ΠΩΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΓΚΛΩΒΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΔΕΞΙΟ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ;?

Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Γιατί η Φτωχοποίηση της Εργατικής Τάξης Τροφοδοτεί τον Δεξιό Συντηρητισμό και την Αστική Αριστερή Αυταπάτη;

 

1. Το Παράδοξο της Ταξικής Αποσύνθεσης

Στις συνθήκες της βαθιάς και δομικής κρίσης του καπιταλισμού, παρατηρείται ένα φαινόμενο που εκ πρώτης όψεως φαντάζει παράδοξο, αλλά που στην πραγματικότητα υπακούει σε αυστηρούς νόμους της πολιτικής οικονομίας και της κοινωνικής ψυχολογίας: το γεγονός ότι η περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση των εργαζομένων δεν οδηγεί αυτόματα στην επαναστατικοποίησή τους.

Αντιθέτως, η πλειονότητα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων διασπάται σε δύο κύριες ιδεολογικές παγίδες:

• Στον συντηρητισμό και την παραίτηση: Εργαζόμενοι που, απογοητευμένοι ή και προσβεβλημένοι από την αστική πολιτική, εμμένουν σε παραδοσιακά ιδεολογήματα, παραιτούνται από τη διεκδίκηση και αναζητούν καταφύγιο στον ατομισμό, τον θρησκευτικό μυστικισμό ή τον εθνικισμό.

• Στις αυταπάτες της συστημικής Αριστεράς: Εργαζόμενοι που αναζητούν τη «συσπείρωση» εντός των τειχών του συστήματος, αποδεχόμενοι τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, επιλέγοντας τη διαχείριση αντί για την ανατροπή, γεγονός που συχνά τους οδηγεί στον αντικομμουνισμό.

Και στις δύο περιπτώσεις, η απουσία ανεπτυγμένης μαρξιστικής-λενινιστικής ταξικής συνείδησης μετατρέπει τους εκμεταλλευόμενους σε αυτόχειρες των ίδιων τους των συμφερόντων.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Κ. Μαρξ - Φρ. Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.

• Για περαιτέρω μελέτη της ταξικής διάρθρωσης στην Ελλάδα: «Η μεταβολή της ταξικής διάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης», ΚΟΜΕΠ,

2. Η Υλική Βάση του Ιδεολογικού Εγκλωβισμού

Η Στρατηγική του Φόβου και ο Δεξιός Συντηρητισμός

Η βίαιη φτωχοποίηση δεν γεννά αυτόματα εξέγερση, αλλά βαθιά υπαρξιακή και οικονομική ανασφάλεια. Όταν απουσιάζει η ταξική οργάνωση, ο φόβος της περαιτέρω απώλειας στρέφει τον εργαζόμενο σε δοκιμασμένες, παραδοσιακές δομές (πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια) ως ιδεολογική σανίδα σωτηρίας.

Το σύστημα καλλιεργεί συστηματικά τον κοινωνικό αυτοματισμό και τον ανταγωνισμό μεταξύ των φτωχών (π.χ. ντόπιων και μεταναστών εργατών). Ο εθνικισμός και ο ατομισμός λειτουργούν ως ψευδαισθήσεις ανωτερότητας και προστασίας, διασπώντας την ταξική αλληλεγγύη και αποτρέποντας την κοινή δράση.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Φρ. Ένγκελς, Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, Εποχή (όπου αναλύεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργατών ως το ισχυρότερο όπλο της αστικής τάξης).

• Για τη σύνδεση φτώχειας και συντηρητικής στροφής: «Ιδεολογικές διεργασίες στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης», ΚΟΜΕΠ, τ. 3/2014.

Η Αυταπάτη της Αστικής Αριστεράς

Στον αντίποδα, η συστημική Αριστερά (ρεφορμισμός, σοσιαλδημοκρατία) προτείνει μια ηπιότερη διαχείριση του καπιταλισμού — ένα σύστημα με «ανθρώπινο πρόσωπο». Αυτό εγκλωβίζει τους εργαζόμενους στη λογική του «μικρότερου κακού» και της ταξικής συνεργασίας.

Αποδεχόμενη τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, η αστική Αριστερά καλλιεργεί την αυταπάτη ότι τα εργατικά συμφέροντα μπορούν να δικαιωθούν μέσω των θεσμών του ίδιου του κράτους που τα καταπιέζει. Αυτή η ενσωμάτωση αναπόφευκτα οδηγεί στη σύγκρουση με τη ριζοσπαστική προοπτική, διολισθαίνοντας συχνά στον απροκάλυπτο αντικομμουνισμό όταν το σύστημα απειλείται.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Β. Ι. Λένιν, Κράτος και Επανάσταση, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (κριτική στις αυταπάτες περί «ειρηνικού περάσματος» και του κράτους ως οργάνου ταξικής συμφιλίωσης).

• Για τον ρόλο του οπορτουνισμού: «Ο σοσιαλδημοκρατικός οπορτουνισμός: Ιδεολογικό-πολιτικό στήριγμα του κεφαλαίου», ΚΟΜΕΠ, τ. 3/2008.

3. Η Μαρξιστική Διάγνωση: Από το Αυθόρμητο στη Συνείδηση

Όπως ανέλυσε ο Β. Ι. Λένιν στο μνημειώδες έργο του «Τι να κάνουμε;» (1902), η εργατική τάξη δεν αποκτά αυθόρμητα επαναστατική συνείδηση μόνο και μόνο επειδή υποφέρει.

• Η Παγίδα του «Οικονομισμού»: Η αυθόρμητη αντίδραση των εργατών, βασισμένη αποκλειστικά στις δικές τους δυνάμεις, μπορεί να αναπτύξει μόνο συνδικαλιστική (trade-unionist) συνείδηση. Η αποκλειστική επικέντρωση στην αμυντική διαχείριση της λιτότητας (συμβάσεις, οριακές αυξήσεις) αντιμετωπίζει τις συνέπειες και όχι την αιτία της εκμετάλλευσης.

• Η Αναγκαιότητα της Πρωτοπορίας: Η σοσιαλιστική, ταξική συνείδηση εισάγεται στο εργατικό κίνημα «από τα έξω» — από τη μαρξιστική θεωρία και την οργανωμένη επαναστατική πρωτοπορία (το Κόμμα). Χωρίς αυτή την παρέμβαση, η αυθόρμητη οργή εκτονώνεται ή υποτάσσεται στην κυρίαρχη αστική ιδεολογία, η οποία διαθέτει βαθύτερες ρίζες και ισχυρότερους μηχανισμούς επιβολής.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Β. Ι. Λένιν, Τι να κάνουμε;, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (Κεφάλαιο: «Το αυθόρμητο των μαζών και η συνειδητότητα της σοσιαλδημοκρατίας»).

• Για τη σχέση αυθόρμητου και συνειδητού: «Η μαρξιστική-λενινιστική αντίληψη για την ταξική συνείδηση και την οργάνωση της εργατικής τάξης», 

5/2019 ΚΟΜΕΠ 

13 Μάη 2001 ριζοσπάστης

4. Αντόνιο Γκράμσι: Η «Ηγεμονία» και ο Ιδεολογικός Έλεγχος

Συμπληρώνοντας τη λενινιστική διάγνωση, ο Αντόνιο Γκράμσι εξήγησε ότι η αστική τάξη δεν κυβερνά μόνο με την καταστολή, αλλά κυρίως μέσω της «πολιτισμικής ηγεμονίας» στην Κοινωνία των Πολιτών (μέσω του σχολείου, της εκκλησίας, των τεχνών και των ΜΜΕ).

• Η «Κοινή Λογική» (Common Sense): Η άρχουσα τάξη επιβάλλει μια κατακερματισμένη «κοινή λογική» που παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως φυσικό, αιώνιο και αμετάβλητο νόμο.

• Η Διασπασμένη Συνείδηση: Η συνείδηση του εργαζόμενου είναι διασπασμένη: από τη μία πλευρά υπάρχει η βιωματική, πρακτική συνείδηση που τον ωθεί στην αντίσταση στον χώρο εργασίας, και από την άλλη η επιβεβλημένη «κοινή λογική» της αστικής τάξης. Αν δεν υπάρξει συστηματικός «πόλεμος θέσεων» για την οικοδόμηση μιας αντι-ηγεμονίας, η αστική ιδεολογία θα εξουδετερώνει πάντα την εργατική αντίσταση.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Αντόνιο Γκράμσι, Κείμενα από τη φυλακή, 

• Κ. Μαρξ - Φρ. Ένγκελς, Η Γερμανική Ιδεολογία, («Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες»).

