Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

30 Μαΐου, 2016

ο Che Για τον "πατερούλη" Στάλιν


«Στα επονομαζόμενα «λάθη του Στάλιν» βρίσκεται η διαφορά μεταξύ μιας επαναστατικής και μιας ρεβιζιονιστικής αντίληψης.Πρέπει να μελετήσεις τον Στάλιν στο ιστορικό πλαίσιο που κινήθηκε, όχι να τον δεις (αποκλειστικά) ως ένα είδος αγριάνθρωπου, αλλά στα συγκεκριμένα ιστορικά όρια. Ασπάστηκα τον κομμουνισμό εξαιτίας του πατερούλη Στάλιν και κανείς δεν πρέπει να ‘ρθει να μου πει ότι δεν πρέπει να διαβάζω Στάλιν.
Τον διάβαζα όταν ήταν κάτι πολύ κακό να διαβάζεις γι’ αυτόν. Αυτό ήταν σε μια άλλη εποχή. Και επειδή δεν είμαι πολύ ευφυής, αλλά και ξεροκέφαλος, συνεχίζω να τον διαβάζω. Ιδιαίτερα σε αυτήν τη νέα περίοδο που είναι ακόμη χειρότερο να διαβάζεις (για τον Στάλιν). Τότε, όπως και τώρα, βρίσκω μια σειρά πραγμάτων που είναι πολύ καλά».



Μια ιστορική προσωπικότητα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος του 20ου αιώνα, την ιδεολογικοπολιτική κληρονομιά της οποίας έχουν επιχειρήσει να οικειοποιηθούν διάφοροι πολιτικοί χώροι είναι αναμφίβολα ο Τσε Γκεβάρα. 
Τα χρόνια που ακολούθησαν της δολοφονίας του στη Βολιβία, ο Τσε αποτέλεσε σύμβολο για μια σειρά οργανώσεων της ευρύτερης αριστεράς (από τροτσκιστές μέχρι σοσιαλδημοκράτες) αλλά και του αναρχικού χώρου. 
Ένας πολύ μεγάλος αριθμός αυτών που θαύμασαν και θαυμάζουν τον αργεντίνο επαναστάτη αυτοπροσδοιορίζονται ως«αντισταλινικοί», μισούν και αναθεματίζουν τον Στάλιν ενώ συχνά αναφέρονται στα περήφημα «εγκληματα» της σταλινικής περιόδου. 
Αντίφαση και ιστορική ειρωνεία: 
Ο ίδιος ο Τσε Γκεβάρα ήταν θαυμαστής του Στάλιν.*
Με αφορμή, λοιπόν, τα 63 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου σοβιετικού ηγέτη να θυμήσουμε τι πίστευε ο Τσε για τον Ιωσήφ Στάλιν, όπως προκύπτει από γραπτά και επιστολές του ίδιου του Ερνέστο Γκεβάρα:
Το 1953, ευρισκόμενος στη Γουατεμάλα, ο 25χρονος τότε Τσε σημείωνε σε γράμμα του στην θεία Μπεατρίς: «Κατά τη διαδρομή μου είχα την ευκαιρία να περάσω απ’ την «επικράτεια» της United Fruit Co, πείθοντας με ακόμη μια φορά πόσο απαίσια είναι αυτά τα καπιταλιστικά χταπόδια. Ορκίστηκα μπροστά σε μια φωτογραφία του παλαιού και θρηνημένου συντρόφου Στάλιν ότι δεν θα ησυχάσω μέχρι να δω τον αφανισμό αυτών των χταποδιών». (Πηγή: Jon Lee Anderson, Che Guevara: A revolutionary life, 1997).
Πέντε χρόνια αργότερα, το 1957, όντας στο καμίνι του αντάρτικου αγώνα στην κουβανική ύπαιθρο, 
ο Γκεβάρα έγραφε προς το μέλος του Κινήματος της 26ης Ιούλη Ρενέ Ράμος Λατούρ (Ντανιέλ):
«Στα επονομαζόμενα «λάθη του Στάλιν» βρίσκεται η διαφορά μεταξύ μιας επαναστατικής και μιας ρεβιζιονιστικής αντίληψης.
Πρέπει να μελετήσεις τον Στάλιν στο ιστορικό πλαίσιο που κινήθηκε, όχι να τον δεις (αποκλειστικά) ως ένα είδος αγριάνθρωπου, αλλά στα συγκεκριμένα ιστορικά όρια. Ασπάστηκα τον κομμουνισμό εξαιτίας του πατερούλη Στάλιν και κανείς δεν πρέπει να ‘ρθει να μου πει ότι δεν πρέπει να διαβάζω Στάλιν.
Τον διάβαζα όταν ήταν κάτι πολύ κακό να διαβάζεις γι’ αυτόν. Αυτό ήταν σε μια άλλη εποχή. Και επειδή δεν είμαι πολύ ευφυής, αλλά και ξεροκέφαλος, συνεχίζω να τον διαβάζω. Ιδιαίτερα σε αυτήν τη νέα περίοδο που είναι ακόμη χειρότερο να διαβάζεις (για τον Στάλιν). Τότε, όπως και τώρα, βρίσκω μια σειρά πραγμάτων που είναι πολύ καλά».
Ο Τσε Γκεβάρα δεν άφηνε έξω απ’ την κριτική του τον αντεπαναστατικό ρόλο του Τρότσκι στη δράση του οποίου χρέωνε «κρυφά κίνητρα» και«θεμελιώδη λάθη». Έγραφε επί παραδείγματι: «Πιστεύω ότι η βασική ιδεολογία στην οποία ο Τρότσκι βασίστηκε ήταν λανθασμένη, τα κρυφά κίνητρα της δράσης του (ήταν) λανθασμένα και τα τελευταία του χρόνια υπήρξαν σκοτεινά. Οι τροτσκιστές δεν έχουν συνεισφέρει τίποτα απολύτως στο επαναστατικό κίνημα – εκεί που έδρασαν περισσότερο ήταν στο Περού αλλά στο τέλος απέτυχαν επειδή χρησιμοποιούν κακές μεθόδους»(Comments on ‘Critical Notes on Political Economy’ by Che Guevara, Revolutionary Democracy Journal, 2007).
Σε γράμμα του προς τον Κουβανό τροτσκιστή- και σημαντικό στέλεχος της Επανάστασης- Αρμάντο Χαρτ, ο Τσε σημείωνε:
«Στην Κούβα δεν υπάρχει τίποτα δημοσιευμένο, εάν εξαιρέσουμε τα σοβιετικά τούβλα, τα οποία φέρουν τη δυσκολία ότι δεν σ’αφήνουν να σκεφτείς – το κόμμα σκέφτεται για σένα και συ πρέπει να το αφομοιώσεις. Θα ήταν αναγκαίο να δημοσιευθεί η πλήρης εργογραφία των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν (υπογραμμισμένο από τον Τσε στο αυθεντικό έγγραφο της επιστολής) και άλλων σπουδαίων μαρξιστών. Εδώ θα μπορούσαμε να προσθέσουμε τους μεγάλους ρεβιζιονιστές (εάν θέλεις μπορείς να προσθέσεις τον Χρουστσώφ) και επίσης τον φίλο σου τον Τρότσκι ο οποίος υπήρξε και προφανώς έγραψε κάτι» (Πηγή: εφημερίδα Contracorriente, φυλ. 9, Αβάνα 1997).
Η ρεβιζιονιστική πορεία που ακολούθησε η σοβιετική ηγεσία μετά τις αποφάσεις του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ αποτέλεσε πηγή έντονου προβληματισμού για τον Τσε.
Η πολιτική της «αποσταλινοποίησης» και των λαθεμένων, οπορτουνιστικών αντιλήψεων σχετικά με την πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού που εισήγαγε η ηγεσία Χρουστσόφ μετά το 1956 επέδρασαν καίρια στην αντίληψη του Γκεβάρα για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό.
Ένας εκ των βιογράφων του Γκεβάρα, ο μεξικανός πολιτικός Χόρχε Καστανέδα, γράφει σχετικά (προσθέτοντας και λίγη αντικομμουνιστική σάλσα):
Ο Τσε στη Μόσχα το 1960 
 «Ο Γκεβάρα έγινε σταλινικός σε μια περίοδο που χιλιάδες νέοι άρχισαν να δυσανασχετούν με την επίσημη εκδοχή του “Κομμουνισμού”. Απέρριπτε ως «ιμπεριαλιστική προπαγάνδα» το λόγο του Χρουστσόφ το 1956 που κατάδικαζε τα εγκλήματα του Στάλιν, ενώ υποστήριξε την ρωσική παρέμβαση στην Ουγγαρία που συνέτριψε την εργατική ανταρσία στη χώρα την ίδια χρονιά» (Χ.Καστανέδα, The life and death of Che Guevara, 1997).
Τέσσερα χρόνια μετά την αρχή της περίφημης «αποσταλινοποίησης», το Νοέμβρη του 1960, ο Γκεβάρα επισκέπτονταν τη Μόσχα ως εκπρόσωπος της κουβανικής κυβέρνησης. 
Παρά τις παραινέσεις του τότε κουβανού πρέσβη, ο Τσε επέμεινε στην κατάθεση στεφάνου στον τάφο του Στάλιν, στα τείχη του Κρεμλίνου.

Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα εκτιμούσε βαθιά τον ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν και την συμβολή του στην σοσιαλιστική οικοδόμηση. Και αυτό διότι, όπως ο ίδιος έλεγε, «πρέπει να μελετήσεις τον Στάλιν στο ιστορικό πλαίσιο που κινήθηκε […] στα συγκεκριμένα ιστορικά όρια». Αυτό το ιστορικό πλαίσιο και οι εξαιρετικά αντίξοες κοινωνικο-οικονομικές και πολιτικές συνθήκες στις οποίες έδρασε ο Ι.Στάλιν αποσιωπούνται απ’ τους θιασώτες του αντισταλινισμού. 
Αποσιωπάται το γεγονός ότι η πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ γίνονταν σε ένα πλαίσιο οξύτατης διαπάλης, με πληθώρα εσωτερικών και εξωτερικών απειλών (ιμπεριαλιστική περικύκλωση), με μια γιγαντιαία προσπάθεια εκβιομηχάνισης που αντιμετώπιζε αντιδράσεις και εκτεταμένα σαμποτάζ, με την πάλη για την κολλεκτιβοποίηση να συναντά την μεγάλη αντίδραση των κουλάκων.
 Ο Ι. Στάλιν, ως φυσιογνωμία και ηγετική προσωπικότητα, αποτέλεσε προϊόν της δράσης των λαϊκών μαζών σε ένα δεδομένο ιστορικό πλαίσιο. 
Και ως τέτοια προσωπικότητα, ο Στάλιν καθοδήγησε για 30 συναπτά έτη το Κόμμα των μπολσεβίκων και το λαό της Σοβιετικής Ένωσης, πατώντας στην στέρεα ιδεολογική κληρονομιά του Λένιν. 
Αυτό, ένας πραγματικός κομμουνιστής, ένας επαναστάτης στην σκέψη και- κυρίως- στην πράξη όπως ο Ερνέστο Γκεβάρα ήταν επομένο να το αναγνωρίσει και να το εκτιμήσει.

από : Che: «Ασπάστηκα τον κομμουνισμό εξαιτίας του Στάλιν»

29 Μαΐου, 2016

η Άλωση της Κωνσταντινούπολης k όσα Σάς έκρυβαν γι Αυτή, μέχρι Τώρα !!


Κώστας Λουλουδάκης Ιουλιανός:

Σαν σήμερα ήταν που έπαψε να υπάρχει και τυπικά η Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ήταν μια εποχή όπου βασίλευε το μίσος του ενός έναντι όλων των άλλων.
Μίσος των ορθόδοξων εναντίων των καθολικών οι οποίοι φυσικά το ανταπέδιδαν.
Μίσος του λαού εναντίων των αρχόντων του.
Μίσος ανάμεσα στις φατρίες των αρχόντων.
Ας μην αμελούμε πως οι αδελφοί του αυτοκράτορα που βασίλευαν στο απομεινάρι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στο Μοριά έφτασαν στο σημείο να ζητήσουν την βοήθεια των Τούρκων εναντίον του.
Μάλιστα ο Δημήτριος είχε πάρει μέρος στην πρώτη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης στο πλευρό του Σουλτάνου Μουράτ.

Όπως όμως έγραψα σε κείμενο μου που δημοσιεύθηκε στον «Παραλληλογράφο» το 2012 και σήμερα ανασύρω από την λήθη:
«στην πολιτική η αλήθεια και το ψέμα πέρα από το ότι είναι συμβατικές έννοιες , έχουν και την ίδια αξία. Εξαρτάται αυτή η αξία από τους σκοπούς θα εξυπηρετήσει.
Και σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχουν ένοχοι και αθώοι, πόσο μάλλον καλοί ή κακοί.

Υπάρχει όμως ο λαός ο οποίος οποιαδήποτε απόφαση κι αν έπαιρνε ο Κωνσταντίνος το σπαθί θα ήταν κάτω από το λαιμό του. 
Διότι ο Αυτοκράτορας δεν ήταν λαϊκός ηγέτης, αλλά ηγέτης της βυζαντινής αριστοκρατίας.
Προτιμούσε ο λαός να ασχολείται με δογματικά ζητήματα όπως το άζυμο πρόσφορο και την παράθεση του «και» στο Πιστεύω. 
Και επειδή ήταν ηγέτης της αριστοκρατίας δεν τόλμησε να χτυπήσει τους ηγέτες, ρασοφόρους και μη, των ανθενωτικών που με χρησμούς και πύρινους λόγους άνοιγαν το δρόμο στους Τούρκους. 
Θα ήταν σαν να χτυπούσε τις δομές της φεουδαρχίας η οποία καταδυνάστευε τις αγροτικές τάξεις της υπαίθρου μα και τις λαϊκές τάξεις των πόλεων.»
Καλή ανάγνωση:

Κωνσταντινούπολη: Μεταξύ σφύρας και άκμονος

Posted on 21 Μαΐου, 2012 9:53 πμ από 
5

Ήταν 12 Δεκεμβρίου του 1452 ημέρα του Αγίου Σπυρίδωνα όταν ο καρδινάλιος Ισίδωρος παρουσία του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Πατριάρχη Γρηγορίου Μάμα, διάβασε την διακήρυξη της ένωσης της καθολικής και ορθόδοξης εκκλησίας μέσα στον Ναό της Αγίας Σοφίας. Κατά την διάρκεια της λειτουργίας που ακολούθησε έψαλε το Πιστεύω με την προσθήκη «και» στο εκ του Υιού.
Η ίδια η διακήρυξη είχε διαβαστεί και πριν δεκατέσσερα χρόνια από τον Μητροπολίτη Βησσαρίωνα και τον ακόμα Μητροπολίτη, Κιέβου τότε, Ισίδωρο στην Μητρόπολη της Φλωρεντίας παρουσία του Πάπα Ευγένιου Δ’, ο οποίος αμέσως μετά αναγνώρισε ως καρδινάλιους τους παραπάνω Μητροπολίτες.
Η διακήρυξη όμως έλαβε νομική ισχύ μετά την ανάγνωση της στην Αγία Σοφία.

