ΤΕ Αχαΐας του ΚΚΕ: Σε μία ενδιαφέρουσα εκδήλωση παρουσιάστηκε η έκδοση «Πρόληψη: Ταξική προσέγγιση της υγειονομικής ανισότητας»
Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση όπου παρουσιάστηκε η έκδοση του Τμήματος Υγείας-Πρόνοιας της ΚΕ του ΚΚΕ «Πρόληψη: Ταξική προσέγγιση της υγειονομικής ανισότητας», πραγματοποίησε το απόγευμα της Τετάρτης η Τομεακή Επιτροπής Αχαΐας του ΚΚΕ, στο βιβλιοπωλείο της «Σύγχρονης Εποχής», στην Πάτρα.
Στο χώρο βρέθηκαν εργαζόμενοι, ανάμεσά τους υγειονομικοί αλλά και από άλλους κλάδους, φοιτητές και άλλος κόσμος. Μέσα από την παρουσίαση αναδείχθηκαν οι ταξικές πολιτικές που επιδρούν και στην Υγεία, με σκοπό να εξυπηρετείται το επιχειρηματικό κέρδος, σε αντίθεση με τις σύγχρονες δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα συνολικότερα και ιδιαίτερα στην πρόληψη.
Την εκδήλωση άνοιξε ο Χρήστος Δάβουλος, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Δυτικής Ελλάδας και πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Αχαΐας, ενώ την παρουσίαση της έκδοσης πραγματοποίησε ο Γιώργος Σιδέρης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, καλώντας κατ’ αρχήν να διαβαστεί η έκδοση, να αποτελέσει «εργαλείο» δράσης για τις ανάγκες των εργαζομένων και του λαού σήμερα σε κάθε χώρο.
Στάθηκε εισαγωγικά στην έννοια του όρου Υγεία αλλά και της Πρόληψης, η οποία εντάσσεται μέσα στην πρώτη, ενώ και οι δύο είναι ενταγμένες μέσα στο συνολικό καπιταλιστικό εκμεταλλευτικό – οικονομικό σύστημα, στην «υποταγή» τους, στα συμφέροντα των επιχειρηματικών κερδών, ώστε να καλύπτονται οι λαϊκές ανάγκες τόσο – όσο συμφέρει τους επιχειρηματικούς ομίλους.
Υπογραμμίζοντας τι σημαίνει Πρόληψη και ποιες είναι οι κατηγορίες της (πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής), εξήγησε ότι δεν καλύπτονται σήμερα ανάγκες ακόμα και Ατόμων με Αναπηρία ή με χρόνιες παθήσεις μέσα από τη συνολικότερη πολιτική των αστικών κρατών, της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων διαχρονικά, αφού και τα ζητήματα Υγείας δεν αντιμετωπίζονται από τη σκοπιά «παραγωγής» της για τον λαό, αλλά υπό το πρίσμα της διασφάλισης των συμφερόντων του κεφαλαίου και της λειτουργικότητας του κράτους του.
Μιλώντας με συγκεκριμένα παραδείγματα για νόσους που θα μπορούσαν να είχαν περιοριστεί αν η πρόληψή τους δεν περιοριζόταν στην ατομική ευθύνη ή ακόμα και μετά τον εντοπισμό τους η αντιμετώπισή τους δεν λογαριαζόταν ως κόστος, επισήμανε την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες. Εξήγησε, επίσης, πως συνολικότερα η Υγεία αποτελεί πεδίο ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης για το πώς παρέχεται, ποιό κοινωνικό–οικονομικό σύστημα μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος των εργατικών–λαϊκών αναγκών. Ανέδειξε την ανωτερότητα του σοσιαλισμού – κομμουνισμού που μπορεί να στηριχθεί σήμερα και σε ανώτερο επίπεδο ανάπτυξης της Επιστήμης και της Τεχνολογίας, συνολικά τη νέα κοινωνία που θα οικοδομείται.
Ιδιαίτερα αναφέρθηκε στις υγειονομικές ανισότητες και πώς αυτές οξύνονται ανάλογα με την ταξική θέση καθενός, πώς επηρεάζονται, ουσιαστικά, καθημερινά πολύ περισσότερο η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και αφού στάθηκε και στις θεματικές ενότητες του βιβλίου, υπογράμμισε τις προτάσεις του ΚΚΕ και για την Πρόληψη στον σοσιαλισμό.