• Για τον ρόλο των αστικών θεσμών: «Η πολιτιστική ηγεμονία και η ιδεολογική χειραγώγηση της εργατικής τάξης στον σύγχρονο καπιταλισμό», ΚΟΜΕΠ, 

5. Ιστορικές Νομοτέλειες: Όταν η Φτώχεια Γεννά Φασισμό

Η ιστορία επιβεβαιώνει με τραγικό τρόπο ότι η οικονομική εξαθλίωση, όταν δεν συναντά μια ισχυρή, οργανωμένη και επαναστατική ταξική εναλλακτική, αποτελεί το ιδανικό θερμοκήπιο για τον δεξιό ριζοσπαστισμό και τον εκφασισμό:

• Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης (Γερμανία, 1929-1933): Η μεγάλη οικονομική κρίση εκμηδένισε το βιοτικό επίπεδο των μαζών. Η υποχώρηση της επαναστατικής στρατηγικής και η διάσπαση του κινήματος επέτρεψαν στους Ναζί να διοχετεύσουν την απόγνωση των εργαζομένων στον εθνικισμό.

• Η Άνοδος του Φασισμού στην Ιταλία (1920-1922): Μετά τις ηττημένες και ανοργάνωτες εργατικές εξεγέρσεις της «Κόκκινης Διετίας», η κόπωση και η φτωχοποίηση έστρεψαν τμήματα των λαϊκών στρωμάτων στον Μουσολίνι, ο οποίος εμφανίστηκε ως «αντισυστημικός» προστάτης της τάξης.

• Η Σύγχρονη Rust Belt των ΗΠΑ (2016-Σήμερα): Η αποβιομηχάνιση και η εγκατάλειψη της εργατικής τάξης από τη νεοφιλελεύθερη «αστική Αριστερά» (Δημοκρατικό Κόμμα) άνοιξε τον δρόμο για τον δεξιό λαϊκισμό του Τραμπισμού, ο οποίος εγκλωβίζει την εργατική οργή σε τεχνητούς πολιτισμικούς πολέμους (culture wars).

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Β. Ι. Λένιν, Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (ανάλυση της σήψης του καπιταλισμού και της αντιδραστικοποίησης του συστήματος).

• Για την ιστορική ανάλυση του φασισμού: «Ο χαρακτήρας του φασισμού και οι ρίζες του στην καπιταλιστική economy», ΚΟΜΕΠ, τ. 6/2009.

---

6. Οι Σύγχρονοι Μηχανισμοί Χειραγώγησης: 

Το Ψηφιακό Προλεταριάτο και η Ψηφιακή Αλλοτρίωση

Στον 21ο αιώνα, ο καπιταλισμός έχει αναπτύξει εξαιρετικά εξελιγμένα υλικά και τεχνολογικά εργαλεία για να κρατά τη συνείδηση της εργατικής τάξης εγκλωβισμένη:

Το Ψηφιακό Προλεταριάτο (Gig Economy)

Η ανάδυση των εργαζομένων σε πλατφόρμες (διανομείς, οδηγοί Uber, micro-workers) εισάγει την ψευδαίσθηση του «ανεξάρτητου συνεργάτη» ή του «μικροεπιχειρηματία». Η διοίκηση ασκείται από έναν απρόσωπο, τιμωρητικό αλγόριθμο, ενώ ο ακραίος φυσικός κατακερματισμός των εργαζομένων εμποδίζει τη γέννηση κοινών τόπων συνάντησης και παραδοσιακής συνδικαλιστικής οργάνωσης, εντείνοντας τον ατομισμό.

Η Ψηφιακή Πολιτιστική Βιομηχανία και τα Social Media

Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δημιουργούν «φούσκες φίλτρων» (filter bubbles) που αναπαράγουν την οργή και τη συνωμοσιολογία. Μετατοπίζουν τη συζήτηση από την οικονομική βάση (εκμετάλλευση, υπεραξία) στους τεχνητούς πολιτισμικούς πολέμους (woke vs anti-woke).

Παράλληλα, η Alt-Right εργαλειοποιεί την κουλτούρα των memes και τον ψηφιακό ψευδο-αντισυστημισμό, προσφέροντας στους απομονωμένους νέους εύκολους αποδιοπομπαίους τράγους (μετανάστες, μειονότητες) αντί για τον πραγματικό ένοχο: τις σχέσεις παραγωγής του κεφαλαίου.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Τόμος 1, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (Κεφάλαιο περί «Φετιχισμού του Εμπορεύματος» — πώς οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων εμφανίζονται ως σχέσεις μεταξύ πραγμάτων/αλγορίθμων).

• Για τις νέες μορφές εκμετάλλευσης: «Οι εργασιακές σχέσεις στην ψηφιακή οικονομία και η στρατηγική του κεφαλαίου», ΚΟΜΕΠ, τ. 4/2023.

---

7. Η Μετατροπή της Τάξης «καθεαυτή» σε Τάξη «για τον εαυτό της» και το Πρόγραμμα του ΚΚΕ

Η κορυφαία στιγμή της ταξικής ωρίμανσης του προλεταριάτου είναι η μετάβασή του από την κατάσταση της «τάξης καθεαυτή» (Klasse an sich) στην κατάσταση της «τάξης για τον εαυτό της» (Klasse für sich). Η εργατική τάξη παύει να είναι μια απλή οικονομική κατηγορία ανθρώπων που πουλούν την εργατική τους δύναμη για να επιβιώσουν και μετατρέπεται σε συνειδητό υποκείμενο της ιστορικής της αποστολής. Αυτή η μετάβαση δεν είναι μια διαδικασία αυτόματης εξέλιξης, αλλά το αποτέλεσμα της συστηματικής παρέμβασης της επαναστατικής πρωτοπορίας.

Το σύγχρονο Πρόγραμμα του ΚΚΕ, όπως αναπτύχθηκε και εξειδικεύτηκε στα συνέδριά του, αποτελεί την ανώτερη πολιτική έκφραση αυτής της συνειδητοποίησης στον ελληνικό κοινωνικό-οικονομικό σχηματισμό. Το Πρόγραμμα δεν περιορίζεται σε μια λίστα άμεσων οικονομικών διεκδικήσεων, αλλά καθορίζει με επιστημονική ακρίβεια τον χαρακτήρα της εποχής μας και τον στρατηγικό στόχο του κινήματος:

• Ο Χαρακτήρας της Επανάστασης: Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ ξεκαθαρίζει ότι ο χαρακτήρας της επανάστασης στην Ελλάδα είναι σοσιαλιστικός. Στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού (ιμπεριαλισμός), δεν μεσολαβεί κανένα ενδιάμεσο «στάδιο» ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό. Η εργατική τάξη, ως «τάξη για τον εαυτό της», απορρίπτει τις αυταπάτες της αστικής Αριστεράς για δήθεν «προοδευτικές» ή «αντινεοφιλελεύθερες» κυβερνήσεις διαχείρισης εντός του συστήματος και θέτει στο στόχαστρο την ίδια την καπιταλιστική ιδιοκτησία.

• Η Κοινωνική Συμμαχία: Η εργατική τάξη συγκροτεί τη δική της κοινωνική συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου (αυτοαπασχολούμενους, μικρούς αγρότες). Η συμμαχία αυτή, η οποία οικοδομείται στους καθημερινούς αγώνες, έχει σαφή αντιμονοπωλιακό και αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Στόχος της δεν είναι η βελτίωση του υπάρχοντος πλαισίου, αλλά η δημιουργία των προϋποθέσεων για την ανατροπή του.

• Η Σοσιαλιστική Οικοδόμηση και η Εργατική Εξουσία: Το Πρόγραμμα περιγράφει τις θεμελιώδεις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η εργατική τάξη παίρνει στα χέρια της την εξουσία (Δικτατορία του Προλεταριάτου), η οποία εκφράζεται μέσα από τις νέες μορφές εργατικής οργάνωσης (Εργατικά Συμβούλια) με αφετηρία τον χώρο δουλειάς. Οι βασικές παράμετροι αυτής της νέας κοινωνικής πραγματικότητας περιλαμβάνουν:

1. Την κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής: Τα μονοπώλια, οι υποδομές, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες και η γη περνούν στην ιδιοκτησία όλης της κοινωνίας.

