Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

12 Ιουλίου, 2026

Σεμίνα Διγενή: Ανοίξτε μάτια και αυτιά, δείτε κι ακούστε τα νέα!

 



Semina Digeni
11.7.26 

Ανοίξτε μάτια και αυτιά, δείτε κι ακούστε τα νέα! Έγινε και επίσημα νόμος της ΕΕ η παρακολούθηση των πάντων στο διαδίκτυο από ΕΕ- κυβερνήσεις- ομίλους. 
Πώς;
Με τις ψήφους των ευρωβουλευτών της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της Λατινοπούλου. Στην ολομέλεια του ευρωκοινοβουλίου, επιβλήθηκε τελικά η μεθόδευση να περάσει από το «παράθυρο» ο κανονισμός για την γενικευμένη παρακολούθηση των διαδικτυακών επικοινωνιών των πάντων με το ψεύτικο πρόσχημα της προστασίας των παιδιών από σεξουαλική κακοποίηση. Έτσι, το «δόγμα» ΕΕ και κυβερνήσεων και των ομίλων «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» αποκτά τώρα τη νομική κατοχύρωσή του και για τις διαδικτυακές επικοινωνίες.
Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική πρόταση κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο για αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών αλλά τα κέρδη τους. Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγούμενα, η πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου, Ρ. Μέτσολα, κάλεσε τα κράτη-μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους πρόταση κανονισμού (με απαράλαχτη την αντιδραστική ουσία του), ώστε να την θέσει σε νέα ψηφοφορία στην ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κανονισμός θα αποτελέσει νόμο της ΕΕ παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, που εφαρμόζει επανειλημμένα: «θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε». Τέτοια είναι η «δημοκρατία» τους που με θράσος την πλασάρουν και σαν «πρότυπο».
Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ καταψήφισε και καταγγέλλει τόσο το εκτρωματικό περιεχόμενο του κανονισμού γενικευμένου φακελώματος, όσο και την απαράδεκτη μεθόδευση να επιβληθεί με το «έτσι θέλω».
Μονοπώλια, ΕΕ και αστικές κυβερνήσεις καταργούν το απόρρητο των επικοινωνιών και κάθε προστασία δεδομένων κίνησης στο διαδίκτυο, παραδίδοντάς τις στα χέρια των ομίλων. Επιτρέπει την «προληπτική» παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα «σάρωσης» εικόνων και βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές «εξαιρέσεις» που πέρασαν με τροπολογία στο νόμο για εφαρμογές τύπου Viber, WhatsApp , Signal κ.α .
Στην πραγματικότητα ο κανονισμός δεν αφορά την προστασία των παιδιών, απλά την εκμεταλλεύεται χυδαία, ώστε, στο όνομά της, να επιτρέψει την εφ’ όλης της ύλης γενικευμένη παρακολούθηση, χωρίς καμία πραγματική συμβολή στην προστασία των παιδιών.
Ο κανονισμός ξεσκεπάζει την κοροϊδία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων που κατοχυρώνει δήθεν η ευρωενωσιακή νομοθεσία και ο «Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων» (GDPR) της ΕΕ.
Στo πλαίσιo του εκμεταλλευτικού συστήματος, όπου τα προσωπικά δεδομένα αποτελούν ιδιοκτησία των μονοπωλίων σε σύμπραξη με τα αστικά κράτη, οι λαοί και ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται πολλαπλά εκτεθειμένοι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στα φαινόμενα σήψης που γεννάει, όπως η εκμετάλλευση των παιδιών, η πολύμορφη κακοποίησή τους. Γι’ αυτό κι ο μοναδικός δρόμος που μπορεί να εγγυηθεί την προστασία των παιδιών, αλλά και των λαϊκών ελευθεριών είναι αυτός της αμφισβήτησης και της σύγκρουσης με το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο, με την ίδια την εξουσία των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών ενώσεων που την υπηρετούν.

