Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιστίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παλαιστίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

08 Οκτωβρίου, 2026

Αναδρομή στα Εγκλήματα - Σφαγές του Σιωνισμού

 

Δημοσιεύσεις του χρήστη 
Takis Moschov
15 Μαΐου 2024 ·
Για την 76η Επέτειο Μνήμης της Nakba ~ Μια ιστορική αναδρομή στα Εγκλήματα του Σιωνισμού - Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας εις βάρος του Παλαιστινιακού λαού.
Η Σφαγή του Deir Yassin (Ντέιρ Γιασίν):
Το 1948 οι σιωνιστές μπήκαν σε ένα παλαιστινιακό χωριό, κατέστρεψαν κάθε σπίτι με εκρηκτικά και σκότωσαν κάθε ζωντανή ψυχή (πάνω από 100 άτομα) με πολυβόλα είτε ήταν ηλικιωμένοι, γυναίκες ή παιδιά.
Τα πτώματα των σκοτωμένων παιδιών σε αυτό το χωριό ρίχνονταν στα πηγάδια του χωριού και οι υπόλοιποι άνδρες που ήταν ζωντανοί παρατάσσονταν σε έναν τοίχο και πυροβολούνταν στα κεφάλια τους, οι γυναίκες του χωριού δέχονταν επιθέσεις και όσες γυναίκες ήταν έγκυες, οι στρατιώτες έβαζαν στοιχήματα για το αν το μωρό είναι κορίτσι ή αγόρι πριν σφάξουν τη μητέρα, παίρνοντας τα έμβρυα και ρίχνοντάς τα σε καμίνια.
Και μάντεψε τι: Η Χαμάς δεν υπήρχε σε αυτό το χωριό γιατί η Χαμάς δεν υπήρχε μέχρι το 1987.
Η γενοκτονία, οι σφαγές και η εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού δεν έγινε ποτέ εξαιτίας μιας μαχητικής ομάδας στη Λωρίδα της Γάζας ή επειδή οι κάτοικοι της Παλαιστίνης αντιστέκονταν για να πάρουν τα δικαιώματά τους, αλλά έγινε εξαιτίας ενός αδηφάγου καθεστώτος που προσπαθεί να μας ξεγελάσει και να μας κάνει να πιστέψουμε την προπαγάνδα του, ισχυριζόμενο ότι προστατεύεται από τους τρομοκράτες.
Εκπαιδευτείτε, μάθετε για την ιστορία της Παλαιστίνης.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02uwoHPYpgAwTEmJHxU3FUVEdhEpWBR8kVCfZYnGatFjmAYXjWinfDzHhMdGP5A17ml

Η σφαγή της Ταντούρα:
Αυτό συνέβη στα πλαίσια του σιωνιστικού στόχου για τη βίαιη απομάκρυνση των Παλαιστινίων και τον εκφοβισμό τους.
Ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από τον ισραηλινό στρατό, μόλις μια εβδομάδα μετά την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ. Ο στρατός κατέλαβε αυτό το χωριό επειδή βρισκόταν στην ακτή και ήταν εύκολο να του επιτεθούν.
Τη νύχτα της 22ας Μαΐου 1948, ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε στο χωριό. Αρχικά το βομβάρδισαν από τη θάλασσα. Αργότερα την ίδια νύχτα, το 33ο Τάγμα της Ταξιαρχίας Αλεξανδρώνη εισέβαλε σε αυτό από τα ανατολικά. Η επίθεση συνεχίστηκε μέχρι την επόμενη μέρα. Τελικά το κατέλαβαν και η σφαγή άρχισε αμέσως.
Εκείνη την ημέρα, οι κάτοικοι του χωριού, ιδιαίτερα οι άνδρες, υπέστησαν μια φρικτή σφαγή. Οι άνθρωποι πυροβολήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους. Στο νεκροταφείο του χωριού, θάφτηκαν όλοι μαζί σε ομαδικούς τάφους. Σε κάθε τάφο υπήρχαν έξι έως δέκα άνθρωποι. Κάποιος πυροβόλησε και έθαψε τους άνδρες μαζί. Στη συνέχεια, ανάγκασαν άλλους άνδρες να σκάψουν τάφρους για τους τάφους. Οι Σιωνιστές στρατιώτες σταμάτησαν να σκοτώνουν μόνο όταν έφτασαν κάποιοι χωρικοί του Ζιχρόν Γιαάκωφ. Οι ομαδικοί τάφοι έχουν γίνει πλέον χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων στην παραλία του Moshav Dor.
Πάνω από 250 πτώματα καταμετρήθηκαν κατά τη διάρκεια της κατοχής και τις επόμενες ημέρες. Αφού έψαξαν και αφαίρεσαν τα υπάρχοντά τους από τις γυναίκες και τα παιδιά, τις έδιωξαν. Οι σιωνιστικές δυνάμεις έλεγχαν στρατόπεδα όπου φυλακίστηκαν άνδρες και αγόρια ηλικίας 17 έως 60 ετών. Πολλοί εκτελέστηκαν πριν καταγραφούν από τον Ερυθρό Σταυρό.
Ο ισραηλινός βομβαρδισμός του νοσοκομείου στη Γάζα, ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες ταυτόχρονα, μπορεί να προστεθεί στον ίδιο κατάλογο με τις σφαγές της Ταντούρα, του Ντέιρ Γιασίν, της Σάμπρα και της Σατίλα.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02TjvPTnY6DHuGTFn4GoXUeqkSXnsUTwvq7LaRPqAw2CRmvhf65XiEMyizZCDrD3vFl

Η Σφαγή του Λοντ:
Οι Σιωνιστές κατακτητές ξεκίνησαν την επίθεσή τους στις παλαιστινιακές πόλεις Λοντ και Ράμλα στις 9 Ιουλίου 1948. Στόχευαν να απομονώσουν αυτές τις πόλεις από κάθε βοήθεια που ερχόταν από τα ανατολικά.
Δύο ταξιαρχίες προχώρησαν προς τα ανατολικά του Λοντ και της Ράμλα: η μία από τα νότια, μπαίνοντας στο χωριό "Ainabah" στη 1 π.μ. της 10ης Ιουλίου, και η άλλη από τα βορειοδυτικά, κινούμενη από την κατεύθυνση του Τελ Αβίβ.
Η ταξιαρχία, γνωστή ως «Ταξιαρχία Χάρελ», συνέχισε και κατέλαβε το αεροδρόμιο του Λοντ και με την κατάληψη του, απομόνωσε το απόσπασμα του ιορδανικού στρατού στη Ράμλα, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Al-Ramla, Al-Abbasiya και Al-Yahudiya.
Έτσι ολοκληρώθηκε η περικύκλωση και η απομόνωση των δύο αυτών πόλεων και η αντίσταση στα αναφερόμενα χωριά και στο αεροδρόμιο του Λοντ δεν άντεξε τις επιθέσεις από άρματα μάχης και πυροβολικό.
Η σιωνιστική κατοχή του Λοντ ξεκίνησε με επίθεση στα περίχωρα της πόλης. Εισέβαλαν στην πόλη το απόγευμα και πήραν τον έλεγχο του κέντρου της πόλης μέχρι το βράδυ. Οι κάτοικοι αναζήτησαν καταφύγιο στο Μεγάλο Τζαμί «Dahmash Mosque» και στην παρακείμενη εκκλησία.
Κήρυξαν απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα και απαίτησαν από τους Παλαιστίνιους να παραδώσουν τα όπλα τους, αλλά οι κάτοικοι αρνήθηκαν να παραδοθούν και επέμειναν στην αντίσταση. Ως εκ τούτου, η σιωνιστική κατοχή στόχευσε οποιονδήποτε Παλαιστίνιο κινείται με αδιάκριτα πυρά και οποιονδήποτε ήταν παρόν στο Τζαμί.
Πάνω από 426 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν στη σφαγή.
The Thirst March: Πρόκειται για έναν πίνακα του καλλιτέχνη Isma'il Shammout, ο οποίος ήταν από το Lod και ήταν μάρτυρας αυτής της σφαγής. Ανάγκασαν τους κατοίκους του Λοντ, συμπεριλαμβανομένων των προσφύγων που είχαν έρθει στην πόλη, να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις κάτω από πυροβολισμούς τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου.
Κάποιοι πέθαναν ενώ έσκυβαν στη δίψα τους. Όταν ο Shammout εξιστόρησε τη Nakba, είπε την ιστορία της κανάτας που ο Ισραηλινός στρατιώτης διέταξε να πεταχτεί στο έδαφος. Όταν απεικόνιζε την Πορεία του Θανάτου, απεικόνιζε τη δίψα με διάφορες μορφές.
Ίσως το πιο εκφραστικό ήταν η σκηνή ενός βρεγμένου πουκάμισου, γύρω από το οποίο μαζεύονταν άνθρωποι για να πιουν λίγες σταγόνες νερού που ήταν πάνω του.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid0rYTShKGzCUoCAhqMx3aCi4crE2r4ubSqgjadSs7DspL47FMRNDYz8suvbpujqSDWl

