Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

25 Απριλίου, 2021

Για το θαύμα των θαυμάτων -Λάζαρε, δεύρο έξω



Λάζαρε, δεύρο έξω, ρε
Για το μάγο Ιησού το θαύμα των θαυμάτων είναι η ανάσταση του Λαζάρου. Καλό είναι πάντως εσείς να ξέρετε πως δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για μεταφορά της απελευθέρωσης του εβραϊκού λαού από τον αιγυπτιακό ζυγό.
Το άκρως παράδοξο παραμένει: Πώς οι υπόλοιποι Ευαγγελιστές το αγνοούν και το αναφέρει μόνο ο Ιωάννης (11: 1-44);
Ζούσε κάποτε ένας Λάζαρος που ήταν από τη Βηθανία, αλλά ήταν και άρρωστος. Η Βηθανία ήταν όμως και το χωριό της Μαρίας και της αδελφής της Μάρθας. Η Μαρία απ’ την άλλη είναι η γυναίκα που άλειψε με μύρο το μάγο και σκούπισε τα πόδια του με τα μαλλιά της, αλλά αυτό θα γίνει στο μέλλον (Ιωάννης 12: 1-11), παρόλο που ο Ιωάννης μας το λέει σ’ αυτό το σημείο. Ο Λάζαρος επίσης ήταν αδελφός της Μαρίας και τον αγαπούσε ο μάγος. Προφανώς, αδελφός και της Μάρθας. Ο μάγος πάλι αγαπούσε τη Μάρθα. Μύλος δηλαδή. Οι αδελφές έστειλαν μήνυμα στο μάγο πως ο άνθρωπος που αγαπούσε ήταν άρρωστος.
Ο μάγος μαθαίνει το νέο, αλλά δεν φαίνεται να ανησυχεί. Μάλιστα είναι καθησυχαστικός λέγοντας πως η ασθένεια αυτή δεν θα καταλήξει σε θάνατο, αλλά με αυτή θα φανεί η δύναμη και η δόξα του θεού και η αντίστοιχη τιμή και δόξα του θεόπουλου.
Έτσι, έμεινε άλλες δύο μέρες στο μέρος όπου βρισκόταν και την τρίτη μέρα λέει στους μαθητές του:
– Άντε πάμε στην Ιουδαία.
Οι μαθητές προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, γιατί στην Ιουδαία τούς είχαν πάρει με τις πέτρες, αλλά ο μάγος άρχισε τις γνωστές ασυναρτησίες. Αναφέρθηκε στο ότι οι ώρες της ημέρας είναι δώδεκα και είπε πως, όταν περπατά κανείς την ημέρα, δεν σκοντάφτει γιατί βλέπει το φως του κόσμου. Αν όμως περπατά τη νύχτα, σκοντάφτει γιατί δεν έχει φως. Μα πού ζούσε ο άνθρωπος; Μετά τους είπε πως ο φίλος του ο Λάζαρος έχει κοιμηθεί, αλλά αυτός θα πάει να τον ξυπνήσει.
Οι διάνοιες οι μαθητές του νόμιζαν πως τον είχε πάρει ο ύπνος τον Λάζαρο και του πρότειναν να πάνε αργότερα μη και τον ανησυχήσουν. Ο μάγος τότε, απογοητευμένος για μια ακόμη φορά από τις διανοητικές τους ικανότητες, σκέφτεται πως ίσως θα ήταν καλύτερα να είχε προσλάβει μορφωμένους και όχι ψαράδες, αφού έτσι κι αλλιώς και τα ψάρια αυτός τους τα ’φερνε. Αλλά ποιος μορφωμένος θα πίστευε αυτές τις αηδίες; Το καταπίνει όμως και τους λέει πως εννοεί ότι πέθανε ο Λάζαρος, αλλιώς τι θεός θα ήταν αν δεν το ’ξερε, αλλά είναι καλό που πέθανε και χαίρεται που δεν ήταν εκεί, γιατί θα είναι για το καλό τους, διότι έτσι θα πιστέψουν. Τότε ο Θωμάς, εκείνος που τον έλεγαν δίδυμο και που δεν φαίνεται να είχε καταλάβει γρι, είπε στους άλλους να πάνε κι αυτοί για να πεθάνουν μαζί του.
Όταν έφτασαν στην Ιουδαία, ο Λάζαρος είχε θαφτεί εδώ και τέσσερις μέρες. Παράλληλα, είχαν μαζευτεί και πολλοί Ιουδαίοι, που μυρίστηκαν γυναίκες μόνες τους και έτρεξαν για τα περαιτέρω, δήθεν όμως για να τις παρηγορήσουν.
Μόλις η Μάρθα έμαθε πως κατέφτασε ο μάγος, έτρεξε να τον βρει, ενώ η Μαρία κάθισε σπίτι. Με τον που τον βλέπει η Μάρθα, του λέει πως, αν ήταν εκεί, δεν θα πέθαινε ο αδελφός της, αλλά τελοσπάντων και τώρα που ήρθε κάτι θα κάνει, γιατί, αν το ζητήσει απ’ το θεό, δεν θα του το αρνηθεί.
Ο μάγος της απάντησε πως ο αδελφός της θα αναστηθεί.
Εκείνη του είπε ότι γνωρίζει πως θα αναστηθεί στη γενική ανάσταση κατά την ημέρα της κρίσης, αλλά ο μάγος την κόβει λέγοντάς της ότι αυτός είναι η ανάσταση και η ζωή και πως αυτός που πιστεύει σ’ εκείνον, ακόμη κι αν πεθάνει, θα ζήσει και πως όποιος ζει και πιστεύει σ’ αυτόν δεν θα πεθάνει ποτέ. Τότε ησύχασαν και τα βούρλα οι μαθητές, που νόμιζαν πως θα πέθαιναν, αλλά σκέφτηκαν πως, αφού πιστεύουν, δεν πρόκειται να πεθάνουν. Μερικοί αναρωτήθηκαν αν πίστευαν επαρκώς, αλλά έδιωξαν τη σκέψη αυτή ως μη προσήκουσα.
Τότε η Μάρθα ψιθύρισε πως εκείνη πίστευε πως ήταν ο γιος του Γιαχβέ, αυτός που περίμεναν να έρθει στον κόσμο, και την έκανε για το σπίτι. Εκεί είπε στη Μαρία πως είχε έρθει ο δάσκαλος και τη ζήτησε, αλλά το ’πε ψέματα, διότι παραπάνω δεν είδαμε κάτι τέτοιο. Η Μαρία, που ήταν με το κομπινεζόν, ρίχνει κάτι πρόχειρο πάνω της, στρώνει λίγο τα μαλλιά της, μυρίζει τις μασχάλες της και τρέχει να τον βρει. Τη βλέπουν οι παρηγορητές να τρέχει, σκέφτονται ότι πηγαίνει στον τάφο και από φόβο μην κάνει καμιά τρέλα τρέχουν κι αυτοί ξωπίσω της. Μόλις η Μαρία συνάντησε το θεόπουλο, έπεσε στα πόδια του κλαίγοντας και του είπε πως, αν ήταν εκεί, δεν θα πέθαινε ο αδελφός της. Την είδε το θεόπουλο να κλαίει, είδε και τους Ιουδαίους να κλαίνε, ταράχτηκε και αναστέναξε. Ρώτησε πού τον έχουν και κάποιος από κάτω κόντεψε να φωνάξει «στο ψυγείο για να παίρνουν τη σύνταξη», αλλά το κατάπιε. Όλοι οι υπόλοιποι του είπαν «έλα μαζί μας να δεις». Το θεόπουλο τότε δάκρυσε και οι Ιουδαίοι, βλέποντάς το αυτό, δάκρυσαν πολύ περισσότερο από πριν. Κάποιος μάλιστα πέταξε:
– Κοίτα πόσο τον αγαπούσε.
Ένας άλλος (πάντα στον όχλο υπάρχουν και οι μαλάκες) είπε:
– Δεν μπορούσε αυτός, που άνοιξε τα μάτια του τυφλού, να τον σώσει;
Ευτυχώς όμως δεν ακούστηκε.
Αφού αναστέναξε και πάλι το θεόπουλο, αυτή τη φορά από μέσα του, πλησίασε τον τάφο. Ήταν μια σπηλιά που είχε μια μεγάλη πέτρα μπροστά της και το θεόπουλο ένιωσε σαν να το έχει ξαναζήσει αυτό, πράγμα που έχει συμβεί σε όλους μας.
Τότε τους είπε:
– Σηκώστε την πέτρα.
Η Μάρθα, που φαίνεται ότι είχε ακολουθήσει και αυτή τους Ιουδαίους που έκλαιγαν και ακολουθούσαν τη Μαρία, που με τη σειρά της έκλαιγε κι εκείνη, είπε πως θα βρομάει, γιατί έχουν περάσει τέσσερις μέρες. Το θεόπουλο πήγε να της πει κάποιο γαμοσταυρίδι, αλλά τελικά της απάντησε πως μόνο αν πιστέψει θα δει τη δόξα του θεού, και τότε αυτή πίστεψε τελειωτικά. Σήκωσαν την πέτρα και μια ακριβή ευωδιά τους πλημμύρισε, που σε πολλούς θύμισε το γνωστό ανδρικό άρωμα «Το νερό του Ιακώβ» του φημισμένου οίκου της εποχής Χαρμάνι, και εξ αυτού πίστεψαν εντελώς καμιά δεκαριά ακόμη. Τότε το θεόπουλο σήκωσε τα μάτια πάνω και είπε το εξής καταπληκτικό:
– Πατέρα, σ’ ευχαριστώ, που με άκουσες. Εγώ βέβαια ξέρω ότι πάντοτε με ακούς, αλλά το είπα για τον κόσμο που παρευρίσκεται, για να με πιστέψει ότι εσύ με έστειλες (που αν τον είχα εγώ γιο, θα του τράβαγα μια κλοτσιά, για να μάθει να μην κοροϊδεύει τον κόσμο μέσα στον πόνο του).
Έπειτα φώναξε δυνατά:
– Λάζαρε, βγες έξω.
Ακριβώς εδώ συνέβη το δεύτερο θαύμα μέσα στο πρώτο.
Διότι ο Λάζαρος δεν φτάνει που αναστήθηκε, αλλά, ενώ ήταν πλήρως φασκιωμένος, με δεμένα χέρια και πόδια και το πρόσωπο τυλιγμένο με μαντίλι, κατάφερε να σκαρφαλώσει απ’ τον τάφο, να βγει και να περπατήσει.
Το θεόπουλο είπε:
– Λύστε τον κι αφήστε τον να φύγει.
Και χώρισαν χωρίς να πουν μια κουβέντα ο ένας στον άλλον.
Τότε πίστεψαν και μερικοί ακόμη, αλλά κάποιοι άλλοι έτρεξαν στους Φαρισαίους και τους είπαν:
– Μαλάκες τρέξτε, γιατί ο τύπος άρχισε ν’ ανασταίνει τους νεκρούς και ποιος ξέρει πόσους θ’ αναστήσει ακόμη και στο τέλος θα πήξουμε στους βρικόλακες.__
Από το «Η Αγρία Γραφή» εκδόσεις ΚΨΜ

