Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καταστολή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καταστολή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ «ΑΡΙΣΤΩΝ» και των ΜΑΤ...


Το βίντεο που ακολουθεί είναι από τη χώρα που κυβερνούν οι «άριστοι». Κατά τη διάρκεια της σημερινής εισβολής των δυνάμεων καταστολής στην ΑΣΟΕΕ εξελίχθηκαν σκηνές όπως αυτή, όπου ο ΜΑΤατζής απρόκλητα τελείως επιτίθεται σε διαδηλώτρια χτυπώντας την στο κεφάλι με την ασπίδα του. «Άριστη» κυβέρνηση, «άριστη» αστυνομία.  

////

«Η ΚΝΕ καταγγέλλει την παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου, τη Δευτέρα 11 Νοέμβρη, στην ΑΣΟΕΕ, από αστυνομικές δυνάμεις και την καταστολή φοιτητών που αντιδρούσαν στην απόφαση της Συγκλήτου για lock-out του ιδρύματος μέχρι τη 17η Νοέμβρη.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια περίοδο που αναπτύσσονται μαζικές, αγωνιστικές διεργασίες των Φοιτητικών Συλλόγων στις σχολές. 
Είναι ενταγμένη στην προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ να επιβάλει "σιγήν ιχθύος" μέσα στα ιδρύματα, να καταστέλλεται κάθε κινητοποίηση που εναντιώνεται στην αντιλαϊκή πολιτική και διεκδικεί τα δικαιώματα στη μόρφωση, στη δουλειά και τη ζωή.

Για την εφαρμογή του δόγματος "νόμος και τάξη" η κυβέρνηση αξιοποιεί τις ενέργειες ομάδων που δεν έχουν καμία σχέση με το φοιτητικό κίνημα και τους Φοιτητικούς Συλλόγους.

Το έδαφος της καταστολής έχει στρωθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα χύνει "κροκοδείλια δάκρυα", ενώ με το "πόρισμα Παρασκευόπουλου" στοχοποιούσε ως παραβατικές τις αγωνιστικές διαδικασίες μέσα στις σχολές.

Η καλύτερη απάντηση στην αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και στην καταστολή είναι η ακόμα πιο μαζική συμμετοχή στις αγωνιστικές διαδικασίες, διεκδικώντας τα δικαιώματά μας σε μόρφωση, δουλειά και ζωή με σύγχρονα δικαιώματα.

Απαιτούμε:

• Να αποχωρήσουν τώρα οι αστυνομικές δυνάμεις από την ΑΣΟΕΕ. Καμία παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου και καταστολή των φοιτητικών αγώνων.

• Εδώ και τώρα να παρθεί πίσω η απόφαση της Συγκλήτου και να ανοίξει η ΑΣΟΕΕ. Με αυτό τον τρόπο να πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου μπροστά στον τριήμερο αγωνιστικό εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και τη συνέχιση των κινητοποιήσεων για σπουδές με δικαιώματα».


902.GR

Καταγγέλλει την παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου στην ΑΣΟΕΕ από αστυνομικές δυνάμεις


Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2019

ΤΟ «ΙΔΙΩΝΥΜΟ» ΤΟΥ Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

,,Οστις επιδιώκει την εφαρμογή ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν τη διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξι μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται διά της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Μετά τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ - άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις,,

1934 Δημοσιεύεται ο πεντάχρονος απολογισμός του «Ιδιώνυμου»: Επί κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου δολοφονήθηκαν 27 εργάτες και αγρότες, συνελήφθησαν 13.050, από τους οποίους οι 2.400 καταδικάστηκαν συνολικά σε 2.054 χρόνια φυλακής και 884 χρόνια εξορίας. Στον πειθαρχικό ουλαμό Καλπακίου στάλθηκαν 120 κομμουνιστές φαντάροι. 
Επί κυβέρνησης Κ. Τσαλδάρη δολοφονήθηκαν 10 εργάτες και αγρότες, συνελήφθησαν 3.725, από τους οποίους οι 785 καταδικάστηκαν συνολικά σε 570 χρόνια φυλακής και 436 χρόνια εξορίας. Στο Καλπάκι στάλθηκαν 54 φαντάροι. Βασανίστηκαν επίσης 300 πολίτες, τραυματίστηκαν 305, απαγορεύτηκαν 160 συγκεντρώσεις, διαλύθηκαν βίαια άλλες 128, ενώ έγιναν και 138 επιδρομές σε γραφεία σωματείων, τυπογραφεία κ.λπ.
Το «Ιδιώνυμο»
Κρατούμενοι στις φυλακές της Αίγινας, την περίοδο που ίσχυε το «Ιδιώνυμο»
Κρατούμενοι στις φυλακές της Αίγινας, την περίοδο που ίσχυε το «Ιδιώνυμο»

Εναν, περίπου, μήνα πριν τις εκλογές του 1928, στην προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη, ο αρχηγός των Φιλελευθέρων έδωσε με σαφήνεια το στίγμα της πολιτικής που θα ακολουθούσε αν κέρδιζε τις εκλογές.
Ο εμπνευστής του «Ιδιώνυμου», Ελ. Βενιζέλος
Ο εμπνευστής του «Ιδιώνυμου», Ελ. Βενιζέλος
«Το δικαίωμα στην απεργία - είπε ανάμεσα σε άλλα3- προς επιδίωξιν των επαγγελματικών συμφερόντων των εργατών καθώς και το αντιστοιχούν δικαίωμα των εργοδοτών, όπως σταματούν τη βιομηχανικήν των επιχείρησιν δεν εννοούμεν ουδ' επ' ελάχιστον να περιορίσωμεν. Πιστεύομεν όμως ότι επιβάλλεται προς το συμφέρον των εργατών, εξ ίσου και των εργοδοτών, καθώς και της όλης κοινωνίας, όπως ρυθμισθή διά νόμου η άσκησις του δικαιώματος τούτου κι ελπίζω βασίμως ότι θα επιτύχω τη συναίνεσιν και των εργατών και των εργοδοτών, όπως καθιερωθή διά νόμου η υποχρέωσις και διά τα δύο μέρη, πριν προβαίνουν εις την άσκησιν του δικαιώματός των να ειδοποιούν το υπουργείον Εθνικής Οικονομίας όπως τούτο εντός ευλόγου προθεσμίας προβαίνει επί παρουσία αντιπροσώπων των εργατών και των εργοδοτών περί του βασίμου ή μη των λόγων, οίτινες προκαλούν την απειλούμενην απεργίαν ή το λοκ - άουτ και δημοσιεύη δι' εκθέσεως το όρισμα της ερεύνης. Μόνον μετά τη δημοσίευσιν της εκθέσεως ταύτης, η κήρυξις της απεργίας ή του λοκ - άουτ θα είναι νόμιμος... Οι οπαδοί της Γ' Διεθνούς θα κραυγάσουν βέβαια κατά της προτάσεως ταύτης... Αλλά επειδή εμνημόνευσα τη Γ' Διεθνή να εκθέσω ποία είνε η στάσις του κομμουνισμού. Πάσα απόπειρα διαταράξεως ή βιαίας ανατροπής του αστικού καθεστώτος, του οποίου στερεά θεμέλια είνε η πατρίς, η οικογένεια, η ιδιοκτησία, θα εύρη αντιμέτωπον την πυγμήν του κράτους... Είμεθα αποφασισμένοι να εξοπλίσωμεν το κράτος και τας αρχάς του διά της αναγκαίας νομοθεσίας, όπως καταστή δυνατή η αποτελεσματική κοινωνική άμυνα κατά των απροκάλυπτων ανατρεπτικών ενεργειών των εχθρών του κοινωνικού καθεστώτος».
Ηταν φανερό πως τα πράγματα δυσκόλευαν αποφασιστικά για το εργατικό κίνημα και το ΚΚΕ. Αλλά, μήπως επρόκειτο μόνο για διακηρύξεις προεκλογικού χαρακτήρα προς προσεταιρισμό συντηρητικών ψηφοφόρων; 
Δεν άργησε καθόλου να φανεί πώς ο Βενιζέλος εννοούσε στον απόλυτο δυνατό βαθμό κάθε λόγο και κάθε προεκλογική του διακήρυξη από τις προαναφερόμενες.
Εφαρμογή των διακηρύξεων: Το «Ιδιώνυμο»
Ο Αλμπερτ Αϊνστάιν, μαζί με άλλες διεθνείς προσωπικότητες, είχε αντιταχθεί σθεναρά στο «Ιδιώνυμο»
Ο Αλμπερτ Αϊνστάιν, μαζί με άλλες διεθνείς προσωπικότητες, είχε αντιταχθεί σθεναρά στο «Ιδιώνυμο»
Στις 22 Δεκέμβρη του 1928, τέσσερις μόλις μήνες μετά τις εκλογές, η κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου κατέθεσε στη Βουλή ένα νομοσχέδιο που είχε ως τίτλο τη φράση «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». 

