Ο Επαναστατικός Χαρακτήρας μιας Ώριμης Επαναστατικής Δύναμης

902.gr Κείμενο του Αντώνη Μαλάμη

Η συζήτηση για τον χαρακτήρα του ΚΚΕ, ιδιαίτερα με αφορμή επετείους όπως αυτή της Μεταπολίτευσης, δίνει την ευκαιρία σε μερικούς να αμφισβητήσουν τον χαρακτήρα του, παρουσιάζοντας το σαν μια δύναμη ενσωματωμένη στο σύστημα.

Κόντρα λοιπόν σε αυτές τις απόψεις ας δούμε πως κάποιος μπορεί να εξηγήσει σε φίλους -ανθρώπους που δεν είναι μέλη του κόμματος, αλλά παρακολουθούν την πολιτική ζωή- τι είναι αυτό που κάνει το ΚΚΕ μια συγκροτημένη και συνεπή δύναμη, άξια για να την επιλέξει κανείς και να πορευτεί μαζί της.

Η απάντηση δεν βρίσκεται σε χαρακτηρισμούς ετικέτες η αφηρημένες διακηρύξεις. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο συνδέονται τα λόγια, η ιστορική πείρα και η ίδια η κοινωνική αναφορά των ανθρώπων του.

Η τεκμηρίωση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ -όχι ως μιας αφηρημένης διακήρυξης προθέσεων, αλλά ως μιας ζώσας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας- δεν εδράζεται σε θεωρητικές εικασίες, αλλά στον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το Κόμμα συμπυκνώνει τη θεωρία, την ιστορία και την καθημερινή δράση του μέσα στα επίσημα ντοκουμέντα του.

Οι επικριτές που αμφισβητούν τη συνέπεια του ΚΚΕ στον στόχο της καταγραφής και οργάνωσης της πάλης για την εργατική εξουσία προσπερνούν την ουσία: το πώς αλληλεπιδρούν η ιδεολογία, η ιστορική πείρα, ο πολιτισμός, η διεθνιστική ανάλυση και, πάνω απ' όλα, η ίδια η προέλευση των μελών του.

Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να αποσαφηνιστεί είναι η ίδια η έννοια της επαναστατικότητας. Στη συλλογική αίσθηση, ο όρος συχνά συγχέεται με μια αυθόρμητη, ανυπότακτη διάθεση ή με μια βιαστική ανυπομονησία. Στην πραγματικότητα όμως, μια ώριμη πολιτική δύναμη δεν χαρακτηρίζεται από συναισθηματικές εξάρσεις, αλλά από την ικανότητά της να διαβάζει την πραγματικότητα με ψυχραιμία. Το ΚΚΕ εκφράζει αυτή την ωριμότητα ακριβώς επειδή αναγνωρίζει τους υφιστάμενους συσχετισμούς δυνάμεων χωρίς ωραιοποιήσεις. Γνωρίζει ότι ο συσχετισμός σήμερα είναι αρνητικός για την εργατική τάξη, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς. Η διαφορά του από άλλους χώρους έγκειται στο ότι αυτή η αναγνώριση δεν το οδηγεί ούτε στην παραίτηση ούτε στην ενσωμάτωση στο υπάρχον σύστημα, αλλά στη μεθοδική εργασία για την αλλαγή αυτού του συσχετισμού.

Αυτή η προσέγγιση αποτυπώνεται καθαρά στα θεμελιώδη ντοκουμέντα του, το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του. Η θεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού δεν λειτουργεί για το κόμμα ως ένα κλειστό δογματικό σύστημα, αλλά ως εργαλείο ανάλυσης της κοινωνίας. Στο Πρόγραμμά του, ο στόχος της εργατικής εξουσίας δεν περιγράφεται ως μια στιγμιαία πράξη ή ως ένα μακρινό όραμα χωρίς αντίκρισμα, αλλά ως η αντικειμενική διέξοδος από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Παράλληλα, έχει ξεκαθαρίσει, μέσα από τη δική του επεξεργασμένη πείρα, ότι δεν υπάρχουν «ενδιάμεσα στάδια» ή «προοδευτικές κυβερνήσεις» στο έδαφος της σημερινής οικονομίας που μπορούν σταδιακά να αλλάξουν τον χαρακτήρα της εξουσίας. Η θέση αυτή δεν είναι προϊόν δογματισμού, αλλά συμπέρασμα που προέκυψε από την ίδια την ιστορική διαδρομή.

Η στάση του ΚΚΕ απέναντι στην υπερεκατοντάχρονη ιστορία του είναι ίσως το πιο αδιάψευστο δείγμα αυτής της πολιτικής ωριμότητας. Το κόμμα δεν αντιμετωπίζει το παρελθόν του ούτε με διάθεση αγιογραφίας ούτε με διάθεση αποποίησης. Η περίοδος της Εθνικής Αντίστασης και το έπος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) αποτελούν κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στη χώρα μας, όπου η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα αναμετρήθηκαν με την αστική εξουσία και τους ξένους συμμάχους της. Όπως αποτυπώνεται και στις πρόσφατες διακηρύξεις για την ίδρυση του ΔΣΕ, ο αγώνας αυτός μελετάται στις πραγματικές του διαστάσεις, ως συμπύκνωση των κοινωνικών αντιθέσεων της εποχής.

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ βρήκε τη δύναμη να κάνει βαθιά και θαρραλέα αυτοκριτική για τις δικές του ιστορικές αδυναμίες. Η κριτική αποτίμηση της συμμετοχής του σε κυβερνήσεις στο παρελθόν (όπως την περίοδο 1989-1990) αποτελεί μέρος των επίσημων αποφάσεών του. Αναγνώρισε ότι η συμμετοχή ή η ανοχή σε αστικές κυβερνήσεις θόλωσε τα όρια της πάλης και καλλιέργησε αυταπάτες στον λαό. Η σημερινή αταλάντευτη άρνησή του να γίνει δεκανίκι σε κυβερνητικά σχήματα διαχείρισης δεν οφείλεται σε «στενοκεφαλιά», αλλά στο γεγονός ότι διδάχθηκε από τα ίδια του τα λάθη.

Ακριβώς αυτή η στάση του ΚΚΕ απέναντι στην ιστορία του είναι που διασφαλίζει,θωρακίζει αυτό που ακριβώς είναι.

Παράλληλα, ο τρόπος που το ΚΚΕ αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται για έναν περιχαρακωμένο οργανισμό. Το κόμμα αγκαλιάζει και αναδεικνύει την αληθινή καλλιτεχνική δημιουργία που εκφράζει τις αγωνίες, τους πόθους και τους αγώνες του λαού, χωρίς να βάζει κομματικά «πιστοποιητικά φρονημάτων» στους δημιουργούς. Η στάση του απέναντι σε μεγάλες μορφές της τέχνης, αλλά και σε νεότερους καλλιτέχνες, εδράζεται στην πεποίθηση ότι η μεγάλη τέχνη ανήκει στο λαό και τον ενώνει. Η φράση «εμείς τραγουδάμε για να ενώσουμε τον κόσμο» δεν είναι απλώς ένας ποιητικός στίχος, αλλά πολιτική στάση: ο πολιτισμός είναι μέσο χειραφέτησης και ενοποίησης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της απέναντι στον κατακερματισμό και την απομάκρυνση από τις ρίζες της ίδια της κοινωνίας που επιβάλλει η τρέχουσα και κυρίαρχη υπο κουλτούρα.

Αλλά και όσον αφορά τη διεθνή κατάσταση, η ανάλυση του ΚΚΕ ξεχωρίζει για την ταξική της συνέπεια σε έναν κόσμο γεμάτο σύγχυση. Σε μια εποχή που οι διεθνείς συγκρούσεις παρουσιάζονται συχνά ως μάχες μεταξύ «δημοκρατίας και αυταρχισμού» ή «καλών και κακών» συμμαχιών, το ΚΚΕ διαβάζει τις εξελίξεις μέσα από το πρίσμα των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Απορρίπτει τη στοίχιση πίσω από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά ταυτόχρονα δεν τρέφει αυταπάτες για τον ρόλο άλλων αναδυόμενων ιμπεριαλιστικών κέντρων, όπως η Ρωσία ή η Κίνα. Η πυξίδα του παραμένει σταθερά στραμμένη στην αυτοτελή πάλη των λαών και στη διεθνιστική αλληλεγγύη, θεωρώντας ότι οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα συμφέρον να διαλέγουν στρατόπεδο ανάμεσα σε ληστές.

Ωστόσο, η πιο ουσιαστική συνιστώσα, αυτή που συχνά διαφεύγει από τους κάθε λογής επικριτές του -είτε είναι καλοπροαίρετοι είτε “εξ επαγγέλματος” επικριτές του- είναι η ίδια η ανθρώπινη βάση του κόμματος. Το ΚΚΕ δεν είναι ένας μηχανισμός τεχνοκρατών, ακαδημαϊκών ή επαγγελματιών της πολιτικής και εργατοπατέρων που παρατηρούν και παρεμβαίνουν στην κοινωνία με ιδιοτελή κίνητρα. Τα μέλη και τα στελέχη του είναι άνθρωποι που προέρχονται από την ίδια την εργατική τάξη και τους συμμάχους της, ζουν τις ίδιες δυσκολίες και αναδεικνύονται μέσα από τους καθημερινούς αγώνες στους χώρους δουλειάς, στα εργοστάσια, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στις γειτονιές.

Όσοι βρίσκονται μακριά από αυτούς τους αγώνες αδυνατούν να καταλάβουν την αξία αυτής της βιωματικής σχέσης. Δεν μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει να οργανώνεις μια απεργία, να περιφρουρείς ένα σπίτι από έναν πλειστηριασμό, να διεκδικείς συλλογικές συμβάσεις απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Αυτή η καθημερινή τριβή είναι που μπολιάζει τα στελέχη του ΚΚΕ με αντοχή, τους απαλλάσσει από εύκολες αυταπάτες και τους δίνει τη δυνατότητα να εκφράζουν αυθεντικά τις ανάγκες του λαού.Όπως τονίζεται και στα ντοκουμέντα του πρόσφατου Συνεδρίου του για την κομματική οικοδόμηση, η ισχυροποίηση του κόμματος περνά ακριβώς μέσα από το βάθεμα των δεσμών του με τους εργαζόμενους.

Σε αυτή τη μακρά διαδρομή, το ΚΚΕ δεν υπόσχεται εύκολες ή μαγικές λύσεις. Με πλήρη συνείδηση της δυσκολίας των καιρών, εργάζεται συστηματικά για την ενίσχυση όλων εκείνων των χαρακτηριστικών που το καθιστούν μια πραγματική επαναστατική πρωτοπορία. Δημιουργεί και επανδρώνει, όπως θα λέγαμε μεταφορικά, ένα «γερό σκαρί»: έναν πολιτικό οργανισμό με ιδεολογική θωράκιση, οργανωτική αντοχή και βαθιές κοινωνικές ρίζες. Ένα σκαρί που δεν φτιάχτηκε για τις ήρεμες λιμνοθάλασσες του συμβιβασμού, αλλά είναι ικανό να ταξιδέψει σε ανοιχτές, φουρτουνιασμένες θάλασσες και να οδηγήσει την κοινωνία σε ένα πραγματικά νέο ξέφωτο.

https://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/425891/o-epanastatikos-haraktiras-mias-orimis-epanastatikis-dynamis

+++ Αιωνία του (ΣφΥΡΙΖΑ) η μνήμη +++

 

Iosif Pateropoulos

18/7/26

+++ Αιωνία του (ΣφΥΡΙΖΑ) η μνήμη +++

..Πανηγύρισες, όταν το Κόμμα πήρε 4,5% γιατί νόμιζες θα διαλυθεί....

Αναγνώστης του 902.gr αλίευσε και μας έστειλε μία απάντηση ενός φίλου του ΚΚΕ προς τον ΣΥΡΙΖΑ για τις πρόσφατες, συνεχείς επιθέσεις ενάντια στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ από τα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή το εκλογικό αποτέλεσμα.
Παρ’ όλη τη συναισθηματική φόρτιση που έχει η απάντηση, εκφράζει σίγουρα τις διαθέσεις ενός κόσμου που στάθηκε αταλάντευτα δίπλα στο ΚΚΕ στις πιο δύσκολες στιγμές των τελευταίων 30 χρόνων.
Το κείμενο είναι το εξής:

«Θα πανηγυρίζω όσο θέλω και για ό,τι θέλω.
Άκου να δεις, ρε "φίλε".
Πανηγύρισες όταν έγιναν οι ανατροπές του σοσιαλισμού.
Πανηγύρισες όταν διασπάστηκε το Κόμμα.
Πανηγύρισε, για το τέλος -όπως έλεγες- των ιδεολογιών (τρομάρα σου...)
Πανηγύρισες, όταν έλουζαν με σεξιστικά σχόλια την Αλέκα (αλλά τότε δεν ήταν σεξιστικά).
Πανηγύρισες, όταν το Κόμμα πήρε 4,5% γιατί νόμιζες θα διαλυθεί.
Πανηγύρισες, ένα βράδυ, βγαίνοντας από το εκλογικό κέντρο, γιατί το ΚΚΕ το είχαν περάσει η ΧΑ και οι ΑΝΕΛ.
Πανηγύρισες, όταν η "Πανσπουδαστική" είχε πάρει 3%.
Πανηγύρισες, όταν το δικό σου ΟΧΙ, το έκανες ΝΑΙ, απέναντι στο δικό μου ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ.
Πανηγύρισες όταν είδες τον εκατοντάχρονο κομμουνιστή να έχει δάκρυα στο πρόσωπό του για το ποσοστό του Κόμματος.
Πανηγύρισες, όταν άκουγες τις κομμουνίστριες μανάδες να κλαίνε, όταν έβλεπαν την κόκκινη σημαία να κατεβαίνει από τους φασίστες του Γιέλτσιν, αλλά δεν τις άκουγες που έλεγαν στα παιδιά τους "σήκω παιδί μου το Κόμμα κινδυνεύει" και κράταγαν ΡΕ "το μπαστούνι της φυλακής ανάμνηση" στο ένα χέρι και την κόκκινη σημαία στο άλλο.
ΝΑΙ, ΡΕ! Θα πανηγυρίζω γιατί δεν έγινα σαν εσάς.
ΝΑΙ, ΡΕ! Θα πανηγυρίζω γιατί το κόμμα ανεβαίνει, σιγά αλλά σταθερά.
ΝΑΙ, ΡΕ! Θα πανηγυρίζω και για την άνοδό μου, και για την πτώση σου.
Ακούγεται η φωνή της Δούρου σας στα αυτιά μου να κραυγάζει "Στο 1% θα σας πάμε"και εγώ πανηγυρίζω.

