοιμασία του παιδιού για τις «θύελλες» που είναι μπροστά μας, τους «σεισμούς που μέλλονται να έρθουν», μπορεί να στηριχθεί πιο ουσιαστικά στη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης των γονιών στην ανατροφή του παιδιού, με την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των οικονομικών - κοινωνικών - πολιτικών παραγόντων που επιδρούν στη διαπαιδαγώγηση και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Στο κείμενο των Θέσεων για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αναφέρεται ότι «την περίοδο που εξετάζουμε ήταν πιο έντονο το αποτύπωμα στη σκέψη και τη στάση γυναικών του κομματικού περίγυρου, ακόμα και κομματικών δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής αντίληψης περί ατομικής - οικογενειακής ευθύνης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών... Συνεπώς, καθοδηγητικά χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα για τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες νέους γονείς, με πολύπλευρα ιδεολογικά - πολιτικά - οργανωτικά μέτρα στήριξής τους. Κυρίως, αφορά στην προετοιμασία των νεότερων σε ηλικία κομματικών δυνάμεων, η οποία να στηρίζεται στην πιο βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, την εξέλιξή της και των καθηκόντων της στις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές συνθήκες, για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης» (σελίδα 57).

Ι. Γ.

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 - Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025

Το απόσπασμα που παραθέτετε από το επίσημο κείμενο των Θέσεων της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 22ο Συνέδριο αναδεικνύει μια σημαντική εσωκομματική και ιδεολογική διαπίστωση: την επίδραση της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας ακόμα και στο εσωτερικό ή τον περίγυρο του κομματικού μηχανισμού. [1]
Συγκεκριμένα, το κείμενο εστιάζει στα εξής κρίσιμα σημεία:
Η κριτική στην «ατομική - οικογενειακή ευθύνη»: 

Το Κόμμα εντοπίζει ότι η κυρίαρχη αστική αντίληψη, η οποία μετακυλίει την ευθύνη της ανατροφής και της φροντίδας των παιδιών αποκλειστικά στην οικογένεια (και ιδιαίτερα στη γυναίκα), έχει επηρεάσει τη σκέψη μελών και φίλων του. Όπως συμπληρώνεται στο κείμενο, η τάση αυτή ενισχύθηκε σημαντικά κατά την περίοδο της πανδημίας, σε ένα περιβάλλον όπου οι κοινωνικές δομές φροντίδας συνεχώς εμπορευματοποιούνται. [1]
Η ανάγκη για καθοδηγητική στήριξη: Αναγνωρίζεται η ανάγκη λήψης «πολύπλευρων ιδεολογικών - πολιτικών - οργανωτικών μέτρων» για τη στήριξη των νέων γονιών που είναι ενταγμένοι στο κίνημα. [1]
Η ιδεολογική θωράκιση των νεότερων δυνάμεων: Προτάσσεται ως βασικό καθήκον η βαθύτερη αφομοίωση της μαρξιστικής-λενινιστικής αντίληψης για τον θεσμό της οικογένειας, την ιστορική της εξέλιξη και τον κοινωνικό χαρακτήρα της γονικής ευθύνης, απέναντι στην αποσπασματική ή ιδιοτελή αστική ερμηνεία της. [1]

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»

Γιαννης Κασαπιδης

2 ημέρες πριν29.9.26 ·Αυτό μας πείραξε πονηροι και όχι η Βίσση. 

4 μέρες, 15 εκδηλώσεις και συζητήσεις, πάνω από 400 καλλιτέχνες.

Δεκάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων, εργαζομένων, φοιτητών, μαθητών να δίνουν το «παρών». Αντιπροσωπείες Κομμουνιστικών Νεολαιών από περισσότερες από 30 χώρες, συνδικαλιστές από λιμάνια της Ευρώπης και της Μεσογείου, που συμμετείχαν σε συζητήσεις για την απεργία στις 30 Οκτώβρη.

Τρεις ιστορικές εκθέσεις που αποτυπώνουν τον γνήσιο λαϊκό ηρωισμό με συγκλονιστικά ντοκουμέντα, απ’ αυτά που συνήθως «συγκινούν» τους δημοσιολόγους όταν συκοφαντούν για δήθεν «επτασφράγιστα μυστικά».

Και, φυσικά, μια τεράστια συγκέντρωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ…

Αυτά είναι ένα δείγμα από όσα συνέβησαν στο Πάρκο Τρίτση, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, αποτελώντας και φέτος το κορυφαίο πολιτικό – πολιτιστικό γεγονός.

Κι όμως, για τα αστικά ΜΜΕ όλο αυτό δεν αποτέλεσε καν είδηση!

Δεν πέρασε έστω στα «ψιλά» ένα πλάνο που να αποτυπώνει το μέγεθος της διοργάνωσης, δεν βρέθηκε «χώρος» για ένα ρεπορτάζ, μια φωτογραφία.

Ούτε κατά …τύχη δεν υπήρξε μια αναφορά μέσα στον «ωκεανό» ειδήσεων και σχολιασμών που από την περασμένη Τετάρτη κατακλύζουν έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.

Δεν είναι απλά φίμωση.

Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση του συνθήματος του φετινού Φεστιβάλ: «Στρατηγέ ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα, ξέρει να σκέφτεται».

Και επειδή οι κάθε λογής «στρατηγοί» του κεφαλαίου το ξέρουν καλά αυτό το «ελάττωμα», παίρνουν τα μέτρα τους, όσο περνάει από το χέρι τους…

Καρφώνονται όμως με την τόση ομοψυχία στο «θάψιμο»

ΓΙΑ ΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΣΟΟΥ ΣΤΗ ΤΑΝΑΓΡΑ & ΤΟ "Athens Flying Week"

Ερη Ριτσου
18 ώρ. ·
Κοινοποίησε μια δημοσίευση από Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη

Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη
1 ημ. ·

Επισμηναγός Γιάννης Μπλέσιας, 40 ετών, από τον Πύργο Ηλείας, ιπτάμενος στην Πολεμική Αεροπορία και πατέρας ενός παιδιού, μόλις πέντε ετών!
Σμηναγός Δημήτρης Πέτρου, 37 ετών, από την Πάτρα, έμπειρος χειριστής της Πολεμικής Αεροπορίας και πατέρας ενός ανήλικου παιδιού!
Χειριστές του F-4E Phantom της Πολεμικής Αεροπορίας, έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της Athens Flying Week στην Τανάγρα.
Η απέραντη θλίψη του λαού που Τους γέννησε, Τους σπούδασε και στο όνομα του οποίου ορκίστηκαν να υπηρετούν και αν χρειαστεί να θυσιάζονται υπερασπιζόμενοι τα δίκια του,
ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ!
Καθήκον του λαού Τους είναι να αναρωτηθεί και να μάθει,
Γιατί και για Ποιους, στερείται την περηφάνεια και τις υπηρεσίες δυο παιδιών του...
Οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ΔΕΝ είναι οι διοργανωτές του αεροπορικού σόου στην Τανάγρα, αλλά συμμετέχουν ενεργά σε αυτό με τα πτητικά τους μέσα.
Η διοργάνωση του Athens Flying Week αποτελεί ΙΔΙΩΤΙΚΗ πρωτοβουλία, η οποία πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και την οικονομική υποστήριξη του ΕΟΤ, υπό την αιγίδα και τη φιλοξενία της Πολεμικής Αεροπορίας στην Αεροπορική Βάση της Τανάγρας.
Η διοργανώτρια εταιρεία του αεροπορικού σόου είναι η ιδιωτική εταιρεία «ATHENS FLYING WEEK ΑΕΡΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ».
Η παραχώρηση της Αεροπορικής Βάσης της Τανάγρας (114 Πτέρυγα Μάχης) και η συμμετοχή των μέσων των Ενόπλων Δυνάμεων στο Athens Flying Week ρυθμίζονται από ένα σύνθετο πλέγμα διοικητικών πράξεων και εγκρίσεων. Λόγω του γεγονότος ότι πρόκειται για στρατιωτικές εγκαταστάσεις ύψιστης ασφαλείας, τα σχετικά έγγραφα (όπως οι εσωτερικές διαταγές του ΓΕΑ, οι όροι της σύμβασης παραχώρησης του χώρου και οι επιχειρησιακές εντολές) ταξινομούνται ως υπηρεσιακά και απόρρητα και δεν δημοσιεύονται αυτούσια στην πλατφόρμα Διαύγεια. Η τελική πολιτική και επιχειρησιακή έγκριση για τη διάθεση της αεροπορικής βάσης και τη συμμετοχή των ελληνικών μαχητικών περνάει από την ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ).
Η διάθεση του χώρου και η έγκριση του πτητικού προγράμματος υπογράφεται από την ηγεσία του ΓΕΑ και τους αρμόδιους κλάδους του .
Το Νομικό Καθεστώς της Συνδιοργάνωσης
Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ).
Η Αιγίδα και η Φιλοξενία:
Το κράτος παραχωρεί τη χρήση του αεροδρομίου με το σκεπτικό της προβολής της χώρας, της ενίσχυσης του τουρισμού (καθώς συνδιοργανωτής είναι η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και υποστηρικτής ο ΕΟΤ) και της επίδειξης της αποτρεπτικής ισχύος της Πολεμικής Αεροπορίας στο ευρύ κοινό.
Τα αεροσκάφη της ΠΑ: Τα ελληνικά μαχητικά (όπως τα F-16, Rafale, Phantom) παραμένουν υπό τον πλήρη έλεγχο, τη διοίκηση και τη συντήρηση της Πολεμικής Αεροπορίας. Οι πιλότοι είναι εν ενεργεία αξιωματικοί και εκτελούν προγραμματισμένες επιδείξεις στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς και εξωστρέφειας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Έσοδα Ιδιώτη: Η διοργανώτρια εταιρεία εισπράττει τα έσοδα από τα εισιτήρια (γενική είσοδος, VIP ζώνες), τις εμπορικές καντίνες και τους σπόνσορες.
Η διοργανώτρια εταιρεία εφάρμοζε ένα κλιμακωτό σύστημα τιμολόγησης ανάλογα με τις παρεχόμενες ανέσεις (ζώνες VIP, σκίαση, πρόσβαση σε κερκίδες κ.λπ.). Οι αρχικές τιμές ανά ημέρα διαμορφώνονταν ως εξής:
Public Area (Τμήμα F): Από 6 ευρώ (Η πιο οικονομική ζώνη όρθιων / απλής πρόσβασης).
Numbered Seats (Ζώνη S): Από 20 ευρώ (Αριθμημένα καθίσματα χωρίς σκίαση).
Seat & Shadow (Ζώνες T1-T5): Από 30 ευρώ (Στεγασμένα καθίσματα με σκίαστρα).
Spotters Grandstand (Ζώνες A1-A2): Από 35 ευρώ για τις ημέρες των σόου (ή ειδικά πακέτα 6 ημερών για φωτογράφους από 80 ευρώ).
VIP3 Area: Από 50 ευρώ.
VVIP Executive Lounge: 250 ευρώ (Η ακριβότερη κατηγορία με πολυτελείς παροχές και καναπέδες).
Το εισιτήριο των 250 ευρώ για την κατηγορία VVIP Executive Lounge (Section VIP-3) προσφέρει την πιο πολυτελή και προνομιακή εμπειρία που διαθέτει η ιδιωτική διοργάνωση στην Αεροπορική Βάση της Τανάγρας.
Πρακτικά, η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει:
Την καλύτερη οπτική γωνία: Η ζώνη VVIP είναι τοποθετημένη στο πιο κεντρικό σημείο της βάσης, ακριβώς μπροστά από τη γραμμή επίδειξης (Display Line), προσφέροντας ανεμπόδιστη θέα στις απογειώσεις, προσγειώσεις και τα ακροβατικά των μαχητικών.
Ανέσεις και Πολυτέλεια: Αντί για τις κλασικές πλαστικές καρέκλες ή την ορθοστασία των απλών ζωνών, ο χώρος διαθέτει μεγάλα στεγασμένα σκίαστρα (τέντες) με αναπαυτικούς καναπέδες, πολυθρόνες και ροτόντες.
Προνομιακή Πρόσβαση (Fast Track): Οι κάτοχοι εισέρχονται στην αεροπορική βάση από ξεχωριστή, ειδική πύλη εισόδου για να αποφύγουν την πολύωρη ταλαιπωρία και τις ουρές χιλιάδων θεατών, ενώ διαθέτουν και δικό τους VIP Parking ακριβώς πίσω από το lounge.
Catering & Open Bar: Περιλαμβάνει δωρεάν πρόσβαση σε VIP Food & Drink Stations με μπουφέ, σνακ, αναψυκτικά και ποτά καθ' όλη τη διάρκεια των αεροπορικών επιδείξεων.
Η μεταφορά με λεωφορείο προς την Τανάγρα (μετ' επιστροφής) κόστιζε επιπλέον 22 ευρώ.
Φορολογικές Ελαφρύνσεις / Χορηγίες:
Επειδή η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα υπουργείων και συνδιοργανώνεται με την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, η εταιρεία έχει τη δυνατότητα να συνάπτει συμβάσεις ιδιωτικής χορηγίας, οι οποίες εκπίπτουν φορολογικά ως επιχειρηματικά έξοδα για τις εταιρείες-χορηγούς.
Κόστος Δημοσίου: Το κόστος των καυσίμων, της φθοράς των αεροσκαφών και της απασχόλησης του στρατιωτικού προσωπικού καλύπτεται από τον προϋπολογισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με το ποιο είναι το ακριβές οικονομικό ή αντισταθμιστικό όφελος που επιστρέφει στο ελληνικό δημόσιο.
Αν σκεφτούμε πως το «κόστος παραγωγής» της εταιρείας (δηλαδή τα καύσιμα και τα αεροσκάφη) καλύπτεται από το κράτος αυτό σημαίνει ότι ο ιδιώτης διατηρεί εξαιρετικά χαμηλά λειτουργικά έξοδα, μεγιστοποιώντας το καθαρό του κέρδος, γιατί δεν έχει αποζημιώσει προηγουμένως το Δημόσιο για τη χρήση των μέσων.
Η συμμετοχή των Ελλήνων πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας στο αεροπορικό σόου δεν είναι εθελοντική, αλλά αποτελεί εκτέλεση υπηρεσίας (διαταγής).
Υπάρχει ρητή στρατιωτική διαταγή. Η συμμετοχή των στελεχών και των μέσων της Πολεμικής Αεροπορίας καθίσταται υπηρεσιακό καθήκον μέσω επίσημης Διαταγής Συμμετοχής (συνήθως φέρει τον τίτλο «Συμμετοχή της ΠΑ σε Αεροπορικές Εκδηλώσεις»). Το έγγραφο αυτό εκδίδεται και υπογράφεται από την ηγεσία του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ), με την τελική πολιτική έγκριση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Η άρνηση εκτέλεσης μιας τέτοιας διαταγής συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα.
Οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας δεν λαμβάνουν καμία επιπλέον αμοιβή ή μπόνους από την ιδιωτική εταιρεία ή το κράτος για τη συμμετοχή τους στο σόου. Αμείβονται αποκλειστικά με τον τακτικό μηνιαίο στρατιωτικό τους μισθό και τα προβλεπόμενα υπηρεσιακά επιδόματα (π.χ. επίδομα πτητικής ενέργειας / κινδύνου), τα οποία λαμβάνουν έτσι κι αλλιώς για την καθημερινή τους υπηρεσία και τις εκπαιδευτικές τους πτήσεις.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν:
Το κράτος διαθέτει το μόνιμο προσωπικό του (πιλότους, τεχνικούς, προσωπικό εδάφους) για να υποστηρίξει μια εκδήλωση όπου ο ιδιώτης εισπράττει εισιτήρια, χωρίς το προσωπικό αυτό να έχει οικονομικό όφελος, ενώ παράλληλα εκτίθεται σε θανάσιμο κίνδυνο στο όνομα ενός θεάματος;
Το τεράστιο κόστος των καυσίμων των μαχητικών, η φθορά των πανάκριβων αεροσκαφών, οι πτήσεις προετοιμασίας, καθώς και η απασχόληση του στρατιωτικού προσωπικού εδάφους καλύπτονται πλήρως από τον προϋπολογισμό των Ενόπλων Δυνάμεων, δηλαδή από τους Έλληνες φορολογούμενους.
Δεν έχει δημοσιευτεί το παραμικρό στοιχείο που να αποδεικνύει αν η ιδιωτική εταιρεία καταβάλλει έστω και ένα συμβολικό αντίτιμο (ενοίκιο) για τη χρήση της 114 Πτέρυγας Μάχης ή αν το ελληνικό δημόσιο έχει οποιοδήποτε οικονομικό όφελος.
Παραμένει επίσης άγνωστο αν υπάρχει ιδιωτικό ασφαλιστήριο συμβόλαιο της διοργανώτριας εταιρείας που να καλύπτει υλικές ζημιές ή απώλειες στρατιωτικού υλικού κατά τη διάρκεια του σόου, ή αν η απώλεια του μαχητικού και η αποζημίωση των οικογενειών θα επιβαρύνουν αποκλειστικά το κράτος. (Ευτελίζοντας το σκεπτικό, αναγκαία, σε χρηματικές αποτιμήσεις).
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει θέσει επανειλημμένα ερωτήματα, τονίζοντας την αντίθεσή του στη διάθεση προσωπικού και πανάκριβων υποδομών των Ενόπλων Δυνάμεων για την εξυπηρέτηση και την κερδοφορία ιδιωτικών επιχειρηματικών ομίλων, με κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις και ερωτήσεις προς τους αρμόδιους υπουργούς Εθνικής Άμυνας.
2012–2015: Οι πρώτες ερωτήσεις στη Βουλή αφορούσαν τη διοργάνωση όταν αυτή διεξαγόταν στο Τατόι, εστιάζοντας κυρίως στην εμπλοκή κρατικών φορέων.
2016: Η διοργάνωση μεταφέρεται στην 114 Πτέρυγα Μάχης στην Τανάγρα, πυροδοτώντας νέο κύκλο κοινοβουλευτικών αντιδράσεων για τη χρήση ενεργών στρατιωτικών αεροδρομίων πρώτης γραμμής από ιδιώτες.
Έγγραφες απαντήσεις έχουν διαβιβαστεί στη Βουλή από τους εκάστοτε Υπουργούς Εθνικής Άμυνας των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας (καθώς και κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο παρελθόν), αποτυπώνοντας την επίσημη θέση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας:
Νίκος Παναγιωτόπουλος (Νέα Δημοκρατία):
Ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας (2019–2023), απάντησε εγγράφως σε σχετικές επικρίσεις, υποστηρίζοντας ότι οι πτήσεις επίδειξης αποτελούν μέρος της εκπαίδευσης των πιλότων, προβάλλουν τη χώρα διεθνώς και δεν επιβαρύνουν επιπλέον τον προϋπολογισμό εκτός των προγραμματισμένων ωρών πτητικής συντήρησης.
Πάνος Καμμένος (ΑΝΕΛ / Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ):
Κατά τη θητεία του, όταν το σόου μεταφέρθηκε μόνιμα στην Τανάγρα (2016), το Υπουργείο υποστήριξε σθεναρά την εκδήλωση ως μέσο ενίσχυσης της εξωστρέφειας και της εθνικής προβολής των Ενόπλων Δυνάμεων.
Και τώρα που ενημερωθήκαμε για το ποιοι κερδίζουν από το ...πέταγμα των Αετών του λαού μας, ας ράψουμε τις σημαίες που θα τυλίξουμε τα φέρετρα , (άλλωστε κατά τον κύριο Δένδια είναι υποχρέωσή μας να συνηθίσουμε στην κουλτούρα των φέρετρων ως λαός)!!!
Ας σταθούμε μπροστά στις Μάνες Τους, στις Συζύγους Τους και τα Παιδιά Τους και ας τους παραδώσουμε αυτές τις σημαίες , για να γεμίζουν στο εξής την αγκαλιά τους....
Στο όνομα του Ελληνικού Λαού, για τα κέρδη των ιδιωτών και αυτό το έγκλημα!!! που βαφτίζεται "ατύχημα".
Λαός είμαι κι εγώ....
Και μάνα.....
Και τ' ΑΡΝΟΥΜΑΙ!!!!
Σταυρούλα Γ. Κουγιουμτσιάδη
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: https://www.e-west.gr/.../%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%b3.../

Για 17ρηδες: Ποιος Πληρώνει ? και Ποιος Κερδίζει ?