ΟΤΑΝ Η ΔΑΚΕ ΚΑΝΕΙ "ΓΑΡΓΑΡΑ" ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗ ΟΛΜΕ







Δημήτρης Ακτύπης
10.7.26 

«Με έργα και όχι με λόγια», γράφει στην ανακοίνωσή της η ΔΑΚΕ για το αποτέλεσμα του 22ου Συνεδρίου της ΟΛΜΕ.
Πράγματι. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με έργα.
Με έργα ήταν η στήριξη, η ανοχή και η κάλυψη της πολιτικής που χτυπάει το δημόσιο σχολείο: της αξιολόγησης, της κατηγοριοποίησης, της υποχρηματοδότησης, των συγχωνεύσεων, των κενών, της διάλυσης των εργασιακών σχέσεων.
Με έργα ήταν και η στάση απέναντι στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς που βρέθηκαν αντιμέτωποι με απειλές, διώξεις και πειθαρχικά, επειδή υπερασπίστηκαν το δικαίωμα στον αγώνα, τη συλλογική απόφαση, το δημόσιο σχολείο.
Οι εκπαιδευτικοί, όμως, μίλησαν. Και το μήνυμά τους είναι καθαρό: η ΔΑΚΕ δεν είναι πλέον πρώτη δύναμη στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ.
Να το πούμε ξανά, για να μη μένει καμία παρεξήγηση: πρώτη δύναμη στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ είναι η Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών.
Τώρα επιχειρούν να παρουσιάσουν ως «λεπτομέρεια» ότι έχασαν την πρώτη θέση. Δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι αποτέλεσμα με σαφή πολιτική σημασία. Και το γνωρίζουν πολύ καλά, τόσο οι ίδιοι όσο και η ηγεσία τους.
Όσο κι αν προσπαθούν να ωραιοποιήσουν την πραγματικότητα, ένα ερώτημα παραμένει και τους κυνηγάει: αν η πρώτη θέση δεν είχε καμία σημασία, γιατί επί χρόνια την έκαναν σημαία;
Όταν ήταν πρώτοι, το παρουσίαζαν ως «δικαίωση», ως «επιβράβευση», ως «μήνυμα του κλάδου». Τώρα που έχασαν την πρωτιά, ξαφνικά θυμήθηκαν ότι όλα αυτά είναι… τεχνικές λεπτομέρειες.
Δεν είναι έτσι.
Η απώλεια της πρώτης θέσης από τη ΔΑΚΕ είναι πολιτικό μήνυμα. Είναι καταδίκη του κυβερνητικού συνδικαλισμού, της αναμονής, του συμβιβασμού, της λογικής του «να τα βρούμε» με αυτούς που τσακίζουν τα δικαιώματα εκπαιδευτικών και μαθητών.
Όσο για το «είμαστε μόνο με τους συναδέλφους», οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν καλά ποιοι στάθηκαν δίπλα τους όταν έπεφταν οι διώξεις, όταν στήνονταν πειθαρχικά, όταν επιχειρήθηκε να επιβληθεί η αξιολόγηση με αυταρχισμό, εκβιασμούς και τρομοκρατία.
Γνωρίζουν ποιοι μπήκαν μπροστά στους αγώνες.
Γνωρίζουν και ποιοι έβαζαν πλάτη στην κυβερνητική πολιτική.
Η μνήμη του κλάδου δεν διαγράφεται με μία ανακοίνωση.
Η πρωτιά της ΑΣΕ είναι μήνυμα αγώνα, διεκδίκησης και σύγκρουσης με την πολιτική που μαυρίζει τη ζωή εκπαιδευτικών και μαθητών.
Και αυτό το μήνυμα θα ακουστεί ακόμα πιο δυνατά.