Η Σφαγή στη Qibya:
Η σφαγή της Παλαιστινιακής Qibya στις 14 & 15 Οκτωβρίου 1953, οι δυνάμεις κατοχής του Ισραήλ επιτέθηκαν στην Qibya, την απομόνωσαν και ανάγκασαν τους κατοίκους να παραμείνουν μέσα στα σπίτια τους. Στη συνέχεια τα ανατίναξαν. Ο αριθμός των σπιτιών που ανατινάχθηκαν υπολογίζεται σε 56.
Οι ισραηλινές δυνάμεις έσφαξαν περισσότερους από εξήντα εννέα Παλαιστίνιους χωρικούς, εκ των οποίων τα δύο τρίτα ήταν γυναίκες και παιδιά. Εκτός απο τα σπίτια, δύο σχολεία, ένα τζαμί και μια δεξαμενή νερού καταστράφηκαν.
250-300 Ισραηλινοί στρατιώτες συμμετείχαν στην επίθεση.
Η επιδρομή ηγήθηκε προσωπικά από τον μελλοντικό Ισραηλινό πρωθυπουργό Ariel Sharon , ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν Ταγματάρχης στο IDF και διοικητής της Μονάδας 101.
Ο Ariel Sharon έγραψε αργότερα στο ημερολόγιό του ότι είχε λάβει εντολές να προκαλέσει βαριές ζημιές στην Qibya: «Οι εντολές ήταν απολύτως σαφείς: η Qibya θα ήταν παράδειγμα για όλους». Τα πρωτότυπα έγγραφα της εποχής έδειχναν ότι ο Σαρόν διέταξε προσωπικά τα στρατεύματά του να επιτύχουν "μέγιστο φόνο και ζημιά σε περιουσίες".
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02apDvfD5N6bstBttdp3xx1RMvCtn1zKtpA7KqAcXmaB22ZMquQQBntHZe1qZJXEfcl

Η σφαγή στο Khan Yunis:
Πραγματοποιήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1956 από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας στην παλαιστινιακή πόλη Χαν Γιουνίς και στον κοντινό ομώνυμο προσφυγικό καταυλισμό στη Λωρίδα της Γάζας κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ.
Σύμφωνα με τον Benny Morris, κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης των IDF για το άνοιγμα των στενών του Τιράν που έχουν αποκλειστεί από την Αίγυπτο, Ισραηλινοί στρατιώτες πυροβόλησαν διακόσιους Παλαιστίνιους στο Khan Yunis και στη Rafah.
Σύμφωνα με το βιβλίο του Νόαμ Τσόμσκι “The Fateful Triangle”, που επικαλείται τον Ντόναλντ Νεφ, 275 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν σε μια βίαιη έρευνα από σπίτι σε σπίτι για τους φενταγίν (ενώ άλλοι 111 φέρεται να σκοτώθηκαν στη Ράφα).
Μάρτυρας της δολοφονίας του θείου του κατά τη διάρκεια του αιματοκυλίσματος στο Χαν Γιουνίς, ο ανώτερος αξιωματούχος της Χαμάς, Αμπέντ Ελ-Αζίζ Ελ-Ραντίσι, ο οποίος δολοφονήθηκε από το Ισραήλ το 2004, ήταν εννέα ετών.
"Ακόμα θυμάμαι τον θρήνο και τα δάκρυα του πατέρα μου για τον αδελφό του", αφηγήθηκε ο Ραντίσι, προσθέτοντας ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί για πολλούς μήνες μετά από αυτό. "Φύτεψαν το μίσος στις καρδιές μας", κατέληξε. Παρά τη δολοφονία εκατό νέων και ανδρών, ο ισραηλινός στρατός δεν γνώριζε τη δύναμη της ζωντανής μνήμης του 9χρονου παιδιού που αφιέρωσε τη ζωή του στο να μετατρέψει τις άγρυπνες νύχτες γεμάτες οδύνη και οργή για την απώλεια του θείου του, σε δεκαετίες αντίστασης.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02XskG6qwAuknnyqsN6j7ShGNgc4gxzE8vqoCTZF5KZXnBFSCC87MSeJto5mbfaYujl

Η σφαγή του Kofr Qassem:
Στις 29 Οκτωβρίου 1956 το Ισραήλ ήταν στρατιωτικό καθεστώς. Έβαλε απαγόρευση κυκλοφορίας στα παλαιστινιακά χωριά (που έχουν υπηκοότητα) στις 21:00, συμπεριλαμβανομένου του Kafr Qassem. Αλλά αυτήν την ημέρα, η απαγόρευση κυκλοφορίας μεταφέρθηκε στις 5 το απόγευμα. Αυτή η απόφαση ελήφθη στη 13:00, είπε ο δήμαρχος του Καφρ Κασέμ στις 4.30 μ.μ.
Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι εργάτες βγήκαν στα χωράφια, αγνοώντας την απαγόρευση κυκλοφορίας. Ο Ισραηλινός συνοριοφύλακας δεν έκανε καμία προσπάθεια να πει στους εργάτες, τι είπε ο διοικητής του Ισραηλινού Στρατού Isaachar Shadmi για τους Παλαιστίνιους εκτός απαγόρευσης κυκλοφορίας: «Δεν θέλω συναισθηματισμό. Δεν θέλω κρατούμενους».
Όταν του ζητήθηκε να διευκρινίσει τα λόγια του, είπε: «ο Θεός να τους ελεήσει» και διέταξε να σκοτώσουν αδιακρίτως κάθε Παλαιστίνιο που βρισκόταν έξω μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας.
Σε ένα φορτηγό... που επέστρεφαν στο σπίτι τους από τα χωράφια... 47 Παλαιστίνιοι πολίτες σταμάτησαν από την ισραηλινή συνοριοφυλακή, τους παρέταξαν και τους πυροβόλησαν.
Το Ισραήλ επέβαλε δίμηνη απαγόρευση στα μέσα ενημέρωσης που ανέφεραν το έγκλημα,. Μετά από οργή, διαμαρτυρίες και παγκόσμια πίεση, 11 στρατιώτες οδηγήθηκαν σε δίκη και 8 καταδικάστηκαν, ενώ το Ισραήλ προσπάθησε να αποφύγει το έγκλημα οργανώνοντας ψευδείς δίκες για τους στρατιώτες. Καταδικάστηκαν σε 15-17 χρόνια φυλάκιση, αλλά στη συνέχεια μειώθηκαν οι ποινές τους, με αποτέλεσμα να αποφυλακιστούν όλοι οι στρατιώτες.
Αλλά το χειρότερο μέρος είναι η δίκη του Isaachar Shadmi.
Ο Shadami αθωώθηκε, κρίθηκε ένοχος μόνο για υπέρβαση των εξουσιών του για την παράταση της απαγόρευσης κυκλοφορίας, έφυγε ελεύθερος, χρειάστηκε να πληρώσει μόνο συμβολικά 0,01 $
Πότε θα αποδοθεί δικαιοσύνη;
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid0oW5jU1Nxt8gVRmTCcdzFbUzGe8yeDkTtB3b5p1WppQMVkULoXe7bNdurChhyABDxl

Η Σφαγή Sabra και Shatila:
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1982, στα στρατόπεδα Sabra και Shatila στον Λίβανο έγινε μια από τις πιο φρικτές σφαγές που διέπραξαν οι ισραηλινές δυνάμεις εναντίον Παλαιστινίων και διήρκεσε τρεις ημέρες.
Ο ισραηλινός στρατός και οι συνεργάτες του στο πλαίσιο ενός σχεδίου με τον ισραηλινό υπουργό Πολέμου Αριέλ Σαρόν, απέκλεισαν τα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, εξοντώνοντας εκατοντάδες ένοπλους με το πρόσχημα της αναζήτησης Παλαιστινίων μαχητών.
Τα δύο στρατόπεδα έγιναν μάρτυρες βάναυσων θηριωδιών, κατά τις οποίες άνδρες, παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν άγρια.
Μετά από τρεις ημέρες συνεχιζόμενων δολοφονιών μακριά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, καθώς εμποδίστηκαν, ο εκτιμώμενος αριθμός των δολοφονιών ήταν μεταξύ 3.500 και 5.000 από τους 20.000 ανθρώπους που ζούσαν εκεί.
Για τους Παλαιστίνιους, η τραγωδία της Sabra και της Shatila παραμένει ως ισχυρή υπενθύμιση του φαινομενικά ατελείωτου κύκλου εκτοπισμού.
Αν και οι ισραηλινές σφαγές έχουν σκοπό να θέσουν ένα τέλος στην παλαιστινιακή αντίσταση, άθελά τους, την τροφοδοτούν.
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid027r1NkQ1P4TY6kmnNJb9m5UZfmTki2WxBHatHz7xD96DTrDz4v8zWYGtNuKnR4Zwzl

