Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυκλοθυμικός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυκλοθυμικός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

18 Σεπτεμβρίου, 2026

Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα;


Κυκλοθυμικός
18.9.26 ·
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το πολιτικό υπόβαθρο. Κι ας είναι το πιο σημαντικό. Δεν πειράζει.
Πάμε στο καθαρά ανθρώπινο.
Από τη μια έχουμε έναν άνθρωπο που καθόταν σπίτι του με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, μια τυχαία Τρίτη του Σεπτέμβρη, ξημερώματα Τετάρτης, πιθανόν να έβλεπαν κάτι στην τηλεόραση, ίσως να είχαν φάει πριν λίγο το βραδινό τους, ίσως μόλις να είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο και να άραζαν. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνό του, κάτι του λένε, τους αφήνει και φεύγει.
 Δεν πιστεύω να εξήγησε πού πάει, με ποιον. 
Πάει σε μια γειτονική περιοχή με το αμάξι, μπαίνει ανάποδα, το παρατάει όπως όπως. Βγαίνει. Συναντά έναν άντρα που δεν τον ξέρει, δεν έχουν μιλήσει ποτέ, δεν έχουν προηγούμενα, δεν του έχει κάνει απολύτως τίποτα. Δε μιλάνε, δεν τσακώνονται, δεν υπάρχουν προσβολές, διαφωνίες, εντάσεις. Απλώς τον πλησιάζει και με δυο επαγγελματικές κινήσεις τον μαχαιρώνει με τρόπο που δεν του αφήνει περιθώρια να ζήσει. 
Έχει μόλις σφάξει έναν άνθρωπο, έναν άγνωστο, έναν που δεν του έχει κάνει τίποτα. Και τι κάνει; Απομακρύνεται, δεν τρέχει, δεν κρύβεται, δεν είναι τρομαγμένος, αμήχανος, παγωμένος. Κάθεται σε μια άκρη, ξαποσταίνει, βγάζει ένα τσιγάρο, το ανάβει. Δείχνει ήρεμος, σχεδόν το απολαμβάνει. Σα να τέλειωσε σεξουαλική πράξη. Βρίσκει οργασμικό να σκοτώνει έναν άσχετο άνθρωπο επειδή κάποιους του είπε κάτι στο τηλέφωνο. Του έδωσε μια εντολή. Καυλώνει με το αίμα, τον θάνατο, τον πόνο, που έκλεισε ένα σπίτι. Ακόμα κι όταν τελικά η αστυνομία τον μαζεύει είναι ψύχραιμος. «Ρε παιδιά δικός σας είμαι».
Από την άλλη, έχουμε ένα παιδί 
που βγήκε με τους φίλους του να δούνε μπάλα, είναι κι η κοπέλα του μαζί. Γαύρος έχει δει την ομάδα του να τρώει τέσσερα, δύσκολη βραδιά. Ξαφνικά και βγαίνοντας από την καφετέρια που κάθονταν βλέπουν μια ομάδα αγριεμένων με μαύρες μπλούζες, είναι έτοιμοι για όλα, κρατάνε ρόπαλα, παίζει να έχουν μαχαίρια, τους περικυκλώνουν.
 Ναι, αυτός δεν τρέχει, δεν τρέμει, δεν κοιτάει να κρυφτεί. 
Φροντίζει να φυγαδεύσει την κοπέλα και τους φίλους του. Μόνος του κι όλοι τους. Ξεκινάνε να του την πέφτουν. 20 εναντίον ενός. 20 αρουραίοι απέναντι σε ένα λιοντάρι. 
Δεν τον κάνουν καλά. Ξαφνικά εμφανίζεται ο «επαγγελματίας», τον μαχαιρώνει. Πέφτει αιμόφυρτος, καταλαβαίνει ότι χάνεται.
 Επιτέλους οι μπάτσοι που όσο γίνονται αυτά χαζεύουν και κοιτάνε αλλού, πλησιάζουν στο σημείο. Πάνε να τον συλλάβουν, τον αιμόφυρτο, τον ετοιμοθάνατο. Εκείνος με όση ανάσα κι οξυγόνο έχει ακόμα τους την λέει, τους δείχνει τον δράστη. Η τελευταία του κίνηση μέσα στο στόμα του Χάρου ήταν η πιο ηρωική για να γκρεμίσει το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, να ρίξει το πρώτο ντόμινο να τελειώσουν τα πογκρόμ, οι άνανδρες επιθέσεις, τα μαχαιρώματα στα στενά, οι ροπαλιές κι οι κλωτσιές στο ψαχνό.
Η μάνα του είπε στις εκδηλώσεις τώρα ότι παρά τον πόνο που ζει εδώ και 13 χρόνια, άλλες 100 φορές θα τον έφερνε στη ζωή για τις στιγμές ευτυχίας που έζησε κι ας ήταν να γευτεί αυτόν τον πόνο πάλι. 
Άραγε θα έλεγαν τα ίδια η γυναίκα, η μάνα, τα παιδιά του Ρουπακιά;
Ξέρω ξέρω αίμα και τιμή και fake news και για τους πιο γραβατωμένους ο Παύλος έγραφε επιθετικούς στίχους για την Μέρκελ ,οπότε έπρεπε να σφαγιαστεί στη μέση του δρόμου. Σοβαρή κι ασόβαρη Χρυσή Αυγή, στα μάτια μου όλοι ένα είστε. 
Όμως, πάμε λίγο πιο μέσα. Εδώ δεν επιλέγεις μόνο πλευρά της ιστορίας, μόνο πολιτική στάση, έχει και κάτι υπαρξιακό, προσωπικό, ατομικό -ενταγμένο φυσικά στο πολιτικό-. Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα; 
Θεωρείς δύναμη το να κρατάς ένα μαχαίρι και συνολικά μαζί με άλλους 60 να σκοτώνεις έναν άοπλο απροετοίμαστο που δεν τον ξέρεις ή θεωρείς δύναμη να στέκεσαι μπροστά στους 60 και στο επαγγελματικό μαχαίρι και να δίνεις και τη ζωή σου για να προστατέψεις το κορίτσι, τους φίλους, την περιοχή σου κι εν τέλει την χώρα ολόκληρη;
Θα σας πω ένα μυστικό. 
Είστε Ρουπακιάδες, γιατί δε μπορείτε να γίνετε Φύσσες. 
Δεν έχετε επιλογή. Είστε καταδικασμένοι κι εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο αποτυχίας, αχρηστίας, μίσους, μιζέριας. 
Ούτε ξέρετε τι θα πει αγάπη. Δε σας αγάπησε κανείς, δεν αξίζετε να σας αγαπήσει κανείς. Βάζετε το αίμα δίπλα στην τιμή. 
Μόνο με αίμα μετράτε τον κόσμο. Μόνο με βία. Γιατί είστε σπασμένοι, κομμένα γυαλιά. 
Βρίζετε τη Μάγδα με άθλια ψέματα και χυδαίες λέξεις γιατί η δικιά σας μάνα σας έκανε ερπετά, ενώ εκείνη ανέθρεψε αετό. 
Τον σκοτώσατε και τελικά σας σκότωσε. Σας πάτησε κάτω. Κι ήταν ένας. Κι ήσασταν δεκάδες κι από πίσω εκατοντάδες κι από πίσω χιλιάδες κι ακόμα πιο πίσω είχατε εφοπλιστές, εργολάβους, καναλάρχες, πολιτικούς, χορηγούς, ποδοσφαιρικές ομάδες. Όλοι εσείς μαζί ζυγίζετε λιγότερο από μια τρίχα του Παύλου.
«Κι άμα σου τύχει να απαντήσεις και τον Παύλο, να του μιλήσεις είναι ένας παλιός μου φίλος. Κι έτσι και έχουνε φασίστες κι εκεί πάνω, να μη φοβάσαι θα σε προστατέψει εκείνος»

