Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

04 Μαΐου, 2016

"Έπεσαν για όλου του κόσμου το ψωμί το φως και το τραγούδι''


Δημήτρης Μεγαλίδης, Άτιτλο, ξυλογραφία


Γιώργος Σικελιώτης, Στο απόσπασμα, σχέδιο
Γιώργος Σικελιώτης, Στο απόσπασμα, σχέδιο
Πολλοί συνάνθρωποί μας δεν τους γνωρίζουν ούτε έχουν ακούσει κάτι γι’ αυτούς 
γιατί μπόλικη λάσπη ρίχτηκε πάνω τους 
και καλλιεργήθηκε  μεθοδικά η λήθη των αγώνων και των  θυσιών τους. 
Νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, που έπεσαν στη φωτιά συνειδητά και προτίμησαν να αγωνιστούν και να θυσιαστούν για  ελευθερία, 
για εθνική ανεξαρτησία, 
για μια κοινωνικά δίκαιη κοινωνία, 
για τη θεμελίωση και την ανοικοδόμηση ενός κόσμου σοσιαλιστικού. 
Δεν  συνεργάστηκαν με τους κατακτητές 
και την κατεστημένη τάξη,  
δεν συνθηκολόγησαν, δεν  λιποτάκτησαν 
και  πλήρωσαν με τη ζωή τους το τίμημα των αγώνων τους.  
Έφυγαν από τη ζωή με τραγικό τρόπο αλλά εξακολουθούν να ζουν  
στις συνειδήσεις μας και στις καρδιές μας φωτίζοντας με τη θυσία τους τα πυκνά σκοτάδια και τους δύσβατους δρόμους.
Είναι πολλοί, χιλιάδες, επώνυμοι και κυρίως ανώνυμοι, δημοκράτες, αριστεροί, κομμουνιστές. 
Μνημονεύουμε  όλους αυτούς που διώχθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, πόνεσαν, εξορίστηκαν, στήθηκαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα 
μόνο και μόνο γιατί ονειρεύτηκαν έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο ανθρώπινο. 
Το αίμα τους φωνάζει και μας καλεί σε συνεχή αντίσταση και πάλη
Τάσσος, χαρακτικό
Τάσσος, χαρακτικό
Η ΑΥΓΗ ΚΙ Η ΜΕΡΑ
Η αυγή κι η ημέρα θάνατος κι εμείς πουλιά πετούμενα
κι από παντού ξεχύνονταν ελπίδας μοσκοβόλημα,
σάμπως να χλόιζε ο γιαλός σπαρμένος αγρολούλουδα
κι ο ήλιος ετραγούδαγε τη λευτεριά στα πέρατα
.
(Β. Ρώτας)
Ηλίας Φέρτης, Γυναίκες στο απόσπασμα, τέμπερα
Ηλίας Φέρτης, Γυναίκες στο απόσπασμα, τέμπερα
ΤΟ ΠΡΩΙ
Το πρωί
Στις 5
Ο ξηρός
Μεταλλικός ήχος
Ύστερα από τα φορτωμένα καμιόνια
Που θρυμματίζουνε τις πόρτες του ύπνου.
Και το τελευταίο «αντίο» της παραμονής
Και οι τελευταίοι βηματισμοί στις υγρές πλάκες
Και το τελευταίο σου γράμμα
Στο παιδικό τετράδιο της αριθμητικής
Σαν του μικρού παραθυριού το δίχτυ
Που τεμαχίζει με κάθετες μαύρες γραμμές
Του πρωινού χαρούμενου ήλιου την παρέλαση
.( Μ.Αναγνωστάκης)
agioi8
«Αμπελογιάννης Σπήλιος Κων/νου
οδός Άστρους 93, Κολωνός.
Έτσι πεθαίνουν οι τίμιοι Έλληνες. Πεθαίνω περήφανος.
Ζήτω η Λευτεριά. Διαβάτη Έλληνα, το ρούχο τούτο να το πας στην παραπάνω διεύθυνση. Είναι η στερνή επιθυμία ενός ανθρώπου, που ξέρει να πεθαίνει για τη Λευτεριά. Ζήτω ο ελληνικός Λαός.»
(Τουφεκίστηκε με τους 200 την Πρωτομαγιά του ’44 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ήταν τότε 22 ετών. Το σημείωμα βρέθηκε καρφιτσωμένο στο πέτο του σακακιού του στον τόπο όπου εκτελέστηκε)
agioi9
«Εγώ το σπόρο έσπειρα
κατά της τυραννίας.
Εξ ου και θέλει θεριστεί
καρπός ελευθερίας.» 
(Κανάρης – Σπύρος Αναλυτής. Τον κρέμασαν στο Ληξούρι στις 5 Ιουλίου 1944. Ήταν 22 ετών. Το τετράστιχο βρέθηκε γραμμένο στον τοίχο του κρατητηρίου της χωροφυλακής στο Ληξούρι).
agioi10
«Δεν σας ξέχασα ποτές. Για σας και για τον ελληνικό λαό έδωσα τη ζωή μου. Σήμερα 1η του Μάη 1944 σας φιλώ για τελευταία φορά» (Α. Βαγενάς. Δε βρέθηκαν βιογραφικά, παλιό μέλος του ΚΚΕ, πιασμένος κατά τη Μεταξική δικτατορία, παραδόθηκε το 1941 στους Ναζί και εκτελέστηκε)
Γιώργος Μόσχος, Ξυλογραφία για το σπίτι - κάστρο του Υμηττού
Γιώργος Μόσχος, Ξυλογραφία για το σπίτι – κάστρο του Υμηττού
«1η Μαΐου 1944
Αγαπητή Σοφία,
Επειδή πιστεύω πως θα μας πάρουν και μας το βράδι για τον γνωστό αγύριστο προορισμό, αφού δεν με άφησαν να επικοινωνήσω με κανέναν γνωστό, σε παρακαλώ εσένα αν μπορείς να επικοινωνήσεις με τους δικούς μου ή όταν βγεις μια μέρα να τους πεις τα λόγια που δεν μπόρεσα εγώ να τους πω και να τους δώσεις τους τελευταίους μου χαιρετισμούς και τα τελευταία μου φιλιά στο παιδί μου, τη γυναίκα μου, τη μητέρα μου και τις αδελφές μου. Στη γυναίκα μου πες να βαφτίσει το μπέμπη με τ’ όνομά μου. Πιστεύω πως όλοι θα σταθούν στοργικοί στο παιδί μου ώστε να μην αιστανθεί την ορφάνια του.
Αντίο για πάντα.
Αργύρης» (Εκτελέστηκε 3 του Μάη 1944 με αγχόνη στο Μεγάλο Πεύκο)
Τάσσος, Οι διακόσιοι της Πρωτομαγιάς του ' 44, ξυλογραφία
Τάσσος, Οι διακόσιοι της Πρωτομαγιάς του  ’44,  ξυλογραφία
ΑΝΘΟΥΣ – ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Δεν είντουσαν πεντέξι κι ουδέ μια δεκαριά,
παρ’ είντουσαν Διακόσιοι μιαν εκκλησιά κορμιά.
Διακόσιοι είν’ ένας κι ένας, μ’ αντρειά, μ’ αξιά, με νου,
διακόσιοι βασιλιάδες λεβέντες του λαού.
Πριν φέξει τους χωρίσαν, τους βάλαν στη σειρά
κι είν’ ομορφοντυμένοι, κεφάλια τους ψηλά.