Ο Διχασμός στα χρόνια της Πολιορκίας

Στην Πόλη, η οποία από το 1373 πλήρωνε φόρο υποτελείας στον Οθωμανό σουλτάνο, περισφιγγόταν από τους Τούρκους και που μόνο συμβολική αξία είχε, ως πρωτεύουσα μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας, οι εσωτερικές αντιθέσεις οξύνθηκαν μετά την ένωση των εκκλησιών.
 Η άρχουσα τάξη ήταν χωρισμένη σε δυο στρατόπεδα. Στους ενωτικούς οπαδούς της ένωσης, και στους ανθενωτικούς που ήταν ανοικτά τουρκόφιλοι, μια και η ορθόδοξη εκκλησία δήλωσε υποταγή στον Πάπα και έτρεφαν μίσος για τους Λατίνους. Ας μην αμελούμε ότι οι δυτικοί είχαν βλέψεις κατακτητικές, κάτι που επιβεβαιώνεται από την κατάκτηση της Πόλης το 1204 από τους σταυροφόρους.
Ωστόσο και οι δυο παρατάξεις είχαν σχηματιστεί μέσα στο ζάρωμα μιας αυτοκρατορίας και ενός πολιτισμού που ξεψυχούσε. Και οι δυο ύφαιναν το σάβανο τους και όταν τελείωσαν την ύφανση κάλεσαν οι πρώτοι τους Λατίνους και οι δεύτεροι τους Τούρκους για να φτιάξουν το φέρετρο τους.
Πέρα όμως από τις πολιτικές, ψυχρές υπολογιστικές ενέργειες της αριστοκρατίας, που αφορούσαν την μελλοντική κατάληψη της εξουσίας, ο λαός στην μεγάλη πλειονότητα του ήταν έτοιμος να επαναστατήσει εναντίον του Κωνσταντίνου και των ενωτικών.

Την ημέρα που ο Αυτοκράτορας έδωσε νομική ισχύ στην ένωση, ο λαός δεν πήρε μέρος στην λειτουργία, μα προκάλεσε ταραχές.
Ο Ιστορικός Πασπάτης γράφει στο έργο του «Πολιορκία και άλωσις Κωνσταντινουπόλεως»:
«Τελουμένης της ενώσεως εν Αγία Σοφία μέγα πλήθος λαού συνωθείτο εν τω περιβόλω ,κραυγάζοντες αράς κατά των ενωτικών και αφόβως καθυβρίζοντες βασιλέα, άρχοντας και πάντα Λατίνων δόγματα.»
Μάλιστα μετά την λειτουργία (βδελυκτή θυσία την ονόμασαν) που επικύρωσε την ένωση από λαϊκούς παπάδες και μοναχούς, κανείς δεν πήγαινε στην Αγία Σοφία γιατί πλέον θεωρούτανε «Ιουδαίων συναγωγή» και «σπήλαιον και βωμός αιρετικών» .

Τα πρόσωπα

Πνευματικός αρχηγός των ανθενωτικών ήταν ο μοναχός Γεννάδιος Σχολάριος που μετά την άλωση και την κατάργηση από τον ίδιο της διακήρυξης της ένωσης, οι Τούρκοι τον όρισαν Πατριάρχη των ορθόδοξων χριστιανών. Συμβούλευε και υποστήριζε τους ανθενωτικούς μια και πίστευε ότι οι ενωτικοί «ελληνίζανε», μέγα αμάρτημα, και ότι πρόδωσαν με την αναγνώριση του Πάπα την ορθόδοξη πίστη.
Προφήτευε πως είναι θέλημα θεού να τουρκέψει η Πόλη για να σωθεί η Εκκλησία από τους Λατίνους. 
Και πως όποιος πολεμάει εναντίον του σουλτάνου, πολεμάει και εναντίον της θέλησης του θεού. 
Αυτά έγραφε σε επιστολές που διαβάζονταν στις αγορές της Πόλης. Ο ίδιος για τον εαυτό του έλεγε : «Έλλην ων τη φωνή ουκ αν ποτε φαίην Έλλην είναι» 
Και ο Γεννάδιος είχε μαζί του το λαό.
Πολιτικός αρχηγός των ανθενωτικών ήταν ο δεύτερος της τάξης μετά τον Αυτοκράτορα, Μέγας Δούκας, Λουκάς Νοταράς. Ο οποίος ήταν ο πιο μεγάλος υποστηριχτής του Παλαιολόγου στον αγώνα διεκδίκησης του Θρόνου και είχε παντρευτεί την αδελφή του Κωνσταντίνου. Ήταν υποστηρικτής της ένωσης και είχε συμβάλει στις διαπραγματεύσεις.
Όταν όμως είδε ότι οι δυτικοί παρά την ένωση και την υποταγή της εκκλησίας στον Πάπα δεν έστειλαν την απαιτούμενη, παρά ελάχιστη βοήθεια, και αν παρ’ ελπίδα η Πόλη άντεχε στην επίθεση των Τούρκων τότε αυτή θα έπεφτε στα χέρια των Λατίνων, άλλαξε γνώμη και τάχτηκε φανερά κατά των ενωτικών.
Στον Νοταρά αποδίδεται η φράση «Κρειττότερον εστίν ειδέναι εν μέση πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινική» όπως γράφει ο Δούκας στην «Βυζαντινοτουρκική Ιστορία» του. ( Η Ιστορία του Δούκα σώζεται σε χειρόγραφο)