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

09 Ιουλίου, 2026

Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΕΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ




Κυκλοθυμικός
24 λ. ·

Μπορεί να πέρασαν περίπου 20 χρόνια απ’ όταν σπούδαζα στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ακόμα θυμάμαι μια από τις βασικές αρχές που είχα μάθει στο μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου…

Με βάση το ελληνικό σύνταγμα, η προστασία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης αξίας θεωρείται θεμελιώδης αρχή που υπερέχει έναντι του στόχου της σύλληψης ενός δραπέτη ή ενός υπόπτου. Αυτό το σκεπτικό προκύπτει από διάφορες διατάξεις:

- Το Άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος ορίζει ότι η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
- Το Άρθρο 5 παρ. 2 προστατεύει τη ζωή, την τιμή και την ελευθερία όλων όσων βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια.
- Επιπλέον, η Ελλάδα δεσμεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, της οποίας το δικαίωμα στη ζωή (άρθρο 2) έχει ιδιαίτερα αυστηρή προστασία.
- Τέλος, η χρήση βίας πρέπει να διέπεται από την αρχή της αναλογικότητας (με απλά λόγια δεν πυροβολώ σπουργίτια με κανόνι)

Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι η αστυνομία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει θανατηφόρα ή δυσανάλογη βία απλώς και μόνο για να αποτρέψει τη διαφυγή κάποιου ύποπτου ή ακόμα και κρατούμενου. Για παράδειγμα, αν ένας ύποπτος τρέχει για να ξεφύγει άοπλος, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ζωή των αστυνομικών ή των πολιτών, η αστυνομία δεν μπορεί να τον πυροβολήσει για να τον συλλάβει. Γιατί πολύ απλά με βάση τους νόμους του αστικού κράτους, που η αστυνομία εφαρμόζει (ή πρέπει να εφαρμόζει) η σύλληψη ενός δραπέτη δεν έχει μεγαλύτερη αξία από την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Αυτά για να τελειώσει μια και καλή η κουβέντα διαφόρων που σήμερα υποστηρίζουν ότι καλά έκαναν οι τύποι με την στολή και πυροβόλησαν πισώπλατα, στο κεφάλι, έναν ύποπτο που έτρεχε να τους ξεφύγει άοπλος, χωρίς εκείνη την στιγμή να υπάρχει κίνδυνος από τον ύποπτο για την ζωή την δική τους ή των πολιτών. Το ξέρω, θα σοκάρω ορισμένους που δεν τους χαλάει να έχουμε νεκρούς φτωχοδιαβόλους, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση έτσι λειτουργεί και ορθώς λειτουργεί το αστικό κράτος που τόσο αγαπάνε.