Πρωτομαγιά χαράζει, μα δε μοσκοβολάει,
η αυγή φοβάται να’ βγει, το φως χασομεράει.
Τους φορτώσαν δεμένους , τους  στρίμωξαν ορθούς,
κλεισμένοι εμείς ακούμε: – τους παίρνουν, δεν ακούς;
Να, πάνω από τη μάντρα χέρια περνάνε, δες,
τα χέρια τους κουνάνε και φεύγουνε και παν,
σαν να κουνάν σημαίες μάς αποχαιρετάν:
Σημαίες ματοβαμένες πώς ανεμίζουνε,
μιλάν με χίλιες γλώσσες και ξεφωνίζουνε:
– Λαέ μας, τα παιδιά σου, σταθήκαμε πιστά,
κατά το μάθημά σου στον τύραννο μπροστά.
Δώσαμε τις ζωές μας ντυμένες αρετή,
για τη δική σου δόξα και για την προκοπή.
Λαέ μας δοξασμένε, πατρίδα μας γλυκιά,
μας κόψαν τις ζωές μας ανθούς Πρωτομαγιά
. (Β.Ρώτας)
Ηλίας Φέρτης, Βασανιστήρια, τέμπερα
Ηλίας Φέρτης, Βασανιστήρια, τέμπερα
ΨΥΧΟΧΑΡΤΙ
Τα ονόματά σας μένουνε, μα πόσο ματωμένα,
Καλάβρυτα και Τρίπολη, Δίστομο και Χορτιάτη,
Καισαριανή και Κούρνοβο, Κρήτη και Μονοδέντρι
και κόρη του Ταΰγετου, κατακαημένη Μάνη,
και φτωχομάνα αδούλωτη δουλεύτρα Σαλονίκη
και Δράμα και Προσότσιανη, κακόμοιρο Δοξάτο,
και σεις με δίχως όνομα βουνά, πλαγιές, λαγγάδια
ραχούλες, λάκκες, ρεματιές, νησιά και περιγιάλια
στα χώματά σας κρύψετε καλά τους σκοτωμένους
μην τους ξεθάβουν τα σκυλιά, μην τους σπαράζουν τα όρνια
τι’ ναι σημαίες οι μνήμες τους κι εικόνες οι μορφές τους
. (Β.Ρώτας)
Χρίστος Δαγκλής, Γουδί, 29 μαΐου 1944, ξυλογραφία εμπνευσμένη από το μαρτύριο της αγωνίστριας Άννας Παρλιάρου
Χρίστος Δαγκλής, Γουδί, 29 μαΐου 1944, ξυλογραφία εμπνευσμένη από το μαρτύριο της αγωνίστριας Άννας Παρλιάρου
Έπεσε ο άνεμος. Σιωπή. Στη γωνιά της κάμαρας
ένα αλέτρι συλλογισμένο – περιμένει τ’ όργωμα.
Ακούγεται πιο καθαρά το νερό που κοχλάζει στο τσουκάλι.
Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο
είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας, οι δυνατοί
είναι οι ξωμάχοι, οι σπουδαστές κ’ οι προλετάριοι
– κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί
μια γωνιά μαύρο ψωμί
ένα δέντρο πλάι στο βράχο
ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα.
Είναι οι δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι.
Τα χοντρά τους παπούτσια είναι σα βαγόνια με κάρβουνο
τα χέρια τους είναι η σιγουριά-
αργασμένα χέρια, σκληρά χέρια, ροζιασμένα
με φαγωμένα νύχια, με άγριες τρίχες
με το μεγάλο δάχτυλο φαρδύ όσο η ιστορία του ανθρώπου
με τη φαρδιά σπιθαμή σα γιοφύρι πάνου απ’ το γκρεμό.
Τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα δεν είναι μονάχα στα
μητρώα των φυλακών
φυλάγονται στα αρχεία της ιστορίας,
τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα είναι οι πυκνές
σιδηροδρομικές γραμμές
που διασχίζουν το μέλλον. Κ’ η καρδιά μου εμένα
τίποτα πιότερο, συντρόφια μου, ένα πήλινο μαυρισμένο τσουκάλι
που κάνει καλά τη δουλειά του – τίποτ’ άλλο. Γειας σας σύντροφοι
. (Γ.Ρίτσος)
Κατσικογιάννης Δημήτρης, Άτιτλο, ξερό παστέλ
Κατσικογιάννης Δημήτρης, Άτιτλο, ξερό παστέλ
Εσείς που βάλατε την έγνοια προσκεφάλι
κι είχατε στρώμα της ζωής την ερημιά
Εσείς που χρόνια δε σηκώσατε κεφάλι
και καλοσύνη δε σας άγγιξε καμιά
Ήρθε καιρός, ήρθε καιρός
πάνω στου κόσμου την πληγή
ήρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός
να ξαναχτίσετε την γη.
Εσείς αδέρφια που ποτέ δεν βγάλατε άχνα
κι ούτε ξημέρωσε στην πόρτα σας γιορτή
εσείς που η πίκρα σας πλημμύρισε τα σπλάχνα
κι όλοι σάς βλέπανε σαν άγραφο χαρτί. 
(Ν. Γκάτσος)
Γιώργος Φαρσακίδης, χαρακτικό
Γιώργος Φαρσακίδης, χαρακτικό
Εμείς που μείναμε
στο χώμα το σκληρό
για τους νεκρούς
θ’ ανάψουμε λιβάνι
κι όταν χαθεί
μακριά το καραβάνι
του χάρου του μεγάλου πεχλιβάνη,
στη μνήμη τους θα στήσουμε χορό.
Εμείς που μείναμε
θα τρώμε το πρωί
μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι,
ένα τσαμπί σταφύλι από τ’ αμπέλι
και δίχως πια του φόβου το τριβέλι,
μπροστά θα προχωράμε στη ζωή.
Εμείς που μείναμε
θα βγούμε μια βραδιά
στην ερημιά να σπείρουμε χορτάρι
και πριν για πάντα
η νύχτα να μας πάρει
θα κάνουμε τη γη προσκηνυτάρι
και κούνια για τ’ αγέννητα παιδιά
. (Ν.Γκάτσος)
Γιώργος Φαρσακίδης, από σχέδιο του 1949
Γιώργος Φαρσακίδης, από σχέδιο του 1949
ΞΕΝΕ ΜΟΥ ΟΠΟΥ ΠΑΣ
Ξένε μου, όπου πας και περπατάς τη γη μας,
να πατάς σεμνά και ν’ αλαφροδιαβαίνεις,
τ’ είναι ο τόπος μας αιματοποτισμένος,
κάθε δρασκελιά κι από’ νας σκοτωμένος,
ένας σύντροφος που’ πεσε πολεμώντας
για το δίκιο μας και για τη λευτεριά μας.
Κάθονται οι ψυχές σε πέτρα, σε λιθάρι,
και μοιρολογάν και τον καημό τους λένε. (Β.Ρώτας)
Παπαγεωργίου Δημήτρης, Έπεσαν για όλου του κόσμου το ψωμί το φως και το τραγούδι, Έγχρωμη χαλκογραφία
Παπαγεωργίου Δημήτρης, Έπεσαν για όλου του κόσμου το ψωμί το φως και το τραγούδι, Έγχρωμη χαλκογραφία

Κουβέντα με την 55χρονη «Ολγα» από την Βουλγαρία !!!