Πανηγυρίζω μαζί με τους συντρόφους μου, τους φίλους που στήριξαν το Κόμμα στις δύσκολες στιγμές. Τους φίλους που το στήριξαν και ας διαφωνούν.
Και ξέρεις, ρε συ...
Θα πάω να πανηγυρίσω πάνω από τους τάφους των μανάδων, που κλαίγοντας φώναζαν και θα φωνάζουν: Ένας αιώνας αγώνας και θυσία το ΚΚΕ στην πρωτοπορία.
Δεν θα κλάψω για τους φασίστες που μπήκαν στη Βουλή. Θα ακονίσω τα όπλα μου για να νικήσω.
Γιατί με εμένα "Είναι και οι νεκροί στο ξάγναντο πρωτοπανηγυριώτες"».

https://www.902.gr/.../tha-panigyrizo-oso-thelo-kai-gia...

ΕΔΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΚΕ

Nikos Karagiorgis
17/7/26

_ Δεν είναι μόνο το κτίριο στην οδό Βερανζέρου που "πουλήθηκε" πως τάχα για να αποπληρώσει ένα δάνειο. Λεφτά υπάρχουν. 

Σύμφωνα με απολύτως επιβεβαιωμένες πληροφορίες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα στο ίντερνετ, το ΚΚΕ έχει στην κατοχή του τα Νησιά Φερόε, τη μισή Σελήνη, έντεκα ουρανοξύστες στο Μανχάταν, 350 τόνους χρυσό στο Νεπάλ και δύο τίτλους αδαμαντορυχείων στη Νιγηρία.
Το ένα μάλιστα συνορεύει με το σπίτι της πεθεράς του Αβραμόπουλου και υπάρχει χρόνια δικαστική διαμάχη, γιατί ο φράχτης της ακουμπάει πάνω στην περίφραξη του κόμματος.
Αυτά όμως είναι τα γνωστά.
_Τα σοβαρά δεν έχουν βγει ακόμη στη φόρα.
Λίγοι γνωρίζουν ότι το κόμμα κατέχει το 17% της σκιάς του Έβερεστ, την οποία νοικιάζει εποχικά σε ορειβάτες για δροσιά.
Διαθέτει επίσης αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης της ηχούς στο φαράγγι της Σαμαριάς. Αν φωνάξεις «ωωω», το 0,03% της αντήχησης καταλήγει απευθείας στα ταμεία του.
_Στην Ανταρκτική διατηρεί μια μυστική θερμοκοιτίδα για πιγκουίνους συνδικαλιστές, οι οποίοι κάθε Μάη κατεβαίνουν σε συμβολική απεργία και αρνούνται να γλιστρήσουν στον πάγο.
Η υπόγεια στοά στη Ρεβυθούσα, ακριβώς κάτω από τις εγκαταστάσεις του Μητσοτάκη, δεν είναι απλώς αποθήκη.
_Συνορεύει με την Κοίλη Γη και αποτελεί την επίσημη είσοδο προς τη Γη των Κολασμένων.
Εκεί αποθηκεύεται ηλιακή ακτινοβολία σε βαρέλια των 200 λίτρων, ώστε όταν τελειώσει το LNG των καπιταλιστών να λειτουργήσουν τα πρώτα φωτοβολταϊκά που δουλεύουν... τη νύχτα.
Παράλληλα, λίγο πριν αποσυρθεί από τα εγκόσμια, ο Αίολος δώρισε στο κόμμα δύο ασκούς με αέρα κοπανιστό. Οι ασκοί παραμένουν σφραγισμένοι σε ειδικό θησαυροφυλάκιο, γιατί οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι αν ανοίξουν και οι δύο μαζί, θα προκληθεί ρεύμα αέρα αρκετό ώστε να αλλάξει φορά ο αντικυκλώνας των Αζορών και να φύγουν τα καπάκια από όλα τα τάπερ της Ελλάδας.
Άσε που άμα το ανοίξει....θα σας πάρει και θα σας σηκώσει!
_Επιπλέον, στο υπόγειο του Περισσού φυλάσσεται το αυθεντικό σχέδιο του Πύργου της Βαβέλ, μαζί με τρία ανταλλακτικά για την Κιβωτό του Νώε και ένα τηλεχειριστήριο που, σύμφωνα με τον μύθο, αλλάζει κανάλι στην κρατική τηλεόραση όλου του πλανήτη ταυτόχρονα.
Στην κατοχή του κόμματος βρίσκεται ακόμη η πρωτότυπη συνταγή για το νερόβραστο, επτά κυβικά μέτρα εφεδρικής ομίχλης για τις παρελάσεις, καθώς και η απόδειξη αγοράς της Ατλαντίδας, η οποία όμως χάθηκε σε μια πλημμύρα και έκτοτε εκκρεμεί το κτηματολόγιο.
Δεν σταματάμε όμως εκεί.
Το ΚΚΕ φέρεται να εισπράττει πνευματικά δικαιώματα κάθε φορά που κάποιος λέει τη φράση «έλα μωρέ». Το ποσό είναι μικρό, αλλά λόγω όγκου χρήσης αντιστοιχεί περίπου στο ΑΕΠ μιας μεσαίας χώρας.
_Και τέλος, υπάρχει ένας τελευταίος φάκελος με την ένδειξη «ΑΠΟΡΡΗΤΟ». Μέσα λέγεται ότι φυλάσσεται το πραγματικό πρόγραμμα της αληθινής εβδομάδας.
Είναι 8ημερο!
Αν ποτέ δημοσιοποιηθεί, θα αποδειχθεί ότι προβλέπει 30ωρο με ίδιους μισθούς, τριήμερο Σαββατοκύριακο και ότι τα e-mail του αφεντικού μετά τις 15:00 επιστρέφουν αυτόματα με την ένδειξη «ο παραλήπτης βρίσκεται σε ταξική πάλη».
Μόνο από αυτό θα αποδειχθεί, ότι η οκτάωρη εργασία ήταν απλώς μια μεταβατική λύση και το αυθεντικό σχέδιο προέβλεπε πενθήμερο... από Δευτέρα μέχρι Πέμπτη, και ότι κάθε φορά που εργοδότης λέει "είμαστε μια οικογένεια", ενεργοποιείται αυτόματα επιθεώρηση εργασίας από το 1983.
_Στα υπόγεια του Περισσού φυλάσσεται επίσης η εφεδρική βάρδια του χρόνου. Αν ποτέ χαθεί μία ώρα από θερινή ή χειμερινή αλλαγή, από εκεί την ξαναμοιράζουν.
Επίσης, κατέχει το 51% των δικαιωμάτων της πανσέληνου. Γι' αυτό κάποιες είναι πιο φωτεινές από άλλες, εξαρτάται από το αν έχει συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή.
Σε ειδικό θησαυροφυλάκιο υπάρχουν ακόμη οι αυθεντικές οδηγίες χρήσης του καπιταλισμού.
Αυτά και άλλα πολλά μπόρεσε να καταγράψει
ο φίλος Βαγγελης Παπαδημητριου

Επισης το ΚΚΕ εχει τον Σκαλβενιτη ,τον Γερμανο ,την Κοσμοτε ,τον Μασουτη ,τα Λιντλ ,τη ΒΟΝΤΑΦΟΝ ,το Μy Market .....κλπ καθε ευρω που δινετε σ αυτα το 10% παει στο κομμα .....αιντε γιδια

Το ΚΚΕ ενοχλεί τους "Ανδρονόπουλους" & Χαιρόμαστε Γι Αυτό 😄

Από
Γιώργος Μαργαρίτης
15 ώρ. ·

Γιατί το ΚΚΕ;.....
Ο κος Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος με πλούσιο βιογραφικό: διευθυντής Σύνταξης στη “Ναυτεμπορική”, στον “Κόσμο του Επενδυτή”, στην “Απογευματινή της Κυριακής” και αρχισυντάκτης στο “Κέρδος”. Εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην “Καθημερινή”, το “Έθνος”, το “Ποντίκι” και παρουσίασε οικονομικές εκπομπές στα κανάλια Μega, Tempo, SevenX. Εργάστηκε, επίσης, στο χώρο της πολιτικής επικοινωνίας.
Ο κος Ανδρονόπουλος σε ένα άρθρο του στο SLpress γεμάτο ανακρίβειες και πραγματολογικά κενά ψέγει το ΚΚΕ γιατί μένει (δημοσκοπικά) καθηλωμένο σε ποσοστά 5-7% ενώ κρίνει (δημοσκοπικά) ότι το ΚΚΕ συρρικνώνεται εκλογικά κάτω από την πίεση των "νέων κομμάτων".
Η ανάλυσή (τρόπος του λέγειν) του καταλήγει στα ίδια και τα γνωστά: ότι, στον καιρό της κρίσης "προτίμησε να σώσει το σύστημα στα σκαλάκια του Άγνωστου Στρατιώτη από Αγανακτισμένους", ότι "η δομική του λειτουργία μέσα στο σύστημα είναι ύποπτη", ότι, "παραμένει ο αφανής πυλώνας του συστήματος, ασκώντας πάντα μια πολιτική μεταφυσική ρητορική".
Τίποτε το νέο και σημαντικό ως εδώ. "Επιχειρήματα" βγαλμένα από το διαχρονικό ρεπερτόριο του αντι-κομμουνισμού με δεξιό, κεντρώο, "αριστερό" και αριστερίστικο πρόσημο.
Ο κος Ανδρονόπουλος δεν αναρρωτιέται για την ουσία του προβλήματος - μάλλον δεν τον ενδιαφέρει. Γιατί στις εκλογές το 90% + του εκλογικού σώματος επιλέγει κόμματα και αποκόμματα που με λόγια και με πράξεις στρέφονται ενάντια στις επιθυμίες και στα συμφέροντα του ίδιου αυτού εκλογικού σώματος;
Εκ του αποτελέσματος - την γενική εικόνα και κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων - αυτό είναι το ουσιαστικό ερώτημα, όχι τα ποσοστά του ΚΚΕ - ή μήπως όχι;
Το ΚΚΕ δεν ευθύνεται για το γεγονός ότι το σύστημα είναι καπιταλιστικό και ότι το διαμορφωμένο πολιτικό καθεστώς υπηρετεί πιστά το σύστημα. Πριν κάμποσα χρόνια έγινε φοβερός εμφύλιος - ταξικός πόλεμος για το ζήτημα αυτό και, ως γωστό, κέρδισαν οι ...άλλοι. Οι πολιτικοί πρόγονοι εκείνων που σήμερα κυβερνούν.
Δεν ευθύνεται γιατί τα αστικά κόμματα εξαρτώνται από το σύστημα και προωθούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Το ΚΚΕ δεν ενδιαφέρεται για αλλαγή κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, παλεύει για να ανατραπεί το σύστημα στην ολότητά του.
Πώς;
Με την οργάνωση του λαού -με την διαμόρφωση εργαλείων πολιτικής παρέμβασης- μαζικών δημοκρατικών συλλογικών χώρων.
Τα ποσοστά του σε συλλόγους, σωματεία, οργανώσεις, μαζικούς χώρους είναι ο δείκτης της επιτυχίας του όχι το εκλογικό αποτέλεσμα σε εκλογές -σκηνοθεσία εκλογών- όπου μοιράζονται άχυρα ξένων γαϊδάρων.....
Ο κος Ανδρονόπουλος θυμώνει. Είναι βέβαιο ότι δεν τον ενοχλεί ούτε το ότι το εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ είναι καθηλωμένο, ούτε επειδή το ΚΚΕ δεν "πιάνει" το 20% που θα έπρεπε -κατ' εκτίμησή του- να "πιάνει".
Τον ενοχλεί, πολύ μάλιστα, το ότι το ΚΚΕ δεν "συνεργάζεται". Δεν υποτάσσεται. Δεν μπαίνει στο αστικό παιχνίδι της "εναλλαγής εξουσίας" - με μόνο στόχο την μακροημέρευση των κυρίαρχων πολιτικών. Γι αυτό και θυμίζει παλιές δόξες - όταν το ΚΚΕ συνεργαζόμενο περνούσε το 10%.
Είμαι ενθουσιασμένος από την οργή και το μίσος που εκπέμπει ο κος Ανδρονόπουλος. Το ΚΚΕ μάλλον ενοχλεί το αστικό σύστημα. Μα αυτή είναι η αποστολή του: να ενοχλεί - μέχρι που το άδικο και απάνθρωπο αυτό σύστημα να ανατραπεί και ο λαός μας να αποκτήσει την πολιτική, τους πολιτικούς (και τους δημοσιογράφους) που του αξίζουν...