Σπύρος Καλογερίας

Αξίζει να διαβαστεί μέχρι τέλους …Κοινοποίησε μια δημοσίευση από Βαγγελης Παπαδημητριου

Βαγγελης Παπαδημητριου

Υπάρχει μια πολύ βολική ιστορία που λέμε εδώ και χρόνια για τη σημερινή νεολαία, ότι είναι απολιτίκ.
Ότι δεν ενδιαφέρεται για ιδεολογίες, κόμματα, ιστορία, οικονομία και όλα εκείνα τα βαριά πράγματα με τα οποία ασχολούνταν οι προηγούμενες γενιές.
Ότι μεγάλωσε με TikTok, Instagram, YouTube και αλγόριθμους, άρα βλέπει την πολιτική περίπου όπως βλέπει μια διαφήμιση για παπούτσια. Αν του αρέσει, κάνει like, αν βαρεθεί, κάνει scroll.
Και πράγματι, ένα μέρος των νέων δεν ξέρει ποιος κυβερνούσε πριν από τον Μητσοτάκη, τι συνέβη το 2015 ή γιατί η λέξη «Μνημόνιο» κάποτε ήταν αρκετή για να ξεκινήσει καβγάς σε οικογενειακό τραπέζι.
Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα με αυτή την αφήγηση.
Η νεολαία δεν είναι απολιτίκ.
Είναι πολιτικοποιημένη από την πραγματικότητα, ακόμη κι όταν δεν το αναγνωρίζει ως πολιτική.
Γιατί όταν ο μισθός δεν φτάνει για το νοίκι, όταν η πρώτη κατοικία μοιάζει με επιστημονική φαντασία, όταν ένας πτυχιούχος δουλεύει για μισθό που μετά βίας καλύπτει τα βασικά, όταν η «ανεξαρτησία» σημαίνει να επιστρέψεις στο παιδικό δωμάτιο στα τριάντα, τότε η οικονομία δεν είναι κεφάλαιο σε σχολικό βιβλίο.
Είναι η ζωή σου.
Και η τάξη σου.
Εδώ ίσως βρίσκεται το πραγματικό κόλπο της εποχής.
Μας έμαθαν να βλέπουμε την πολιτική σαν υπόθεση προσώπων και όχι σαν σύγκρουση συμφερόντων.
Ο πρωθυπουργός είναι «cool» ή «ξενέρωτος».
Ο αρχηγός είναι «επικοινωνιακός» ή «ξύλινος».
Ο πολιτικός «βγάζει κάτι».
«Μου αρέσει».
«Δεν μου κάθεται καλά».
«Είναι πιο κοντά στη γενιά μας».
Λες και διαλέγουμε influencer!
Και κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε casting.
Ποιος έχει καλύτερο χαμόγελο. Ποιος φοράει καλύτερα το casual. Ποιος κάνει ποδήλατο. Ποιος τρέχει. Ποιος ανεβαίνει βουνά. Ποιος ανεβάζει ωραίες φωτογραφίες από διακοπές. Ποιος δείχνει αρκετά «κανονικός άνθρωπος».
Το ότι πίσω από αυτή την εικόνα μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από εκείνο του μέσου νέου εργαζόμενου, ενοικιαστή ή φοιτητή, θεωρείται περίπου λεπτομέρεια.
Κι εδώ η ταξική διάσταση γίνεται αποκαλυπτική.
Γιατί δεν υπάρχει ένας «μέσος νέος».
Υπάρχει ο νέος που μένει σε σπίτι ιδιόκτητο, επειδή το αγόρασαν οι γονείς του.
Υπάρχει ο νέος που μπορεί να κάνει πρακτική χωρίς μισθό, επειδή οι γονείς του μπορούν να τον συντηρούν.
Υπάρχει ο νέος που μπορεί να σπουδάσει χωρίς να δουλεύει.
Και υπάρχει εκείνος που δουλεύει από τα δεκαοκτώ, πληρώνει νοίκι, κάνει delivery, δουλεύει σεζόν, αλλάζει δουλειές και προσπαθεί να καταλάβει πώς γίνεται ο βασικός μισθός να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Και οι δύο έχουν TikTok.
Δεν έχουν όμως την ίδια ζωή.
Ούτε τις ίδιες αγωνίες.
Ούτε, τελικά, την ίδια σχέση με την πολιτική.
Για τον πρώτο, η πολιτική μπορεί πράγματι να είναι ένα ακόμη content.
Για τον δεύτερο, είναι το ενοίκιο.
Είναι ο μισθός.
Είναι η σύμβαση εργασίας.
Είναι το αν θα μπορέσει να φύγει από το σπίτι των γονιών του.
Είναι το αν θα έχει δημόσια υγεία όταν τη χρειαστεί.
Είναι το αν θα μπορεί να κάνει οικογένεια χωρίς να χρειάζεται δύο εισοδήματα και μια μικρή κληρονομιά.
Κι όμως, ο δεύτερος συχνά ακούει περισσότερα για το lifestyle του πολιτικού παρά για τις κοινωνικές σχέσεις που καθορίζουν τη δική του ζωή.
«Δείτε, είναι σαν κι εμάς».
Όχι.
Δεν είναι σαν κι εμάς επειδή φοράει αθλητικά.
Δεν είναι σαν κι εμάς επειδή ανεβάζει φωτογραφία από τη θάλασσα.
Δεν είναι σαν κι εμάς επειδή κάνει ποδήλατο.
Η πολιτική συγγένεια δεν κρίνεται στο Instagram.
Κρίνεται στο ποιος πληρώνει τον λογαριασμό.
Και κυρίως στο ποιος έχει τη δύναμη να αποφασίζει ποιος θα τον πληρώσει.
Αυτό είναι που εξαφανίζεται μέσα στην εποχή του πολιτικού influencer.
Η τάξη.
Η ανισότητα.
Η σχέση εργοδότη και εργαζομένου.
Η σχέση ιδιοκτήτη και ενοικιαστή.
Η σχέση ανθρώπου που έχει περιουσία με ανθρώπου που δεν έχει ούτε αποταμίευση.
Όλα αυτά είναι πολύ δυσάρεστα για ένα βίντεο των τριάντα δευτερολέπτων.
Δεν χωράνε εύκολα σε reel.
Δεν γίνονται ωραίο story.
Δεν έχουν μουσική υπόκρουση.
Έτσι προτιμάμε τον πολιτικό ως προϊόν.
Τον «άνετο». Τον «κανονικό». Τον «νέο». Τον «άνθρωπο της διπλανής πόρτας».
Μόνο που η διπλανή πόρτα μπορεί να είναι ένα διαμέρισμα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ενώ εσύ μένεις στο νοίκι.
Και κάπου εκεί η επικοινωνία γίνεται ιδεολογία χωρίς να το παραδέχεται.
Δεν χρειάζεται να σου πουν ότι οι κοινωνικές τάξεις δεν υπάρχουν.
Αρκεί να σου δείξουν ότι όλοι είμαστε περίπου ίδιοι.
Ότι ο πρωθυπουργός που κάνει ποδήλατο είναι «ένας από εμάς».
Ότι ο επιχειρηματίας που μιλά για την καθημερινότητα του εργαζομένου καταλαβαίνει την καθημερινότητα του εργαζομένου.
Ότι η πολιτική είναι θέμα χαρακτήρα, χαμόγελου και προσωπικής προσπάθειας.
Και τότε συμβαίνει κάτι θαυμαστό.
Η κοινωνική ανισότητα μετατρέπεται σε προσωπική αποτυχία.
Δεν μπορείς να αγοράσεις σπίτι;
Δεν προσπάθησες αρκετά.
Δεν βγάζεις τον μήνα;
Πρέπει να γίνεις πιο παραγωγικός.
Δεν βρίσκεις σταθερή δουλειά;
Να εξελιχθείς.
Δεν έχεις περιουσία;
Να επενδύσεις.
Και αν όλα αυτά δεν λειτουργούν, υπάρχει πάντα ένα motivational βίντεο με κάποιον που ξυπνά στις πέντε το πρωί.
Κάπως έτσι η ταξική κοινωνία γίνεται lifestyle.
Ο πλούσιος είναι «επιτυχημένος».
Ο φτωχός είναι «άτυχος».
Ο κληρονόμος είναι «αυτοδημιούργητος».
Ο εργαζόμενος που δεν τα βγάζει πέρα είναι «λίγο πίσω στη ζωή».
Και ο πολιτικός που ανήκει στην ελίτ μπορεί να παρουσιάζεται ως το απόλυτο «κανονικό παιδί», αρκεί να έχει το σωστό social media manager.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη.
Οι νέοι δεν γεννήθηκαν με πολιτική αμνησία.
Κάποιος τους την καλλιέργησε.
Ένα σχολείο που συχνά διδάσκει την ιστορία σαν εξεταστέα ύλη.
Μια τηλεόραση που μετατρέπει την πολιτική σε καβγά προσώπων.
Ένα διαδίκτυο που ανταμείβει το σοκ και όχι την ανάλυση.
Και μια οικονομική πραγματικότητα που εξαντλεί τον άνθρωπο τόσο πολύ, ώστε στο τέλος της ημέρας μπορεί να μην έχει διάθεση να διαβάσει εκατό σελίδες πολιτικής θεωρίας. (ούτε κάν ένα κείμενο σαν και αυτό)
Ο νέος που δουλεύει δέκα ώρες και γυρίζει σπίτι εξουθενωμένος δεν είναι απαραίτητα αδιάφορος.
Μπορεί απλώς να είναι κουρασμένος.
Και αυτό είναι επίσης πολιτικό.
Η αποχή, λοιπόν, δεν είναι πάντα «δεν με νοιάζει».
Μερικές φορές είναι «δεν πιστεύω ότι μπορώ να αλλάξω κάτι».
Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια.
Γιατί μια δημοκρατία δεν απειλείται μόνο όταν κάποιος ψηφίζει λάθος.
Απειλείται όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πάψει να πιστεύει ότι η ψήφος του έχει σχέση με τη ζωή του.
Εκεί κερδίζει ο πιο αναγνωρίσιμος.
Ο πιο φωτογενής.
Ο πιο εύκολος στην κατανάλωση.
Ο πολιτικός που δεν χρειάζεται να σου εξηγήσει τι συνέβη τα προηγούμενα χρόνια.
Αρκεί να σου θυμίζει κάτι οικείο.
Ένα πρόσωπο που βλέπεις κάθε μέρα στην οθόνη.
Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της εξουσίας απέναντι σε μια γενιά χωρίς βιωματική μνήμη.
Δεν χρειάζεται να σε πείσει ότι το παρελθόν ήταν καλύτερο.
Αρκεί να σε πείσει ότι το παρόν είναι φυσιολογικό.
Ότι έτσι ήταν πάντα.
Ότι το ακριβό νοίκι είναι απλώς η ζωή.
Ότι η επισφαλής εργασία είναι «ευελιξία».
Ότι η ιδιοκτησία είναι προσωπική επιτυχία.
Ότι η φτώχεια είναι προσωπική ευθύνη.
Και ότι η πολιτική είναι τελικά μια υπόθεση συμπάθειας.
«Μου αρέσει ο τύπος».
Ωραία.
Αλλά η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός δημοφιλίας.
Και το κράτος δεν είναι Instagram account.
Ούτε ο πληθωρισμός πέφτει επειδή ο πρωθυπουργός είναι συμπαθής.
Ούτε το νοίκι γίνεται φθηνότερο επειδή ο υπουργός έχει ωραίο προφίλ.
Ούτε ο μισθός αυξάνεται επειδή κάποιος πολιτικός φαίνεται «ένας από εμάς».
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο πολιτικός μοιάζει με εμάς.
Είναι ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρετεί.
Ποιος κερδίζει.
Ποιος πληρώνει.
Ποιος έχει περιουσία.
Ποιος έχει μισθό.
Ποιος έχει πρόσβαση.
Και ποιος περιμένει στο τέλος του μήνα να δει αν θα περισσέψουν εκατό ευρώ.
Αυτό είναι πολιτική.
Τα υπόλοιπα είναι content.
Και ίσως τελικά το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας δεκαεπτάχρονος σήμερα δεν είναι να ξέρει απ' έξω όλα τα κόμματα.
Είναι να ρωτήσει μια πολύ απλή ερώτηση...
«Ωραία όλα αυτά. Αλλά ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει;»
Εκεί αρχίζει η πολιτική ενηλικίωση.
Και εκεί τελειώνει το TikTok.
ΥΓ : Τα παραπάνω ισχύουν και για τον Αλέξη, το γελαστό παιδί. Δύναμή του, η άγνοια του 17άρη…
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=pfbid0277LiLW9ht2y79JThjsk8zzmSq3ajJEr9wEUtSa3AivQvqdqXw3gaSyKVap9aYkU4l&id=100001415771940

