Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σφυροδρέπανος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σφυροδρέπανος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

τα - "ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ" ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ


Ως γνωστόν, οι κομμουνιστές φταίνε πάντα, συνήθως γιατί λένε αλήθειες που ενοχλούν και ξεβολεύουν, και όταν δεν είναι δικό τους το λάθος, φταίνε γιατί… δε φταίνε.

Την (προ) περασμένη βδομάδα, η “Κυριακάτικη Δημορατία” κυκλοφόρησε δίνοντας ένθετο το βιβλίο του Ν. Μέρτζου για τα δέκα θανάσιμα αμαρτήματα του ΚΚΕ. 
Το “ωραίο” της υπόθεσης είναι πως η “Δημοκρατία” θεωρείται εφημερίδα της μετριοπαθούς, καραμανλικής δεξιάς, αλλά αυτό δεν την εμποδίζει να δίνει κατά καιρούς διάφορα αντικομμουνιστικά μαργαριτάρια από ακροδεξιές εκδόσεις (με εμφανή προτίμηση στον “Πελασγό”). 
Φαντάσου τι κάνουν οι άλλοι, οι μη μετριοπαθείς!

Αν κάποιος θέλει -από πολιτικό μαζοχισμό- να το διαβάσει και να δει τι λέει η άλλη πλευρά, δε χρειάζεται να δώσει λεφτά για να το κάνει, αφού μπορεί να το βρει ανεβασμένο στο διαδίκτυο -είχε πρωτοκυκλοφορήσει τη δεκαετία του 80′. Εκεί λοιπόν μπορεί να βρει αρχικά την ανησυχία του ακροδεξιού Μέρτζου για τις περιόδους του οπορτουνισμού, του λικβινταρισμού και του φραξιονισμού (χωρίς αρχές) στο ΚΚΕ (!), που είναι σα να σε ρωτάει ο δολοφόνος σου αν πονάς, γιατί νοιάζεται για το καλό σου.



Στη συνέχεια ακολουθεί η λίστα με τα δέκα θανάσιμα αμαρτήματα στο βιβλίο. Έχουμε και λέμε επιγραμματικά (μαζί με τα δικά μας σχόλια):
Η στάση στο μικρασιατικό μέτωπο (όπου οι προκηρύξεις κατά του τυχωδιοκτικού πολέμου κι η δουλειά στο μέτωπο έγραψαν μία από τις πιο χρυσές σελίδες της ιστορίας του ΚΚΕ).
Υπονόμευση των βενιζελικών κυβερνήσεων (γιατί ο σωστός αστός δε σκαμπάζει από ψευτοδιλήμματα, δεξιά-κέντρο και αναγνωρίζει το ρόλο του “εθνάρχη” της τάξης του).
Υπονόμευση μετώπου Μουσολίνι και αντίθεση στην… “απελευθέρωση της Β. Ηπείρου”. (Τον ενοχλεί δηλαδή το δεύτερο και το τρίτο γράμμα του Ζαχαριάδη, αλλά το πρώτο δεν υπήρξε ποτέ. Και οι κομμουνιστές εγκαλούνται, γιατί ήθελαν να πολεμήσουν το Μουσολίνι, αλλά οι διώκτες τους προτίμησαν να τους κρατήσουν στη φυλακή και να τους παραδώσουν στις αρχές κατοχής).
Διέσπασε την Εθνική Αντίσταση.
Δεκέμβρης και… “Συμμοριτοπόλεμος”
Ένοπλη αναμετρηση, που αποδεκάτισε ακόμα και τους δικούς του (!)
Μακεδονικό και θέση για “ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία” (για το οποίο έχει κάνει πολλές φορές την αυτοκριτική του).
Σχέδια διαμελισμού χώρας
Έφαγε τα παιδιά του, θέρισε τον ανθό της ελληνικής φυλής
Συνεχίζει στα ίδια χνάρια, δέκα χρόνια μετά τη νομιμοποίησή του (το βιβλίο γράφεται εξάλλου το 84′).

Πολλά από τα παραπάνω ουσιαστικά επαναλαμβάνονται με διαφορετικά λόγια, για να πιάσει ο συγγραφέας το δεκάλογο που μας υποσχέθηκε. 
Ούτως ή άλλως δεν έχουν την παραμικρή πρωτοτυπία, και το πιο ενδιαφέρον είναι πως συνεχίζουν να αναπαράγονται μέχρι σήμερα, όχι μόνο από ακροδεξιούς -όπως ο συγγραφέας του βιβλίου- αλλά και από αναλυτές με προοδευτικό μανδύα που ρίχνουν νερό στον κύκλο της λαθολογίας.

Σκεφτήκαμε να συγκεντρώσουμε ένα διαφορετικό δεκάλογο με τις πιο δημοφιλείς “αμαρτίες” των κομμουνιστών, αλλά σκοντάψαμε στο διαχωρισμό της αμαρτίας ως γενικής κατηγορίας, και των συγκεκριμένων αμαρτιών, μες στον ιστορικό χρόνο. 
Για παράδειγμα, άλλο είναι το αμάρτημα της λαιμαργίας και άλλο μια συγκεκριμένη φορά που είχες μια λιγούρα και είχες φάει κρέας πχ ενώ έπρεπε να νηστέψεις.
Για μεθοδολογικούς λόγους λοιπόν, κάναμε ένα διαχωρισμό και παρουσιάζουμε δύο διαφορετικές λίστες-δεκαλόγους με κάποιους από τους πιο δημοφιλείς αντικομμουνιστικούς μύθους-κατηγορίες για το κόμμα (και όχι μόνο).
Σεχταρισμός: γιατί δεν είναι φτερό στον άνεμο στις συμμαχίες του.
Δογματισμός: έτσι βαφτίζεται η συνέπεια σε ορισμένες βασικές αρχές.
Ρεφορμισμός: αν δε μας κάτσει το ένα, θα μας κάτσει το άλλο. Υπάρχουν μάλιστα αναλύσεις που στηρίζουν την ερμηνεία της ιστορικής πορεία του ΚΚΕ στο δίπολο “σεχταρισμός-ρεφορμισμός”, όπου ό,τι ξεφεύγει από τη μία, εντάσσεται αυτομάτως στην άλλη κατηγορία.
Μεσσιανισμός: του προλεταριάτου, αντί να δει πως σήμερα δεν υπάρχει εργατική τάξη, οι κοινωνίες εξελίσσονται, γίνονται κατά φαντασίαν αταξικές κοκ.
Εσχατολογία: όλα παραπέμπονται στο σοσιαλισμό, στην επανάσταση και στη Δευτέρα Παρουσία, αντί να μιμηθεί το “εδώ και τώρα” του Ανδρέα που συγκλόνιζε τα μικροαστικά ανυπόμονα πλήθη.
Σωτηριολογία: δε φτάνει που μεταθέτει το στόχο στο μέλλον, βάζει και μια σειρά σωτηριολογικές προϋποθέσεις: κόμμα της εργατικής τάξης, οργάνωση, αγώνας. Κουράζεσαι και μόνο που τα λες…
Πλεονεξία: αφού λέει καθαρά στο πρόγραμμά του πως η εργατική τάξη δε θα μοιραστεί με κανένα την εξουσία της…
Λαϊκισμός: μα ακούς εκεί, λαϊκό κίνημα, λαϊκή εξουσία, λαϊκή συσπείρωση, λαϊκή συμμαχία, λαϊκά συσσίτια. 
Όλα για την πλέμπα και για τους αστούς τίποτα;
Εργατισμός: γιατί λέει “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”.
Τεμπελιά: θέλουν να τα κάνουν όλα σαν το δημόσιο, για να κάθονται όλοι και να έχουμε συνέχεια απεργίες…