2. Τον Κεντρικό Επιστημονικό Σχεδιασμό της οικονομίας: Η παραγωγή δεν κινείται πλέον με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά με βάση τη διευρυνόμενη ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

3. Την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο: Η εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα.

• Η Στάση απέναντι στις Ιμπεριαλιστικές Ενώσεις: Η ταξική συνείδηση επιτάσσει την πλήρη αποδέσμευση της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις (ΕΕ, ΝΑΤΟ). Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ υπογραμμίζει ότι η αποδέσμευση αυτή μπορεί να είναι πραγματική, προς όφελος του λαού, μόνο όταν συνδέεται οργανικά με την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη και όχι υπό την ηγεσία μιας αστικής «πατριωτικής» κυβέρνησης που θα διατηρούσε τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Βιβλιογραφική Παραπομπή:

• Πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ.

• Κ. Μαρξ, Η Αθλιότητα της Φιλοσοφίας, ριζοσπάστης 16 Μάρτη 2003  (για τη θεωρητική θεμελίωση της «τάξης για τον εαυτό της»).

• Για την ανάλυση της στρατηγικής του Κόμματος: «Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ: Η επιστημονική απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα», ΚΟΜΕΠ, τ. 3-4/2013.

• Για τη σύγχρονη επεξεργασία της εργατικής εξουσίας: «Ο Κεντρικός Επιστημονικός Σχεδιασμός ως νομοτέλεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης», ΚΟΜΕΠ, τ. 6/2024.

---

Συμπέρασμα

Η ανατομία της εγκλωβισμένης συνείδησης αποδεικνύει ότι η φτωχοποίηση, από μόνη της, δεν αρκεί για την κοινωνική αλλαγή. Η αυθόρμητη αντίδραση είναι τυφλή και εύκολα χειραγωγήσιμη από την αστική τάξη (είτε μέσω του δεξιού συντηρητισμού είτε μέσω των σοσιαλδημοκρατικών αυταπατών).

Χωρίς τον «διαφωτισμό» της μάζας από την επαναστατική θεωρία, χωρίς τη μετατροπή της εργατικής τάξης από «τάξη καθεαυτή» (που ορίζεται απλά από τη θέση της στην παραγωγή) σε «τάξη για τον εαυτό της» (που έχει συνείδηση του ιστορικού της ρόλου), η οικονομική εξαθλίωση θα συνεχίσει να λειτουργεί ως κυματοθραύστης των εξεγέρσεων, μετατρέποντας τους εκμεταλλευόμενους σε οργανικά γρανάζια της ίδιας τους της καταπίεσης.

Τελική Βιβλιογραφική Σύνοψη:

• Κ. Μαρξ, Η Αθλιότητα της Φιλοσοφίας (η κλασική διάκριση μεταξύ «τάξης καθεαυτή» και «τάξης για τον εαυτό της»).

• «Το Κόμμα Νέου Τύπου ως καθοδηγητής της ταξικής πάλης: 120 χρόνια από το "Τι να κάνουμε;" του Λένιν», ΚΟΜΕΠ, τ. 2/2002.

Αρχική σύλληψη & κείμενο Σπύρος Παπαδόπουλος | Tragoudosavros 

Θεωρητική επιμέλεια & επεξεργασία Viva La Revolucion

ΦΟΡΟΥΝ ΓΡΑΒΑΤΑ ΣΤΑ ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΜΟΡΦΩΜΑΤΑ

«Όταν ο γνωστός φαρμακοβιομήχανος - "ομαδάρχης" διαφημίζει με τις αναρτήσεις του στα ΜΚΔ το φασίστα Κασιδιάρη, επιβεβαιώνεται ότι αν δεν υπήρχαν τέτοιοι "αντισυστημικοί" το σύστημα θα έπρεπε να τους εφεύρει» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΤΕ Φαρμάκου - Χημικής Βιομηχανίας της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ.
Και προσθέτει: «Αυτό συμβαίνει την ίδια ώρα που:
Ο κλάδος της φαρμακοβιομηχανίας γνωρίζει τεράστια ανάπτυξη, ενώ οι εργαζόμενοι δουλεύουν χωρίς ΣΣΕ και με καθηλωμένο μισθό, που εξανεμίζεται στις 15 του μήνα από την τεράστια ακρίβεια,
οι φαρμακοβιομήχανοι έχουν θωρακίσει τα κέρδη τους και έχουν εξασφαλίσει να προχωράνε απρόσκοπτα οι "εμβληματικές" τους επενδύσεις, μέσα από το αντεργατικό οπλοστάσιο που έχουν χτίσει όλες διαχρονικά οι κυβερνήσεις,
Επικρατούν συνθήκες μεγάλης εντατικοποίησης της εργασίας με απλήρωτες υπερωρίες, με ελλιπή μέτρα Υγείας και Ασφάλειας, με όξυνση της τρομοκρατίας μέσα στους χώρους δουλειάς.

Ο Φαρμακοβιομήχανος-"ομαδάρχης" μιλάει για το γνωστό "Κλαψιδιάρη" που:

Έκανε "φυλακή" επειδή είναι φασίστας-ναζιστής και άρα εγκληματίας, σε κελιά πολυτελείας, με προνόμια που πιθανά μια εργατική-λαϊκή οικογένεια δεν έχει ούτε στο σπίτι της,

Στη δίκη της Χρυσής Αυγής έκλαιγε και έκανε πως απαρνιόταν τις εγκληματικές ιδέες του,

Η αποφυλάκιση του έγινε με τιμές "αρχηγού κράτους" και φιλοξενία από όλα τα συστημικά ΜΜΕ και κανάλια,

Τον παινεύει ο πιο πλούσιος καπιταλ-η-στής του πλανήτη (Ίλον Μασκ) και κολλητάρι του μακελάρη Τραμπ,
Τον ξεπλένει ο γραμματέας της ΝΔ Κυρανάκης και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης, με την ανιστόρητη εισαγόμενη από την ΕΕ θεωρία των "2 άκρων".

Είναι αστείο και κωμικοτραγικό τέτοιοι τύποι να προβάλλονται ως αντισυστημικοί ενώ προσπαθούν να ψαρέψουν σε θολά νερά, πατώντας πάνω στην οξυμένη λαϊκή δυσαρέσκεια, που διογκώνεται από τα αδιέξοδα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, ο λαός η νεολαία της χώρας. 

Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι, όχι μόνο δεν είναι "αντισύστημα", αλλά σάρκα από τη σάρκα της πιο σκοτεινής πλευράς του συστήματος της βαρβαρότητας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης, του καπιταλισμού.

Δεν τρελάθηκαν οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές, οι μεγαλοϊδιοκτήτες ΠΑΕ και προσφέρουν απλόχερα τη στήριξη τους στα φασιστικά μορφώματα. Επέλεξαν να τους φορέσουν "γραβάτα" για άλλη μια φορά, προκειμένου να παίξουν ρόλο στην προσπάθεια χειραγώγησης και ενσωμάτωσης των εργαζομένων και του λαού. 

Επιλέγουν να ενεργοποιήσουν τους φασίστες, για να μη συναντηθεί η αγανάκτηση του λαού, η αμφισβήτηση του απέναντι στο κράτος και το ίδιο το σύστημα τους, με το ταξικό εργατικό κίνημα, με την προσανατολισμένη οργάνωση της πάλης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Γιατί αυτή – η εκμετάλλευση για το μέγιστο κέρδος των καπιταλιστών- είναι η μήτρα, το νήμα που συνδέει τα κοινά προβλήματα που βιώνουν οι λαοί σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και που ενάντια σε αυτή ξεσπούν μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις.

 Είναι η πολιτική της πολεμικής εμπλοκής που στηρίζουν οι κυβερνήσεις ανεξαρτήτως μίγματος πολιτικής και απόχρωσης σε όλες τις χώρες, που ταυτόχρονα γίνεται ο "στενός κορσές" για τα λαϊκά δικαιώματα, που εμφανίζεται με τα δημοσιονομικά περιθώρια και τα κοστολογημένα προγράμματα της σοσιαλδημοκρατίας. Μόνο που αυτά αφορούν κυριολεκτικά τη ζωή μας, που συνθλίβεται στις μυλόπετρες του κέρδους, ενώ για τους καπιταλιστές σημαίνει μποναμάδες, λεφτόδεντρα, φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις, αναβαλλόμενη και "εθελοντική" φορολογία, για να θωρακίζουν τις business τους και να αυγαταίνουν τα κέρδη τους.