100 χρόνια από την έλευση των προσφύγων στην Τούμπα της Θεσσαλονίκης

 Μεγάλο ενδιαφέρον στην εκδήλωση στην Τούμπα με ομιλήτρια την Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

    

Πρόσθεσε τον 902.gr στην Google

Με μεγάλη συμμετοχή και ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκε η πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση που πραγματοποίησε η Τομεακή Οργάνωση Δήμου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την ολοκλήρωση της έλευσης των προσφύγων στην Τούμπα, με σύνθημα «Τούμπα σημαίνει προσφυγιά, αγώνας για καλύτερη ζωή, με τη γροθιά ψηλά!», στο Πολιτιστικό Κέντρο Τούμπας.

Στην εκδήλωση μίλησε η Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στον χώρο της εκδήλωσης λειτούργησε θεματική έκθεση αφιερωμένη στα 100 χρόνια της προσφυγικής Τούμπας, η οποία συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των παρευρισκομένων, φωτίζοντας σημαντικές στιγμές από την ιστορία της συνοικίας, τους αγώνες των προσφύγων και τη συμβολή τους στο εργατικό - λαϊκό κίνημα της Θεσσαλονίκης.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε σε ζεστό και συγκινητικό κλίμα με γλέντι με παραδοσιακό - μικρασιάτικο και λαϊκό τραγούδι. Στο μουσικό πρόγραμμα συμμετείχαν οι Λάμπρος Καυκούλας (τραγούδι, κιθάρα), Μαρία Φραγκούλη (τραγούδι), Νίκος Ταλέας (ακορντεόν, τραγούδι), Γιάννης Καρασάββας (μπουζούκι) και Γιάννης Παλιάκας (κλαρίνο), μεταφέροντας με τις μελωδίες και τα τραγούδια μνήμες από τις αλησμόνητες πατρίδες και τους αγώνες των προσφύγων για ζωή και προκοπή.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Σωτήρης Αβραμόπουλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Θανάσης Σγούρος, μέλος της ΚΕΟΕ του ΚΚΕ, ο Βασίλης Τομπουλίδης, μέλος του ΓΠ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης» στον Δήμο Θεσσαλονίκης, ο Λεωνίδας Στολτίδης, βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ και ο Ανδρέας Κοράκης, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ.

Παραθέτουμε όλη την ομιλία:

Ιστορία οργάνωσης, αλληλεγγύης και αγώνα

Φέτος, συμπληρώνονται 100 χρόνια από την ολοκλήρωση της έλευσης των προσφύγων της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης στη χώρα μας, και τη δημιουργία νέων προσφυγικών συνοικισμών στην πόλη της Θεσσαλονίκης, ανάμεσα σε αυτούς και την Τούμπα, που έφτασε τους 32000 κατοίκους έως το 1933. Η συγκυρία της επετείου μας βρίσκει σε φάση όξυνσης του ανταγωνισμού μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ενός ανταγωνισμού που ανάβει το φυτίλι των πολέμων σε κάθε γωνιά του κόσμου και στη χώρα μας, δημιουργώντας νέα προσφυγικά κύματα.

Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η ιμπεριαλιστική εκστρατεία στη Μικρά Ασία και οι ανταγωνισμοί των καπιταλιστικών κρατών στην περιοχή προκάλεσαν δεκάδες χιλιάδες θύματα και ξερίζωσαν εκατομμύρια Ελλήνων, Τούρκων, Αρμενίων. Οι χιλιάδες ξεριζωμένοι, η βαθιά φρίκη του πολέμου και της καταστροφής ήταν το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, προκειμένου να προωθήσει μέσω αυτής της συμμετοχής στην πράξη τη θεωρία της «Μεγάλης Ιδέας», ώστε να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν με αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας.

Το νεαρό τότε ΚΚΕ με όλες του τις δυνάμεις προσπαθεί να οργανώσει το λαό ώστε να αναπτυχθεί η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Καταγγέλλει τις στερήσεις και τη φτώχεια που μαστίζουν τις λαϊκές οικογένειες, συνέπεια της πολεμικής κατάστασης.

Η επίθεση του στρατού του Κεμάλ άρχισε στις 13 Αυγούστου 1922 στη γραμμή Αφιόν Καραχισάρ - Σμύρνη. Η ήττα είναι συντριπτική και ο ελληνικός στρατός αρχίζει την άτακτη υποχώρησή του. Ένα μήνα αργότερα οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη, που παραδίδεται στις φλόγες και οι προσφυγικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας φεύγουν, όπως μπορούν για την Ελλάδα. Μέχρι και 7.000 πρόσφυγες στοιβάζονταν σε ένα πλοίο προκειμένου να γλιτώσουν από τη φωτιά και τη φρίκη. Και μόλις έφταναν στην Ελλάδα, τους περίμεναν τα λοιμοκαθαρτήρια, όπου πολλοί πέθαιναν από την πείνα, τη δίψα και τα σάπια τρόφιμα πριν καλά-καλά πατήσουν το πόδι τους στη νέα πατρίδα.

100.000 περίπου πρόσφυγες εγκαθίστανται στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, όπου οι νέοι προσφυγικοί συνοικισμοί ξεφυτρώνουν γύρω από τον κύριο πολεοδομικό ιστό. Το έργο της αποκατάστασης προχωρά αργά αλλά από την πλευρά της αστικής τάξης θεωρείται επιβεβλημένο για κοινωνικοπολιτικούς λόγους και με σαφή πολιτικά κίνητρα. Στην απογραφή του 1928 οι πρόσφυγες αποτελούν το 47% του συνολικού πληθυσμού της πόλης που είναι ήδη χτυπημένη από τους Βαλκανικούς πολέμους και τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917. Η μεγάλη πυρκαγιά έχει αφήσει άστεγους 72.000 ανθρώπους και η μικρασιατική καταστροφή πρόσθεσε περίπου άλλους τόσους. Οι προσφυγικοί συνοικισμοί αναπτύσσονται κοντά στους πρόχειρους συνοικισμούς των πυρόπληκτων.

Η Τούμπα δέχεται κυρίως πρόσφυγες από τη Μικρασία, την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη, ενώ λίγο αργότερα εγκαθίστανται στην περιοχή και πρόσφυγες από τον Πόντο. Η περιοχή κατοικείται χωρίς να υπάρχει καμία υποδομή. Οι συνθήκες στέγασης ακόμα και μια δεκαετία μετά την άφιξή των προσφύγων είναι τραγικές. Οι συνθήκες υγιεινής είναι εκρηκτικές. Οι επιδημίες (ελονοσία, τύφος, δάγκειος πυρετός) θερίζουν τον προσφυγικό πληθυσμό και ιδίως τα παιδιά.

Το ΚΚΕ στο πλευρό των προσφύγων 

Το ΚΚΕ τάχθηκε στο πλευρό των προσφύγων απαιτώντας τη δωρεάν στέγαση και την έναρξη κατασκευής υγιεινών εργατικών σπιτιών με φορολόγηση των μεγάλων κεφαλαίων.

Παράλληλα, οι πληθυσμοί αυτοί αποτελούν το πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης της πόλης, ειδικά στο διάστημα της κρίσης του 1929, μια μεγάλη αγορά φτηνών εργατικών χεριών. Κάτι ανάλογο γίνεται και σήμερα άλλωστε με τα εκατομμύρια των προσφύγων σε πολλές χώρες της ΕΕ και στη χώρα μας. Είναι χαρακτηριστικό ότι αποτελούν περίπου το μισό ενεργό εργατικό πληθυσμό της βιομηχανίας (47%). Η πλειονότητά τους δουλεύει στα καπνομάγαζα και στα υφαντουργεία ενώ πολλοί είναι μεροκαματιάρηδες. Οι γυναίκες, βγαίνουν μαζικά στη δουλειά για να εξασφαλίσουν τη διαβίωση των ίδιων και των οικογενειών τους, με πολύ χαμηλότερα μεροκάματα φυσικά. Το ίδιο και τα παιδιά που είναι πολύ χρήσιμα στην υφαντουργία. Σύμφωνα με έρευνα, την πρώτη δεκαετία του μεσοπολέμου, ο μισθός των προσφύγων φτάνει ίσα ίσα για μισό καρβέλι ψωμί, μια χούφτα ελιές, λίγο λάδι και κρέας ή ψάρι μια ή δυο φορές το μήνα.

Οι πρόσφυγες εκτός από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το ρατσισμό. Οι λεκτικές επιθέσεις προς τους«Τουρκόσπορους» εντείνονται και παίρνουν πιο οργανωμένη μορφή με την ίδρυση της «Πανελλαδικής Ένωσης Ατρόμητων Λαϊκών Ψηφοφόρων Παλαιοελλαδιτών και Μακεδόνων» που το 1933 κηρύττει πόλεμο εναντίον των προσφύγων της Θεσσαλονίκης.

Το ΚΚΕ δίνει τιτάνια μάχη απέναντι σε όποια προσπάθεια διαχωρισμού σε ντόπιους και πρόσφυγες, δείχνοντας την ταξική πραγματικότητα της διαίρεσης της κοινωνίας και καλώντας από κοινού εργάτες και πρόσφυγες να διαλέξουν στρατόπεδο. Παράλληλα, παλεύει μέσα στις μάζες των προσφύγων έτσι ώστε να διαμορφωθούν αιτήματα πάλης και συσπείρωσης με το ταξικό εργατικό κίνημα. Το 1930, με ανακοίνωσή του καλεί εργάτες, αγρότες και πρόσφυγες να παλέψουν για αποζημιώσεις αναδεικνύοντας ότι η πολιτική του Βενιζέλου ήταν υπεύθυνη για τον ξεριζωμό τους αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα που δεν συμφωνούσαν να δοθούν αποζημιώσεις. Παράλληλα, αναδεικνύει τα προβλήματα των συνοικισμών φέρνοντας στο προσκήνιο τις συνθήκες ζωής των προσφύγων.

Οι πρόσφυγες παραμένουν το πρώτο διάστημα της έλευσής τους πολιτικά εγκλωβισμένοι στη βενιζελική παράταξη που εκμεταλλεύεται την επιθυμία επιστροφής στις πατρίδες τους. Η ελπίδα τους όμως εξανεμίζεται, με τις ελληνοτουρκικές συμφωνίες το 1930 που προέβλεπαν τον συμψηφισμό των περιουσιών των ανταλλάξιμων. Ωστόσο αξιοποιούνταν για τη χειραγώγηση της συνείδησης κι άλλοι εκβιασμοί όπως η υποχρεωτική στράτευση. Σημαντικοί κρίκοι εγκλωβισμού ήταν και οι προσφυγικές ενώσεις που αναλάμβαναν διανομή χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης και εύρεση εργασίας. Αντίστοιχοι σύλλογοι λειτουργούν και στην περιοχή της Τούμπας.

Ο αντικομμουνισμός επιστρατεύτηκε απέναντι στις εξαθλιωμένες προσφυγικές μάζες μέσα από κηρύγματα στις προσφυγικές και βενιζελικές εφημερίδες. Ωστόσο η εικόνα των ανήθικων, προδοτών κομμουνιστών καταρριπτόταν από την ίδια την πραγματικότητα. Η μαχητική και αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών απέναντι στα πολλαπλά προβλήματα που βίωναν οι πρόσφυγες στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς ανέτρεπε όλα τα κατασκευάσματα. Συνέβαλε στην ανάδειξη της ταξικότητας των προβλημάτων και έβαλε τη σφραγίδα του στο να αποκτήσουν ταξική ματιά και να ενταχθούν στο κίνημα.

Στη Θεσσαλονίκη, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1920, 13.000 πρόσφυγες είναι γραμμένοι στα σωματεία τους, αποτελώντας το 50% των μελών. Μάλιστα, στους μύλους «Αλατίνι» τα 2/3 των μελών του σωματείου είναι προσφυγικής καταγωγής.

Βασικοί άξονες της δράσης του κόμματος στους πρόσφυγες ήταν:

• Ο απεγκλωβισμός των προσφύγων βιοπαλαιστών από την πολιτική επιρροή των αστικών κομμάτων και ιδίως των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου.

• Η συνειδητοποίηση από πλευράς των προσφύγων της ταξική τους θέσης και η ένταξή τους στην ταξική πάλη και τα συνδικάτα.

• Και τέλος η πάλη κατά των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ γηγενών και προσφύγων και η πρόταξη της ενότητας σε ταξική βάση.

Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς συστάθηκε ο κομματικός πυρήνας της Τούμπας, όμως μέσα από την αρθρογραφία του Ριζοσπάστη φαίνεται ότι ήδη από το 1926, έχει δημιουργηθεί ένα κύμα ενίσχυσης του Κόμματος στην Τούμπα σε τέτοιον βαθμό, ώστε να αποκαλείται «Ερυθρά Συνοικία». Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες προσφυγικές περιοχές, όπως η Καλαμαριά.

Παρά τις σκληρές διώξεις που έχουν επέλθει με την ψήφιση του «Ιδιώνυμου» και την επιπρόσθετη καταστολή από το παράρτημα της φασιστικής οργάνωσης ΕΕΕ που λειτουργεί στη γειτονιά, οι Τουμπιώτες δεν το βάζουν κάτω.

Τον Αύγουστο του 1932 γίνονται οι πρώτες προσπάθειες για στήσιμο σωματείου στην Υφανέτ, στην Κάτω Τούμπα. Ο πυρήνας των σ/φων που πρωτοστατούν πιάνονται και βασανίζονται άγρια.

Καθ’όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 η επιρροή του ΚΚΕ στους πρόσφυγες αυξήθηκε σημαντικά. Είναι η περίοδος που δυναμώνουν οι αγώνες, πυκνώνουν οι κινητοποιήσεις διάφορων κλάδων της εργατικής τάξης. Η δραστηριότητα αυτή ανησυχεί και το Γ’ Σώμα Στρατού που σημειώνει προειδοποιώντας ότι στους Πόντιους και τους Καυκάσιους νεολαίους έχει «προχωρήσει βαθύτατα ο κομμουνισμός».Μέσα στο πλαίσιο των εργατικών κινητοποιήσεων μπαίνουν και τα αμιγώς προσφυγικά αιτήματα.

Η Τούμπα γεννά μεγάλες μορφές που βάζουν τη σφραγίδα τους

Μέσα από αυτή τη διαδικασία και την αλληλεπίδραση, η Τούμπα γεννά μεγάλες μορφές που βάζουν τη σφραγίδα τους σε όλα τα ιστορικά ορόσημα της πόλης, πυκνώνουν τις γραμμές των ταξικών σωματείων και του ΚΚΕ.

Πολλοί ήταν οι Τουμπιώτες και οι Τουμπιώτισσες που πρωτοστάτησαν στα γεγονότα του Μάη του 1936. Ο Κωστίκας Παπαβασιλείου ήταν τότε ο γραμματέας του Συνδικάτου Οικοδόμων που ξήλωσε την ξύλινη πόρτα για να βάλει με συντροφική στοργή επάνω της το σώμα του Τάσου Τούση. Πρόκειται για μια εμβληματική μορφή του Κόμματος, με σωρεία διώξεων και βασανισμών και ιδιαίτερη πείρα στην παράνομη δουλειά που όσοι είχαμε την τύχη να τον ζήσουμε, μικρά παιδιά στους Νέους Πρωτοπόρους που μαζευόμασταν στα Γραφεία της Αντίστασης και αργότερα νεαροί Κνίτες μας σημάδεψε με την συγκρότηση και την καλλιέργειά του και πάνω από όλα με το πάθος του για την υπόθεση μας.

Ο μπαρμπα Μήτσος Σαχίνης, μεγαλωμένος στα προσφυγικά παραπήγματα της Κάτω Τούμπας, ήταν 17 χρονών το 1936. Γι’αυτόν, εκείνες οι μέρες ήταν το πρώτο βάπτισμα στους ταξικούς αγώνες που σφράγισαν το δέσιμό του με το ΚΚΕ, το οποίο υπηρέτησε από κάθε θέση, ως κατηγορούμενος για τη δράση του στα έκτακτα στρατοδικεία αλλά και ως βουλευτής.

Πρωταγωνιστές στο Μάη του ’36 ήταν και το ζευγάρι, Τάσος και Κούλα Καραγκιόζη, ο ένας στο συνδικάτο οικοδόμων και η άλλη αντιπρόεδρος του σωματείου καπνεργάτων. Υπέστησαν ατελείωτες διώξεις και παρέμειναν αλύγιστοι. Ο Τάσος Καραγκιόζης διετέλεσε και διευθυντής της Λαϊκής Φωνής το 1946. Και οι δύο ήταν η ψυχή της πρώτης ΚΟΒ Ανω Τούμπας μετά τη μεταπολίτευση.

Άλλες μορφές ήταν η πρόσφυγας από την Τραπεζούντα, Δέσποινα Στεργίου, που έφτασε στην Ελλάδα το ’22 με ένα μωρό στην αγκαλιά, καθώς το άλλο παιδί της το έχασε από τις κακουχίες μέχρι να φτάσει. Έμεινε στις παράγκες της Κάτω Τούμπας και ήταν καπνεργάτρια. Στις μέρες του Μάη έμεινε τρεις μέρες κρατούμενη γιατί χτύπησε ένα χωροφύλακα με πέτρες. Αργότερα πέρασε από τα στρατοδικεία του Επταπυργίου και πέθανε ως μέλος του Κόμματος. Η Λαμπρινή Κοπρίδου, ήταν δίπλα στην Αναστασία Καρανικόλα την ώρα που την πυροβόλησαν οι χαφιέδες.

Εκείνες τις μέρες, όλη η προσφυγογειτονιά βουίζει σαν μελίσσι. Η Τούμπα στέκεται στο πλευρό των απεργών κι έχει τη συλλογική και ξεχωριστή συμβολή της στα γεγονότα. Στα γεγονότα του Μάη πάλεψε και διαπαιδαγωγήθηκε ο Σίμος Κερασίδης, από την Οινόη του Πόντου αθλητής του Ηρακλή και μέλος του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ. Είναι αυτός που στις 9 Μάη χτύπησε την καμπάνα του Αγίου Θεράποντα και έδωσε το σύνθημα να κατεβαίνουν στο κέντρο της πόλης.

Τη μέρα της κηδείας των θυμάτων 10.000 λαού ξεκινούν από την Τούμπα για το κέντρο της πόλης. Στο δρόμο μοιράζουν λουλούδια στους αστυνομικούς και τους φαντάρους, ενώ φτάνοντας στα γραφεία της ΕΕΕ ξηλώνουν τις ταμπέλες και σκίζουν τις σημαίες της φασιστικής οργάνωσης.

Τις μέρες αυτές οργανώνεται στη συνοικία συζήτηση με 300 γυναίκες προκειμένου να εκφραστούν τα ζητήματα των άθλιων συνθηκών της γυναικείας εργασίας αλλά και η πλήρης κρατική αδιαφορία για τη μητρότητα. Ανάμεσα στις ομιλήτριες, ξεχωρίζουμε την Κατίνα Βάρκα, μετέπειτα στέλεχος της ΕΠΟΝ του Πανεπιστημίου, φιλόλογο και μέλος του ΚΚΕ, που εκτελέστηκε το 1947 με φρικτά βασανιστήρια στα κρατητήρια ασφάλειας των Σερρών.

Λίγο διάστημα αργότερα, οι Τουμπιώτισσες συμμετέχουν σε γυναικεία συνδιάσκεψη σε επίπεδο πόλης προκειμένου να συζητηθούν τα γυναικεία προβλήματα στο φόντο των γεγονότων της 9ης του Μάη, που ανέδειξαν την αξία της γυναικείας συμμετοχής στους ταξικούς αγώνες. Σε ένδειξη τιμής το ρόλο του «προεδρείου» κρατούν οι νεκρές εργάτριες των προηγούμενων ημερών.

Αμέσως μετά τα γεγονότα του Μάη, ξεκινά ένα μεγάλο όργιο καταστολής και συλλήψεων που επεκτείνεται και στην προσφυγογειτονιά. Τότε συλλαμβάνεται και ο εβραίος Σιντό Καλή, Τουμπιώτης και στέλεχος της ΟΚΝΕ, ένα από τα λαμπρότερα παραδείγματα νέων αγωνιστών. Δεν πρόδωσε τους συντρόφους του και στάλθηκε στον Αη-Στράτη, όπου πέθανε από την πείνα το 1943.

Αυτές οι μορφές έδωσαν τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά και τα νήματα της μαχητικής αντίστασης, του αγώνα για απελευθέρωση, της πάλης για ζωή μπλέχτηκαν ακόμα πιο σφιχτά με τη δράση του ΚΚΕ. Στην πρώτη γραμμή μπήκαν οι νέοι πρόσφυγες εργάτες, οι οποίοι, έχοντας νιώσει στο πετσί τους την καπιταλιστική εκμετάλλευση, αγκάλιασαν πιο πλατιά την ριζοσπαστική πολιτική του ΚΚΕ.

Αποδεικνύεται έτσι, για ακόμη μια φορά, πόσο κρίσιμη είναι η δουλειά προετοιμασίας σε περιόδους που τα γεγονότα δεν έχουν πάρει ακόμη απότομη τροπή, όταν δεν έχει φτάσει η ταξική πάλη στην κορύφωσή της.

Ο Σίμος Κερασίδης συλλαμβάνεται μετά τα γεγονότα του Μάη, στέλνεται εξορία στον Αη Στράτη, όπου έρχεται σε επαφή με άλλους εξόριστους. Δεν λυγίζει στις δύσκολες συνθήκες της εξορίας, αλλά μαζί με τους άλλους εξόριστους οργανώνουν τη ζωή τους, μαθαίνουν καλύτερα τους συνωμοτικούς κανόνες, μελετούν. Με πυρήνα αυτούς τους συντρόφους και μια σειρά παλιότερα στελέχη, το 1939 ανασυγκροτείται το Μακεδονικό Γραφείο του Κόμματος.

Με την καθοδήγηση του Μακεδονικού Γραφείου απελευθερώνονται σημαντικά στελέχη από το σανατόριο φυματικών στο Ασβεστοχώρι, τη νύχτα ακριβώς πριν μπουν τα γερμανικά στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη. Έτσι μέσα στην Κατοχή το ΚΚΕ κατάφερε να διατηρήσει τη δράση του, να ανασυντάξει σχετικά γρήγορα τους παράνομους πυρήνες στη Θεσσαλονίκη και στη Μακεδονία, να υπάρχει μια πρώτη απαραίτητη υποδομή ανθρώπων, που θα αποτελέσουν την ψυχή του Κόμματος και της Αντίστασης.

Νέοι ήρωες και ηρωίδες γεννήθηκαν

Πολλοί τουμπιώτες και τουμπιώτισσες θα πυκνώσουν το διάστημα της αντίστασης τις γραμμές της «Ελευθερίας», του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και φυσικά της ΕΠΟΝ. Κι αυτή την περίοδο θα γεννηθούν νέοι ήρωες και ηρωίδες, όπως ο Μιχάλης Καράνταης και ο Χρήστος Βακαλόπουλος, στελέχη της ΟΚΝΕ που λόγω της συμμετοχής τους σε σαμποτάζ κατά των Γερμανών, θα εκτελεστούν τον Ιούνιο του 1942.

Αλλά και τουμπιώτισσες προσφυγικής καταγωγής θα ξεχωρίσουν στους αγώνες της περιόδου και θα αντιμετωπίσουν παλικαρίσια το εκτελεστικό απόσπασμα. Η Γαϊτανούλα Δούκα ήρθε από την Κωνσταντινούπολη, στέλεχος της «Εθνικής Αλληλεγγύης», σύνδεσμος με τους κρατούμενους του στρατοπέδου «Παύλου Μελά». Συνελήφθη τη μέρα που έπεφταν νεκροί οι 200 της Καισαριανής από τους ταγματασφαλίτες που την εκτέλεσαν στις 11 Μαΐου 1944 κοντά στη Λητή. Η κόρη της Καίτη Δούκα, τελειόφοιτη της Εμπορικής Σχολής ήταν έγκλειστη για την αντιστασιακή της δράση στο Παύλου Μελά από το 1941. Εκτελέστηκε στην Τούμπα, πίσω από το στρατόπεδο στις 8 Ιουλίου 1944. Φεύγοντας από το στρατόπεδο, ψύχραιμη και περήφανη, φώναζε στους συγκρατουμένους της: «Γειά σας, κουράγιο, συνεχίστε τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, ευτυχισμένη για όλους….». Λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση θανατώθηκε με φριχτά βασανιστήρια για τη δράση της, η τουμπιώτισσα Δέσποινα Κωνσταντινίδου, φοιτήτρια Γεωπονίας.

Λίγο πριν την απελευθέρωση της πόλης, οι ταγματασφαλίτες προσπαθούν με κάθε τρόπο να τρομοκρατήσουν το λαό της Τούμπας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1944, συμμορίτες του ταγματασφαλίτη Δάγκουλα προχωρούν σε μπλόκο στην Κάτω Τούμπα σκοτώνοντας επτά κατοίκους. Ανάμεσά τους και τη δεκατετράχρονη τουμπιώτισσα Βασιλεία Κλαδίτου.

Μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ έδωσαν τη μάχη της αντίστασης και πολλοί παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ, που ιδρύθηκε το 1926. Ο Σωκράτης Φελούρης, τερματοφύλακας ήταν ενταγμένος στο 30ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Ο Κώστας Κρήτας, μέλος του ΣΠ Μακεδονίας Θράκης της ΕΠΟΝ το 1945. Ο συγκεκριμένος φαίνεται να υπογράφει το κάλεσμα της ΕΠΟΝ για διοργάνωση «Συνεδρίου Νεολαίας» της Θεσσαλονίκης για λογαριασμό του ΠΑΟΚ. Μάλιστα η διοίκηση του ΠΑΟΚ την ακριβώς επόμενη ημέρα δηλώνει ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει στο συνέδριο με την δικαιολογία ότι είναι καθαρά αθλητικόν σωματείον  και «καθαιρεί» τον Κρήτα από αρχηγό της ομάδας, ενώ επιβάλει ποινές στους ποδοσφαιριστές Γιάννη Ψωμά και Βασίλη Εμμανουηλίδη.

Αλλά και η ΜΕΝΤ ήταν ενταγμένη σχεδόν στο σύνολό της στο ΕΑΜ. Η Μορφωτική Ένωση Νεολαίας Τούμπας είχε εμβληματική δράση σε όλους τους τομείς του πολιτισμού και του αθλητισμού, προσφέροντας πολύτιμη διέξοδο στα προσφυγόπουλα. Δεν είναι τυχαίο ότι ιδρυτικό μέλος της ΜΕΝΤ ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, όντας στέλεχος της ΟΚΝΕ τη δεκαετία του ’20, που δείχνει ότι από τα πρώτα του βήματα το Κόμμα έδειξε φροντίδα για το μαζικό λαϊκό αθλητισμό.

Λίγες μέρες πριν την απελευθέρωση δίνονται στην Τούμπα σκληρές μάχες του ΕΛΑΣ με τους ταγματασφαλίτες και τα γερμανικά στρατεύματα. Ο ΕΛΑΣ μπαίνει στην Τούμπα στις 28 Οκτώβρη του ’44 και δύο μέρες μετά οι κάτοικοι της συνοικίας θα κατέβουν σύσσωμοι στη μεγάλη γιορτή για την Απελευθέρωση της πόλης. Στις 24 Αυγούστου 1945, στη συγκέντρωση του ΕΑΜ στο γήπεδο της Τούμπας, συμμετείχαν 150.000 άτομα.

Όμως οι γιορτινές μέρες δεν διαρκούν πολύ. Από το 1946 εξαπολύεται νέο όργιο διωγμών και βασανισμών των λαϊκών αγωνιστών. Οι δίκες στο Έκτακτο Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης αποτελούν βασικό κομμάτι στην τεράστια «βιομηχανία» καταστολής και διώξεων, στην προσπάθεια σύνθλιψης και εξόντωσης του κινήματος, που οργάνωσε το αστικό κράτος από την ίδρυση του ΚΚΕ, ειδικά μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και κατά τη διάρκεια του ένοπλου αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, αλλά και στη συνέχεια.

Χιλιάδες κομμουνιστές, αντιστασιακοί, ακόμη και άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με το Κόμμα και το κίνημα, σύρθηκαν στα έκτακτα στρατοδικεία με διάφορες κατηγορίες, άδικες και σκληρές. Εκατοντάδες εκτελέστηκαν πίσω από το Γεντί Κουλέ. Χιλιάδες σάπισαν στις φυλακές και στα κάτεργα, κάποιοι για πάνω από 10 και 20 χρόνια. Στο πλευρό του επίσημου κράτους, δρουν και παρακρατικές δολοφονικές ομάδες επανδρωμένες από πρώην δωσίλογους και ταγματασφαλίτες.

Οι προσφυγογειτονιές της Τούμπας αλλά και της Καλαμαριάς, είχαν μετατραπεί σε πεδία εφαρμογής της πιο άγριας καταστολής. Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής «Στους συνοικισμούς ξετυλίγονται πραγματικές τραγωδίες τα βράδια. Μαζεύουν τον κόσμο με τις κλούβες. Σηκώνουν και αρπάζουν από τα κρεβάτια τους αρρώστους και ετοιμοθάνατους ακόμα. Κάθε βράδυ στις σκοτεινές νύχτες ακούονται οι σπαρακτικές κραυγές γυναικών και παιδιών που βλέπουν ν’ αρπάζονται οι δικοί τους ή και τα ίδια ακόμα τα γυναικόπαιδα. Οι συνοικισμοί της Τούμπας, Νεάπολης, Χίρς άδειασαν από παλικάρια».

Μετά τη δολοφονία του Γιάννη Ζεύγου, το Μάρτη του ’47, ακολουθεί τον Απρίλη το πρωτοφανές σε μαζικότητα και ένταση μπλόκο της Τούμπας. Σε εκείνο το μπλόκο συλλαμβάνονται 80 άτομα.

Πολλοί τουμπιώτες εξορίζονται, άλλοι συλλαμβάνονται. Εξίσου πολλοί συνεχίζουν παράνομα τον αγώνα στην πόλη, έχοντας κληρονομιά τις αγωνιστικές παραδόσεις και την προετοιμασία της προηγούμενης περιόδου. Με την παράνομη ομάδα της Τούμπας συνδέεται και ο Ακίνδυνος Αλβανός, η «ψυχή» της Στενής Αυτοάμυνας, αλλά και ο Κώστας Μαυρίδης. Η ομάδα αυτή περιφρουρεί με κάθε μέσο το λαϊκό κίνημα και τους κομμουνιστές που πάλεψαν με το αίμα τους. Διενεργεί επιθέσεις σε στέκια παρακρατικών και χαφιέδων στην περιοχή, προστατεύει και φυγαδεύει αγωνιστές. Ανάμεσα στις εμβληματικές μορφές της περιόδου ξαναβρίσκουμε τον πρόσφυγα Μήτσο Σαχίνη αλλά και τη Λέλα Μαυρίδου που με τόλμη υπερασπίζονται με τη δράση τους το λαϊκό κίνημα και το κόμμα, αναλαμβάνουν τη μετάδοση μηνυμάτων με τηλεβόα. Ανάμεσα στους νεκρούς μαχητές μετράμε και τον αδελφό του μπαρμπα Μήτσου Σαχίνη, Αγάπιο που εκτελέστηκε στο Γεντί Κουλέ.

Πολλοί Τουμπιώτες δίνουν παράλληλα και τη μάχη στο βουνό. Ο Νίκος Λαγός (1926-1948) ήταν ένας από αυτούς τους αντάρτες. Μαζί με τα δύο του αδέρφια Δούκα και Κώστα εντάχθηκαν στο ΔΣΕ. Στη δύσκολη αυτή φάση της σύνδεσης των ομάδων του ΔΣΕ ανέλαβε πολλές ριψοκίνδυνες αποστολές. Ο Λαγός σκοτώθηκε τον Απρίλιο του 1948, στις επιχειρήσεις της Στρατονίκης. Το δρόμο της μάχης στο βουνό ακολούθησε και ο Αντωνάκης Καραγιάννης που αναδείχτηκε σε υπολοχαγό του ΔΣΕ.

Τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 που το ΚΚΕ είναι παράνομο και δρα μέσα από την ΕΔΑ ξεχωρίζει η δράση των Λαμπράκηδων στη συνοικία, που συσπείρωσαν εκατοντάδες νέους και πρωτοστάτησαν σε ένα μεγάλο νεολαιίστικο πολιτιστικό κίνημα με θέατρα, συναυλίες, εκδρομές, ζωντανούς πολιτιστικούς φορείς, αλλά και στις κινητοποιήσεις της εποχής.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 πρωταγωνιστεί στις επιθέσεις απέναντι στους κομμουνιστές ο γνωστός από τη συνεργασία του με τους Γερμανούς και μετά από την υπόθεση τη δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, Ξενοφών Γιοσμάς, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Τούμπα μετά τον 5ετή αποκλεισμό του στο Γεντί Κουλέ, για τις υπηρεσίες που προσέφερε στους κατακτητές και επιχειρεί να δημιουργήσει φωλιά παρακρατικών στη συνοικία.

Στη διάρκεια της χούντας και μετά τα πρώτα χτυπήματα, στην αντιδικτατορική δράση πέρασαν πολλοί αγωνιστές, που αποτέλεσαν τη μαγιά για τη συγκρότηση των οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ στη Μεταπολίτευση. Στην περιοχή έχει δράση ομάδα του ΠΑΜ, με επικεφαλής το Μήτσο Σαχίνη. Τα μέλη της ομάδας αυτής, έγραφαν συνθήματα κατά της δικτατορίας στους τοίχους, σκορπούσαν στους δρόμους χειρόγραφες προκηρύξεις, ενώ κυκλοφόρησαν τη μονόφυλλη εφημεριδούλα «Αντιφασίστας». Η δραστηριότητα της ανακόπηκε γρήγορα, όταν στις 13 Αυγούστου 1967 η Ασφάλεια συνέλαβε τα μέλη της, παραπέμποντάς τα στο έκτακτο στρατοδικείο όπου ο μπαρμπα Μήτσος καταδικάστηκε σε ισόβια και οι υπόλοιποι σε μικρότερες ποινές. Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένους συντρόφους μας που υπέστησαν διώξεις από τη Χούντα: Ο Μήτσος και ο νεαρός τότε γιος του Αγάπιος Σαχίνης, ο Κωστίκας και ο Γιώργος Παπαβασιλείου, ο Γιάννης Σκουλίδης, ο Φάνης Στεφανίδης, ο Περικλής Αλτσιτσιάδης, Τάσος και Κούλα Καραγκιόζη, Λάκης Μαρίνος, Μηνάς Σφυριδάκης, Αντώνης Χαχούμης, Ζαφείρης Στεφανίδης, Δημήτρης Νικολαϊδης, Θανάσης Τοπαλίδης, Θανάσης Προδρομίδης, Νίκος Γιαβρίδης, Νίκος Παρθένης, Βασίλης Μπάμπας, Ζαφείρης Ελευθερίου, Σταύρος Σαρβάνης.

Μετά την πτώση της Χούντας οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Τούμπα πρωτοστάτησαν και ασχολήθηκαν με όλα τα λαϊκά προβλήματα, είχαν μεγάλη συμμετοχή στους αγώνες και στην κατάκτηση θέσεων στο εργατικό λαϊκό κίνημα στη Θεσσαλονίκη. Δεν υπάρχει αγώνας, διεκδίκηση μέχρι και σήμερα που να μην έχει βάλει τη σφραγίδα του το Κόμμα.

Οι ακατάλυτοι δεσμοί με τον λαό, χτίζονται στην πάλη για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος

Αν βγαίνει ένα συμπέρασμα από όλη αυτήν την πορεία του Κόμματος στην περιοχή είναι ότι οι ακατάλυτοι δεσμοί με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, χτίζονται στην πάλη για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κοινωνική απελευθέρωση.

Οι συνθήκες ζωής όσο άθλιες κι αν είναι δεν αρκούν από μόνες τους για τη ριζοσπαστικοποίηση. Οι πρόσφυγες στην Τούμπα, στην Καλαμαριά και αλλού ζούσαν σε παράγκες, μέσα στο κρύο και στην υγρασία, με τα παιδιά τους εκτεθειμένα σε αρρώστειες και τις υποδομές ανύπαρκτες. Η οργή τους ήταν μεγάλη και δικαιολογημένη για όλα τα δεινά που είχαν τραβήξει. Μόνο όμως η επαφή με την πρωτοπόρα θεωρία και δράση των κομμουνιστών μπόρεσε να δώσει απάντηση στα γιατί και στα πως. Έτσι η αγανάκτηση έγινε δύναμη και η απελπισία οργάνωση.

Σήμερα δεν αρκεί η οργή, η αγανάκτηση για τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής, για την τρομακτική ακρίβεια που στερεί είδη βασικής ανάγκης από τα λαϊκά σπίτια, για τους καθηλωμένους μισθούς, τα εξαντλητικά ωράρια, τα πανάκριβα ενοίκια. Σε όλα αυτά μπορεί να δοθεί διέξοδος μόνο αν ο προβληματισμός συναντηθεί με τη δράση του ΚΚΕ, το πρόγραμμα του, που δίνει οριστική διέξοδο για τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Δυο πατρίδες που τα συμφέροντα τους συγκρούονται παντού και πάντα

Σε όλη αυτήν την ιστορική πορεία, πολύ περισσότερο σήμερα θα δούμε μπροστά μας δυο πατρίδες, δύο κόσμους που βρίσκονται σε ανειρήνευτη σύγκρουση.

«Δυο πατρίδες» που τα συμφέροντά τους συγκρούονται παντού και πάντα.

Δεν ήταν «όλοι οι Έλληνες ενωμένοι» το 1922 και μετά. Υπήρχαν οι Έλληνες που στέκονταν από τη μεριά της φλεγόμενης αποβάθρας της Σμύρνης, των πολεμικών μετώπων της Μικράς Ασίας, οι Έλληνες των καραβανιών των ξενιτεμένων στην Τουρκία και στα Βαλκάνια. Και υπήρχαν και οι Έλληνες που έκαναν μπίζνες με τις μεγάλες δυνάμεις, που πουλούσαν μέχρι και σφαίρες στον τούρκικο στρατό, που χώριζαν πατρίδες αιώνων με ένα μολύβι και ένα χάρτη. Όλα για τα κέρδη στο βωμό των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Έτσι και σήμερα σε όλο τον κόσμο, τα καραβάνια των προσφύγων και των μεταναστών αυξάνονται, στη χρονιά που καταγράφονται τα περισσότερα πολεμικά μέτωπα από τον Β παγκόσμιο πόλεμο, στη χρονιά που συνεχίζεται μια γενοκτονία: του αλύγιστου λαού της Παλαιστίνης, αλλά και ένας απάνθρωπος αποκλεισμός, του ηρωικού λαού της Κούβας. Ταυτόχρονα προωθούν ακόμη περισσότερο τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού σε επιχειρήσεις εκτός συνόρων, προχωρούν τις επικίνδυνες διευθετήσεις στο Αιγαίο με την Τούρκικη αστική τάξη.

