Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ (1925–1941)

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ: Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ (1925–1941)

1. Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΓΚΑΛΟΥ (1925–1926)

Ο Προάγγελος των Μαζικών Διώξεων
Η δικτατορία του στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου αποτέλεσε το σκληρό προοίμιο της κρατικής καταστολής που ακολουθήσε στον Μεσοπόλεμο. Αν και ο νόμος του «Ιδιώνυμου» ψηφίστηκε αργότερα (1929) από τον Βενιζέλο, ο Πάγκαλος ήταν αυτός που έθεσε τις βάσεις για τις μαζικές πολιτικές διώξεις.Το Νομοθέτημα: Ίδρυσε το «Παραπάνω Νομοθετικό Διάταγμα» του 1925, το οποίο επέτρεπε τη σύλληψη και τον εκτοπισμό πολιτών χωρίς δικαστική απόφαση.
Η Ίδρυση των Πρώτων Στρατοπέδων: Για πρώτη φορά η Ανάφη και η Φολέγανδρος μετατρέπονται επίσημα σε οργανωμένους τόπους μαζικής εξορίας για πολιτικούς κρατούμενους.
Οι Διώξεις: Συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν εκατοντάδες στελέχη του ΚΚΕ και της ΓΣΕΕ, ενώ έκλεισαν εργατικές εφημερίδες. Ο Πάγκαλος χρησιμοποίησε την καταστολή για να εδραιώσει το καθεστώς του, ανοίγοντας τον δρόμο για τη θεσμοθέτηση των διώξεων που ακολούθησαν.


2. ΤΟ «ΙΔΙΩΝΥΜΟ» ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ (1929–1934)

Το Νομοθετικό Πλαίσιο και η Σκόπευση του Νόμου
Το «Ιδιώνυμο» (Νόμος 4229 του 1929) αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα νομοθετήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, το οποίο ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου με στόχο την ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και της συνδικαλιστικής δράσης.Επίσημος Τίτλος: «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών».

Στόχος: Η δίωξη όσων επεδίωκαν την εφαρμογή ιδεών που απέβλεπαν «εις την βίαιαν ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος».
Πρακτική Εφαρμογή: Χρησιμοποιήθηκε εκτενώς για την καταστολή απεργιών, εργατικών κινητοποιήσεων και τη δίωξη μελών και στελεχών του ΚΚΕ.

Ο Απολογισμός των Διώξεων (1929–1934)

Κατηγορία Δίωξης Εκτιμώμενος Αριθμός (Πενταετία 1929–1934)
Συνολικές Συλλήψεις / Προσαγωγές 13.050 έως 16.500 άτομα
Συνολικές Καταδίκες από Δικαστήρια 2.400 έως 3.100 άτομα
Εκτοπισμοί με Διοικητικές Αποφάσεις (Εξορία) 884 έως 1.100 άτομα
Κρατούμενοι Στρατιώτες (Καλπάκι) 120 άτομα
Νεκροί (Δολοφονίες & Θάνατοι): Καταγράφονται τουλάχιστον 8 έως 27 νεκροί (ανάλογα με το αν προσμετρώνται μόνο οι απευθείας δολοφονίες σε διαδηλώσεις ή και οι θάνατοι από τις κακουχίες και τις ασθένειες στις εξορίες).
Βασανισμοί & Ξυλοδαρμοί: Πάνω από 1.300 άτομα τραυματίστηκαν ή ξυλοκοπήθηκαν, ενώ επίσημα καταγράφηκαν τουλάχιστον 107 περιπτώσεις άγριων βασανισμών από τις διωκτικές αρχές.


3. ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

Γεωγραφία της Απομόνωσης
Τα νησιά που επιλέχθηκαν ως τόποι εξορίας κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου ήταν κυρίως μικρά, άγονα και απομονωμένα νησιά του Αιγαίου και του Λιβυκού πελάγους, ώστε να είναι αδύνατη η απόδραση.

Άη Στράτης (Άγιος Ευστράτιος): Το πολυπληθέστερο κέντρο εκτοπισμένων. Ο αριθμός των πολιτικών εξόριστων κυμαινόταν σταθερά μεταξύ 200 και 300 ατόμων ταυτόχρονα.
Ανάφη: Φιλοξενούσε κατά μέσο όρο περίπου 100 έως 150 εκτοπισμένους ετησίως. Εκεί ιδρύθηκε και μία από τις πρώτες οργανωμένες «Ομάδες Συμβίωσης».
Φολέγανδρος: Μικρότερο κέντρο κράτησης, όπου βρίσκονταν υπό περιορισμό κυρίως στελέχη της εργατικής τάξης (50 με 80 κρατούμενους).
Γαύδος: Το νοτιότερο σημείο της χώρας. Λόγω των άθλιων συνθηκών και της ελονοσίας, χρησιμοποιήθηκε για την εξορία κορυφαίων στελέχων (30 με 50 άτομα).

Οι Ομάδες Συμβίωσης Πολιτικών Εξορίστων (ΟΣΠΕ)
Οι ΟΣΠΕ αποτέλεσαν έναν μοναδικό θεσμό αυτοοργάνωσης. Δημιουργήθηκαν από τους ίδιους τους κρατούμενους για να εξασφαλίσουν την επιβίωση και την αλληλεγγύη απέναντι στην κρατική εγκατάλειψη.

Το Κοινό Ταμείο: Οι κρατούμενοι συγκέντρωναν υποχρεωτικά όλα τα χρήματα από το πενιχρό κρατικό επίδομα (περίπου 10 δραχμές) και τις ενισχύσεις σε ένα κοινό ταμείο.
Η Κοινή Κουζίνα: Με το κοινό ταμείο αγόραζαν χύμα τρόφιμα και μαγείρευαν σε μεγάλα καζάνια για όλους, ώστε κανείς να μην μένει νηστικός.
Ο Καταμερισμός Εργασίας: Εκλεγόταν δημοκρατικά μια Διοικούσα Επιτροπή και όλοι οι εξόριστοι είχαν καθημερινά καθήκοντα με βάρδιες (μάγειρες, κουβαλιτές νερού, καθαριστές).
Η Μόρφωση: Λόγω του υψηλού ποσοστού αναλφαβητισμού, οι μορφωμένοι εξόριστοι παρέδιδαν καθημερινά μαθήματα ανάγνωσης, γραφής, ιστορίας και πολιτικής οικονομίας.

Η Δράση της «Εργατικής Βοήθειας»
Η «Εργατική Βοήθεια Ελλάδας» (ΕΒΕ) (τμήμα της Διεθνούς Εργατικής Βοήθειας - MOPR) αποτέλεσε τον βασικό πνεύμονα επιβίωσης των διωκόμενων.