H «Ολγα» είναι από την Βουλγαρία και εργαζόμενη εδώ και 15 χρόνια σε εργολάβο καθαρισμού στην Ελλάδα.

Είναι περίπου 55 χρόνων με τον άντρα της στην Βουλγαρία, 
τον γιό εργάτη στην Γερμανία και την κόρη παντρεμένη στην Αμερική. 
(Για λόγους προστασία της το όνομα είναι τυχαίο). 
Είχαμε μια κουβεντούλα προχτές από καρδιάς για τον Σοσιαλισμό που βίωσαν ως το 91 στην γειτονική χώρα:

«Ποτέ δεν είχαμε νοιώσει τέτοια απόγνωση και άγχος πως θα περάσει ο μήνας με τα λεφτά που παίρναμε στην Βουλγαρία επί «κομμουνισμού».
Ποτέ δεν είχαμε νοιώσει τέτοια ανασφάλεια για το μέλλον που νοιώθετε εσείς κι εμείς εδώ.
Ότι παίρναμε ήταν καθαρά λεφτά και ο μήνας όχι μόνο έβγαινε άνετα αλλά περίσσευαν και αρκετά που έμεναν στην άκρη. 
Ούτε φόρους θυμάμαι ποτέ, ούτε έκτακτες εισφορές στο κράτος,  ούτε νοίκια, ούτε λογαριασμούς που αυξάνονταν συνεχώς, αλλά το κυριότερο ποτέ άγχος μήπως σε διώξουν από την δουλειά, ή πότε και αν θα πάρεις σύνταξη. 
Τα προϊόντα είχαν σταθερές τιμές επί δεκαετίες, υπήρχε αφθονία και επάρκεια μέχρι που φέραν την Περεστρόικα ο Γκορμπατσωφ και άρχισαν να παρατηρούνται τα πρώτα φαινόμενα ελλείψεων και στην Βουλγαρία. 
Βέβαια δεν υπήρχε ποικιλία και ιλουστρασιόν συσκευασίες στα καθημερινά αλλά τα προϊόντα που εφοδιάζονταν η αγορά ήταν πάντα καλής ποιότητας»



ΕΡ : Τι δουλεία κάνατε εκεί Ολγα ;

«Εγώ ήμουν «χημικός μεταλλειολόγος» και δούλευα σε Πυρηνικό Εργοστάσιο παραγωγής ρεύματος (Εσείς εδώ παίρνετε ακόμα ρεύμα από την Βουλγαρία απ ότι ξέρω),ο άντρας μου δούλευε στο Κολχόζ της περιοχής και ήταν συντηρητής των αγροτικών μηχανημάτων του.
Εγώ έπαιρνα μηνιάτικο περίπου 300 Λ (λέβα ) και εκείνος λίγο πάνω από 250.
Όταν παντρευτήκαμε το 83 μας παραχώρησε το κράτος δωρεάν ένα σπίτι με προοπτική ενός παιδιού ακόμα, μια και ήμουν ήδη έγκυος στην κόρη. 
Όταν ήρθε και το δεύτερο παιδί, μας πήγαν σε μεγαλύτερο και τότε αλλάξαμε ή συμπληρώσαμε τις ηλεκτρικές συσκευές και τα έπιπλα. 
Θυμάμαι είχαμε πάρει ένα Ανατολικογερμανικό ψυγείο, μια κουζίνα Ρώσικη, μια τηλεόραση Τσεχοσλοβάκικη κι ένα πλυντήριο Βουλγάρικο.
Υπήρχαν και δυό τρεις άλλες επιλογές αλλά ο άντρας μου σαν πιο ειδικός στα μηχανολογικά πρότεινε αυτές τις συγκεκριμένες. 
Δεν είχαν την φινέτσα και την ποικιλία που έχετε εδώ αλλά αποδείχτηκαν λειτουργικά και γερά. 
Ακόμα τα έχουμε και δουλεύουν στην πατρίδα !! 
Επίσης επισκευάζονταν εύκολα και φτηνά ή ακόμα και τα άλλαζες αν ήθελες . Μπορούσες να τα αγοράσεις με χαμηλές δόσεις στο κράτος, που στα κράταγαν από τον μισθό ή και μετρητοίς αν είχες απόθεμα χρημάτων. 
Εμείς επιλέξαμε το δεύτερο τότε μια και κάθε μήνα η οικογένεια έδινε 10 Λ (λεβα ) για ηλεκτρικό, τηλέφωνο, θέρμανση, νερό (απεριόριστα ) και άλλα 10 για τις συγκοινωνίες όλης της οικογένειας, άρα περίσσευαν πάντα αρκετά».


ΕΡ: Και η καθημερινότητα Ολγα πως ήταν ;

«Η διατροφή της οικογένειας δεν ήταν ποτέ πρόβλημα γιατί οι γονείς συνήθως τρώγαμε στην δουλειά και τα παιδιά πάντα στο σχολείο,
 Οπότε ψωνίζαμε μόνο για βραδυνό και για τα Σαββατοκύριακα. Ποτέ όμως δεν θυμάμαι να ξοδέψαμε πάνω από 5 Λ την ημέρα για τρόφιμα .
Επίσης ποτέ δεν θυμάμαι να αγχωθήκαμε για τα παιδιά μας, τι θα γίνουν, πως θα σπουδάσουν, αν βρούνε δουλειά, σπίτι κλπ, όπως τρέχετε νυχθημερόν εσείς εδώ Και δεν μιλάμε μόνο για τα σχολεία και τις σπουδές τους .
Ακόμα και τα χόμπυ τους και τις δραστηριότητές τους τα κάλυπτε δωρεάν το κράτος.
Ο γιός μου π.χ. του άρεσε το μπάσκετ, η ιππασία και το κολύμπι, 
στην κόρη άρεσε το πιάνο και το πατινάζ στον πάγο ….(δακρύζει ) … 
τα έρμα, λίγο τα πρόλαβαν αυτά, τα πρώτα τους χρόνια μόνο, ως το 91 που διαλύθηκαν όλα...
Όλα αυτά τα κάλυπτε το Κολχόζ, ο νέος απλά διάλεγε τι του άρεσε να ασχολείται. 
Ποτέ επίσης δεν αγχωθήκαμε για θέματα υγείας, δικά μας ή των παιδιών. 
Ας πούμε η κόρη μου που είχε αλλεργία την άνοιξη παρακολουθείτο μόνιμα από ειδική αλλεργιολόγο γιατρό όλα της τα χρόνια.
Διακοπές πηγαίναμε κάθε χρόνο δωρεάν όλη η οικογένεια το καλοκαίρι σε εργατικά θέρετρα, σε βουνό ή θάλασσα και αν ήθελαν τα παιδιά στο ενδιάμεσο σε παιδικές κατασκηνώσεις. 
Το κανόνιζες από τον χειμώνα αν θα πήγαινες με το πρόγραμμα του Κολχόζ του άντρα ή με το δικό μου πρόγραμμα του συνδικάτου των επιστημόνων. 
Σε ότι αφορά την διασκέδαση μπορούσες πολύ φτηνά να πας όπου ήθελες, από θέατρα και σινεμά, μέχρι λούνα παρκ και συναυλίες. 
Πολύ διαδεδομένο όμως ήταν να μαζευόμαστε οι γειτονιές σε πάρκα και όχθες ποταμιών την Κυριακή, να ψήνουμε όλοι μαζί, και να γλεντάμε με δικές μας ορχήστρες (σχεδόν όλοι παίζαμε κάποιο μουσικό όργανο)»


ΕΡ: Μας παρουσιάζεις έναν παράδεισο ! 