Είναι καλό να γνωρίζουμε πως οι Βυζαντινοί είχαν για μια γενιά δοκιμάσει την κυριαρχία και την άμεση εξουσία των δυτικών.
Τι κι αν είχαν περάσει τριακόσια χρόνια από τότε;
Μετά το 1204 η αυτοκρατορία δεν κατάφερε ούτε να επουλώσει τις πληγές της ούτε είχε καταφέρει να ασκήσει στα εδάφη της καμιά κυριαρχία ,γιατί οι Λατίνοι είχαν επιβάλει την κυριαρχία τους σε όλους σχεδόν τους θαλάσσιους δρόμους της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, και τώρα απαιτούσαν και πέτυχαν να υποτάξουν και την κληρονομημένη παράδοση του Βυζαντίου. Και αυτή δεν ήταν άλλη από την ορθόδοξη πίστη. 
Οι Τούρκοι όμως όπως καλά γνώριζε ο Νοταράς μια και είχε μυστικές επαφές μαζί τους, θα επέτρεπαν στους Βυζαντινούς να διατηρήσουν την ορθοδοξία μαζί με τα μοναστήρια την περιουσία και τα οικοδομήματα της, πλην Αγίας Σοφίας, μα και για να μπορέσουν να κυβερνήσουν και να διευθετήσουν βυζαντινές υποθέσεις χρειαζόταν στην υπηρεσία τους ανθρώπους που ξέρουν τα ζητήματα της δημόσιας διοίκησης. Ο Νοταράς έθετε υποψηφιότητα για ανώτερη θέση πριν ξεκινήσει η πολιορκία.
Από την μεριά τον ενωτικών, τον κύριο ρόλο έπαιζε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έχοντας όμως ανέβει σε ένα ετοιμόρροπο θρόνο και μάλιστα χωρίς να έχει καμία επαφή με τα αισθήματα του λαού και χωρίς να λογαριάζει τις εσωτερικές αντιθέσεις μιας Πόλης που ψυχορραγούσε. Το σωστό όμως είναι πως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να την σώσει.

Ωστόσο, στην πολιτική η αλήθεια και το ψέμα πέρα από το ότι είναι συμβατικές έννοιες , έχουν και την ίδια αξία. Εξαρτάται αυτή η αξία από τους σκοπούς θα εξυπηρετήσει. Και σε μια τέτοια κατάσταση δεν υπάρχουν ένοχοι και αθώοι, πόσο μάλλον καλοί ή κακοί. 
Υπάρχει όμως ο λαός ο οποίος οποιαδήποτε απόφαση κι αν έπαιρνε ο Κωνσταντίνος το σπαθί θα ήταν κάτω από το λαιμό του.
Διότι ο Αυτοκράτορας δεν ήταν λαϊκός ηγέτης, αλλά ηγέτης της βυζαντινής αριστοκρατίας. Προτιμούσε ο λαός να ασχολείται με δογματικά ζητήματα όπως το άζυμο πρόσφορο και την παράθεση του «και» στο Πιστεύω.
Και επειδή ήταν ηγέτης της αριστοκρατίας δεν τόλμησε να χτυπήσει τους ηγέτες, ρασοφόρους και μη, των ανθενωτικών που με χρησμούς και πύρινους λόγους άνοιγαν το δρόμο στους Τούρκους. 
Θα ήταν σαν να χτυπούσε τις δομές της φεουδαρχίας η οποία καταδυνάστευε τις αγροτικές τάξεις της υπαίθρου μα και τις λαϊκές τάξεις των πόλεων.
Έτσι αφού δεν είχε εμπιστοσύνη στην Βυζαντινή αριστοκρατία, παρέδωσε την Πόλη διοικητικά και στρατιωτικά στους Δυτικούς, Γενοβέζους και Βενετσιάνους και την εκκλησία στον Πάπα.
Πρωτοστάτορα δηλαδή γενικό διοικητή όρισε τον ικανό κατά τα άλλα Γενοβέζο Ιουστινιάνη που διέθετε 3.000 άνδρες και στους Βενετούς του Ιερώνυμου Μηνώτου έδωσε την διοίκηση του στόλου και την φύλαξη του τείχους Βλαχερνών εκεί που βρισκόταν και το ανάκτορο.
Υπήρχαν όμως και αρκετοί μισθοφόροι μα και γύρω στους 5.000 Έλληνες που είχαν έρθει στην Πόλη για να την υπερασπιστούν.
Από τα δώδεκα φρούρια του κάστρου μόνο δυο προστάτευαν και πολέμησαν Έλληνες. Όλα τα άλλα ήταν στα χέρια των Ιταλών μα και σε χέρια μισθοφόρων Γερμανών, Δαλματών και Ισπανών.

Ταυτόχρονα ο Παλαιολόγος εναπόθεσε τις ελπίδες του στην σταυροφορία που θα οργάνωναν και στον στόλο που του υποσχέθηκαν ότι θα του έστελναν οι χριστιανοί σύμμαχοι του.

Σίγουρα αγωνιούσε, από την μια να μην ξεσπάσει εμφύλιος μέσα στην Πόλη, και από την άλλη κατέβαλε προσπάθειες για να οργανώσει το πολυεθνικό στράτευμα του- μέρα νύχτα έτρεχε στα τείχη και κοίταζε τι στρατηγικές άμυνας θα ακολουθήσει, επέβλεπε τις συντηρήσεις και τις επιδιορθώσεις. «..έφιππος δι όλης της ημέρας και νυκτός περιπατών ην γύρωθεν ένδον της πόλεως και των ντειχών» γράφει ο λογοθέτης και Ιστορικός Φρατζής.
Εν ολίγοις για το μόνο πράγμα που δεν κατηγορείται ο Παλαιολόγος είναι για δειλία.