Ας δούμε και ένα δεύτερο “εναλλακτικό” δεκάλογο, με συγκεκριμένα αμαρτήματα, που συχνά περιέχουν τα ίδια και τα αντίθετά τους.

–Βάρκιζα: ξεχνώντας το “Βάρκιζα τέλος”, ένα χρόνο μετά, και την επιλογή του ένοπλου αγώνα.
–Εμφύλιος, Δεκέμβρης, αποχή 46′: λάθος που δώσαμε τα όπλα, λάθος που τα ξαναπήραμε, ε δεν μπορεί κάτι λάθος πάει στα λάθη.
–Το βρώμικο 89′: δεν έπρεπε να συνεργαστεί με τη Δεξιά, δεν έπρεπε να μπει σε κυβέρνηση, αλλά τώρα γιατί δεν μπαίνει σε μία;
–Δε συνεργάστηκε με Σύριζα: για να είναι τώρα μια ανυπόληπτη τσόντα τύπου ΔΗΜΑΡ.
–Δεν πήγε στις πλατείες: για να γίνει ένα με το χυλό, που δεν άφηνε να μπουν κόμματα και σωματεία -για να κάνουν κάποιοι καλύτερα την υπόγεια δουλειά τους στον κόσμο.
–Δεν είπε “όχι” στο δημοψήφισμα του 15′: δε νομιμοποίησε την κυβερνητική κοροϊδία για ένα καλύτερο μνημόνιο και την επόμενη μέρα ήταν το μόνο που υπεράσπισε το “όχι” του ελληνικού λαού.
-Είπε πως η πραγματική επανάσταση δε θα σπάσει ούτε ένα τζάμι: όχι από πασιφιστική διάθεση, αλλά γιατί θα τα κάνει όλα κοινωνική περιουσία.
–Δεν ήταν στα συλαλλητήρια για το Μακεδονικό: να ρίχνει μύλο στο σκοπιανοφάγο εθνικισμό, μαζί με τους άλλους “πλην Λακεδαιμονίων”.
–Δεν αποκατέστησε το Ζαχαριάδη: που πάει μαζί με την κατηγορία ότι τον αποκατέστησε και ξαναγυρίζει στα ίδια.
–Σταλινική στροφή: που πάει ζευγάρι με τη μομφή για τροτσκιστική στροφή:

Και η λίστα θα μπορούσε να γεμίζει με επιπλέον σημεία επ’ αόριστον.
 Ως γνωστόν, οι κομμουνιστές φταίνε πάντα, συνήθως γιατί λένε αλήθειες που ενοχλούν και ξεβολεύουν, και όταν δεν είναι δικό τους το λάθος, φταίνε γιατί… δε φταίνε.

Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου 2018

Oι "Σημαίες'' k τα Σχόλια των αποθρασυμένων φασιστοειδών στη σελίδα της Ε. ΡΙΤΣΟΥ:

Αντιγράφουμε απ' τον σφυροδρέπανο
Στιγμιότυπα από το χτεσινό συλλαλητήριο για το Μακεδονικό ζήτημα.

-Ο κόσμος ήταν πολύς. 
Χωρίς παλμό, γιατί δεν έχει συνηθίσει να κατεβαίνει στους δρόμους και να διεκδικεί. Μεταφερόμενος με κάθε μέσο, από κάθε γωνιά της Ελλάδας.
 Και σίγουρα πιο κοντά στο νούμερο που έδωσε η αστυνομία (140 χιλιάδες) παρά στο 1,5 εκατομμύριο που φαντασιώνονται οι διοργανωτές και ο ΣΚΑΪ (που κι αυτός άτυπα στους διοργανωτές ανήκει). Χώρια όσοι κατέτηκαν απλώς από περιέργεια, να κόψουν κίνηση.
Δεν παύει όμως να είναι μεγάλη συγκέντρωση. Απείρως πιο μαζική από το πανηγύρι με τις “παραιτηθείτσες”. 
Και σε κάθε περίπτωση, δυστυχώς, το πιο μαζικό συλλαλητήριο στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ.



-Η τεράστια ελληνική σημαία από το γερανό που σκέπαζε την πλατεία, σε έκανε αυτομάτως να σκεφτείς πως όλο αυτό το πλήθος είχε κατέβει στο δρόμο κάτω από ξένη σημαία -κι ας ήταν ελληνική. 
Δεν κατέβηκε τόσα χρόνια για τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις που χάνονται -γιατί είχε στο νου του τις κτήσεις και τις “χαμένες πατρίδες”. 
Δεν κατέβηκε για όσα αφορούν άμεσα τη ζωή του, το μέλλον του, την επιβίωσή του. 
Δεν κατέβηκε για το νερό, το χρυσό, τα λιμάνια και τα αεροδρόμιο, για τον πλούτο και το λαό της Μακεδονίας, αλλά για το όνομά της, το περιτύλιγμα, για ενα πουκάμισο αδειανό -σαν τα σόγια που τσακώνονται για το όνομα του παιδιού.

Φωτό: Eurokinissi/Lato Klodian
-Την ίδια ώρα ένα τρομερό φωτογραφικό στιγμιότυπο αποτύπωνε μοναδικά την αντίφαση ανάμεσα στο λαό που υποφέρει κι αυτούς που χορταίνουν με φτηνό πατριωτισμό και λόγια του αέρα. 
Ίσως να φταίει βέβαια που η σημαία δεν είχε πάνω κάποιο ράσο, γιατί τότε “η νίκη είναι βεβαία”, όπως φώναζε ρυθμικά μια χορωδία από τα μεγάφωνα -στην καθαρεύουσα, μακριά από τη μαλλιαρίζουσα κάτι άλουστων, απάτριδων με μαλλιά και μούσια. 
Καθαρεύουσα, σαν κι αυτή που μιλάνε οι “αντιστασιακοί” της χρυσής αυγής, με το τρομερο σύνθημα “Νταν ή πίτας” που ψάχνουμε ακόμα το κρυφό του νόημα. Δεν αναφέρει και τίποτα σχετικό ο Ηρόδοτος να μας διαφωτίσει -λέει όμως άλλα.