Εξηγώντας ότι για τους όρους ύπαρξής της στον σοσιαλισμό, οι συνθήκες ζωής αποτελούν θεμελιώδεις πυλώνες της Πρόληψης, επεσήμανε ότι αυτό προϋποθέτει:
«Πρώτο: Σταθερή εργασία με δικαιώματα που θα αξιοποιεί κάθε δυνατότητα της Επιστήμης και της Τεχνολογίας για την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας, με σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και με ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας.
Καθολική εφαρμογή του εργάσιμου βίου στα 60 χρόνια για τους άνδρες και 55 χρόνια στις γυναίκες, 35ωρος εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας, με κατεύθυνση τη δυνατή μείωσή του. Ημέρες εβδομαδιαίας ανάπαυσης και ετήσιες άδειες με πλήρη παροχή των αναγκαίων προϊόντων και υπηρεσιών. Κατοικία σύγχρονη και ασφαλής. Καθαρό περιβάλλον, ελεύθερους χώρους, καθαρό νερό και αέρα. Πλήρη πρόνοια και προστασία για μητρότητα, παιδική ηλικία, τρίτη ηλικία. Κρατική Δωρεάν Παιδεία.
Διατροφική επάρκεια με εξασφάλιση υγιεινών και ασφαλών τροφίμων, η οποία προϋποθέτει κρατικές παραγωγικές μονάδες για την παραγωγή και επεξεργασία αγροτικών προϊόντων ως πρώτων υλών ή προϊόντων κατανάλωσης, κεντρικά σχεδιασμένη αγροτοδιατροφική πολιτική, κοινωνικοποίηση της βιομηχανίας τροφίμων, αγροτικό παραγωγικό συνεταιρισμό των μικροϊδιοκτητών παραγωγών και κρατική διασφάλιση επιστημονικά τεκμηριωμένων ελέγχων.
Ριζικά διαφορετικό σύστημα Πολιτικής Προστασίας.
Πολιτιστική – κοινωνική ζωή ως προϋπόθεση ψυχικής ισορροπίας, ποιοτική αναψυχή και διακοπές.
Δεύτερο: Υποδομές - εξοπλισμό – στελέχωση των μονάδων Υγείας και ταυτόχρονα διαφορετικά κριτήρια, με τα οποία αποφασίζονται ή εφαρμόζονται τα όποια πρωτόκολλα πρόληψης.
Στον σοσιαλισμό παίρνουμε υπόψη τα επιστημονικά δεδομένα που έχουν διαμορφώσει σε ποιους/ες και τι είδους προληπτικές εξετάσεις γίνονται μέχρι σήμερα. Αυτά όμως δεν θεωρούμε ότι είναι στατικά, αλλά πρέπει να διαμορφώνονται με βάση τις νέες επιστημονικές γνώσεις στη διάγνωση και τις νέες δυνατότητες της τεχνολογίας στην κατεύθυνση συνολικής εφαρμογής τους στον πληθυσμό. Οι έννοιες “υψηλού” ή “χαμηλού” κινδύνου μπορούν να καθορίζουν προτεραιότητες, συχνότητα, όχι όμως κριτήριο αποκλεισμού από τον προληπτικό έλεγχο. Παραδείγματα: α) οι επιπτώσεις από τα ανευρύσματα –συνήθως θανατηφόρα ή με πρόκληση βαριάς αναπηρίας- θα περιορίζονταν σημαντικά εάν εφαρμοστούν οι διαγνωστικές απεικονιστικές εξετάσεις και όχι να αποτελούν συνήθως καθυστερημένα “τυχαίο εύρημα”, β) πρέπει να εφαρμόζονται σε όλες τις εγκύους οι προληπτικές εξετάσεις για όλα τα πιθανά σύνδρομα που είναι σήμερα δυνατό να αναγνωριστούν, γ) είναι παραπάνω από ώριμο σήμερα να ενταχθεί ως screening -στον πληθυσμό αρρένων στη 2η-4η δεκαετία της ζωής τους- το υπερηχογράφημα οσχέου και οι αντίστοιχες αιματολογικές εξετάσεις για την πιθανότητα ύπαρξης καρκίνου στους όρχεις. Με βάση αυτήν την αντίληψη πρέπει να γίνουν και οι αναγκαίες προσαρμογές – διορθώσεις στην εκπαίδευση των υγειονομικών και στην επανεξέταση των “πρωτοκόλλων”.
Τρίτο: ποιος λαμβάνει - εφαρμόζει - ελέγχει τις αποφάσεις.