Marfin: Το Χρονικό μιας Προβοκάτσιας



Γιώργος Κορρές
1 ημ. ·

Τα γεγονότα..
Για να μπούμε λίγο στο κλίμα της εποχής, να αναφέρουμε ότι στις 5 Μάη 2010, μέρα πανεργατικής απεργίας, στο κέντρο της Αθήνας διαδήλωναν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων ενάντια στα μέτρα του πρώτου μνημονίου.
Κοντά στις 2 το μεσημέρι, ομάδα κουκουλοφόρων με μια «καταδρομική επιχείρηση», όπως καταμαρτυρούν αυτόπτες μάρτυρες και θα δούμε αναλυτικά παρακάτω, σπάνε την πόρτα της τράπεζας, μπαίνουν μέσα και βάζουν φωτιά στο κτίριο.
Στο διατηρητέο κτίριο χάνουν τη ζωή τους 3 τραπεζοϋπάλληλοι. Οι: Επαμεινώνδας Τσακάλης, 36 ετών, Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών, και Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών, τεσσάρων μηνών έγκυος. Από θαύμα σώζονται άλλοι 23.
Καταγγελίες που δημοσιεύονται στον «Ριζοσπάστη» τις επόμενες μέρες κάνουν λόγο για τα εξής:
- Από δύο κλούβες των ΜΑΤ που βρίσκονταν στην οδό Πανεπιστημίου, στο ύψος του βιβλιοπωλείου «Παπασωτηρίου», βγήκαν νεαροί με πολιτικά και με αμφίεση παρόμοια με εκείνη όσων προκαλούν συνήθως τα επεισόδια. Κινήθηκαν στην Πανεπιστημίου, στην Πεσμαζόγλου και στη Σταδίου και το «έπαιζαν» διαδηλωτές.
- Αλλη μια τέτοια ομάδα βγήκε από κλούβα των ΜΑΤ που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ακαδημίας και Θεμιστοκλέους, και κινήθηκαν μέσω Θεμιστοκλέους προς Πανεπιστημίου. Και αυτοί κινούνταν σαν διαδηλωτές σε διάφορα σημεία της πόλης, με άγριες διαθέσεις, και ήταν ανάμεσα σε αυτούς που πέταξαν μέσα στη ΜΑΡΦΙΝ ειδικές βόμβες μολότοφ και ένα υγρό που βοήθησε να επεκταθεί η φωτιά πολύ γρήγορα. Αυτά τα τελευταία τα περιέγραψαν στο δικαστήριο οι υπάλληλοι που τα είχαν δει με τα μάτια τους. Μάλιστα, αυτά τα «πολεμοφόδια» συζητήθηκε για πολύ καιρό μετά ότι τα διαθέτουν συγκεκριμένοι μηχανισμοί...
Από την πρώτη στιγμή, οι προβοκάτορες και η στόχευσή τους «βγάζουν μάτι». Αλλωστε αυτή εκδηλώνεται σε διαφορετικούς χώρους και όχι μόνο στη Σταδίου, αλλά και έξω από τη Βουλή. Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάλληλοι της τράπεζας καταγγέλλουν κλίμα τρομοκρατίας από τη διοίκηση της τράπεζας για να μην απεργήσουν.


 Στοιχεία - «φωτιά»

Τι έγινε όμως τη στιγμή της «καταδρομικής επιχείρησης» των προβοκατόρων; Πώς εξελίχθηκε η δράση τους και πώς πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις ο εμπρησμός;

- Η Πυροσβεστική σε σχετική έκθεσή της αναφέρει ότι αυτή η φωτιά δεν θα μπορούσε να επεκταθεί τόσο σύντομα αν το εύφλεκτο υλικό που χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν «ειδικού τύπου». Γεγονός που, όπως θα δούμε παρακάτω, επιβεβαιώνεται και από τις μαρτυρίες των εργαζομένων που κινδύνευσε η ζωή τους. Πρόκειται για υλικό που δεν μπορεί να προμηθευτεί κάποιος ιδιώτης από την αγορά! Και άρα μόνο συγκεκριμένοι μηχανισμοί μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτό.
- Σε σχετική ανακοίνωση της τράπεζας διαβάζουμε ότι «πετάχτηκαν ειδικές, μη συνηθισμένες βόμβες μολότοφ και αδειάστηκε το περιεχόμενο ενός μπιτονιού, που περιείχε ένα ειδικό εύφλεκτο υλικό που προκαλεί άμεσα πυκνό καπνό και συνθήκες ασφυξίας. Οι διασωθέντες το παρομοιάζουν με "βόμβες napalm"».
- Αλλο σημαντικό στοιχείο είναι ότι τα θύματα - σύμφωνα με τις δηλώσεις του ιατροδικαστή και με την πραγματογνωμοσύνη - πέθαναν από ασφυξία και αναθυμιάσεις τοξικών ουσιών. Κανείς τους δεν έφερε εγκαύματα!