 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ


  • Σήμερον έρχεται ο Χριστός,
    ο επουράνιος Θεός
    εν τη πόλει Βιθανία
    Μάρθα κλαίει και Μαρία
    Λάζαρο τον αδερφό τους
    τον γλυκό και καρδιακό τους.
    Ήτο εκεί και ο Κανάκης
    Το ομολογεί πολλάκις...
    Τον μοιρολογούν και λέουν
    τον μοιρολογούν και κλαίουν.
    Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν
    και τον εμοιρολογούσαν.
    Την ημέρα την τετάρτη
    κίνησε ο Χριστός για να `ρθει
    και εβγήκεν η Μαρία
    έξω από τη Βιθανία
    και εμπρός το γόνυ κλει
    και τον πόδα Του ακουμπεί.
    Αν εδώ ήσουν, Χριστέ μου,
    δεν θ’ απέθνησκε ο αδερφός μου.
    Πλήν και τώρα `γω πιστεύω
    και καλότατα ηξεύρω
    ότι δύνασ’ αν θελήσεις
    και νεκρούς να αναστήσεις !
    Το είπαμε και του Κανάκη
    μήπως βάλει ένα χεράκι..
    Ας στην άκρη το Κανάκη
    και `γω τον ανασταίνω.
    Μάθια τρίτα εδώ δεν θέλω.
    Τραπέζι να `τοιμάσετε
    κι εγώ θε να πηγαίνω.
    Δώστε οίνο στον Κανάκη
    Να 'χει κέφι και μεράκι.
    Τότε παρευθύς επήγαν
    και τον τάφο του εδείξαν.
    Επήγαν και του έδειξαν
    τον τάφο του Λαζάρου
    τους είπε και εκύλησαν
    τον λίθο που `χε απάνου.
    Τότε ο Χριστός δακρύζει
    και τον Άδη φοβερίζει:
    Αδη, Τάρταρε και Χάρο,
    το Λάζαρο ήρθα να σου πάρω
    Δεύρω έξω Λάζαρέ μου
    φίλε και αγαπητέ μου.
    Παρευθύς από τον Άδη
    ως εξαίσιο σημάδι
    Λάζαρος απελυτρώθη
    ανεστήθη κι εσηκώθη!!
    Λάζαρος σαβανωμένος
    και με το κερί ζωσμένος
    Εκειά η Μάρθα και η Μαρία
    εκειά κι όλη η Βηθανία
    Μαθητές και Αποστόλοι
    Εκειά ευρεθήκαν όλοι.
    Έκειά ευρέθει και ο Κανάκης
    Οίνο πίνει με τυράκι.
    (Συνηθίζεται εν Ελλάδι,
    οίνος με τυρί και λάδι.
    Στη Κρήτη πάλι μακαρόνια ,
    άλλα ήθη, αλλά "ψώνια")
    Το τι θα μας γράψει τώρα,
    θα το δούμε άλλη ώρα.
    Δόξα το Θεώ φωνάζουν
    και το Λάζαρο εξετάζουν.
    Πες μας Λάζαρε, τι είδες
    εις τον Άδη όπου πήγες ;
    Είδα φόβους, είδα τρόμους
    είδα βάσανα και πόνους.
    Δώστε μου λίγο νεράκι
    να ξεπλύνω το φαρμάκι.
    Τας καρδιάς των χειλέων
    και μη με ρωτάτε πλέον.
    Οίνο ήθελα λιγάκις
    Μα τον ήπιε ο 
    Kanakis
     ..

24 Απριλίου, 2021

6 Μύθοι της Κυβέρνησης κ η Πραγματικότητα για το 8ωρο

4ΣΕΛΙΔΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ
«Σκλάβοι» στον 21ο αιώνα δεν θα γίνουμε!