Η Σφαγή της Τζενίν:
Ελαβε χώρα στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης μεταξύ 1ης και 12ης Απριλίου 2002, είκοσι χρόνια μετά τη σφαγή της Σάμπρα και της Σατίλα και πενήντα χρόνια μετά τη σφαγή της Κίμπια.
Πάνω από 500 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, κυρίως παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι, από την αιματηρή σιωνιστική μανία, 5.000 στρατιώτες, 400 άρματα μάχης, 125 μπουλντόζες D9 και 50 μαχητικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, όπου ζούσαν 15.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Στις 3 Απριλίου η σιωνιστική οντότητα υπό την ηγεσία του Αριέλ Σαρόν, εξαπέλυσε ολομέτωπη επίθεση, βομβαρδίζοντας τον προσφυγικό καταυλισμό, με διάφορα βαρέα όπλα, συμπεριλαμβανομένων πυραύλων, πυροβολικού και άλλων βαρέων πυρομαχικών. Τα δίκτυα ύδρευσης και ηλεκτρισμού έχουν καταστραφεί. Οι προμήθειες τροφίμων και φαρμάκων εμποδίστηκαν να φτάσουν στον προσφυγικό καταυλισμό. Δεκάδες κάτοικοι έχουν σκοτωθεί και τραυματιστεί.
Πολλά πτώματα έμειναν κάτω από τα ερείπια κατεδαφισμένων καταφυγίων και στους δρόμους και τα σοκάκια του καταυλισμού, ασθενοφόρα και ιατρικό προσωπικό δεν είχαν πρόσβαση στον προσφυγικό καταυλισμό και εμποδίστηκαν να απομακρύνουν τους νεκρούς και τους τραυματίες.

Ολόκληρες γειτονιές ισοπεδώθηκαν πλήρως από μπουλντόζες - σαφώς όχι από στρατιωτική ανάγκη, αλλά από επίδειξη άγριας διάθεσης. Τα παιδιά έβλεπαν τους πατεράδες τους να εκτελούνται μπροστά στα μάτια τους. Στις οικογένειες δεν επιτρεπόταν να θάψουν τους νεκρούς τους και έτσι κρύβονταν για μέρες με τα πτώματα των αγαπημένων τους προσώπων. Οι άμαχοι αναγκάζονταν να γδύνονται και έτσι γυμνοί στη συνέχεια περιφέρονταν στην άκρη της πόλης σε αυτή την ταπεινωμένη κατάσταση. Οι άντρες μαζεύονταν σαν ζώα και μεταφέρονταν με φορτηγά, επιδεινώνοντας τον τρόμο όσων έμειναν πίσω. Κάποια παιδιά αναγκάστηκαν να γδυθούν και να ξαπλώσουν σε σωρούς από σπασμένα γυαλιά, ενώ οι στρατιώτες κάθονταν πάνω τους, χλευάζοντας και τρομοκρατώντας τα.
Άμαχοι δέχθηκαν αδιακρίτως πυρά και απήχθησαν για να χρησιμοποιηθούν ως ανθρώπινες ασπίδες. Οι κρατούμενοι ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου. Αρκετά άτομα ισοπεδώθηκαν μαζί με τα σπίτια τους- και σχεδόν κανένα σπίτι στο στρατόπεδο δεν έμεινε άθικτο.
 Μια μητέρα φώναζε ξανά και ξανά στους στρατιώτες να μην ισοπεδώσουν το σπίτι της επειδή ο ανάπηρος γιος της βρισκόταν μέσα. Αυτοί προχώρησαν στο αδιανόητο - γκρέμισαν το σπίτι πάνω του, ενώ εκείνη παρακολουθούσε, ανήμπορη να επέμβει. Ήταν ζωντανός για τρεις ημέρες, αλλά δεν της επέτρεψαν να τον ξεθάψει. Πέθανε μέσα στα ερείπια.

Σε μια ακόμη ένδειξη της απόλυτης υποβάθμισης, το τζαμί και ο παιδικός σταθμός της Τζενίν καταστράφηκαν και παραμορφώθηκαν με περιττώματα και ρατσιστικά γκράφιτι- όπως και τα σπίτια εκατοντάδων ανθρώπων, ούτε ένα έπιπλο, ούτε ένα παιχνίδι δεν έμεινε άθικτο. Η σιωνιστική κατοχή εμπόδισε την επίσκεψη της ομάδας του ΟΗΕ που επρόκειτο να ερευνήσει αυτά τα γεγονότα. Αν και οι διεθνείς παρατηρητές δήλωσαν - καθώς η δυσωδία των σάπιων πτωμάτων ανέβαινε από τις κατεστραμμένες γειτονιές - ότι είχαν σαφώς διαπραχθεί κατάφωρα εγκλήματα πολέμου, καμία αξιόπιστη έρευνα δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κανείς δεν έχει λογοδοτήσει. Η σιωνιστική οντότητα ισχυρίζεται τώρα ότι εφόσον τα 500 πτώματα δεν έχουν ποτέ ανασκαφεί, οι ενέργειές τους δεν συνιστούν "σφαγή".
https://www.facebook.com/TakisMoschov/posts/pfbid02oA6YNw19PypzRgeYgTEWtKjm2RRmM4s5N55v5SE8YcBqjryXbqXWY1zzk3GBLSKBl

Σφαγή του Balad al-Sheikh το 1947 μ.Χ: 60 μάρτυρες
Σφαγή του Ντέιρ Γιασίν το 1948 μ.Χ.: περισσότεροι από 300 μάρτυρες
Σφαγή Majza, χωριό Abu Shosha, 1948 μ.Χ., περισσότεροι από 60 μάρτυρες
Σφαγή της Ταντούρα το 1948 μ.Χ.: Περισσότεροι από 200 μάρτυρες θάφτηκαν σε ομαδικό τάφο.
Σφαγή Λοντ 1948 μ.Χ
Σφαγή του Khan Yunis το 1956 μ.Χ: περισσότεροι από 275 μάρτυρες
Σφαγή Μπαχρ αλ-Μπακάρ, 1970 μ.Χ, σε σχολείο, περισσότερα από 30 παιδιά μαρτύρησαν και 50 τραυματίστηκαν
Σφαγή Sabra και Shatila 1982 μ.Χ. 1500 μάρτυρες
Σφαγή (1η)στο Τζαμί Αλ Άκσα, 1990 μ.Χ
Σφαγή του τζαμιού Ibrahimi, 1994 μ.Χ
Σφαγή (2η)στο Αλ Άκσα, 1996 μ.Χ
Σφαγή (3η)στο Αλ Άκσα το 2000 μ.Χ
Σφαγή, σφαγή, σφαγή ...
2023 ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ
Οι Παλαιστίνιοι σε όλο τον κόσμο σηματοδοτούν την Ημέρα της Νάκμπα ή την «καταστροφή» κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου, όταν πριν από 76 χρόνια 15.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 531 χωριά και κωμοπόλεις από τα 1300 ισοπεδώθηκαν εντελώς και όταν 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας από τις πατρογονικές τους εστίες στην Παλαιστίνη. Κατά την περίοδο εκείνη, Σιωνιστικές συμμορίες λεηλάτησαν τα υπάρχοντα των Παλαιστινίων ενώ τους ανάγκασαν επίσης να αναζητήσουν καταφύγιο έξω από την Παλαιστίνη.
Οι σιωνιστικές συμμορίες/πολιτοφυλακές διέπραξαν τουλάχιστον 28 σφαγές εναντίον του Παλαιστινιακού λαού κατά τη διάρκεια των εγκλημάτων της Al-Nakba του 1948, η πιο σημαντική από τις οποίες ήταν η σφαγή στο χωριό Deir Yassin όπου τουλάχιστον 107 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν καθώς επίσης διαπράχθηκαν βίαια και αδιακρίτως βιασμοί και μαζικές δολοφονίες.
Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της Al-Nakba του 1948 εξυπηρέτησαν τον στόχο της εκδίωξης του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού Παλαιστινίων και την απόκτηση διά της βίας όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της Ιστορικής Παλαιστίνης, είτε με δολοφονίες και πρόκληση σωματικής βλάβης στον κυρίαρχο και ανεξάρτητο Παλαιστινιακό πληθυσμό, είτε με τον εκφοβισμό του και τη διάδοση του τρόμου ανάμεσά του.
Σήμερα, (2024) · και από τις 7 Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ, η κατοχική δύναμη, έχει εντείνει τα εγκλήματά του σε μια προσπάθεια να επαναλάβει τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στη Νάκμπα του 1948 μέσω της γενοκτονίας και ενός πολέμου εκδίκησης εναντίον του Παλαιστινιακού λαού στη Λωρίδα της Γάζας, για να ολοκληρώσει το αποικιακό σχέδιο της εξόντωσης και του αναγκαστικού εκτοπισμού, όπου περισσότεροι από 35.000 Παλαιστίνιοι μαρτύρησαν, το 70% από αυτούς, γυναίκες και παιδιά, και περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν διά της βίας, καθώς επίσης το 70% των σπιτιών, των επιχειρήσεων, των σχολείων, των πανεπιστημίων, των θρησκευτικών ιερών χώρων, και των υποδομών κατεδαφίστηκε. Όλες εκτός από 3 ιατρικές εγκαταστάσεις λειτουργούν μερικώς, ενώ η πρόσβαση σε νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, φάρμακα, στέγη είναι ανύπαρκτη. Όπως και στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής και οι ισραηλινοί έποικοι έχουν εντείνει την επιθετικότητά τους στον αυτόχθονα Παλαιστίνιο άμαχο πληθυσμό και τις περιουσίες τους, σκοτώνοντας περισσότερους από 450 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων παιδιών από τις 7 Οκτωβρίου 2023.
Σήμερα, ( 2024 )·υπάρχουν 5,8 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες εγγεγραμμένοι στα αρχεία της UNRWA(ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΡΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ) που ζουν κυρίως σε προσφυγικούς καταυλισμούς στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη και στη διασπορά και στερούνται του δικαιώματος επιστροφής τους από το 1948 κατά παράβαση του ψηφίσματος 194 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.