Αφού λοιπόν κλείσαμε την νομική κουβέντα, πάμε τώρα στην κοινωνιολογική… 
Πριν κάτι μήνες ένας γνωστός επιχειρηματίας, την ώρα που τα όργανα της τάξης πήγαν να τον συλλάβουν μέσα στο ΣΕΦ, την κοπάνησε παρέα με τους μπράβους του, μπήκε στο αμάξι του και την στιγμή που ένας αξιωματικός προσπάθησε να μπει μπροστά από το SUV του για να τον σταματήσει, ο οδηγός έβαλε μπροστά, πήγε να τον πατήσει και έφυγε.
 Σας θυμίζει κάτι άραγε με την σημερινή περίπτωση και την ανακοίνωση που έβγαλε πριν λίγες ώρες η αστυνομία; Εκεί όμως οι αστυνομικοί που ήταν μπροστά δεν έβγαλαν όπλο, δεν πυροβόλησαν (και πολύ καλά έκαναν), δεν καταδίωξαν… 
Για την συγκεκριμένη περίπτωση κανένας από εκείνους που σήμερα ζητούσαν αίμα και δικαιολογούσαν αυτούς που πυροβόλησαν, δεν βγήκε να πει ότι έπρεπε να του ρίξουν στο ψαχνό, ότι στις ΗΠΑ έτσι γίνεται (από πού και ως πού οι ΗΠΑ είναι παράδειγμα προς μίμηση ειδικά στην οπλοχρησία) και ότι οι αστυνομικοί δεν γίνεται να μας χαϊδεύουν το κεφάλι κλπ κλπ. Γιατί;
 Επειδή πολύ απλά ο συγκεκριμένος ήταν πλούσιος.
 Επειδή οι αρρωστημένες ιδέες τους θέλουν να εφαρμόζονται αλα καρτ. Στους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους γκέι, τους τοξικοεξαρτημένους, τους αναρχικούς, τους φτωχοδιαβόλους. Επειδή αυτούς μισούν. Μισούν όποιον είναι διαφορετικός από αυτούς, όποιος είναι πιο φτωχός από αυτούς. Μισούν τον ευάλωτο. Επειδή έτσι έμαθαν. Να θεωρούν ότι για την κατάντια τους φταίει ο φτωχοδιάβολος και όχι το σύστημα που τους καταπιέζει, τους εκμεταλλεύεται και παράγει Κορκονείς για να τους “φυλάνε”.

Θέλετε να το πάω και ένα βήμα ακόμα πιο πέρα; Και ωφελιμιστικά να το δoυν, εντελώς με βάση την δική τους πάρτη, τον εαυτούλη τους βρε αδερφέ (μιας και ο εαυτός τους είναι το μόνο που αγαπάνε οι συγκεκριμένοι), αν είναι οκ με το να συμπεριφέρονται οι αστυνομικοί λες και είναι σερίφηδες σε γουέστερν και να κουβαλάει όπλο και εξουσία κόσμος που είτε είναι ακραία ρατσιστής, είτε έχει περάσει κάτι αστεία ψυχομετρικά, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει ούτε νεροπίστολο, ποιος τους εγγυάται ότι αυτός ο τύπος δεν θα το χρησιμοποιήσει και πάνω τους. Επειδή τον κοίταξαν κάπως, επειδή έκαναν μια περίεργη κίνηση ενώ πήγαιναν να βγάλουν την ταυτότητά τους, επειδή του φάνηκαν ύποπτοι, επειδή απλά δεν του άρεσε η φάτσα τους.

Και για να κλείσουμε την κοινωνιολογική κουβέντα και να την συνδυάσουμε λίγο και με πολιτική ανάλυση μιας και είμαστε κολλημένοι αριστεροί, κάθε φορά που ένας άνθρωπος πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά, η δημόσια συζήτηση ξεκινά από το ίδιο σημείο…
  “Ήταν ένας κακός αστυνομικός; Ήταν μήπως μια άτυχη στιγμή;”. 
Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό. Πως γίνεται τέτοια περιστατικά επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, σε διαφορετικές χώρες. 
Πρόσφατα στις ΗΠΑ ήταν οι 2 νεκροί από πράκτορες της ICE ή λίγα χρόνια πιο πριν οι Φλόιντ. 
Σε εμάς ο Γρηγορόπουλος, οι Ρομά στο Πέραμα και την Θεσσαλονίκη, ο Καλτεζάς παλαιότερα. 
Στην Τουρκία ο Μπερκίν Ελβάν.
 Στο Λονδίνο πριν από 20 χρόνια περίπου ένας Βραζιλιάνος που δεν σταμάτησε στο μετρό σε αστυνομικό έλεγχο. Οι κοινωνίες διαφέρουν, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι στολές έχουν διαφορετικά χρώματα, όμως το μοτίβο επανεμφανίζεται. Μαύροι, ρομά, μετανάστες, φτωχοί, πολιτικοί διαδηλωτές, αναρχικοί ή άνθρωποι που βρίσκονται ήδη στο περιθώριο.

Μήπως τελικά αυτά τα περιστατικά δεν είναι μια απλή σύμπτωση; Μήπως η αστυνομική βία δεν προϊόν μερικών κακών αστυνομικών, αλλά συνέπεια του ίδιου του ρόλου της αστυνομίας; Αυτό γιατί η αποστολή της δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση του εγκλήματος. Είναι, πάνω απ' όλα, η προστασία της κρατικής τάξης και των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας. Και όταν μια κοινωνική ομάδα ή ένα πολιτικό κίνημα θεωρείται απειλή για αυτή την τάξη, η καταστολή γίνεται ευκολότερα αποδεκτή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε αστυνομικός είναι δολοφόνος. Σημαίνει όμως ότι οι θεσμοί διαμορφώνουν συμπεριφορές. Όταν η εκπαίδευση, η επιχειρησιακή κουλτούρα και ο δημόσιος λόγος παρουσιάζουν ορισμένες ομάδες ως επικίνδυνες, ο αστυνομικός μαθαίνει να τις αντιμετωπίζει πρώτα ως ύποπτες και μετά ως ανθρώπους. Οι ρομά δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται ένας βιομήχανος. Οι μαύροι σε πολλές δυτικές κοινωνίες δεν αντιμετωπίζονται όπως οι λευκοί. Ένας αναρχικός διαδηλωτής δεν αντιμετωπίζεται όπως ένας νεοναζί που ζητάει κεφάλια κομμουνιστών. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις δεν μένουν έξω από τα αστυνομικά τμήματα, αλλά εισέρχονται μαζί με τους ανθρώπους που υπηρετούν σε αυτά.

Παράλληλα, η ατιμωρησία λειτουργεί ως μηχανισμός αναπαραγωγής της βίας. Όταν οι έρευνες καθυστερούν, όταν οι ευθύνες σπάνια αποδίδονται ή όταν η υπέρμετρη χρήση βίας παρουσιάζεται εξαρχής ως νόμιμη αντίδραση, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι ορισμένες ζωές αξίζουν λιγότερο από άλλες. Έτσι, η εξαίρεση κινδυνεύει να γίνει κανονικότητα.