Κάλεσμα στους εργαζόμενους να δυναμώσουν τον αγώνα για να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο - έκτρωμα για τα Εργασιακά απευθύνει το ΚΚΕ με 4σέλιδο φυλλάδιο, το οποίο αποκαλύπτει τους μύθους της κυβέρνησης για τις «ανατροπές του αιώνα»

Η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζεται να νομοθετήσει ένα αντεργατικό τερατούργημα που φέρνει τις «ανατροπές του αιώνα» στα εργασιακά δικαιώματα και τη συνδικαλιστική δράση.

Μετά τα αντεργατικά μέτρα της περιόδου των μνημονίων, που ψήφισαν και διατήρησαν όλες οι κυβερνήσεις...

Μετά τις νέες μορφές εκμετάλλευσης που δοκιμάστηκαν ή γενικεύτηκαν την περίοδο της πανδημίας...

Τώρα η κυβέρνηση καταργεί το 8ωρο, που κατακτήθηκε το 1920, παρουσιάζοντάς το ως «πρόοδο»!

Οι επιχειρήσεις θα μπορούν να απασχολούν τους εργαζόμενους για μια ορισμένη χρονική περίοδο μέχρι 10 ώρες τη μέρα. Βασικό στοιχείο της «διευθέτησης» του χρόνου εργασίας είναι ότι οι επιπλέον ώρες εργασίας δεν αμείβονται, αλλά ανταλλάσσονται με μειωμένες ώρες και ρεπό. Η «διευθέτηση» αυξάνει τον απλήρωτο χρόνο της εργασίας προς όφελος του εργοδότη.

Στην Ελλάδα ο βασικός νόμος της «διευθέτησης» είναι ο νόμος 3986/2011 της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Αυτόν τον νόμο διατήρησε κι επέκτεινε ο ΣΥΡΙΖΑ. Πάνω εκεί χτίζει τώρα η ΝΔ, τροποποιώντας τον προς το χειρότερο. Μέχρι σήμερα η εφαρμογή της «διευθέτησης» γινόταν με Συλλογική Σύμβαση. Ηταν κι αυτό ένα από τα «χρυσωμένα χάπια», που αξιοποίησε τότε η ηγεσία της ΓΣΕΕ για να περάσει ο νόμος της «διευθέτησης» με τις λιγότερες αντιδράσεις. Τώρα αυτό θα γίνεται με ατομική «συμφωνία» εργοδότη - εργαζόμενου.

Το νομοσχέδιο βάζει κυριολεκτικά «μπουρλότο» στη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων. Το πόσο δουλεύουν, αμείβονται, ξεκουράζονται θα καθορίζεται από την ατομική συμφωνία κάθε μεμονωμένου εργαζόμενου με την εργοδοσία.

Οι εργαζόμενοι εύλογα θα αναρωτηθούν«και τι μπορώ να κάνω απέναντι σε αυτά;»

Την απάντηση θα την βρουν - κυριολεκτικά - στο ίδιο το νομοσχέδιο, όπου προβλέπονται επιπλέον ασφυκτικοί περιορισμοί στη συνδικαλιστική δράση και πιο συγκεκριμένα στο απεργιακό δικαίωμα.

Αν ο συλλογικός αγώνας, η οργάνωση στα σωματεία, οι απεργιακοί αγώνες ήταν «χωρίς αποτέλεσμα», γιατί η κυβέρνηση και η μεγάλη εργοδοσία κόπτονται να τα βάλουν στον «γύψο»;

Γιατί αυτός είναι ο φόβος τους!

Για την κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και το κεφάλαιο «σύγχρονος εργαζόμενος» είναι αυτός που δεν θα προστατεύεται από Συλλογικές Συμβάσεις και που οι όροι εργασίας του θα προκύπτουν από «ατομική διαπραγμάτευση». Θα αμείβεται με ψίχουλα, θα δουλεύει απλήρωτα 10ωρα και Κυριακές. Θα μετατρέπει το σπίτι του σε εργασιακό χώρο και κυρίως δεν θα είναι οργανωμένος σε συνδικάτα.

Μύθοι και πραγματικότητα

1ος μύθος: Είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων η «διευθέτηση του χρόνου εργασίας»

Το μέτρο δεν ικανοποιεί τους εργαζόμενους, αλλά τις επιχειρήσεις, ώστε να μπορούν να «απασχολούν» τους εργαζόμενους όποτε, όσο και όταν τους έχουν ανάγκη. Το ξεχαρβάλωμα του σταθερού ημερήσιου χρόνου εργασίας σημαίνει και ξεχαρβάλωμα της ζωής των εργαζομένων και των οικογενειών τους, εκτός από τη μεγάλη επιβάρυνση και φθορά στην υγεία τους. Η «διευθέτηση» δεν αφορά μια μέρα, αλλά τον συνολικό ετήσιο χρόνο εργασίας. Οι εργαζόμενοι που δουλεύουν 10ωρο χάνουν το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, απορρυθμίζεται η οικογενειακή και κοινωνική τους ζωή. Ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε ένα «ομιλούν εργαλείο», που ζει για να δουλεύει και όχι το αντίθετο, αφού σπαταλά 10 - 12 ώρες καθημερινά στη δουλειά και στις μετακινήσεις από και προς το χώρο εργασίας του, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για ανάπαυση, πόσο μάλλον για ψυχαγωγία, κοινωνική και συνδικαλιστική δραστηριότητα.

2ος μύθοςΗ κυβέρνηση νομοθετεί την 4ήμερη εργάσιμη βδομάδα

Για να δουλέψει κάποιος εργαζόμενος 4ήμερο για κάποια περίοδο μέσα στον χρόνο, θα πρέπει την περίοδο που θα ισχύει το 10ωρο να ξεθεώνεται δουλεύοντας 50 ώρες το 5ήμερο ή 60 ώρες το 6ήμερο τη βδομάδα. Αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να «πουλήσει τρέλα», γιατί δεν καθιερώνει τριήμερη εργασία, με 14 ώρες δουλειάς τη μέρα;

3ος μύθοςΗ αλλαγή στον χρόνο εργασίας θα γίνει με «εθελοντική» συμφωνία του εργαζόμενου

Οι αναφορές στη δήθεν εθελοντική επιλογή της 10ωρης εργασίας αποτελούν «ανέκδοτο». Το διευθυντικό δικαίωμα έχει ήδη τα χαρακτηριστικά των εκβιασμών, των απειλών και της απόλυσης. Σε συνθήκες πλέον που ο εργαζόμενος ατομικά θα προσπαθεί να βρει το δίκιο του ή να αρνηθεί τις εργοδοτικές αξιώσεις, η κάθε αναφορά σε εθελοντική συναίνεση του εργαζόμενου αποτελεί πρόκληση και γεννά οργή.

4ος μύθος:Η ηλεκτρονική κάρτα εργασίας θα αποκαλύπτει την πραγματική υπερωριακή απασχόληση

Η κοροϊδία πάει σύννεφο. Αν όντως η λύση στη «μαύρη» εργασία ήταν η ψηφιακή κάρτα, τι τους εμπόδιζε μέχρι σήμερα να την εφαρμόσουν για την αδήλωτη εργασία, χωρίς φυσικά να καταργείται το 8ωρο; Οι εργαζόμενοι γνωρίζουν την απάντηση. Σήμερα το 8ωρο και το 5ήμερο παραβιάζονται. Γι' αυτό λοιπόν και η κυβέρνηση το καταργεί, για να μπορούν νόμιμα οι εργοδότες να παρεμβαίνουν στο ωράριο και τους όρους εργασίας χωρίς τα τυπικά εμπόδια του νόμου.