"Διαθέτομεν στρατόν έτοιμον, ετοιμοπόλεμον και πειθαρχημένον" Τότε και Τώρα: Η Ελλάδα ως «πάροχος ασφάλειας»

 
Κυριακή 30/08/2026 - 12:34
Τότε και τώρα: Η Ελλάδα ως «πάροχος ασφάλειας»
Αναδημοσίευση από την στήλη «Σφήνες» του «Κυριακάτικου Ριζοσπάστη»


Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

«Η Ελλάς δεν προσέρχεται ενώπιον της Συνδιασκέψεως απλώς ως αιτούσα. Προσέρχεται ως μία δύναμις έτοιμος να αναλάβει τας ευθύνας και τα βάρη που συνεπάγεται η εγκαθίδρυσις μιας νέας διεθνούς τάξεως πραγμάτων εις την Ανατολήν (...)

Διαθέτομεν στρατόν έτοιμον, ετοιμοπόλεμον και πειθαρχημένον, ο οποίος δύναται να χρησιμοποιηθεί αμέσως όπου η Συνδιάσκεψις κρίνει αναγκαίον (...) Η Ελλάς διαθέτει 300.000 άνδρας υπό τα όπλα, οι οποίοι δύνανται να τεθούν εις την υπηρεσίαν των κοινών ιδανικών των Συμμάχων, απαλλάσσοντες τας μεγάλας δυνάμεις από την ανάγκην να διατηρούν πολυπληθείς φρουράς εις την Εγγύς Ανατολήν».

Θα μπορούσε να είναι κουίζ (ποιος τα λέει αυτά;), αλλά η απάντηση παραείναι εύκολη... Πρόκειται για ομιλίες του Βενιζέλου ή υπομνήματα που αντάλλασσε με τους συμμάχους - νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο πριν τη Μικρασιατική Εκστρατεία.

Τότε που έκανε ...«παράσταση ισχύος» στην Αντάντ, ότι η Ελλάδα διαθέτει τη θέληση και τη στρατιωτική ικανότητα να βγάλει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό τους, διεκδικώντας ως έπαθλο την κυριαρχία στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου... Η συνέχεια είναι γνωστή.
                                                       * * *

107 χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι ίδιο με την εποχή που η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε ολοκληρωτικά και οι νικητές του ιμπεριαλιστικού πολέμου διαμοίραζαν τα ιμάτιά της. `Η μάλλον, σχεδόν τίποτα...

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της εποχής - με όλες τις αντιθέσεις τους - ήταν προσηλωμένες σε έναν και μόνο στόχο: Να επεκτείνουν τον ζωτικό χώρο της αστικής τάξης, να υπερασπιστούν με κάθε τρόπο τον μεγαλοϊδεατισμό της στις 5 θάλασσες και στις 2 ηπείρους.

Γι' αυτό, άλλωστε, πίσω από τη Μικρασιατική Εκστρατεία (και τους σχεδιασμούς των «συμμάχων») στοιχήθηκαν βενιζελικοί και αντιβενιζελικοί (όταν έγιναν κυβέρνηση)...

Οι μετέπειτα 50.000 νεκροί Ελληνες στρατιώτες, οι 75.000 τραυματίες και ανάπηροι, οι κοντά 1.500.000 ξεριζωμένοι, που άφησαν πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς, είναι ο απολογισμός ενός στυγνού εγκλήματος που φέρει την υπογραφή της αστικής τάξης, σύσσωμων των κομμάτων της και βέβαια των διεθνών συμμάχων της...
                                                               * * *

Στις 20 Αυγούστου 1950, στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, λίγο πριν το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αναχωρήσει για την Κορέα, η κυβέρνηση Πλαστήρα εξηγούσε κάπως έτσι την «εθνικά περήφανη» αποστολή:

«Η Ελλάς, έχουσα πλήρη συναίσθησιν των υποχρεώσεών της ως μέλους των Ηνωμένων Εθνών και πιστή εις τας αρχάς της διεθνούς αλληλεγγύης και της προασπίσεως της ελευθερίας, αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργώς εις τον αγώνα προς απόκρουσιν της απροκλήτου επιθέσεως κατά της Δημοκρατίας της Κορέας (...) Η ελληνική συμβολή αποτελεί έμπρακτον απόδειξιν ότι η χώρα μας δεν διστάζει να προσφέρει τας υπηρεσίας της διά την εμπέδωσιν της παγκοσμίου ειρήνης».

Το αποτέλεσμα είναι κι εδώ γνωστό: Σχεδόν 200 Ελληνες στρατιώτες νεκροί και πάνω από 600 τραυματίες. Η συμμετοχή στον πόλεμο επιτάχυνε την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ δυο χρόνια μετά, εκπληρώνοντας μια άλλη Μεγάλη Ιδέα της αστικής τάξης εκείνη την εποχή...
                                                                     * * *

Παρένθεση: Ο Πλαστήρας είχε πάρει μέρος ως αντισυνταγματάρχης στη συμμαχική αποστολή στην Ουκρανία το 1919 για την κατάπνιξη της νεαρής σοβιετικής εξουσίας. Για την εκστρατεία αυτή ο πρωθυπουργός Βενιζέλος έλεγε: «Η Ελλάς θεωρεί ότι η μοίρα της είναι συνδεδεμένη με την τύχη των Συμμάχων της και δεν θα διστάσει προ ουδεμίας θυσίας προκειμένου να συνεισφέρει εις την παγκόσμιονσταθερότητα».

Και ο Πλαστήρας, ως στρατιωτικός, αλληλογραφούσε από το μέτωπο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης:«Η παρουσία μας εδώ, παρά τας δυσκολίας, εξυψώνει το γόητρον της Ελλάδος εις τα όμματα των Συμμάχων μας και αποδεικνύει ότι ο ελληνικός στρατός είναι αντάξιος των μεγάλων ευρωπαϊκών στρατών».
                                                          * * *

«Αυτά ανήκουν στο παρελθόν» θα σκεφτεί κανείς. Μέχρι να ακούσει το παραλήρημα της σημερινής κυβέρνησης (διά του υπουργού Εξωτερικών), για να καταλάβει ότι ο πόλεμος είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη.

Και ότι η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που μαίνεται ξανά σήμερα, έχει τις ίδιες αιτίες και τα ίδια προσχήματα από την αστική τάξη, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τους συμμάχους της.