Η παράνομα αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, η οποία δεν ξεπερνά την έκταση των 360km2, είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, λόγω του γεγονότος ότι πάνω από το 70% του πληθυσμού της είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στους οποίους το Ισραήλ, η κατοχική δύναμη, συνεχίζει να αρνείται συστηματικά το δικαίωμά τους να επιστρέψουν.
Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πάνω από 10.000 Παλαιστίνιοι που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές υπό απάνθρωπες συνθήκες και άρνηση των οικογενειακών επισκέψεων.

08 Αυγούστου, 2025

Γιατί Δεν σταματάει η γενοκτονία στη Γάζα; By Fragkiska Megaloudi


Fragkiska Megaloudi:
8 ώρ. ·


Τα παρακάτω τα εγραψα με δημοσια διαθεσιμα στοιχεια από διεθνείς οργανισμούς, ερευνητικά ινστιτούτα και αξιόπιστα μέσα ενημέρωσης.
Γιατί, παρόλο που οι κοινωνίες διαδηλώνουν, δεν σταματαει η γενοκτονια στη Γάζα;
Και γιατί οι κυβερνήσεις περιορίζονται σε γενικές δηλώσεις, ενώ στην πράξη δεν λαμβάνουν μέτρα;
Σύμφωνα με δημόσια διαθέσιμα στοιχεία, η υποστήριξη προς το Ισραήλ δεν προέρχεται μόνο από τις ΗΠΑ, αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση και σημαντικό μέρος της ισραηλινής κοινής γνώμης.
Δομική στήριξη από την ΕΕ
* Κονδύλια έρευνας της ΕΕ κατευθύνονται σε ισραηλινές αμυντικές εταιρείες μέσω πανεπιστημιακών συνεργασιών, ώστε να μην καταγράφονται ως εξαγωγές όπλων.
* Το πρόγραμμα Horizon Europe χρηματοδοτεί έργα που σχετίζονται με τον ισραηλινό στρατό, περιλαμβανομένων προσομοιώσεων και ασκήσεων.
* Η ΕΕ χρηματοδοτεί απευθείας την παραγωγή αμυντικού υλικού μέσω του προγράμματος ASAP (500 εκατ. ευρώ) και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (8 δισ. ευρώ).
* Ευρωπαϊκές εταιρείες που προμηθεύουν το Ισραήλ με οπλισμό λαμβάνουν επίσης επιδοτήσεις από την ΕΕ.
Στάσεις της κοινής γνώμης στο Ισραήλ
* 87% των Εβραίων Ισραηλινών υποστήριζαν την πολεμική επιχείρηση στη Γάζα
* 82% δήλωναν υπέρ της αναγκαστικής μετακίνησης των κατοίκων της Γάζας και 64% ότι «δεν υπάρχουν αθώοι» στη Γάζα.
* 79% ανέφεραν ότι δεν ανησυχούν ιδιαίτερα από τις αναφορές για λιμό και εκτεταμένα δεινά.
* 42% υποστήριζαν τον πλήρη έλεγχο της Γάζας μετά τον πόλεμο, με σχεδόν τους μισούς να τάσσονται υπέρ της επανασύστασης εποικισμών.

Ανθρωπιστική κατάσταση στη Γάζα
* Λειτουργεί μόλις το 40% των εγκαταστάσεων πόσιμου νερού, με το 90% των νοικοκυριών να μην έχει καθημερινή πρόσβαση σε ασφαλές νερό και επαρκή τροφή (OCHA).
* Τα δύο τρίτα των κατοίκων πίνουν νερό που θεωρείται ακατάλληλο για κατανάλωση, ενώ λιγότερο από το 5% των υπόγειων υδάτων είναι πόσιμο (UNICEF).
* Η ημερήσια κατανάλωση νερού έχει περιοριστεί στα 3–5 λίτρα ανά άτομο, κάτω από το ελάχιστο όριο του ΟΗΕ (Reuters).
* Η κατάρρευση του αποχετευτικού δικτύου έχει προκαλέσει αύξηση κρουσμάτων χολέρας, ηπατίτιδας και διάρροιας, λόγω ανάμειξης λυμάτων με το πόσιμο νερό.

Πολιτικές και στρατηγικές σχέσεις
Η ΕΕ και το Ισραήλ συνδέονται μέσω αμυντικών, τεχνολογικών και συστημάτων ασφάλειας. Η λήξη του πολέμου θα επηρέαζε κερδοφόρες συνεργασίες.
Τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, Ηνωμένου Βασιλείου, Γερμανίας, Γαλλίας και Ιταλίας, αντιμετωπίζουν το Ισραήλ ως κρίσιμο σύμμαχο, ακόμη και όταν εκφράζουν ανησυχία για την κατάσταση στη Γάζα.

Διεθνής ατιμωρησία
Παρά τις απαγορεύσεις του διεθνούς δικαίου για προσάρτηση, αναγκαστική μετακίνηση και χρήση λιμού ως όπλο, η εφαρμογή των κανόνων συχνά αναστέλλεται όταν εμπλέκονται ισχυρά κράτη. 
Οι διαδικασίες στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και τον ΟΗΕ είναι αργές και τα τετελεσμένα παγιώνονται.
Τι θα συμβεί αν δεν αλλάξει τίποτα:
Μαζική εκτόπιση πληθυσμού από περιοχές που έχουν ήδη χαρτογραφηθεί για προσάρτηση.
Μόνιμη επέκταση εποικισμών σε βόρεια και νότια Γάζα.
Τεχνητός λιμός και έλλειψη καθαρού νερού που θα σκοτώσουν χιλιάδες.
Μετάβαση σε «ανασυγκρότηση», όπου οι ίδιες χώρες και εταιρείες που όπλισαν την καταστροφή θα κερδίσουν από τα συμβόλαια ανοικοδόμησης.