Αποκαλυπτικές καταθέσεις..
Αξίζει να σταχυολογήσουμε κάποιες χαρακτηριστικές μαρτυρίες - καταθέσεις που ακούστηκαν τότε και από τους εργαζόμενους της τράπεζας που κινδύνεψε η ζωή τους.
- Ο πατέρας της Αγ. Παπαθανασοπούλου, η οποία βρήκε τραγικό θάνατο, τόνισε ότι το κατάστημα έπρεπε να είχε θωρακιστεί, τα τζάμια είχαν σπάσει κατ' επανάληψη και παρ' όλα αυτά δεν είχαν βάλει τζάμια ασφαλείας, ενώ δεν υπήρχε καμία έξοδος κινδύνου. 
Αναρωτήθηκε, μάλιστα, γιατί δεν έκλεισε το κατάστημα. Ανέφερε ότι τις δύο προηγούμενες φορές που πάλι είχε μπει φωτιά την είχαν σβήσει από μόνοι τους οι εργαζόμενοι, με δικά τους μέσα. 
Η αδερφή του θύματος είπε ότι έξω από την τράπεζα υπήρξε εγκληματική ενέργεια που προκάλεσε την πυρκαγιά, από μόνη της όμως δεν μπορούσε να επιφέρει τα αποτελέσματα του θανάτου. Αν υπήρχε έξοδος κινδύνου, όλοι οι εργαζόμενοι θα είχαν χρόνο να βγουν σώοι από το φλεγόμενο υποκατάστημα, το οποίο χαρακτήρισε «ποντικοπαγίδα».
- Ως μία οργανωμένη ομάδα κρούσης, περίπου 11 ατόμων, με αρχηγό και δεύτερη υποστηρικτική ομάδα που τους προμήθευε με μαντήλια, πέτρες και άλλα αντικείμενα, περιέγραψε τους δράστες των εμπρησμών στην τράπεζα αλλά και στον «Ιανό» δημοσιογράφος, αυτόπτης των δύο επιθέσεων. «Ολοι φορούσαν μαύρα, ενώ ο αρχηγός φορούσε τζιν».
- Ο μάρτυρας που βρισκόταν στο πατάρι του βιβλιοπωλείου κατέθεσε ότι ξαφνικά στην πορεία εμφανίζεται μια ομάδα ντυμένοι όλοι με τα ίδια ρούχα και με μαντήλια. Αυτή η ομάδα χωρίστηκε στα δύο, και η μία πήγε στη ΜΑΡΦΙΝ και η άλλη στον «Ιανό». Επεσήμανε πως παρατηρώντας και αναλύοντας το υλικό που κατέγραψε, «δεν ήταν τα συνηθισμένα άτομα που πάνε στις πορείες». Σύμφωνα με τον ίδιο, πετάχτηκε «ένα καινούργιο, μάλλον, υλικό στην τράπεζα και παίρνει αμέσως φωτιά... Φόρεσαν μαντήλια τη στιγμή που ξεκίνησε η επιχείρηση... Είδα τρία άτομα. Τα είδα να βγάζουν από τα σακίδια γάντια και να τα φοράνε, μου έκανε εντύπωση».
- Οι δύο επιθέσεις, στη ΜΑΡΦΙΝ και στον «Ιανό», έγιναν με τρία λεπτά διαφορά. Αλλος μάρτυρας περιέγραψε πολυπληθή ομάδα που τα μέλη της είχαν «μοιρασμένες αρμοδιότητες».

Τα πολεμοφόδια και η «στρατιωτική οργάνωση»..
Οι υπάλληλοι της ΜΑΡΦΙΝ που κινδύνεψε η ζωή τους περιέγραψαν τα όσα έζησαν στο φλεγόμενο υποκατάστημα. Κάποιοι κάνουν λόγο για μία ομάδα που παρεισέφρησε στην πορεία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν ορισμένες καταθέσεις που αναφέρουν πως όλα ξεκίνησαν αμέσως μόλις αποχώρησε από το σημείο μία ομάδα αστυνομικών που ήταν έξω από την Τράπεζα και μετακινήθηκε «γιατί έγινε κάποια φασαρία πέρα».

- «Βλέπαμε να σπάνε τον "Ιανό". Δεν ήταν οι διαδηλωτές που ήρθαν να διαδηλώσουν για το μνημόνιο. Είχαν μπει μέσα στην πορεία. Είχαν καλύψει τα πρόσωπά τους...».
- Σύμφωνα με άλλη κατάθεση, «ένας από τους δράστες του εμπρησμού κρατούσε κάτι σαν μπουκάλα καταδύσεων, η οποία μπροστά είχε πράσινο λάστιχο ποτίσματος... είχα την αίσθηση που πετούσε κάτι στη φωτιά που φούντωνε. Ηταν γεροδεμένος».
- Αλλη υπάλληλος κατέθεσε: «Είχαμε άνωθεν εντολή ότι θα δουλέψουμε. Τους είπαμε ότι αναμένεται μια μεγάλη συγκέντρωση, μας είπαν μη σας νοιάζει. Ημουν στον ημιώροφο. Οταν έσπασε η τζαμαρία και πέταξαν τη μολότοφ, έβγαζε έναν καπνό που δεν έχω ξαναδεί, γιατί και άλλη φορά μας είχαν πετάξει μολότοφ».
- Αλλος εργαζόμενος έκανε λόγο για μία «ομάδα με οργάνωση, που είχε δομή και πήγαιναν συντεταγμένα, σαν στρατιωτικοί. Πήγαν επιτόπου να κάνουν αυτό το πράγμα».