5ος μύθοςΟ νέος συνδικαλιστικός νόμος στοχεύει στην «εξυγίανση» του συνδικαλιστικού κινήματος

Τα συνδικάτα έχουν καταστατικά και λογοδοτούν στα μέλη τους και όχι στην κυβέρνηση και την εργοδοσία. Δεν έχει κανέναν ρόλο η κυβέρνηση να παρεμβαίνει και να καθορίζει την εσωτερική τους λειτουργία. Την κυβέρνηση δεν την νοιάζει η «εξυγίανση» των συνδικάτων. Αλλωστε, τα κυβερνητικά κόμματα χρόνια τώρα στηρίζουν τις διάφορες συνδικαλιστικές «μαφίες» και τους «ανθρώπους» της μεγαλοεργοδοσίας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Αντιθέτως, υψώνει νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση.

Η εφαρμογή της εξ αποστάσεως ψηφοφορίας (ηλεκτρονικά) για την πραγματοποίηση απεργίας, η οποία θα συνδυάζεται με την υποχρεωτική συμμετοχή του 50%+1 των οικονομικά ενεργών μελών του πρωτοβάθμιου συνδικάτου (μέτρο που είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ), έχει στόχο να γίνουν οι χώροι δουλειάς «νεκροταφεία» και η φυσική παρουσία στα σωματεία και τις συνελεύσεις παρελθόν.

Οι διατάξεις του νομοσχεδίου στερούν από τα συνδικάτα την ελεύθερη και δημοκρατική λειτουργία. Υποχρεώνονται να παραδώσουν στο υπουργείο Εργασίας τα μητρώα των μελών τους, ως προϋπόθεση για την υπογραφή ΣΣΕ. Το μέτρο αυτό συνιστά ανοιχτή παρεμπόδιση της οργάνωσης των εργαζομένων, όταν μάλιστα απολύονται καθημερινά εργαζόμενοι για τη συνδικαλιστική τους δράση.

6ος μύθος: Το προσωπικό ασφαλείας θα διασφαλίζει την ελάχιστη εγγυημένη λειτουργία τους και θα προστατεύει τα δικαιώματα των πολιτών

Αυτή η υποχρέωση των εργαζομένων πρέπει να εκπληρώνεται πέρα και από το «προσωπικό ασφαλείας» που έτσι κι αλλιώς υπάρχει και σήμερα. Επομένως, η υποχρέωση για εργασία τη μέρα της απεργίας αντικειμενικά καταλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο μέρος του προσωπικού. Η κυβέρνηση προωθεί τη μετατροπή της απεργίας σε μια συμβολική πράξη, ζηλεύοντας προφανώς εκείνες τις χώρες όπου ο «απεργός» δουλεύει κανονικά φορώντας ...ένα περιβραχιόνιο. Στόχος είναι να απονευρώσει την απεργία, το πιο σημαντικό «όπλο» που έχει ο εργαζόμενος στον αγώνα του.

Θα παρέχεται η δυνατότητα στον εργοδότη να διεκδικήσει αποζημίωση από τους απεργούς και τα συνδικάτα σε περίπτωση που μια κινητοποίηση κριθεί «παράνομη», «καταχρηστική» ή και τα δύο. Με δεδομένο ότι ήδη 9 στις 10 απεργίες κρίνονται «παράνομες» ή/και «καταχρηστικές» από τα δικαστήρια, αυτό σημαίνει οικονομική εξόντωση των συνδικάτων και μια «δαμόκλειο σπάθη» που θα επικρέμαται μόνιμα πάνω από τα κεφάλια των απεργών.

Το αντεργατικό τερατούργημα δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Εντάσσεται στον στρατηγικό στόχο του κεφαλαίου για πιο φτηνή κι ευέλικτη εργατική δύναμη. Το κεφάλαιο έχει στραμμένη την προσοχή του στην εργάσιμη μέρα, επειδή η παραγωγή της υπεραξίας συντελείται μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο. Γι' αυτό στοχεύει πάντα στη διεύρυνση των ορίων του εργάσιμου χρόνου. Ταυτόχρονα«εξοικονομεί» και εργατικά χέρια, επιβάλλοντας σε λιγότερους να κάνουν την ίδια δουλειά που κανονικά θα έκαναν περισσότεροι.

Γι' αυτό εδώ και χρόνια όλες οι κυβερνήσεις, βήμα βήμα, ξηλώνουν τα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, ειδικά το δικαίωμα στον σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο.

Στη βάση της στρατηγικής συμφωνίας με τους στόχους του κεφαλαίου, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο διατήρησε τον νόμο 3986/2011 αλλά και τον εμπλούτισε με τον νόμο 4498/2017, που αφορά τους νοσοκομειακούς γιατρούς, όπου προβλέπεται «μέχρι δώδεκα (12) ώρες συνεχής εργασία με παρουσία στον χώρο εργασίας». Κύρωσε Συλλογικές Συμβάσεις που υπέγραψαν συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και προβλέπουν αυτό ακριβώς που τώρα θεσμοθετεί η ΝΔ σε ατομική βάση. Εθεσε τα θεμέλια του χτυπήματος στο συνδικαλιστικό κίνημα, με τον απεργοκτόνο νόμο της Αχτσιόγλου.

Τώρα, σύμφωνα με την πάγια τακτική του, εμφανίζεται αντίθετος προκειμένου να «ψαρέψει στα θολά νερά» του τυχοδιωκτισμού.

Το Ταμείο Ανάκαμψης, η νέα «αλυσίδα» για τους λαούς της Ευρώπης

Οι νέες αντεργατικές ανατροπές περιλαμβάνονται στο Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης που αποτελεί τη «γέφυρα» της Ελλάδας των μνημονίων και των μεταμνημονιακών δεσμεύσεων με το πανευρωπαϊκό «super μνημόνιο» του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ. Ο στόχος της ανάκαμψης αφορά τα κέρδη των λίγων φορτώνοντας τα βάρη στους πολλούς.

Οι πόροι του Ταμείου προέρχονται από τους λαούς και θα κατευθυνθούν στους μεγάλους ομίλους της λεγόμενης «πράσινης και ψηφιακής» ανάπτυξης, ενώ για κάθε εκταμίευση από το Ταμείο θα πρέπει να νομοθετούνται νέα αντεργατικά μέτρα, για να διασφαλιστούν τα κέρδη των νέων επενδύσεων.

Να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο - έκτρωμα για τα Εργασιακά!

Να διεκδικήσουμε:

  • Σταθερό ημερήσιο χρόνο δουλειάς, με μείωση του εργάσιμου χρόνου. 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο.
  • Ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς καμία εμπλοκή του κράτους.
  • Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς και κατοχύρωση δικαιωμάτων.
  • Προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, με ευθύνη του κράτους και των επιχειρηματικών ομίλων.
  • Την κατοχύρωση της ελεύθερης και ανεμπόδιστης δράσης των συνδικάτων και των συνδικαλιστών, κόντρα συνολικά στην κρατική, εργοδοτική παρέμβαση και καταστολή.

Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να δυναμώσουν τον αγώνα και την οργάνωσή τους σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς, για να διεκδικήσουν ζωή και δουλειά με δικαιώματα.

Να μπουν στον ελπιδοφόρο αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεζόμενων, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό που σήμερα είναι αναγκαίος και επίκαιρος. Είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η ζωή που μας αξίζει, προϋποθέτει οι εργαζόμενοι να απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν με τον κόπο τους. Η επιστημονική γνώση, η ανάπτυξη της τεχνολογίας, των ψηφιακών μέσων να αξιοποιείται για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου κι όχι για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Είναι ώρα οι εργαζόμενοι να αξιοποιήσουν τα δικά τους «όπλα» στην επίθεση του κεφαλαίου!