Δύο είναι οι πατρίδες και σήμερα. Από τη μία ο κόσμος της βιοπάλης και οι αγώνες του και από την άλλη οι εκμεταλλευτές του και οι σχεδιασμοί τους. Από τη μία οι λαϊκές ανάγκες και από την άλλη το εχθρικό κράτος, οι θεσμοί του, η ΕΕ. Από τη μία η κυβέρνηση Μητσοτάκη και όλα τα κόμματα που υπηρετούν το ίδιο σύστημα και από την άλλη το ΚΚΕ. Από τη μία οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που δολοφονούνται μέρα παραμέρα και από την άλλη τα κέρδη τους που αυγατίζουν!

Μπορεί σήμερα το αστικό κράτος να φορά τον μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Μπορεί, μετά από αιματηρούς αγώνες, ο λαός μας να έχει κατακτήσει ορισμένες αστικές ελευθερίες και δικαιώματα, τα οποία αμφισβητούνται σταθερά ιδιαίτερα σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας. Μπορεί το Κόμμα μας να δρα σε συνθήκες αστικής νομιμότητας, την ίδια στιγμή όμως ο αντικομμουνισμός δυναμώνει με πρωτεργάτη την ΕΕ.

Το αστικό κράτος, οι θεσμοί του, παραμένουν ταξικοί, αντιλαϊκοί, εχθρικοί για τον λαό. Γιατί σκοπό και αποστολή τους έχουν να θωρακίζουν την εξουσία τους, την εξουσία δηλαδή του κεφαλαίου, να υπηρετούν την κερδοφορία του.

Κανένα «κράτος δικαίου» δεν μπορεί να γεφυρώσει τις «δύο πατρίδες». Αυτή τη μεγάλη αλήθεια, που λέει καθαρά το ΚΚΕ, προσπαθούν να κρύψουν όλοι οι άλλοι, κυβέρνηση και βολική αντιπολίτευση

Μόνο η εργατική εξουσία μπορεί να φέρει σταθερότητα για τον λαό

Σύντροφοι και φίλοι, οι άνθρωποι που περπάτησαν για πρώτη φορά σε αυτή τη γειτονιά, ήρθαν γεμάτοι όνειρα να καταφέρουν να χτίσουν μια καλύτερη ζωή. Χιλιάδες πρόσφυγες, Τουμπιώτες και Τουμπιώτισσες δόθηκαν στον αγώνα για μια κοινωνία διαφορετική, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση. Αυτός ο αγώνας είναι αναγκαίος και σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν διαχρονικά.

Η εποχή μας έχει ομοιότητες με την εποχή του Μεσοπολέμου, περίοδο όπου γεννήθηκε ο Μάης του ‘36, σφυρηλατήθηκαν οι αγωνιστές που αναφερθήκαμε παραπάνω. Έδρασαν και συνελήφθησαν σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, συνθήκες όπως και οι σημερινές, που είναι πιο πιθανός, για πρώτη φορά μετά από 80 χρόνια, ένας Γ’ Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος.

Γι’ αυτό σήμερα οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους προετοιμάζουν τους λαούς εντείνουν την εκμετάλλευση και την καταστολή απέναντι στο εργατικό – λαϊκό κίνημα.

Σε αυτούς τους ανταγωνισμούς μας μπλέκει βαθύτερα η κυβέρνηση της ΝΔ για τα συμφέροντα των λίγων. Σε αυτή την στρατηγική συμφωνούν και όλα τα άλλα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης.

Σήμερα, ο ένοχος παραμένει ο ίδιος. Για το κυνήγι του κέρδους αυξάνεται η εκμετάλλευση, οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, που οδηγούν στον πόλεμο.

Γι’ αυτό σήμερα, το κρίσιμο που χρειάζεται να γίνει χωρίς καμία αναμονή, είναι να διαμορφωθεί ένα μεγάλο ρωμαλέο δυνατό πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, ταξικά προσανατολισμένο.

Ένα κίνημα που μέσα από τους καθημερινούς του αγώνες, θα αποκτάει πείρα, θα μαθαίνει να συγκρούεται απέναντι στον ταξικό του αντίπαλο.

Για αυτό και σήμερα δεν υπάρχει περιθώριο για νέες αυταπάτες, ούτε αναμονής για «νέους σωτήρες». Είναι δοκιμασμένα κόμματα που υπόσχονται «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο». Ο λαός μας τα δοκίμασε και τα απέρριψε. Είναι επίσης δοκιμασμένα σχήματα αρχηγικά, μονοπρόσωπα, που απλά συγκεντρώνουν ψήφους οργής και αγανάκτησης για να τις δώσουν τελικά πίσω στο σύστημα.Τώρα απαιτείται η σύγκρουση εφ' όλης της ύλης με τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Τα χρόνια που έρχονται θα φέρουν γεγονότα που θα επιδράσουν καθοριστικά στην συνείδηση του λαού. Θα έχουμε γρήγορες μεταβολές, μέρες που θα ισοδυναμούν με χρόνια. Μέρες που θα διαπαιδαγωγήσουν μια νέα γενιά αγωνιστών.

Για αυτές τις μέρες, για αυτές τις μάχες το Κόμμα μας προετοιμάζεται μαζί με την εργατική τάξη και τον λαό.

Γιατί μόνο η εργατική εξουσία μπορεί να φέρει σταθερότητα για τον λαό, γιατί θα έχει επίκεντρο την ικανοποίηση των αναγκών του.

Η σταθερότητα για την οποία λένε τα άλλα κόμματα αφορά την αστάθεια στην δική μας ζωή ώστε σταθερά να μεγαλώνουν τα κέρδη τους οι καπιταλιστές, σταθερά να σκοτώνονται οι λαοί για το αφέντη το φαί.

Γι’αυτό χρειάζεται πανέτοιμο και ισχυρό ΚΚΕ, με πρωτοπόρα δράση στο κίνημα, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς!

Έτσι θα ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή της αστικής εξουσίας, για την κοινωνία της ικανοποίησης των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, της συνεργασίας και της φιλίας των λαών. Για τον Σοσιαλισμό!

Για το "εργοστάσιο που έκλεισε" #kalogeropoulou

 

Πηνελόπη Καλογεροπούλου
22 ώρ. ·

Άνοιξα σήμερα το Facebook και για μια στιγμή αναρωτήθηκα αν… χάθηκα και βγήκε silver alert Η φάτσα μου παντού, mentions, stories, αιτήματα φιλίας και μηνύματα από αγνώστους που –κρατηθείτε– δεν με βρίζουν..! Ίσα-ίσα, λένε καλά λόγια...
Ε, αυτό δεν το είχα προβλέψει..

 

                                      https://www.youtube.com/watch?v=7B14KuPw3Q4

Για όσους ίσως με γνωρίσατε τώρα: εδώ και καιρό επιλέγω να ανεβάζω βίντεο στο TikTok , με θέματα που σχετίζονται με την δουλειά μου και με την πολιτική .Και το TikTok, όπως ξέρετε, είναι ένα υπέροχο καζάνι... όχι με φασολάδα – με ό,τι πιο τοξικό κυκλοφορεί. Όπου ο κάθε ανώνυμος λεβέντης με ψευδώνυμο τύπου "Patri0t_1922", σημαιούλες γαλανόλευκες και εικόνιτσες του χριστούλη και της παναγίτσας,θα βγει να σε βρίσει, να σε καταραστεί, να σου ευχηθεί τα χειρότερα – απλά επειδή τόλμησες να έχεις άποψη.{καλοι χριστιανοι βλεπεις, που θα νηστευουν σίγουρα αυτες τις μέρες...!}
Και εγώ, βλέπετε, εκτίθεμαι με όνομα και φατσούλα κανονικά. Δεν κρύβομαι πίσω από usernames. Άρα, λογικά, έχω αρχίσει να συνηθίζω τη βρισιά – μου 'ρχεται πιο φυσικά πια κι από καλημέρα...
Το συγκεκριμένο βίντεο που κυκλοφόρησε (και ευχαριστώ πολύ για τα shares!) δεν έγινε από το πουθενά. Ήταν απάντηση σε πολύ συγκεκριμένα σχόλια που διαβάζουμε ξανά και ξανά κάτω από κάθε βίντεο που αφορά το ΚΚΕ, τον σοσιαλισμό ή έστω μια διαφορετική προσέγγιση στην Ιστορία όπως την μάθαμε στα σχολικά βιβλία..
Για όσους παρερμήνευσαν, να το ξεκαθαρίσω:
Ναι, ήταν επίτηδες απλοϊκός ο τρόπος. Ζήτησα από το chat –το γνωστό GTP… GDP… πως σκ@τα το λένε τέλος πάντων,δεν θα το πω ποτε σωστα και για αυτο το λέω Αιμίλιο– να μου γράψει ορισμούς “λες και μιλάω σε 10χρονα”. Όχι γιατί υποτιμώ κανέναν, αλλά γιατί όταν η κουβέντα ξεκινάει με “πάρτε δρόμο κομμούνια”, "πηγαίνετε στην Β,.Κορεά" "εκλεισε το εργοστασιο" ,η ΕΣΣΔ απέτυχε,και άλλα τετοια χαριτωμένα, δεν έχεις και πολλά περιθώρια για φιλοσοφική συζήτηση..
Κι αν έστω και ένας άνθρωπος από αυτούς που συνήθως μας βρίζουν, είδε αυτό το βίντεο και προβληματίστηκε, αν κατάλαβε έστω λίγο τι σημαίνει ο σοσιαλισμός – ο αυθεντικός σοσιαλισμός, έτσι; Όχι εκείνος με πράσινο ήλιο και δάνεια – τότε αυτό για μένα είναι μια μικρή νίκη στο TikTok..!
Γιατί όταν έχεις να τα βάλεις με δεκαετίες προπαγάνδας, διαστρέβλωσης και ημιμάθειας, δεν χρειάζεται να κάνεις διάλεξη. Αρκεί να πεις έστω κάτι που να καρφωθεί σαν σκέψη.
Σας ευχαριστώ όλους ειλικρινά για τα μηνύματά σας. Δεν ήξερα τι να τα κάνω τόσα καλά λόγια. .Τα διάβασα όλα και σας στέλνω πίσω ένα τεράστιο ψηφιακό “ευχαριστώ” – πριν επιστρέψω στο φυσικό μου περιβάλλον: τη φωτιά των σχολίων.,{και στην ψηφιακή πηγάδα που στέλνω πλέον όσους καταριούνται στα σχόλια!}
Μέχρι το επόμενο TikTok λοιπόν – με Αιμίλιο, facts, και λίγη έξτρα υπομονή

Σχόλιο

Κώστας Κόκκινος

Τα ΟΜΟΡΦΑ ΛΟΓΙΑ...δεν είναι πάντα αληθινά...ενω τα ΑΛΗΘΙΝΑ ΛΟΓΙΑ...δεν είναι πάντα όμορφα... Εσυ πετυχες και Ομορφα να ειναι και Αληθινα!! Μπραβο σου!!!

Ο ρόλος της Τέχνης δεν είναι απλά να Αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά να την Αλλάζει

 

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΚΟ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

Δ. Κουτσούμπας: Με τη δύναμη της ταξικής πάλης, που δίνει τη φλόγα της σε πρωτοπόρους καλλιτέχνες, συνεχίζουμε μέχρι την τελική νίκη (VIDEO - ΦΩΤΟ)

Στο κατάμεστο από κόσμο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη, όπου πραγματοποιήθηκε η μεγάλη συναυλία - αφιέρωμα στο πολιτικό τραγούδι, που οργάνωσε η Κομματική Οργάνωση Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, χαιρέτησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας. Η μεγάλη νεροποντή που προηγήθηκε δεν στάθηκε δυνατή να χαλάσει τη βραδιά που πλημμύρισε από πείσμα και αισιοδοξία, και σάλπισε μελωδικά το σύνθημα για ισχυρό ΚΚΕ για τις νέες μεγάλες στιγμές του λαού μας.

Η εκδήλωση είχε δανειστεί τον τίτλο της από τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου «Κάποτε θ' ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα». Μετά την ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα εμφανίστηκαν στη σκηνή η Μαρία Φαραντούρη και η Φωτεινή Βελεσιώτου, για να ερμηνεύσουν μοναδικά γνωστά αγαπημένα τραγούδια που γεννήθηκαν μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης που ενέπνευσε πρωτοπόρους δημιουργούς και συντροφεύουν τους αγώνες του λαού μας.

Στο Θέατρο Γης στήθηκε μια μεγάλη γιορτή με την παρουσία χιλιάδων ανθρώπων που όλο το προηγούμενο διάστημα αλλά και σήμερα, δίνουν μαζί με τους κομμουνιστές τη μάχη στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, αλλά και πολλούς που πάλεψαν μαζί τους, για την ενίσχυση του ΚΚΕ.