-Το αργυρό μετάλλιο στο γραφικόμετρο, παίρνει ένα πανό στα σκαλιά της πλατείας προς τη Βουλή, που μας ενημέρωνε ότι η καταγωγή του βασιλιά Αλέξανδρου είναι από το Άργος. 
Το οποίο εξάλλου επικυρώθηκε κι από την απόφαση του έγκριτου δημοτικού συμβουλίου της πόλης! 
Και μας το βεβαιώνουν, σύμφωνα με το πανό πάντα, ο Ηρόδοτος και ο Θουκυδίδης. 
Το ότι είναι κι οι δυο προγενέστεροι του Αλέξανδρου, είναι μια μικρή λεπτομέρεια που δεν πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα.
 Στην τελική μπορεί να ήταν κάποια προφητεία, σαν αυτές του Παΐσιου, που πέφτουν πάντα μέσα.



-Δυνατή υποψηφιότητα για το βραβείο για την προβοκάτσια της μέρας έβαλε μια δημοσιογράφος στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ 
που “πήρε συνέντευξη” από κάποιον διαδηλωτή που κρατούσε Ριζοσπάστη -έτσι λέει η ρεπόρτερ- αλλά μόλις πήρε το λόγο, άρχισε το γνωστό εθνικιστικό τροπάριο “Μακεδονία ξακουστή”.
Κι ήταν σίγουρα Κουκουές ατός; Μα φυσικά, ρωτήστε και το φίλο μου τον ψεύτη…
-Οι διοργανωτές ευχαρίστησαν από το μικρόφωνο μια ιδιωτική εταιρία που τους παρείχε τέσσερα ασθενοφόρα για τις ανάγκες του συλλαλητηρίου και όσους δεν άντεξαν το συνωστισμό 
-που δημιουργεί δυσάρεστους συνειρμούς σα λέξη. 
Γενικά, ήταν ένας θρίαμβος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που αξιοποιεί εμπορικά τα πάντα, ακόμα και τα εθνικά σύμβολα: πέντε ευρώ η μεγάλη, ένα οι μικρές, πολυ καλές σημαίες έχω…

-Πολύ έξυπνη, από εμπορική άποψη, ήταν κι η εξόρμηση της εφημερίδας “Δημοκρατία”, που έδινε μεν δωρεάν τα φύλλα της, αλλά χτίζει όνομα και ξέρει σε ποιο κοινό απευθύνεται.

-Κερασάκι στην τούρτα, μια μεσήλικη κυρία που κοιτούσε ανήσυχη στον ουρανό τα ελικόπτερα της αστυνομίας και είπε μεταξύ σοβαρού κι αστείου 
μας ψεκάζουν”. Το κακό είναι πως είναι από τις περιπτώσεις που μπορεί όντως να το εννοούσε σοβαρά και δεν ξέρεις τι να πιστέψεις.
****************************** 
 "Οπισθοδρομικοί" και "μοντέρνοι" αντάμα
Οι άνθρωποι δημιουργούν την Ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών’ Κ. Μαρξ.
"Το όνομα δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, αρκεί οι λαοί να ζήσουν ειρηνικά…” 1996, συναυλία στα Σκόπια. Άλλος Μίκης. Ο ‘πατριώτης’ Μίκης.. 
Ο Υπόδικος Κασιδιάρης, ο γιός του Σκαλούμπακα ( χαμογελάει ο πατέρας του από εκεί πάνω, λέει ο ίδιος), ο Τζήμερος στα τουίτερ και άλλοι "πατριώτες" καλωσόρισαν τον πατριώτη Μίκη στο καινούργιο και στερνό του σπίτι. 
Έτσι ένα μεγάλο πλυντήριο ξέπλυνε και από αυτή την πλευρά αυτά που άλλοι ξεκίνησαν στο Καστελόριζο. 
"Οπισθοδρομικοί" και "μοντέρνοι" αντάμα, τους φτιασιδώνουν σε «καθωσπρέπει», εφεδρεία για το μέλλον. 
Κι εγώ κι ο κ. Βαρδινογιάννης το αφεντικό μου με τις ίδιες αγωνίες και προβλήματα, χέρι χέρι, να σηκώνουμε το ίδιο πατριωτικό λάβαρο!
Ας είναι! 
Το κίνημα πέρασε και χειρότερα. Έχει δυνάμεις, ιδεολογία , καλό προσανατολισμό και εμπειρίες. 
Η πίκρα όμως αυτών των εργαζομένων που στήριξαν με ελαφρότητα την γραφική και τραγελαφική αλλά και επικίνδυνη εθνικιστική υπερπαραγωγή και ξέπλυναν παρά τις προειδοποιήσεις τον ταξικό εχθρό τους, θα ‘ναι μεγάλη. 

Μεγάλη θα είναι και η επόμενη επίθεση στα εργασιακά όλων γιατί αυτά πάνε μαζί όταν χάνεις την προσοχή από τον πραγματικό στόχο και εξαντλείς αλλού τις δυνάμεις σου. 
Από τον Μίκη θα κρατήσω έναν άλλο Μίκη, τον κόκκινο Μίκη, που έλεγε τώρα κοντά στις 28/8/2017 
"... γιατί για μένα όπως και για χιλιάδες άλλους, η στράτευση και οι αγώνες μας κάτω από την Κόκκινη Σημαία αποτελεί την ιερότερη περίοδο της ζωής μας, που είχε ένα και μόνο στόχο, να κάνει τον Λαό μας ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευτυχισμένο". 

Αυτοί οι χιλιάδες άλλοι, 
συνεχίζουν τον ιερό αγώνα με τα μανίκια ψηλά όπως σαν πάντα.
Για μια φορά ακόμη χάρηκα που ακολουθώ τους λίγους που παλεύουν για τους πολλούς.
**************************

H ανάρτηση και μερικά απ' τα σχόλια των φασιστοειδών στη σελίδα της Έρης Ρίτσου στο f/b