Μέχρι την οριστική κατάργηση της μισθωτής «σκλαβιάς»!

Σελ. /40 
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σάββατο 24 Απρίλη 2021 - Κυριακή 25 Απρίλη 2021

17 Απριλίου, 2021

Μαθαίνοντας Για την Επανάσταση του "21.

 


Στην αρχή της ομιλίας της, η Ελένη Μπέλλου αναφέρθηκε στην προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη, με αφορμή την έκδοση για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, «για μια πιο συστηματική γνωριμία των φοιτητών - φοιτητριών της ΚΝΕ με τη διαλεκτική - υλιστική έρευνα και ερμηνεία της ιστορίας της κοινωνικής εξέλιξης στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, παγκόσμια και σε διάφορες περιόδους, εποχές της, κι όχι μόνο στη χαρακτηριζόμενη ως Νεότερη Ιστορία». Σ' αυτήν την κατεύθυνση, με τη βοήθεια των καθοδηγητικών οργάνων του Κόμματος και της ΚΝΕ, «το Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ έχει ήδη αποκτήσει άμεσους δεσμούς επικοινωνίας με μέλη της ΚΝΕ και του Κόμματος σε Τμήματα Ιστορίας Φιλοσοφικών/Φιλολογικών Σχολών ή και άλλων Σχολών Κοινωνικών Επιστημών των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων», ενώ «διαθέτει και ένα σημαντικό αριθμό συνεργατών, κατανεμημένων σε Ομάδες Εργασίας θεματικά και χρονολογικά προσδιορισμένες».

Η Επανάσταση του 1821 ήταν αστική εθνοαπελευθερωτική επανάσταση

Οπως ήδη γνωρίζετε, διαβάζοντας το βιβλίο ή τουλάχιστον τη Διακήρυξη της ΚΕ, την αρθρογραφία του «Ριζοσπάστη», η Επανάσταση του 1821 ήταν μια αστική εθνοαπελευθερωτική επανάσταση στο μετέπειτα ελλαδικό χώρο που πραγματοποιήθηκε στην εποχή των αστικών επαναστάσεων στην Ευρώπη, στην αμερικανική ήπειρο, δηλαδή ήταν σχεδιασμένη ένοπλη εξέγερση με ηγετική δύναμη την αστική τάξη, με σκοπό την ανατροπή της τότε υφιστάμενης εξουσίας - της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας φεουδαρχικού χαρακτήρα.

Είχε στόχο να κατακτήσει την εξουσία με σκοπό να θεμελιώσει και ν' αναπτύξει το νέο τρόπο παραγωγής, τον καπιταλιστικό. Ηταν σχεδιασμένη ένοπλη εξέγερση που θα έφερνε ανατροπή ως προς τον παλιό, κυρίαρχο ακόμα, τρόπο παραγωγής, δηλαδή στόχευε στην κατάργηση των κύριων παλιών σχέσεων ιδιοκτησίας στη γη ως μέσο παραγωγής και της εξάρτησης του αγρότη με πιο εμφανή δουλοπαροικική σχέση ή πιο εγχρήματη - φορολογική. Στόχευε επίσης στην ανατροπή των παλιών νομικών - πολιτικών - πολιτιστικών δομών και σχέσεων, που ως παρωχημένες δεν δυσκόλευαν μόνο την ανερχόμενη αστική τάξη - των εφοπλιστών, εμπόρων-εξαγωγέων, των εργοστασιαρχών, έστω και με τη μορφή των μανιφακτούρων, των αστών διανοουμένων - αλλά δυσκόλευαν και τους αγρότες καλλιεργητές και κτηνοτρόφους, τους χειροτέχνες, τα πρώιμα τμήματα της εργατικής τάξης.


Μαζί, λοιπόν, με το εύρος των αστικών δυνάμεων συνυπήρχε και ένα πολύ μεγαλύτερο φάσμα αγροτικών - εργατικών δυνάμεων που είχε συμφέρον από την κατάργηση των οικονομικών και άλλων κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων, εκείνων που δέσμευαν τον άμεσο παραγωγό και με σχέσεις φυσικού καταναγκασμού, καθώς και με σχέσεις θρησκευτικής και εθνοτικής υποτέλειας.

Η αστική τάξη, ως ηγέτιδα επαναστατική δύναμη, όφειλε να δώσει συνθήματα - στόχους συσπείρωσης, μαχητικοποίησης των καταπιεζόμενων λαϊκών δυνάμεων και τέτοια βέβαια ήταν τα εμβληματικά συνθήματα της αστικής Επανάστασης στη Γαλλία που είχε προηγηθεί, τα συνθήματα «Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφότητα».

Η συμμετοχή των αγροτών στον ένοπλο επαναστατικό αγώνα ήταν αποφασιστική, αφού ως κοινωνική δύναμη αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία εκείνη την εποχή.

Η αλήθεια είναι ότι στην Επανάσταση του 1821, συγκριτικά με άλλες αστικές επαναστάσεις, π.χ. τη Γαλλική, ήταν πολύ περιορισμένη η συμμετοχή των εργατών. Κυρίως συμμετείχαν οι ναύτες από τα νησιωτικά αστικά κέντρα, όπου είχε αναπτυχθεί ο ελληνόκτητος εμπορικός στόλος, αυτός που μετατράπηκε σε πολεμικό στόλο, ενώ η Επανάσταση του 1821 δεν μπόρεσε ν' αγκαλιάσει σημαντικά αστικά κέντρα του Ελληνισμού, όπως η Σμύρνη, η Αττάλεια, τα Γιάννενα, η Θεσσαλονίκη, όπου υπάρχει και εντονότερη η παρουσία του εργατικού στοιχείου.


Αυτό που θέλουμε να κρατήσουμε ως συμπέρασμα από την πείρα της Επανάστασης του 1821, μελετώντας την με τη διαλεκτική - υλιστική επιστημονική μεθοδολογία, είναι η απαίτηση ο ιστορικός ερευνητής να είναι προσηλωμένος στη διερεύνηση των τάξεων με γνώμονα τις σχέσεις ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, το ρόλο που αντικειμενικά διαδραματίζει αυτή η σχέση ιδιοκτησίας στον τρόπο οργάνωσης της παραγωγής, όλης της οικονομίας, στη διαμόρφωση της ιδεολογίας για την εκάστοτε κυρίαρχη τάξη. Δηλαδή ο ιστορικός να διερευνά την αντανάκλαση των σχέσεων ιδιοκτησίας στις ιδέες, στις νομικές - πολιτικές σχέσεις, στη διαμόρφωση οργάνων εξουσίας, στο χαρακτήρα του κράτους κι όχι στενά στη μορφή του. Γιατί, όπως έχετε ήδη διαπιστώσει, ένα ουσιαστικά φεουδαρχικό κράτος μπορεί να έχει μια πιο στενή ηγεμονική φεουδαρχική μορφή, ακόμα να έχει μια πιο συγκεντρωτική βασιλική, περισσότερο ή λιγότερο ισχυρή απέναντι στους ηγεμόνες - φεουδάρχες που συνενώνει ή και να έχει μια πιο οργανωμένη και ισχυρή αυτοκρατορική μορφή, όπως της Τσαρικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Οχι, βέβαια, ότι κι αυτές οι μορφές δεν έχουν τη σημασία τους, δεν σχετίζονται με φάσεις εξέλιξης του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής, με ιδιαιτερότητες ως προς την ενσωμάτωση στοιχείων προηγούμενων μορφών κοινωνικής οργάνωσης. Παίζουν το ρόλο τους στο τι περιθώρια αφήνουν στην ύπαρξη ακόμα και ελεύθερων αγροτοπαραγωγών ή στην ανάπτυξη των πόλεων, στη διαμόρφωση και εξέλιξη του διοικητικού μηχανισμού - και του στρατιωτικού - στην οργάνωση και στο ρόλο των θρησκειών. Αλλά τίποτα απ' όλ' αυτά δεν μπορεί ν' αυτονομηθεί σε σχέση με το χαρακτήρα της εξουσίας που αναλογεί στην εκάστοτε οικονομικά κυρίαρχη τάξη. Δεν νοείται οικονομική κυριαρχία τάξης χωρίς να θεμελιώνεται και να προστατεύεται από το δικό της όργανο εξουσίας, το δικό της κράτος. Αλλά αυτή η δυναμική οικονομικής κυριαρχίας μιας τάξης είναι προϊόν ενός ιστορικά προσδιορισμένου επιπέδου ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.