Αρνητικά δεν υπήρχαν ;
«Σε σχέση μ αυτά εδώ, παράδεισος ήταν...Πως δεν υπήρχαν; Δεν σε άφηναν να ταξιδεύεις όπου ήθελες έξω απ την χώρα. 
Ακόμα και για άλλες σοσιαλιστικές χώρες μόνο με κρατική έγκριση πήγαινες, για δυτικές ούτε λόγος...
Αυτό ήταν αρνητικό για πολύ κόσμο και ιδιαίτερα για τους νέους. Αν το συνδυάσεις και με το μεγάλο περίσσευμα χρημάτων που είχε ο καθένας μας γινόταν όλο και πιο πιεστικό. Κάθε νέου – και όχι μόνο – ανθρώπου το όνειρο είναι να γνωρίσει, γυρίσει τον κόσμο…
 Άλλο αρνητικό ήταν αυτή η έλλειψη ποικιλίας προϊόντων, όλα αυτά τα «θαυμαστά» που έχετε στις βιτρίνες εδώ, αυτά τα ιλουστρασιόν που λέμε…(αλλά «φάτε μάτια ψάρια» τελευταία και για εσάς …γελάει). Αυτά μας θάμπωναν κι εμάς, αυτά ζήλευαν κάποιοι» .


ΕΡ: Γι αυτά κατέρρευσαν όλα σε μια νύχτα ρε Ολγα ;

«Δεν ήταν σε μια νύχτα. 
Ο Γκορμπατσώφ τα ξεκίνησε από την Ρωσία πρώτα με τα μεγάλα λόγια για καλυτέρευση του «κομμουνισμού».
Τότε άρχισαν και τα πρώτα βάσανα σε χώρες σαν την δικιά μου. Ελλείψεις, οικονομικά προβλήματα αργότερα… Αδιαφορία στην κρατική μηχανή, ρεμούλες κλπ . Τον πιστέψαμε σχεδόν όλοι. 
Ο πολύς ο κόσμος νομίσαμε ότι θα διατηρούνταν όλα αυτά που είχαμε και απλά επιπλέον θα είχαμε και την «αφθονία» των βιτρίνων των δικών σας ή την ελευθερία για ταξίδια. 
Δεν προσέξαμε όμως τι κρύβαν από πίσω οι βιτρίνες σας...
Το αφεντικό που έχω εγώ τώρα στο κεφάλι μου και μου δίνει 400 ευρω το μήνα για 12 ώρες δουλειά και τρέμει και η ψυχή μου μη με απολύσει…
Ίδιους ακριβώς έχουν ο άντρας μου στην πατρίδα και ο γιός μου στην Γερμανία ..Κι όσο για ταξίδια...,,,,» 

03 Μαΐου, 2016

Τι είναι η Εργατική Πρωτομαγιά ;


Με αφορμή την επέτειο της εργατικής Πρωτομαγιάς αξίζει όχι μόνο να

“θυμηθούμε” τα ιστορικά γεγονότα, 

αλλά και να σταθούμε σε ορισμένες πλευρές της σύγχρονης διαπάλης γύρω από ζητήματα 
όπως 
η ταξικότητα της κοινωνίας
η ανάπτυξη της εργατικής τάξης και του κινήματός της και ο ρόλος τους στην κοινωνική εξέλιξη, 
σε αντιπαράθεση με τις θεωρίες για το “τέλος” της εργατικής τάξης και την ύπαρξη “νέων” επαναστατικών υποκειμένων. 

Αυτή η ιστορική επέτειος
 πρέπει να συνοδεύεται και από την προώθηση κρίσιμων συμπερασμάτων για την πάλη της εργατικής τάξης για την ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

Τι είναι η εργατική Πρωτομαγιά;

Η εξέγερση των εργατών των ΗΠΑ την 1η Μάη του 1886 στο Σικάγο με κεντρικό σύνθημα την καθιέρωση του 8ώρου 
αποτελεί οξυμένη έκφραση των καθαρά αντίθετων συμφερόντων της εργατικής και της αστικής τάξης, στο έδαφος της ανεπτυγμένης καπιταλιστικής κοινωνίας. 
Είναι μία ηρωική σελίδα στην ιστορία της ταξικής πάλης, αγώνας ορόσημο στην πορεία ανάπτυξης του εργατικού κινήματος, τη χειραφέτησή του από την αστική τάξη. 
Η καθιέρωση της 1ης Μάη ως διεθνούς μέρας του αγώνα της εργατικής τάξης από το ιδρυτικό συνέδριο της Β’ Διεθνούς το 1889 αποτέλεσε έναυσμα ένδοξων αγώνων του παγκόσμιου προλεταριάτου. 

Η κόκκινη Πρωτομαγιά είναι μέρα μνήμης και αγώνα για το εργατικό κίνημα.


Πώς διαμορφώνεται ιστορικά το εργατικό κίνημα;

Οι αστικές επαναστάσεις, από τα τέλη του 18ου αιώνα τράβηξαν στον πολιτικό αγώνα κατά της φεουδαρχίας και τη νεαρή τότε εργατική τάξη με τη φτωχή αγροτιά για τη συντριβή των ξεπερασμένων φεουδαρχικών σχέσεων. 
Η ανάπτυξη και επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, η επέκταση της μισθωτής εργασίας συντέλεσαν και στην ανάπτυξη της ίδιας της εργατικής τάξης. 
Μαζί με την αστική τάξη γεννιέται και ο “νεκροθάφτης” της, η εργατική τάξη και το κίνημά της. 
Η ανάπτυξη του καπιταλισμού ανέπτυξε και τη βασική του αντίθεση, 
την αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, 

την αντίθεση ανάμεσα στα συμφέροντα της εργατικής και της αστικής τάξης.
Η εργατική τάξη έρχεται στο προσκήνιο της ταξικής πάλης, αρχικά μέσω των πρώτων εργατικών ενώσεων, των εργατικών συνδικάτων, δηλαδή με το κίνημα βελτίωσης των όρων ζωής της και διεκδίκησης ευνοϊκότερων όρων πώλησης της εργατικής δύναμης. 

Το επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού το 19ο αιώνα, δεν είχε ακόμη διαμορφώσει τις συνθήκες ώστε η “νεαρή” τότε εργατική τάξη να διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο επαναστατικό πολιτικό σχέδιο, ένα πρόγραμμα για τη δική της εξουσία.

Η ανάπτυξη και όξυνση της αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας, στα μέσα του 19ου αιώνα βρήκε την πολιτική της έκφραση στην έκδοση, 
το 1848, του πρώτου προγράμματος του κόμματος της εργατικής τάξης, 
του “Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος”, που έγραψαν οι Μαρξ- Ένγκελς, 
έργου ορόσημου για το κίνημα της εργατικής τάξης και για την πρωτοπορία της, το Κομμουνιστικό Κόμμα. 

Εκεί αναφέρεται: «Ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μια με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο».


Από πού προκύπτει ο πρωτοπόρος ρόλος της εργατικής τάξης;

Η εργατική τάξη είναι η τάξη που στερείται μέσων παραγωγής και είναι υποχρεωμένη να πουλάει την εργατική της δύναμη στην τάξη των ιδιοκτητών μέσων παραγωγής, των καπιταλιστών. 
Οι καπιταλιστές την αγοράζουν, γιατί μέσω της “κατανάλωσής” της, δηλαδή της συνένωσής της με τα μέσα παραγωγής, παράγεται αξία μεγαλύτερη από αυτή που έχει η ίδια. 