Οι καπιταλιστές, οι εφοπλιστές, οι εργοστασιάρχες, οι φαρμακοβιομήχανοι δεν έχουν ούτε πατρίδα, ούτε χρώμα, ούτε ομάδα. 

Ο "θεός" τους είναι το κέρδος τους. Αυτό το έχουν αποδείξει ιστορικά από το πως παρέδωσαν τη χώρα το 1940 και συνεργάστηκαν με τους Ναζί-κατακτητές, μέχρι την ενεργοποίηση των φασιστών ξανά σήμερα. Όπως και οι φασίστες έχουν αποδείξει το ρόλο τους στη υπεράσπιση της άρχουσας τάξης, ως πολιτικοί απόγονοι των μαυραγοριτών και των δοσίλογων.

Οι εργαζόμενοι του κλάδου απομονώνουμε τους φασίστες και παλεύουμε ενάντια στα επιχειρηματικά συμφέροντα που τους γεννούν, τους θρέφουν και τους αξιοποιούν.

Με το ΚΚΕ μπροστά, στην πρώτη γραμμή, ενάντια στον πόλεμο και τα μεγάλα αδιέξοδα που δημιουργεί η πολιτική της θυσίας για τα κέρδη των επιχειρηματιών, οι εργαζόμενοι και ο λαός, η νεολαία ενωμένοι παλεύουμε για δικαιώματα, για τις σύγχρονές ανάγκες μας, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης, για τη ζωή που μας ανήκει».

https://m.902.gr/.../ergat.../431187/koymparies-apo-ta-palia

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ

ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΑΟΡΑΤΑ!

Από Σπύρος Παπαδόπουλος Tragoudosavros

 Πλούσιος που δεν ασχολείται με τα κοινά, είτε υπογείως, είτε φανερά, δεν παραμένει πλούσιος... 

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης (1934-2000) στην βραδινή τηλεοπτική εκπομπή του Πάνου Παναγιωτόπουλου με τίτλο «ΠΡΟΦΙΛ» στον ΑΝΤ1, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έλεγε: 

«Ο φασισμός δεν είναι κοινωνικό καθεστός. Είναι καθημερινή, υπαρκτή και υφέρπουσα κατάσταση... ... Ο φασισμός ήταν και παραμένει, παραφθορά και παραποίηση του Σοσιαλισμού! Μην ξεχνάμε ότι ο Μουσολίνι ήταν στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ιταλίας κι ότι το 1920 'λάνσαρε' μιά πρωτοφανέρωτη μέχρι τότε θεωρία! Είχε πει ότι η διαπίστωση του Μαρξισμού πως οι Κοινωνικές Τάξεις είναι δύο, η Αστική και η Προλεταριακή, είναι 'λάθος', διότι υπάρχει - έλεγε - και η Τάξη των Μικρομεσαίων ή αλλιώς Μικροαστών κι ότι είναι μάλιστα Τάξη αυτόνομη!... ... Εμείς λοιπόν (σ.σ. οι Κομμουνιστές) λέμε ότι αυτοί δεν είναι παρά ‘μικροί αστοί’ που ονειρεύονται το μεγάλωμά τους. Να περάσουν στην ανώτερη κοινωνικά τάξη. Δηλαδή, το όνειρο κάθε ψιλικατζή ν' ανοίξει σούπερ μάρκετ!... Το όνειρό τους να γίνουν μεγάλοι Καπιταλιστές!...»

 Εγώ πάλι όλους αυτούς τους λέω «Καπιταλίστας» όπως λέμε «Ατενίστας». 

Άλλωστε, πραγματικοί και μεγάλοι Καπιταλιστές, είναι μονάχα οι μεγαλοαστοί που «ρουφάνε» ολονών μας το «μεδούλι» αποτελεσματικά, προωθώντας την εξάπλωση και συντήρηση του λαϊκισμού αναμεταξύ μας για να συσκωτίζουν τις συνειδήσεις μας και να διαιωνίζουν έτσι την εξουσία τους διά του ελέγχου μας – «Καπιταλίστας» λοιπόν... 

Και συνέχιζε ο αθάνατος Ραφαηλίδης τονίζοντας: 

«... Ο λαϊκισμός έχει εξαπλωθεί παντού σήμερα, σε κάθε κοινωνικό στρώμα και σε κάθε αστικό κόμμα ανεξαιρέτως! Κι είναι τόσο επικίνδυνο φαινόμενο, όσο το περιέγραψε κι ο Λένιν μιλώντας για τους "ναρόντνικους", δηλαδή τους λαϊκιστές... ... Ο μικροαστισμός λοιπόν των κατά Μουσολίνι μικρομεσαίων, είναι πλέον κατάσταση. Και αυτοί όλοι μονίμως ονειρεύονται, όχι την κατάργηση του μηχανισμού που παράγει τη φτώχεια, αλλά το να γίνουν αυτοί πλούσιοι! Με οποιονδήποτε τρόπο! 

Αυτή η 'προαγωγή' στην ανώτερη τάξη, είναι το μόνιμο όνειρο κάθε μικροαστού. 

Κι ήρθε ο Μουσολίνι και είπε πως αυτούς τους 'κακομοίρηδες' τους μικρομεσαίους – "μικρομεσαίος" είναι όρος που εφήυρε ο Μουσολίνι – πρέπει να τους προστατεύσουμε ΚΑΙ απ' τους Αστούς επειδή τους φράζουν την κοινωνική άνοδο ΚΑΙ απ' τους Προλετάριους, επειδή τους πολεμούν για να τους κάνουν να εκπέσουν ταξικά στο δικό τους επίπεδο φτώχειας...» 

Όλα αυτά τα παρέθεσα, μπας και καταλάβουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το πόσο «αντισυστημικές» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ και ως εκ τούτου, το πόσο μουσολίνικες και γι' αυτό ουσιωδώς επικίνδυνες ΕΙΝΑΙ • κάτι λαϊκίζουσες «Ζωΐτσες» και «Λατινοπούλες», • κάτι λαϊκίζοντες «Βελόπουλοι», «Παπαδόπουλοι» και «Νατσιοί», • κάτι ‘αριστεροί’ «Αρβανίτηδες» που ψηφίζουν στην Ευρωβουλή αντεργατικές προτάσεις, αλλά μετά ψέγουν τις «α-Μελέτη-τες Ελεωνόρες» όταν αυτές λαλούν τον ‘καημό’ του εργοδότη, 

• κάτι ‘ανεξάρτητοι’ «Παππάδες» Ευρω-βουλευτο-μπασκετ-μπωλ-ίστες, 

• κάτι μωρά στις πίστες, μαζί και • κάτι «ΝεοΑριστερίστες», «τΣΥΡΙΖΐστες», «Μπαρουφάκηδες», «Κασσελίστες» τώρα πια και κάτι «ΕΛ.Α.Σ.ιωνίστες», όλοι τους επίδοξοι και επικίνδυνα λαϊκίζοντες «στυλίστες» του... «Ακραίου Κέντρου», της... «Σοβαρής Ακροδεξιάς» και του... «Ευρέως Φάσματος της Αριστεράς» που λεν και στο χωριό μου κάτι «φτωχά μεγαλεία» κατ' όπως τους μάθανε να λένε. 

Και πείτε μου τώρα γιατί να μην έχω πτυχία να τα σκίσω ο απόφοιτος Λυκείου... 

Μάλλον επειδή δεν άκουγα μικρός τη μάνα μου που μού 'λεγε να σπουδάσω, νά 'χω ένα χαρτί στα χέρια μου που τώρα, μ' όλ' αυτά που βλέπω, ακούω και που εν πλήρη συνειδήσει διακρίνω, θα τό 'σκιζα και θα πήγαιναν τσάμπα οι σπουδές... 

Τα λόγια όμως αυτά του αθάνατου Βασίλη Ραφαηλίδη, τα παρέθεσα και για έναν ακόμη λόγο. 