Αυτό βέβαια αφορά και την αστική τάξη, η γέννηση της οποίας μέσα στο πλαίσιο της κρίσης της φεουδαρχίας και αντικειμενικά υπονομεύοντας τις παρωχημένες πλέον φεουδαλικές σχέσεις, η δυναμική τάση της αστικής τάξης για οικονομική κυριαρχία της απαιτούσε την ανάπτυξη των αντίστοιχων ιδεών για την οργάνωση της κοινωνίας, εξ ου και ο αστικός Διαφωτισμός, η σύγκρουση με τη μεταφυσική και τον ανορθολογισμό, το θρησκευτικό μυστικισμό.

Ο αστικός εθνικισμός ήταν το ιδεολογικό υπόβαθρο για τη διαμόρφωση μιας ενιαίας αστικής αγοράς, της σύνδεσης πόλεων και χωριών σε μια εθνική οικονομία ενός ιστορικά προσδιορισμένου αστικού έθνους - κράτους.

Αυτό αφορά και την Επανάσταση του 1821 ως απαρχή συγκρότησης του ελληνικού αστικού κράτους. Κι όσες από τις σοβαρές προσπάθειες ιστορικών, χωρίς να αρνούνται τον αστικό χαρακτήρα του ελληνικού κράτους, ακόμα και στην πρώτη μορφή του, χωρίς ενίοτε να αρνούνται τον αστικό χαρακτήρα της Επανάστασης, όμως προβάλλουν ως κύριο τον εθνικό χαρακτήρα, στη βάση των ιδεών, τοποθετούν το ζήτημα με το κεφάλι κάτω, όπως είχε κάνει ο Χέγκελ με την ιδεαλιστική διαλεκτική.

Το γεγονός ότι χαρακτηρίζουμε την κοινωνική - πολιτική επανάσταση με αφετηρία τη δυναμική της τάξης στην παραγωγική διαδικασία, δεν σημαίνει ότι αδιαφορούμε για τις ιδέες και το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων που αντιστοιχούν. Βέβαια, οι επαναστατικές ιδέες, αυτές που αιτιολογούν και τις νέες νομικές σχέσεις, τις νέες μορφές διοίκησης κ.λπ. μπορούν να προηγηθούν της επανάστασης, ίσα ίσα μπορούν να γίνουν δύναμη οργάνωσης της πολιτικής επανάστασης.

Αυτό έγινε στις αστικές επαναστάσεις του 18ου αιώνα, αλλά και στην Επανάσταση του 1821, έγινε και στις προλεταριακές επαναστάσεις του 20ού αιώνα.

Ο μαρξισμός συστηματοποίησε τη διαλεκτική υλιστική διερεύνηση της Ιστορίας, έδωσε στην ανθρώπινη γνώση την έννοια του κοινωνικού - οικονομικού σχηματισμού ως διαλεκτικής ενότητας μεταξύ της οικονομικής βάσης και του πολιτικού - νομικού - πολιτιστικού εποικοδομήματος που αντιστοιχεί σ' ένα ιστορικά δοσμένο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, του ίδιου του ανθρώπου και των μέσων εργασίας του.

Στόχος της αστικής προσέγγισης είναι να γίνει μαζικά αποδεκτή η θέση για αέναη ηγετική θέση της αστικής τάξης στην κοινωνική πρόοδο

Οσο αναγκαίο είναι αντικειμενικά να προσδιορίζουμε σε κάθε κοινωνικο-οικονομικό σχηματισμό την κυρίαρχη τάξη και την άμεσα εκμεταλλευόμενη, δηλαδή τις δύο βασικές τάξεις σε σχέση με τον κυρίαρχο τρόπο παραγωγής, άλλο τόσο αναγκαίο είναι αντικειμενικά να προσδιορίζουμε και τις άλλες κοινωνικές ομάδες ή τάξεις που διαμορφώνονται ως φύτρα του νέου ή διακρίνονται ως κατάλοιπα του παλιού τρόπου παραγωγής.

Κι ακόμα περισσότερο, να μπορούμε να διακρίνουμε τη διαστρωμάτωση στο πλαίσιο μιας τάξης, παλιάς ή νέας, την εξέλιξη των τάξεων, επομένως και του κοινωνικού - πολιτικού ρόλου τους.

Οσον αφορά την Επανάσταση του 1821, ούτε την αστική τάξη μπορούμε να την αντιλαμβανόμαστε ως τη σημερινή τάξη των καπιταλιστών - παρόλο που υπάρχει ο πυρήνας της - ούτε τους κοτζαμπάσηδες μόνο ως κατώτερο τμήμα του φεουδαρχικού κρατικού μηχανισμού που δεν εμπλέκεται στις ανερχόμενες καπιταλιστικές σχέσεις.

Το πρώτο και κύριο συμπέρασμα που οφείλουμε να κρατήσουμε είναι ότι η Επανάσταση του 1821 στο μετέπειτα ελλαδικό χώρο, ως αστική, ήταν μια από τις πολλές επαναστάσεις που ξέσπασαν όχι μόνο στο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά σ' όλη την Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία, αλλού λίγο ή αρκετά πιο πριν, αλλού λίγο ή αρκετά αργότερα.

Πρόκειται για αρκετά διευρυμένη ιστορική εποχή περάσματος από τον φεουδαρχικό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό στον ανερχόμενο καπιταλιστικό.

Κανένας ιστορικός που εργάζεται με στοιχειώδη επιστημονικότητα, σήμερα πλέον δεν μπορεί ν' αρνηθεί αυτήν την αλήθεια, που εν μέρει, με συνειδητά εισαγόμενες συγχύσεις και αντιφάσεις, διαχέεται και στην επίσημη αστική ιδεολογική - πολιτική προσέγγιση.

Βέβαια, οι απόψεις αστών πολιτικών, ενίοτε και ιστορικών, καλύπτουν όλο το φάσμα, χωρίς να υπάρχει απόλυτη ταύτιση σε σχέση με την κομματική ένταξη ή προτίμησή τους.

Ετσι θα βρούμε και τους ακραίους πλέον χαρακτηρισμούς της Επανάστασης του 1821 ως απελευθερωτικής ενός έθνους με ρίζα στο Βυζάντιο (ή και πιο πίσω) και ως χριστιανικής απελευθέρωσης από τον μουσουλμανικό ζυγό.