Εχει βέβαια και μια νέα «Μεγάλη Ιδέα»: Την αναβάθμιση της χώρας στους ενεργειακούς και μεταφορικούς δρόμους, που αναχαράσσονται με φωτιά και τσεκούρι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή σήμερα, σε όλο τον κόσμο αύριο...
                                                                        * * *

Να ποιο είναι το σύγχρονο αφήγημα για τη συμμετοχή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα, από την Ουκρανία και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ερυθρά και τον Περσικό Κόλπο:«(...) η χώρα μας όχι μόνο δεν στηρίζεται σε αλλότριες πλάτες, αλλά βάζει πλάτη σε άλλα κράτη (...) έχουμε ηγετικό ρόλο στην επιχείρηση EUNAVFOR ASPIDES της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά και στην επιχείρηση EUNAVFOR Irini στην Κεντρική Μεσόγειο (...)

Η Ελλάδα πια δεν παρακολουθεί, η Ελλάδα δρα (...) για πρώτη φορά, έχει καταστεί από πελάτης ασφαλείας σε πάροχο ασφαλείας. Σκεφτόμασταν ποτέ ότι η Ελλάδα θα παρείχε ασφάλεια με τον τρόπο που το έπραξε στην Κύπρο, στη Μέση Ανατολή, στον Κόλπο, στη Βόρεια Ελλάδα; Αρα, σήμερα η Ελλάδα έχει την ισχύ και την εξάγει και είναι σημαντικό ότι όχι μόνο την έχει, αλλά έχει και την παράσταση ισχύος να το επιβάλλει...

(...) η Ελλάδα αναπτύχθηκε διπλωματικά και σήμερα βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος της. Στον σκληρό πυρήνα όλων των μεγάλων διεθνών οργανισμών, με στρατηγικές συμμαχίες με κρίσιμες χώρες (...) σε δύο μήνες αναλαμβάνουμε την Προεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και καθορίζουμε την αρχιτεκτονική ασφαλείας ολόκληρου του κόσμου».
                                                                      * * *

Κι επειδή υπάρχουν κόμματα (βλέπε σοσιαλδημοκρατία) που καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι για τη συμμετοχή της στα «συμμαχικά» πολεμικά σχέδια δεν διεκδικεί τα ανάλογα «ανταλλάγματα» (π.χ. στα Ελληνοτουρκικά), πράγμα που σκοπεύουν να κάνουν αυτά αν γίνουν κυβέρνηση, να τι έλεγε ο Βενιζέλος στο Παρίσι το 1919, υπερασπιζόμενος την ελληνική αποστολή στην ουκρανική εκστρατεία και το «δικαίωμα» της ελληνικής αστικής τάξης να ανταμειφθεί στη μοιρασιά της λείας του Α' Παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού Πολέμου:

«Εστείλαμε τα παιδιά μας να πολεμήσουν εις τας παγωμένας πεδιάδας της Ρωσίας, όχι διότι είχαμε απευθείας συμφέροντα εκεί, αλλά διότι θέλαμε να αποδείξουμε εμπράκτως ότι η Ελλάς είναι ένας πιστός σύμμαχος, έτοιμος να χύσει το αίμα της διά τα κοινά συμφέροντα της Αντάντ. Αναμένω τώρα από τη Γαλλία να αναγνωρίσει αυτή τη θυσία»...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με το παρόν δεν είναι καθόλου (μα καθόλου) συμπτωματική...

«Σουνιτικό ΝΑΤΟ», Τουρκία και Δρόμοι Ενέργειας *Αποκαλύψεις Νότη Μαριά

«Σουνιτικό ΝΑΤΟ», Τουρκία και δρόμοι ενέργειας
Του Νότη Μαριά, Καθηγητή Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτή και Βουλευτή Ηρακλείου

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε η είδηση για την ίδρυση του «Σουνιτικού ΝΑΤΟ» με την δήθεν Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας την οποία υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου 2026 η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία.

Πάντως από τη δική μας πλευρά είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει για την εξέλιξη αυτή στις 29 Ιουνίου 2026 σε τηλεοπτική μας εκπομπή στο militaire.gr.

Τότε με αφορμή σχετικές δηλώσεις του Προέδρου της Αιγύπτου Αλ Σίσσι στις 21/6/2026 είχαμε επισημάνει ότι είχε τεθεί πλέον στην ημερήσια διάταξη η ίδρυση ενός «Σουνιτικού ΝΑΤΟ». Μάλιστα είχαμε τονίσει ότι ήδη από το 2022 είχε αρχίσει το ξεπάγωμα των σχέσεων Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας, ενώ το 2025 είχε ήδη υπογραφεί δήθεν Αμυντικό Σύμφωνο ανάμεσα σε Πακιστάν και Σαουδική Αραβία. Καλέσαμε δε την κυβέρνηση για άλλη μια φορά να αποσύρει την πυροβολαρχία Patriot από τη Σαουδική Αραβία όπου βρίσκεται υπερασπιζόμενη τα διυλιστήρια της Aramco έχοντας εμπλακεί στην πολεμική σύρραξη που μαίνεται στο Ορμούζ.

Μετά το μεγαλοπρεπές άδειασμα από τη δήθεν σύμμαχο Σαουδική Αραβία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ψελλίζει ακατανόητες δικαιολογίες για να αντιμετωπίσει το σοκ από τη στρατιωτική συμφωνία Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν. Όμως καμιά δικαιολογία για δήθεν αιφνιδιασμό της Αθήνας αλλά και της Λευκωσίας δεν στέκει καθώς οι κινήσεις που γίνονταν είχαν ήδη αποκαλυφθεί.

Ταυτόχρονα το «αμυντικό» σύμφωνο Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας όπως τονίζεται σε σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΚΚΕ αποτελεί «πλήγμα στη λογική των "ισχυρών συμμαχιών", την οποία διαφημίζει η κυβέρνηση, μεταξύ των οποίων κι αυτή με τη Σαουδική Αραβία, στην οποία βρίσκεται η ελληνική πυροβολαρχία, με τα κυβερνητικά στελέχη να περηφανεύονται για την εμπλοκή της στον πόλεμο».
Τουρκική σφήνα στον IMEC με την αναβίωση του σιδηροδρόμου Hejaz επιχειρεί η Άγκυρα στην μετα-Ορμούζ εποχή



Επιπλέον στις αρχές Ιουλίου επισημάναμε ότι η αναβίωση του σιδηροδρόμου Hejaz με την υπογραφή στις 9 Ιουνίου 2026 στο Ριάντ του Μνημονίου Κατανόησης Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας αποτελούσε σφήνα στον IMEC (www.notismarias.gr 6/7/2026).

Εκεί παραθέτοντας σχετικές πηγές τονίσαμε ότι οι πρώτες ιδέες για την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου στην περιοχή Hejaz χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Το 1864, ο Γερμανοαμερικανός μηχανικός Zimpel έκανε μια προσφορά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για την κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα και τη Δαμασκό. Τελικά ο σιδηρόδρομος Hejaz δρομολογήθηκε από τον σουλτάνο Abdulhamid II την 1η Σεπτεμβρίου 1900 και εκτεινόταν από τη Δαμασκό έως τη Medina, τέθηκε δε σε λειτουργία την 1η Σεπτεμβρίου 1908. Ένα σιδηροδρομικό δίκτυο το οποίο δέχθηκε πολλές επιθέσεις από τους Άραβες αντάρτες την εποχή του Λώρενς της Αραβίας και του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην περιοχή κατά το χρονικό διάστημα 1916-1918.

Με τα στενά του Ορμούζ να έχουν κλείσει, στα μέσα Απριλίου 2026 η Τουρκία, η Συρία και η Ιορδανία συμφώνησαν να εκσυγχρονίσουν και να επανασυνδέσουν τα σιδηροδρομικά τους δίκτυα, με στόχο την αναβίωση του ιστορικού σιδηροδρόμου Χετζάζ, θέτοντας τις βάσεις για έναν μεταφορικό διάδρομο που θα μπορούσε να εκτείνεται από τη νότια Ευρώπη έως τον Περσικό Κόλπο, σύμφωνα με τον υπουργό Μεταφορών της Τουρκίας.

Κατόπιν στις 9 Ιουνίου 2026 υπογράφτηκε στο Ριάντ Μνημόνιο Κατανόησης Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας για την αναβίωση του σιδηροδρόμου Hejaz με προοπτική σύνδεσης μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό όπως αποκάλυψε η Daily Sabah στις 15/6/2026.

Στο μνημόνιο προβλέπεται η δημιουργία ενός σύγχρονου σιδηροδρομικού διαδρόμου που θα συνδέει τη Σαουδική Αραβία με την Τουρκία, μέσω της Ιορδανίας και της Συρίας, ενισχύοντας τις εμπορικές και μεταφορικές διασυνδέσεις στη Μέση Ανατολή.

Μάλιστα εκτιμάται ότι η νέα σιδηροδρομική γραμμή θα μπορούσε στο μέλλον να επεκταθεί έως το Ομάν, προσφέροντας πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό και δημιουργώντας έναν εναλλακτικό εμπορικό διάδρομο για τη διακίνηση αγαθών και καυσίμων.

Με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία επιχειρεί να διεμβολίσει κυριολεκτικά τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μ.Ανατολής-Ευρώπης (IMEC) που δρομολογήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2023 στο Νέο Δελχί με την υπογραφή Μνημονίου Κατανόησης ανάμεσα σε ΗΠΑ, Ινδία, ΕΕ, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ο IMEC που δρομολογήθηκε προκειμένου να ανταγωνιστεί τον κινεζικό δρόμο του Μεταξιού γνωστό ως Belt and Road Initiative (BRI), προβλέπεται να είναι ένα σύστημα συνδυασμένων μεταφορών δια θαλάσσης μέσω πλοίων και δια ξηράς, μέσω σιδηροδρόμου που θα ξεκινά από τη Βομβάη και θα καταλήγει στον Πειραιά ο οποίος εκτός από πύλη εισόδου των κινεζικών εμπορευμάτων σχεδιάζεται να μετατραπεί και σε πύλη εισόδου των εμπορευμάτων της Ινδίας.