Η Ρωμιοσύνη γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 1945-47, μέσα στον εμφύλιο, και είναι μια εποποιία της Αντίστασης του Ελληνικού λαού κατά των Ναζί.
Η Ρωμιοσύνη μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη, μετά τον ξυλοδαρμό του καθώς και άλλων αριστερών από τους χωροφύλακες στον Πειραιά, ανήμερα των Φώτων το 1966. Μέσα στα αίματα ο Μίκης επιστρέφει σπίτι του και βρίσκει ένα αντίτυπο της Ρωμιοσύνης που μελοποιεί μέσα σε λίγες ώρες.
Είτε φασίστες την τραγουδήσουν, είτε πατριδολάγνοι, είτε πατριδοκάπηλοι, είτε δωσίλογοι, είτε άσχετοι, είτε ανύποπτοι, η Ρωμιοσύνη είναι το ποίημα που είναι, γράφτηκε για το λόγο που γράφτηκε και αυτό ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ.
Ὅλοι διψᾶνε. Χρόνια τώρα. Ὅλοι μασᾶνε μία μπουκιὰ οὐρανὸ πάνου ἀπ᾿ τὴν πίκρα τους.
Τὰ μάτια τους εἶναι κόκκινα ἀπ᾿ τὴν ἀγρύπνια,
μία βαθειὰ χαρακιὰ σφηνωμένη ἀνάμεσα στὰ φρύδια τους
σὰν ἕνα κυπαρίσσι ἀνάμεσα σὲ δυὸ βουνὰ τὸ λιόγερμα.
Τὸ χέρι τους εἶναι κολλημένο στὸ ντουφέκι
τὸ ντουφέκι εἶναι συνέχεια τοῦ χεριοῦ τους
τὸ χέρι τους εἶναι συνέχεια τῆς ψυχῆς τους -
ἔχουν στὰ χείλια τους ἀπάνου τὸ θυμὸ
κ᾿ ἔχουνε τὸν καημὸ βαθιὰ-βαθιὰ στὰ μάτια τους
σὰν ἕνα ἀστέρι σὲ μία γοῦβα ἁλάτι.
Ὅταν σφίγγουν τὸ χέρι, ὁ ἥλιος εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν κόσμο
ὅταν χαμογελᾶνε, ἕνα μικρὸ χελιδόνι φεύγει μὲς ἀπ᾿ τ᾿ ἄγρια γένειά τους
ὅταν κοιμοῦνται, δώδεκα ἄστρα πέφτουν ἀπ᾿ τὶς ἄδειες τσέπες τους
ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα.










Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

-Τι έγινε ρε παιδιά; Πότε κοιμήθηκα αριστερός και ξύπνησα εθνικιστής;



Ο Σπύρος είναι αριστερός, προβληματίζεται, έχει κι ένα Πολυτεχνείο πίσω του, αλλά εξοργίζεται με τον αλυτρωτισμό του Γιόρικ και κρατιέται να μην τον χτυπήσει. 
Αυτά εξάλλου είναι εθνικισμοί του κερατά, επικίνδυνα μονοπάτια, άλλο ο λαός κι άλλο οι επιλογές των ηγετών, που ακολουθούν ένα ανεξάρτητο προτσές…


Σε μια συνέντευξή της, η Δήμητρα Παπαδοπούλου είχε πει πως ήταν στην ΚΝΕ, αλλά έφυγε γιατί βαριόταν στα αχτίφ κι έκανε φασαρία.
 Στις πρώτες δουλειές της ως σεναριογράφος, ήταν φανερό και το ένα και το άλλο. 
Δεν είχε αφομοιώσει πολλά πράγματα για να αναλύσει και να εμβαθύνει, αλλά κάτι της είχε μείνει ως υπόβαθρο.

Το 92′ οι Απαράδεκτοι δεν έμειναν ανεπηρέαστοι από τον εθνικιστικό παροξυσμό και τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. 
Οι περισσότεροι θυμούνται το τραγούδι με το μαέστρο, που έπαιξε αρκετά αυτές τις μέρες πολύ στα social media, αλλά ήταν σαφώς κατώτερο από το πρώτο, Γιουροβιζιονικό τραγούδι των “Απαράδεκτων” (ώπα-είπα, κράτσες-κρούτσες).

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Παπαδοπούλου απλώς σατιρίζει και δε συντάσσεται κατά βάθος με το γενικό κλίμα -όπως φαίνεται κι από το τραγούδι. Συναντάμε όμως πολλές οξυδερκείς στιγμές της και μαργαριτάρια που δείχνουν το κνίτικο παρελθόν της.

Η ιστορία έχει ως εξής. 
Ο διαχειριστής Χαλακατεβάκης έχει προσλάβει ένα Φυρομακεδόνα (ας το λέμε έτσι, χάριν συνεννόησης) για να του κάνει τις δουλειές. Το σενάριο δεν ξεφεύγει από το κυρίαρχο σωβινιστικό στερεότυπο και μας παρουσιάζει ένα Γιόρικ ψωμόλυσσα, ανεπρόκοπο, κουτοπόνηρο, με παράλογες αλυτρωτικές απαιτήσεις, που εκνευρίζει τους “Απαράδεκτους” φωνάζοντάς τους “πατριώτες”. 
Στον αντίποδα όμως σκιαγραφείται πολύ εύστοχα η δική μας πλευρά.
Οι Έλληνες ονειρεύονται μπίζνες στα Βαλκάνια και ξυπνάει το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο, ψάχνοντας να ανοίξουν ένα μπακάλικο στα οικόπεδα του Γιόρικ -τώρα που οι γείτονες πεθαίνουν της πείνας.
 Σε ένα πρώτο γκεστάλτ, σατιρίζεται ο νεοπλουτισμός του Έλληνα μικροαστού, που ονειρεύεται να γίνει επιχειρηματίας, με το μικρό του κεφάλαιο. 
Σε ένα δεύτερο γκεστάλτ, μπορεί να υπάρχει ένας υπαινιγμός για την ενδιάμεση θέση του ελληνικού καπιταλισμού, σα μέγεθος, που παρά τους λεονταρισμούς του, δεν μπορεί να ανοίξει τίποτα καλύτερο παρά ένα μπακάλικο, με τη φιλοδοξία να γίνει αλυσίδα Σούπερ-Μάρκετ, όταν μεγαλώσει.
Σε μία από τις πρώτες σκηνές, ο Χαλακατεβάκης θυμώνει που ο Γιόρικ τον φωνάζει “πατριώτη”, γιατί προτιμά να τον φωνάζουν “αφεντικό”, με τη ματιά του να μαλακώνει και να ατενίζει το μέλλον. 
Οι μπίζνες είναι μπίζνες, και ο εθνικισμός-εθνικισμός. 
Μπορεί να μοιάζουν κάπως αντιφατικά, αλλά παντρεύονται ιδανικά και συμπληρώνουν το ένα το άλλο, στην πραγματικότητα.
Όπως έλεγε κι ένα γηπεδικό πανό: η Μακεδονία είναι ελληνική, αλλά στα Σκόπια έχει αμόλυβδη φτηνή…
Εκεί που βιώνεται πιο έντονα η αντίφαση είναι στο Σπύρο Παπαδόπουλο, που είναι αριστερός, έχει προβληματισμούς, έχει κι ένα Πολυτεχνείο πίσω του, και όλα αυτά του φαίνονται ανοησίες, επικίνδυνα πράγματα κι εθνικισμοί του κερατά. 
Κάτι που δεν τον εμποδίζει όμως να συμμετέχει 
-με μισή καρδιά έστω- στις εκδηλώσεις για τη Μακεδονία (σε αντίθεση με τους αυθεντικούς Λακεδαιμόνιους), να ανησυχεί για τις ελληνικές του ρίζες και να σπαράζει η ελληνική του ψυχή με τον αλυτρωτισμό του γείτονα Φυρομακεδόνα, που θεωρεί τη Θεσσαλονίκη δικιά του, και ο Σπύρος κρατιέται να μην τον χτυπήσει- 
αυτά εξάλλου είναι εθνικισμοί, επικίνδυνα μονοπάτια, άλλο ο λαός κι άλλο οι επιλογές των ηγετών, που ακολουθούν ένα ανεξάρτητο προτσές…