Ομως, ακόμα και προσεγγίσεις που δεν αμφισβητούν τον αστικό χαρακτήρα του 1821, εξαντλούν την όποια ταξική τους αναφορά στην αστική διανόηση, στους εμπόρους, άντε και στους αστούς εφοπλιστές, αποφεύγοντας να μιλήσουν για τάξη των καπιταλιστών και συνολικά για ανάπτυξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.

Συνειδητά δίνουν έμφαση στο μικροαστικό χαρακτήρα των πρώιμων τμημάτων της αστικής τάξης κατά την ιστορική εποχή του περάσματος από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό. Αλλοτε πάλι υπερπροβάλλουν την πρόσδεση των προεστών με τον οθωμανικό μηχανισμό, αποσιωπούν την αστικοποίηση σημαντικού τμήματός τους, για να υποστηρίξουν ότι στην αρχική του περίοδο, την άμεσα μετεπαναστατική αλλά και αυτή του Καποδίστρια, ακόμα και του Οθωνα, το ελληνικό κράτος δεν ήταν αστικό, αλλά μια μορφή ημιφεουδαρχικού μορφώματος, έστω κι αν το Σύνταγμα κατοχύρωνε τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.

Στόχος της αστικής προσέγγισης είναι να γίνει μαζικά αποδεκτή η θέση για αέναη ηγετική θέση της αστικής τάξης στην κοινωνική πρόοδο, επομένως και για αναγκαστική συμπόρευση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων με την αστική τάξη για όλα τα μεγάλα «εθνικά ζητήματα», από την αντιμετώπιση της πανδημίας Covid-19 έως και της σημερινής τουρκικής προκλητικότητας ή την ενσωμάτωση της πληροφορικής στη διοικητική οργάνωση.

Επιχείρησαν και επιχειρούν να συνδέσουν τα μηνύματα της Επανάστασης του 1821 με το μέλλον, να προβάλουν την «εθνική ενότητα ή συνοχή» για ένα «εθνικό όραμα» που συχνά το συνδέουν με την αναβάθμιση του ελληνικού αστικού κράτους στον περιφερειακό ή και διεθνή συσχετισμό μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Επιδιώκουν να συνταιριάξουν τον εθνικισμό με το διεθνισμό - αλλιώς κοσμοπολιτισμό - του κεφαλαίου, χαρακτηριστικά αλληλένδετα αλλά και αλληλοσυγκρουόμενα μεταξύ τους. Γιατί βάση της διευρυμένης καπιταλιστικής αναπαραγωγής είναι ακόμα η εθνοκρατική της συγκρότηση για να υπηρετεί βέβαια την εξαγωγική τάση του κεφαλαίου με στόχο τη διευρυμένη αναπαραγωγή του.

Αυτή η σχέση εθνικισμού - κοσμοπολιτισμού αποτυπώθηκε στο πλαίσιο της Κρατικής Επιτροπής για το 1821, αλλά και σημειολογικά δόθηκε με την επιλογή της κας Γ. Αγγελοπούλου ως προέδρου της.

Εκφράστηκε και με την κρατική επιλογή καλέσματος άλλων κρατικών εκπροσώπων στις εορταστικές εκδηλώσεις της 25ης Μαρτίου.

Γιατί, όπως γνωρίζετε, δεν κλήθηκαν μόνο τα τότε ισχυρά κράτη της Ευρώπης - η Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία που είχαν άμεση ανάμειξη - αλλά κλήθηκαν και οι ΗΠΑ, που εξακολουθούν και σήμερα να είναι ηγέτιδα δύναμη του ΝΑΤΟ.

Οσον αφορά τη σημερινή στρατηγική επιλογή της τάξης των καπιταλιστών στην Ελλάδα, οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι ο κύριος στρατιωτικός - πολιτικός σύμμαχος του ελληνικού αστικού κράτους από την περίοδο του ΔΣΕ έως σήμερα. Και δεν είναι τυχαία αυτή η επιλογή, αφού οι ΗΠΑ παρέλαβαν τη σκυτάλη από το Ην. Βασίλειο στη με τα όπλα διάσωση της αστικής εξουσίας στην Ελλάδα, μετά τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, ήταν ο σωτήρας της.

Εκφραση αυτής της επιλογής είναι και η σχετικά πρόσφατη αναβάθμιση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ σε βάσεις, διευκολύνσεις, ακόμα και σε πυρηνικά στην Ελλάδα, που υπηρετήθηκε τόσο από την κυβέρνηση του σοσιαλδημοκρατικού ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από αυτήν της φιλελεύθερης ΝΔ.

Ο ελληνικός αστικός αγώνας του 1821 δεν παγιδεύτηκε από τον αντιδραστικό συσχετισμό

Κλείνοντας αυτήν την παρένθεση για τις ΗΠΑ και τη σύγχρονη σχέση τους με το ελληνικό αστικό κράτος, θα ήθελα να περάσω σ' ένα δεύτερο συμπέρασμα από τη μελέτη των κρατικών συμμαχιών και της σχέσης τους με το χαρακτήρα μιας επανάστασης, στην περίπτωσή μας του 1821, να σταθούμε στα όποια ταξικά διαφοροποιημένα μηνύματα μπορούν να προβληθούν στο παρόν και στο μέλλον. Γιατί βέβαια όχι μόνο διαφορετικά είναι τα συμφέροντα της τάξης των καπιταλιστών από τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα, αλλά βρίσκονται και σε διαρκή αντιπαλότητα.

Και το ζήτημα, ας πούμε, του διεθνούς συσχετισμού μεταξύ των υφιστάμενων κρατών σχετίζεται με τον χαρακτήρα της ιστορικής εποχής ως προς τα «όρια» ενός κοινωνικού - οικονομικού σχηματισμού και τη δυναμική ενός επόμενου. Δηλαδή, τον συσχετισμό μεταξύ των κρατών οφείλουμε να τον εκτιμάμε υπολογίζοντας και τον συσχετισμό της ταξικής πάλης.

Ο επαναστατικός ταξικός αγώνας οφείλει ν' αξιοποιεί τις αντιφάσεις, τα ρήγματα, τ' αδιέξοδα της προγενέστερης και ιστορικά παρωχημένης εξουσίας, αλλά όχι ν' αυτοκαθορίζεται απ' αυτά τα ρήγματα.

Η Ιστορία διδάσκει ότι σωστά ο ελληνικός αστικός επαναστατικός αγώνας δεν καθηλώθηκε από την υπάρχουσα Ιερή Συμμαχία, αλλά αξιοποίησε αντιθέσεις μεταξύ των τότε ισχυρών κρατών, των αστικών Μ. Βρετανίας και Γαλλίας και των φεουδαρχικού τύπου Ρωσίας και Αυστροουγγαρίας.

Δεν ήταν το χριστιανικό ή έστω το βαθιά ριζωμένο εθνικό φρόνημα που έδινε θάρρος, ψυχή και φτερά στους Ελληνες για να συγκρουστούν πολεμικά με πολύ ισχυρότερες δυνάμεις. Ούτε το πετύχανε γιατί στηρίχτηκαν από την ομόθρησκη Ρωσία ενάντια στους μουσουλμάνους Οθωμανούς. Ούτε ήταν οι «νεωτερικές» ιδέες, χωρίς το ταξικό τους υπόβαθρο, που έδωσαν φτερά στον αγώνα τους, όπως ξανακούσαμε στ' αφιερώματα για τα 200 χρόνια.

Ηταν οι υλικές, εσωτερικές και διεθνείς, συνθήκες εμφάνισης των καπιταλιστικών σχέσεων και αποδυνάμωσης των φεουδαρχικών εξουσιών, μέσα στις οποίες τα συμφέροντα ελληνόφωνων χριστιανών αστών αποκρυσταλλώθηκαν σ' εθνικό στόχο εξουσίας, διαμορφώθηκαν σε ιδεολογία, αυτήν του ελληνικού αστικού Διαφωτισμού.