Επειδή αναπόφευκτα, με παρέπεμψαν σε δυό «πολυπαιγμένες» και πασίγνωστες φιγούρες του Ελληνικού πολιτικού και τηλεοπτικοκοινωνικού βίου που είναι εμβληματικές εκπρόσωποι των δύο καίριων σημείων που ο ίδιος θίγει: 

▫️Τού «ονείρου» του κάθε μικροασστού να γίνει «Καπιταλίστας» απ' τη μιά και 

▫️του λαϊκισμού απ' την άλλη, 

όπου και τα δύο αποτελούν χαρακτηριστικά του φασισμού, πού 'ναι επικίνδυνη, καθημερινή, υπαρκτή και υφέρπουσα κατάσταση και που γι' αυτό καθιστούν τον φασισμό, διόλου εύκολα αντιληπτό!... 

Η μιά φιγούρα λοιπόν από «μικρομεσαία», έγινε πάμπλουτη εκπληρόνωντας το μικροαστικό της «όνειρο». 

Από «ψιλικατζού», τα κατάφερε και «προάχθηκε» σε «σουπερμαρκετατζού» και βάλε! 

Και καθώς φαίνεται, η με κάθε ευκαιρία δεδηλωμένη πίστη της στα θεία, έπαιξε καταλυτικό ρόλο! Λίγο ο κόσμος πού 'τανε πολύς στην εκκλησιά, λίγο το λιβάνι πού 'τανε ντουμάνι, λίγο ο δεξιός ψάλτης πού 'τανε καλλίφωνος, της ήρθε μιά λιγοθυμιά και... δεν ήθελε και πολύ για να γίνει το «θαύμα» του «ονείρου» πραγματικότητα! 

Μετά, με τόσα φράγκα που είχε πια στα χέρια της, «λάδωσε» από 'δώ, «λάδωσε» από 'κεί, ⚜️ ΚΑΙ τούς Ολυμπιακούς Αγώνες μας έφερε ⚜️ ΚΑΙ δυό φορές Επιτρόπισσα έγινε 

⚜️ ΚΑΙ την ενημέρωσή μας την «ανεξάρτητη» και «έγκριτη» ανέλαβε για ένα μικρό διάστημα μέσω ραδιοτηλεοπτικών μέσων που απέκτησε ⚜️ ΚΑΙ τα εφοπλιστικά συμφέροντα της μεγαλοαστικής οικογένειας που την πλούτισε αύξησε στη χώρα μας. Διότι ήξερε και ξέρει πολύ καλά η εν λόγω φιγούρα πως πλούσιος που δεν ασχολείται με τα κοινά, είτε υπογείως, είτε φανερά, δεν παραμένει πλούσιος! 

Επιπλέον, «δικαίωσε» και τ' «όνειρο» κάθε «μικρού αστού» για κοινωνική άνοδο – «επίτευγμα» που γι' αυτό καθ' αυτό το Σύστημα, αποτελεί υπηρεσία μεγάλη! 

Τώρα, η άλλη φιγούρα, ούσα πάμπλουτη απ' τα γενοφάσκια της, δεν είχε ποτέ τέτοιες «καούρες». 

Ήταν πάντα... «γλυκιά»... Κι αφού λεφτά είχαν άπειρα ο μπαμπάς κι η μαμά, το μόνο πού 'θελε ήταν να περνάει καλά, όπως έχει επανειλλημένα δηλώσει. 

Και το «θέλω να περνάω καλά», τό 'χε και τό 'χει αδιόρατα συνυφασμένο με το «θέλω την προσοχή σας γιατί ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ κι άλλη σαν κι εμένανε ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!». 

Μεταξύ λοιπόν Νέας Υόρκης και Κολωνακίου, Ελβετικών Άλπεων και Διονύσου, Καλιφόρνιας και Εκάλης, London City και Μυκόνου, διόλου τυχαία, η εν λόγω φιγούρα βρήκε ΜΟΝΟ στην Ελλάδα «χώρο», ⚜️ αρχικά για να διαφημίσει εσώρουχα φορώντας τα και πολύ μετά, ⚜️ για να προάγει τον δικό της χιουμορίζοντα λαϊκισμό, ανάγωντάς τον μάλιστα σε πιασάρικη παντιέρα πού 'γινε αποδεκτή και του συρμού, γιατί είναι λαϊκισμός της αστίλας και του αφ' υψηλού! 

Είναι δηλαδή λαϊκισμός, ακόμη πιο επικίνδυνος απ' όλα τ' άλλα είδη, αφού συγκαλύπτει αποτελεσματικά, ακόμη και το γεγονός ότι είναι όντως λαϊκισμός! 

⚜️ Πορεύτηκε μ' αυτόν η φιγούρα, αυτοπροαγόμενη εν ελαφράδα, αναλαμβάνωντας κιόλας στην πορεία και μερικά «τίποτα» που τά 'κανε «κάποια» παίζοντάς το manager. 

⚜️ Για ένα διάστημα μάλιστα, κάποιοι μπόλικοι «μικροί αστοί» της χώρας μας εξέλεξαν την συγκεκριμένη φιγούρα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, μετανιώνοντάς το ύστερα πικρά και τραγικότατα, ως «μικροί αστοί» που ήταν... Σήμερα, η γεννημένη πάμπλουτη, «φιλόκαλη», πάντα φαινομενικώς αλαφριά μα διαρκώς λαϊκίζουσα φιγούρα, η οποία ήταν και στο ΛΑΟΣ τού Καρατζαφέρη τον καιρό που αυτό «κλώσσαγε» την Χρυσή Αυγή, 

⚜️ εξακολουθεί να λαϊκίζει χιουμοροειδώς στο youtube και στα social media γενικώς, μ' έναν «στρατό» από νεαρά αρσενικά «δουλάκια» να την περιστοιχίζουν, για να μπορεί να εμέζει πάνω τους καφρίλα on camera ενώ της βγάζουν τη δουλειά. Ναι, καλά καταλάβατε! 

Ο λόγος για την Γιάννα Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου απ' τη μιά και για τον Ηλία Ψινάκη απ' την άλλη, όπου σαφώς μιλάμε για πολύ φιγούρα κι από ουσία μηδέν! 

Αυτών των δύο η καθημερινή, υπαρκτή και υφέρπουσα ουσία εκπροσωπεί εν λαϊκισμώ τον φασισμό τόσο επάξια, που τον καθιστά επικίνδυνο, αφού τον κάνει αόρατο! 

Το χρήμα να ρέει αύθονο στις τσέπες τους, τα εγώ τους να ικανοποιούνται κι όλα τ' άλλα μαζί μ' όλους εμάς, τά 'χουν γραμμένα και μας έχουνε γραμμένους ξέρετε που... Στα παλαιότερα των υποδημάτων τους που επειδή δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν μιάς και τ' αλλάζουν κάθε μέρα, χάρη μας κάνουν που μας απευθύνονται κι όλας!

 Και ίσως τώρα κάποιοι πουν: 🔷️«Μα μας ξεβλαχεύουν»!... Όχι, αυτό είναι από άλλη φιγούρα, αλλά της ίδιας «ποιότητας»... 

🔷️«Μας διασκεδάζουν»!... Πάλι όχι, γιατί κι αυτό είναι από άλλες φιγούρες... Αυτές που λαϊκίζουν πρωΐ και μεσημέρι στις τηλεοράσεις ~ είτε κοτσομπολεύοντας τα μη εν δήμω του κάθε αναγνωρίσιμου, ~ είτε χορατεύοντας λαϊκίστικα, μαζί με τους λογής επικίνδυνα λαϊκίζοντες «στυλίστες» του «Ακραίου Κέντρου», της «Σοβαρής Ακροδεξιάς» και του «Ευρέως Φάσματος της Αριστεράς», ανεβάζοντάς τους δημοσκοπικά... 

🔷️Μήπως «Μας ενημερώνουν»;... Ούτε... 

Αυτές είναι άλλες, μεγαλοαργυρόνητες φιγούρες, που λαϊκίζουν επίσης αδιόρατα και επίκνδυνα, προσποιούμενες τους επαγγελματίες «υπηρέτες» της ενημέρωσης... 

🔷️Ε, τότε «Μάς ψυχαγωγούν»!... 

Άντε πάλι... Αυτό το κάνουνε φιγούρες που είτε λαϊκίζουν με ευγλωττία, είτε λαϊκίζουν μέσα απ' την κάθε μορφής τέχνη που καταπιάνονται, προσπαθώντας να μας πείσουν πως ό,τι λένε κι ό,τι κάνουν διαθέτει βαρύτητα και πως γι' αυτό, πρέπει να μας ενδιαφέρει κι όλας... 

Τελικά, διαπιστωμένα, δεν είναι μόνο η Γιάννα κι ο Ηλίας. Είναι ολόκληρο το σύστημα που φασίζει επικίνδυνα εν λαϊκισμώ 

🔹️ μ' όποιον μας λέει είτε ευθέως, είτε εμέσως «ψήφισέ με κι άσ' τα όλα πάνω μου», 

🔹️ μ' ό,τι και μ' όποιους πείθουν το υποσυνείδητό μας πως η οικονομική και Κοινωνικά Ταξική ανέλιξη είναι κάτι το εφικτό κι ότι είναι πραγματοποιήσιμος στόχος, ενώ δεν είναι παρά ένα έξυπνα, μεθοδικά και επιστημονικότατα φυτεμένο «όνειρο» που συμφέρει μονάχα τους πιο πάνω που μάς το φύτεψαν, 

🔹️ μ' ό,τι φτάνει εύκολα στα μάτια και τ' αυτιά μας ζητώντας μας να το πιστέψουμε δίχως πρώτα να το σκεφτούμε, να το συλλογιστούμε και να το ερευνήσουμε, 

🔹️ μ' ό,τι αγγίζει με ευκολία τις αισθήσεις μας παρασύρωντάς τες και 🔹️ μ' ό,τι μας περιστοιχίζει καθημερινά και υπαρκτά όντας υφέρπον, καθιστώντας έτσι τον φασισμό πιο επικίνδυνο από ποτέ, επειδή τον κάνει αόρατο!...

https://www.facebook.com/reel/1417102813265136

Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα;

Κυκλοθυμικός
18.9.26 ·
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη το πολιτικό υπόβαθρο. Κι ας είναι το πιο σημαντικό. Δεν πειράζει.
Πάμε στο καθαρά ανθρώπινο.
Από τη μια έχουμε έναν άνθρωπο που καθόταν σπίτι του με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, μια τυχαία Τρίτη του Σεπτέμβρη, ξημερώματα Τετάρτης, πιθανόν να έβλεπαν κάτι στην τηλεόραση, ίσως να είχαν φάει πριν λίγο το βραδινό τους, ίσως μόλις να είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο και να άραζαν. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνό του, κάτι του λένε, τους αφήνει και φεύγει.

 Δεν πιστεύω να εξήγησε πού πάει, με ποιον. 

Πάει σε μια γειτονική περιοχή με το αμάξι, μπαίνει ανάποδα, το παρατάει όπως όπως. Βγαίνει. Συναντά έναν άντρα που δεν τον ξέρει, δεν έχουν μιλήσει ποτέ, δεν έχουν προηγούμενα, δεν του έχει κάνει απολύτως τίποτα. Δε μιλάνε, δεν τσακώνονται, δεν υπάρχουν προσβολές, διαφωνίες, εντάσεις. Απλώς τον πλησιάζει και με δυο επαγγελματικές κινήσεις τον μαχαιρώνει με τρόπο που δεν του αφήνει περιθώρια να ζήσει. 

Έχει μόλις σφάξει έναν άνθρωπο, έναν άγνωστο, έναν που δεν του έχει κάνει τίποτα. Και τι κάνει; Απομακρύνεται, δεν τρέχει, δεν κρύβεται, δεν είναι τρομαγμένος, αμήχανος, παγωμένος. Κάθεται σε μια άκρη, ξαποσταίνει, βγάζει ένα τσιγάρο, το ανάβει. Δείχνει ήρεμος, σχεδόν το απολαμβάνει. Σα να τέλειωσε σεξουαλική πράξη. Βρίσκει οργασμικό να σκοτώνει έναν άσχετο άνθρωπο επειδή κάποιους του είπε κάτι στο τηλέφωνο. Του έδωσε μια εντολή. Καυλώνει με το αίμα, τον θάνατο, τον πόνο, που έκλεισε ένα σπίτι. Ακόμα κι όταν τελικά η αστυνομία τον μαζεύει είναι ψύχραιμος. «Ρε παιδιά δικός σας είμαι».
Από την άλλη, έχουμε ένα παιδί 

που βγήκε με τους φίλους του να δούνε μπάλα, είναι κι η κοπέλα του μαζί. Γαύρος έχει δει την ομάδα του να τρώει τέσσερα, δύσκολη βραδιά. Ξαφνικά και βγαίνοντας από την καφετέρια που κάθονταν βλέπουν μια ομάδα αγριεμένων με μαύρες μπλούζες, είναι έτοιμοι για όλα, κρατάνε ρόπαλα, παίζει να έχουν μαχαίρια, τους περικυκλώνουν.

 Ναι, αυτός δεν τρέχει, δεν τρέμει, δεν κοιτάει να κρυφτεί. 

Φροντίζει να φυγαδεύσει την κοπέλα και τους φίλους του. Μόνος του κι όλοι τους. Ξεκινάνε να του την πέφτουν. 20 εναντίον ενός. 20 αρουραίοι απέναντι σε ένα λιοντάρι. 

Δεν τον κάνουν καλά. Ξαφνικά εμφανίζεται ο «επαγγελματίας», τον μαχαιρώνει. Πέφτει αιμόφυρτος, καταλαβαίνει ότι χάνεται.

 Επιτέλους οι μπάτσοι που όσο γίνονται αυτά χαζεύουν και κοιτάνε αλλού, πλησιάζουν στο σημείο. Πάνε να τον συλλάβουν, τον αιμόφυρτο, τον ετοιμοθάνατο. Εκείνος με όση ανάσα κι οξυγόνο έχει ακόμα τους την λέει, τους δείχνει τον δράστη. Η τελευταία του κίνηση μέσα στο στόμα του Χάρου ήταν η πιο ηρωική για να γκρεμίσει το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, να ρίξει το πρώτο ντόμινο να τελειώσουν τα πογκρόμ, οι άνανδρες επιθέσεις, τα μαχαιρώματα στα στενά, οι ροπαλιές κι οι κλωτσιές στο ψαχνό.
Η μάνα του είπε στις εκδηλώσεις τώρα ότι παρά τον πόνο που ζει εδώ και 13 χρόνια, άλλες 100 φορές θα τον έφερνε στη ζωή για τις στιγμές ευτυχίας που έζησε κι ας ήταν να γευτεί αυτόν τον πόνο πάλι. 

Άραγε θα έλεγαν τα ίδια η γυναίκα, η μάνα, τα παιδιά του Ρουπακιά;

Ξέρω ξέρω αίμα και τιμή και fake news και για τους πιο γραβατωμένους ο Παύλος έγραφε επιθετικούς στίχους για την Μέρκελ ,οπότε έπρεπε να σφαγιαστεί στη μέση του δρόμου. Σοβαρή κι ασόβαρη Χρυσή Αυγή, στα μάτια μου όλοι ένα είστε. 

Όμως, πάμε λίγο πιο μέσα. Εδώ δεν επιλέγεις μόνο πλευρά της ιστορίας, μόνο πολιτική στάση, έχει και κάτι υπαρξιακό, προσωπικό, ατομικό -ενταγμένο φυσικά στο πολιτικό-. Θες να είσαι με τον Ρουπακιά ή με τον Φύσσα; 

Θεωρείς δύναμη το να κρατάς ένα μαχαίρι και συνολικά μαζί με άλλους 60 να σκοτώνεις έναν άοπλο απροετοίμαστο που δεν τον ξέρεις ή θεωρείς δύναμη να στέκεσαι μπροστά στους 60 και στο επαγγελματικό μαχαίρι και να δίνεις και τη ζωή σου για να προστατέψεις το κορίτσι, τους φίλους, την περιοχή σου κι εν τέλει την χώρα ολόκληρη;
Θα σας πω ένα μυστικό. 

Είστε Ρουπακιάδες, γιατί δε μπορείτε να γίνετε Φύσσες. 

Δεν έχετε επιλογή. Είστε καταδικασμένοι κι εγκλωβισμένοι σε έναν κόσμο αποτυχίας, αχρηστίας, μίσους, μιζέριας. 

Ούτε ξέρετε τι θα πει αγάπη. Δε σας αγάπησε κανείς, δεν αξίζετε να σας αγαπήσει κανείς. Βάζετε το αίμα δίπλα στην τιμή. 