Η πολιορκία

Στις 5 Απριλίου του 1453 οι εμπροσθοφυλακές των Τούρκων έκαναν την εμφάνιση τους έξω από τα τείχη της Πόλης.Την επόμενη μέρα ένα τεράστιο στρατόπεδο είχε στηθεί αποτελούμενο από εκατό χιλιάδες ενόπλους με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ όπως τον έλεγαν οι βυζαντινοί. Μεχμέτ όμως ήταν το όνομα του.
Στον στρατό του Μωάμεθ πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι υπηρετούσαν και χριστιανοί μισθοφόροι ,Σέρβοι που αποτελούσαν το ιππικό, Φράγκοι ,Ούγγροι μα και Έλληνες.
Ακόμα και οι κυβερνήτες της γενοβέζικης αποικίας του Γαλατά, στη βόρεια ακτή του Κεράτιου Κόλπου, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, ακολουθούν προδοτική πολιτική απέναντι στον αυτοκράτορα. 
Πριν πολιορκήσει την πόλη, συνεννοούνται με τον Μωάμεθ για τη διατήρηση των εμπορικών τους προνομίων και βοηθάνε κρυφά το σουλτάνο με τρόφιμα, μπαρούτι και μέταλλα για τα κανόνια του τα οποία κατασκεύαζε ο Ούγγρος χριστιανός, Ουρβανός.
Σύμφωνα με τους ορισμούς του Κορανίου, ο Μωάμεθ πριν διατάξει την έναρξη των επιχειρήσεων ζήτησε από τον Παλαιολόγο να παραδοθεί τάζοντας του πολλά και διάφορα μα εκείνος αρνήθηκε.
Άρχισαν άγριες μάχες. Τα τείχη άντεχαν στους κανονιοβολισμούς των Τούρκων, και ο Παλαιολόγος ο Ιουστινιάνης μαζί με τον Μηνώτο υπερασπίζονται άξια την Κωνσταντινούπολη με όχι παραπάνω από δέκα χιλιάδες μαχητές. 
Οι δυο τελευταίοι όμως γνωρίζουν πως αν αντέξουν την πολιορκία, η Κωνσταντινούπολη δεν θα είναι τίποτα άλλο από ένα πτώμα κάτω από την κυριαρχία των πόλεων τους. Κάτι που γνώριζε όμως και ο Κωνσταντίνος, μα η ποιοτική διαφορά ήταν ότι εκείνος μαχόταν για την πόλη του έχοντας κάνει την δύσκολη επιλογή του. Επιλογή, μεταξύ σφύρας και άκμονος. 
Μια αυτοκρατορία που καταρρέει και βρίσκεται ανάμεσα σε δυο κόσμους, στο μεταίχμιο των καιρών που αλλάζουν.
Για δυο εβδομάδες και τα τείχη και οι υπερασπιστές αντέχουν. Όμως τα τρόφιμα λιγοστεύουν, οι μαχητές πέφτουν σιγά-σιγά νεκροί, υπάρχουν και λιποταξίες, η βοήθεια του Πάπα δεν έρχεται, το ταμείο του αυτοκράτορα αδειάζει και η γενοβέζικη αποικία του Γαλατά αφήνει με τέχνασμα τον στόλο του σουλτάνου να μπει στον κόλπο του Γαλατά, οι παπάδες, οι καλόγεροι και ο Νοταράς μαζί με την πλειοψηφία των αρχόντων συνωμοτούν και διχάζουν.
 Ως και τις αποθήκες που βρίσκονταν στον ιππόδρομο και φυλάσσονταν το μπαρούτι των κανονιών ανατίναξαν. Το αλληλοφάγωμα παρέλυε την άμυνα και έριχνε το ηθικό.
Η κατάσταση ύστερα από όλα αυτά ήταν τραγική. Η αντίσταση αδυνάτιζε, ο Παλαιολόγος μόνο με τους ξένους και λίγους δικούς του προσπαθούσαν να κρατήσουν. Μα οι ανθενωτικοί στασίασαν. Και το θαύμα παρά τις λιτανείες των εικόνων και τα κύριε ελέησον δεν έλεγε να γίνει.
Αυτές ήταν οι συνθήκες που επικρατούσαν και έτσι αναπόφευκτα η Πόλη στις 29 Μαΐου έπεσε χωρίς την βοήθεια καμιάς κερκόπορτας.
Την μέρα εκείνη η επίθεση των Τούρκων ήταν συντονισμένη. Ο στόλος χτυπούσε από τον Κεράτιο και τα στρατεύματα κατά κύματα σε όλο το τείχος που είχε καταστραφεί μετά από βομβαρδισμό εβδομάδων. Το τελειωτικό χτύπημα είναι ο βαρύς τραυματισμός του Ιουστινιάνη που οι συμπολεμιστές του τον πήραν και έφυγαν από την Πόλη με τα πλοία τους. Η άμυνα δεν μπόρεσε να βαστάξει στην πύλη του Αγίου Ρωμανού όπου ήταν το μεγάλο μέτωπο και το οποίο το κρατούσαν οι γενοβέζοι.
Όσο για την κερκόπορτα , ο Δούκας την αναφέρει μα κανένας άλλος ιστορικός ή πατριαρχική πηγή ή χρονογράφημα δε κάνει λόγο γι αυτήν. Μόνο ο Αμάντος κάνει λόγο για το άνοιγμα της πύλης του Ιουστίνου. Μα και να άνοιξαν την κερκόπορτα , μόνο καλή θέληση θα έδειχναν στους Τούρκους μια και αυτή καμιά στρατηγική σημασία δεν είχε γιατί δεν οδηγούσε στην Πόλη μα στο ισχυρό τείχος της Χαρσίας Πύλης που θα έπρεπε να την κυριεύσουν για να μπούνε μέσα.
Ωστόσο ο Παλαιολόγος θέλησε τότε να παραδώσει την Πόλη μα οι όροι του Μωάμεθ ήταν εξευτελιστικοί. Έτσι, δεν θέλησε να φύγει ούτε να παραδοθεί και δήλωσε ότι θα έπεφτε μαχόμενος.
Οι ανθενωτικοί δεν είχαν κανενός είδους πρόβλημα. Σε συνεννόηση με τους Τούρκους έβαλαν σημάδια στα σπίτια τους και έπεσαν να κοιμηθούν περιμένοντας να αποδώσουν τιμές στην νέα εξουσία.
Μόνος ο Κωνσταντίνος, μια και όλοι τον είχαν εγκαταλείψει, έβγαλε την βασιλική στολή του και ρίχτηκε είτε στην υπεράσπιση της Πόλης είτε στην υπεράσπιση της ζωής του. Για τις τελευταίες ώρες του Παλαιολόγου, οι πηγές που έφτασαν ως εμάς τα λένε μπερδεμένα. Και έτσι γεννήθηκαν οι θρύλοι του μαρμαρωμένου βασιλιά.
Η τύχη όμως του Νοταρά δεν του επέτρεψε να χαρεί δόξα και τιμές ως υποτελής αλλά με αριστοκρατική θέση στο διβάνι του Σουλτάνου. Ο Μωάμεθ σωστά τον θεώρησε με την βοήθεια του συμβούλου του Χαλίλ-ο οποίος είχε μυστικές επαφές με τον Κωνσταντίνο- ύπουλο και επικίνδυνο και του πήρε το κεφάλι.
Η λεηλασία εκτός των δημόσιων κτιρίων, των εκκλησιών, των μοναστηριών και των σπιτιών των ανθενωτικών βάσταξε τρεις μέρες.

Συμπερασματικά

Πέρα από τις πράξεις των ανθρώπων που είναι αποτέλεσμα συσχετισμών συμμαχιών και γεγονότων που συχνά τους υπερβαίνουν, η άλωση της Πόλης έγινε τους χρόνους που η Ευρώπη ξυπνούσε από τον λήθαργο του μεσαίωνα και αναζητούσε να αναπροσδιορίσει τον εαυτό της έξω και ενάντια στον σκοταδιστικό φεουδαλισμό. Κάτι που κλόνιζε τα θεμέλια της παντοδυναμίας του μεγαλύτερου φεουδάρχη της Ευρώπης. Του Βατικανού.
Είναι η εποχή του Κολόμβου και της αποικιοκρατίας που την συνόδευσε. Είναι η εποχή της ανάπτυξης των πόλεων με τις ποικίλες οικονομικές δραστηριότητες των αστών που γίνονται τα σύμβολα μιας νέας ανώτερης μορφής οικονομικού πολιτεύματος από τον φεουδαλισμό.
Είναι η εποχή ανάπτυξης του Καπιταλισμού.
Στην ανατολή όμως η οθωμανική κατάκτηση διατήρησε τον πτωχευμένο φεουδαλισμό και καταδίκασε τους λαούς σε οπισθοδρόμηση , σκλαβιά, εκμετάλλευση και σε πνευματικό σκοτάδι.

Πηγές:

(Εκτός των αναφερόμενων στο κείμενο)
Γιάννης Κορδάτος, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Νίκος Ψυρούκης

ήρθε με "φιλολαϊκή" παντιέρα για να κάνει τη βρώμικη δουλειά του κεφαλαίου, όπως έκανε πάντα η σοσιαλδημοκρατία

Τον έπεισε:
«Εγώ ταλαντεύτηκα το καλοκαίρι, υπήρχε έντονο ρεπορτάζ γι' αυτό», ανέφερε προχτές, μιλώντας στον ΑΝΤ1, ο υπουργός Οικονομικών, Ευ. Τσακαλώτος, απαντώντας σε ερώτηση για το αν σκέφτηκε τότε να παραιτηθεί από την κυβέρνηση. 