Και τέλος, η εξουσία δεν χρειάζεται να ασκεί συνεχώς βία. Αρκεί να γνωρίζουν όλοι ότι μπορεί να την ασκήσει. Αυτή είναι η βαθύτερη λειτουργία της καταστολής, μιας και δεν αφορά μόνο όσους χτυπιούνται ή σκοτώνονται, αλλά και όσους παρακολουθούν. Είναι ένα μήνυμα προς ολόκληρη την κοινωνία για τα όρια της αμφισβήτησης.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν λύνεται μόνο με καλύτερη εκπαίδευση ή με αυστηρότερες πειθαρχικές ποινές. Αυτά μπορεί να περιορίσουν ορισμένες καταχρήσεις, αλλά δεν αλλάζουν τον βασικό προσανατολισμό ενός θεσμού που έχει σχεδιαστεί για να επιβάλλει την κρατική εξουσία. 
Όσο η κοινωνική ανισότητα, ο αποκλεισμός και η συγκέντρωση εξουσίας παραμένουν, η καταστολή θα αναζητά πάντοτε τους ίδιους ανθρώπους. Τις ίδιες κοινωνικές ομάδες. Όσους περισσεύουν, όσους αντιστέκονται και όσους αμφισβητούν.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο ποιος τράβηξε τη σκανδάλη. Είναι ποιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα παράγει ξανά και ξανά τις συνθήκες ώστε κάποιοι άνθρωποι να θεωρούνται περισσότερο αναλώσιμοι από άλλους. 
Όσο αυτή η ερώτηση μένει αναπάντητη, οι νεκροί θα αλλάζουν ονόματα, χώρες, χρώμα, αλλά όχι πρόσωπo.

Και για να κλείσω με έναν στίχο από τους Social Waste (Official) :

Σου γράφω απόψε που στα μάτια κοιταζόμαστε
Μήπωσ κι ενώσουμε επιτέλουσ τισ φωνέσ
Μήπωσ και αρχίσουμε και να συνενογιόμαστε
Μεσ στο ποτήρι μου ρακί και serefe
Βαρύ τσιγάρο και οι στάχτεσ στο τασάκι
Βαριά μασ λάβωσαν απόψε αδερφέ
Απόψε σκότωσαν ένα μου καρντασάκι

Θα τανε δε θα 'ταν 15
Λέει τον φωνάζανε berkin
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Κι ήταν καρντάσι από τα μέρη του nazim
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Τον δολοφόνησε η εκεί αστυνομία
Θα τανε δε θα 'ταν 15
Η αδερφή του κράτουσ ήταν πάντα η βία

 

05 Ιουνίου, 2026

ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΑΥΤΙΣΜΟ ?

 Κυκλοθυμικός  1 ημ.

 