Μόνο με αίμα μετράτε τον κόσμο. Μόνο με βία. Γιατί είστε σπασμένοι, κομμένα γυαλιά. 

Βρίζετε τη Μάγδα με άθλια ψέματα και χυδαίες λέξεις γιατί η δικιά σας μάνα σας έκανε ερπετά, ενώ εκείνη ανέθρεψε αετό. 

Τον σκοτώσατε και τελικά σας σκότωσε. Σας πάτησε κάτω. Κι ήταν ένας. Κι ήσασταν δεκάδες κι από πίσω εκατοντάδες κι από πίσω χιλιάδες κι ακόμα πιο πίσω είχατε εφοπλιστές, εργολάβους, καναλάρχες, πολιτικούς, χορηγούς, ποδοσφαιρικές ομάδες. Όλοι εσείς μαζί ζυγίζετε λιγότερο από μια τρίχα του Παύλου.
«Κι άμα σου τύχει να απαντήσεις και τον Παύλο, να του μιλήσεις είναι ένας παλιός μου φίλος. Κι έτσι και έχουνε φασίστες κι εκεί πάνω, να μη φοβάσαι θα σε προστατέψει εκείνος»

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΖΕΙ, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ

Ο φασισμός θα ξεριζωθεί "kε"Γιαννακόπουλε

 

Γιαννακόπουλος: "Οι απόψεις μου είναι πιο κοντά στις απόψεις του κ. Κασιδιάρη. Βεβαίως και είναι. Αλλά για εμένα… μου ψιλοκεντρίζει λίγο. Εγώ είμαι πιο δεξιός, πολύ πιο δεξιός.."

Δικαίωμα Σου Γιαννακόπουλε να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά όπως επιθυμείς και όπως Σου ταιριάζει. Δικαίωμά ΣΟΥ να το διαλαλείς, κιόλας. 

Και δικαίωμα δικό ΜΑΣ να συμμετέχουμε στον δημόσιο “διάλογο”, ειδικά όταν αυτός αφορά στο μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, δηλαδή στον ναζισμό, δεδομένου ότι ο Κασιδιάρης είναι ένα τελεσίδικα καταδικασμένο ναζιστόμουτρο..
ΚΑΙ ακόμα πιο ειδικά όταν βρισκόμαστε σε μια χώρα με τοπωνύμια όπως “Καλάβρυτα”, “Βιάννος”, “Χορτιάτης”, “Δίστομο”, “Καισαριανή”. 
Η Ιστορία, λοιπόν, έχει αποφανθεί και για το ασύλληπτο των εγκλημάτων του ναζισμού, αλλά και για τις δυνάμεις που επέτρεψαν να ζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. 

Και είναι τραγικά επίκαιρο να μην ξεχνιέται ότι αυτές οι δυνάμεις, που στάθηκαν δίπλα και πίσω από τον Χίτλερ, και δεν κάθισαν ποτέ στο εδώλιο και παρούσες παραμένουν.

Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Κρουπ». 

Η πολυεθνική «Κρουπ», που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά η έπαυλη του ιδιοκτήτη της όλως περιέργως έμεινε ανέπαφη όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Εσσεν. Ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο «κύριος» Κρουπ, έλεγε ότι «ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος(σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος)». Ο «κύριος» Κρουπ έλεγε ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ μετέτρεψε τον εργάτη σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και σε σύντροφο των βιομηχάνων».
Ο «κύριος» Κρουπ το 1940 παρέλαβε από τα χέρια του Χίτλερ το χρυσό παράσημο του ναζιστικού κράτους. Η σημερινή Κρουπ είναι αυτή στην οποία οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν ξεπουλήσει τα ναυπηγεία της χώρας. Μόνο από ένα εργοστάσιο της «Κρουπ», της σημερινής «Κρουπ» με τις 670 θυγατρικές σε όλο τον κόσμο, οι ναζί χρηματοδοτήθηκαν μέχρι το 1945 με το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 4,7 εκατ. μάρκων.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ντόιτσε Μπανκ». Η «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε, που έχει αναλάβει το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ως σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων, είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ζήμενς». Η «Ζήμενς», με την οποία έκαναν εξωδικαστικό συμβιβασμό οι ελληνικές κυβερνήσεις για τις μίζες, είναι η ίδια «Ζήμενς» που έλυνε και έδενε επί φασίστα Μεταξά. Με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της «Ζήμενς» στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.
Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομήχανους της Γερμανίας, αυτοί που το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων.

Στο εδώλιο δεν κάθισε η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών». Ο πρόεδρός της, ο τραπεζίτης Σαχτ, ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ από το 1934.
Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Φάρμπεν». Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα της «Φάρμπεν» κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Άουσβιτς . Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του. Στη «Φάρμπεν» δούλευαν 85.000 κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η «Φάρμπεν» κατασκεύασε το Κυκλώνιο B. Ηταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Ένα από τα ονόματα με τα οποία κυκλοφορεί σήμερα η «Φάρμπεν» είναι το όνομα «Μπάγερ».
Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 45 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομήχανους που στις επιχειρήσεις τους στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.

Στο εδώλιο δεν κάθισαν:
Η αμερικανική πολυεθνική «ΙΒΜ». Η οργάνωση των 78 ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης έγινε με τεχνολογία της «IBM». Ο πρόεδρος της «IBM», ο T. Watson, τιμήθηκε από το Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937. Ηταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να αποδώσει το ναζιστικό καθεστώς σε μη Γερμανό πολίτη.
Η αμερικάνικη πολυεθνική «ΙΤΤ». Ηταν αυτή που μεταξύ άλλων οργάνωσε το σύστημα πληροφοριών του γερμανικού στρατού, που συμμετείχε στον σχεδιασμό βομβών και βομβαρδιστικών για λογαριασμό της ναζιστικής αεροπορίας.
Η «Standard Oil». Η «Standard Oil», των συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, εκτός από τους συμμάχους προμήθευε με καύσιμα και τον Άξονα.
Η «General Motors». Χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό κατασκευάστηκαν από την «General Motors». Αλλά«ό,τι συμφέρει την General Motors’ συμφέρει την Αμερική», όπως έλεγε κι ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε με 33 εκατ. δολάρια την «General Motors» για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο. Ήταν τα εργοστάσια που κατασκεύαζαν τανκς για τον Χίτλερ.
Η «Ford». Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford». Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75αγενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού.
Η τράπεζα «UBC». Ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρός της ήταν ο «κύριος» Πρέσκοτ Μπους. Πατέρας και παππούς δυο κατοπινών αμερικανών προέδρων.
Ο κατάλογος είναι μακρύς. Τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά.

Σε κάθε περίπτωση: Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν τιμωρήθηκε ποτέ μετά τον πόλεμο για τις σχέσεις του με τον ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν.
Το φρόντισε ο κύριος John McCloy. Ήταν ο Ύπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Ο McCloy ήταν από το 1947 ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των Ροκφέλερ και της τράπεζας «Chase Manhattan». Η «Chase Manhattan» υπήρξε από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος.
Ο κατάλογος είναι μακρύς και το συμπέρασμα ασφαλές: Από το εδώλιο δεν πέρασαν ποτέ όλοι αυτοί που συνηθίζουν να βρίσκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους «Χίτλερ».
Το συμπέρασμα – επαναλαμβάνουμε – είναι ασφαλές: Από το πινάκιο των ενόχων του ναζιστικού εγκλήματος, λείπουν τα μονοπώλια και όλοι αυτοί που κάνουν κουμάντο σε ένα σύστημα που είτε με φασισμό είτε χωρίς φασισμό, είτε με κοινοβούλιο, είτε χωρίς κοινοβούλιο, έχει πάντα το ίδιο όνομα. Λέγεται καπιταλισμός.
Ο φασισμός το 1945 ηττήθηκε. Η ιστορία, όμως, απεφάνθη ότι – δυστυχώς – ο φασισμός δεν αρκεί να νικηθεί. Ο φασισμός πρέπει να ξεριζωθεί. Και η απόδειξη είναι όλη αυτή η κτηνωδία που καταγράφηκε με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο Άουσβιτς.
Τίποτα, όμως, δεν ξεριζώνεται αν δεν ξεριζωθούν οι ίδιες οι ρίζες του. 