Έτσι, παρά το γεγονός ότι ο καπιταλιστής αγοράζει την εργατική δύναμη στην αξία της, του μένει το μεγαλύτερο κομμάτι της παραγόμενης αξίας, η υπεραξία.

Η σχέση κεφαλαιοκρατών – εργατών δεν περιορίζεται μόνο στη σχέση ανάμεσα στον ατομικό κεφαλαιοκράτη και τους εργάτες που ο ίδιος εκμεταλλεύεται. 
Είναι σχέση ανάμεσα σε τάξεις. Οι κεφαλαιοκράτες ως σύνολο εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη και τον πλούτο από το απλήρωτο προϊόν της εργασίας της.


Η εργατική τάξη είναι η βασική παραγωγική δύναμη της καπιταλιστικής κοινωνίας. 
Είναι η τάξη που υφίσταται την καπιταλιστική εκμετάλλευση και που χωρίς αυτή δεν μπορεί να λειτουργήσει στο ελάχιστο η καπιταλιστική παραγωγή. 
Η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου σε μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους συνεπάγεται και τη συγκέντρωση του εργατικού δυναμικού, την κοινωνικοποίηση της εργασίας και της παραγωγής, καθιστά την εργατική τάξη το κέντρο και το νεύρο της παραγωγής και γενικότερα της οικονομίας. 


Στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, οι καπιταλιστές είναι μέτοχοι-παράσιτα, που δεν παίζουν κανένα ρόλο στην παραγωγή, η οποία θα μπορούσε να συνεχίζεται απρόσκοπτα χωρίς αυτούς.

Ο πρωτοπόρος ρόλος της εργατικής τάξης δεν καθορίζεται από το ποσοστιαίο μέγεθός της στον Οικονομικά Ενεργό Πληθυσμό, 
αλλά από την ίδια τη θέση της στην κοινωνική παραγωγή. 

Είναι αντικειμενικά η κινητήρια δύναμη της σοσιαλιστικής επανάστασης, γιατί είναι ο φορέας των νέων σχέσεων παραγωγής.


Μήπως σήμερα δεν υπάρχει εργατική τάξη, μήπως η κοινωνία όπου ζούσαν οι Μαρξ και Ένγκελς με αστούς και προλετάριους είναι παρελθόν;

Έχουν αναπτυχθεί εδώ και δεκαετίες διάφορες θεωρίες από αστούς και οπορτουνιστές, 
που κοινό στόχο έχουν να “αποδείξουν” 
ότι η εργατική τάξη δεν υφίσταται όπως την περίοδο των κλασικών του μαρξισμού-λενινισμού, για να καταλήξουν ότι δεν ισχύει η θεωρία της ταξικής πάλης. 
Αξιοποιούν διάφορες αφορμές, κυρίως την εισαγωγή νέων τεχνολογιών στην παραγωγή, και κάνουν λόγο για “μεταβιομηχανική κοινωνία”, χρησιμοποιώντας διάφορες παραλλαγές.


Μία από τις παραλλαγές αυτές έχει ως κύριο στοιχείο ότι χαρακτηρίζει την κοινωνία 
με κριτήριο το τεχνολογικό επίπεδο των μέσων παραγωγής και όχι τις σχέσεις παραγωγής. 
Θεωρεί ως εργατική τάξη μόνο εκείνo το τμήμα της που εργάζεται χειρωνακτικά ή που εργάζεται στη μεταποίηση. 


Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη:

Πρώτον, την εργατική τάξη την αποτελούν οι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε σχέση μισθωτής εκμετάλλευσης από το κεφάλαιο. 
Δηλαδή δεν έχουν δικά τους μέσα παραγωγής, έχουν εκτελεστικό ρόλο στην παραγωγή, πληρώνονται με μισθό, άσχετα αν δουλεύουν στη μεταποίηση, στις τηλεπικοινωνίες, στο εμπόριο ή στον επισιτισμό.


Δεύτερον, η μαρξιστική θεωρία αποδεικνύει πως βιομηχανικός είναι κάθε κλάδος της κοινωνικής παραγωγής όπου παράγεται αξία και επομένως υπεραξία. 
Δηλαδή πέρα από τη μεταποίηση, κλάδοι όπως της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, των μεταφορών, που η αστική στατιστική τους κατατάσσει στις υπηρεσίες. 
Επομένως σήμερα, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, μπορούμε να μιλάμε για βιομηχανία πληροφορικής, βιομηχανία τηλεπικοινωνιών. Επομένως σε αυτούς τους τομείς η μισθωτή εργατική δύναμη, δηλαδή η εργατική τάξη, είναι η βασική παραγωγική δύναμη. 

Άλλωστε, ο ίδιος ο Μαρξ στον καιρό του μιλά για βιομηχανία μεταφορών και για τις τηλεπικοινωνίες της εποχής (τηλέγραφο, ταχυδρομείο).

Με βάση την ενιαία χρήση των λενινιστικών κριτηρίων*, όχι μόνο δεν έχουμε συρρίκνωση της εργατικής τάξης (πόσο μάλλον “τέλος” της), αλλά διεύρυνσή της. 
Σήμερα η εργατική τάξη είναι η πλειοψηφούσα κοινωνική δύναμη στην Ελλάδα, αλλά και σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου. 
Βέβαια είναι υπαρκτή η διεύρυνση των εσωτερικών διαφορών της, όπως “ειδικευμένοι-ανειδίκευτοι”, “υψηλόμισθοι-χαμηλόμισθοι”, “εργαζόμενοι-άνεργοι”, με συλλογικές συμβάσεις ή με ευέλικτες εργασιακές σχέσεις. 

Οι διαφορές αυτές, αν και φέρουν δυσκολίες στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, δεν αναιρούν το ενιαίο συμφέρον της εργατικής τάξης απέναντι στο κεφάλαιο.

Υπάρχουν νέα επαναστατικά υποκείμενα και κινήματα;
Στη βάση αυτών των θεωριών, αναζητούνται από διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις, 
εδώ και πολλά χρόνια, 
νέα επαναστατικά υποκείμενα, σε αντίθεση με το κίνημα της εργατικής τάξης, που παρουσιάζεται ως ξεπερασμένο. 
Μερικά παραδείγματα είναι η “γενιά του άρθρου 16” στις φοιτητικές κινητοποιήσεις το 2006, 
η «γενιά των 700€», 
το “κίνημα της κουκούλας” το Δεκέμβρη του 2008, 
το “κίνημα της πλατείας”, 
κινήματα τύπου «Αραβικής Άνοιξης» 

κ.λπ.

Ακόμα κάνουν την εμφάνισή τους διάφορα «κινήματα» που με ποικιλία μορφών (ακόμα και διαδικτυακά) προτάσσουν διάφορες διεκδικήσεις, οι οποίες ακόμα και αν βασίζονται σε υπαρκτά προβλήματα, αποσπώνται από την ταξική τους ρίζα. 
Αυτά τα “κινήματα”, 
ανεξάρτητα από τα αιτήματά τους, συσκοτίζουν τον ταξικό χαρακτήρα των λαϊκών προβλημάτων, αντικειμενικά εμποδίζουν την ανάπτυξη της ταξικής πάλης. 