Αργότερα, όταν το νομοσχέδιο αυτό έγινε νόμος του κράτους πήρε τον αριθμό 4229/25-7-19294
Στην ιστορία όμως πέρασε με την ονομασία «Ιδιώνυμο», αφού αντιμετώπιζε τον κομμουνισμό ως «ειδικό αδίκημα» και προέβλεπε μια σειρά μέτρα για την καταστολή του με προφανή τελικό στόχο τη συντριβή κάθε κομμουνιστικής δράσης και φυσικά του κύριου φορέα αυτής της δράσης, του ΚΚΕ.
Το Ιδιώνυμο ήρθε για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 3/4/1929, παραπέμφθηκε όμως στην επιτροπή εξουσιοδοτήσεων του σώματος και κατόπιν ξαναεπέστρεψε στην Ολομέλεια, όπου και ψηφίστηκε επί της αρχής στις 30/5. 
Εκείνη τη μέρα, λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, στο βήμα της Βουλής ανέβηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. «Το νομοσχέδιον -είπε5- δεν επιδιώκει να διώξη τον κομμουνισμόν ως ιδέαν αλλά τη Γ' Διεθνή και τας μπολσεβικικάς αρχάς αυτής, αίτινες απέχουν πολύ του ιδεώδους κομμουνισμού. Το νομοσχέδιον επιδιώκει τη δίωξιν των οπαδών της Γ' Διεθνούς. Δε δυνάμεθα να διώξωμεν τον κομμουνισμόν, διότι και ο Χριστός υπήρξε κήρυξ της ιδέας αυτής. Ο Χριστός διεκήρυξε πρώτος τον κομμουνισμόν, αλλά από την υψηλήν ιδεολογίαν του κομμουνισμού μέχρι των ανατρεπτικών ενεργειών των ανθρώπων της Μόσχας, υπάρχει διαφορά».
Επί των άρθρων, το νομοσχέδιο ψηφίστηκε λίγες ημέρες αργότερα, στις 18 Ιούλη6. Θετική ψήφο έδωσε η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών του κόμματος των Φιλελευθέρων, αλλά και του δεξιού Λαϊκού Κόμματος.
Στην τελική του διατύπωση το «Ιδιώνυμο» προέβλεπε πως «Οστις επιδιώκει την εφαρμογή ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν τη διά βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ της εφαρμογής αυτών προσηλυτισμόν τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξι μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται διά της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον. Μετά τας αυτάς ποινάς τιμωρείται και όστις επωφελούμενος απεργίας ή λοκ - άουτ, προκαλεί ταραχάς ή συγκρούσεις».
Αν τα «αδικήματα» που περιγράφει το άρθρο αυτό τελούνταν διά του Τύπου, προβλεπόταν η δυνατότητα απαγόρευσης άσκησης επαγγέλματος στο δημοσιογράφο, το διευθυντή, τον τυπογράφο ή τον εκδότη του εντύπου για 6 μήνες και σε περίπτωση υποτροπής για τρία, το πολύ, έτη.
Ιδιαίτερα βαριές ποινές προβλέπονταν για τους «παραβάτες» του νόμου που ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, αστυνομικοί ή στρατιωτικοί. 
Για τους εκπαιδευτικούς μάλιστα, τους στρατιωτικούς και τα όργανα των Σωμάτων Ασφαλείας δε χρειαζόταν η παράβαση του νόμου. Αρκούσε να συλληφθούν «προπαγανδίζοντες... κομμουνιστικάς αρχάς ή προσβάλλοντες την ιδέαν της Πατρίδος ή τα Εθνικά σύμβολα», ώστε να απολυθούν οριστικά από την υπηρεσία τους. 
Τέλος, αν «παραβάτης» του νόμου ήταν κάποια συνδικαλιστική οργάνωση, αυτή διαλυόταν, ενώ δεν επιτρεπόταν η δημόσια ανοιχτή ή κλειστή συγκέντρωση ούτε η σύσταση σωματείου ή ένωσης εφόσον κρινόταν ότι επιδιώκει ανατρεπτικούς ως προ το κοινωνικό καθεστώς σκοπούς7.
Βαθύτερα αίτια του «Ιδιώνυμου»
Από αρκετούς ιστορικούς συγγραφείς - ανήκοντες ακόμη και στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς - έχει επιχειρηθεί να απαλλαγεί ο Βενιζέλος από την ευθύνη του «Ιδιώνυμου», χάριν της περιβόητης δημοκρατικής παράταξης. 
Ο Φοίβος Γρηγοριάδης χρεώνει στους Πάγκαλο, Κονδύλη, Πλαστήρα, στους βασιλόφρονες και στο Μεταξά το μύθο του κομμουνιστικού κινδύνου, ενώ για το «Ιδιώνυμο» κύριο υπεύθυνο θεωρεί τον τότε υπουργό Εσωτερικών Κ. Ζαβιτσιάνο. «Ο Ζαβιτσιάνος -γράφει8- που ενώ δεν είναι δυναμικός κυριαρχείται από συντηρητισμό, πείθει το Βενιζέλο για την ανάγκη ειδικών μέτρων». 
Εμπνευστής αυτής της επιχειρηματολογίας είναι, μάλλον ο Γρ. Δαφνής ο οποίος, πολύ πριν τον Γρηγοριάδη, έχει γράψει9 πως «ο Κ. Ζαβιτσιάνος, πολιτικός με εξαιρετικώς συντηρητικήν νοοτροπίαν, ως υπουργός Εσωτερικών, κατά το πρώτον έτος της τετραετίας, έπεισε τον Ελ. Βενιζέλον περί της ανάγκης ψηφίσεως ειδικού νομοθετήματος, προβλέποντος τη δίωξιν του κομμουνισμού».
Η αλήθεια, βεβαίως, είναι εντελώς διαφορετική κι απ' όσα έχουμε παραθέσει δεν είναι δύσκολο να την αντιληφθεί κανείς. Ο Βενιζέλος δεν είχε την ανάγκη κανενός για να πειστεί ότι έπρεπε να θωρακίσει και νομικά το αστικό καθεστώς, λαμβάνοντας προληπτικά μέτρα σε βάρος του εργατικού κινήματος και του ΚΚΕ. 
Φαινομενικά αν εξεταστεί το θέμα κανενός είδους κομμουνιστικός κίνδυνος δεν ήταν ορατός, ώστε να δικαιολογείται μια τόσο βάρβαρη αντιμετώπιση των κομμουνιστικών ιδεών και των φορέων τους. 
Το εργατικό κίνημα ήταν αποδυναμωμένο αισθητά εκείνη την περίοδο, ενώ το ΚΚΕ στις εκλογές του '28 σημείωσε πτώση και δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή. Ομως η αστική τάξη δεν έκρινε τη δυναμική των πραγμάτων από τα εκλογικά αποτελέσματα. 
Η Οκτωβριανή Επανάσταση είχε πείσει τις αστικές τάξεις, τουλάχιστον των χωρών της Ευρώπης, ότι η επανάσταση είναι αντικειμενικό γεγονός και δε μετριέται με εκλογικά ποσοστά. 
Το σπουδαιότερο όλων ήταν ο ορατός κίνδυνος να ξεσπάσει μια επαναστατική κρίση σ' ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο που δε θα άφηνε ανέγγιχτη την Ελλάδα, δεδομένου ότι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση 1929 - 1933 φαινόταν από παντού ότι έρχεται. 