Καμία ψέκα, καμία θεωρία συνωμοσίας, δε με εκνευρίζει περισσότερο από την γελοία συσχέτιση των εμβολίων – γενικά κι αόριστα, άλλωστε όλα τα εμβόλια το ίδιο είναι- με τον αυτισμό.
Και δεν είναι μόνο το καθαρά επιστημονικό. Δεν είναι ότι δεν έχει υπάρξει καμία μα καμία σοβαρή επιστημονική έρευνα που να υπονοεί οποιαδήποτε συσχέτιση των εμβολίων με τον αυτισμό. Είναι κάτι πιο βαθύ που το λερώνει. Πάμε να δούμε:
Ας το πάμε από την αρχή. Όλα αυτά ξεκίνησαν από μια απάτη ενός τύπου του Andrew Wakefield που έκανε μια έρευνα για το εμβόλιο της ιλαράς. Κι όχι γενικά κι αόριστα για όλα τα εμβόλια που μιλάει η ψέκα σήμερα. Ο τύπος δεν ήταν ούτε παιδίατρος ούτε παιδοψυχίατρος ούτε αναπτυξιολόγος και πολύ αμφιβάλλω αν είχε την παραμικρή ιδέα τι είναι ο αυτισμός. Γαστρεντερολόγος ήταν. Το πώς έφτασε από τα έντερα στον αυτισμό το ξέρει μόνο αυτός. Η συγκεκριμένη έρευνα αρχικά είχε δημοσιευτεί σε έγκυρο περιοδικό – για κακή τύχη του απατεώνα- κι αυτό έφερε δυο αποτελέσματα:
Το ένα ήταν να γίνει εξονυχιστικός έλεγχος σε παγκόσμιο επίπεδο στο τριπλό εμβόλιο που εξέταζε και να αποδειχτεί περίτρανα η έλλειψη οποιασδήποτε συσχέτισης του αυτισμού με την ιλαρά (όπως αρχικά έλεγε) ή το εμβόλιο κατά της ιλαράς.
Το άλλο ήταν να αποδειχθεί ότι η έρευνα δεν ήταν παρά ένα σύνολο από λαμογιές που έκανε για να αποδείξει τη συσχέτιση που ήθελε. Και δε μιλάμε για το γενικότερο ζήτημα που συχνά συμβαίνει στον χώρο της έρευνας, δε μιλάμε για την προκατάληψη του ερευνητή που μπορεί να τον κάνει πχ να παραβλέπει στοιχεία που αντικρούουν την αρχική του υπόθεση και να υπερτονίζει στοιχεία που την επιβεβαιώνουν. Μιλάμε για κανονική κομπίνα. Πήρε παιδιά που ήδη είχαν στοιχεία νοητικής αναπηρίας, παραποίησε τα αποτελέσματα ώστε να φαίνονται μη φυσιολογικά ακόμα και φυσιολογικά αποτελέσματα, άλλαξε τις ημερομηνίες που χορηγήθηκαν τα εμβόλια για να δημιουργήσει ψευδαίσθηση συσχέτισης, άλλαξε τις διαγνώσεις, είπε ψέματα στην περιγραφή των συμπτωμάτων. Πλήρως συνειδητή διαδικασία δηλαδή. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε. Πριν θυμηθεί τον αυτισμό, έλεγε ότι τα ίδια εμβόλια οδηγούν στη νόσο του Crohn. Πάλι χρησιμοποιώντας αντίστοιχες μεθόδους. Πάλι είχε ξεφτιλιστεί δημοσίως.
Ο τύπος προφανώς έχασε την ιατρική του ιδιότητα κι εκδιώχθηκε από το πανεπιστήμιο, προφανώς το άρθρο του κατέβηκε και προφανώς βρήκε στέγη στην Ακροδεξιά, ήταν και στην ορκωμοσία του Τραμπ, όπου το παίζει κυνηγημένος ήρωας. Πάντα τέτοιες φιλοδοξίες είχε, πάντα κινούνταν εκτός δεοντολογίας με στόχο την οικονομική και προσωπική ανέλιξη. Το κόλπο αυτό δεν το έκανε από αγάπη στην επιστήμη ή από υπέρμετρο ενθουσιασμό. Από τη μια είχε δικηγορικά γραφεία που θα έβγαζαν εκατομμύρια δολάρια κάνοντας μηνύσεις στις εταιρίες των εμβολίων κι από την άλλη ο γαστρεντερολόγος –επιμένω– θα έβγαζε διαγνωστικά τεστ για τον αυτισμό που θα του απέφεραν κέρδη μέχρι και 43 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Κι όταν το σχέδιο ναυάγησε το γύρισε σε ιεραπόστολος –με το αζημίωτο– της ψέκας κάνοντας ομιλίες, ντοκιμαντέρ, γράφοντας βιβλία, κτλ. Όσο θα υπάρχουν κορόιδα θα υπάρχουν κι απατεώνες. Κανείς δεν χάνεται.
Αυτός είναι ο ένας πυλώνας πάνω στο οποίο βασίστηκε αυτή η ψέκα γύρω από τα εμβόλια. Το άλλο αφορά ότι τα εμβόλια γίνονται σε μικρή/βρεφική ηλικία, τα πρώτα σημάδια που υποδεικνύουν ότι ίσως κάποιος βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού συχνά εμφανίζονται σε μικρή/βρεφική ηλικία, έγινε η συσχέτιση. Ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι.
Σε σχέση τώρα με την αύξηση. Προφανώς τα εμβόλια γίνονται πολύ περισσότερα χρόνια πριν τη διαπιστωμένη «αύξηση» των ανθρώπων που βρίσκονται στο φάσμα της νευροδιαφορετικότητας. Η αύξηση οφείλεται σε δυο βασικούς παράγοντες, πρώτα από όλα πρόσφατα μάθαμε επί της ουσίας τι είναι αυτισμός, μέχρι το 2010 δεν είχαμε καν παράλληλη στήριξη στα ελληνικά σχολεία. Έτσι έγιναν πιο ευαίσθητα κι ικανά τα διαγνωστικά εργαλεία. Δεν είναι τυχαίο ότι για πολλά χρόνια οι λεκτικοί δεν έπαιρναν διάγνωση αυτισμού κι αγνοούνται οι περιπτώσεις ύπαρξης αυτισμού χωρίς βαριά νοητική αναπηρία. Να μην πιάσουμε τώρα το masking (ότι πολλοί αυτιστικοί υποκρίνονται νευροτυπικές συμπεριφορές για να είναι πιο αποδεκτοί) ή την υποτίμηση των γυναικών που είναι στο φάσμα (ο πληθυσμός που μελετάται είναι συντριπτικά τα αγόρια). Και δεύτερον σε πολλές περιπτώσεις δίνονται διαγνώσεις κάπως πιο πρόχειρα για γραφειοκρατικούς λόγους (πχ ευκολότερη πρόσβαση σε συγκεκριμένες θεραπείες ή χορήγηση παράλληλης στήριξης, κτλ.). Σίγουρα υπάρχει έρευνα για το αν συγκεκριμένοι περιβαλλοντικοί παράγοντες (πχ τοξικές ουσίες, έλλειψη βιταμινών, κτλ.) έχουν αυξήσει τα ποσοστά της νευροδιαφορετικότητας, αλλά ακόμα δεν έχουμε πειστικές απαντήσεις.