Ως χαρακτήρας, συμπυκνώνει διορατικά το περίεργο μίγμα του “αριστερού εθνικισμού” που υπήρχε ήδη στην εποχή του, αλλά βλέπουμε πολύ καθαρά σήμερα στο Λαφαζάνη, τη Ζωή, τον Μπιτσάκη, το Μίκη και τα άλλα παιδιά…

Και πλάι του, ο ζαμανφού μπαρόβιος και ένα απολίτικο αστροπελέκι, που από το μηδέν μετατρέπονται σε εθνικιστές ολκής.
 Η Ρένια μάλιστα είναι και με τον Καραμπελιά! Αλλά μόνο ο Σπύρος -ο “αριστερός”-
 λέει ανοιχτά τι ψηφίζει κι όλοι οι υπόλοιποι το παίζουν υπερκομματικοί κι υπεράνω…

Το επεισόδιο σατιρίζει εύστοχα τη μανία πολλών πατριωτών να βρούνε τις ρίζες τους στην εθνοτική σαλάτα των Βαλκανίων και του ευρύτερου χώρου. 
Το Γιάννη αρχικά τον απασχολεί το μαρούλι της δικής του σαλάτας κι αδιαφορεί για το Μακεδονομάχο παππού της Δήμητρας, αλλά στη συνέχεια παθαίνει “εθνική μελαγχολία”-κατάθλιψη, στην ιδέα πως μπορεί να είναι Τουρκόσπορος. 
Η Ρένια καμαρώνει για τη γιαγιά της που πήδηξε από το Ζάλογγο και την έβλεπε μια γειτόνισσα, ενώ η Δήμητρα λέει πως η σκούφια της κρατάει από την Αλεξάνδρεια (Γιδά) Ημαθίας, παίζοντας δημιουργικά με την καταγωγή της στην πραγατική ζωή από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Όλοι οι Έλληνες ψάχνουν μανιωδώς τις ρίζες τους κι ας μην είναι πολύ πρόθυμοι να φάνε φασολάδα και να ακούνε το Μενούση -κι άλλα δημοτικά- στη διαπασών, κάθε μέρα. 
Αλλά “παράδοση” είναι κι η πατριαρχία, να μαγειρεύει η γυναίκα, κι άλλα παρόμοια, που η Δήμητρα τα θεωρεί -και σωστά- “δουλοπαροικία…”


Στο τέλος οι Έλληνες, μονιασμένοι από τις εθνικές εκδηλώσεις τους
 -που θυμίζουν εθνική γιορτή και εκπομπές για το “ελληνικό Πάσχα”-
 κάθονται στο σαλόνι κι αρχίζουν να τρώγονται για τα πολιτικά, οπότε τους την λέει ο Γιόρικ που είναι ξένος (αν και “πατριώτης” κι αυτός).
 Η σκέψη της Παπαδοπούλου έχει ως ανώτατο όριο τη διχόνοια που χωρίζει τους Έλληνες σε στρατόπεδα. 
Υπάρχει βάση όμως σε όλα αυτά, καθώς αρκεί μια σπίθα (όχι του Μίκη) για να ανάψουν τα πνεύματα στο “ομόψυχο, πατριωτικό πλήθος”, που εύκολα μπορεί να αρχίσει να τσακώνεται πχ για τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ.

Γκολάρες βάζουν και οι τρεις, για να θυμηθούμε το τραγούδι της αρχής και να κλείσουμε διαλεκτικά τον κύκλο.
 Ένα τραγούδι που συνδυάζει διαλεκτικά το οπαδικό, καρναβαλικό στοιχείο αυτών των συλλαλητηρίων (φουστανέλες, ΠΑΟΚ-Άρης-Ηρακλής κοκ). 
Και κλείνει με το υπέροχο “Ουστ”, που είναι σαν προφητική εικόνα από τα προσεχώς και τις πλατείες των Αγανακτισμένων.

Όσο για το στίχο-προτροπή “κόψτε το χαβαλέ”, ακούγεται μάλλον ως τραγική ειρωνεία από μια κατεξοχήν κωμική χαβαλεδιάρικη σειρά.
 Αλλά με το χαβαλέ μπορείς να πεις τελικά τα πιο σοβαρά πράγματα, από τα καλύτερα ως τα χειρότερα: 
να ρίξεις μύλο στο νερό του εθνικισμού ή να κάνεις μια τρομερή ανατομία της ελληνικής κοινωνίας και του εθνικισμού που την μαστίζει. 
Ή και τα δύο μαζί διαλεκτικά (ένωση και πάλη των αντιθέτων).


Από άλλο επεισόδιο, αλλά κολλάει με την επικαιρότητα...
Αλλά εντάξει, μια τέτοια ανάρτηση αξίζει κι αντίστοιχο φινάλε -λιγότερο “ξύλινο”.
-Τι έγινε ρε παιδιά; 
Πότε κοιμήθηκα αριστερός και ξύπνησα εθνικιστής; 
Τι ρεζιλίκια είναι αυτά;

Απο τον 
Σφυροδρέπανο
Μη με λες πατριώτη, αφεντικό να με λες – Οι “Απαράδεκτοι” για τη Μακεδονία
Δημοσιεύτηκε στην Κατιούσα