Ορισμένες φορές στρέφονται και έμπρακτα απέναντι στο εργατικό κίνημα και το ΚΚ, αποτελώντας και χώρο “ζύμωσης” αντικομμουνιστικής προπαγάνδας και δράσης.

Το πραγματικά νέο και αναγκαίο σήμερα είναι οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου να γίνουν και ιδιοκτήτες του. 
Δηλαδή ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός. 
Τα παραπάνω «κινήματα» παλεύουν για την διαχείριση των προβλημάτων εντός του καπιταλισμού, 
γι” αυτό αρνούνται και τον πρωτοπόρο επαναστατικό ρόλο της εργατικής τάξης. 
Η εργατική τάξη είναι η πρωτοπόρα επαναστατική δύναμη από την θέση της στην παραγωγή, 

είναι ο φορέας των νέων κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής.


Η αστική τάξη διαχρονικά επιδιώκει 
να στοιχίζει την εργατική τάξη πίσω από τις δικές της επιδιώξεις, βαφτίζοντας “εθνικό στόχο” την εκάστοτε πολιτική που προωθεί τα δικά της συμφέροντα στο διεθνή ανταγωνισμό, είτε σε συνθήκες κρίσης, είτε ανάπτυξης. 

Την περίοδο εμφάνισης και βαθέματος της κρίσης, τα κυβερνητικά κόμματα προπαγάνδιζαν τις θυσίες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων ως αναγκαίες γιατί “όλοι μαζί τα φάγαμε” και “όλοι μαζί” πρέπει να πληρώσουμε.

Σήμερα, που εμφανίζεται το ενδεχόμενο ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας με μεγάλες δυσκολίες να παραμένουν και γίνεται προσπάθεια εξόδου από την κρίση με αντίστοιχη προσαρμογή του μείγματος διαχείρισης,
 η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προσπαθεί να κερδίσει και να αξιοποιήσει τη λαϊκή στήριξη ως “χαρτί” για τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους. 
Είτε η διαπραγμάτευση καταλήξει σε κάποιο συμβιβασμό, είτε σε “ρήξη”, ο σίγουρος χαμένος είναι η εργατική τάξη. 
Το κίνημά της δεν πρέπει να συμβιβαστεί με χαμηλές απαιτήσεις, να αποδεχτεί την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας ως δείκτη για την επαναφορά των απωλειών, που εκ των πραγμάτων οδηγεί στην υπεράσπιση των συμφερόντων της αστικής τάξης. 
Στη σημαία του αγώνα πρέπει να βάλει τις σύγχρονες ανάγκες της, που γεννιούνται αντικειμενικά από τη δυνατότητα ικανοποίησής τους, αλλά μπορούν να καλυφθούν μόνο μέσα από τις σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής. 

Να αξιοποιήσει την εργατική πρωτομαγιά φέτος, ως σταθμό για την ισχυροποίηση και την ανασύνταξη του εργατικού, λαϊκού κινήματος.

*«Τάξεις ονομάζονται μεγάλες ομάδες ανθρώπων που ξεχωρίζουν μεταξύ τους από τη θέση που κατέχουν μέσα σε ένα καθορισμένο σύστημα της κοινωνικής παραγωγής, 
από τη σχέση τους (στο μεγαλύτερο μέρος κατοχυρωμένη και διατυπωμένη σε νόμους) προς τα μέσα παραγωγής, 
από το ρόλο τους στην κοινωνική οργάνωση της εργασίας και συνεπώς από τους τρόπους που ιδιοποιούνται τη μερίδα του κοινωνικού πλούτου που διαθέτουν και από το μέγεθος αυτής της μερίδας. 

Τάξεις είναι οι ομάδες εκείνες ανθρώπων, που η μια μπορεί να ιδιοποιείται τη δουλειά της άλλης χάρη στη διαφορά της θέσης που κατέχει μέσα σ’ ένα καθορισμένο σύστημα της κοινωνικής οικονομίας
Β. Ι. Λένιν, «Μεγάλη Πρωτοβουλία», “Απαντα”, εκδ. “Σύγχρονη Εποχή”, τ. 39, σελ. 15
Το κείμενο Απαλλοτριωμένο από Εδώ  και η φωτό από εδώ.

30 Απριλίου, 2016

καλε μου Δημόσιε υπάλληλε: το Ασφαλιστικό που Σου ετοιμάζουν

Αποκαλυπτικά παραδείγματα για τις κατακόρυφες μειώσεις στις συντάξεις που θα αποδίδονται στο εξής
Το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό είναι πραγματικά λαιμητόμος και για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο
Το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό είναι πραγματικά λαιμητόμος και για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο
Το σχέδιο νόμου για το Ασφαλιστικό χτυπά το σύνολο των ασφαλισμένων στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα, αλλάζοντας προς το χειρότερο το ύψος των συντάξεων, την ηλικία συνταξιοδότησης, τις παροχές και άλλα. 
Σε προηγούμενα φύλλα, ο «Ριζοσπάστης» παρουσίασε αναλυτικά τις ανατροπές που επέρχονται από την εφαρμογή του νομοσχεδίου για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, τους ΕΒΕ, τους αγρότες, καθώς και τους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες.

Το σημείωμα που δημοσιεύουμε σήμερα εστιάζει στις αλλαγές που θα επέλθουν από την ψήφιση και εφαρμογή του νόμου σε βάρος των εργαζομένων στο Δημόσιο, επαληθεύοντας την αναγκαιότητα ο νόμος - λαιμητόμος να συναντήσει την καθολική και συντονισμένη αντίδραση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, να μη νομιμοποιηθούν οι αντιδραστικές ανατροπές στη συνείδηση των εργαζομένων και του λαού.

Ως προς τον τρόπο υπολογισμού της σύνταξης, το νομοσχέδιο διατηρεί 
(κατ' αναλογία του προηγούμενου αντιασφαλιστικού νόμου Λοβέρδου - Κουτρουμάνη, ν. 3865/2010, που αφορούσε τους δημόσιους υπαλλήλους) 
το «σπάσιμο» της σύνταξης σε εθνική και ανταποδοτική. Υπολογίζει την εθνική σύνταξη, με τα σημερινά δεδομένα, στα 384 ευρώ, αλλά μόνο για όποιον έχει τουλάχιστον 20 και 15 έτη εργασίας, όπως ήταν προηγουμένως.

Για κάθε έτος από τα 19 έως και τα 15, η εθνική σύνταξη θα μειώνεται κατά 2% και έτσι διαμορφώνεται στη 15ετία στα 346 ευρώ. 
Στην πράξη, οδεύουμε προς οριστική κατάργηση της 15ετίας. 

Από εκεί και πέρα, χειροτερεύει τον τρόπο υπολογισμού της ανταποδοτικής σύνταξης, που στο άθροισμά της με την εθνική καταλήγει σε ψίχουλα, πολύ λιγότερα και από αυτά που έδιναν οι προηγούμενοι αντιασφαλιστικοί νόμοι.
Οι νέες πετσοκομμένες συντάξεις


Στον πίνακα που παραθέτουμε, παρουσιάζονται στοιχεία που δείχνουν τη μεγάλη μείωση των συντάξεων των εργαζομένων στο Δημόσιο.
Η σύγκριση γίνεται μεταξύ των σημερινών συντάξεων, όπως αυτές αποδίδονται με τον ισχύοντα νόμο (πρόκειται για το ν. 3029/2002, καθώς ο ν. 3865/2010 των Λοβέρδου - Κουτρουμάνη δεν πρόλαβε ουσιαστικά να εφαρμοστεί) και των συντάξεων που θα παίρνουν στο εξής οι δημόσιοι υπάλληλοι και των τεσσάρων κατηγοριών εκπαίδευσης (Πανεπιστημιακής - ΠΕ, Τεχνολογικής - ΤΕ, Δευτεροβάθμιας - ΔΕ, Υποχρεωτικής - ΥΕ), αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο της κυβέρνησης.