Τελικά, όμως, έμεινε, γιατί, όπως μας λέει: «Με έπεισε ένας άνθρωπος που μου είπε: "Ευκλείδη, δεν σας χρειαζόμαστε όταν ο καπιταλισμός θα έχει 5% ανάπτυξη, αλλά τώρα που η ανεργία είναι στο 25%"».
Δεν μπορούμε να ξέρουμε, βέβαια, ποιος του είπε τα παραπάνω, το σίγουρο όμως είναι ότι θα μπορούσε να του τα πει ο κάθε ειλικρινής εγχώριος  -και όχι μόνο-  καπιταλιστής!
Γιατί πραγματικά... 
τι να τον κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ το κεφάλαιο όταν η καπιταλιστική οικονομία έχει ρυθμούς ανάπτυξης 5% ; 
Για εκείνη την περίοδο μπορεί να υπολογίζει στα «παραδοσιακά» παιδιά του, όπως έκανε άλλωστε και στα χρόνια πριν από την κρίση, όταν είχε τέτοιους ρυθμούς καπιταλιστικής ανάκαμψης και κυβερνητικές εναλλαγές μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Τον ΣΥΡΙΖΑ το κεφάλαιο τον θέλει ακριβώς τώρα, στη φάση της κρίσης, της τεράστιας ανεργίας: Σε συνθήκες που τα «παραδοσιακά» αστικά κόμματα δεν «τραβάνε» και δυσκολεύονται να προωθήσουν παραπέρα τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ  -όπως έκανε πάντα η σοσιαλδημοκρατία- ήρθε με «φιλολαϊκή» παντιέρα για να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» του κεφαλαίου, να φορτώσει κι άλλα βάρβαρα μόνιμα μέτρα στην πλάτη του λαού, για να διαμορφώσει προϋποθέσεις ανάκαμψης των κερδών των καπιταλιστών!
Αναίδεια και κοροϊδία
Μιλώντας τις προάλλες στο ραδιόφωνο, ο υπουργός Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος, αναφέρθηκε στη συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση τον περασμένο Ιούλη με τους εταίρους της, η οποία οδήγησε στη συνέχεια στο 3ο μνημόνιο. Οπως είπε: 
«μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου είχαμε το δίλημμα "να παραδώσουμε την εξουσία ή να προχωρήσουμε στην προσπάθεια που κάνουμε". Σαν την Βάρκιζα, θα παραδίδαμε το όπλο μας, την κυβερνητική εξουσία;»
Και μόνο το γεγονός ότι ένας υπουργός της κυβέρνησης κάνει τέτοιους παραλληλισμούς, είναι ικανός λόγος για να εξοργίζεται κανείς. 
Επειδή όμως έχει παραγίνει το κακό με την προσπάθεια της κυβέρνησης να κάνει το μαύρο άσπρο σε ό,τι αφορά την αντιλαϊκή της πολιτική, αερολογίες σαν αυτές του Γ. Κατρούγκαλου μόνο τυχαίες δεν είναι. 
Προσέξτε τώρα τι λέει: Οτι η κυβερνητική εξουσία ήταν το όπλο για να υπερασπιστούν το λαό, εφαρμόζοντας ως κυβέρνηση τα ...αντιλαϊκά μέτρα που συμφώνησαν με το 3ο μνημόνιο! 
Η αναίδεια και η κοροϊδία έχουν όρια και αυτά τα έχει ξεπεράσει προ πολλού η κυβέρνηση. 
Οι μόνες δεσμεύσεις που είχε και έχει είναι απέναντι στο κεφάλαιο. Αυτό υπηρετεί με την πολιτική της. Το ίδιο έκανε και ο Γ. Κατρούγκαλος με το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, γι' αυτό τον χειροκρότησαν ο ΣΕΒ και οι άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου. Ολα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση...
................................................................................................................................
«Καλές ειδήσεις»...
Δύο παράλληλες ειδήσεις: 
Από τη μία, το ρεκόρ που ετοιμάζεται να σπάσει ο ελληνικός τουρισμός, σύμφωνα με τα στοιχεία των αφίξεων που δημοσίευσε ο Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων. 
Από την άλλη, οι 200 εργαζόμενοι του ξενοδοχείου «Athens Ledra», που είναι για μήνες απλήρωτοι και βρίσκονται σε κινητοποιήσεις διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους. 
Μάλιστα, οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι δεν αποτελούν εξαίρεση στον κλάδο, αφού είναι γενικευμένα η ελαστική εργασία, η απλήρωτη - ανασφάλιστη δουλειά, τα εξαντλητικά ωράρια, οι απολύσεις κ.λπ. 
Αυτή η κατάσταση δίνει και την καλύτερη απάντηση στους ισχυρισμούς της συγκυβέρνησης περί τέλους των δυσκολιών και θεμελίωσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης, με τη στήριξη της «πραγματικής οικονομίας». 
Η... «πραγματική ζωή» των εργαζομένων σε κλάδους που δεν γνώρισαν κρίση, όπως στον Τουρισμό, δείχνει ποιοι είναι οι μόνιμα χαμένοι και ποιοι οι κερδισμένοι, είτε από την κρίση είτε από την ανάπτυξη.
.................................................................................................................. 

Το παραλήρημα Κυρίτση
Προς Γ. Κυρίτση: Παραθέτουμε παρακάτω πρόσωπα και μηχανισμούς που έδωσαν συγχαρητήρια το τελευταίο διάστημα στην κυβέρνησή του και τον ΣΥΡΙΖΑ για το έργο τους.
Β. Σόιμπλε, Α. Μέρκελ, Μπ. Ομπάμα, Γ. Ντάισελμπλουμ, Κρ. Λαγκάρντ, Ζ. Κλ. Γιούνκερ, Φρ. Ολάντ, Π. Μοσκοβισί, ΝΑΤΟ, ΣΕΒ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Μ. Σάλλας, μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, τραπεζίτες Ελληνες και ξένοι κ.λπ., κ.λπ.
Κατά συνέπεια, η αναφορά του ανωτέρω στο άρθρο του στην «Αυγή» ότι «η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διεξάγει έναν ακήρυχτο ταξικό πόλεμο υπέρ των χαμηλότερων στρωμάτων και εις βάρος των ευπορότερων» θα πρέπει να εκληφθεί ως ένα ακόμα «αριστερό» παραλήρημα κάποιου κυβερνητικού στελέχους που έχει χάσει κάθε ίχνος τσίπας...
.................................................................