Η εξασφάλιση της συμμετοχής των εργαζομένων στην εργατική εξουσία μέσω και του πρωτοπόρου ρόλου του ΚΚ είναι βασικό στοιχείο για να συνειδητοποιείται ότι η Υγεία αποτελεί κοινωνική ανάγκη και κρατική υποχρέωση. Έκφραση της εργατικής εξουσίας αποτελούν οι επιτροπές – συμβούλια των εργαζομένων στις κρατικές μονάδες ΠΦΥ με τους εκλεγμένους και άμεσα ανακλητούς εκπροσώπους που συμμετέχουν στον σχεδιασμό και στον έλεγχο της υλοποίησής του, στις ανάγκες στελέχωσης και εξοπλισμού, προκειμένου να διαμορφώνεται ο κεντρικός σχεδιασμός για την υλοποίησή τους. Σε αυτό το επίπεδο της εργατικής εξουσίας αποφασίζονται διορθωτικά μέτρα που θα ενισχύουν την αποστολή του συστήματος Πρόληψης, αλλά και ανάλογα μέτρα στις περιπτώσεις υπονόμευσής τους.
Τέταρτο: Ο κρατικός κεντρικός επιστημονικός σχεδιασμός στην Υγεία εξασφαλίζει:
Την εκπαίδευση - εξειδίκευση του αναγκαίου τεχνικού και επιστημονικού προσωπικού και την κατανομή τους για τη στελέχωση όλων των μονάδων Υγείας. Τη συστηματική και καθολική περιοδική μετεκπαίδευση στη νέα γνώση και τεχνικές.
Την επαρκή παραγωγή υγειονομικού υλικού, φαρμάκων, εμβολίων για κάλυψη των εγχώριων αναγκών. Η κοινωνικοποιημένη βιομηχανία έχει τη δυνατότητα άμεσης κάλυψης των σταθερών και έκτακτων αναγκών που τυχόν θα προκύπτουν.
Την αναλογική συσχέτιση κρατικής Παιδείας - Έρευνας, Υγείας και βιομηχανικής παραγωγής, υποδομών στέγασης, μεταφορών, πολιτιστικών και αθλητικών υπηρεσιών.
Το σύνολο του επιστημονικού δυναμικού, ο εξοπλισμός, οι κλίνες, οι υπηρεσίες να είναι με τέτοιο τρόπο ενταγμένα στο κρατικό σύστημα Υγείας, ώστε να εξασφαλίζεται η Πρόληψη στον γενικό πληθυσμό, αλλά και η σταθερή παρακολούθηση και νοσηλεία όσων νοσούν, παίρνοντας υπόψη επιδημιολογικά και γεωγραφικά δεδομένα.
Την έρευνα για την Πρόληψη και την αντιμετώπιση των ασθενειών που θα βασίζεται στη διεπιστημονική συνεργασία Νοσοκομείων - Πανεπιστημίων - Ερευνητικών Κέντρων - Κρατικής Βιομηχανίας Φαρμάκου, με κριτήριο όχι το κέρδος της κάθε καπιταλιστικής επιχείρησης και τη δέσμευση των επιστημονικών δεδομένων μέσω της πατέντας, αλλά την αντιμετώπιση των αναγκών.
Την ποιότητα και αποδοτικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσω του εργατικού ελέγχου.
Τον ενιαίο σχεδιασμό δημόσιας Υγείας με βάση τις επιδημιολογικές ανάγκες κάθε περιοχής.
Τη συστηματική αγωγή Υγείας σε σχολεία, χώρους εργασίας, κοινότητες.
Πέμπτο: Να δομείται το σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας αλλιώς με διαφορετική οργάνωση του δικτύου κρατικών δομών Πρόληψης».
Στο τέλος, κλείνοντας, ο Γ. Σιδέρης υπογράμμισε: «Περίπου 2.400 χρόνια πριν ο Ιπποκράτης έλεγε "κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν". Το ζήτημα είναι ποιός και για ποιόν προλαμβάνει. Η ουσιαστική πρόληψη μπορεί και πρέπει να είναι καθολικό δικαίωμα για όλους».
Ακολούθησε πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, όπου απασχόλησαν ζητήματα για τον ρόλο της Έρευνας και στην Ιατρική, τις εξαρτήσεις και στην αιμοδοσία, αν εντάσσονται στα θέματα Πρόληψης και πώς η τελευταία μπορεί να συμβάλλει στην αντιμετώπιση κληρονομικών – γονιδιακών ασθενειών, την υγεία των παιδιών κ.ά.