Με βάση τον πίνακα, είναι σαφές ότι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας, θα δουν τις συντάξεις τους να μειώνονται περίπου 24% - 34% (ΠΕ), 22% - 33% (ΤΕ), 17% - 30% (ΔΕ) και 9% - 26% (ΥΕ).
Στα παραδείγματα δεν συμπεριλάβαμε τις ήδη αποδιδόμενες συντάξεις, για τις οποίες το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης προβλέπει επανυπολογισμό με το νέο τρόπο που θεσπίζει. 
Αν προκύψει διαφορά στη σύνταξη μεταξύ της αποδιδόμενης και επανυπολογισμένης σύνταξης (σημειωτέον ότι έχουν επιβληθεί αλλεπάλληλες μειώσεις στις αποδιδόμενες συντάξεις τα τελευταία χρόνια), θα επιστρέφεται για τα έτη 2016, 2017, 2018 ένα πολύ μικρό μέρος της διαφοράς («προσωπική διαφορά») και μόνο στην περίπτωση που η διαφορά αυτή είναι πάνω από 20%. 
Από το 2019 θα δίνεται αποκλειστικά το μειωμένο ποσό που προκύπτει με το νέο τρόπο υπολογισμού.
Στη μέγγενη και οι συντάξεις χηρείας

Οι επώδυνες αλλαγές επεκτείνονται και σε άλλους τομείς, πέραν του ύψους των συντάξεων των άμεσα δικαιούχων. 
Για παράδειγμα, το νομοσχέδιο της κυβέρνησης πετσοκόβει τις συντάξεις χηρείας και συρρικνώνει τον αριθμό των δικαιούχων, ενώ χτυπά ιδιαίτερα τις οικογένειες με ανήλικα παιδιά.

Σήμερα στο Δημόσιο, ο επιζών σύζυγος χωρίς παιδιά ή μέχρι δύο παιδιά, δικαιούται το 70% της σύνταξης που είχε απονεμηθεί στον θανόντα σύζυγο. 
Το ποσοστό αυτό αυξάνεται κατά 10% για κάθε παιδί πέραν του δεύτερου και μέχρι να συμπληρωθεί ολόκληρη η σύνταξη του θανόντος. Το 70% καταβάλλεται και όταν δεν υπάρχει επιζών σύζυγος και υπάρχουν ένα ή και δύο παιδιά. Το ποσοστό προσαυξάνεται κατά 10% για κάθε παιδί πέραν του δεύτερου και μέχρι να συμπληρωθεί ολόκληρη η σύνταξη του θανόντος.

Το σχέδιο νόμου μειώνει τα ποσοστά από 70% σε 50% για τον επιζώντα σύζυγο και σε 25% για κάθε παιδί (προβλέπονται περιπτώσεις όπου σύνταξη θα παίρνει μόνο το παιδί). Εάν το παιδί είναι ορφανό από πατέρα και μητέρα, το ποσοστό γίνεται 50%, εκτός αν δικαιούται σύνταξη και από τους δύο γονείς, οπότε παραμένει το 25% επί της κάθε σύνταξης (μέχρι τώρα παίρνουν το 70% της κάθε σύνταξης).

Ομως, για να δικαιούται για πάντα ακόμα κι αυτή την πετσοκομμένη σύνταξη, ο/η επιζών σύζυγος θα πρέπει να είναι πάνω από 55 ετών. 
Αν είναι μεταξύ 52 και 55 ετών, θα πάρει τη σύνταξη μόνο για τρία χρόνια και μετά θα τη δικαιούται ξανά όταν γίνει 67 ετών. 
Αν είναι μικρότερος από 52 ετών, τότε θα πάρει τη σύνταξη χηρείας μόνο για τρία χρόνια. Με τις ρυθμίσεις αυτές ουσιαστικά στερεί το δικαίωμα της σύνταξης από τις οικογένειες με ανήλικα παιδιά καθώς όσο μεγαλώνει η ηλικία του επιζώντα συζύγου τόσο λιγότερο πιθανό είναι να έχει ανήλικα παιδιά.

Αλλη αλλαγή που φέρνει το σχέδιο νόμου είναι η κατακόρυφη αύξηση του ποσού που πρέπει να καταβάλλει ο ασφαλισμένος για την αναγνώριση των πλασματικών χρόνων υπηρεσίας, από 6,67% σε 20% επί του βασικού του μισθού. 
Επίσης, προβλέπεται η στέρηση του επιδόματος παιδιού σε ένα μεγάλο τμήμα συνταξιούχων, καθώς το νομοσχέδιο θέτει αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια, ενώ μέχρι σήμερα το παίρνουν όλοι οι συνταξιούχοι. 
Τέλος, προβλέπονται μεγάλες μειώσεις στο ύψος του εφάπαξ που θα παίρνουν στο εξής οι δημόσιοι υπάλληλοι κ.ά.
Χρήστος ΜΑΝΤΑΛΟΒΑΣ


Για το αποτέλεσμα της περίφημης «μεταρρύθμισης» που ξεπερνούν τα 8 δισ. ευρώ μόνο για την τετραετία 2016 - 2019 κάνε κλίκ εδώ 

29 Απριλίου, 2016

"Ω Ναζωραίε μου, Αδελφέ! Και να ξερες καλέ μου πόσο καλοί ήταν οι δικοί σου οι Εκατόνταρχοι"

Στη φωτογραφία διακρίνονται: Ο ηθοποιός Γ. Γιολδάσης, ο λογοτέχνης Μενέλαος Λουντέμης, ο ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης, ο ηθοποιός Μάνος Κατράκης, ο ηθοποιός Τζαβαλάς Καρούσος, ο λογοτέχνης Νίκος Παπαπερικλής, ο Γιάννης Ιμβριώτης και ο ηθοποιός Κώστας Ματσακάς. (Από τη Μακρόνησο 1950)
Στη φωτογραφία διακρίνονται: Ο ηθοποιός Γ. Γιολδάσης, ο λογοτέχνης Μενέλαος Λουντέμης, ο ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης, ο ηθοποιός Μάνος Κατράκης, ο ηθοποιός Τζαβαλάς Καρούσος, ο λογοτέχνης Νίκος Παπαπερικλής, ο Γιάννης Ιμβριώτης και ο ηθοποιός Κώστας Ματσακάς. (Από τη Μακρόνησο 1950)

Κατά εξάδας μας παρέλαβαν της Μακρονήσου οι εκατόνταρχοι.

Κατά εξάδας γίνουνται όλα εδώ.
Κατά εξάδας κι οι στιγμές του χρόνου αγκομαχάνε…
Μας επλαισίωσαν οι ατσαλάκωτοι βασανιστές μας
πάνοπλοι
κι εδώ
σ’ αυτό το πλάτωμα μας έφεραν
να μελετήσουμε τα πάθη σου Χριστέ μου.
Άπνοη εσπέρα του Απριλιού
Γιομάτη απ’ αναμνήσεις αρωμάτων…..