Σύμφωνα με τον σχεδιασμό ο IMEC θα αποτελείται από δύο ξεχωριστούς Διαδρόμους, τον Ανατολικό Διάδρομο που θα συνδέει την Ινδία με την Αραβική Χερσόνησο μέσω Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Σαουδικής Αραβίας και τον Βόρειο Διάδρομο που θα συνδέει την Σαουδική Αραβία σιδηροδρομικά μέσω Ιορδανίας και Ισραήλ με το λιμάνι της Χάιφα και εν συνεχεία δια θαλάσσης με τον Πειραιά απ΄ όπου επίσης σιδηροδρομικά τα εμπορεύματα θα διοχετεύονται στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Ο οικονομικός διάδρομος θα συμπληρώνεται με ένα αγωγό υδρογόνου αλλά και ένα δίκτυο οπτικών ινών δημιουργώντας έτσι μια ψηφιακή λεωφόρο για την μεταφορά δεδομένων με πολλαπλές χρήσεις στο ηλεκτρονικό εμπόριο, στην εκπαίδευση, την τηλεϊατρική κλπ.

Πάντως από την πρώτη στιγμή ανακοίνωσης της δημιουργίας του ΙΜΕC που θα συνέδεε την Ινδία με την Ευρώπη μέσω Βομβάης και Πειραιά παρακάμπτοντας την Τουρκία, η Άγκυρα εξέφρασε με κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη αντίθεσή της.

Έτσι αμέσως μετά την υπογραφή του Μνημονίου Συνεργασίας για τον IMEC ο Ερντογάν ο οποίος βρισκόταν στο Νέο Δελχί για τη Σύνοδό Κορυφής των G-20 μαινόμενος αντέδρασε στις 12/9/2023 ως εξής: «Λέμε ότι δεν υπάρχει διάδρομος χωρίς την Τουρκία. Η Τουρκία είναι μια σημαντική βάση παραγωγής και εμπορίου. Η πιο βολική γραμμή για την κυκλοφορία από τα ανατολικά προς τα δυτικά πρέπει να διέρχεται από την Τουρκία».(1)

Με τη σειρά του στις 15 Σεπτεμβρίου 2023 ο Χακάν Φιντάν αναφερόμενος στον IMEC αφού είπε «εμείς, σε ένα σημείο όπου συγκλίνουν τρεις ήπειροι, είμαστε ανοιχτοί σε οποιοδήποτε σχέδιο που προωθεί τη συνεργασία» στη συνέχεια εξαπολύοντας απειλητικά βέλη δήλωσε με νόημα: «Ωστόσο, πρέπει να γίνει γνωστό ότι στην περιοχή μας, η αποτελεσματική και βιώσιμη λειτουργία των διαδρόμων ενέργειας και μεταφορών χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας δεν είναι δυνατή».(2)

Η συνέχεια λοιπόν επί της οθόνης με την κόντρα ανάμεσα στους θιασώτες του IMEC και του νέου σιδηροδρόμου Hejaz.

Στα χνάρια του ΝΑΤΟ σε σχέση και με τα πυρηνικά το «Σουνιτικό ΝΑΤΟ»

Και μπορεί μεν η Αίγυπτος σε πρώτη φάση να μην αποτελεί ακόμη μέλος του «Σουνιτικού ΝΑΤΟ» εντούτοις η προοπτική αυτή δεν θα πρέπει να αποκλείεται μετά και την επίσκεψη του Χακάν Φιντάν στην Αίγυπτο στις 14 Αυγούστου και τις εκεί δηλώσεις του. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ερντογάν με τη συνέντευξή του στο Al Jazeera στις 15/8/2026.

Επιπλέον ο Τραμπ με χρονοκαθυστέρηση 10 ημερών, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει, τελικά στις 17 Αυγούστου 2026 έδωσε τις ευλογίες του στο Σύμφωνο της Μέκκας χαρακτηρίζοντάς το «ένα μεγάλο τολμηρό και σημαντικό βήμα» καθώς «δείχνει ότι η Μέση Ανατολή ενώνεται και πώς οι χώρες θα είναι επιτέλους σε θέση να αμυνθούν με πιο ουσιαστικό τρόπο».

Η δήλωση Τραμπ προκάλεσε τα πικρόχολα σχόλια του τύπου της Ινδίας εντείνοντας το ρήγμα Δύσης-BRICS καθώς τονίζεται με νόημα ότι το Πακιστάν «παραμένει μια επίμονη πηγή έντασης για την Ινδία».

Η δήθεν Αμυντική Συμφωνία την οποία υπέγραψαν η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία σύμφωνα με τον Χακάν Φιντάν από τεχνική άποψη είναι ίδια με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ.

Ειδικότερα όπως προκύπτει από το επίσημο κοινό ανακοινωθέν το οποίο έδωσε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας «καθοδηγούμενοι από τους μακροχρόνιους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ των τριών κρατών, εδραιωμένους στους διαχρονικούς δεσμούς αδελφοσύνης και ισλαμικής αλληλεγγύης που τα ενώνουν, και βασιζόμενοι στα κοινά στρατηγικά τους συμφέροντα και τη μακροχρόνια αμυντική τους συνεργασία, η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Διάδοχος του Θρόνου, ο Πρόεδρος της Τουρκίας και ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν υπέγραψαν τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, η οποία αντικατοπτρίζει την κοινή δέσμευση των τριών κρατών για περαιτέρω ενίσχυση της συλλογικής τους ασφάλειας». (3)

Και μπαίνοντας στο ψητό καταλήγουν με νόημα: «Η συμφωνία αποσκοπεί στην ενίσχυση της συλλογικής αποτροπής έναντι οποιασδήποτε πράξης επιθετικότητας και ορίζει ότι οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων τους. Επιπλέον, προβλέπει την ενίσχυση όλων των πτυχών της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των τριών κρατών».

Παρότι Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι το «Σουνιτικό ΝΑΤΟ» δεν στρέφεται εναντίον τρίτης χώρας, είναι σαφές ότι πρόκειται για επιθετικό στρατιωτικό συνασπισμό η δημιουργία του οποίου εντείνει τις αντιθέσεις στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή και αποτελεί απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια καθώς το μεν Πακιστάν βρίσκεται σε οιονεί πολεμική σύρραξη με την Ινδία, η δε Τουρκία απειλεί με casus belli την Ελλάδα, συνεχίζει ακάθεκτη την παράνομη κατοχή του 37% της Κύπρου ενώ έχει εισβάλει σε Συρία και Ιράκ ανά καιρούς. Τέλος η Σαουδική Αραβία συνεχίζει την πολεμική της εμπλοκή με την Υεμένη.

Το «Σουνιτικό ΝΑΤΟ» θα είναι δομημένο με βάση το μοντέλο του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας «βάσει της συμφωνίας, σχεδιάζεται να δημιουργηθούν στρατηγικοί, πολιτικοί και στρατιωτικοί μηχανισμοί με την συμμετοχή των υπουργών Αμυνας, Εξωτερικών και των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων και αυτός ο συντονισμός μεταξύ των τριών χωρών θα γίνει στο υψηλότερο επίπεδο», ενώ «σχεδιάζονται επίσης κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με την συμμετοχή χερσαίων, ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων, καθώς και μη επανδρωμένων συστημάτων, επιπλέον της στενότερης συνεργασίας στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας».

Μάλιστα η ρήτρα της δήθεν συλλογικής άμυνας του «Σουνιτικού ΝΑΤΟ» δεν αποκλείει και τη χρήση πυρηνικών όπλων τα οποία διαθέτει το Πακιστάν.

Αυτό προκύπτει αβίαστα από δημοσίευμα της έγκυρης κινεζικής εφημερίδας Global Times στις 18 Σεπτεμβρίου 2025.

Στο δημοσίευμα λοιπόν αυτό με αφορμή την υπογραφή της δήθεν αμυντικής συμφωνίας Πακιστάν-Σαουδικής Αραβίας τον Σεπτέμβριο του 2025 επισημαίνεται με νόημα ότι «όταν ρωτήθηκε αν η συμφωνία αμοιβαίας άμυνας περιελάμβανε τη χρήση των πυρηνικών όπλων του Πακιστάν εάν ήταν απαραίτητο, ένας ανώτερος Σαουδάραβας αξιωματούχος είπε: “Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη αμυντική συμφωνία που περιλαμβάνει όλα τα στρατιωτικά μέσα”, ανέφερε το ρεπορτάζ του Al Jazeera». (4)

Στην ίδια θέση φαίνεται εμμέσως να συγκλίνουν και δημοσιεύματα του ινδικού τύπου που επισημαίνουν με νόημα ότι υπάρχουν ακόμη σημαντικές λεπτομέρειες της συμφωνίας της Μέκκας που παραμένουν άγνωστες καθώς το πλήρες κείμενό της δεν έχει καν δημοσιοποιηθεί!!! αφήνοντας ανοικτά διάφορα ερωτήματα σε σχέση με τα πυρηνικά όπλα ή τη συμφωνία ανταλλαγής πυρηνικών.

Στα χνάρια λοιπόν του ΝΑΤΟ σε σχέση και με τα πυρηνικά το επιθετικό «Σουνιτικό ΝΑΤΟ» Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας.

Και ο νοών νοείτω.

Παραπομπές

1.“Erdogan says India-Gulf transport corridor won't work with Turkey exclusion” https://www.newarab.com/news/turkeys-erdogan-slams-india-gulf-israel-transport-corridor%2012/9/2-23

2.“Development Road project expected to enter implementation phase within months: Turkish foreign minister” https://www.aa.com.tr/en/middle-east/development-road-project-expected-to-enter-implementation-phase-within-months-turkish-foreign-minister/2992734

3.“Saudi Arabia, Türkiye, and Pakistan Issue Joint Statement of the Makkah Al-Mukarramah Summit for Joint Defence”, Friday 24/02/1448, https://www.spa.gov.sa/en/N2649227

4.“Saudi Arabia, Pakistan sign mutual defense pact; move both a response to heightened regional tensions and culmination of partnership” https://www.globaltimes.cn/page/202509/1343815.shtml

Η Συμφωνία που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

 

Ανέστης Τσουκαράκης:
1 ημ. ·

«Εφόσον εγερθεί απειλή ενάντια στην ασφάλεια, κυριαρχία, ενότητα, προστασία ή ανεξαρτησία του εδάφους της Ελληνικής Δημοκρατίας ή του εδάφους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τα Μέρη θα επικοινωνήσουν άμεσα επί όλων των πλευρών της απειλής αυτής προκειμένου να αναλάβουν δράση και μέτρα τα οποία τα Μέρη από κοινού θεωρούν αναγκαία για την αποτροπή αυτής της απειλής».