Δείτε και την Παρέμβαση  του Γιάννη Δελή  στην τηλεόραση του «Σκάι» σήμερα το πρωί Κυριακή 29 Μάη:



ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

28 Μαΐου, 2016

Νόμπελ Ειρήνης ;; ,,,Δες Πως Aπονέμονται,,,




Η χώρα των διαρροών


Πριν από λίγες μέρες, η παγκόσμια κοινή γνώμη σοκαρίστηκε (;) από τις αποκαλύψεις εγγράφων που εμπλέκουν μια σειρά σημαίνοντα στελέχη και πολιτικούς ηγέτες χωρών με την κατοχή οφ-σορ εταιριών και διάφορων οικονομικών σκανδάλων. 
Οι πιο υποψιασμένοι αναρωτήθηκαν για ποιο λόγο τα βέλη των αποκαλύψεων είχαν συγκεκριμένες κατευθύνσεις, αφήνοντας όλως τυχαίως στο απυρόβλητο την αφρόκρεμα των οικονομικών και πολιτικών στελεχών των Ηνωμένων Πολιτειών. Σαν να λείπει ο Μάης από τη Σαρακοστή…! 
Το παρακάτω απόσπασμα, παρμένο από το πολύ ενδιαφέρον και αξιόλογο βιβλίο του Κώστα Λουλουδάκη – Ιουλιανού “Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo” (που αποτελεί μια, γλαφυρή συναρπαστική περιγραφή-επισκόπηση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της αμερικάνικης ηπείρου) ίσως δίνει κάποιες απαντήσεις για το τυχαίο του πράγματος και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω του.
Η Κολομβία ήταν η χώρα που θα ένωνε τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό. Το έργο το ανέλαβαν οι Γάλλοι υπό την επίβλεψη του Γάλλου διπλωμάτη και επιχειρηματία Φερντινάν ντε Λεσέψ (Ferdinand de Lesseps). 

Ο Λεσέψ με το Γάλλο ναύαρχο Ντε λα Ρονσιέρ-Λε Νουρί (De la Ronciere-Le Noury) δημιούργησαν την εταιρεία Panama Canal Company και άρχισαν να ψάχνουν επενδυτές σε Γαλλία, Βρετανία και ΗΠΑ. Το αρχικό κεφάλαιο βρέθηκε και τα έργα κατασκευής της διώρυγας ξεκίνησαν το 1881, αλλά ως το 1889 πέθαναν από εργατικά ατυχήματα, την πείνα και την κούραση, κίτρινο πυρετό ή ελονοσία 22.000 άνθρωποι. Επιπροσθέτως, ο κακός προγραμματισμός, τα τεχνικά προβλήματα, η ελλιπής μελέτη, η μικρή χρηματοδότηση και τα σκάνδαλα διαφθοράς οδήγησαν το 1890 στη διακοπή των εργασιών.
Τα δικαιώματα κατασκευής της διώρυγας τα αγόρασαν οι ΗΠΑ από την Panama Canal Company και άσκησαν αμέσως πιέσεις στην Κολομβία απαιτώντας ιδιοκτησιακά δικαιώματα στο έργο. Η κυβέρνηση της Κολομβίας αντέδρασε. Τότε ο πρόεδρος Τίοντορ Ρούζβελτ (Thoedore Roosevelt) χρηματοδότησε το 1903 μια “εξέγερση”, που με την αμέριστη συμπαράσταση του αμερικανικού στόλου και των πεζοναυτών ήταν επιτυχής. Έτσι μια λωρίδα γης 75.650 τ.χλμ. από την επαρχία της Κολομβίας μετατράπηκε σε χώρα.
Ο γιατρός Μανουέλ Αμαντόρ Γκερέρο (Manuel Amador Guerrero) διορίστηκε πρόεδρος, οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τη χώρα του και αυτός αναγνώρισε τη διώρυγα ως αμερικανικό έδαφος. Μάλιστα ο Γκερέρο το 1904 δημιούργησε το πρώτο σύνταγμα της νεοσύστατης δημοκρατίας του Παναμά. Το άρθρο 36 του συντάγματος αυτού ανέφερε: “Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει σε ολόκληρο το έδαφος του Παναμά για το συμφέρον της ησυχίας και της τάξης.
Καθαρές δουλειές!
Ευχαριστημένος ο πρόεδρος Ρούζβελτ στις 6 Δεκεμβρίου 1904, ύστερα δηλαδή από την επιχείρηση στον Παναμά, δήλωσε: Οποιαδήποτε χώρα που ο λαός της συμπεριφέρεται φρόνιμα μπορεί να υπολογίζει στην εγκάρδια φιλία μας. Αν ένα έθνος αποδείξει ότι ξέρει να φέρεται λογικά, αποδοτικά και μυαλωμένα στις κοινωνικές και πολιτικές υποθέσεις, αν διατηρεί την τάξη και εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, δεν πρέπει να φοβάται καμία ανάμειξη από τη μεριά των Ηνωμένων Πολιτειών. Μόνιμη κακή συμπεριφορά ή ανικανότητα που θα οδηγούσαν στη χαλάρωση των υποχρεώσεων που έχει κάθε πολιτισμένη κοινωνία μπορεί στην Αμερική, όπως και οπουδήποτε αλλού, να οδηγήσουν τελικά στην επέμβαση ενός πολιτισμένου έθνους…
Μετά ο πρόεδρος άρχισε να κόβει τιμολόγια, να υπολογίζει έξοδα μεταφοράς και προμήθειες και να μετράει τα κέρδη της διώρυγας, επιβάλλοντας “πολιτισμό” με ανοιχτή βία εκεί όπου οι λαοί δεν ζούσαν λογικά, αποδοτικά και μυαλωμένα…

Το 1906 στον Ρούζβελτ απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Μνμ για τα ΧρυσΑυγουλα της Κύπρου κ Γενικώς θρησκευόμενα φασιστοειδή