Εναν τέτοιο κίνδυνο για το ελληνικό αστικό καθεστώς ο Βενιζέλος τον είδε πολύ έγκαιρα. Γι' αυτό και προανήγγειλε ειδικό νόμο δίωξης του κομμουνισμού πολύ πριν κερδίσει την κυβερνητική εξουσία, στην προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη που προαναφέραμε. 
Το γεγονός αυτό δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει και να υπενθυμίσει σε όλους τους τόνους, μιλώντας στη Βουλή, κατά τη συζήτηση επί της αρχής του «Ιδιώνυμου», λέγοντας μεταξύ άλλων10
«Το νομοσχέδιο το οποίο σήμερον προσάγεται ενώπιον της Βουλής είναι νομοσχέδιον το οποίον αντιπροσωπεύει τη γνώμην όλης της Κυβερνήσεως και ιδιαίτερα του Προέδρου της κυβερνήσεως, ο οποίος πιστεύει ότι εισάγων το νομοσχέδιον αυτό και υποστηρίζων αυτό, δεν κάμνει τίποτε άλλο παρά να εκτελή μίαν από τας υποσχέσεις τας οποίας έδωκεν διά του προεκλογικού του λόγου εις Θεσσαλονίκην τον Ιούλιον του 1928... Ως αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων και ως αρχηγός της κυβερνήσεως, εις τον λαόν έδωσα και αυτήν την υπόσχεσιν, ότι θα εισάγω νομοσχέδιον εξοπλίζον το κράτος όπως αμύνεται κατά του κομμουνισμού».
Το «Ιδιώνυμο», πέραν της αντιμετώπισης του κομμουνισμού είχε και μια άλλη πολύ σπουδαία πλευρά. 
Αποβλέποντας στη θωράκιση του αστικού καθεστώτος, ήταν μια μίνιμουμ βάση ενότητας των διαφόρων ομάδων της αστικής τάξης που στο παρελθόν είχαν έρθει αντιμέτωπες μεταξύ τους. Γι' αυτό το λόγο ο Βενιζέλος αρνήθηκε κατηγορηματικά την πρόταση του Αλ. Παπαναστασίου11 να διώκονται με το «Ιδιώνυμο» και οι ενέργειες των φασιστών. Αντιλαμβανόταν πολύ καλά πως ο φασισμός ήταν σάρκα από τη σάρκα του ίδιου καπιταλισμού και δεν τον απειλούσε.
Αντί επιλόγου
Πηγή έμπνευσης του Ιδιωνύμου υπήρξαν άλλοι αντεπαναστατικοί νόμοι που είχαν προηγηθεί σε χώρες της Ευρώπης και ιδιαίτερα ο νόμος κατά των σοσιαλιστών που εφάρμοσε ο Βίσμαρκ στη Γερμανία.
«Χωρίς να φτάνει ως τη ρητή απαγόρευση της λειτουργίας του ΚΚΕ - γράφει ο Ν. Αλιβιζάτος12- το ''Ιδιώνυμο'' του 1929 υπήρξε εξίσου αυστηρό σε σχέση με τις ''αντιανατρεπτικές'' διατάξεις άλλων ευρωπαϊκών νομοθεσιών, στις δεκαετίες του 1920 και του 1930».
Από την πρώτη στιγμή που κατατέθηκε ως νομοσχέδιο στη Βουλή, το «Ιδιώνυμο» αντιμετωπίστηκε εχθρικά από τον ελληνικό λαό και τις οργανώσεις του, καθώς και από τους πνευματικούς ανθρώπους, όχι μόνο της χώρας αλλά και διεθνώς. Κορυφαίοι Ελληνες διανοούμενοι όπως ο Γρ. Ξενόπουλος, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Γ. Νιρβάνας, ο καθηγητής Δ. Καλλιτσουνάκης, ο Α. Σβώλος, ο Κ. Τσουκαλάς, ο Θρ. Πετμεζάς, η Ειρήνη Δενδρινού, ο Κ. Αμαντος, ο Δ. Γληνός κ.ά. αλλά και διεθνείς προσωπικότητες όπως Αλμπερτ Αϊνστάιν, ο Ανρί Μπαρμπίς, ο Ρ. Μπίντγκερμαν, ο Οτομαρ κλπ. έχουν συνδέσει το όνομά τους με την πάλη ενάντιά του13
Παρ' όλα αυτά το «Ιδιώνυμο» όχι μόνο ψηφίστηκε αλλά και εφαρμόστηκε μέχρι κεραίας. 
«Αυτό το έκτακτο νομοθετικό οπλοστάσιο -γράφει ο Ν. Αλιβιζάτος15- στράφηκε, κατά πρώτο λόγο, κατά της επέκτασης του εργατικού κινήματος... Πάνω από το 60% των ατόμων που καταδικάστηκαν από το 1929 ως το 1937 για εγκλήματα κατά της ασφαλείας του κράτους και με το ''Ιδιώνυμο'' ανήκε στην εργατική τάξη».
1. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 1955, τόμος Α', σελ. 371
2. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ» έκδοση ΣΕ, σελ. 191
3. Ελευθερίου Βενιζέλου: «Τα Κείμενα», επιμέλεια Στ. Στεφάνου, Αθήναι 1981, τόμος Γ', σελ. 467- 468 και ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ, 21/7/1928
4. ΦΕΚ 245, τεύχος πρώτον 25/7/1929
5. «Ριζοσπάστης» 31/5/1929
6. «Ριζοσπάστης» 19/6/1929
7. ΦΕΚ 245, τεύχος πρώτον 25/7/1929, «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ» έκδοση ΣΕ, σελ. 212 - 216 και αλλού
8. Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909 - 1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 3ος, σελ. 226
9. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 1955, τόμος Β', σελ. 92
10. «Ριζοσπάστης» 31/5/1929
11. «Ριζοσπάστης» 19/6/1929, Γ. Ανδρικόπουλου: «Η δημοκρατία του Μεσοπολέμου», εκδόσεις Φυτράκη, σελ. 42-43 και Ν. Αλιβιζάτος: «Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση 1922 - 1974, όψεις της ελληνικής εμπειρίας», εκδόσεις Θεμέλιο σελ. 390 - 391
12. Ν. Αλιβιζάτος, στο ίδιο, σελ. 397 - 398
13. «Ριζοσπάστης» 26 Ιούλη 1929, «Διαμαρτυρία του Διεθνούς Αντιιμπεριαλιστικού Συνεδρίου κατά του Ιδιωνύμου και της Λευκής Τρομοκρατίας».
14. «Ριζοσπάστης» 3/6/1934
15. Ν. Αλιβιζάτος, ο.π. σελ. 359.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ:
Η κυβέρνηση Ι. Μεταξά αντικατάστησε τον Ν.4229 με τον Α.Ν. 117/15 Σεπτεμβρίου 1936 "Περί μέτρων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού και των εκ τούτου συνεπειών" (ΦΕΚ 402/Τεύχος Πρώτον/18 Σεπτεμβρίου 1936), διατηρώντας το πνεύμα του αρχικού νόμου με εντατικοποίηση του ελέγχου των πολιτικών φρονημάτων, ειδικότερα στη στρατολόγηση, θεσπίζοντας γενικότερα τις περίφημες "δηλώσεις μετανοίας". Το αντικομουνιστικό οπλοστάσιο της μεταξικής δικτατορίας ενισχύθηκε με πολλές άλλες νομοθετικές πράξεις. Η σπουδαιότερη απ' αυτές ήταν ο Α.Ν. 1075/10 Φεβρουαρίου 1938 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των πολιτών» (ΦΕΚ 45/Τεύχος Πρώτον/11 Φεβρουαρίου 1938) όπου θέσπισε αυστηρότερες διατάξεις και σκληρότερους όρους εγκλεισμού των αριστερών πολιτικών αντιπάλων της κεντρικής εξουσίας, σε αντικατάσταση των προηγούμενων νομοθετημάτων και του Α.Ν.117.