Από το βήμα της συγκέντρωσης ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ έδωσε το στίγμα για τη συνέχεια. Κάλεσε, με νέα ώθηση, να δυναμώσουμε το ΚΚΕ, ακόμη περισσότερο. Και επισήμανε πως «πιάνουμε το νήμα από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες του χθες, στο σήμερα». (...) Είμαστε εδώ όρθιοι, με το κεφάλι ψηλά, για να υπενθυμίζουμε κάθε μέρα, ότι οι θυσίες χιλιάδων δεν πήγαν χαμένες. Συνεχίζουμε εμείς τον αγώνα τους μέχρι την τελική νίκη.

Τραγουδάμε απόψε μαζί με τις δύο μεγάλες κυρίες του λαϊκού μας πολιτισμού, την αξεπέραστη Μαρία Φαραντούρη και την δωρική Φωτεινή Βελεσιώτου. Για όλα αυτά που ενέπνευσαν γενιές και γενιές, για να ανταμώσουμε ξανά στους λόφους του ήλιου.

Θα τα καταφέρουμε! Εμείς θα είμαστε οι νικητές, όσο κι αν οι θυσίες μας είναι βαριές...».

Παραθέτουμε την ομιλία του Δ. Κουτσούμπα: 

Είναι αλήθεια πως στη χώρα μας δεν υπάρχει τόπος που να μην έχει τη σφραγίδα των μεγάλων ταξικών αγώνων, που δεν έχει τη γεμάτη από θυσίες υπογραφή του ΚΚΕ, των πρωτοπόρων κομμουνιστών και αγωνιστών που σημάδεψαν την Ιστορία του λαού μας.

Εδώ στη Θεσσαλονίκη, στη μήτρα της ταξικής πάλης του Μεσοπολέμου, έχει χαραχτεί ανεξίτηλα η εικόνα του νεκρού Τάσου Τούση και της μάνας του που τον μοιρολογά τον ανεπανάληπτο Μάη του '36.

Εκεί που ο εργατικός ξεσηκωμός, η εξέγερση εργατών και στρατιωτών, έδωσε άλλη διάσταση στον λαϊκό θρήνο και συντάραξε τον μεγάλο κομμουνιστή ποιητή Γιάννη Ρίτσο τόσο, που να γράψει εξαντλημένος από τη φυματίωση, άγρυπνος, τρία μερόνυχτα πάνω από το πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη», το συγκλονιστικό ποίημά του, τον «Επιτάφιο», έναν ύμνο στην εργατική τάξη, μια ελεγεία στον θάνατο που τη ζωή ανεβάζει.

Η μάνα στον «Επιτάφιο» παύει σταδιακά να είναι συγκεκριμένη. Γίνεται σύμβολο, γίνεται η μάνα όλης της εργατιάς, του ξεσηκωμένου λαού, του κάθε αδικημένου, που μέσα από τον θάνατο των παιδιών της συνειδητοποιεί την ανάγκη να δώσει συνέχεια στον αγώνα τους, όπως έξοχα εκφράζεται στον στίχο «τραβάω κι εγώ στ' αδέλφια σου και παίρνω τη φωνή τους».

Ο Γιάννης Ρίτσος επέλεξε εύστοχα για τον «Επιτάφιο» τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο ως οικείο και προσιτό, μέσα από το δημοτικό τραγούδι, σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Αυτή η επιδίωξή του βρήκε την τέλεια έκφρασή της στην εμπνευσμένη, απνευστί, μελοποίηση του «Επιτάφιου» από τον Μίκη Θεοδωράκη, που με το ίδιο πνεύμα επέλεξε λαϊκές μουσικές πηγές και ακούσματα, όπως είναι το μανιάτικο μοιρολόι, το λαϊκό τραγούδι, η ζακυνθινή καντάδα, το κρητικό ριζίτικο, οι εκκλησιαστικές μελωδίες και καθιέρωσε τον λαϊκό τραγουδιστή και το κατεξοχήν λαϊκό μουσικό όργανο, το μπουζούκι, για να συνομιλήσει με τον κόσμο. Και πράγματι, η ποίηση, σε αυτήν την τέλεια αντιστοιχία της με τη μουσική, βρίσκει για πρώτη φορά τόσο μεγάλη απήχηση στην εργατική τάξη, στον καταπιεζόμενο λαό.

Μεγάλο καλλιτεχνικό έργο είναι αυτό που συλλαμβάνει την κίνηση της Ιστορίας

Δικό του κατόρθωμα, άλλωστε, προϊόν της δικής του εξέγερσης, είναι η εξέγερση που έφερε στην Τέχνη το έργο των Ρίτσου - Θεοδωράκη. Και αυτό είναι μια απόδειξη ότι το μεγάλο καλλιτεχνικό έργο, κάθε τόπου και χρόνου, είναι αυτό που συλλαμβάνει την κίνηση της Ιστορίας, τους ταξικούς αγώνες και τα πρωτοπόρα μηνύματά τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι το μεγαλείο της θυσίας του λαού μας απέναντι στη ναζιστική θηριωδία και τα εγκλήματα του μετεμφυλιακού καθεστώτος ενέπνευσαν σπουδαία καλλιτεχνικά έργα... Όπως και τραγούδια, σαν αυτά που γράφτηκαν για τα κολαστήρια του στρατοπέδου «Παύλου Μελά» και των φυλακών του Γεντί Κουλέ, τραγούδια που, όσα χρόνια και αν πέρασαν, εξακολουθούν να τραγουδιούνται και να χορεύονται από τους εργάτες, τον λαό μας.

Καθένας μας συγκινείται, για παράδειγμα, από το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» για τους πολιτικούς κρατούμενους του Γεντί Κουλέ. Ενα τραγούδι που μέσα στην τόση λιτότητα, την επιφανειακή απλοϊκότητά του, κρύβει τόσο βάθος, όπως η λεβεντιά του παλικαριού, που μέσα στα κοινωνικά σκοτάδια και από τα σίδερα της φυλακής βλέπει το ξημέρωμα μιας φωτεινής μέρας.

Όχι κατά τύχη, θα μπορούσαμε να πούμε, κι ένα άλλο τραγούδι εμπνευσμένο από την ταξική πάλη στη Θεσσαλονίκη παραπέμπει στο ίδιο αυτό θέμα. Είναι το τραγούδι των Μάνου Ελευθερίου - Μίκη Θεοδωράκη «Το παλικάρι έχει καημό», από την ταινία «Ζήτα» του Κώστα Γαβρά, την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Βασίλη Βασιλικού για τη δολοφονία του Λαμπράκη.

Σε αυτήν την περίπτωση το παλικάρι δεν είναι κλεισμένο στο Γεντί Κουλέ, αλλά στη σύγχρονη φυλακή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, στα σκοτάδια της ανεργίας και της ανέχειας. «Μα όταν κοιτά τον ουρανό», όταν δηλαδή παύει να σκύβει, «τα μάτια του είναι δυο πουλιά», λέει ο στίχος του τραγουδιού. Γίνονται μάτια απελευθερωμένα και απελευθερωτικά, έστω κι αν εμείς ούτε στη μία περίπτωση, του αγωνιστή στο Γεντί Κουλέ, ούτε στην άλλη μπορούμε να το δούμε.

Δεν μπορούμε να μαντέψουμε της καρδιάς του τον καημό και το δάκρυ μας κυλά, γιατί δεν έχουμε ακόμα μάθει να αναγνωρίζουμε τη δύναμη που έχουμε, που έχει ο λαός, να επιβάλει με την πάλη του το δίκιο του, τη δύναμή του να ανοίξει τον δρόμο σε μια νέα κοινωνική πραγματικότητα χωρίς βία και πολέμους, χωρίς βάσανα και φτώχεια.

Αλλά και τραγούδια όπως «Ο Αντώνης» και «Το γελαστό παιδί» υπάρχουν στη μουσική της ταινίας «Ζήτα» που σηματοδότησαν την αντιδικτατορική πάλη και τραγουδήθηκαν από τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, τους εξόριστους της χούντας και σιγοτραγουδήθηκαν παράνομα, παρά τις απαγορεύσεις.

Ο ρόλος της Τέχνης δεν είναι απλά να αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά να την αλλάζει

Να ποια είναι η δύναμη της ταξικής πάλης, που δίνει τη φλόγα της σε πρωτοπόρους καλλιτέχνες, για να την κάνουν αυτοί με τη σειρά τους δημιουργία. Αλλά να και η δύναμη της πρωτοπόρας Τέχνης να επιστρέφει επεξεργασμένα στον λαό, τα όσα αυτός της πρόσφερε, να πλουτίζει και να διευρύνει τη σκέψη, τους ορίζοντες, τα συναισθήματά του.

Γιατί ο ρόλος της Τέχνης δεν είναι απλά να αντανακλά την πραγματικότητα σαν καθρέφτης, ούτε μόνο να την μεγεθύνει, να προβάλλει τα μεγάλα της γεγονότα, αλλά να την αλλάζει, όπως έλεγε ο κομμουνιστής δημιουργός Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Που σημαίνει ότι η Τέχνη δεν πρέπει να αρκείται στην περιγραφή ή έστω στην ερμηνεία του κόσμου, αλλά να ενδιαφέρεται για την αλλαγή του, όπως και για την αλλαγή της συνείδησης των ανθρώπων γι' αυτόν.

Σε αυτά τα τραγούδια, στους στίχους, στη μουσική δεν συναντάμε μόνο μεγάλα γεγονότα, αλλά και την προσπάθεια για τη χειραφέτηση της κοινωνικής συνείδησης, για τη διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων.

Σε αυτά τα τραγούδια συναντάμε τα πανέμορφα συναισθήματα, το αντάμωμα της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης, συναντάμε τα υλικά ενός νέου κόσμου, που εκφράζεται σε όλες τις πλευρές του: Ιδεολογικά, αισθητικά και κοινωνικά.

Και όλα αυτά τα στοιχεία πέρασαν στη συνείδηση του καλλιτέχνη και αποτέλεσαν πηγή για την έμπνευσή του, γιατί αποτελούσαν μια πραγματικότητα...

Την πραγματικότητα που δημιουργούσαν με την πάλη τους οι πρωτοπόροι αγωνιστές τον Μάη του '36 και την επέκταση της απεργίας σε όλες τις πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, στο Γεντί Κουλέ, στο «Παύλου Μελά», στους ταξικούς αγώνες που ακολούθησαν.

Ψυχή και καθοδήγηση αυτών των αγώνων το ΚΚΕ! Κανένα άλλο κόμμα δεν διαπαιδαγώγησε και δεν ανέδειξε χιλιάδες ανώνυμους και επώνυμους ήρωες και ηρωίδες. Εναν ηρωισμό που μόνο η πάλη για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης μπορεί να εμπνεύσει... Μόνο το κόμμα της, το ΚΚΕ, μπορεί να οργανώσει.

Τα σημερινά μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ αντλούμε δύναμη, εμπνεόμαστε από το παράδειγμα αυτών των χιλιάδων ηρώων που ανέδειξε ο λαός μας και συνεχίζουμε να βαδίζουμε τον δρόμο της ανατροπής μέχρι τη νίκη, τον σοσιαλισμό.

Και είμαστε σίγουροι ότι η συνάντηση των επαναστατικών - ανατρεπτικών ιδεών του ΚΚΕ με χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, αλλά και με πρωτοπόρους καλλιτέχνες - δημιουργούς, μπορεί να θεριέψει πάλι το λαϊκό κίνημα, να αναδείξει νέες στιγμές σύγχρονου ηρωισμού.

Παίρνουμε αισιοδοξία και δύναμη από το ότι και σ' αυτήν τη μάχη των ευρωεκλογών εκφράστηκε μια νέα ισχυροποίηση του ΚΚΕ. Και φάνηκε στην πράξη ότι κόντρα στη μεθοδευμένη προσπάθεια των επιτελείων του συστήματος να ενισχύσουν την αποχή συνολικά, η αγανάκτηση, η δυσαρέσκεια για την αντιλαϊκή πολιτική μπορούν να μη μένουν βουβές. Μπορούν να γίνουν μαχητική, ενεργητική αντίδραση, να μετατραπούν σε αυτό που πραγματικά τους φοβίζει: Σε ενίσχυση των δυνάμεων που συνειδητά, οργανωμένα αμφισβητούν τον μονόδρομο της αντιλαϊκής πολιτικής.

Το ποσοστό του ΚΚΕ είναι το ελπιδοφόρο στοιχείο στο εκλογικό αποτέλεσμα

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έδειξε ότι σταθεροποιείται και ενισχύεται ένα ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής που εκφράζεται από την πολιτική της Κομισιόν, της ΕΕ, της κυβέρνησης της ΝΔ. Ρεύμα που εκφράζεται κυρίως με την άνοδο του κύρους και τη συμπόρευση ευρύτερων δυνάμεων με το ΚΚΕ.

Ο,τι και να λένε, υπάρχει ελπιδοφόρο στοιχείο στο εκλογικό αποτέλεσμα, κι αυτό είναι το ποσοστό του ΚΚΕ. Ναι, το ελπιδοφόρο στοιχείο είναι ότι το ΚΚΕ βγήκε ιδιαίτερα ενισχυμένο εκεί που μετράει πιο πολύ.