Ανοιχτή Επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου 


Αξιότιμε κ. Αρχιεπίσκοπε,
Με τις (ενίοτε αμφιλεγόμενες) δηλώσεις σας έχετε κατά καιρούς απασχολήσει το δημόσιο διάλογο αλλά και την ίδια την πολιτική σκηνή της χώρας μας. Εδώ όμως θα ήθελα να ασχοληθώ συγκεκριμένα με πρόσφατη σας δήλωση που αφορούσε τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Όταν σας ζητήθηκε σε τηλεοπτική συνέντευξη να σχολιάσετε την είσοδο του ΕΛΑΜ στη βουλή είπατε αυτολεξεί, «Δεν επίστευα ότι θα μπουν μέσα αλλά μπορώ να πω ότι ικανοποιήθηκα. Να ακούγονται και οι άλλες φωνές. Πολλές φορές χρειάζονται και οι ακραίοι ούτως ώστε οι άλλοι να είναι προσεκτικοί…»  *
Δεν μπορώ να γνωρίζω επακριβώς τι είχατε στο μυαλό σας όταν εκφράσατε αυτή την άποψη, ούτε θα ήθελα να σας καταλογίσω περισσότερα από αυτά που είπατε. Όπως επίσης δεν ενδιαφέρομαι να σας προσβάλω καθ’ οποιονδήποτε τρόπο (Ρωμαίους 13:1, Τίτον 3:1). Οι δηλώσεις σας όμως έχουν δημιουργήσει, δικαιολογημένα, σκάνδαλο και έντονες αντιδράσεις και πιστεύω ότι τίθεται ζήτημα το οποίο πρέπει να συζητηθεί ανοικτά (Τιμόθεον Α’ 5:17) καθότι ο ρόλος σας είναι πράγματι σημαντικός και με επιρροή σε πολλά επίπεδα. Εξ άλλου η Αγία Γραφή ξεκαθαρίζει πως οι πρεσβύτεροι πρέπει να γίνονται «…τύποι του ποιμνίου» (Πέτρου Α’ 5:3). Που συνεπάγεται ότι πρέπει να είναι σύμφωνοι με τον Λόγο του Θεού.
arxie_kiprou
O ίδιος ο Χριστός άσκησε ειλικρινή και οξεία κριτική στους τότε πρεσβύτερους που είχαν παρεκκλίνει από το θέλημα του Θεού και διαστρεβλώσει τις γραφές. Τους αποκάλεσε υποκριτές και γεννήματα οχιάς (Ματθαίον κεφ. 23). Οι δε τρείς παίδες (Δανιήλ κεφ. 3) και ο Δανιήλ (Δανιήλ κεφ. 6) δεν δέχτηκαν να συμβιβάσουν την αλήθεια του Θεού με τη στρέβλωση της εξουσίας. Την ίδια ευθύνη έχει και ο κάθε Χριστιανός σήμερα μέσω της εξουσίας που του δίνει η αλήθεια της Αγίας Γραφής.
Η εμπλοκή στην πολιτική και η εκφορά απόψεων δεν είναι εξ ορισμού αθέμιτη για κανένα. Ως γνωστό ο Χριστός δεν μας κάλεσε να είμαστε αμέτοχοι στον κόσμο που ζούμε. Μας κάλεσε να ζούμε στον κόσμο αλλά να μην είμαστε από τον κόσμο (Κατά Ιωάννην 17:14-19). Καλούμαστε να είμαστε ελεήμονες, ειρηνοποιοί, να είμαστε το φως, το αλάτι, αυτό που θα προσδώσει στον κόσμο ουσία, τη χριστιανική ουσία του καλού (Κατά Ματθαίον κεφ. 5). Και όλα αυτά να τα κάνουμε με σοφία Θεού, που δεν περιέχει φιλονικία ή φθόνο αλλά είναι «ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, πλήρης από έλεος και καλούς καρπούς, αμερόληπτη και ανυπόκριτη» (Ιακώβου 5:14-18).
Από κάποιον με τη δική σας θέση, η οποία εκτός από θρησκευτική είναι και κοινωνική, κάθε πολιτική ή κοινωνική εμπλοκή έχει αντίκτυπο. Όταν ο αντίκτυπος και το περιεχόμενο της εκπεφρασμένης σας θέσης δεν συνάδουν με αυτό που πρεσβεύετε, τα οποία θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνουν και τα προαναφερθέντα, σημαίνει ταυτόχρονα ότι το υποσκάπτουν. Είμαι βέβαιος ότι γνωρίζετε τις επίσημες διασυνδέσεις του ΕΛΑΜ με την ελληνική Χρυσή Αυγή. Όπως είμαι βέβαιος ότι γνωρίζετε τη σχέση της τελευταίας με τον ναζισμό και αριθμό βίαιων επεισοδίων. Αντιπαρέρχομαι τις κατά καιρούς αναφορές που σας θέλουν να έχετε δεσμούς με το ΕΛΑΜ, δεν μπορώ όμως παρά να ρωτήσω: δεν σας απασχολεί ότι αυτές οι οργανώσεις φλερτάρουν (για να το θέσω ήπια) με τον ναζισμό; Ή, για να το θέσω ακόμα πιο ήπια, δεν σας προβληματίζει που προκρίνουν έναν άκρατο εθνικισμό; Έναν εθνοκεντρικό εθνικισμό. Δηλαδή, έναν εθνικισμό που αποκλείει και συχνά στρέφεται ενάντια σε οτιδήποτε (εθνικά) διαφορετικό. Συνάδει μήπως με την πίστη σας;
Τι σχέση έχει μια τέτοια στάση με το «δεν υπάρχει πλέον Ιουδαίος ούτε Έλληνας… επειδή όλοι εσείς είστε ένας στον Ιησού Χριστό» (Γαλάτες 3:28); Πώς δικαιολογείται το «Δεν θα αδικήσεις μισθωτό, φτωχό και ενδεή από τους αδελφούς σου ή τους ξένους σου…» (Δευτερονόμιο, 24:14), ή το «Και τον ξένον ακόμα… να ενεργήσεις σύμφωνα με τα όσα ο ξένος επικαλεστεί» (Α’ Βασιλέων 8:41-43); 
Αν ικανοποιηθήκατε που απέκτησαν θεσμική ισχύ κάποιοι που έρχονται ενάντια στις γραφές, τις οποίες ευαγγελίζεστε, δεν θεωρείτε ότι εγείρονται ερωτήματα;
Επίσης, πώς δικαιολογείτε την άποψη ότι «χρειάζονται και οι ακραίοι ούτως ώστε οι άλλοι να είναι προσεκτικοί»; Μήπως αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό δεν ήταν ακραίοι; 
Μήπως ο Χίτλερ ήταν κάποιος που χρειαζόταν η ανθρωπότητα για να είμαστε οι υπόλοιποι προσεκτικοί; Μήπως χρειαζόμαστε το ακραίο «Ισλαμικό Κράτος»; Τα βιβλικά, ιστορικά και σύγχρονα παραδείγματα είναι ατέλειωτα. Σύμφωνα με τα όσα έχω ήδη σημειώσει, δεν χωρεί αμφιβολία στο δικό μου μυαλό ότι οι ακραίοι δεν χρειάζονται. Και πιστεύω ότι περί του ιδίου δεν πρέπει να χωρεί αμφιβολία ούτε στο δικό σας μυαλό. Η περί αντιθέτου άποψη είναι, θεωρώ, αντι-βιβλική.
Δυστυχώς μου φαίνεται ότι ο Χριστιανισμός μας έμεινε χωρίς Χριστό. Χωρίς Χριστό είμαστε χωρίς αγάπη, χωρίς ζωή. Δηλαδή, «κύμβαλα αλαλάζοντα» (Κορινθίους Α’ κεφ. 13), ζωντανοί νεκροί (Αποκάλυψη 3:1-4). Έχουμε βάλει ανθρώπινες απόψεις, ταυτότητες, δόγματα, κουλτούρες, κάθε λογής είδωλα και ματαιότητες πάνω από το Ευαγγέλιο. Αν αυτά σπέρνουμε, τι θα θερίσουμε άραγε (Γαλάτες 6:7);
Παρατηρώντας τα πιο πάνω με θλίψη και γνωρίζοντας τον ρόλο και τη μεγάλη ευθύνη που έχετε για την πορεία της Εκκλησίας και την πνευματική κατάσταση του τόπου, σας παροτρύνω με κάθε σεβασμό να αναθεωρήσετε και να ενσκήψετε στις αλήθειες που και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ακούσουν. 
Για το καλό όλων μας και του τι αντιπροσωπεύετε.
Με εκτίμηση και σεβασμό,
Δρ. Ζήνωνας Τζιάρρας
27/05/2016
*επισημάνσεις, μορφή κ τίτλος κειμένου με τα μάτια του: