Από Takis Moschov
Οταν έχεις κάνει μόνο ένα μάθημα NLP, σου έχουν βάλει το autocue στο ταβάνι, αλλά βιάζεσαι να φτιάξεις κόμμα… 🤡
Το πραγματικά εκνευριστικό εδώ δεν είναι το πολιτικό μάρκετινγκ. Αυτό, όταν γίνεται με σεβασμό στον πολίτη, αποτελεί απλώς το όχημα για να αναδειχθούν δομημένα επιχειρήματα, είτε συμφωνεί κανείς μαζί τους είτε διαφωνεί. Το εξοργιστικό είναι ότι θεωρούν τον πολίτη ηλίθιο. Αντιμετωπίζουν τον λαό με έναν αισχρά ερασιτεχνικό τρόπο, νομίζοντας oτι με μερικά φτηνά κόλπα και κακοστημένες τεχνικές μπορούν να τον χειραγωγήσουν, υποτιμώντας κατάμουτρα τη νοημοσύνη του.
Στέκομαι αρκετή ώρα πάνω σε αυτό το βίντεο, θυμάμαι την στήριξη στη Μάνα και σκέφτομαι αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω. Ωστόσο κυριαρχεί ένα συναίσθημα μέσα μου-χρέος προς τον λαό μου, να απογυμνώσω το πλαστό του πράγματος. Γιατί εδώ φίλες και φίλοι, δεν έχουμε κατάθεση ψυχής. Εχουμε μια υπερπαραγωγή των επικοινωνιολόγων που πήγε κουβά.
Πίσω από την κάμερα, ένα ολόκληρο επιτελείο από συμβούλους επικοινωνίας και image makers προσπαθεί να μοντάρει το συναίσθημα ως προϊόν. Ναι ε; «Προϊόν» κι ο πόνος τόσων οικογενειών; Για να δούμε:
Αν προσέξετε τα μάτια, κάνουν μια υπέροχη, ρυθμική κίνηση δεξιά/αριστερά, σαν να παρακολουθούν τον τελικό του Roland Garros σε fast forward. Αυτό το υπερθέαμα ονομάζεται Incongruence (απώλεια συγχρονισμού). Είναι η μαγική στιγμή που το στόμα λέει «πονάω», αλλά η κόρη του ματιού κυνηγάει την επόμενη λέξη στο teleprompter για να μη χάσει το μέτρημα.
Αυτό το σφιχτό πλέξιμο των δαχτύλων, στο NLP (Νευρογλωσσικός προγραμματισμός - ή αλλιώς «αμερικανιές» που διδάσκονται όλοι οι ανερχόμενοι πολιτικοί, αλλά σε λαούς με μηδαμινή ιστορία όπως οι ΗΠΑ. Εκεί ακριβώς είναι που την πατάνε όταν επιχειρούν να το κάνουν σε λαούς με χιλιάδες χρόνια ιστορίας, οι οποίοι, ακόμα κι αν δεν έχουν τεχνικές γνώσεις, διαθέτουν ισχυρό υποσυνείδητο - τέτοιο που κάθε παγαπόντη τον «μυρίζονται» από μακριά)) το λένε self blocking.
Στη γλώσσα της πιάτσας λέγεται: «Παναγία μου, τι μου είπε ο image maker να κάνω μετά; Να κλάψω ή να δείξω αποφασιστική;». Είναι το απόλυτο κλείδωμα του ερασιτέχνη ηθοποιού που φοβάται μήπως ξεχάσει τα λόγια του και τον διώξει ο σκηνοθέτης από το πλατό.
Φυσικά το highlight της παράστασης είναι η εκβιαστική επίκληση στο συναίσθημα. Πετάμε ένα «ιερή μέρα», κολλάμε κι ένα «κακόβουλες ψυχές» για να συγκινηθεί και το πλακάκι στο πάτωμα, αλλά έλα που όταν το λέμε με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη σαν να διαβάζουμε τα ψιλά γράμματα σε ασφαλιστήριο συμβόλαιο, απλώς ...ξεβρακωνόμαστε.
Απέναντι στην ωμή αλήθεια μιας τραγωδίας, αυτού του είδους ερασιτεχνική σκηνοθεσία, καταντάει κωμωδία. Ο πόνος δεν θέλει ούτε πρόβες, ούτε οθόνες. Θέλει ψυχή. Αλλά μάλλον αυτή δεν συμπεριλαμβανόταν στο πακέτο των συμβούλων επικοινωνίας.
Ολα αυτά τα φτηνά projects είναι καταδικασμένα να καταρρέουν. Γιατί οι image makers υπολογίζουν τα πάντα στα χαρτιά τους, εκτός από ένα πράγμα: τη δύναμη της ίδιας της αλήθειας! Αυτής που έχει πάντα την τάση να αποκαλύπτεται, ανεξάρτητα από τον χρόνο που θα χρειαστεί για αυτό..
Υ.Γ. Με τα αληθινά συναισθήματα τόσων οικογενειών, με τις τόσες χαμένες ζωές, με τον αφτιασίδωτο πόνο, δεν θα παίζετε, γιάπηδες! 🤫