Οι καταθέσεις για τις ευθύνες της τράπεζας..
Πολλή συζήτηση είχε γίνει για το γεγονός ότι κάποιοι κράτησαν κλειδωμένους και μάλιστα με απειλή απόλυσης εργαζόμενους σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους, χωρίς κανένα μέτρο πυροπροστασίας, με ψευδείς βεβαιώσεις πυρασφάλειας, χωρίς έξοδο κινδύνου, χωρίς σχέδιο εκκένωσης και ενώ απέξω διαδήλωναν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι.
Ας δούμε τι αναφέρει ανάμεσα σε άλλα το πόρισμα που συνέταξε ο επιθεωρητής: «Οι εργαζόμενοι αναφέρθηκαν στην έξοδο κινδύνου του ισογείου, η οποία δεν έπρεπε να κλειδώνεται, προκειμένου να ανοίγει εύκολα και άμεσα από κάθε πρόσωπο που θα χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσει. Αυτή άνοιγε μόνο αν έσπρωχνε κάποιος την "μπάρα πανικού" της θύρας και συγχρόνως πατούσε το κουμπί φορητού τηλεχειριστηρίου, που ήταν μοναδικό σε όλο τον χώρο και βρισκόταν στο γραφείο της διευθύντριας στο ισόγειο. Τη στιγμή του συμβάντος, με την ύπαρξη του καπνού, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να βρεθεί το τηλεχειριστήριο και να χρησιμοποιηθεί συγχρόνως με το σπρώξιμο της πόρτας για να ανοίξει η έξοδος κινδύνου».
Οι εργαζόμενοι της ΜΑΡΦΙΝ, στη δίκη του διευθύνοντος συμβούλου, του υπεύθυνου ασφαλείας του διατηρητέου κτιρίου, της διευθύντριας και της υποδιευθύντριας, είχαν επισημάνει ούτε λίγο ούτε πολύ ότι πήγαν «ως πρόβατα επί σφαγήν». Από τις καταθέσεις αποκαλύφθηκαν τεράστιες ελλείψεις σε μέσα προστασίας, όπως ανυπαρξία εξόδου κινδύνου και πυροσβεστικών μέσων, μη εκπαίδευση του προσωπικού για αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων.
Ειδικότερα, οι εργαζόμενοι κατέθεσαν μεταξύ άλλων ότι η Πυροσβεστική Υπηρεσία δεν είχε δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, που δεν διέθετε πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη, ούτε εγκατάσταση. Δεν ήταν εκπαιδευμένο το προσωπικό στην αντιμετώπιση πυρκαγιών και το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά. Οι επικεφαλής της τράπεζας τους απαγόρευσαν κατηγορηματικά να φύγουν, ενώ τους επέβαλαν και να κλειδώσουν τις πόρτες.
Αξίζει μάλιστα να τονιστεί ότι στην πρώτη δίκη των τεσσάρων στελεχών της ΜΑΡΦΙΝ, όπου καταδικάστηκαν οι τρεις, η εισαγγελέας επεσήμανε πως οι κατηγορούμενοι «ακόμη και την ύστατη στιγμή δεν εκκένωσαν το κατάστημα, το οποίο ήταν γυμνό και απροστάτευτο. Επρεπε να εκκενωθεί, όπως εκκενώθηκαν άλλες τράπεζες στην περιοχή εκείνη την ημέρα».
«Δεν είχαμε το δικαίωμα να απεργήσουμε. Αν το είχαμε θα το ασκούσαμε. Υπήρχε τρομοκρατία», είχε αναφέρει υπάλληλος στη δίκη. Και πρόσθεσε: «Την ημέρα εκείνη ήταν όλα κλειστά, η Αθήνα έμοιαζε έρημη πόλη. Μόνο η τράπεζα ήταν ανοιχτή. Είχαμε αγωνία και ρωτούσαμε πότε θα φύγουμε. Οταν ξέσπασε η φωτιά παλεύαμε για τις ζωές μας. Δεν είχαμε εκπαιδευτεί ποτέ να κάνουμε οτιδήποτε...».

Υπάλληλος που για να σωθεί πήδηξε στο κενό επειδή υποχώρησε το σημείο, και έσπασε τα πλευρά του, είπε: «Δεν είχα επιλογή: 'Η θα έσκαγα ή θα πήδαγα. Θεώρησα ότι είχαν πεθάνει όλοι, γιατί δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου για να βγουν. Ολοι κάναμε σπασμωδικές κινήσεις, γιατί δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Δεν ήμασταν εκπαιδευμένοι. Χάσαμε χρόνο, γιατί δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Είχα την τύχη να βγω από την ταράτσα, αφού ένας συνάδελφος έσπασε μια καταπακτή. Το κτίριο δεν είχε άλλη έξοδο».