Γεγονός που πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις: Μήπως, τελικά ο Μπρεχτ είχε δίκιο; Ο Μπρεχτ, κάποιος που γνώρισε όσο λίγοι τον τρόμο και την αθλιότητα του ναζισμού, ισχυριζόταν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ότι:
«… ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός. Ως ο πιο ωμός, ο πιο καταπιεστικός, ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός»
Η κτηνωδία του φασισμού είναι η ίδια η απόδειξη της ανάγκης για τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση ενάντιά του. Ενάντια στην ωμότητα, τη δολιότητα, την θρασύτητα, την απανθρωπιά του φασισμού.
Χωρίς άγνοια της ιστορικής εμπειρίας, όπως αναβιώνει μπροστά στα μάτια μας μέσα από τις φιγούρες των Τραμπ, Μασκ, Λεπέν κοκ, και η οποία κραυγάζει:
Ο φασισμός δεν αρκεί να πολεμηθεί. Δεν αρκεί ούτε ακόμα και να νικηθεί. Ο φασισμός πρέπει να ξεριζωθεί. Και θα ξεριζωθεί μόνο έτσι: Ως καπιταλισμός.
Κειμενο Νίκος Μπογιόπουλος

ΤΑ ΟΡΦΑΝΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΟΝΤΑΙ 📢 #Ξελασπώστε_το_Μέλλον !

Από Konstantinos Mpourxas

 

Δικτατορία του κεφαλαίου....

Από χτες ένα πλάνο γυρνάει σε όλο τον κόσμο. Ο ναζιστικός χαιρετισμός του Μασκ στην τελετή ορκωμοσίας του νέου Αμερικάνου Προέδρου Ντ. Τραμπ. 

Ο ίδιος ο Μασκ επέλεξε να λογοκρίνει τον εαυτό του και στο βίντεο που δημοσίευσε από την ομιλία του έσβησε την επίμαχη σκηνή. 

Δικαιολογημένα προκαλεί οργή και ανατριχίλα σε μεγάλα τμήματα του λαού στην Ελλάδα. 

Θυμίζουμε ότι πριν λίγες ημέρες στην πολυδιαφημισμένη συνομιλία του Μασκ με την επικεφαλής του ακροδεξιού γερμανικού AfD συμφωνούσανε ότι «ο Χίτλερ ήταν κομμουνιστής και σοσιαλιστής». 

Πρόκειται δηλαδή για τις ίδιες παπάτζες που αναπαράγουν τα αστικά ΜΜΕ, που δίνουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την εξίσωση όσων ξέσκισαν το ναζιστικό τέρας με τους καταχραστές του ανθρώπινου εγκεφάλου φασίστες; 

Άπαντες, «προοδευτικοί» και «συντηρητικοί», δεν προωθούν δηλαδή την επικίνδυνη θεωρία των δύο άκρων μιλώντας για «κομμουνιστικά» και «ναζιστικά εγκλήματα»; 

Αυτοί οι άθλιοι δεν ταυτίζουν τον Χίτλερ με τον άνθρωπο που έδωσε τη διαταγή «πίσω από τον Βόλγα δεν υπάρχει γη» σημαίνοντας τις αμέτρητες θυσίες του Σοβιετικού λαού για το θάψιμο των ναζιστικών ορδών; 

Ορισμένες ακόμα επισημάνσεις για τους ερμηνευτές και τους... ευαίσθητους:
1. Στις 6 Δεκέμβρη, στις ΗΠΑ, Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί ψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων έναν νόμο «κρίσιμο» για τα συμφέροντα της αμερικανικής αστικής τάξης που αμφότεροι υπηρετούν. 

Ποιος ήταν αυτός; 

Φέρει τον βαρύγδουπο τίτλο «Κρίσιμος Νόμος για τη Διδασκαλία του Κομμουνισμού» και προβλέπει την υποχρεωτική διδασκαλία του αντικομμουνισμού στα σχολεία των ΗΠΑ (μέχρι και σε νηπιαγωγεία!!!).

 Το νομοσχέδιο πήρε 372 ψήφους υπέρ και λίγες δεκάδες κατά. Φυσικά δεν έκανε τον γύρο του διαδικτύου η συγκεκριμένη είδηση. Έπαιξε μόνο στον «Ριζοσπάστη» και τον 902.

2. Το κοινωνικό παράσιτο που ακούει στο όνομα Μασκ, όπως και όλη η τάξη των κοινωνικών παρασίτων, αν μη τι άλλο δεν μπορούν να κατηγορηθούν ότι αποπροσανατολίζονται από τα ταξικά τους συμφέροντα. 

Σε περίοδο παγκόσμιας προετοιμασίας για ιμπεριαλιστικό πόλεμο δεν είναι καθόλου περίεργο -και σίγουρα δεν είναι πρωτοφανές- εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, που συνήθως αναθέτουν την κυβερνητική διαχείριση στο πολιτικό τους προσωπικό, να την αναλαμβάνουν απευθείας στα δικά τους χέρια. Αυτό εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. 

Αυτή είναι η αστική δημοκρατία. Τα χαϊμαλιά που της φοράνε οι υπερασπιστές της κατά περιόδους είναι απλά χαϊμαλιά, τα οποία ξεφορτώνεται όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις και μοιάζει σαν αυτό που ήταν και θα είναι πάντα η αστική δημοκρατία, δηλαδή δικτατορία του κεφαλαίου.

3. Διαβάζουμε διάφορους κλαψιάρηδες κυρίως προερχόμενους από τον ΣΥΡΙΖΑ, άσχετα αν σήμερα παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ ή βρίσκονται σε κάποια από τις πολλές διασπάσεις του.

 Εξ όσων γνωρίζουμε - και χωρίς να μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την παρουσία του τραγουδιστή Βαλάντη του περίφημου ασανσέρ - το μοναδικό πολιτικό πρόσωπο από την Ελλάδα (επιχειρηματίες ήταν περισσότεροι) που έδωσε το «παρών» στην τελετή του Ντ. Τραμπ ήταν ο Π. Καμμένος. 

Φυσικά το ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτήν την παρουσία δεν είναι μόνο η νέα κόμη που επέλεξε, αλλά το γεγονός ότι πρόκειται για τον ίδιο Πάνο Κάμμενο που ήταν υπουργός Άμυνας της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

4. Διαβάζουμε και άλλους κλαψιάρηδες από όλα τα αστικά κόμματα για το πόσο εμβρόντητοι είναι με τον ναζιστικό χαιρετισμό του Μασκ. 

Πρόκειται για τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ- όταν ήταν μαζί και η Νέα Αριστερά) που χειροκροτούσαν μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο τα φασισταριά του Αζόφ. 

Πριν από αυτό είχαν βάλει όλοι πλάτες – ή και κάτι παραπάνω – για να πέσει στα μαλακά η δράση της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Έλεος δηλαδή. Δεν προσγειωθήκαμε χτες στον πλανήτη Γη. Αλήθεια ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου θέλουν ακόμη να έρθει ο Μασκ να μιλήσει στη Βουλή; Ίσως βρει χρόνο να μας πει και για τις άριστες σχέσεις του Τραμπ με τον Έρντογαν...

5. Όσον αφορά για ορισμένους που αναρωτιούνται αν ο χαιρετισμός του Μασκ ήταν ναζιστικός ή όχι αρκεί μόνο να πούμε ότι τον προβληματισμό τον ασπάζονται ο Τζήμερος, ο Μπογδάνος και τέτοιου τύπου απολειφάδια.

 Δίπλα σε αυτούς και ορισμένα μεγάλα συγκροτήματα του Τύπου.

6. «Ξελασπώστε το μέλλον»! Αυτή η φράση που έρχεται από το επαναστατικό παρελθόν και την πρώτη απόπειρα σοσιαλιστικής οικοδόμησης τον 20ο αιώνα προβάλει κάθε ημέρα σαν πιο επιτακτικό καθήκον για δράση. Για να γίνει παρελθόν το σύστημα της εκμετάλλευσης, των πολέμων και της χρυσής ζωής για μία χούφτα παράσιτα. Ο καπιταλισμός είναι το χτες. Ο Σοσιαλισμός- Κομμουνισμός είναι το αύριο. Με το ΚΚΕ παλεύουμε για να κάνουμε το αύριο, τώρα!
902. gr

📢
https://www.902.gr/.../384192/diktatoria-toy-kefalaioy...
902.GR
Δικτατορία του κεφαλαίου