**************
Για κάποιους Άλλους:
Άλλο βίντεο που κυκλοφορεί αυτή τη φορά είναι με μια τάχα μου αρχαιολόγο η οποία ισχυρίζεται ότι αφού ο Αλέξανδρος κατέκτησε και το Ιράν, το Αφγανιστάν κλπ και αυτές οι χώρες δεν ονομάζονται Μακεδονια, γιατί να ονομάζονται τα Σκόπια;
Μα γιατί, καλή μου κοπελίτσα,...η ΠΓΔΜ ήταν πάντα Μακεδονία και με τη βούλα, που κάνεις πως δεν ξέρεις..
Δεν έπαψε ποτέ στην ιστορία του αυτή η περιοχή να ονομάζεται Μακεδονία!
Πώς να το κάνουμε τώρα. 
Το Ιράν ονομαζόταν Περσία, το Αφγανιστάν Βακτρία κλπ. Κι είχαν άλλη ιστορία.
Στα Βαλκάνια η ιστορία, παίδες, μπλέκεται.
Σε πολλά είναι κοινή, μην μπερδεύεστε και σας κάνουν γαιτανάκι (μέρες που είναι) οι δήθεν (πληρωμένοι) ειδήμονες.
Αυτή η συγκεκριμένη το 2006, έχει δηλώσει ότι τα μάρμαρα του Παρθενώνα που είναι στο Βρετανικό Μουσείο, αυτά που τα λένε ¨ελγίνεια¨, δεν είναι ...ελληνικά.
Υποστήριξε ότι πρέπει να παραμείνουν στην Αγγλία και πως δεν μπορεί να τα πάρει πίσω η Ελλάδα γιατί πλέον δεν της ανήκουν.
Αυτή λοιπόν την τύπισσα που ισχυρίζεται
 ψευδώς ότι τα Σκόπια δεν είναι Μακεδονία, ότι η μόνη Μακεδονία είναι η ελληνική
(ενώ η Μακεδονία του Μ. Αλεξάνδρου ήταν πολύ μεγαλύτερη από την σημερινή ελληνική Μακεδονία και φυσικά στο πολευθνικό κράτος του Μεγαλου δεν μιλούσαν όλοι ελληνικά και φυσικά η αρχαία Μακεδονία δεν ήταν μόνο η σημερινή ελληνική, ήταν και η βουλγαρική και η σερβική!!!).
που υποστήριξε ότι οι ελλανοδίκες επέτρεψαν στους Μακεδόνες να πάρουν μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες γιατί ήταν Έλληνες(σε μια εποχή που δεν υπήρχαν Έλληνες, αλλά πόλεις κράτη και ελληνικά φύλα που τρωγόντουσαν μεταξύ τους ασύστολα!)
και που στους ολυμπιακούς αγώνες έπαιρναν μέρος όλοι όσοι ήθελαν πλην δούλων και γυναικών και ¨βάρβαρων¨ (αρχικά) και που πολύ γρήγορα πήραν όμως διεθνή χαρακτήρα οι αγώνες...
(αρκεί οι αθλητές που συμμετείχαν να είχαν το ευ αγωνίζεσθαι: αυτό έκριναν οι ελλανοδίκες κι όχι ποιος ήταν πιο πολύ Έλληνας! ελα παναγία μου),
αυτήν λοιπόν την τύπισσα που θέλει να μας φάει τα μάρμαρα του Παρθενώνα ρεεε
(και που για αυτά ακόμη δεν βγήκατε στο δρόμο, να σας πάει εκεί....)
 προωθείτε για να υποστηρίξετε ότι η Μακεδονία είναι ελληνική!
Και για τα μάρμαρα λέει ψέματα και για τη Μακεδονία.
Μία φορά ψεύτης, πάντα ψεύτης
Και το ψέμα της το λέει συνειδητά.
Εσείς όμως, πατριώτες πράμα, να την πιστεύετε..όλα αμάσητα πια...
Και ψιτ...όταν λέτε η Μακεδονία είναι ελληνική υπονοείτε ότι οι άλλες δυο (μην κλείνετε τα μάτια κ κάνετε πως δεν υπάρχουν), 
οι άλλες δυο λοιπόν Μακεδονίες είναι υπο κατοχή και τις θέλετε ελληνικές..
(εσάς πρέπει να φοβόμαστε με τις αλυτρωτικές σας διαθέσεις)
Κι όταν κάνετε συγκεντρώσεις με υπόδικους και μπράβους, μετά μη διαμαρτύρεστε όταν σας λένε φασίστες.
Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος εισαι αδελφε.



Thesska Katerina

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Χαιρόσαστε;; η Τάξη που υπηρετούσαν έχει πολλούς Τέτοιους...θα κάνουμε κάτι να Απαλλαγούμε απ' Αυτή;;;

Η αρχή είχε γίνει με το θάνατο της Θάτσερ. 
Σίγουρα υπήρξαν κι άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις τα προηγούμενα χρόνια, αλλά αυτή ήταν ίσως η πρώτη ή η πιο χαρακτηριστική στην εποχή της άνθησης των social media. 
Η αγγλική εργατική τάξη πανηγύριζε, οι οπαδοί έδειχναν τη χαρά τους στα γήπεδα, και όπως έλεγε σε ένα σκίτσο του ο Πάνος Ζάχαρης, η βρετανική κοινή γνώμη ήταν διχασμένη γύρω από τη ζωή και το θάνατό της.

Στα καθ’ ημάς υπήρξαν αρκετές αντίστοιχες περιπτώσεις, πχ με το θάνατο του 104χρονου Παττακού -τελικά δεν έφτασε το ρεκόρ του ο επίτιμος– ή την πρόσφατη περιπέτεια υγείας του Θάνου Πλεύρη. 
Τα ΜΚΔ (Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης) τους τρόλαραν ανελέητα με σχόλια που κυμαίνονταν από σατιρικά έως πικρόχολα -εξαρτάται και πώς τα βλέπει κανείς. 
Κάποιοι μίλησαν πάντως για μισανθρωπιά και κακεντρέχεια, που δε σέβεται καν την ανθρώπινη ζωή.

Οι ίδιες περίπου αντιδράσεις ξέσπασαν αλυσιδωτά τις τελευταίες μέρες σχετικά με το Λουκά Παπαδήμο, που κάποια ΜΜΕ θέλησαν να τον παρουσιάσουν ως σύμβολο της δημοκρατίας, η οποία στοχοποιήθηκε μαζί με τον τραπεζίτη, πρώην υπηρεσιακό πρωθυπουργό. 
Κι έχουν αναζωπυρωθεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, με αφορμή το θάνατο του “επίτιμου” και το αναπόφευκτο σοσιαλ-μιντιακό τρολάρισμα.
 Που δεν είναι κάποια “χαιρέκακη εκστρατεία μίσους της Αριστεράς” ή σπίλωση μιας σπουδαίας πολιτικής προσωπικότητας, όπως μας λένε, 
αλλά κάτι σαν μαζικό λαϊκό ξέσπασμα για τα έργα και τις ημέρες του Μητσοτάκη. 
Ενός αστού πολιτικού, φανατικού υπέρμαχου της άρχουσας τάξης και των συμφερόντων της, που παρέμεινε ενεργός και συνεπής ως το τέλος σε αυτήν τη στράτευσή του.