Κι όντως δεν είναι απολύτως ξεκάθαρα τα αίτια που οδηγούν στη νευροδιαφορετικότητα. Υπάρχει συσχέτιση με γονιδιακούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες που αποτυπώνονται με διαφορετική αρχιτεκτονική ανάπτυξη του εγκεφάλου.
Διαφορετική αρχιτεκτονική. Αυτό πρέπει να κρατήσουμε. Δεν είναι βλάβη, είναι διαφορετικότητα. Ένας συνάδελφός μου το είχε πει πολύ ωραία. Δε μιλάμε για υγιή κι άρρωστο εγκέφαλο, δεν αφορά την ευφυΐα, την ικανότητα, την ανωτερότητα. Είναι διαφορετικό λογισμικό. Κάποιοι έχουμε Windows, κάποιοι έχουμε Mac. Σε κάποιες περιπτώσεις όντως μπορεί να συνοδεύεται από νοητική αναπηρία και μαθησιακές δυσκολίες, όμως ούτε καθολικό είναι ούτε απαραίτητο, ούτε όταν υπάρχει γίνεται με τον ίδιο τρόπο, την ίδια εξέλιξη, τα ίδια χαρακτηριστικά. Και για αυτό μιλάμε για φάσμα. Οι διαφορές από αυτιστικό σε αυτιστικό άνθρωπο είναι πιστέψτε με χαοτικές. Αλίμονο σε όσους τους τσουβαλιάζουν με βάση μια διάγνωση. Ακόμα και τα επίπεδα λειτουργικότητας που χρησιμοποιούνται ευρέως είναι αυθαίρετα και μέσα από τη νευροτυπική ματιά. Είναι τόσο αυθαίρετο σα να λέμε ότι όλοι οι αριστερόχειρες είναι το ίδιο, όλοι οι αλλεργικοί είναι το ίδιο, όλοι οι καταθλιπτικοί είναι το ίδιο, κτλ.
Κι εδώ είναι ο λόγος που γίνομαι έξαλλος. Το να θες να κατηγορήσεις τα εμβόλια γιατί είσαι ψέκας και να λες ότι οδηγούν στον αυτισμό είναι σα να λες ότι ο αυτισμός είναι μια βλάβη, μια κατώτερη ή προβληματική εκδοχή του ανθρώπου, ένα λάθος της φύσης κι άλλα τέτοια μπιρμπιλωτά. Φανταστείτε να λέγαμε –για να τα κατηγορήσουμε– ότι τα εμβόλια οδηγούν στην ομοφυλοφιλία τι θα γινόταν. Ε το ίδιο θα έπρεπε να γίνεται και για τη νευροδιαφορετικότητα.
Το να λες λοιπόν ότι τα εμβόλια οδηγούν στον αυτισμό, σημαίνει ότι όχι μόνο δεν έχεις ιδέα τι είναι και πώς λειτουργούν τα εμβόλια, αλλά δεν έχεις καταλάβει και τι θα πει φάσμα –του αυτισμού στην προκειμένη– και πόσες διαφορετικότητες συνυπάρχουν μέσα σε αυτό. Δεν έχεις καταλάβει ακόμα και πως έτσι αναπαράγεις την ημιμάθεια, τον στιγματισμό και το μίσος απέναντι στους νευροδιαφορετικούς ανθρώπους.
Κι αν τα εμβόλια δεν οδηγούν στον αυτισμό, η ψέκα σίγουρα οδηγεί στον φασισμό.
Joanna Konidari
Εχω δυο γιους (12 κ 9) και οι δυο εχουν διαγνωση υψηλης λειτουεγικοτητας αυτισμου. Και οι δυο εχουν κανει το MMR .. Μπαινοντας λοιπον σε αυτον τον "κοσμο" της νευροδιαφορετικοτητας , και μαθαινοντας σιγα σιγα για συμπτωματα και βασικα στοιχεια του αυτισμου παρατηρω κατι( ναι ενεστωτας γιατι συνεχεια ανακαλυπτω και κατι καινουριο) .. Πολλα απο αυτα τα συμτωματα και στοιχεια δε μου ειναι "ξενα/αγνωστα" αντιθετως μου ειναι πολυ πολυ γνωριμα.. Σε συμμαθητες μου απο το σχολειο, στον κουνιαδο μου, στον πατερα μου ..και στον εαυτο μου (ισως και στον συζυγο μου γιατρος δεν ειμαι μπορει να ειναι και ΔΕΠΥ) Λογω ηλικιας λοιπον ΚΑΝΕΝΑΣ απο αυτα τα ατομα δεν εχει κανει MMR , τα στοιχεια ομως ειναι εκει.
Δεν ειμαι γιατρος , αλλα θελω να πιστευω οτι εχω επαρκη λογικη και ορθη κριση για να καταλαβω οτι ο αυττισμος δεν οφειλεται σε κανενα εμβολιο και κατα πασα πιθανοτητα μαλλον εχει να κανει με γονιδια.
Γνωριζω ατομο με διδυμα παιδακια , προωρακια , το ενα απο τα δυο περασε απο 40 κυμματα για να επιβιωσει και δειχνουν τωρα σαν να εχουν 5-6 χρονια διαφορα . Το "μικροτερο " ειναι στο φασμα, η κοπελα επεμενε οτι εφταιγ το MMR και οταν μερικα χρονια αργοτερα εκανε ενα κοριτσακι αρνηθηκε να της κανει το ΜΜR.. το κοριτσακι ειναι στο φασμα.
Μου ειπαν προσφατα για παιδι που μεγαλωνε νευροτυπικα μεχρι τα 6 και στα 6 εκανε πισωγυρισμα και τωρα ειναι με βαρυ αυτισμο.
Δεν χρειαζεται να εισαι γιατρος. Λιγο γυρω σου να κοιταξεις και ειναι ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΟ οτι ο αυτισμος δεν εχει ΚΑΜΜΙΑ μα ΚΑΜΜΙΑ σχεση με το εμβολιο. Αρκει να εχεις τα ματια σου ανοιχτα και να μην φορας παρωπιδες
Κυκλοθυμικός
Joanna Konidari Μα οι περισσότεροι που τα λένε αυτά δεν έχουν καμία πρακτική ιδέα τι είναι ο αυτισμός, τον γυρνοβολάνε σαν απειλή για να τρομάξουν τον κόσμο και να ενισχύσουν τα αφηγήματά τους. Είναι βαθιά ρατσιστικός ο λόγος τους, εμπεριέχει πολύ μίσος. Μακάρι τα παιδιά σου να μεγάλωσουν σε έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ενημερωμένο, πιο ανοιχτό σε όλους.