Υλική Στήριξη: Συγκέντρωνε εισφορές και έστελνε στα νησιά χρήματα, ρούχα, σκεπάσματα, τρόφιμα και φάρμακα (κυρίως κινίνο).
Νομική Προστασία: Κάλυπτε τα δικαστικά έξοδα και τις αμοιβές δικηγόρων για τους χιλιάδες εργάτες που παραπέμπονταν σε δίκες με βάση το Ιδιώνυμο.
Στήριξη Οικογενειών: Βοηθούσε οικονομικά τις γυναίκες και τα παιδιά των φυλακισμένων που έμεναν πίσω χωρίς εισόδημα.


4. Ο ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟΣ ΟΥΛΑΜΟΣ ΚΑΛΠΑΚΙΟΥ

Το Κολαστήριο των Φαντάρων
Παράλληλα με τις εξορίες των πολιτών, ο στρατός δημιούργησε τον δικό του μηχανισμό εξόντωσης για τους στρατευμένους νεολαίους. 

Ο Πειθαρχικός Ουλαμός Καλπακίου (στα σύνορα της Ηπείρου) λειτούργησε ως στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων και βασανισμού αριστερών φαντάρων. 

Η Καθημερινότητα: Οι στρατιώτες υποχρεώνονταν σε εξαντλητικά καψόνια, όπως το κουβάλημα μεγάλων πετρών χωρίς σκοπό, το σκάψιμο μέσα στη λάσπη και το κρύο, και την ορθοστασία για ώρες.
Η Σωματική Βία: Οι ξυλοδαρμοί από τους βαθμοφόρους ήταν καθημερινοί. Οι συνθήκες υγιεινής ήταν ανύπαρκτες, με αποτέλεσμα πολλοί φαντάροι να νοσήσουν βαριά από πνευμονία και φυματίωση.
Οι Εκτελέσεις: Το Καλπάκι οδηγούσε στο Στρατοδικείο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των φαντάρων Μαρμαρέλλη και Μήτση, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν, προκαλώντας τεράστιο κύμα αντιδράσεων στην υπόλοιπη χώρα.


5. Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ 4ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ (1936–1941)

Η Απόλυτη Σκλήρυνση του Μηχανισμού
Με την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά το 1936, ο μηχανισμός του Ιδιώνυμου ενσωματώθηκε και σκληρύνθηκε στο έπακρο μέσα από νέους νόμους, όπως ο Αναγκαστικός Νόμος 117/1936.

Η Ειδική Ασφάλεια του Μανιαδάκη: 

Ο Υφυπουργός Δημόσιας Ασφάλειας Κωνσταντίνος Μανιαδάκης αναδιοργάνωσε τον διωκτικό μηχανισμό εισάγοντας συστηματικά βασανιστήρια, όπως την υποχρεωτική πόση ρετσινόλαδου και το κάθισμα πάνω σε blocks πάγου, που κατέστρεφαν την υγεία χωρίς να αφήνουν εμφανή εξωτερικά ίχνη.
Η «Δήλωση Μετανοίας»: 

Εισήχθη ο θεσμός της «δήλωσης αποκήρυξης του κομμουνισμού», που συνοδευόταν από την υποχρέωση του μετανιούντος να καταδώσει συντρόφους του, στοχεύοντας στην ηθική εξόντωση του ατόμου.
Οι Πλαστές Οργανώσεις: Η Ασφάλεια δημιούργησε μια ολοκληρωτικά πλαστή ηγεσία του ΚΚΕ (την Προσωρινή Διοίκηση) και εξέδιδε δικό της, πλαστό Ριζοσπάστη, παγιδεύοντας χιλιάδες μέλη.

Οι Πολιτικοί Κρατούμενοι της Ακροναυπλίας
Το παλιό ενετικό φρούριο του Ναυπλίου μετατράπηκε από το καθεστώς Μεταξά (1937) στο σκληρότερο στρατόπεδο κράτησης πολιτικών κρατουμένων της ηπειρωτικής Ελλάδας, λειτουργώντας αποκλειστικά για τα «αμετανόητα» ηγετικά στελέχη.

Η Διαβίωση: Στην Ακροναυπλία κλείστηκαν πάνω από 600 στελέχη, απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, με ελάχιστο φαγητό και αυστηρότατο στρατιωτικό έλεγχο.
Η Παράδοση στους Κατακτητές: Με την κατάρρευση του μετώπου το 1941, οι κρατούμενοι ζήτησαν να απελευθερωθούν για να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή εναντίον του Άξονα. 

Η κυβέρνηση αρνήθηκε και παρέδωσε τους 600 της Ακροναυπλίας συντεταγμένα στις ναζιστικές δυνάμεις κατοχής.
Η Τύχη τους: Οι Γερμανοί και οι Ιταλοί χρησιμοποίησαν τους Ακροναυπλιώτες ως μόνιμη δεξαμενή ομήρων. Πολλοί από αυτούς εκτελέστηκαν ως αντίποινα κατά τη διάρκεια της Κατοχής (όπως στην εμβληματική εκτέλεση των 200 της Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944).


6. ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΡΙΕΣ

Η Έμφυλη Διάσταση της Καταστολής
Οι γυναίκες αγωνίστριες, συνδικαλίστριες και μέλη αριστερών οργανώσεων υπέστησαν εξίσου τη βία των διωκτικών μηχανισμών του Μεσοπολέμου και της μεταξικής δικτατορίας.

Οι Τόποι Κράτησης: Γυναίκες εκτοπίζονταν σε απομονωμένα νησιά (όπως η Κίμωλος και η Φολέγανδρος), ενώ δημιουργήθηκαν ειδικές πτέρυγες γυναικείων φυλακών, με κυριότερες τις Φυλακές Αβέρωφ στην Αθήνα.
Οι Ιδιαίτερες Δυσκολίες: Οι γυναίκες εξόριστες είχαν να αντιμετωπίσουν, πέρα από τις άθλιες συνθήκες υγιεινής, τον κοινωνικό στιγματισμό της εποχής και τον ψυχολογικό πόλεμο της Χωροφυλακής, που χρησιμοποιούσε την απειλή της αφαίρεσης της κηδεμονίας των παιδιών τους ως μέσο πίεσης για να υπογράψουν «δήλωση μετάνοίας».
Η Οργάνωση: Ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες, οι γυναίκες συγκρότησαν τις δικές τους Ομάδες Συμβίωσης, φροντίζοντας συλλογικά για τη διατροφή, την καθαριότητα και τη μόρφωση των νεότερων ή αναλφάβητων κρατουμένων.


7. ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

Η Δίωξη της Σκέψης
Η ψήφιση του Ιδιώνυμου το 1929 και η μετέπειτα σκλήρυνσή του προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις από τον κόσμο των γραμμάτων και των τεχνών, καθώς ο νόμος έπληττε άμεσα την ελευθερία της σκέψης.

Κώστας Βάρναλης: Ο σπουδαίος ποιητής στοχοποιήθηκε άμεσα. Το έργο του λογοκρίθηκε, ενώ ο ίδιος εκτοπίστηκε στην Ανάφη και τον Άη Στράτη, όπου συνέχισε να γράφει αποτυπώνοντας τις εμπειρίες της εξορίας σε κείμενα που δημοσιεύονταν κρυφά.
Δημήτρης Γληνός: Ο μεγάλος δάσκαλος και παιδαγωγός υπέστη αλλεπάλληλες διώξεις και εκτοπισμούς (στη Σαντορίνη και τον Άη Στράτη). Παρά την κλονισμένη υγεία του, μετέτρεψε τους τόπους εξορίας σε πνευματικά κέντρα, παραδίδοντας μαθήματα φιλοσοφίας και εκπαιδεύοντας τους συνεξόριστούς του.
Άλλοι Διανοούμενοι: Προσωπικότητες όπως ο Γιάννης Ρίτσος και ο Μενέλαος Λουντέμης βρέθηκαν αντιμέτωποι με το ίδιο καθεστώς διώξεων, μετατρέποντας τη λογοτεχνική τους παραγωγή σε όπλο αντίστασης κατά της κρατικής καταστολής.

8. Η ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΩΝΥΜΟΥ

Η Θεσμική Συνέχεια του Κράτους

Η νομοθεσία του Ιδιώνυμου και οι πρακτικές της δικτατορίας Μεταξά δεν εξαφανίστηκαν με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά αξιοποίησαν τη δομή του ελληνικού κράτους κατά τη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή περίοδο.

Θεσμική Θεμελίωση: 

Το Ιδιώνυμο αποτέλεσε το νομικό προσχέδιο για τα κατοπινά έκτακτα μέτρα, όπως το Γ' Ψήφισμα του 1946 και τον Νόμο 509 του 1947, που έθεσαν εκτός νόμου το ΚΚΕ και οδήγησαν στις μαζικές διώξεις του Εμφυλίου Πολέμου.
Μακροζωία των Στρατοπέδων: 

Οι τόποι εξορίας του Μεσοπολέμου (Άη Στράτης) διευρύνθηκαν και επαναλειτούργησαν σε γιγαντιαία κλίμακα, μαζί με νέα στρατόπεδα (όπως η Μακρόνησος και η Γυάρος), βασιζόμενα στην ίδια διοικητική δομή του εκτοπισμού χωρίς δικαστική απόφαση.
Η Διατήρηση των Πιστοποιητικών: 

Ο μηχανισμός των «δηλώσεων μετάνοιας» και των φακέλων πολιτικών φρονημάτων εξελίχθηκε στα μεταπολεμικά «Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων», τα οποία καθόρισαν τη ζωή, την επαγγελματική αποκατάσταση και τα δικαιώματα εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών μέχρι την επίσημη κατάργησή τους τη δεκαετία του 1980.


ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Πρωτογενείς Πηγές & Αρχεία Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ):Νόμος 4229/1929 («Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών»).
Αναγκαστικός Νόμος 117/1936 («Περί μέτρων προστασίας του κοινωνικού καθεστώτος»).
Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ: Εκθέσεις της «Εργατικής Βοήθειας Ελλάδας» (ΕΒΕ) και απολογιστικά δημοσιεύματα της εφημερίδας «Ριζοσπάστης» (1929–1934).
Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ): Ψηφιοποιημένα αρχεία, αλληλογραφία και έντυπα των Ομάδων Συμβίωσης Πολιτικών Εξορίστων (ΟΣΠΕ) Ανάφης και Άη Στράτη.

Βασική Ιστορική Βιβλιογραφία: Αλιβιζάτος, Νίκος (1983). Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση (1922-1974): Όψεις της ελληνικής εμπειρίας. Αθήνα: Θεμέλιο. (Κεντρική μελέτη για τη νομική και πολιτική συγκρότηση του Ιδιώνυμου).
Λιάκος, Αντώνης (1988). Εργατική πολιτική και κοινωνική θεσμοποίηση στον Μεσοπόλεμο. Αθήνα: Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος.
Μάργαρης, Νίκος (1966). Η Ιστορία της Εξορίας: Από τον Πάγκαλο μέχρι τη χούντα. Αθήνα: Εκδόσεις Μάργαρη. (Αναλυτική καταγραφή για τις συνθήκες στα νησιά).
Σακελλαρόπουλος, Τάσος (2000). Οι κρίσεις στο στρατό και η πολιτική εξουσία στον Μεσοπόλεμο. Αθήνα: Πλέθρον. (Πληροφορίες για τον Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου).
Φλάισερ, Χάγκεν (1988). Στέμμα και Σβάστικα: Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης. Αθήνα: Παπαζήσης. (Στοιχεία για την παράδοση των κρατουμένων της Ακροναυπλίας στους κατακτητές).

Μαρτυρίες & Λογοτεχνικές Πηγές: Βάρναλης, Κώστας. Φύλλα εξορίας (Ανάφη - Άη Στράτης). (Ημερολογιακές σημειώσεις και ποιήματα από την περίοδο του εκτοπισμού του).
Γληνός, Δημήτρης: Μηνύματα από την εξορία. (Αλληλογραφία και παιδαγωγικά κείμενα από τη Σαντορίνη και τον Άη Στράτη).

ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ "ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ" και "ΕΘΝΑΡΧΕΣ" ΜΑΣ #Τι_λένε_τα_βρετανικά_αρχεία

Ζάντε Ρεβολουσιον

1 ημ. ·

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

Τι λένε τα βρετανικά αρχεία για τη χειραγώγηση Ελλήνων πολιτικών

ΛΑΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Αρθρογραφεί στο SLpress.gr

Τον Μάρτιο του 2005, η βρετανική κυβέρνηση αποχαρακτήρισε και δημοσιοποίησε άκρως απόρρητα αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, της περιόδου 1873-1939, τα οποία αποκαλύπτουν τη χειραγώγηση του νεοελληνικού πολιτικού συστήματος από ξένες Δυνάμεις.

Το πλήρες σχετικό υλικό αναρτήθηκε από το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών στο διαδίκτυο με τίτλο “Foreign and Commonwealth Office, The Records of the Permanent Under-Secretary’s Department: Liaison between the Foreign Office and British Secret Intelligence 1873–1939” και έλαβε ευρεία δημοσιότητα στον βρετανικό Τύπο.

Στο ανωτέρω δημοσιευμένο αρχειακό υλικό, περιλαμβάνονται οι ακόλουθες πληροφορίες:

Στις παραμονές και στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Ελλάδα, δρούσαν χιλιάδες πράκτορες των γερμανικών, των γαλλικών και των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.

Από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, η Βρετανία, προκειμένου να αντισταθμίσει τη μεγάλη διείσδυση Γερμανών πρακτόρων στην Ελλάδα και να εξασφαλίσει τη συμμαχία της Ελλάδας με την Αντάντ (συμμαχία Βρετανίας-Γαλλίας), χρησιμοποίησε τον σερ Βασίλειο Ζαχάροφ (Sir Basil Zaharoff), ο οποίος ήταν ελληνικής καταγωγής υψηλόβαθμος πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και μεγαλέμπορος όπλων.

Ο Ζαχάροφ έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στην ανάδειξη και καθιέρωση του Ελευθέριου Βενιζέλου στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, με σκοπό να λειτουργήσει ως αντίβαρο στο φιλογερμανικό τμήμα του νεοελληνικού κοινωνικού κατεστημένου.

Στα προαναφερθέντα βρετανικά κρατικά αρχεία, περιλαμβάνεται μια επιστολή του Ζαχάροφ, της 12ης Νοεμβρίου 1915, με την οποία εισηγήθηκε προς το γραφείο του Βρετανού πρωθυπουργού ότι χρειαζόταν ενάμισι εκατομμύριο στερλίνες για την εξαγορά σημαντικών προσώπων στην Ελλάδα και ότι προείχε η εξαγορά 45 Ελλήνων βουλευτών, των γερμανόφιλων ελληνικών εφημερίδων και ενός στρατιωτικού διοικητή των ελληνικών συνόρων, προκειμένου να επιταχυνθεί το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και, μάλιστα, με τον τρόπο που θα εξυπηρετούσε καλύτερα τη βρετανική εξωτερική πολιτική. Ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Χέρμπερτ Χένρι Άσκουιθ (Herbert Henry Asquith) αποδέχθηκε γραπτώς, στις 11 Δεκεμβρίου 1915, τις προτάσεις Ζαχάροφ.

Στη συνέχεια, η βρετανική κυβέρνηση έθεσε στη διάθεση του Ζαχάροφ κονδύλιο ύψους 1.407.000 στερλινών (καταθέτοντάς το στον τραπεζικό λογαριασμό του Ζαχάροφ στην τράπεζα Barclays), με το οποίο ο Ζαχάροφ, μεταξύ άλλων, στήριξε τον Ελευθέριο Βενιζέλο, πρόεδρο του Κόμματος Φιλελευθέρων, και, σε συνεννόηση με τον Βενιζέλο, ανέλαβε να εξαγοράσει δυσαρεστημένους Έλληνες πολιτικούς. Επίσης, ο Ζαχάροφ φρόντισε να δημιουργηθεί στην Ελλάδα, το 1916, αγγλο-γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων με τη μορφή ραδιοφωνικού σταθμού.

Προκειμένου να ενισχύσουν περαιτέρω τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το κόμμα του, οι Βρετανοί –όπως αναφέρεται στα προαναφερθέντα βρετανικά κρατικά αρχεία– διέθεσαν επιπλέον ένα εκατομμύριο γαλλικά φράγκα, τα οποία πληρώθηκαν μέσω της Εθνικής Τράπεζας της Αιγύπτου στον Γεώργιο Αβέρωφ, ο οποίος ήταν βασικός δίαυλος μεταξύ Λονδίνου και Ελλάδας, φίλος του Ελευθέριου Βενιζέλου και χορηγός του βενιζελικού κινήματος στη Θεσσαλονίκη το 1917.

Το φιλογερμανικό δίκτυο

Στο πρώτο ήμισυ του εικοστού αιώνα, ένα κεντρικής σημασίας πρόσωπο του φιλογερμανικού δικτύου, που λειτουργούσε στην Ελλάδα, ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος ήταν απόφοιτος της Πολεμικής Ακαδημίας του Βερολίνου και ιδεολόγος του φασισμού. Ως αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, επέδειξε σημαντικές στρατιωτικές ικανότητες στον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο (1912-1913) και στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο (1913).

Όμως, το 1915, ο Μεταξάς μαζί με τον Γεώργιο Στρέιτ (διακεκριμένο Έλληνα διπλωμάτη, πολιτικό και ακαδημαϊκό), τον Σοφοκλή Δούσμανη (ναύαρχο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού) και τη Βασίλισσα Σοφία της Ελλάδας (κόρη του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ’ της Γερμανίας και αδελφή του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β’ της Γερμανίας) συγκρότησαν ένα ισχυρό φιλογερμανικό δίκτυο και λόμπι για να επηρεάσουν τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α’ της Ελλάδας και το ελληνικό πολιτικό σύστημα, εναρμονιζόμενοι με τη γερμανική εξωτερική πολιτική.

Γι’ αυτόν τον λόγο, τον Αύγουστο του 1916, ύστερα από αιτήματα της Βρετανίας και της Γαλλίας, ο Έλληνας Βασιλέας αναγκάστηκε να απομακρύνει τον Μεταξά από το Γενικό Επιτελείο των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Μετά από την ήττα της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μεταξάς έκανε μια διπλωματική στροφή προς τη Βρετανία.

Στη δεκαετία του 1930, η Βρετανία αποφάσισε να συνεργαστεί με τον φιλογερμανό και οπαδό του φασισμού δικτάτορα, Ιωάννη Μεταξά, προκειμένου να διευκολύνει την κυριαρχία μιας ετεροκαθοριζόμενης αστικής τάξης στην Ελλάδα, να εμποδίσει τη διάδοση επαναστατικών και, ιδίως, κομμουνιστικών ιδεών και να οδηγήσει στη σύγκρουση της Ελλάδας με τη ναζιστική Γερμανία, στο πλαίσιο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλωστε, στην ίδια περίοδο, η Βρετανία έδρασε με παρόμοιο τρόπο απέναντι στους φασίστες της Ιταλίας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το “βαθύ κράτος” στη Δύση με ονόματα…

Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν κατορθώσει να διεισδύσουν βαθιά στο φασιστικό καθεστώς, που επέβαλε ο Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία, κατά το χρονικό διάστημα 1922-1943.

Άλλωστε, ο Μουσολίνι ήταν παλαιός γνώριμος του βρετανικού βαθέος κράτους. Το 1917, ο Μουσολίνι, ο οποίος τότε εργαζόταν ως δημοσιογράφος, στρατολογήθηκε από τη βρετανική μυστική υπηρεσία MI5, όπως αποκάλυψε σχετική ιστορική έρευνα του Δρ. Πίτερ Μάρτλαντ (Peter Martland), καθηγητή Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

Τα πορίσματα αυτής της ιστορικής έρευνας δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα “The Guardian” στις 13 Οκτωβρίου 2009. Ο τακτικός μισθός, που λάμβανε ο Μουσολίνι από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, όταν ήταν νεαρός δημοσιογράφος και πολιτικός ακτιβιστής, τον βοήθησε να αναπτύξει τις πολιτικές του φιλοδοξίες, ασχέτως της πορείας που ακολούθησε στη συνέχεια.

Σε συνεργασία με τον φιλοβρετανό Βασιλέα, Γεώργιο Β’, ο Μεταξάς επέβαλε δικτατορικό καθεστώς στις 4 Αυγούστου 1936.

Η Βρετανία, χειραγωγώντας πτυχές της πολιτικής της Ιταλίας και της Ελλάδας, οδήγησε σε τετελεσμένα γεγονότα που κατέστησαν τον ελληνοϊταλικό πόλεμο αναπόφευκτο. Η Βρετανία, εφαρμόζοντας το τέχνασμα “διαίρει και βασίλευε”, πέτυχε να κάνει τον Μουσολίνι και τον Μεταξά να “φαγωθούν” μεταξύ τους, και έτσι άνοιξε ένα νέο πολεμικό μέτωπο στις δυνάμεις του Άξονα, με τελικό σκοπό την αποδυνάμωση της ναζιστικής Γερμανίας.

https://slpress.gr/.../ti-lene-ta-vretanika-arxeia-gia.../

slpress.gr

Τι λένε τα βρετανικά αρχεία για τη χειραγώγηση Ελλήνων πολιτικών

Τον Μάρτιο του 2005, η βρετανική κυβέρνηση αποχαρακτήρισε και δημοσιοποίησε άκρως απόρρητα αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών, της περιόδου 1873-1939, τα οποία ...

Θέλεις να Θυ­σιά­σεις τα Παι­διά Σου για τους Αμε­ρι­κα­νο­Να­τοϊ­κούς Εγκλη­μα­τί­ες ;;

-Όταν στέλνουμε φαντάρους μας έξω απ’ τη χώρα, γυρίζουν  φέρετρα




Γρά­φει ο Στέ­λιος Κα­νά­κης //

Το 1919 ο τότε υπη­ρέ­της των Άγ­γλων-Γάλ­λων και με­τέ­πει­τα «εθνάρ­χης» Βε­νι­ζέ­λος έστει­λε δυο με­ραρ­χί­ες στην Ου­κρα­νία ενα­ντί­ον των Μπολ­σε­βί­κων.

«Πα­ρα­κα­λώ δη­λώ­σα­τε στον πρω­θυ­πουρ­γό και υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών ότι ο ελ­λη­νι­κός στρα­τός είναι στη διά­θε­σή τους και δύ­να­ται να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί δια κοινό αγώνα πα­ντα­χού, όπου η απο­στο­λή του κρί­νε­ται ανα­γκαία» ήταν το δου­λι­κό μή­νυ­μα που έστει­λε ο Βε­νι­ζέ­λος διά μέσου του Έλ­λη­να πρε­σβευ­τή στη Γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση.

-Για να κα­τα­στεί­λου­με την μπολ­σε­βί­κι­κη Επα­νά­στα­ση τότε. Γύ­ρι­σαν πίσω φέ­ρε­τρα.

Ο ίδιος ο Βε­νι­ζέ­λος και η τάξη του είναι οι φυ­σι­κοί αυ­τουρ­γοί και για την Μι­κρα­σια­τι­κή κα­τα­στρο­φή. Ασύλ­λη­πτες οι απώ­λειες για τα με­γέ­θη της χώρας. Νε­κροί 600.000 άμα­χοι, 24.200 στρα­τιώ­τες, 49.000 «τραυ­μα­τί­ες και απο­βιώ­σα­ντες», 18.000 αγνο­ού­με­νοι, πάνω από 1.000.000 πρό­σφυ­γες.

Για τα πε­τρέ­λαια του Ιράκ τότε.

-Στην Κορέα μάς πήγαν τα δου­λι­κά των Αμε­ρι­κά­νων. Επέ­στρε­ψαν 186 φέ­ρε­τρα.
-Από την Γιου­γκο­σλα­βία οι στρα­τιω­τι­κοί μας επέ­στρε­ψαν καρ­κι­νο­πα­θείς, από το απε­μπλου­τι­σμέ­νο ου­ρά­νιο των αμε­ρι­κά­νι­κων βομ­βών.

Ετοι­μα­ζό­μα­στε να στεί­λου­με στρα­τό (το πρό­τει­νε ο αμε­ρι­κα­νό­δου­λος Δέν­διας) στη Λιβύη. Προ­σω­πι­κό στη Σ. Αρα­βία. Ελ­λη­νι­κή φρε­γά­τα συ­νο­δό του Γαλ­λι­κού αε­ρο­πλα­νο­φό­ρου Σαρλ ντε Γκολ. 

Πάλι φέ­ρε­τρα θα γυ­ρί­ζουν.

Θέλει κα­νείς να θυ­σιά­σει τα παι­διά του για τους Αμε­ρι­κα­νο­να­τοϊ­κούς εγκλη­μα­τί­ες;

Να στεί­λου­με αυ­τούς και την τάξη τους. 

Αυ­τούς που ξε­που­λά­νε τη χώρα και δο­λο­φο­νούν το Λαό μας. Κι ας γυ­ρί­σουν σε φέ­ρε­τρα. Να ξε­βρο­μί­σου­με και ν’ ανα­σά­νου­με.

Απ το Ατέχνως 

Στέ­λιος Κα­νά­κης

Δες Ακόμη:

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ "Ρ": ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ..

Παρουσίαση Τίτλου-Φωτο-Κειμένου:Viva La Revolucion

ΤΟ «ΙΔΙΩΝΥΜΟ» ΤΟΥ Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

,,Οστις επιδιώκει την εφαρμογή ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν τη διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξι μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται διά της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Μετά τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ - άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις,,

1934 Δημοσιεύεται ο πεντάχρονος απολογισμός του «Ιδιώνυμου»: Επί κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου δολοφονήθηκαν 27 εργάτες και αγρότες, συνελήφθησαν 13.050, από τους οποίους οι 2.400 καταδικάστηκαν συνολικά σε 2.054 χρόνια φυλακής και 884 χρόνια εξορίας. Στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου στάλθηκαν 120 κομμουνιστές φαντάροι. 

Επί κυβέρνησης Κ. Τσαλδάρη δολοφονήθηκαν 10 εργάτες και αγρότες, συνελήφθησαν 3.725, από τους οποίους οι 785 καταδικάστηκαν συνολικά σε 570 χρόνια φυλακής και 436 χρόνια εξορίας. Στο Καλπάκι στάλθηκαν 54 φαντάροι. Βασανίστηκαν επίσης 300 πολίτες, τραυματίστηκαν 305, απαγορεύτηκαν 160 συγκεντρώσεις, διαλύθηκαν βίαια άλλες 128, ενώ έγιναν και 138 επιδρομές σε γραφεία σωματείων, τυπογραφεία κ.λπ.

Το «Ιδιώνυμο»

Κρατούμενοι στις φυλακές της Αίγινας, την περίοδο που ίσχυε το «Ιδιώνυμο»

Εναν, περίπου, μήνα πριν τις εκλογές του 1928, στην προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη, ο αρχηγός των Φιλελευθέρων έδωσε με σαφήνεια το στίγμα της πολιτικής που θα ακολουθούσε αν κέρδιζε τις εκλογές.

Ο εμπνευστής του «Ιδιώνυμου», Ελ. Βενιζέλος

«Το δικαίωμα στην απεργία - είπε ανάμεσα σε άλλα3- προς επιδίωξιν των επαγγελματικών συμφερόντων των εργατών καθώς και το αντιστοιχούν δικαίωμα των εργοδοτών, όπως σταματούν τη βιομηχανικήν των επιχείρησιν δεν εννοούμεν ουδ' επ' ελάχιστον να περιορίσωμεν. Πιστεύομεν όμως ότι επιβάλλεται προς το συμφέρον των εργατών, εξ ίσου και των εργοδοτών, καθώς και της όλης κοινωνίας, όπως ρυθμισθή διά νόμου η άσκησις του δικαιώματος τούτου κι ελπίζω βασίμως ότι θα επιτύχω τη συναίνεσιν και των εργατών και των εργοδοτών, όπως καθιερωθή διά νόμου η υποχρέωσις και διά τα δύο μέρη, πριν προβαίνουν εις την άσκησιν του δικαιώματός των να ειδοποιούν το υπουργείον Εθνικής Οικονομίας όπως τούτο εντός ευλόγου προθεσμίας προβαίνει επί παρουσία αντιπροσώπων των εργατών και των εργοδοτών περί του βασίμου ή μη των λόγων, οίτινες προκαλούν την απειλούμενην απεργίαν ή το λοκ - άουτ και δημοσιεύη δι' εκθέσεως το όρισμα της ερεύνης. Μόνον μετά τη δημοσίευσιν της εκθέσεως ταύτης, η κήρυξις της απεργίας ή του λοκ - άουτ θα είναι νόμιμος... Οι οπαδοί της Γ' Διεθνούς θα κραυγάσουν βέβαια κατά της προτάσεως ταύτης... Αλλά επειδή εμνημόνευσα τη Γ' Διεθνή να εκθέσω ποία είνε η στάσις του κομμουνισμού. Πάσα απόπειρα διαταράξεως ή βιαίας ανατροπής του αστικού καθεστώτος, του οποίου στερεά θεμέλια είνε η πατρίς, η οικογένεια, η ιδιοκτησία, θα εύρη αντιμέτωπον την πυγμήν του κράτους... Είμεθα αποφασισμένοι να εξοπλίσωμεν το κράτος και τας αρχάς του διά της αναγκαίας νομοθεσίας, όπως καταστή δυνατή η αποτελεσματική κοινωνική άμυνα κατά των απροκάλυπτων ανατρεπτικών ενεργειών των εχθρών του κοινωνικού καθεστώτος».

Ηταν φανερό πως τα πράγματα δυσκόλευαν αποφασιστικά για το εργατικό κίνημα και το ΚΚΕ. Αλλά, μήπως επρόκειτο μόνο για διακηρύξεις προεκλογικού χαρακτήρα προς προσεταιρισμό συντηρητικών ψηφοφόρων; 

Δεν άργησε καθόλου να φανεί πώς ο Βενιζέλος εννοούσε στον απόλυτο δυνατό βαθμό κάθε λόγο και κάθε προεκλογική του διακήρυξη από τις προαναφερόμενες.

Εφαρμογή των διακηρύξεων: Το «Ιδιώνυμο»

Ο Αλμπερτ Αϊνστάιν, μαζί με άλλες διεθνείς προσωπικότητες, είχε αντιταχθεί σθεναρά στο «Ιδιώνυμο»

Στις 22 Δεκέμβρη του 1928, τέσσερις μόλις μήνες μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου κατέθεσε στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που είχε ως τίτλο τη φράση «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». 

Αργότερα, όταν το νομοσχέδιο αυτό έγινε νόμος του κράτους πήρε τον αριθμό 4229/25-7-19294. 

Στην ιστορία όμως πέρασε με την ονομασία «Ιδιώνυμο», αφού αντιμετώπιζε τον κομμουνισμό ως «ειδικό αδίκημα» και προέβλεπε μια σειρά μέτρα για την καταστολή του με προφανή τελικό στόχο τη συντριβή κάθε κομμουνιστικής δράσης και φυσικά του κύριου φορέα αυτής της δράσης, του ΚΚΕ.

Το Ιδιώνυμο ήρθε για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 3/4/1929, παραπέμφθηκε όμως στην επιτροπή εξουσιοδοτήσεων του σώματος και κατόπιν ξαναεπέστρεψε στην Ολομέλεια, όπου και ψηφίστηκε επί της αρχής στις 30/5. 

Εκείνη τη μέρα, λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, στο βήμα της Βουλής ανέβηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. «Το νομοσχέδιον -είπε5- δεν επιδιώκει να διώξη τον κομμουνισμόν ως ιδέαν αλλά τη Γ' Διεθνή και τας μπολσεβικικάς αρχάς αυτής, αίτινες απέχουν πολύ του ιδεώδους κομμουνισμού. Το νομοσχέδιον επιδιώκει τη δίωξιν των οπαδών της Γ' Διεθνούς. Δε δυνάμεθα να διώξωμεν τον κομμουνισμόν, διότι και ο Χριστός υπήρξε κήρυξ της ιδέας αυτής. Ο Χριστός διεκήρυξε πρώτος τον κομμουνισμόν, αλλά από την υψηλήν ιδεολογίαν του κομμουνισμού μέχρι των ανατρεπτικών ενεργειών των ανθρώπων της Μόσχας, υπάρχει διαφορά».

Επί των άρθρων, το νομοσχέδιο ψηφίστηκε λίγες ημέρες αργότερα, στις 18 Ιούλη6. Θετική ψήφο έδωσε η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών του κόμματος των Φιλελευθέρων, αλλά και του δεξιού Λαϊκού Κόμματος.

Στην τελική του διατύπωση το «Ιδιώνυμο» προέβλεπε πως «Οστις επιδιώκει την εφαρμογή ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν τη διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξι μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται διά της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Μετά τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ - άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις».

Αν τα «αδικήματα» που περιγράφει το άρθρο αυτό τελούνταν διά του Τύπου, προβλεπόταν η δυνατότητα απαγόρευσης άσκησης επαγγέλματος στο δημοσιογράφο, το διευθυντή, τον τυπογράφο ή τον εκδότη του εντύπου για 6 μήνες και σε περίπτωση υποτροπής για τρία, το πολύ, έτη.

Ιδιαίτερα βαριές ποινές προβλέπονταν για τους «παραβάτες» του νόμου που ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, αστυνομικοί ή στρατιωτικοί. 

Για τους εκπαιδευτικούς μάλιστα, τους στρατιωτικούς και τα όργανα των Σωμάτων Ασφαλείας δε χρειαζόταν η παράβαση του νόμου. Αρκούσε να συλληφθούν «προπαγανδίζοντες... κομμουνιστικάς αρχάς ή προσβάλλοντες την ιδέαν της Πατρίδος ή τα Εθνικά σύμβολα», ώστε να απολυθούν οριστικά από την υπηρεσία τους. 

Τέλος, αν «παραβάτης» του νόμου ήταν κάποια συνδικαλιστική οργάνωση, αυτή διαλυόταν, ενώ δεν επιτρεπόταν η δημόσια ανοιχτή ή κλειστή συγκέντρωση ούτε η σύσταση σωματείου ή ένωσης εφόσον κρινόταν ότι επιδιώκει ανατρεπτικούς ως προ το κοινωνικό καθεστώς σκοπούς7.

Βαθύτερα αίτια του «Ιδιώνυμου»

Από αρκετούς ιστορικούς συγγραφείς - ανήκοντες ακόμη και στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς - έχει επιχειρηθεί να απαλλαγεί ο Βενιζέλος από την ευθύνη του «Ιδιώνυμου», χάριν της περιβόητης δημοκρατικής παράταξης. 

Ο Φοίβος Γρηγοριάδης χρεώνει στους Πάγκαλο, Κονδύλη, Πλαστήρα, στους βασιλόφρονες και στο Μεταξά το μύθο του κομμουνιστικού κινδύνου, ενώ για το «Ιδιώνυμο» κύριο υπεύθυνο θεωρεί τον τότε υπουργό Εσωτερικών Κ. Ζαβιτσιάνο. «Ο Ζαβιτσιάνος -γράφει8- που ενώ δεν είναι δυναμικός κυριαρχείται από συντηρητισμό, πείθει το Βενιζέλο για την ανάγκη ειδικών μέτρων». 

Εμπνευστής αυτής της επιχειρηματολογίας είναι, μάλλον ο Γρ. Δαφνής ο οποίος, πολύ πριν τον Γρηγοριάδη, έχει γράψει9 πως «ο Κ. Ζαβιτσιάνος, πολιτικός με εξαιρετικώς συντηρητικήν νοοτροπίαν, ως υπουργός Εσωτερικών, κατά το πρώτον έτος της τετραετίας, έπεισε τον Ελ. Βενιζέλον περί της ανάγκης ψηφίσεως ειδικού νομοθετήματος, προβλέποντος τη δίωξιν του κομμουνισμού».

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι εντελώς διαφορετική κι απ' όσα έχουμε παραθέσει δεν είναι δύσκολο να την αντιληφθεί κανείς. Ο Βενιζέλος δεν είχε την ανάγκη κανενός για να πειστεί ότι έπρεπε να θωρακίσει και νομικά το αστικό καθεστώς, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα σε βάρος του εργατικού κινήματος και του ΚΚΕ. 

Φαινομενικά αν εξεταστεί το θέμα κανενός είδους κομμουνιστικός κίνδυνος δεν ήταν ορατός, ώστε να δικαιολογείται μια τόσο βάρβαρη αντιμετώπιση των κομμουνιστικών ιδεών και των φορέων τους. 

Το εργατικό κίνημα ήταν αποδυναμωμένο αισθητά εκείνη την περίοδο, ενώ το ΚΚΕ στις εκλογές του '28 σημείωσε πτώση και δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή. Ομως η αστική τάξη δεν έκρινε τη δυναμική των πραγμάτων από τα εκλογικά αποτελέσματα. 

Η Οκτωβριανή Επανάσταση είχε πείσει τις αστικές τάξεις, τουλάχιστον των χωρών της Ευρώπης, ότι η επανάσταση είναι αντικειμενικό γεγονός και δε μετριέται με εκλογικά ποσοστά. 

Το σπουδαιότερο όλων ήταν ο ορατός κίνδυνος να ξεσπάσει μια επαναστατική κρίση σ' ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο που δε θα άφηνε ανέγγιχτη την Ελλάδα, δεδομένου ότι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση 1929 - 1933 φαινόταν από παντού ότι έρχεται. 

Εναν τέτοιο κίνδυνο για το ελληνικό αστικό καθεστώς ο Βενιζέλος τον είδε πολύ έγκαιρα. Γι' αυτό και προανήγγειλε ειδικό νόμο δίωξης του κομμουνισμού πολύ πριν κερδίσει την κυβερνητική εξουσία, στην προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη που προαναφέραμε. 

Το γεγονός αυτό δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει και να υπενθυμίσει σε όλους τους τόνους, μιλώντας στη Βουλή, κατά τη συζήτηση επί της αρχής του «Ιδιώνυμου», λέγοντας μεταξύ άλλων10: 

«Το νομοσχέδιο το οποίο σήμερον προσάγεται ενώπιον της Βουλής είναι νομοσχέδιον το οποίον αντιπροσωπεύει τη γνώμην όλης της Κυβερνήσεως και ιδιαίτερα του Προέδρου της κυβερνήσεως, ο οποίος πιστεύει ότι εισάγων το νομοσχέδιον αυτό και υποστηρίζων αυτό, δεν κάμνει τίποτε άλλο παρά να εκτελή μίαν από τας υποσχέσεις τας οποίας έδωκεν διά του προεκλογικού του λόγου εις Θεσσαλονίκην τον Ιούλιον του 1928... Ως αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων και ως αρχηγός της κυβερνήσεως, εις τον λαόν έδωσα και αυτήν την υπόσχεσιν, ότι θα εισάγω νομοσχέδιον εξοπλίζον το κράτος όπως αμύνεται κατά του κομμουνισμού».

Το «Ιδιώνυμο», πέραν της αντιμετώπισης του κομμουνισμού είχε και μια άλλη πολύ σπουδαία πλευρά. 

Αποβλέποντας στη θωράκιση του αστικού καθεστώτος, ήταν μια μίνιμουμ βάση ενότητας των διαφόρων ομάδων της αστικής τάξης που στο παρελθόν είχαν έρθει αντιμέτωπες μεταξύ τους. Γι' αυτό το λόγο ο Βενιζέλος αρνήθηκε κατηγορηματικά την πρόταση του Αλ. Παπαναστασίου11 να διώκονται με το «Ιδιώνυμο» και οι ενέργειες των φασιστών. Αντιλαμβανόταν πολύ καλά πως ο φασισμός ήταν σάρκα από τη σάρκα του ίδιου καπιταλισμού και δεν τον απειλούσε.

Αντί επιλόγου

Πηγή έμπνευσης του Ιδιωνύμου υπήρξαν άλλοι αντεπαναστατικοί νόμοι που είχαν προηγηθεί σε χώρες της Ευρώπης και ιδιαίτερα ο νόμος κατά των σοσιαλιστών που εφάρμοσε ο Βίσμαρκ στη Γερμανία.

«Χωρίς να φτάνει ως τη ρητή απαγόρευση της λειτουργίας του ΚΚΕ - γράφει ο Ν. Αλιβιζάτος12- το ''Ιδιώνυμο'' του 1929 υπήρξε εξίσου αυστηρό σε σχέση με τις ''αντιανατρεπτικές'' διατάξεις άλλων ευρωπαϊκών νομοθεσιών, στις δεκαετίες του 1920 και του 1930».

Από την πρώτη στιγμή που κατατέθηκε ως νομοσχέδιο στη Βουλή, το «Ιδιώνυμο» αντιμετωπίστηκε εχθρικά από τον ελληνικό λαό και τις οργανώσεις του, καθώς και από τους πνευματικούς ανθρώπους, όχι μόνο της χώρας αλλά και διεθνώς. Κορυφαίοι Ελληνες διανοούμενοι όπως ο Γρ. Ξενόπουλος, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Γ. Νιρβάνας, ο καθηγητής Δ. Καλλιτσουνάκης, ο Α. Σβώλος, ο Κ. Τσουκαλάς, ο Θρ. Πετμεζάς, η Ειρήνη Δενδρινού, ο Κ. Αμαντος, ο Δ. Γληνός κ.ά. αλλά και διεθνείς προσωπικότητες όπως Αλμπερτ Αϊνστάιν, ο Ανρί Μπαρμπίς, ο Ρ. Μπίντγκερμαν, ο Οτομαρ κλπ. έχουν συνδέσει το όνομά τους με την πάλη ενάντιά του13. 

Παρ' όλα αυτά το «Ιδιώνυμο» όχι μόνο ψηφίστηκε αλλά και εφαρμόστηκε μέχρι κεραίας. 

«Αυτό το έκτακτο νομοθετικό οπλοστάσιο -γράφει ο Ν. Αλιβιζάτος15- στράφηκε, κατά πρώτο λόγο, κατά της επέκτασης του εργατικού κινήματος... Πάνω από το 60% των ατόμων που καταδικάστηκαν από το 1929 ως το 1937 για εγκλήματα κατά της ασφαλείας του κράτους και με το ''Ιδιώνυμο'' ανήκε στην εργατική τάξη».

1. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 1955, τόμος Α', σελ. 371

2. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ» έκδοση ΣΕ, σελ. 191

3. Ελευθερίου Βενιζέλου: «Τα Κείμενα», επιμέλεια Στ. Στεφάνου, Αθήναι 1981, τόμος Γ', σελ. 467- 468 και ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 21/7/1928

4. ΦΕΚ 245, τεύχος πρώτον 25/7/1929

5. «Ριζοσπάστης» 31/5/1929

6. «Ριζοσπάστης» 19/6/1929

7. ΦΕΚ 245, τεύχος πρώτον 25/7/1929, «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ» έκδοση ΣΕ, σελ. 212 - 216 και αλλού

8. Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 - 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 226

9. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 1955, τόμος Β', σελ. 92

10. «Ριζοσπάστης» 31/5/1929

11. «Ριζοσπάστης» 19/6/1929, Γ. Ανδρικόπουλου: «Η δημοκρατία του Μεσοπολέμου», εκδόσεις Φυτράκη, σελ. 42-43 και Ν. Αλιβιζάτος: «Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922 - 1974, όψεις της ελληνικής εμπειρίας», εκδόσεις Θεμέλιο σελ. 390 - 391

12. Ν. Αλιβιζάτος, στο ίδιο, σελ. 397 - 398

13. «Ριζοσπάστης» 26 Ιούλη 1929, «Διαμαρτυρία του Διεθνούς Αντιιμπεριαλιστικού Συνεδρίου κατά του Ιδιωνύμου και της Λευκής Τρομοκρατίας».

14. «Ριζοσπάστης» 3/6/1934

15. Ν. Αλιβιζάτος, ο.π. σελ. 359.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ:

Η κυβέρνηση Ι. Μεταξά αντικατάστησε τον Ν.4229 με τον Α.Ν. 117/15 Σεπτεμβρίου 1936 "Περί μέτρων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού και των εκ τούτου συνεπειών" (ΦΕΚ 402/Τεύχος Πρώτον/18 Σεπτεμβρίου 1936), διατηρώντας το πνεύμα του αρχικού νόμου με εντατικοποίηση του ελέγχου των πολιτικών φρονημάτων, ειδικότερα στη στρατολόγηση, θεσπίζοντας γενικότερα τις περίφημες "δηλώσεις μετανοίας". Το αντικομουνιστικό οπλοστάσιο της μεταξικής δικτατορίας ενισχύθηκε με πολλές άλλες νομοθετικές πράξεις. Η σπουδαιότερη απ' αυτές ήταν ο Α.Ν. 1075/10 Φεβρουαρίου 1938 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των πολιτών» (ΦΕΚ 45/Τεύχος Πρώτον/11 Φεβρουαρίου 1938) όπου θέσπισε αυστηρότερες διατάξεις και σκληρότερους όρους εγκλεισμού των αριστερών πολιτικών αντιπάλων της κεντρικής εξουσίας, σε αντικατάσταση των προηγούμενων νομοθετημάτων και του Α.Ν.117.

Α.Ν. 509/1947

Μετά την απελευθέρωση, και συγκεκριμένα το 1947 ψηφίσθηκε ο Αναγκαστικός Νόμος 509/1947 όπου δια του άρθρου 2 το αδίκημα της ανατροπής του πολιτεύματος και του προσηλυτισμού υπήχθη στη δικαιοδοσία των στρατοδικείων, που είχε επαναφέρει σε λειτουργία διαρκείας, παρά το τέλος του πολέμου, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός λίγους μήνες προτού παραδώσει την εξουσία. Σύμφωνα μ΄αυτόν τον νόμο, προβλεπόταν η ποινή θανάτου για τους αρχηγούς ή τους οδηγούς συστασιωτών και η ποινή ισόβιων δεσμών για τους απλούς συστασιώτες.

Δέκα ημέρες αργότερα το τότε Υπουργικό Συμβούλιο, που συμμετείχαν ο Γεώργιος Στράτος, υπουργός στρατιωτικών και ο Ναπολέων Ζέρβας, υπουργός Δημόσιας Τάξης, σε ολονύκτια σύσκεψη αποφάσισε "εκτεταμένης κλίμακας προληπτικές συλλήψεις" μετά από πληροφορίες ότι "οι κομμουνισταί εσκόπευον να προκαλέσουν σοβαράς ταραχάς".

 Στις δύο νύκτες που ακολούθησαν έγιναν 5.000 περίπου συλλήψεις με σημείο συγκέντρωσης τις ναυτικές φυλακές της νήσου Ψυττάλειας. Υπενθυμίζεται ότι εκτοπισμοί την εποχή εκείνη είχαν σημειωθεί πολύ πριν στα λεγόμενα τάγματα σκαπανέων, ενώ δύο μήνες αργότερα θεσπίστηκε ο Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου.

Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο οι συλληφθέντες, κατά διάφορες πηγές, ήταν αρκετές χιλιάδες. Συγκεκριμένα από το 1946 μέχρι το 1951 υπήρχαν 11.000 κρατούμενοι εκ των οποίων πάνω από 5.000 είχαν ήδη εκτελεστεί, μεταξύ αυτών υπήρχαν ανήλικα παιδιά,υπερήλικες γυναίκες.
Μερικές από τις πιο γνωστές φυλακές κρατουμένων του νόμου Α.Ν. 509 (ο νόμος περί Ιδιώνυμου δηλαδή) ήταν η Μακρόνησος η Γιάρος το Λαζαρέτο Κέρκυρας,οι περίφημες φυλακές Αβέρωφ, το Δαφνί και άλλες. 

Στο γνωστό ποίημά του, 4.000 στίχων, "Οι γειτονιές του κόσμου" ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος γράφει για την Μακρονήσο του 1949 ότι υπήρχαν 12.000 φυλακισμένοι, 30.000 εκτοπισθέντες και 3.500 εκτελεσθέντες.

Βικιπαίδεια