Α.Ν. 509/1947

Μετά την απελευθέρωση, και συγκεκριμένα το 1947 ψηφίσθηκε ο Αναγκαστικός Νόμος 509/1947 όπου δια του άρθρου 2 το αδίκημα της ανατροπής του πολιτεύματος και του προσηλυτισμού υπήχθη στη δικαιοδοσία των στρατοδικείων, που είχε επαναφέρει σε λειτουργία διαρκείας, παρά το τέλος του πολέμου, ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός λίγους μήνες προτού παραδώσει την εξουσία. Σύμφωνα μ΄αυτόν τον νόμο, προβλεπόταν η ποινή θανάτου για τους αρχηγούς ή τους οδηγούς συστασιωτών και η ποινή ισόβιων δεσμών για τους απλούς συστασιώτες.

Δέκα ημέρες αργότερα το τότε Υπουργικό Συμβούλιο, που συμμετείχαν ο Γεώργιος Στράτος, υπουργός στρατιωτικών και ο Ναπολέων Ζέρβας, υπουργός Δημόσιας Τάξης, σε ολονύκτια σύσκεψη αποφάσισε "εκτεταμένης κλίμακας προληπτικές συλλήψεις" μετά από πληροφορίες ότι "οι κομμουνισταί εσκόπευον να προκαλέσουν σοβαράς ταραχάς".
 Στις δύο νύκτες που ακολούθησαν έγιναν 5.000 περίπου συλλήψεις με σημείο συγκέντρωσης τις ναυτικές φυλακές της νήσου Ψυττάλειας. Υπενθυμίζεται ότι εκτοπισμοί την εποχή εκείνη είχαν σημειωθεί πολύ πριν στα λεγόμενα τάγματα σκαπανέων, ενώ δύο μήνες αργότερα θεσπίστηκε ο Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου.
Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο οι συλληφθέντες, κατά διάφορες πηγές, ήταν αρκετές χιλιάδες. Συγκεκριμένα από το 1946 μέχρι το 1951 υπήρχαν 11.000 κρατούμενοι εκ των οποίων πάνω από 5.000 είχαν ήδη εκτελεστεί, μεταξύ αυτών υπήρχαν ανήλικα παιδιά,υπερήλικες γυναίκες.
Μερικές από τις πιο γνωστές φυλακές κρατουμένων του νόμου Α.Ν. 509 (ο νόμος περί Ιδιώνυμου δηλαδή) ήταν η Μακρόνησος η Γιάρος το Λαζαρέτο Κέρκυρας,οι περίφημες φυλακές Αβέρωφ, το Δαφνί και άλλες. 
Στο γνωστό ποίημά του, 4.000 στίχων, "Οι γειτονιές του κόσμου" ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος γράφει για την Μακρονήσο του 1949 ότι υπήρχαν 12.000 φυλακισμένοι, 30.000 εκτοπισθέντες και 3.500 εκτελεσθέντες.
Βικιπαίδεια

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΣΙΣΙ ΠΟΥ ΠΟΛΛΟΙ "ΖΑΙΟΙ" κλπ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ... ΑΓΑΠΟΥΝ:

..τα φαινόμενα, που παρατηρούνται ήδη στην απλή χρήση, με τον καιρό επιτείνονται, επαναλαμβάνονται και γίνονται μόνιμες επιδράσεις, μέχρι να φτάσουν στις χασισικές ψυχώσεις, που είναι μορφές σχιζοφρένειας... 


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί συνεργάτες, υπάλληλοι της αστικής τάξης όλοι μαζί, περνούν πρόσφατα στο επόμενο βήμα της υλοποίησης ενός ακόμα σχεδίου των αφεντικών που αφορά στην αποποινικοποίηση του χασισιού, στην μετατροπή της χώρας σε ένα απέραντο θερμοκήπιο και της προβολής αυτού του υποδείγματος ως ελπιδοφόρο και αναπτυξιακό.
Σε μια προσπάθεια συμβολής στο χρόνιο μέτωπο που έχει ο λαός μας με την τοξικοεξάρτηση και τη φιλοσοφία της μαστούρας, είτε έχει άρωμα χούντας, σχήμα γλάστρας Γιωργάκη ή περιτύλιγμα φαρμάκου ΣΥΡΙΖΑ, αναπαράγουμε μέρη από το βιβλίο του βιολόγου Νίκου Νικολάου που κυκλοφόρησε από την Επιστημονική Σκέψη και τη Σύγχρονη Εποχή Μαρξισμός και Βιολογία. Ναρκωτικά (2η έκδοση, Αθήνα, 1988) το οποίο είναι δυστυχώς εξαντλημένο. 
Για τον εξαιρετικό επιστήμονα και αγωνιστή Νίκο Νικολάου επιφυλασσόμαστε να γράψουμε σε ξεχωριστό σημείωμα.
Το κείμενο που ακολουθεί ανήκει στο δεύτερο μέρος με τίτλο «Ναρκωτικά», το οποίο, όπως διαβάζουμε στον πρόλογο «αποτελείται από αποκαλυπτικά και απόλυτα κατανοητά κείμενα και ομιλίες για τα ναρκωτικά. Μια πολύτιμη συμβολή στην αντιμετώπιση ενός κοινωνικού φαινομένου του καπιταλισμού που παίρνει στις μέρες μας επικίνδυνες διαστάσεις».
Πόσο «αθώο» είναι το χασίς;
Είναι πολλά τα δημοσιεύματα που προβάλλουν αποπροσανατολιστικές θεωρίες για την «αθωότητα» μιας κατηγορίας ναρκωτικών (κυρίως του χασίς) και την υποτιθέμενη δυσκολία διάκρισής τους από τον καφέ, το τσιγάρο και το οινόπνευμα. Υπάρχει όμως καμιά επιστημονική βάση σ’ αυτές τις απόψεις;
Ας εξετάσουμε την περίπτωση του χασίς, που είναι και το πρώτο βήμα για τη ναρκομανία, όπως αποδεικνύεται από πολλές επιδημιολογικές και κοινωνιολογικές μελέτες που υπάρχουν.
Οι επιδράσεις του χασίς στον ανθρώπινο οργανισμό αποτελούν ακόμα αντικείμενο έρευνας σε πολλά εργαστήρια της Δ. Ευρώπης και των ΗΠΑ. Πού στηρίζονται οι ειδικοί, ή μη ειδικοί, που τολμούν να υποστηρίζουν πως είναι ακίνδυνο και «αθώο»;
Το χασίς – ναρκωτικό της κατηγορίας των παραισθησιογόνων ή «ψυχοδηλικών» – έχει πρωταρχική επίδραση τη διαταραχή του μηχανισμού αντίληψης των ερεθισμάτων, μια διαταραχή που στην αρχή είναι παροδική, αλλά με τον καιρό γίνεται μόνιμη. 
Το κύριο δραστικό συστατικό του, η τετραϋδροκανναβινόλη, ουσία εξαιρετικά λιποδιαλυτή, εισχωρεί εύκολα στον εγκέφαλο, αρχίζει να δρα σύντομα και αποθηκεύεται για εβδομάδες ολόκληρες, συνεχίζοντας τη βλαπτική της δράση. Επιδρά κύρια στο μέρος εκείνο του εγκεφάλου όπου γίνεται το φιλτράρισμα των ερεθισμάτων και το αδρανοποιεί, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η εκλεκτική απομόνωσή τους και τα ερεθίσματα να βομβαρδίζουν σωρηδόν τον εγκέφαλο, προκαλώντας την αποδιοργάνωση των ψυχικών λειτουργιών.
Οι παραισθήσεις ή ψευδαισθήσεις, που προκαλούνται από τη χρήση της ουσίας αυτής, δεν είναι άλλο παρά αλλοιωμένες ερμηνείες των ερεθισμάτων που φτάνουν στον εγκέφαλο χωρίς να φιλτραριστούν. Έτσι διαστρεβλώνονται, παραμορφώνοντας την πραγματικότητα.
Όλα αυτά τα φαινόμενα, που παρατηρούνται ήδη στην απλή χρήση, με τον καιρό επιτείνονται, επαναλαμβάνονται και γίνονται μόνιμες επιδράσεις, μέχρι να φτάσουν στις χασισικές ψυχώσεις, που είναι μορφές σχιζοφρένειας. 
Οι χασισικές ψυχώσεις είναι ανεπανόρθωτες βλάβες της ψυχικής λειτουργίας, στις οποίες η στρεβλή ερμηνεία της πραγματικότητας είναι σταθερό φαινόμενο, ενώ το συναίσθημα και η μνήμη έχουν αποδιοργανωθεί σε τέτιο σημείο, ώστε κάθε δημιουργική, παραγωγική δραστηριότητα να είναι πια αδύνατη.
Επιστημονικά ευρήματα αποδεικνύουν ακόμα ότι το χασίς έχει σοβαρές επιπτώσεις πάνω στους κυτταρικούς μηχανισμούς, στη σύνθεση των πρωτεϊνών, στο RNA και το DNA, τα γενετικά δηλαδή υλικά, που είναι υπεύθυνα για τη μεταβίβαση των κληρονομικών χαρακτηριστικών. Ακόμα είναι διαπιστωμένο ότι το χασίς προκαλεί ελάττωση της ανοσοποιητικής ικανότητας του οργανισμού και αυξημένη ευαισθησία στις αρρώστιες, μειώνει σημαντικά την ανδρική ορμόνη τεστοστερόνη, την περιεκτικότητα των σπερματοζωαρίων σε λευκώματα και την κινητικότητά τους.
Όλα τα φαινόμενα αυτά, με κορυφαίο το γεγονός ότι η επανειλημμένη χρήση προκαλεί ισχυρή ψυχική εξάρτηση, οδηγούν το χρήστη σε εκδηλώσεις που κάθε άλλο παρά σαν αμφισβήτηση του κατεστημένου μπορούν να χαρακτηριστούν. Έτσι καταρρίπτονται οι θεωρίες για την «αθωότητα» του χασίς, ή εκείνες που υποστηρίζουν πως η χρήση του αποτελεί μέσο αμφισβήτησης και ένδειξη ριζοσπαστισμού. Γιατί λοιπόν διαδίδονται με τόση επιμονή τέτιου είδους θεωρίες, γιατί επιζητείται από κάποιους κύκλους η αποποινικοποίηση της χρήσης του;
Η χρήση του χασίς οδηγεί το άτομο σε πλήρη αδιαφορία για ό,τι συμβαίνει γύρω του, σε απάθεια και άμβλυνση αισθημάτων, σε μόνιμο ονειρικό παραλήρημα και αδυναμία συγκέντρωσης, σε ραθυμία και αποδιοργάνωση των μηχανισμών του συναισθήματος, της μνήμης και της σκέψης, σε μια κυματώδη, απότομα εναλλασσόμενη ψυχική διάθεση, σε απρόβλεπτες εκρήξεις («καταιγίδα»), κατάσταση ιδιαίτερα έντονη και βασανιστική και συχνά επικίνδυνη για τον ίδιο και για τους γύρω του, σε μείωση των ηθικών αναστολών γενικά, σε μια μόνιμη βλάβη του ψυχισμού του ατόμου. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του χασισοπότη τον καθιστούν αντικοινωνικό άτομο και τον απενεργοποιούν οριστικά. Χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Αδυνατεί να διακρίνει τις πραγματικές εμπειρίες από την ονειροπόληση. Δεν μπορεί πια να έχει σωστή επίγνωση της κατάστασής του.
Πέρ’ απ’ αυτά, ο χρήστης παύει να είναι σε θέση να προφυλάξει τον εαυτό του από τα άλλα ναρκωτικά, τα οποία οι έμποροι φροντίζουν με κατάλληλες μεθοδεύσεις να του διοχετεύσουν. Το πέρασμα του σε ναρκωτικά που, εκτός από την ψυχική, προκαλούν και σωματική εξάρτηση, γίνεται πολύ εύκολο, όταν π.χ. προκληθεί τεχνητή έλλειψη χασίς στην αγορά με παράλληλη αύξηση προσφοράς άλλων ναρκωτικών. Έτσι γίνεται ξεκάθαρο πως το χασίς αποτελεί το πρώτο σκαλοπάτι για το μονόδρομο της ναρκομανίας. Αλλά κι από τις στατιστικές έχει αποδειχθεί ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ηρωινομανών ξεκίνησε κάνοντας χρήση χασίς. Επειδή, όταν, από κάποιο χρονικό σημείο και ύστερα, οι αρχικές δόσεις δεν φέρνουν πια το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, ο πειρασμός της δοκιμής άλλων ναρκωτικών γίνεται μεγάλος.
Όταν λοιπόν υποστηρίζεται από μερικούς πως το χασίς δεν είναι χειρότερο από το τσιγάρο, αυτό ίσως οφείλεται στην πλήρη άγνοια επιστημονικών δεδομένων, ή στην αδυναμία εκτίμησης των παραμέτρων που λέγονται συνειδητοποίηση του ατόμου, ικανότητα δημιουργίας και κοινωνική δραστηριότητα.
Οι γνώστες όμως των επιπτώσεων του χασίς στον άνθρωπο δεν μπορεί παρά κακόβουλα να υποστηρίζουν και να διαδίδουν τέτιες αποπροσανατολιστικές θεωρίες, υπηρετώντας έτσι συνειδητά τις δυνάμεις εκείνες, που επιδιώκουν να απενεργοποιήσουν και να περιθωριοποιήσουν κοινωνικά τη νεολαία, εισπράττοντας τα ανάλογα πολιτικά οφέλη. Γι’ αυτόν το λόγο πρέπει να αποκρούονται αποφασιστικά και τεκμηριωμένα οι διάφορες (αφελείς ή μη) απόψεις που επιμένουν στην αντιεπιστημονική διάκριση «μαλακά-σκληρά» ναρκωτικά.
Ομιλία στην ΠΑΣΕΝ, 1985
[ΠΑΣΕΝ: Πανελλήνια Συντονιστική Επιτροπή κατά των Ναρκωτικών. Ο Ν. Νικολάου ήταν στενός συνεργάτης της, ΓΛ]

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΟΥΝ ΟΙ #SyrizaXeftiles ΤΑ ΜΑΤ, ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΤΙ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ..

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ενισχύει τα ΜΑΤ που... θα καταργούσε

Η πρόσφατη διαταγή της ΓΑΔΑ για ενίσχυση των ΜΑΤ και με άλλους αστυνομικούς επιβεβαιώνει ότι η βάρβαρη καταστολή του λαϊκού κινήματος είναι επιλογή και απόλυτη προτεραιότητα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, για τον προσανατολισμό της Αστυνομίας.
Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που - όπως είναι γνωστό - διατυμπάνιζε ότι θα καταργούσε τα ΜΑΤ όταν γίνει κυβέρνηση, αναδεικνύεται και στο ζήτημα αυτό, που συνδέεται με την άσκηση στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού, απόλυτα αναξιόπιστη.
Η κυβέρνηση όχι απλά διατήρησε και χρησιμοποίησε τα ΜΑΤ για να περάσει με την πιο σκληρή καταστολή του αγωνιζόμενου λαού τις αντιλαϊκές πολιτικές της, αλλά τα ενισχύει με αστυνομικούς, εφαρμόζοντας με συνέπεια το δόγμα «νόμος και τάξη» ενάντια στον «εχθρό λαό». Είναι μια διαχρονική πολιτική, που εφάρμοσαν και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και στοχεύει στο διαρκές χτύπημα των αγώνων του λαού μας.
Αυτήν τη φορά, μάλιστα, η ενίσχυση των ΜΑΤ γίνεται κόντρα και στη θέληση των αστυνομικών, όπως προκύπτει μέσα και από τις ανακοινώσεις των συνδικαλιστικών τους ενώσεων. Οι ίδιοι τονίζουν τις συνέπειες που θα έχει και καταγγέλλουν τις αναγκαστικές τους μετακινήσεις σε έναν μηχανισμό καταστολής που προκαλεί την απέχθεια του λαού.
Η ύπαρξη και λειτουργία των ΜΑΤ, δηλαδή μιας «σούπερ» ειδικής κατασταλτικής μονάδας μέσα στο μηχανισμό της Αστυνομίας με στόχο την καταστολή του λαϊκού κινήματος, είναι απαράδεκτη. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει προσανατολίσει την Αστυνομία στη σκληρή καταστολή, όπως και οι προηγούμενες των ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, πρέπει να καταδικαστεί από το λαό, αλλά και από τους αστυνομικούς, που δεν τους ταυτίζουμε στην πλειοψηφία τους με τον κατασταλτικό μηχανισμό που υπηρετούν.
Γιώργος ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ
Υποστράτηγος Αστυνομίας ε.α.- Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθήνας
Tο άρθρο αναδημοσιεύεται από το 15ήμερο δισέλιδο για τους ένστολους του «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» 16 - 16 Φλεβάρη 2019.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

Οι 'ζαιοι Βάζουν τους Μπάτσους τώρα να Παίρνουν Πορτοφόλια k Τηλέφωνα ?!!!


Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για το νέο κρούσμα αστυνομικής αυθαιρεσίας στο Διδυμότειχο, αναφέρει:

«Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη και αναίτια συμπεριφορά αστυνομικών του ΑΤ Ορεστιάδας, σε βάρος του μέλους του Γραφείου Περιοχής της Ανατ. Μακεδονίας - Θράκης του ΚΚΕ Λαρίση Χρήστου. Συγκεκριμένα, δύο αστυνομικοί με πολιτικά κινήθηκαν εναντίον του, απαιτώντας να γίνει σωματικός έλεγχος. 

Όταν το στέλεχος του ΚΚΕ απαίτησε να μάθει από ποιον διενεργείται ο έλεγχος, οι αστυνομικοί απάντησαν με ύβρεις και απειλές και με τη βία του πήραν το πορτοφόλι και το κινητό του τηλέφωνο για έλεγχο.

Η συγκεκριμένη ενέργεια είναι ενταγμένη στη συνεχιζόμενη προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού, που ξεδιπλώνεται το τελευταίο διάστημα κατ' εντολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. 
Είναι ένα ακόμη δείγμα γραφής, μετά τις συλλήψεις και διώξεις των σπουδαστών στο Φοιτητικό - Μαθητικό συλλαλητήριο στις 16 Απρίλη, 
τις συλλήψεις 10 μελών της Επιτροπής Ειρήνης Σάμου και στελεχών του ΚΚΕ πριν 2 ημέρες.

Τέτοιου τύπου ενέργειες δεν θα τρομοκρατήσουν τους αγωνιστές».

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΤΟ ΆΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΊΑ ΠΟΛΈΜΟΥ ΤΡΟΎΜΑΝ ΠΡΟΣΤΆΤΕΥΑΝ ΣΉΜΕΡΑ ΤΑ ΜΑΤ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΡΊΧΝΟΝΤΑΣ ΧΗΜΙΚΆ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΜΑΣ




Επίθεση με χημικά και χειροβομβίδες κρότου λάμψης εξαπέλυσαν οι δυνάμεις της αστυνομίας στη διαδήλωση φοιτητών, μαθητών, σπουδαστών και εργαζομένων κι ενώ αυτοί βρίσκονταν στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου στο ύψος του αγάλματος Τρούμαν, το οποίο και πήγαν να αποκαθηλώσουν, σε μία συμβολική κίνηση καταδίκης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που από κοινού με Βρετανία και Γαλλία έκαναν την επέμβαση στη Συρία.

Η αστυνομία προχώρησε σε προσαγωγές δύο ατόμων, την απελευθέρωση των οποίων ζήτησε με άμεση παρέμβασή του καθώς παραβρίσκεται στη διαδήλωση, ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ ο οποίος έκανε και τηλεφωνική παρέμβαση στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Ν. Τόσκα. 
Από την επίθεση τραυματίστηκαν επίσης τρεις διαδηλωτές εκ των οποίων ο ένας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για τις πρώτες βοήθειες.

Σε δήλωσή του ο Γιώργος Πέρρος μέλος της ΕΓ του ΠΑΜΕ κατήγγειλε την «κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που έχει γίνει το πλυντήριο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη χώρα μας και διεθνώς, όσο και αν χτυπάει, δεν θα μας σταματήσει».
Κάλεσε σε μαζική συμμετοχή στην αυριανή κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα στις 7 το απόγευμα. (Δείτε εδώ βίντεο).


Την επίθεση των ΜΑΤ, που αποτελεί έκφραση της βούλησης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, να συμμετάσχει ενεργά στην ιμπεριαλιστική επέμβαση, αλλά και να καταπνίξει κάθε είδους αντίδραση, κατήγγειλε ο Βασίλης Πύρρος, φοιτητής του ΕΜΠ.


ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΤΡΟΥΜΑΝ:
Χάρι Τρούμαν: Ένας εγκληματίας πολέμου στο κέντρο της Αθήνας


ΑΠΟ ATEXNOS
«Εχρη­σι­μο­ποι­ή­σα­μεν την ατο­μι­κήν βόμ­βαν διά να συ­ντο­μεύ­σω­μεν τον πό­λε­μον… Θα τη χρη­σι­μοι­ή­σω­μεν και πάλιν. Μόνο η συν­θη­κο­λό­γη­σις της Ια­πω­νί­ας θα μας στα­μα­τή­ση. Τους ώμους μας βα­ραί­νει τε­ρα­στία ευ­θύ­νη. Ευ­χα­ρι­στού­μεν τον θεόν, διότι εί­με­θα εμείς, και όχι ο εχθρός, που τη φέ­ρο­μεν. Και πα­ρα­κα­λού­μεν τον θεόν, να μας φω­τί­ση εις τη χρή­σιν του ορ­γά­νου αυτού συμ­φώ­νως προς τας βου­λή­σεις του». Με αυτά τα κυ­νι­κά λόγια έκλει­νε το ρα­διο­φω­νι­κό του μή­νυ­μα προς τον αμε­ρι­κα­νι­κό λαό στις 9 Αυ­γού­στου 1945, ο τότε πρό­ε­δρος των ΗΠΑ Χάρι Τρού­μαν. Λίγες ώρες πριν, με δική του εντο­λή, ολο­κλη­ρώ­νο­νταν το πλέον ει­δε­χθές μα­ζι­κό έγκλη­μα του 20ου αιώνα: το Να­γκα­σά­κι είχε με­τα­τρα­πεί σε στά­χτη και ερεί­πια από τη ρίψη της ατο­μι­κής βόμ­βας πλου­τω­νί­ου ενώ, τρεις μόλις μέρες πριν, στις 6 Αυ­γού­στου, η βόμβα τύπου ου­ρα­νί­ου-235 είχε κυ­ριο­λε­κτι­κά ισο­πε­δώ­σει την πόλη της Χι­ρο­σί­μα.

Ο αμε­ρι­κα­νι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός, δια στό­μα­τος του εγκλη­μα­τία πο­λέ­μου Τρού­μαν, επι­χεί­ρη­σε να δι­καιο­λο­γή­σει τα πυ­ρη­νι­κά ολο­καυ­τώ­μα­τα σε Χι­ρο­σί­μα και Να­γκα­σά­κι υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η ρίψη των βομ­βών «έσωσε ζωές» και οδή­γη­σε στο τέλος του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου. Πρό­κει­ται ασφα­λώς για απο­δε­δειγ­μέ­νο ψέμα που, μέχρι και σή­με­ρα, συ­νε­χί­ζουν να υιο­θε­τούν οι κυ­βερ­νή­σεις των ΗΠΑ. Οι ατο­μι­κές βόμ­βες σε Χι­ρο­σί­μα-Να­γκα­σά­κι δεν σχε­τί­ζο­νταν με την συν­θη­κο­λό­γη­ση της Ια­πω­νί­ας (η για­πω­νέ­ζι­κη κυ­βέρ­νη­ση θα συν­θη­κο­λο­γού­σε ούτως ή άλλως καθώς ήταν πλή­ρως απο­μο­νω­μέ­νη), αλλά στό­χευαν αλλού: να στεί­λουν ενα απει­λη­τι­κό, προει­δο­ποι­η­τι­κό μή­νυ­μα προς την Σο­βιε­τι­κή Ένωση και να τρο­μο­κρα­τή­σουν τα ερ­γα­τι­κά-λαϊ­κά κι­νή­μα­τα που ανα­δει­κνύ­ο­νταν από την αντι­φα­σι­στι­κή πάλη του πα­γκο­σμί­ου πο­λέ­μου.

Οι ίδιες οι μαρ­τυ­ρί­ες αμε­ρι­κα­νών αξιω­μα­τού­χων αλλά και ακα­δη­μαϊ­κών-με­λε­τη­τών ξε­σκε­πά­ζουν το κα­λο­στη­μέ­νο ψέμα της κυ­βέρ­νη­σης Τρού­μαν και όσων συ­νε­χί­ζουν να το ανα­πα­ρά­γουν.
Στα­χυο­λο­γού­με εν­δει­κτι­κά:

«Βα­σι­ζό­με­νη σε μια εκτε­νή έρευ­να όλων των γε­γο­νό­των και υπο­στη­ρι­ζό­με­νη από κα­τα­θέ­σεις των επι­ζώ­ντων για­πω­νέ­ζων ηγε­τών που με­τεί­χαν στον πό­λε­μο, η άποψη της Επι­τρο­πής είναι ότι, σί­γου­ρα πριν τις 31 Δε­κέμ­βρη 1945 και κατά πάσα πι­θα­νό­τη­τα πριν τις 1 Νο­έμ­βρη 1945, η Ια­πω­νία θα είχε πα­ρα­δο­θεί ακόμη και αν δεν είχαν ρι­χτεί οι ατο­μι­κές βόμ­βες, ακόμη και αν η Ρωσία δεν έμπαι­νε στον πό­λε­μο, ακόμη και αν δεν είχε σχε­δια­στεί ει­σβο­λή».   Πό­ρι­σμα της Έκ­θε­σης Στρα­τη­γι­κής Έρευ­νας Βομ­βαρ­δι­σμών που συ­στά­θη­κε από την ίδια την κυ­βέρ­νη­ση των ΗΠΑ, Ιού­λης 1946. 
«Οι για­πω­νέ­ζοι ήταν έτοι­μοι να πα­ρα­δο­θούν και δεν ήταν ανα­γκαίο να τους χτυ­πή­σου­με με αυτό το απαί­σιο πράγ­μα (σ.σ. ατο­μι­κή βόμβα)».Ντουάιτ Άι­ζεν­χά­ου­ερ, 34ος πρό­ε­δρος των ΗΠΑ που δια­δέ­χθη­κε τον Τρού­μαν, ανώ­τα­τος διοι­κη­τής των συμ­μα­χι­κών δυ­νά­με­ων κατά το Β’ Πα­γκό­σμιο πό­λε­μο.Ο ίδιος ο Άι­ζεν­χά­ου­ερ γρά­φει στο βι­βλίο του “Man­date for Change”:«Τον Ιούλιο του 1945, επισκεπτόμενος το γραφείο μου στη Γερμανία, ο υπουργός πολέμου Στίμσον με ενημέρωσε ότι η κυβέρνηση μας ετοιμάζονταν να ρίξει ατομική βόμβα στην Ιαπωνία […] Του εξέφρασα τις έντονες επιφυλάξεις μου, στη βάση της εκτίμησης ότι η Ιαπωνία είχε ήδη ηττηθεί και πως η βόμβα ήταν εντελώς αχρείαστη [..] Ήταν πεποίθηση μου ότι η Ιαπωνία, εκείνη την στιγμή, έψαχνε κάποιο τρόπο να παραδοθεί…».«Άποψη μου είναι ότι η χρήση αυτού του βάρβαρου όπλου στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν είχε καμία υλική βοήθεια στον πόλεμο μας ενάντια στην Ιαπωνία. Οι γιαπωνέζοι είχαν ήδη ηττηθεί και ήταν έτοιμοι να παραδοθούν…»
Γουί­λιαμ Λέχ, Ναύ­αρ­χος πο­λε­μι­κού ναυ­τι­κού ΗΠΑ.«Πι­στεύω ότι χά­σα­με την ευ­και­ρία να πε­τύ­χου­με μια συν­θη­κο­λό­γη­ση της Ια­πω­νί­ας, πλή­ρως ικα­νο­ποι­η­τι­κή για μας, χωρίς τη χρήση της βόμ­βας».Τζον Μα­κλόϊ, βοη­θός υπουρ­γού πο­λέ­μου των ΗΠΑ.«Θα ήταν λάθος να πι­στέ­ψου­με ότι η τύχη της Ια­πω­νί­ας κρί­θη­κε από την ατο­μι­κή βόμβα. Η ήττα της ήταν βέ­βαιη πριν ριφθή η πρώτη βόμβα».Ουίν­στον Τσώρ­τσιλ, πρω­θυ­πουρ­γός της Βρε­τα­νί­ας 1940-1945, 1951-1955.
Για την κυ­βέρ­νη­ση Τρού­μαν ήταν ανα­γκαίο να φανεί ποιός έχει το μο­νο­πώ­λιο της πυ­ρη­νι­κής ισχύ­ος. «Το να εντυ­πω­σιά­σει τη Ρωσία ήταν πιο ση­μα­ντι­κό απ’ το τέλος του πο­λέ­μου με την Ια­πω­νία» ανα­φέ­ρει ο αμε­ρι­κα­νός ιστο­ρι­κός Μαρκ Σέλ­ντεν. Σύμ­φω­να με τονΠήτερ Κούζ­νικ, διευ­θυ­ντή του Ιν­στι­τού­του Πυ­ρη­νι­κών Σπου­δών στο Αμε­ρι­κα­νι­κό Πα­νε­πι­στή­μιο της Ουά­σινγ­κτον, η ρίψη της ατο­μι­κής βόμ­βας στη Χι­ρο­σί­μα και το Να­γκα­σά­κι «δεν ήταν απλά ένα έγκλη­μα πο­λέ­μου- ήταν ένα έγκλη­μα κατά της αν­θρω­πό­τη­τας».
Η ισο­πε­δω­μέ­νη Χι­ρο­σί­μα