Πιθανά βήματα για τερματισμό του πολέμου (και τι θα απαιτούσε)
1. Λήξη πολιτικής και στρατιωτικής υποστήριξης από ΗΠΑ και ΕΕ
* Διακοπή παροχής όπλων, τεχνολογίας και διπλωματικής κάλυψης.
* Απαιτεί τεράστια, οργανωμένη και μακροχρόνια πίεση από τις κοινωνίες των χωρών αυτών, ώστε οι κυβερνήσεις να θεωρήσουν το πολιτικό κόστος μεγαλύτερο από το όφελος.
2. Οικονομική πίεση
* Στοχευμένα εμπάργκο όπλων, κυρώσεις και διακοπή χρηματοδοτήσεων.
* Απόσυρση επενδύσεων (divestment) από ασφαλιστικά ταμεία, πανεπιστήμια, δήμους και οργανισμούς.
* Συντονισμός μέτρων σε διεθνές επίπεδο για μέγιστη αποτελεσματικότητα.
3. Συνεχής και συντονισμένη κοινωνική κινητοποίηση
* Όχι μόνο πορείες, αλλά δράσεις που επηρεάζουν την καθημερινή λειτουργία: αποκλεισμοί δρόμων, λιμανιών, αεροδρομίων, κυβερνητικών κτιρίων.
* Συντονισμός κινητοποιήσεων σε πολλές χώρες-κλειδιά ταυτόχρονα.
4. Περιφερειακή πίεση από κράτη με επιρροή
* Κράτη του Κόλπου ή η Αίγυπτος να συνδέσουν την ενεργειακή, εμπορική και στρατιωτική τους συνεργασία με ΗΠΑ/ΕΕ με την παύση των εχθροπραξιών.
* Σαφή μηνύματα ότι η συνέχιση του πολέμου θα έχει συνέπειες στις διμερείς σχέσεις.
5. Ενίσχυση νομικών μηχανισμών
* Προσφυγές σε εθνικά και διεθνή δικαστήρια για παύση πώλησης όπλων ή ακύρωση σχετικών συμβολαίων.
* Εκτέλεση ενταλμάτων του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από χώρες που δεν εξαρτώνται από μεγάλες δυνάμεις.
Ρεαλιστικά, με τις τρέχουσες ισορροπίες, η υλοποίηση αυτών των μέτρων είναι δύσκολη. 
Τα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα που συντηρούν τη σύγκρουση είναι ισχυρά και δεν αλλάζουν μόνο με ηθική ή συμβολική πίεση· απαιτείται πίεση που θα έχει πραγματικό πολιτικό και οικονομικό κόστος για όσους στηρίζουν την παρούσα κατάσταση.

ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΥΝ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΤΟΥ

Οι Ισραηλινοί φονιάδες ενέκριναν σχεδιασμούς κατοχής της Γάζας και αξιοποίησης της πείνας ως μέσου εξόντωσης του ηρωικού λαού

Πηγή: Associated Press

Όπως επιβεβαίωσε το γραφείο του σφαγέα πρωθυπουργού του Ισραήλ, Μπ. Νετανιάχου, τα ξημερώματα της Παρασκευής το Υπουργικό Συμβούλιο Ασφαλείας ενέκρινε την πρόταση Νετανιάχου που αφορά σχεδιασμούς για την πλήρη κατοχή της Γάζας και αξιοποίησης της πείνας ως μέσου εξόντωσης του Παλαιστινιακού λαού. 

Στην ανάρτηση που έγινε στο «Χ» αναφέρεται αναλυτικά πως οι Ισραηλινοί φονιάδες «θα προετοιμαστούν για την ανάληψη του ελέγχου της Πόλης της Γάζας, ενώ παράλληλα θα διανέμουν ανθρωπιστική βοήθεια στον άμαχο πληθυσμό εκτός των ζωνών μάχης.

Το Υπουργικό Συμβούλιο Ασφαλείας -με πλειοψηφία- υιοθέτησε τις πέντε αρχές για τον τερματισμό του πολέμου: 1. Ο αφοπλισμός της Χαμάς. 2. Η επιστροφή όλων των ομήρων - ζωντανών και νεκρών. 3. Η αποστρατιωτικοποίηση της Λωρίδας της Γάζας. 4. Ισραηλινός έλεγχος ασφαλείας στη Λωρίδα της Γάζας. 5. Η ύπαρξη μιας εναλλακτικής πολιτικής κυβέρνησης που δεν θα είναι η Χαμάς ή η Παλαιστινιακή Αρχή.

Μια αποφασιστική πλειοψηφία των υπουργών του Υπουργικού Συμβουλίου Ασφαλείας πίστευε ότι το εναλλακτικό σχέδιο που είχε υποβληθεί στο Υπουργικό Συμβούλιο Ασφαλείας δεν θα πετύχαινε ούτε την ήττα της Χαμάς ούτε την επιστροφή των ομήρων».

Όπως είναι λογικό, τα ανθρωπόμορφα κτήνη δεν δίνουν αναλυτικές πληροφορίες για τα αίσχη που ετοιμάζουν. Όμως από τις διαρροές που είχαν προηγηθεί, από τα ανοσιουργήματα που ήδη διαπράττει το κράτος-δολοφόνος και κατακτητής, αλλά και όσα δήλωσε εχθές σε συνέντευξή του ο Νετανιάχου είναι σαφές πως το Ισραήλ με τη στήριξη των συμμάχων του, ανεξάρτητα από την τελική μορφή που θα πάρουν τα αρρωστημένα σχέδια για ολοκληρωτική κατάληψη της Γάζας, οδηγεί σε κλιμάκωση του πολέμου και της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού. 

Αυτό που επιβεβαιώνεται πλήρως είναι ότι το Ισραήλ θέλει να ενταφιάσει την ύπαρξη ελεύθερης και βιώσιμης πατρίδας για τους Παλαιστινίους καθώς αυτό αποτελεί εμπόδιο για τους σχεδιασμούς των Ευρωατλαντικών μακελάρηδων. Τους σχεδιασμούς που αφορούν τη χάραξη δρόμων μεταφοράς και Ενέργειας, την εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών -που στηρίζει και η ελληνική αστική τάξη- και η υλοποίηση τους περιλαμβάνει να αδειάσει η Γάζα από τον λαό της.

Όσοι γλιτώνουν από τις βόμβες, με όπλο την πείνα να εκτοπίζονται σε παγίδες θανάτου-κέντρα διανομής βοήθειας ώστε να κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. 

Όμως η Γάζα είναι μια Λωρίδα Γης ποτισμένη με το αίμα, τα όνειρα και τον αγώνα ενός ολόκληρου λαού να ζήσει ελεύθερος προσπερνώντας τα αίσχη που διαπράττονται εναντίον του για πάνω από 70 χρόνια. 

Αυτές τις κρίσιμες ώρες επιβεβαιώνεται πόσο επικίνδυνη είναι για τον λαό η περίφημη «στρατηγική σχέση» της Ελλάδας με το κράτος του Ισραήλ, που όλες οι κυβερνήσεις και τα κόμματα (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) έβαλαν πλάτη για την οικοδόμησή της, προωθώντας τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό στην περιοχή, με τα περιφερειακά ΝΑΤΟικά σχήματα «3+1», από τα οποία η αστική τάξη προσδοκά οφέλη, ειδικά στον τομέα της Ενέργειας και της πολεμικής βιομηχανίας.

Ο ελληνικός λαός στέκεται στο πλευρό του γίγαντα λαού της Παλαιστίνης κόντρα στην επαίσχυντη στάση της ελληνικής κυβέρνησης που εχθές ουσιαστικά έσπευσε να στηρίξει τα αρρωστημένα σχέδια του «στρατηγικού συμμάχου». Ο ελληνικός λαός δεν θα γίνει συνένοχος στη σφαγή! Στέκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας και από κει συνεχίζει ακόμα πιο αποφασιστικά να παλεύει ενάντια στα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών και στην εμπλοκή της χώρας, για «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»!

10 Νοεμβρίου, 2023

#ΑΦΗΓΗΣΗ_Ζακ_Ντε_Ρεϊνιέ_ΓΙΑ_ΤΗ_ΣΦΑΓΗ_ΣΤΟ_ΝΤΕΙΡ_ΓΙΑΣΙΝ_1948 - ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΝΑΚΜΠΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ


Από 
Katerina Kastridou:
Το κείμενο που ακολουθεί δείχνει διαχρονικά ποιος κατέκτησε ποιον και με ποιον τρόπο και ποιος δεν ήθελε ειρήνη και συνύπαρξη δύο κρατών. Περιγράφει πως ξεκίνησε η ΝΑΚΜΠΑ των Παλαιστινίων.
Η αφήγηση του Ζακ Ντε Ρεϊνιέ για τη σφαγή στο Ντεϊρ Γιασίν 9/4/1948
(εκπροσώπου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού στην Παλαιστίνη την κρίσιμη περίοδο της ίδρυσης του Ισραήλ)
"Το Σάββατο10 Απριλίου έγινε ένα πολύ σοβαρό γεγονός: πήρα ένα τηλέφωνο από τους Άραβες, που με καλούσαν να πάω αμέσως στο χωριό Ντεϊρ Γιασίν, όπου μόλις είχαν σφαγεί ολόκληρος ο άμαχος πληθυσμός του χωριού.
Πληροφορήθηκα ότι η περιοχή αυτή, που βρίσκεται πολύ στην Ιερουσαλήμ, βρισκόταν κάτω από τον έλεγχο των εξτρεμιστών της “Ιργκούν” (σσ ακροδεξιοί σιωνιστές).
Το Εβραϊκό Πρακτορείο και το αρχηγείο της Χαγκάνα μου δήλωσαν ότι δε γνωρίζουν τίποτα σχετικά με την υπόθεση κι ότι όπως και να έχει το πράγμα ήταν αδύνατο σε οποιονδήποτε να εισχωρήσει σε αυτήν την περιοχή της Ιργκούν.
Με συμβούλεψαν ακόμη να ΜΗΝ αναμειχθώ στην υπόθεση, γιατί ΑΝ το έκανα, θα τελείωνε οπωσδήποτε οριστικά η αποστολή μου (σσ Η υπόδειξη έχει καθαρά τρομοκρατικό χαρακτήρα και θυμίζει τη γνωστή σε όλους μας από τον κινηματογράφο εκφραστική των δολοφόνων της Μαφίας).
Δεν αρνήθηκαν μόνο να με βοηθήσουν, αλλά αρνήθηκαν να αναλάβουν οποιαδήποτε ευθύνη για αυτό που ΣΙΓΟΥΡΑ θα πάθαινα.
Απάντησα πως προτίθεμαι να πάω κι ότι οι πάντες γνωρίζουν ότι το Εβραϊκό Πρακτορείο ασκούσε εξουσία πάνω σε όλες τις περιοχές που βρίσκονταν κάτω από εβραϊκά χέρια και επομένως ήταν υπεύθυνοι για τη ζωή μου, όπως και για την ελευθερία κινήσεών μου, μέχρι που να ολοκληρωθεί η αποστολή μου.
Έτσι βρέθηκα σε πολύ δύσκολη θέση και δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω (…). Τότε θυμήθηκα πως μια εβραία νοσοκόμα μου είχε δώσει το τηλέφωνό της, λέγοντάς μου, με μια παράξενη έκφραση, πως μπορούσαν να της τηλεφωνήσω αν ποτέ βρισκόμουν σε κατάσταση αδιεξόδου.
Της τηλεφώνησα αργά το βράδυ και της εξήγησα την κατάσταση. Μου είπε να πάω με το αυτοκίνητο μου, το άλλο πρωί στις 7 σε ένα ορισμένο μέρος, όπου θα με περίμενε ένας άνδρας με πολιτικά. Την άλλη μέρα το πρωί στην ορισμένη ώρα και τόπο με περίμενε ένας άνδρας με πολιτικά που οι τσέπες του ήσαν γεμάτες περίστροφα. Πήδησε στο αυτοκίνητό μου και μου είπε να οδηγώ γρήγορα χωρίς να σταματήσω πουθενά στο δρόμο για το Ντεϊρ Γιασίν.
Βγήκαμε από την Ιερουσαλήμ (…) αλλά πολύ σύντομα μας σταμάτησαν δύο ένοπλοι που έμοιαζαν με στρατιώτες, με πολύ άγριο παρουσιαστικό, οπλοπολυβόλα στα χέρια και μεγάλα σπαθιά στη ζώνη τους.
Βγήκα από το αυτοκίνητο και δέχθηκα να μου κάνουν έναν εξονυχιστικό έλεγχο, μετά όμως συνειδητοποίησα ότι ήμουν ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ. Τη στιγμή που όλα δείχνανε να έχω χάσει το παιχνίδι, ξεπετάχτηκε ξαφνικά μπροστά μου ένας μεγαλόσωμος άνδρας, ογκώδης σαν ντουλάπα, που σπρώχνοντας τους συντρόφους του στην άκρη, άρπαξε το χέρι μου και το έσφιξε γερά, φωνάζοντας σε μια ακατανόητη γλώσσα.
Δε μιλούσε ούτε γαλλικά, ούτε αγγλικά, αλλά τελικά καταφέραμε να επικοινωνήσουμε στα γερμανικά.
Εκδήλωσε τη χαρά του βλέποντας έναν εκπρόσωπο του Ερυθρού Σταυρού επειδή χάρη στην παρέμβαση του Ε.Σ. είχε τρεις φορές σωθεί η ζωή του, όταν βρισκόταν φυλακισμένος σε ένα γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μου δήλωσε πως με θεωρούσε κάτι παραπάνω από αδελφό του και πως θα έκανε οτιδήποτε του ζητούσα (…).
Έτσι κάναμε αρχή από το Ντεϊρ Γιασίν.
Αφού φτάσαμε σε ένα λόφο 500 περίπου γιάρδες μακριά από το χωριό (...) ο διοικητής της Ιργκούν δεν έδειξε και πολύ ενθουσιασμό για να με συναντήσει.
Τελικά έφτασε κοντά μας ένας νέος, καλοβαλμένος, που είχε μια περίεργη λάμψη στα μάτια, κρύα και εγκληματική (σσ αυτός ο φανατικός εγκληματίας ήταν ο ΜΕΝΑΧΕΜ ΜΠΕΓΚΙΝ (κατοπινός πρωθυπουργός του Ισραήλ και ιδρυτής του κόμματος “Λικούντ”, του κόμματος του Νετανιάχου. 'Ελαβε και Νόμπελ Ειρήνης!).
Του εξήγησα το νόημα της αποστολή μου (...) και ότι με ενδιέφερε μονάχα να σώσω τους τραυματίες και να μαζέψω τους νεκρούς. Οι Εβραίοι είχαν υπογράψει τη Συνθήκη της Γενεύης και έτσι η αποστολή μου είχε την απόλυτα επίσημη κάλυψη.
Αυτή η τελευταία δήλωση μου εξαγρίωσε τον αξιωματικό, που μου τόνισε απερίφραστα ότι "εγώ μονάχα η Ιργκούν κάνει ό,τι θέλει και κανένας άλλος", ούτε το εβραϊκό Πρακτορείο, το οποίο δεν είχε κανένα δικαίωμα επέμβασης.
Στο σημείο αυτό μπήκε στη μέση ο φίλος μου, η "ντουλάπα", που βρηκε τα σωστά επιχειρήματα και μαλάκωσε τον αξιωματικό. Μου είπε ακόμη την ιστορία αυτού του μικρού χωριού, που το κατοικούσαν κατά αποκλειστικότητα 400 περίπου Άραβες, πάντοτε άοπλοι, οι οποίοι ζούσαν αρμονικά με τους γειτονικούς Εβραίους χωρικούς.
Σύμφωνα με τα λεγόμενα του αξιωματικού (του Μπεγκίν) η Ιργκούν είχε φτάσει στην περιοχή εδώ και 24 ώρες και διέταξε τους κατοίκους, με τους τηλεβόες, να βγουν από τα σπίτια τους και να παραδοθούν: τους έδωσαν 15 λεπτά προθεσμία.
Μερικοί απο τους δυστυχισμένους εκείνους κατοίκους είχαν παραδοθεί, για να διωχθούν αργότερα προς την κατεύθυνση των αραβικών γραμμών. οι υπόλοιποι δεν υπάκουσαν τη διαταγή και υπέστησαν την τύχη που τους άρμοζε.
Δεν υπήρχε κανέναν λόγος, κατά τη γνώμη του αξιωματικού, να υπερβάλει κανείς τα συμβάντα, υπήρχαν μόνο λίγοι νεκροί, που θα τους έθαβαν μόλις τελείωνε η "εκκαθάριση" του χωριού.
Αν έβρισκα πτώματα, ήμουν ελεύθερος να τα πάρω, το βέβαιο είναι ότι δεν υπήρχαν τραυματίες.
Αυτή η αποτίμηση ΠΑΓΩΣΕ το αίμα μου.
Γύρισα πίσω στην Ιερουσαλήμ και βρήκα ένα ασθενοφόρο και ένα φορτηγό. Οι δύο εβραίοι οδηγοί και ο εβραίος γιατρός ήταν περισσότερο νεκροί παρά ζωντανοί, με ακολούθησαν όμως θαρραλέα (...).
Όταν φτάσαμε στο χωριό τα αραβικά πυρά σταμάτησαν.
Η ομάδα της Ιργκούν ήταν ντυμένη με χωριάτικα ρούχα και κράνη. Ήταν όλοι τους νέοι, μερικοί έφηβοι, άνδρες και γυναίκες, όλοι τους οπλισμένοι σαν αστακοί: περίστροφα, οπλοπολυβόλα, χειροβομβίδες και μεγάλα σπαθιά στα χέρια τους.
Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν λεκέδες από αίμα. Μια όμορφη κοπέλα, με ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΑ μάτια, μου έδειξε τη σπάθα της που έσταζε ακόμη αίμα. Την έδειχνε σαν να ήτανε τρόπαιο.
Αυτή ήταν η ¨ομάδα εκκαθάρισης", που ήτανε φανερό ότι εκτελούσε το έργο της με μεγάλη ευσυνειδησία. Προσπάθησα να μπω σε ένα σπίτι. Μια ντουζίνα στρατιώτες με περικύκλωσαν, με τα οπλοπολυβόλα τους πάνω στο σώμα μου και ο αξιωματικός τους μου απαγόρευσε να κινηθω.
Θα έφερναν εκείνοι τους νεκρούς, ΑΝ υπήρχαν, μου δήλωσε. Τότε εξοργίστηκα όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. Είπα σε αυτούς τους ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ τι πίστευα για τη συμπεριφορά τους, εκτοξεύοντας απίθανες απειλές και σπρώχνοντάς τους μπήκα στο σπίτι.
Το πρώτο δωμάτιο ήταν σκοτεινό και όλα ήταν άνω κάτω. Δεν υπήρχε κανένας. Στο δεύτερο ανάμεσα στα κατεστραμμένα έπιπλα και σκεπάσματα, βρήκα κρύα ΠΤΩΜΑΤΑ. Εδώ η "εκκαθάριση" είχε γίνει αρχικά με οπλοπολυβόλα και αργότερα με χειροβομβίδες. Ύστερα τους είχαν αποτελειώσει με ξιφολόγχες. Αυτό μπορούσε να το δει ο καθένας.
Καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω άκουσα κάτι σαν αναστεναγμό. Έψαξα παντού, γύρισα ανάποδα όλα τα πτώματα και τελικά βρήκα ένα μικρό πόδι, ζεστό ακόμη. Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι 10 χρονών, πληγωμένο από χειροβομβίδα, αλλά ζωντανό ακόμη.
Καθώς βάδιζα προς την πόρτα για να βγω έξω, ο αξιωματικός προσπάθησε να με σταματήσει. Τον έσπρωξα και βγήκα έξω με το πολύτιμο φορτίο μου, με την προστασία του καλού μου φίλου του "ντουλάπα". Το ασθενοφόρο έφυγε και έδωσα διαταγή να επιστρέψει όσο το δυνατόν συντομότερα.
Μιας και η τρομακτική ΣΥΜΜΟΡΙΑ δεν είχε δοκιμάσει να μου επιτεθεί ανοιχτά, μπορούσα να συνεχίσω. Έδωσα οδηγίες για να φορτωθούν τα πτώματα στο φορτηγό και στη συνέχεια μπήκα στο επόμενο σπίτι κ.ο.κ.
Παντού συναντούσα το ίδιο αποτρόπαιο θέαμα. Βρήκα μόνον δύο ακόμη ζωντανούς και οι δύο γυναίκες, κρυμμένες πίσω από ένα σωρό ξύλα, όπου είχαν παραμείνει αμίλητες για 23 ώρες!
Ζούσαν σε αυτό το χωριό 400 άτομα περίπου. Πενήντα από αυτούς είχαν δραπετεύσει και ήταν ακόμη ζωντανοί. Όλοι οι άλλοι είχαν σφαγεί σκόπιμα εν ψυχρώ, γιατί όπως παρατήρησα, η ΣΥΜΜΟΡΙΑ αυτή ήταν άριστα εκπαιδευμένη και ενεργούσε πειθαρχικά ύστερα από διαταγές.
Όταν γύρισα στην Ιερουσαλήμ πήγα κατευθείαν στο Εβραϊκό Πρακτορείο όπως βρήκα τους αρχηγούς έκπληκτους, συντετριμμένους ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΑ και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν τις ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ συμμορίες της Ιργκούν και της Στερν. Δεν είχαν όμως κάνει τίποτα, δε δοκίμασαν να εμποδίσουν τους 100 περίπου άνδρες για να μην πραγματοποιήσουν αυτό το απαίσο έγκλημα.
Ύστερα πήγα να επισκεφθώ τους Άραβες. Δεν τους είπα τίποτα για όσα αντίκρισαν τα μάτια μου (...). Η αγανάκτηση των Αράβων ήταν ΑΠΟΛΥΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ (...). Θα ήθελαν να πάρουν τα πτώματα στην αραβική ζώνη. Τελικά αποφάσισαν να με παρακαλέσουν να φροντίσω να ταφούν κάπου κανονικά, κάπου που θα ήταν δυνατόν να αναγνωριστούν αργότερα. Συμφώνησα μαζί τους και γύρισα στο χωριό Ντείρ Γιασίν.
Εκεί βρήκα τους ανθρώπους της Ιργκούν πολύ ΔΥΣΘΥΜΟΥΣ.
Στην αρχή προσπάθησαν να με εμποδίσουν να πλησιάσω το χωριό.
Κατάλαβα τις διαθέσεις τους όταν είδα τον αριθμό και ιδιαίτερα την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν τα πτώματα, που ήταν ξαπλωμένα στον κεντρικό δρόμο.
Ζήτησα επιτακτικά να αρχίσει η ταφή και επέμενα να παρευρίσκομαι. Ύστερα από πολλές συζητήσεις άρχισε το σκάψιμο ενός μεγάλου ομαδικού τάφου σε έναν μικρό κήπο.
Ήταν τελείως αδύνατο να ελέγξω την ταυτότητα των νεκρών, αλλά κράτησα λεπτομερειακές σημειώσεις και προσπάθησα να καταγράψω τις ηλικίες κατά προσέγγιση (...).
Δυο μέρες αργότερα η Ιργκούν είχε εξαφανιστεί από την περιοχή και την διοίκηση είχε αναλάβει η Χαγκάνα.
Ανακαλύψαμε πολλά σημεία στα οποία είχαν στοιβαχτεί πτώματα, στο ύπαιθρο, χωρίς κανένα ίχνος ΣΕΒΑΣΜΟΥ στους νεκρούς.
Ύστερα από αυτή την τελευταία μου επίσκεψη με επισκέφθηκαν στο γραφείο μου δύο κύριοι, καλοντυμένοι με πολιτικά.
Ήταν ο διοικητής εκείνου του αποσπάσματος της Ιργκούν (ο Μπεγκίν) και ο βοηθός του.
Είχαν ετοιμάσει ένα έγγραφο και μου ζητούσαν να το υπογράψω. Ήταν μια δήλωση που ανέφερε πως με είχαν δεχθεί με μεγάλη ευγένεια καιι μου είχαν παραχωρήσει ό,τι κι αν ζήτησα, για την εκτέλεση της αποστολής μου και πως τους ευχαριστούσα για τη βοήθεια που μου είχαν προσφέρει!
Όταν με είδαν διστακτικό και είχα αρχίσει να διαφωνώ μου είπαν πως ΑΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΩ ΑΜΕΣΩΣ (σσ έτσι διαπραγματεύεται ο Μεναχέμ ΜΠεγκίν, σαν γκάνγκστερ του Σικάγου (...).
Ο μόνος δρόμος που φαινόταν ανοιχτός για μένα ήταν να τους πείσω πως δε δίνω και τόση αξία στη ζωή μου και ότι μια άλλη δήλωση, τελείως αντίθετη με αυτήν θα είχε φτάσει ήδη στη Γενεύη.
Ακόμη, πρόσθεσα πως δεν συνηθίζω να υπογράφω δηλώσεις που μου είχαν συντάξει κάποιοι άλλοι, παρά μόνο εκείνες που έγραφα μόνος μου.
Η υπόθεση του Ντεϊρ Γιασίν είχε τεράστιες επιπτώσεις. Οι εφημερίδες και τα ραδιόφωνα μετέδωσαν τα τραγικά νέα παντού.
Έτσι ανάμεσα στους Άραβες απλώθηκε ένας φοβερός ΤΡΟΜΟΣ, ένας τρόμος που τον ΥΠΕΘΑΛΠΤΑΝ οι Εβραίοι (σσ αυτός ήταν εξάλλου ο στόχος τους. Να ασκήσουν ομαδική τρομοκρατία στο μαρτυρικό λαό της Παλαιστίνης) ...
Τρομοκρατημένοι οι Άραβες εγκατέλειπαν τα σπίτια τους για να βρουν σίγουρο καταφύγιο κοντά στους δικούς τους.
Ολόκληρες πόλεις ερημώθηκαν ακόμη και όταν οι Εβραίοι εισβολείς δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να δείχνουν ότι πρόκειται να επιτεθούν.
Τελικά, 700.000 Άραβες έγιναν πρόσφυγες, αφήνοντας στη βιαστική τους αναχώρηση τα πάντα πίσω τους, με μοναδική τους ελπίδα να αποφύγουν την τύχη των κατοίκων του ΝτεϊρΓιασίν.
Είναι τα αποτελέσματα αυτής της σφαγής, σήμερα, καθώς ατελείωτα καραβάνια προσφύγων ζουν ακόμη κάτω από αντίσκηνα, χωρίς δουλειά και χωρίς ελπίδα, με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να τους μοιράζει την επείγουσα βοήθεια που προσφέρουν τα Ηνωμένα Έθνη.
Οι Εβραικές Αρχές συγκλονίστηκαν φοβερά από την υπόθεση που έγινε 4 μέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Γενεύης. Με παρακάλεσαν να μεσολαβήσω (...) για να πείσω τους Άραβες ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Οι Άραβες είχαν ΔΙΚΑΙΑ εξοργιστεί πολύ και ήταν ολοκληρωτικά απογοητευμένοι. Από τη δική τους πλευρά δεν είχαν καμία εμπιστοσύνη για οτιδήποτε καλό θα προερχόταν από την πλευρά των Εβραίων. Αναρωτιόταν αν δε θα ήταν καλύτερο να ξεχάσουν τέτοιες ανθρωπιστικές ιδέες, αναφορικά με τους Εβραίους.
Δεν ήταν καθόλου εύκολο να τους καθησυχάσω. Αντίθετα, μου είπαν ότι ο Άραβες ΚΡΑΤΗΣΑΝ τις υποσχέσεις τους, θα απόδειχαννα περίτρανα σε ολόκληρο τον κόσμο πως οι Άραβες ξέρουν να κρατούν το λόγο τους και η ειλικρίνειά τους είναι αδιαφιλονίκητη.
Τους επιβεβαιώσαμε ότι η μεγάλη μας πείρα μας έκανε αδύνατο το να αμφιβάλλουμε για αυτούς και πως είμαστε βέβαια ότι στο μέλλον θα ενεργούσαν με εντιμότητα και ανθρωπισμό, οτιδήποτε κι αν γινότανε (...)"
Από το βιβλίο του Πέτρου Βάβαλη "Μεχαέμ Μπεγίν, ο χασάπης του Ντεϊρ Γιασίν", εκδόσεις Γραμμή 1978.