Αυτά αναφέρει η Συμφωνία που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και κυρώθηκε στις 16 Μάρτη 2022 από τη Βουλή, με τις ψήφους των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ (με επικεφαλής τον Τσίπρα) και Ελληνικής Λύσης.

Κατ' εφαρμογή αυτής ακριβώς της συμφωνίας, η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα να στείλει δύο στρατιωτικά ελικόπτερα στα ΗΑΕ για «προστασία» από τις ιρανικές επιθέσεις, με αποστολή να κυνηγάνε drones! Πρόκειται για ένα ακόμα γενναίο βήμα εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο της Μέσης Ανατολής, που εκθέτει τον λαό σε μεγαλύτερους κινδύνους.

Κόμματα, «ειδικοί» και αστικά επιτελεία πανηγύριζαν το 2022 για την «πρωτοποριακή» «ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής», επειδή «σε νομικούς όρους αποτελεί το μέγιστο που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δύο χώρες που δεν έχουν κοινά σύνορα και δεν ανήκουν σε κοινές συμμαχικές οργανώσεις». Σημείωναν μάλιστα ότι είναι η πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που ενσωματώνεται μια τέτοια ρήτρα σε διμερή συμφωνία που υπογράφει η Ελλάδα.

Η ρήτρα χαρακτηρίζεται προπομπός «για μεγαλύτερη εμβάθυνση των αμυντικών σχέσεων και με άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος και η Ιορδανία» και αποτελεί «γέφυρα» ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, όπου συμμετέχουν τα ΗΑΕ. Πρόκειται δηλαδή για καραμπινάτη ΝΑΤΟική συμφωνία με μεγάλο «στρατηγικό βάθος».
Γι' αυτό ψηφίστηκε στη Βουλή από όλα τα κόμματα, «δεξιά», «κεντρώα», σοσιαλδημοκρατικά, ακροδεξιά, «προοδευτικά» και «συντηρητικά», επιβεβαιώνοντας ότι το κυβερνητικό τους πρόγραμμα είναι κοινό κι ότι τα στρατηγικά συμφέροντα και οι επιλογές του κεφαλαίου δεν σηκώνουν δεύτερες σκέψεις.

Η συμφωνία βέβαια δεν έπεσε από τον ουρανό, όπως κι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν προέκυψε τυχαία. Η πορεία αναβάθμισης των σχέσεων Ελλάδας - ΗΑΕ (όπως και Ελλάδας - Ισραήλ) ακολουθεί δρόμο παράλληλο με την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή και της επιθετικότητας των ΗΠΑ. Ολες οι ελληνικές κυβερνήσεις (ΝΔ σήμερα, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ πριν) αναλαμβάνουν αναβαθμισμένους ρόλους σε ΝΑΤΟικά σχήματα και συνεργασίες που προωθούν τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό απέναντι σε ανταγωνιστές όπως η Κίνα, η Ρωσία και οι σύμμαχοί τους στην περιοχή.

Είχε προηγηθεί η στρατιωτική συμφωνία Ελλάδας - ΗΑΕ το 2008, με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ. Από εκεί και μετά, πύκνωσαν οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και αποστολές, με τη συμμετοχή και άλλων χωρών, όπως η Γαλλία, η Αίγυπτος, η Κύπρος κ.ά.
Στα «ψιλά γράμματα», αναφέρεται ότι πολλές εφοπλιστικές εταιρείες ελληνικών συμφερόντων βρίσκονται στο Εμιράτο της Φουτζάιρα (ένα από τα ΗΑΕ), λόγω της σημαντικής στρατηγικής σημασίας του, επιβεβαιώνοντας ότι η πολεμική εμπλοκή είναι αξεχώριστη από την υπεράσπιση των συμφερόντων της αστικής τάξης όπου Γης, ειδικά των πιο ισχυρών τμημάτων της, όπως οι εφοπλιστές.

Ο ισχυρισμός εξάλλου της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων ότι η ρήτρα με τα ΗΑΕ «θωρακίζει» τη χώρα έναντι της Τουρκίας (οι σχέσεις της είναι τεταμένες με τα ΗΑΕ), γίνεται σκόνη και θρύψαλα μετά την ανακοίνωση της στρατιωτικής συμφωνίας ανάμεσα σε Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν.

Η Ελλάδα, με τη συναίνεση όλων των κομμάτων, φυλάει τις εγκαταστάσεις της σαουδαραβικής Aramco με τους πανάκριβους Patriot και η πετρελαιομοναρχία υπογράφει συμφωνίες με τη ΝΑΤΟική «σύμμαχο» Τουρκία για στρατιωτική συνδρομή! 

Τόση αξία έχουν για τον λαό οι συμφωνίες, οι κολεγιές και οι συνεργασίες των ιμπεριαλιστών... Τα συμφέροντα και οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων τους είναι το απόλυτο κριτήριο εκεί που τα «βρίσκουν» κι εκεί που συγκρούονται μεταξύ τους.

Πέρα από τη λαϊκή κινητοποίηση για να μην πάει κανένα ελληνικό ελικόπτερο στα ΗΑΕ, τώρα είναι η ώρα να δυναμώσει η πάλη για να επιστρέψουν όλες οι ελληνικές δυνάμεις από τις αποστολές στο εξωτερικό, ανάμεσά τους και η συστοιχία από τη Σαουδική Αραβία.

Οι επικίνδυνες εξελίξεις ένα πράγμα επιβεβαιώνουν: Οτι η μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στα σχέδια και τους πολέμους των ευρωατλαντικών είναι ανεπίστρεπτη και μόνο ο οργανωμένος λαός, με ισχυρό ΚΚΕ, μπορεί να αποτελέσει αντίπαλο δέος, παλεύοντας ενάντια στις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης και των συμμάχων της, για απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με τον ίδιο πρωταγωνιστή!
ΠΗΓΗ Ριζοσπάστης

Χιροσίμα-Ναγκασάκι (Όταν οι άνθρωποι έγιναν σκιές)

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ
6.8.26

Χιροσίμα-Ναγκασάκι (Όταν οι άνθρωποι έγιναν σκιές)