Στην Αττική τρίτη δύναμη, σε μεγάλα αστικά κέντρα δεύτερη και τρίτη δύναμη, ιδιαίτερα σε εργατικές - λαϊκές περιοχές και γειτονιές και δήμους, όπως εδώ στη Θεσσαλονίκη, και εκεί που αναπτύχθηκαν αγώνες, όπως στα χωριά της ΛΑΡΚΟ, στα χωριά των Μεταλλείων Χαλκιδικής, στη Νάουσα και αλλού.

Το ΚΚΕ θα καταθέσει τη δύναμη που του έδωσε ο λαός για να δυναμώσει η φωνή του και εκεί που παίρνονται οι αντιλαϊκές αποφάσεις, όπως στο Ευρωκοινοβούλιο, και πάνω από όλα για να οργανωθεί η εργατική - λαϊκή πάλη.

Εκεί, στους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες, όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι καμιά αστική κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα προβλήματα του λαού, γιατί ποτέ και πουθενά δεν ταίριαξαν τα κέρδη για τους καπιταλιστές με τα δικαιώματα για τους ανθρώπους του μόχθου. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο όλες οι κυβερνήσεις, είτε νεοφιλελεύθερες είτε σοσιαλδημοκρατικές, εξαπολύουν επίθεση στους λαούς των χωρών τους.

Ο κ. Μητσοτάκης επιμένει να παραχαράσσει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και το ηχηρό «χαστούκι» που δέχτηκε η ΝΔ. Στην αρχή το παρουσίασε ως μήνυμα να επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις, προχτές μίλησε για μήνυμα για περισσότερη «αποτελεσματικότητα».

Το πρόβλημα, όμως, είναι ακριβώς αυτές οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις. Είναι η μεγάλη αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης στο τσάκισμα των δικαιωμάτων και του εισοδήματος του λαού για να εξυπηρετούνται τα κέρδη των λίγων. Αυτός ήταν ο λόγος που καταποντίστηκε το κόμμα του στις ευρωεκλογές και δέχτηκε ένα ηχηρό «χαστούκι».

Γι' αυτό και η κυβέρνηση επιλέγει ως βολικό αντίπαλο τα κόμματα της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, που βρίσκονται σε παρατεταμένη περιδίνηση, ακριβώς λόγω της διαχρονικής ταύτισής τους στην ίδια πολιτική που ακολουθεί και η κυβέρνηση της ΝΔ: Την πολιτική των επιχειρηματικών ομίλων και της ΕΕ.

Παρακολουθούμε το «Survivor» της σοσιαλδημοκρατίας

Το έργο που παίζεται στις οθόνες και στα πρωτοσέλιδα τις τελευταίες μέρες, το έχουμε δει να παίζεται ξανά και ξανά. «Survivor» της σοσιαλδημοκρατίας θα έπρεπε να το ονομάσουν!

Ετσι, πίσω από τα αλληλοκαρφώματα, τις ανίερες συμμαχίες και τα διάφορα επεισόδια πολιτικού εκφυλισμού, που παρακολουθούμε και στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ, ξέρουμε πως επιδίωξη του συστήματος είναι η ανασύνθεση ενός δεύτερου πόλου, για να μπορεί να παίζεται το παιχνίδι της δικομματικής - διπολικής εναλλαγής και να εγκλωβίζεται η δυσαρέσκεια του λαού.

Ενός λαού που, δύο βδομάδες μετά τις ευρωεκλογές, βλέπει κι άλλες αυξήσεις στα τιμολόγια του ρεύματος, βλέπει να εφαρμόζεται ο εργασιακός μεσαίωνας της 6ήμερης έως και 7ήμερης, επί της ουσίας, εργασίας, βλέπει τις περιουσίες του να καίγονται, απροστάτευτες από το κράτος.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, τα σαΐνια της σοσιαλδημοκρατίας τσακώνονται για το ποιος θα είναι ο νέος διάδοχος του Μητσοτάκη, κατά παραγγελία μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, κύκλων της άρχουσας τάξης. Μακριά, έξω και απέναντι από τα προβλήματα του λαού! Αλλά ...αυτοί είναι! Αυτοί ήταν πάντα! Και στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη.

Δεν έχουν να μας παρουσιάσουν άλλωστε και καμιά ρηξικέλευθη νέα πρόταση. Δοκιμασμένες συνταγές αντιλαϊκής διαχείρισης έχουν στον κατάλογο. Τις δοκίμασαν οι λαοί της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας πιο πρόσφατα, με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις.

Αυτές οι κυβερνήσεις σήμερα οξύνουν την πολεμική εμπλοκή στην Ουκρανία, αυξάνουν και φορτώνουν στους λαούς τις πολεμικές δαπάνες τους. Αυτές συνεχίζουν την πολυδιαφημισμένη «πράσινη μετάβαση», που οδηγεί σε ενεργειακή φτώχεια και πανάκριβους λογαριασμούς. Οι ίδιες συνέβαλαν στη δημιουργία του εργασιακού μεσαίωνα μέσα από τις ευρωπαϊκές Οδηγίες που και η χώρα μας εφαρμόζει. Τις ίδιες συνταγές δοκίμασαν και στη Γαλλία, που τόσο τη «διαφημίζουν» ως παράδειγμα τελευταία.

Αλήθεια, πού οδήγησαν οι συμμαχίες για την επιλογή του «λιγότερου κακού» και τα διάφορα «λαϊκά μέτωπα», απέναντι στην ακροδεξιά; Στήριξαν τους πάντες, από τον Σιράκ μέχρι τον Μακρόν! «Ξέπλυναν» τις αντιλαϊκές πολιτικές που αυτοί εφάρμοσαν!

Και τελικά, όχι μόνο δυναμώνει το κόμμα της Λεπέν αλλά και δημιούργησαν απογοήτευση σε ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων, που τελικά τα έσπρωξαν στην αγκαλιά της ακροδεξιάς.

Γιατί η ακροδεξιά δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από αυτούς που υποστηρίζουν την πολιτική που ενισχύει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τη μισαλλοδοξία. Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από όσους έχουν σαν ευαγγέλιο τη θεωρία των «δύο άκρων». Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με συμμαχίες που, στο όνομα της «αντιμετώπισής» της, οδηγούνται στο να κάνουν πλάτες μέχρι και στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, όπως κάνουν αυτές οι δυνάμεις στη Γαλλία.

Μόνο με ισχυρό, πανίσχυρο εργατικό κίνημα και ισχυρό ταυτόχρονα Κομμουνιστικό Κόμμα αντιμετωπίζονται τέτοιες αντιδραστικές δυνάμεις!

«Εκπαίδευσαν» προοδευτικό λαϊκό κόσμο στον συμβιβασμό, στην υποταγή

Κι εδώ στη χώρα μας, όμως, προώθησαν όλες τις μεγάλες αντιλαϊκές ανατροπές της προηγούμενης δεκαετίας. «Εκπαίδευσαν» προοδευτικό λαϊκό κόσμο στον συμβιβασμό, στην υποταγή, δηλητηριάζοντας τη συνείδησή του. Προχώρησαν τη στρατηγική συμφωνία με τις ΗΠΑ, την οποία απογείωσε στη συνέχεια η ΝΔ, έγιναν η αιχμή του δόρατος για το ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Και μάλιστα, δεν ντρέπονται να το διαφημίζουν κιόλας, μέσα από τα ιδρύματά τους ο Τσίπρας και ο Ζάεφ. Το ομολόγησε, μάλιστα, ανοιχτά ο κ. Τσίπρας, αυτό που έλεγε από το 2018 το ΚΚΕ, για τη Συμφωνία των Πρεσπών: Ολη η «φασαρία» έγινε για να μπει η γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ, να προετοιμάσει πιο έγκαιρα το έδαφος των σχεδιασμών στα Βαλκάνια.

Εκαναν ακόμη και το αδιανόητο: Ανέπτυξαν στρατηγική συνεργασία με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ!

Τα τελευταία χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, η Νέα Αριστερά και άλλοι, με τη βολική τους στάση και κριτική, σε όλες τις κρίσιμες φάσεις, έβγαζαν την κυβέρνηση της ΝΔ και τον Μητσοτάκη από τη δύσκολη θέση. Το ίδιο θα κάνουν και τώρα και θα δίνουν όλοι μαζί ξανά ραντεβού με τον λαό στις επόμενες εκλογές, το 2027!

Η επόμενη μέρα όμως είναι εδώ, τα λαϊκά προβλήματα είναι εδώ και οξύνονται και απαιτούν λαϊκή οργάνωση, πάλη και διεκδίκηση. Κι εδώ το ΚΚΕ θα συνεχίσει να δίνει όλες του τις δυνάμεις.

Γιατί η πραγματική και ρεαλιστική διέξοδος προς όφελος του λαού υπάρχει και βρίσκεται εκεί που αναπτύσσονται αγώνες, εκεί που οξύνεται η ταξική πάλη. Διέξοδος υπάρχει και περιγράφεται αναλυτικά στην πολιτική πρόταση, στο ανατρεπτικό πρόγραμμα του ΚΚΕ. Με τον λαό ιδιοκτήτη του πλούτου που παράγει, με τα κλειδιά της ανάπτυξης και της οικονομίας στα δικά του χέρια, σε μία κοινωνία απαλλαγμένη από τις δεσμεύσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Με μια πανευρωπαϊκή αντεπίθεση των λαών!

Για να σπάσουμε τα δεσμά της ΕΕ! Για την Ελλάδα και την Ευρώπη του σοσιαλισμού! Για την Ευρώπη των εργατών, όλων των εργαζομένων, των αγροτών, των λαών! Αυτό ήταν το σύνθημά μας, γι' αυτό θα δυναμώσουμε τις προσπάθειές μας!

Το ΚΚΕ η μοναδική αντιπολίτευση μέσα και έξω από τα Κοινοβούλια

Η ισχυροποίηση του ΚΚΕ ήταν ένα μήνυμα σε όλα τα Κομμουνιστικά Κόμματα και στους λαούς της Ευρώπης, ότι πρέπει και μπορούν να επιταχυνθούν οι θετικές διεργασίες παντού. Αυτό είναι το πραγματικά ελπιδοφόρο.

Αυτές οι μέρες μετά τις εκλογές είναι διδακτικές για το πού βρίσκεται και ποια είναι η μοναδική αντιπολίτευση.

Είναι το ΚΚΕ που παλεύει μέσα κι έξω από τα Κοινοβούλια και κυρίως εκεί που κρίνονται όλα. Στους δρόμους του αγώνα!

Τώρα με νέα ώθηση να δυναμώσουμε το ΚΚΕ ακόμη περισσότερο. Πρώτα από όλα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους νεολαίας. Εκεί που πρέπει να δυναμώσει η συμπόρευση με το ΚΚΕ. Εκεί που κρίνονται όλα. Εκεί που η αυξημένη επιρροή του ΚΚΕ μπορεί να μετατραπεί σε οργανωτική δύναμη ανατροπής των συσχετισμών. Μπορούμε να τα καταφέρουμε!

Εμείς θα είμαστε οι νικητές, όσο κι αν οι θυσίες μας είναι βαριές...

Πιάνουμε το νήμα από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες του χτες, στο σήμερα. Γιατί οι μετέπειτα αγώνες, όπως οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις ενάντια στην επέμβαση των ιμπεριαλιστών στη Γιουγκοσλαβία πριν από 25 χρόνια, ειδικά εδώ στη Θεσσαλονίκη, ένωσαν τις πρωτόγνωρες κινητοποιήσεις με τα μεγάλα συλλαλητήρια και τις τεράστιες μουσικές διαδηλώσεις, όπου οι νέοι και παλιότεροι αντάμα τραγούδησαν όλα αυτά τα υπέροχα τραγούδια.

Και θα ενωθούν ξανά, 25 χρόνια μετά, στη μεγάλη Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση της ΚΝΕ, σε λίγες μέρες, εδώ στην περιοχή σας, στο Ποσείδι της Χαλκιδικής. Θα ενωθούν στη μεγάλη διαδήλωση της επόμενης Κυριακής, έξω από το ΝΑΤΟικό στρατηγείο, έξω από το αμερικάνικο προξενείο. Στους δρόμους που δολοφονήθηκαν ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Γιάννης Ταλαγάνης - Ζεύγος, ο Βελδεμίρης και τόσοι άλλοι.

Είμαστε εδώ όρθιοι, με το κεφάλι ψηλά, για να υπενθυμίζουμε κάθε μέρα ότι οι θυσίες χιλιάδων δεν πήγαν χαμένες. Συνεχίζουμε εμείς τον αγώνα τους μέχρι την τελική νίκη.

Τραγουδάμε απόψε μαζί με τις δύο μεγάλες κυρίες του λαϊκού μας πολιτισμού, την αξεπέραστη Μαρία Φαραντούρη και την δωρική Φωτεινή Βελεσιώτου. Για όλα αυτά που ενέπνευσαν γενιές και γενιές, για να ανταμώσουμε ξανά στους λόφους του ήλιου.

Θα τα καταφέρουμε! Εμείς θα είμαστε οι νικητές, όσο κι αν οι θυσίες μας είναι βαριές...

902.gr