Σύμφωνα με κάποια παπαγαλάκια των ΜΜΕ και τις επιλεκτικές τους ευαισθησίες, οι αστοί πολιτικοί ηγέτες έχουν κάθε δικαίωμα και νομιμοποιούνται να μισούν το λαό -το λαουτζίκο όπως τον αναφέρουν- να βαφτίζουν “λαϊκισμό” τις νίκες του και οτιδήποτε τον αφορά, να του αφαιρούν δικαιώματα και κατακτήσεις χρόνων, τσαλαπατώντας τη ζωή του. 
Να τον θεωρούν αχάριστο και ανώριμο, γιατί δεν εκτίμησε τις υπηρεσίες τους, τεμπέλη, ανεπρόκοπο ή -στην καλύτερη- συνένοχο και να του λένε κατάμουτρα πως “όλοι μαζί τα φάγαμε”. 
Με δυο λόγια έχουνε κάθε δικαίωμα να μισούν και να στοχοποιούν τον “εχθρό λαό“…

Αλλά ο λαός δεν έχει δικαίωμα να τους μισεί και να εκφράζει την αυθόρμητη χαρά του, σε τέτοιες αφορμές, να νιώσει πως παίρνει -έστω και- συμβολική εκδίκηση για τα δεινά του. 
Δεν έχει δικαίωμα να παρεκτρέπεται, βασικά δηλαδή να σκέφτεται και να αντιδρά. Ή μάλλον μπορεί να το κάνει στα social media, αρκεί να εκτονώνεται εκεί.
 Κι αυτό ίσως όχι για πολύ ακόμα, όσο ενισχύονται κι αποθρασύνονται οι καθεστωτικές φωνές, όπως αυτή ενός δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ, που θεωρεί ηθικούς αυτουργούς της επίθεσης στον Παπαδήμο, όσα προφίλ εκφράσανε τη χαρά τους για αυτήν. 
Οι οποίες φωνές απέδειξαν τα διαφορετικά (ταξικά) σταθμά και μέτρα τους στην αντιμετώπιση της επικαιρότητας, πριν από λίγους μήνες με το θάνατο του Κάστρο και τις μαζικότατες τιμητικές εκδηλώσεις του κουβανικού λαού για τον ηγέτη του. 
Πώς να συγκριθεί όμως η αγάπη του λαού για ένα “δικτάτορα” με αυτήν που τρέφει για έναν εκλεγμένο πρωθυπουργό του δυτικού κόσμου…;

Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι η αυθόρμητη χαρά του κόσμου που βγάζει το άχτι του για τους “λαοφιλείς” πολιτικούς που τον βασάνισαν.
 Δεν είναι καν τα καυστικά σχόλια για το “απέθαντο” του Μητσοτάκη, την γκαντεμιά του επίτιμου ή την πατρότητα του Κυριάκου -κι ας είναι κάποια εξ αυτών χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, τη στιγμή που υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα εναντίον του.

Το ζήτημα είναι να μην ετεροπροσδιορίζει ο λαός τη χαρά του από τέτοιες αφορμές, να οργανώσει θετικά αυτό το μίσος, 
να μην το αφήσει να ξεθυμάνει στα πληκτρολόγια, χωρίς να περάσει και στην πραγματική ζωή, 
για να την αλλάξει. 
Να πάρει έμπρακτα μέτρα ενάντια σε όσα κι όσους του φταίνε και να βρει τις αιτίες της δικής του μακροχρόνιας “γκαντεμιάς”. 
Που δεν είναι “το κακό το ριζικό μας“, ούτε ο “επίτιμος” αυτός καθαυτός, αλλά η τάξη που υπηρέτησε πιστά.
στο katiousa.gr

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Με λίγα λόγια το 20ο Συνέδριο απ τον σφυροδρέπανο:



Σήμερα (χτες) ολοκληρώνονται αισίως οι εργασίες του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΕ. 
Όλοι όσοι αντιμετώπισαν το προηγούμενο -19ο- προγραμματικό του συνέδριο κάπως σαν το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (παρά ένα δεν τους έκατσε η σημειολογία), έδωσαν ρέστα "πολιτικής κριτικής" τις τελευταίες μέρες.

Ιδίως την πρώτη μέρα του συνεδρίου, όπου αξιολόγησαν ως πιο σημαντικό γεγονός την παρουσία του Πέτρου Κόκκαλη στο πρώτο ανοιχτό μέρος του συνεδρίου, αν και ο Π.Κ. 
α) ήρθε -και πέρασε βασικά απαρατήρητος- ως δημοτικός σύμβουλος Πειραιά κι όχι με ειδική προσωπική πρόσκληση β) δεν του πήρε δηλώσεις ο 902 γ) έχει δεδομένη κοινωνική θέση, αλλά είναι μάλλον σεμνός και με ειλικρινή σεβασμό στα ζητήματα που άπτονται με το κόμμα και την ιστορία του συνονόματου παππού του (που ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του βουνού).

Την πρώτη μέρα έσπασε και το "άβατο" της έδρας της ΚΕ στον Περισσό για τους Συριζαίους, με την παρουσία του Βούτση -ως προέδρου της Βουλής- που ανακοινώθηκε από το προεδρείο για να ακολουθήσει... πώς λέμε "θυελλώδικα χειροκροτήματα"; Καμία σχέση.
Είχαμε και μερικές εκπλήξεις, όπως ο Δρογώσης κι ο Αριστείδης Καμάρας, παλαίμαχος του ΠΑΟ, που ομολογώ πως δεν του το 'χα, μάλλον γιατί τον είχα συνδέσει λανθασμένα με το Ουέμπλεϊ, τη χούντα κι όλα τα συμπαρομαρτούντα.

Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν αναμφισβήτητα η ανακοίνωση των ονομάτων των μελών της ΚΕ, κομματικών στελεχών κι αγωνιστών, που έφυγαν από τη ζωή στο μεσοδιάστημα από το προηγούμενο συνέδριο: Τσίγκας, Κολοζόφ, Χουρμουζιάδης, Λιαπάτης και πολλοί άλλοι -δεν τους αναφέρω όλους, τα ονόματα είναι απλώς ενδεικτικά.

Το ζουμί πάντως βρισκόταν στην εισήγηση της απερχόμενης ΚΕ, που είχε ουσιαστικές παρατηρήσεις και πολλά ενδιαφέροντα σημεία, από τα οποία ξεχωρίζω και μεταφέρω τα εξής:

-τα πολύ υψηλά ποσοστά συμφωνίας με τις θέσεις (πάνω από 99%) στο κόμμα και την ΚΝΕ. Τη σημείωση πως το κριτήριο της συμφωνίας δεν είναι γενικό κι αόριστο. Τη βελτίωση της ταξικής, κοινωνικής σύνθεσης των οργανωμένων μελών -περισσότερα μέλη από την εργατική τάξη- και την αύξηση του αριθμού των γυναικών.

-ότι οι θέσεις έφτασαν σε 80 χιλιάδες κόσμου -με τη διακίνηση των φύλλων του Ριζοσπάστη- ενώ στις διάφορες συσκέψεις και παρουσιάσεις των θέσεων συμμετείχαν πάνω από 20 χιλιάδες φίλοι και μέλη.

-το βασικό τρίπτυχο α) η ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και η κοινωνική συμμαχία β) η πάλη ενάντια στον πόλεμο και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς γ) ο στρατηγικός στόχος της εξουσίας
που περιγράφει κι ιεραρχεί εύστοχα τα καθήκοντα του κόμματος.