30 Απριλίου, 2026

Ναι είμαι επιστήμονας.. Δεν ζω, επιβιώνω, κυλιέμαι ανάμεσα σε εκβιασμούς κι αδιέξοδα...






Κυκλοθυμικός
16 ώρ. ·

Πέρασες όλα τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία μπροστά από ένα βιβλίο, έπαιρνες βαθιές ανάσες ανάμεσα από φροντιστήρια και δραστηριότητες. 
Τα βιογραφικά σου έλεγαν πρέπει να χτίζονται από την αρχή της ζωής σου. Ίσως τελικά να μην είναι και ζωή, να είναι μόνο βιογραφικό. Δεν ήξερες ακόμα ποιος είσαι, μάθαινες όμως ποιος θέλει η κοινωνία να είσαι. Πρώτα να έχεις βούλες σε σειρά και μετά επιθυμίες.
 Πόσα ζεστά ανοιξιάτικα απογεύματα αφιέρωσες σε ένα διαγώνισμα, σε εξετάσεις, σε επαναλήψεις, ενώ άκουγες τις φωνές από τα άλλα παιδιά να παίζουν στα προαύλια των εκκλησιών και των σχολείων; 
Πόσες στιγμές παράδωσες σαν όπλα στην Βάρκιζα πάνω σε έναν βωμό από μεγαλόστομες υποσχέσεις; Καλή ζωή, πολλά ταξίδια, κοινωνική αναγνώριση, ταξική άνοδο.
Κι ύστερα τα πανεπιστήμια, τα μεταπτυχιακά, η συλλογή πτυχίων και κάδρων. Στα καλύτερα χρόνια της ζωής σου, εκεί που το σώμα σου και το μυαλό σου πιάνουν το πικ εσύ να χάνεις εκδρομές, ταξίδια, συναυλίες, θέατρα, ραντεβού, βόλτες, βουτιές, ποδηλατάδες για να μια αναρρίχηση βαθμών, μια πλουσιότερη βιβλιογραφία, μια ακόμα διόρθωση της πτυχιακής, μια επανεξέταση των δεδομένων του εργαστηρίου, ένα ατέλειωτο κυνήγι θησαυρού για περισσότερες και καλύτερες σημειώσεις. 
Άλλες φορές παράλληλα με μεροκάματα, με ξενύχτια, με εκμετάλλευση από γραφικά αφεντικά, σε δουλειές άσχετες που σου ρουφούσαν την ψυχή, σε δουλειές σχετικές, που δεν έδιναν ένα ευρώ πίσω «για να μάθεις», «για να αποκτήσεις εμπειρία», «για να κάνεις κύκλο γνωριμιών».
Κι άλλες φορές που έφυγες κι έξω για πιο ποιοτικές κι εξειδικευμένες σπουδές, για πιο πλούσια επαγγελματική εμπειρία σε νέες ιδέες, σύγχρονες μονάδες, καλύτερες τεχνολογίες, πιο καταρτισμένους συναδέλφους. 
Και μόνο εσύ ξέρεις τι μοναξιά έφαγες, τι ρατσισμό κατάπιες, πόσο σου έλειπαν αυτοί κι αυτά που αγαπούσες, πόσα βράδια σου έκανε παρέα μόνο μια κλήση στο Skype, μια εξάδα από μπύρες, ένα τσαλακωμένο βιβλίο. 
Μόνο εσύ ξέρεις πόσο πολύ κουράστηκες για να καταξιωθείς εκεί που ήσουν πάντα ο ξένος, σε μια γλώσσα που μπορεί να σου έπιανε σα φαρυγγίτιδα τον λαιμό, σε μια κουλτούρα που μπορεί να μη σου ταίριαζε, να παλεύεις να αφομοιωθείς με το ζόρι, να ξαπλώσεις στο κρεβάτι του Προκρούστη να κόψεις κάτι από την ψυχή σου, να τραβήξεις κάτι από την καρδιά σου. 
Να μην θες να κάνεις παιδιά γιατί δεν τα θες να σου να πάνε στα ξένα σχολεία, να μοιάζουν σε αυτούς, να μη μπορείς να τους πεις «σ’ αγαπώ» στη γλώσσα σου, να μην καταλαβαίνουν τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι. 
Να βιώνεις σχέσεις και χωρισμούς από απόσταση, συμβατικές φιλίες και παγωμένα ραντεβού με ανθρώπους που σε κανονικές συνθήκες δε θα έλεγες καν καλημέρα, να συγκατοικείς με τυχαίους ξένους, να βρίσκεις ξερατά τους στο μπάνιο, να σου λείπει το φαγητό σου από το ψυγείο. 
Να κλαις γοερά μέσα σου και να απαντάς στους γονείς σου «όλα καλά» κι αυτοί να καμαρώνουν στα καφενεία για το τι ωραία που είναι έξω και τι ευτυχισμένα που ζούνε τα παιδιά τους που έφυγαν και σώθηκαν.
Και να γυρίζεις πίσω στην Ιθάκη σου. 
Γιατί όσο κι αν δε μπορείτε να το καταλάβετε κάποιοι οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί από το νούμερο που θα γράφει το app της τράπεζας όταν ανοίγεις το κινητό, γιατί μια καλημέρα αν είναι από την καρδιά ενός σημαντικού άλλου είναι η πραγματική ποιότητα ζωής κι όχι οι φωτογραφίες που θα ανεβάσεις στο Instagram από το κάθε τουριστικό φέρετρο που πήγες ή κάθε γκουρμέ φούσκα που έφαγες από τον κάθε ριαλιτζί μάγειρα για να φλεξάρεις την βλαχογκλαμουριά σου, γιατί το να είσαι κάπου που μπορείς να μιλάς τη γλώσσα σου και να καταλαβαίνουν την κουλτούρα σου είναι οξυγόνο, γιατί αν θεωρείς ότι η κουλτούρα σου έχει μόνο στραβά κι οι κουλτούρες των ισχυρών είναι διαμάντι 24 καρατίων, είσαι ραγιάς κι απόγονος ραγιάδων, γιατί αν θεωρείτε ότι στην Ελλάδα έχουμε τον κακό καπιταλισμό ενώ στη Δύση έχουν τον καλό καπιταλισμό και μου το παίζετε κι Αριστεροί είστε πολιτικά αναλφάβητοι. 
Στην Ελλάδα της κρίσης άρχισε να ξυπνάει η ταξική μου συνείδηση, στην Αμερική και στην Αγγλία έβγαλε ρίζες, εκεί δικαιώθηκε ο Μαρξ μέσα μου, εκεί κατέρρευσαν όλα τα αφηγήματά τους.
Κι ενώ έχεις μια ζωή θυσιασμένη σαν τομάρι λιονταριού στην είσοδο του γραφείο σου, τα νιάτα σου καρφωμένα σαν τον Χριστό πάνω σε τοίχους βλέπεις τα χρόνια του θερισμού που σου έταξαν να είναι φτωχά κι άδεια, να σου γελάνε πίσω ειρωνικά. 
Βλέπεις να έρχεται ένα ακόμα καλοκαίρι και να ξέρεις ότι δε θα πας διακοπές, όπως δεν πήγες και πέρσι και πρόπερσι, όπως δε θα πας και του χρόνου και του παραχρόνου. 
Ότι ίσως αναγκαστείς καμιά εβδομάδα να φορτωθείς στους δικούς σου για να γλιτώσεις τίποτα από την ΔΕΗ, να βλέπεις τα ρούχα και τα παπούτσια σου σκισμένα και να μην έχεις να πάρεις άλλα, να φοράς τα ίδια ρούχα 5 χρόνια, να ντρέπεσαι που τα φοράς, να πληρώνεις τον λογαριασμό του φυσικού αερίου σε δόσεις, να πρέπει να διαλέξεις ποια επίσκεψη στο σουπερμάρκετ θα αποφύγεις, να δουλεύεις 10 και 12 ώρες την ημέρα, κάποιες φορές σπαστό, να φεύγεις από το σπίτι στις 9 το πρωί να γυρίζεις στις 8.30 το βράδυ, να κάνεις και δεύτερη δουλειά και τρίτη, να ψάχνεις μια ακόμα συνεργασία, μια ακόμα πηγή εσόδων, 50% σου τα παίρνει το κράτος με τη μία κι από τα εναπομείναντα άλλο 24% με τον ΦΠΑ.
 Και να ξέρεις ότι αν σου συμβεί κάτι δεν υπάρχει πια δημόσιο νοσοκομείο, όταν γεράσεις δε θα πάρεις σύνταξη. 
Να είσαι λέει με μπλοκάκι, μια άλλη μορφή ευέλικτης εργασίας, ανασφάλιστη κι απλήρωτη εργασία, να είσαι ο μαλάκας της υπόθεσης δηλαδή, να είσαι ένας «κρυφός» υπάλληλος ή να συντηρείς ένα γραφείο με τα δόντια και να σε βρίζουν οι συστημικοί ότι φοροδιαφεύγεις και να σε τιμωρούν με εξτρά φόρους, τι να κάνεις; Θα δουλέψεις και τα Σάββατα και την αργία και τον Αύγουστο.
Να ξέρεις ότι και να θες να κάνεις οικογένεια δε μπορείς, δε γίνεται, δε βγαίνει. Προφανώς να προστατέψουμε το δικαίωμα της έκτρωσης, αλλά μην πατάμε τη μπανανόφλουδα της Ακροδεξιάς, αυτά δε θα έπρεπε καν να τα συζητάμε, είναι αυτονόητα, αδιαπραγμάτευτα. Θα μιλήσουμε για το δικαίωμα της οικογένειας; 
Να έχεις τον γαμημένο χρόνο και τα γαμημένα λεφτά και τις παροχές να κάνεις οικογένεια, αν το θες. 
Δεν ασχολείται με αυτά όμως κανείς, ούτε η Αριστερά, μόνο ατομικά δικαιώματα. Η κοινότητα πέθανε, ζήτω το άτομο. Εξαφανιζόμαστε λέει. Μα η πληθυσμιακή συρρίκνωση είναι η τελευταία κραυγή του λαού που τον έχεις πετάξει σε ένα καζάνι και τον βράζεις για να του πάρεις και την τελευταία σταγόνα λίπους. Είναι η μόνη του –μάταιη- εκδίκηση απέναντι στους δυνάστες του.
 