09 Νοεμβρίου, 2023

«Πού είναι το Πόδι μου;»

 



Evangelos Danezis:
ΦΡΙΚΗ ΜΕ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
«Ξαναβάλτε μου τα πόδια μου» ουρλιάζει από τον πόνο η 13χρονη Λαγιάν!!!
«Ξαναβάλτε μου τα πόδια μου», ουρλιάζει η Λαγιάν αλ Μπαζ, 13 ετών, κάθε φορά που την ξυπνάνε οι πόνοι στο κρεβάτι του νοσοκομείου όπου νοσηλεύεται μετά τον ακρωτηριασμό της.
Το παιδί, το οποίο συνάντησε ομάδα του Γαλλικού Πρακτορείου στο Νοσοκομείο Νάσερ της Χαν Γιούνις, στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, δεν θέλει ούτε να ακούσει για τεχνητά άκρα, κάτι ούτως ή άλλως πάρα πολύ δύσκολο στον παλαιστινιακό θύλακο όπου λείπουν ακόμα και τα πιο στοιχειώδη για την επιβίωση.
«Δεν θέλω τεχνητά πόδια, θέλω να μου ξαναβάλουν τα πόδια μου, μπορούν να το κάνουν», ζητάει επίμονα η Λαγιάν πάνω στο κρεβάτι της στην παιδιατρική πτέρυγα. Κάθε φορά που ανοίγει τα μάτια, όταν ατονεί η επίδραση των ηρεμιστικών, βλέπει τα κολοβωμένα κάτω άκρα της καλυμμένα από επιδέσμους.
Η μητέρα της, η Λάμια αλ Μπαζ, εξηγεί πως η Λαγιάν τραυματίστηκε την περασμένη εβδομάδα, όταν βομβαρδίστηκε η συνοικία αλ Καράρα της Χαν Γιούνις.
Οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί έχουν στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 10.000 ανθρώπους, επίσης στην πλειονότητά τους αμάχους, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της κυβέρνησης της Χαμάς.
«Πώς θα επιστρέψω στο σχολείο όταν οι φίλες μου θα περπατάνε κι εγώ όχι;» απελπίζεται η Λαγιάν, γεμάτη πληγές στο πρόσωπο και στα χέρια.
«Θα είμαι εγώ πλάι σου. Όλα θα πάνε καλά, το μέλλον είναι όλο μπροστά σου», προσπαθεί να την καθησυχάσει η μητέρα της.
Η 47χρονη μάνα λέει πως ο βομβαρδισμός σκότωσε δυο κόρες της, την Ιχλάς και τη Χιτάμ, και δυο εγγόνια της, ανάμεσά τους βρέφος μερικών ημερών. Βρίσκονταν όλοι στο σπίτι της Ιχλάς, που είχε μόλις γεννήσει.
Χρειάστηκε να τις αναγνωρίσει στο νεκροτομείο. «Τα σώματά τους είχαν γίνει κομματάκια. Αναγνώρισα την Χιτάμ από τις μπούκλες της και την Ιχλάς από τα δαχτυλάκια των ποδιών της», αφηγείται.
«Θα είμαι δυνατή»
Στη μονάδα εγκαυμάτων, η Λάμα αλ Αγά, 14 ετών, και η αδελφή της, η Σάρα, 15 ετών, που νοσηλεύονται έπειτα από βομβαρδισμό στις 12 Οκτώβρη, βρίσκονται σε διπλανά κρεβάτια. Η μητέρα τους, που δυσκολεύεται να συγκρατήσει τα δάκρυά της, είναι καθισμένη ανάμεσά τους.
Ο βομβαρδισμός σκότωσε τη δίδυμη αδελφή της Σάρας, την Σάμα, και τον μικρό αδελφό τους, τον Γιαχία, εξηγεί η μητέρα.
Σημάδια από ράμματα και ουλές από εγκαύματα διακρίνονται στο εν μέρει ξυρισμένο κρανίο και στο μέτωπο της Λάμας.
«Όταν με μετέφεραν εδώ, ζήτησα από τις νοσοκόμες να με βοηθήσουν να καθίσω και τότε συνειδητοποίησα πως μου είχαν ακρωτηριάσει το πόδι», λέει.
Ο Δρ. Ναχίντ Αμπού Ταέμα, διευθυντής του Νοσοκομείου Νάσερ, εξηγεί πως μπροστά στον μεγάλο αριθμό τραυματιών και την έλλειψη μέσων και φαρμάκων, οι γιατροί συχνά δεν έχουν καμιά άλλη επιλογή παρά να ακρωτηριάσουν τραυματίες για να προλάβουν επιπλοκές.
«Υποχρεωνόμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στο να σώσουμε τη ζωή ασθενών ή να διακινδυνεύσουμε τη ζωή τους προσπαθώντας να σώσουμε τραυματισμένα πόδια».
«Πού είναι το πόδι μου;»
Φορώντας πράσινο ποδοσφαιρικό μπλουζάκι και ασορτί παντελονάκι, ο Άχμαντ Αμπού Σάμα, 14 ετών, πλαισιωμένος από ξαδέρφια του, βαδίζει με πατερίτσες στην αυλή του σπιτιού του, που έχει μετατραπεί πλέον σε συντρίμμια, στην ανατολική Χαν Γιούνις, όπου συνήθιζε να παίζει με την μπάλα του.
Ακρωτηριάστηκε στο δεξί πόδι έπειτα από βομβαρδισμό που κατέστρεψε το οικογενειακό του σπίτι, σκοτώνοντας έξι ξαδέρφια του και θεία του.
«Όταν ξύπνησα (σ.σ. μετά την εγχείρηση) ρώτησα τον αδερφό μου "πού είναι το πόδι μου;". Μου είπε ψέματα, μου είπε πως ήταν καλά και δεν το ένιωθα εξαιτίας της αναισθησίας, προτού μου πει την αλήθεια ο εξάδελφός μου την επομένη», θυμάται.
«Έκλαψα πολύ. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι πως δεν θα μπορώ πια να περπατάω ή να παίζω ποδόσφαιρο όπως κάθε μέρα. Είχα γραφτεί σε ακαδημία μια εβδομάδα πριν από τον πόλεμο», προσθέτει ο έφηβος.
Υποστηρίζει την Μπαρτσελόνα, ενώ οι εξάδελφοί του είναι αφοσιωμένοι οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης.
«Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να ξαναδώσω στον Άχμαντ το πόδι του, θα την παράταγα τη Ρεάλ, θα γινόμουν Μπαρτσελόνα όπως αυτός», λέει ένας τους, ο Φαρίντ.
https://www.902.gr/.../xanavalte-moy-ta-podia-moy...



Χρ. Τσοκάνης: Όταν η αδικία γίνεται νόμος, ο ξεσηκωμός γίνεται καθήκον