-ότι χρειάζεται να ερμηνεύουμε καλύτερα τις τρέχουσες εξελίξεις, τη συγκυρία. Ότι η ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων και των συνειδήσεων δεν έρχεται αυτόματα, όταν προσθέτουμε το στόχο της εξουσίας -που μπαίνει ως άμεσο σύνθημα μόνο σε επαναστατική περίοδο. Κι ότι αυτό το καθήκον δεν πρέπει να κατανοείται απλουστευμένα και συνθηματολογικά, πρέπει να εξειδικεύουμε τις θέσεις μας και να μη χρησιμοποιούμε γενικά κι αφηρημένα συνθήματα.

-ότι βλέπουμε τη συμμαχία από τη σκοπιά της στρατηγικής με σκοπό την απόσπαση μαζών από το ρεφορμισμό και τις γραφειοκρατικές, συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ότι η οικοδόμηση της κοινωνικής συμμαχίας συναρτάται από/με την ευθύνη και την πολιτική ευαισθησία του κόμματος. Ότι δεν πρέπει να περιορίζουμε τη συμμαχία και τον τρόπο που την κατανοούμε στις ήδη υπάρχουσες κοινωνικές συσπειρώσεις, όπου δρουν οι κομμουνιστές, που είναι απλώς το πρόπλασμά της. Ότι οι Λαϊκές Επιτροπές δεν πρέπει να λειτουργούν ως απλές κινήσεις πολιτών, χωρίς να συνδέονται οργανικά με τα σωματεία και το εργατικό κίνημα.

-Ότι χρειάζεται επικαιροποίηση του διεκδικητικού πλαισίου πάλης μέσα από ειδικό σώμα για την κοινωνική συμμαχία και αντίστοιχες διαδικασίες για τους ΕΒΕ και τους αγρότες. Ότι πρέπει να ολοκληρωθεί η μελέτη για την ταξική σύνθεση της ελληνικής κοινωνίας -η οποία νομίζω πως δεν είναι μια δουλειά που γίνεται μια κι έξω, αλλά καθήκον διαρκείας, καθώς καταπιάνεται με μεγέθη που μεταβάλλονται στο χρόνο.

-Ότι τα στελέχη δεν πρέπει να βλέπουν με καχυποψία και να μην αξιοποιούν τους συντρόφους με τους οποίους έχουν κάποιες διαφωνίες. Ότι οι τομεακές επιτροπές είναι κρίσιμος κρίκος ακριβώς για την εξειδίκευση των θέσεων σε κάθε τομέα, χωρίς αυτό να απαλλάσσει τα ανώτερα καθοδηγητικά όργανα από τις ευθύνες τους.

-ότι οι κομμουνιστές πρέπει να οξύνουν τα διάφορα μέτωπα πάλης και να οξύνουν τα όποια ρήγματα.
-ότι χρειάζεται ένταση της αντιπολεμικής πάλης, της πάλης για αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.
-ότι πρέπει να βάλουμε στην προμετωπίδα το σύνθημα της αποδέσμευσης από την ΕΕ, τονίζοντας παράλληλα ποιος πρέπει να έχει τα κλειδιά της οικονομίας σε αυτήν την περίπτωση.
-ότι μια απλή αλλαγή νομίσματος, χωρίς ριζικές αλλαγές σε επίπεδο εξουσίας, θα χτυπήσει το λαϊκό εισόδημα, κι είναι συνεπώς κοροϊδία να προβάλλεται ως κρίκος.

αναφορά στη μεγαλύτερη εμπλοκή της ελληνικής αστικής τάξης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, τη "γεωστρατηγική αναβάθμιση" της Ελλάδας, τη συμμετοχή της σε επιχειρήσεις για τη μοιρασιά της λείας των αγορών, τις ΑΞΕ από την Ελλάδα στο εξωτερικό.

-Ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση είναι σχεδόν συγχρονισμένη, αγγίζει όμως και οικονομίες, όπως η κινέζικη, που δεν έχει αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά είδε το αντίστοιχο ποσοστό της να έχει σαφώς πτωτική τάση.

αναφορά στις παρακαταθήκες της κουβανικής επανάστασης που κρατάμε ζωντανές στη μνήμη μας (εννοώντας πιθανότατα ότι δεν είναι ζωντανές, υπαρκτές στη σύγχρονη πραγματικότητα).
αναφορά στην οικογενειοκρατία και τον Κιμιλσουνγκισμό-Κιμγιονγκ-υλισμό της Κορέας -που δεν έχει σχέση με το διαλεκτικό υλισμό και το σοσιαλιστικό όραμα.

απάντηση στο αστικό ιδεολόγημα της προβολής των κατακτήσεων του περασμένου αιώνα ως υπερβολικών, τη στιγμή που σήμερα έχουμε τεχνικά τις δυνατότητες να πετύχουμε πολύ περισσότερα

Ίσως κάποια σημεία χάνουν στη μεταφορά, συνεπώς ενδείκνυται -και βασικά επιβάλλεται- ο αναγνώστης να διαβάσει το πρωτότυπο, για να βγάλει ολοκληρωμένα συμπεράσματα. Ακόμα κι έτσι όμως γίνεται φανερή η γενική κατεύθυνση, που είναι καθαρή και δεν επιδέχεται διαστρεβλώσεων -από αυτές που ευδοκιμούν στο μαγικό υπόκοσμο του διαδικτύου.

Όσο για τους πανομοιότυπους πρωτοσέλιδους τίτλους του Ρίζου για το συνέδριο τις τελευταίες μέρες (αύριο ξεκινά, σήμερα ξεκινά, χτες ξεκίνησε), αφενός είναι πολύ προτιμότεροι από τους 'εμπορικούς' τίτλους και τις κριτικές, που προεξοφλούν το συμπέρασμα για ένα συνέδριο, προτού καν διαβάσουν τις επεξεργασίες του και δουν τι θα γίνει. Αφετέρου όμως αναδεικνύουν ένα σημαντικό ζήτημα: ότι η αύξηση της κυκλοφορίας του Ριζοσπάστη και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για αυτή, δεν μπορεί να συζητιούνται ξεκομμένα από την ανάγκη ριζικής βελτίωσης του περιεχομένου -ή έστω της μορφής που παίρνει το τελευταίο.

Στον επίλογο της ανάρτησης, μπορείτε να δείτε εδώ τη σύνθεση της νέας ΚΕ και ΚΕΟΕ που εκλέχτηκε στο συνέδριο, κι εδώ τη σύνθεση των αντίστοιχων οργάνων στο προηγούμενο συνέδριο, για να γίνουν οι απαραίτητες συγκρίσεις.
Η νέα ΚΕ έχει έξι μέλη περισσότερα, μερική ανανέωση με νέα στελέχη -αρκετά από αυτά γνωστά από το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα- και κάποιες επιστροφές, όπως πχ του Μεντρέκα, που δεν ήταν στην προηγούμενη ΚΕ.

Αναμένουμε με ενδιαφέρον η ανακοίνωση και για τη σύνθεση του νέου ΠΓ.

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...