Ναι είμαι επιστήμονας, δεν είμαι ούτε αγρότης ούτε οικοδόμος ούτε ο τυπικός εργάτης της αφίσας του ΚΚΕ. Είμαι όμως προλετάριος. Δεν έχω καμία προοπτική ταξικής ανόδου, δεν έχω καμία πιο ευνοϊκή συνδιαλλαγή με την αστική τάξη. 
Είμαι προϊόν μιας φρικτής εκμετάλλευσης που ξεκίνησε από την παιδική μου ηλικία, τα προσόντα μου είναι κιμάς στη κρεατομηχανή του κέρδους τους.
 Δεν ζω, επιβιώνω, κυλιέμαι ανάμεσα σε εκβιασμούς κι αδιέξοδα. 
Υποφέρω, φοβάμαι, ματαιώνομαι, ντρέπομαι, έχω κουραστεί. 
Δε με ενδιαφέρει αν θα αλλάξει η κυβέρνηση. Δε με ενδιαφέρει αν θα μου κόψει κάποιο επίδομα ή θα μου κάνει μια καλύτερη φορολογική ρύθμιση ο Μητσοτάκης, ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας. 
Θέλω να αλλάξει ο κόσμος, θέλω αξιοκρατικά το μερίδιο από τον πλούτο που παράγω και τις υπηρεσίες που προσφέρω. Το ίδιο θέλω και για τους άλλους επιστήμονες, για τους πελάτες μου, για τους φίλους μου, για όλους τους κλάδους που ματώνουν μαζί μου, ανεξαρτήτως καταγωγής, σπουδών, φύλου, σεξουαλικότητας, θρησκείας.
Είμαι επιστήμονας κι είμαι προλετάριος κι ονειρεύομαι έναν κόσμο που η επιστήμη δε θα είναι όπλο στην φαρέτρα τους, αλλά το όχημα του ανθρώπου για έναν καλύτερο και δικαιότερο κόσμο.