Ιούλιος 1945. Η ΕΣΣΔ συγκέντρωνε τεράστιες δυνάμεις στην Ανατολή, προετοιμαζόμενη για την κήρυξη πολέμου εναντίον της Ιαπωνίας, βάσει της συμφωνίας στη Διάσκεψη της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945.
Οι ΗΠΑ δεν είχαν παρά να επιμείνουν στον ναυτικό αποκλεισμό και να περιμένουν. Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά B-29 είχαν ήδη ισοπεδώσει 64 μεγάλες πόλεις εξολοθρεύοντας αμάχους. Μόνο στο Τόκιο, στις 9-10 Μαρτίου κατέκαυσαν με βόμβες ναπάλμ 100.000 πολίτες σε μία νύχτα, αφήνοντας και ένα εκατ. άστεγους. Η Ιαπωνία σύντομα θα αναγκαζόταν σε συνθηκολόγηση.
Απέναντι στην Ιαπωνία συγκεντρωνόταν μια τεράστια πάνοπλη δύναμη του Κόκκινου Στρατού 1,5 εκατομμυρίου ανδρών. Αυτό το γνώριζαν οι Αμερικανοί, οι οποίοι ήθελαν με κάθε τρόπο να αποφύγουν το ανάλογο της σοβιετικής κυριαρχίας σε μεγάλο μέρος της Γερμανίας.
Αλλά οιι Αμερικανοί είχαν ένα νέο όπλο που σχεδίαζαν άμεσα να επιδείξουν προς γνώση και συμμόρφωση των Σοβιετικών. Στις 6 Αυγούστου 1945 ρίχθηκε στη Χιροσίμα η πρώτη ατομική βόμβα (με εκρηκτική ισχύ περίπου 15 κιλοτόνων ισοδύναμου TNT). Δεν γνωρίζουμε πόσο “εντυπωσιάστηκαν” οι Σοβιετικοί, αλλά 80.000 άμαχοι έγιναν σκιές στιγμιαία. Μακροπρόθεσμα θα ξεπέρναγαν τις 200.000. Στην ίδια την Ιαπωνία δεν προκλήθηκε καμία επίσημη αντίδραση. Η ιαπωνική κυβέρνηση συνεδρίασε κανονικά.
Φαίνεται πως οι ΗΠΑ απογοητεύτηκαν από την απουσία αντιδράσεων. Εν τω μεταξύ, από τα μεσάνυχτα της 8ης Αυγούστου η ΕΣΣΔ είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Ιαπωνία. Σε απάντηση, οι Αμερικανοί ρίχνουν, λίγες ώρες αργότερα από τη σοβιετική κήρυξη πολέμου, την επόμενη βόμβα στο Ναγκασάκι, αυτή τη φορά ισχυρότερη (με εκρηκτική ισχύ περίπου 21 κιλοτόνων ισοδύναμου TNT). Η βόμβα – παρόλο ισχυρότερη, φαίνεται αστόχησε κατά τι, κι αυτή τη φορά έγιναν σκιές άλλες 40.000-75.000 άμαχοι στιγμιαία και 75.000, τουλάχιστον, καταδικάστηκαν σε αργό και βασανιστικό θάνατο.
Η Σοβιετική εισβολή στη Μαντζουρία, στις 9 Αυγούστου 1945, όσο κι αν αποκρύπτεται, ήταν ένα σοκ για την Ιαπωνία, γιατί αφενός κατέρριψε την τελευταία ελπίδα για διαπραγμάτευση με τους “συμμάχους” και αφετέρου προοιώνιζε επικείμενη κατοχή του Hokkaidō (Χοκκάιντο) από τους Σοβιετικούς.
Ο Ιάπωνας ιστορικός Χασέγκαβα (Tsuyoshi Hasegawa) επιβεβαιώνει:
«Πράγματι, η είσοδος της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από τις ατομικές βόμβες στο να οδηγηθεί η Ιαπωνία στην παράδοση... Παρά την καταστροφική τους ισχύ, οι ατομικές βόμβες δεν ήταν αρκετές για να αλλάξουν την κατεύθυνση της ιαπωνικής διπλωματίας. Η σοβιετική εισβολή ήταν»(1) .
Η Ιαπωνία παραδόθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945. Την ίδια μέρα οι δυνάμεις της ΕΣΣΔ βρίσκονταν σε απόσταση 16 χλμ.. από το Χοκκάιντο, σε ετοιμότητα για απόβαση στην Ιαπωνία.
Εξήντα τέσσερεις πόλεις της Ιαπωνίας εξαφανίστηκαν από τον χάρτη, εκατοντάδες χιλιάδες γυναικών, ανδρών, παιδιών δολοφονήθηκαν, κάηκαν ή απόμειναν εφιαλτικές σκιές σε δρόμους, πεζοδρόμια, σκαλοπάτια ή τοίχους.
Ενέργειες και εγκλήματα κατά των άμαχων Ιαπώνων, χωρίς στρατιωτική αξία. Εκείνες τις μέρες του 1945, συντελέστηκαν πράξεις προμελετημένων μαζικών δολοφονιών, ορισμένες από τις μεγαλύτερες εγκληματικές ενέργειες κατά της ανθρωπότητας.
Η παράδοση της Ιαπωνίας – ακόμη και χωρίς τα πυρηνικά θα είχε συμβεί, έστω κι αν οι Αμερικανοί, απλώς, περίμεναν άπραγοι. Ο αποκλεισμός της Ιαπωνίας θα είχε επιφέρει λιμό και κατάρρευση του μιλιταριστικού καθεστώτος. Το μύθευμα-παραχάραξη πως "τα πυρηνικά τερμάτισαν τον πόλεμο", γέννημα της αμερικανικής προπαγάνδας, δεν ήταν παρά προσπάθεια να δικαιολογηθεί η ηθική των πυρηνικών όπλων, να δοκιμαστούν τα νέα τρομερά όπλα, να μελετηθούν τα αποτελέσματά τους. Να δοθεί έμφαση στην πυρηνική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι της ΕΣΣΔ και να προλάβουν οι Αμερικανοί να μην επαναληφθεί το “κακό” που τους βρήκε με τους Σοβιετικούς στο Βερολίνο, να μεγιστοποιήσει τον ρόλο των ΗΠΑ και να μειώσει τη συμβολή της ΕΣΣΔ στην παράδοση της Ιαπωνίας. Τη δεκαετία του ’70, από τα ιαπωνικά αρχεία επιβεβαιώθηκε, πέραν πάσης αμφιβολίας, πόσο κοντά ήταν η παράδοση χωρίς τα πυρηνικά. Άλλωστε αυτή τη θέση υποστηρίζουν και οι σοβαρότεροι ιστορικοί σήμερα.
Την επομένη της εξάλειψης της Χιροσίμα, ο πρόεδρος Τρούμαν, του οποίου το άγαλμα μολύνει και ρυπαίνει ακόμη τη χώρα μας, αποκαλυπτόταν ωμά εκφράζοντας τον ενθουσιασμό του λέγοντας:
«Αυτό είναι το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία» (2).
1. Tsuyoshi Hasegawa, Racing the Enemy: Stalin, Truman, and the Surrender of Japan (Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press, 2005), σσ. 5, 298.
2. Harry S. Truman, Memoirs: Year of Decisions, vol. 1 (New York: The New American Library, 1955), σ. 465

ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΚΕ

Nikos Karagiorgis
17/7/26

_ Δεν είναι μόνο το κτίριο στην οδό Βερανζέρου που "πουλήθηκε" πως τάχα για να αποπληρώσει ένα δάνειο. Λεφτά υπάρχουν. 

Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα στο ίντερνετ, το ΚΚΕ έχει στην κατοχή του τα Νησιά Φερόε, τη μισή Σελήνη, έντεκα ουρανοξύστες στο Μανχάταν, 350 τόνους χρυσό στο Νεπάλ και δύο τίτλους αδαμαντορυχείων στη Νιγηρία.
Το ένα μάλιστα συνορεύει με το σπίτι της πεθεράς του Αβραμόπουλου και υπάρχει χρόνια δικαστική διαμάχη, γιατί ο φράχτης της ακουμπάει πάνω στην περίφραξη του κόμματος.
Αυτά όμως είναι τα γνωστά.
_Τα σοβαρά δεν έχουν βγει ακόμη στη φόρα.
Λίγοι γνωρίζουν ότι το κόμμα κατέχει το 17% της σκιάς του Έβερεστ, την οποία νοικιάζει εποχικά σε ορειβάτες για δροσιά.
Διαθέτει επίσης αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης της ηχούς στο φαράγγι της Σαμαριάς. Αν φωνάξεις «ωωω», το 0,03% της αντήχησης καταλήγει απευθείας στα ταμεία του.
_Στην Ανταρκτική διατηρεί μια μυστική θερμοκοιτίδα για πιγκουίνους συνδικαλιστές, οι οποίοι κάθε Μάη κατεβαίνουν σε συμβολική απεργία και αρνούνται να γλιστρήσουν στον πάγο.
Η υπόγεια στοά στη Ρεβυθούσα, ακριβώς κάτω από τις εγκαταστάσεις του Μητσοτάκη, δεν είναι απλώς αποθήκη.
_Συνορεύει με την Κοίλη Γη και αποτελεί την επίσημη είσοδο προς τη Γη των Κολασμένων.
Εκεί αποθηκεύεται ηλιακή ακτινοβολία σε βαρέλια των 200 λίτρων, ώστε όταν τελειώσει το LNG των καπιταλιστών να λειτουργήσουν τα πρώτα φωτοβολταϊκά που δουλεύουν... τη νύχτα.
Παράλληλα, λίγο πριν αποσυρθεί από τα εγκόσμια, ο Αίολος δώρισε στο κόμμα δύο ασκούς με αέρα κοπανιστό. Οι ασκοί παραμένουν σφραγισμένοι σε ειδικό θησαυροφυλάκιο, γιατί οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι αν ανοίξουν και οι δύο μαζί, θα προκληθεί ρεύμα αέρα αρκετό ώστε να αλλάξει φορά ο αντικυκλώνας των Αζορών και να φύγουν τα καπάκια από όλα τα τάπερ της Ελλάδας.
Άσε που άμα το ανοίξει....θα σας πάρει και θα σας σηκώσει!
_Επιπλέον, στο υπόγειο του Περισσού φυλάσσεται το αυθεντικό σχέδιο του Πύργου της Βαβέλ, μαζί με τρία ανταλλακτικά για την Κιβωτό του Νώε και ένα τηλεχειριστήριο που, σύμφωνα με τον μύθο, αλλάζει κανάλι στην κρατική τηλεόραση όλου του πλανήτη ταυτόχρονα.
Στην κατοχή του κόμματος βρίσκεται ακόμη η πρωτότυπη συνταγή για το νερόβραστο, επτά κυβικά μέτρα εφεδρικής ομίχλης για τις παρελάσεις, καθώς και η απόδειξη αγοράς της Ατλαντίδας, η οποία όμως χάθηκε σε μια πλημμύρα και έκτοτε εκκρεμεί το κτηματολόγιο.
Δεν σταματάμε όμως εκεί.
Το ΚΚΕ φέρεται να εισπράττει πνευματικά δικαιώματα κάθε φορά που κάποιος λέει τη φράση «έλα μωρέ». Το ποσό είναι μικρό, αλλά λόγω όγκου χρήσης αντιστοιχεί περίπου στο ΑΕΠ μιας μεσαίας χώρας.
_Και τέλος, υπάρχει ένας τελευταίος φάκελος με την ένδειξη «ΑΠΟΡΡΗΤΟ». Μέσα λέγεται ότι φυλάσσεται το πραγματικό πρόγραμμα της αληθινής εβδομάδας.
Είναι 8ημερο!
Αν ποτέ δημοσιοποιηθεί, θα αποδειχθεί ότι προβλέπει 30ωρο με ίδιους μισθούς, τριήμερο Σαββατοκύριακο και ότι τα e-mail του αφεντικού μετά τις 15:00 επιστρέφουν αυτόματα με την ένδειξη «ο παραλήπτης βρίσκεται σε ταξική πάλη».
Μόνο από αυτό θα αποδειχθεί, ότι η οκτάωρη εργασία ήταν απλώς μια μεταβατική λύση και το αυθεντικό σχέδιο προέβλεπε πενθήμερο... από Δευτέρα μέχρι Πέμπτη, και ότι κάθε φορά που εργοδότης λέει "είμαστε μια οικογένεια", ενεργοποιείται αυτόματα επιθεώρηση εργασίας από το 1983.
_Στα υπόγεια του Περισσού φυλάσσεται επίσης η εφεδρική βάρδια του χρόνου. Αν ποτέ χαθεί μία ώρα από θερινή ή χειμερινή αλλαγή, από εκεί την ξαναμοιράζουν.
Επίσης, κατέχει το 51% των δικαιωμάτων της πανσέληνου. Γι' αυτό κάποιες είναι πιο φωτεινές από άλλες, εξαρτάται από το αν έχει συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή.
Σε ειδικό θησαυροφυλάκιο υπάρχουν ακόμη οι αυθεντικές οδηγίες χρήσης του καπιταλισμού.
Αυτά και άλλα πολλά μπόρεσε να καταγράψει
ο φίλος Βαγγελης Παπαδημητριου

Επισης το ΚΚΕ εχει τον Σκαλβενιτη ,τον Γερμανο ,την Κοσμοτε ,τον Μασουτη ,τα Λιντλ ,τη ΒΟΝΤΑΦΟΝ ,το Μy Market .....κλπ καθε ευρω που δινετε σ αυτα το 10% παει στο κομμα .....αιντε γιδια