Τι απο­τε­λέ­σμα­τα είχε το πυ­ρη­νι­κό ολο­καύ­τω­μα που προ­κά­λε­σε η εγκλη­μα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση Τρού­μαν; Να ορι­σμέ­να στοι­χεία:
80.000 σκο­τώ­θη­καν άμεσα με τη ρίψη της ατο­μι­κής βόμ­βας στη Χι­ρο­σί­μα. Αρ­γό­τε­ρα, σχε­τι­κές έρευ­νες για αγνο­ού­με­νους, καθώς και η εύ­ρε­ση αν­θρώ­πι­νων μελών, ανέ­βα­σαν τον αριθ­μό των νε­κρών στους 135.000.
Πε­ρισ­σό­τε­ροι από 70.000 άν­θρω­ποι σκο­τώ­θη­καν άμεσα από τη ρίψη της βόμ­βας στο Να­γκα­σά­κι.
Σε 192.020 ανέρ­χο­νται οι νε­κροί στην πε­ριο­χή της Χι­ρο­σί­μα, αν συ­νυ­πο­λο­γι­στούν οι θά­να­τοι που προ­κλή­θη­καν το επό­με­νο διά­στη­μα από τη ρα­διε­νέρ­γεια καθώς και όσοι υπέ­κυ­ψαν από βα­ρείς τραυ­μα­τι­σμούς.
Πάνω από το 90% των κα­τοί­κων που βρί­σκο­νταν σε από­στα­ση μισού χι­λιο­μέ­τρου από το ση­μείο που έπε­σαν οι βόμ­βες σκο­τώ­θη­καν άμεσα.
Η ρα­διε­νέρ­γεια που απε­λευ­θέ­ρω­σαν οι πυ­ρη­νι­κές βόμ­βες προ­κά­λε­σε μα­κρο­χρό­νια προ­βλή­μα­τα υγεί­ας στους κα­τοί­κους και των δύο πό­λε­ων. Σχε­τι­κή έρευ­να του Ra­di­a­tion Ef­fects Re­search Foun­da­tion έδει­ξε πως, με­τα­ξύ 1950 και 2000, το 46%των θα­νά­των από λευ­χαι­μία και το 11% άλλων καρ­κι­νι­κών πα­θή­σε­ων με­τα­ξύ των επι­ζώ­ντων, οφεί­λο­νταν στη ρα­διε­νέρ­γεια. Ένα άλλο ση­μα­ντι­κό από­το­κο της ρα­διε­νέρ­γειας ήταν η εμ­φά­νι­ση χι­λιά­δων πε­ρι­πτώ­σε­ων γε­νε­τι­κών ανω­μα­λιών και δυ­σμορ­φιών σε έμ­βρυα και νε­ο­γνά.

Ένα κο­ρί­τσι ανά­με­σα σε πτώ­μα­τα, Χι­ρο­σί­μα 1945.

Ο εγκλη­μα­τί­ας πο­λέ­μου Χάρι Τρού­μαν, που έσπει­ρε κυ­ριο­λε­κτι­κά το θά­να­το στη Χι­ρο­σί­μα και το Να­γκα­σά­κι, είναι ο ίδιος μα­κε­λά­ρης που τρία χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, το 1948, προ­στρέ­χο­ντας να συν­δρά­μει την ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη, βομ­βάρ­δι­ζε τους ηρω­ϊ­κούς αντάρ­τες του ΔΣΕ στο Γράμ­μο με βόμ­βες να­πάλμ.
Έχο­ντας «το­πο­τη­ρη­τή» στην Ελ­λά­δα τον στρα­τη­γό Βαν Φλιτ και με την πλήρη συ­γκα­τά­βα­ση της ηγε­σί­ας του ντό­πιου αστι­κού στρα­τού, η κυ­βέρ­νη­ση Τρού­μαν πρω­το­δο­κί­μα­σε τις βόμ­βες να­πάλμ στα κε­φά­λια των μα­χη­τών και μα­χη­τριών του Δη­μο­κρα­τι­κού Στρα­τού.
Χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, οι να­πάλμ θα χρη­σι­μο­ποιού­νταν από τους αμε­ρι­κα­νούς φο­νιά­δες σε μια σειρά ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πο­λέ­μους: από την Κορέα και το Βιετ­νάμ μέχρι τον πό­λε­μο του Κόλ­που στο Ιράκ και τη Γιου­γκο­σλα­βία.

Η αστι­κή τάξη της Ελ­λά­δας φρό­ντι­σε να τι­μή­σει τον αρ­χι­φο­νιά Τρού­μαν, στή­νο­ντας του το 1963 άγαλ­μα (ερή­μην της δη­μο­τι­κής αρχής) στη γωνία των οδών Βα­σι­λέ­ως Κων­στα­ντί­νου και Βασ. Γε­ωρ­γί­ου στην καρ­διά της Αθή­νας. Απο­κρου­στι­κό σύμ­βο­λο κτη­νω­δί­ας και υπο­τέ­λειας, το άγαλ­μα του αμε­ρι­κα­νού προ­έ­δρου συ­νε­χί­ζει να μας θυ­μί­ζει τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πο­λέ­μους και τις επεμ­βά­σεις αλλά και το χρέος μας για με­τω­πι­κή, μέχρι τέ­λους σύ­γκρου­ση με τη βαρ­βα­ρό­τη­τα του εκ­με­ταλ­λευ­τι­κού συ­στή­μα­τος και των σύγ­χρο­νων «Τρού­μαν» που το υπη­ρε­τούν.


ΣΧΕΤΙΚΑ