*******************

Το τρισανέμι καταλάγιασε
και σιγανά στην ηρεμία μας
μπορούμε τα δικά μας να μιλήσουμε
ενώ οι τυφλοί βασανιστές
κι οι μαύροι αρχιερείς σου
κορδώθηκαν εκεί
να περιπαίξουν
το μεγάλο, τον ανείπωτο πόνο πασών των γενεών
και της βραδιάς τη θλίψη…
Απλά θα σου ιστορήσουμε
σ’ αυτή την ησυχία
μαρτύρια που δεν έτυχε ποτέ σου να γνωρίσεις…
Το Γολγοθά σου, όπως θυμάσαι, ανέβηκες
για μια φορά μονάχα
και βρέθηκαν κοντά σου άνθρωποι
που θέλησαν να σηκώσουνε
το φοβερό Σταυρό σου.
Κοίταξε, ολόγυρα σου αυτές τις φαλακρές κορφές!
Η κάθε μια ανηφόρα
κι ένας Γολγοθάς
και το καθένα πλάτωμα
κι ένας Κρανίου τόπος.

******************

Σε σταύρωσαν για μια φορά
Μονάχα, ω Αφελφέ μου.
Κι όταν εδίψασες αργά το δειλινό
να δροσιστείς σου δώσαν λίγο ξύδι…
Αλάτι μοναχό δε σε ταΐσανε
και δε σου δείξανε ύστερα το πέλαγο
τη δίψα σου να σβήσεις…
Κι όταν ελίγωσες κοντά στο ηλιοβασίλεμα
λίγη σπλαχνιάν οι άσπλαχνοι τη βρήκαν
να λοχίσουνε
την τρυφερή καρδιά σου….

*******************

Κι όταν εζύγωσε η υπέρτατη στιγμή
μπόρεσες το «Τετέλεσται» να σιγοψυθιρίσεις
Είχες φωνή και φρόνησιν ακόμα…
Δε σου’ κοψεν ο τρόμος τη λαλιά
Και δεν σε εκτύπησεν η τρέλα μας η αλλόκοτη
που ξέρει να πονάει και να γνωρίζει…
Δε σου ‘τυχαν οι πόρνοι κι οι δειλοί
Την αρετή και την αντρειά να σου διδάξουν!

*********************

Ω Αδελφέ
Οι Αρχιερείς δε λείπουνε ποτέ
απ’ τα μαρτύρια των Ανθρώπων!

*********************

Έτσι ήταν πάντα, ω Αδελφέ, οι Αρχιερείς
Δεν ξέχασες που Αρχιερείς δικάσανε και σένα…
Αρχιερείς δικάζουν πάντοτε, συνάδελφε,
την ευτυχία ν’ ασφαλίζουν των Καισάρων!

*********************

Μα ήρθανε τώρα άλλοι καιροί!
Το τέλος των Καισάρων έφτασε αδυσώπητο
Κι είναι γι’ αυτό
σκληρότεροι οι Πιλάτοι σήμερα
Κι οι Αρχιερείς
πολύ σκληρότεροι οι δικοί σου.
Σκληρότεροι όμως γίναμε κι εμείς

Και την Ανάσταση που ετάξαμε
θα φέρουμε στ’ αδέλφια μας τα κακομοιριασμένοι!
Και πιο σκληροί από Σένανε
γι ‘ Αρχιερείς και Καίσαρες
Θα κάνουμε Παράδεισο τη γη μας που πατούμε……

Αποσπάσματα από το πολύστιχο ποίημα Του Καρούσου Τζαβαλά:  ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

tzavalas4

Στην αυλή του Μουσείου Μακρονήσου τίμησε την Κυριακή 24/4/2016, με μια σεμνή εκδήλωση η Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ), τον Καρούσο Τζαβαλά,
τον ηθοποιό του ελληνικού θεάτρου, αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και Μακρονησιώτη κρατούμενο. 
Στην εκδήλωση παρουσιάστηκε το ποίημά του ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ.


Στο σύντομο βιογραφικό του αγωνιστή καλλιτέχνη που παρουσίασε η Γ. Μαχαίρα, από το ΔΣ της ΠΕΚΑΜ, τονίστηκε η αγωνιστικότητα, το θάρρος και ο ηρωισμός που επέδειξε μπροστά στους βασανιστές του παρά τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του.

Ο Καρούσος Τζαβαλάς εξορίστηκε πρώτα στην Ικαρία, μετά στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη. 
Η δικτατορία των συνταγματαρχών, αργότερα, τον ανάγκασε να καταφύγει στο Παρίσι, μετά την απελευθέρωσή του, όπου πέθανε το 1969. 
Η Γ. Γ. της ΠΕΚΑΜ είπε επίσης χαρακτηριστικά ότι ο σκηνοθέτης Ν. Παπατάκης, αποχαιρετώντας τον Καρούσο, είπε: 
Ο Καρούσος πέθανε από μια αρρώστια που ενάντιά της θα έπρεπε να επιστρατευτούν οι δυνάμεις όλου του κόσμου. 
Αυτή η αρρώστια λέγεται «φασισμός»!

Στην Ικαρία, πριν μεταφερθούν κι οι δυο στη Μακρόνησο, γνώρισε τον Καρούσο Τζαβαλά ο Πρόεδρος της ΠΕΚΑΜ Γρηγόρης Ριζόπουλος, που τον χαρακτήρισε -στην ομιλία του- έναν πολύ σοβαρό συναγωνιστή με ήθος και είπε ότι είχε την τύχη -κι όχι ατυχία- να γνωρίσει τον ηθοποιό μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Στη συνέχεια διάβασε το ποίημα ο ηθοποιός Β. Κολοβός που είπε ότι το δημοσίευσε για πρώτη φορά ένας θείος του που το διέσωσε, αφού έκρυψε τα χαρτάκια στα οποία το είχε γράψει ο Καρούσος Τζαβαλάς. 

Το ποίημα γράφτηκε για τον υποπλοίαρχο Δημήτρη Τατάκη, που άφησε την πνοή του στη Μακρόνησο μετά από φρικτά βασανιστήρια.

Στο ποίημα παραλληλίζονται η σταύρωση και τα πάθη του Ιησού με τα μαρτύρια των δεσμωτών της Μακρονήσου. 
Ο ποιητής διαπιστώνει ότι τα πάθη των μακρονησιωτών ήταν πιο φοβερά κι από αυτά του Ιησού.

Ω Ναζωραίε μου, Αδελφέ!
Και να’ ξερες καλέ μου
πόσο καλοί ήταν οι δικοί σου οι Εκατόνταρχοι.

Η εκδήλωση έκλεισε με καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη.



Εμπρός,  λοιπόν! 
Κι  όπως ο ποιητής, που παρόλα τα βάσανα και τα πάθη  που αφηγείται στο ποίημα του,  κλείνει με αισιοδοξία κι όραμα, έτσι κι εμείς.
Ας φέρουμε την πολυπόθητη Ανάσταση που έχουμε τάξει στ’ αδέλφια μας!! 
Ας κάνουμε Παράδεισο τη γη μας!!
ΑτέχνωςΕμπρός!

Καλή Ανάσταση στο Λαό μας!!
Απαλλοτριωμένο απ' το: atexnos.gr