Γέννημα αυτής της ελληνικής αστικής τάξης είναι η επαναστατική της συγκρότηση με κέντρο τη Φιλική Εταιρεία, η κοινωνική σύνθεση και λειτουργία της οποίας, όπως προκύπτει από ιστορικά ντοκουμέντα, καταρρίπτει κάθε μύθο για μυστική οργάνωση κατασκευασμένη απ' τον τσάρο της Ρωσίας.

Από τη σκοπιά του θέματός μας, δεν θ' ασχοληθούμε με την εξέλιξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων μεταξύ των επαναστατημένων ελληνικών δυνάμεων και των οθωμανικών και τη διάταξη ξένων δυνάμεων σ' αυτές.

Θα επισημάνουμε, όμως, ότι δεν υπήρχε αντιστοιχία ανάμεσα στον ταξικό χαρακτήρα ενός κράτους και στη στάση υποστήριξης ή όχι της αστικής Επανάστασης του 1821. Δηλαδή, το αστικό κράτος της Μ. Βρετανίας κράτησε αρχικά επιφυλακτική στάση απέναντι στην Επανάσταση του 1821, γιατί φοβόταν ότι η αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα ευνοούσε την τσαρική Ρωσία.

Αντίθετα, η τσαρική Ρωσία ήταν ευνοϊκή σ' εξεγέρσεις που υπονόμευαν την ενότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ώστε ν' ανοίξει για τη Ρωσία ο δρόμος προς το Αιγαίο, αλλά ήταν αρνητική απέναντι στο επαναστατικό κέντρο της Επανάστασης, γιατί έβλεπε τον αστικό χαρακτήρα του, εναντιωνόταν σε καθεστώτα κατάργησης της δουλοπαροικίας.

Με άλλα λόγια, ο ελληνικός αστικός αγώνας του 1821 δεν παγιδεύτηκε από τον αντιδραστικό συσχετισμό της Ιερής Συμμαχίας, αλλά ούτε από τα επιμέρους συμφέροντα των τότε ισχυρών κρατών.

Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι πολύ περισσότερο δεν πρέπει να παγιδεύεται η εργατική - λαϊκή επαναστατική πάλη σε κάθε καπιταλιστικό κράτος, όχι μόνο σε επαναστατικές συνθήκες, αλλά και η γραμμή πάλης σε οποιεσδήποτε συνθήκες, ειρήνης ή πολέμου, κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης ή όχι, να μην εγκλωβίζεται στη λογική του μονόδρομου του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Και σ' αυτό έχουμε την υποχρέωση βαθιά να αφομοιώσουμε τα συμπεράσματα και από την ιστορία των δικών μας στρατηγικών επιλογών, εννοώ ως ΚΚΕ, αλλά και ευρύτερα ως διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, με δεδομένο ότι παρεκκλίναμε στη μη σύνδεση του αντιφασιστικού - αντικατοχικού ένοπλου αγώνα από τον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, στις επαναστατικές συνθήκες που προέκυψαν προς τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.

Κάτω από τη φαινομενικά ισχυρή καπιταλιστική εξουσία, οφείλουμε ν' ανακαλύπτουμε τα φύτρα του νέου

Αλλά και η εκτεταμένη επικράτηση των αντεπαναστάσεων στον πρώτο ιστορικό κύκλο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, κατά τον 20ό αιώνα, δεν δικαιολογεί την έκταση της ιδεολογικής σύγχυσης και οπορτουνιστικής πολιτικής στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, που οφείλει ν' ασκεί τη σκέψη, την κρίση του στη διαλεκτική - υλιστική ανάλυση και σύνθεση της ιστορικής κοινωνικής κίνησης:

Κάτω απ' τον πάγο της φαινομενικά στατικής ισορροπίας μεταξύ καπιταλιστικών κρατών και διαφορετικών διακρατικών συμμαχικών σχημάτων, κάτω από τη φαινομενικά ισχυρή καπιταλιστική εξουσία, οφείλουμε ν' ανακαλύπτουμε τα φύτρα του νέου, να προσδιορίζουμε τους παράγοντες που μπορούν να ενεργήσουν επιταχυντικά στο λιώσιμο του πάγου, να επιδράσουν καταλυτικά στη δυναμική του νέου στην ταξική πάλη, στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας.

Αυτό το συμπέρασμα φοβάται η αστική εξουσία και προσπαθεί με όλα τα μέσα που διαθέτει να εμποδίσει τη συνειδητοποίησή του. Γι' αυτό αποφεύγει, «όπως ο διάολος το λιβάνι», να μιλά για Αστική Κοινωνική και Πολιτική Επανάσταση, προτιμά να την προβάλλει ως «πόλεμο για την Εθνική Ανεξαρτησία», ν' απομονώνει το εθνικό στοιχείο από το ταξικό - αστικό. Δεν θέλει ν' ανοίξει ο προβληματισμός για το σημερινό αντιδραστικό πλέον χαρακτήρα της τάξης των καπιταλιστών, για τον ανερχόμενο ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης στην κοινωνική πρόοδο, δηλαδή στην κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας που φρενάρει την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αξιοποιεί το γεγονός ότι η φαινομενική παρατήρηση δεν μπορεί ν' αποκαλύψει τη μεγάλη καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων, λόγω των πολύ μεγάλων επιστημονικών και τεχνολογικών κατακτήσεων, της αφάνταστης ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων σε σχέση με το παρελθόν των αστικών επαναστάσεων.

Ομως, η κομμουνιστική πρωτοπορία γνωρίζει πολύ καλά αυτό το φρενάρισμα, με το μέγεθος των καταστροφών απ' τις οικονομικές κρίσεις, τη μη ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών στην Εκπαίδευση, στην Υγεία - Πρόνοια, στην προστασία στον εργασιακό χώρο ή κατοικίας, στην ανάγκη γενικής μείωσης του εργάσιμου χρόνου και στήριξης πολύπλευρων δημιουργικών επιλογών στο μη εργάσιμο χρόνο.

Μελετάμε τις αστικές επαναστάσεις για να κατανοήσουμε βαθύτερα τη σύγχρονη εποχή

Μας χρειάζεται να μελετήσουμε την Επανάσταση του 1821 σε συνάρτηση με τις αστικές επαναστάσεις που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν, βαθύτερα να κατανοήσουμε όλη την εποχή περάσματος από το φεουδαρχικό κοινωνικο-οικονομικό συσχετισμό στον καπιταλιστικό, προκειμένου βαθύτερα να κατανοήσουμε τη σύγχρονη εποχή: Εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό, στην κοινωνία στην οποία δεν αλλάζει μόνο τάξη ως οικονομική κυριαρχία και πολιτική εξουσία, αλλά καταργείται κάθε μορφή εκμεταλλευτικών σχέσεων, κάθε εκμεταλλεύτρια τάξη. Κι ακόμα περισσότερο: Καταργείται κάθε κοινωνική διάκριση και ανισότητα, αναμορφώνεται η ίδια η εργατική τάξη ως ηγέτιδα δύναμη της νέας κοινωνίας, ως συλλογικός ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής.

Αν η ανάπτυξη και η πλήρης εδραίωση της αστικής τάξης χρειάστηκε σχεδόν 4 αιώνες, ακόμα και αλλεπάλληλες επαναστάσεις για 50 - 60 χρόνια, στη Γαλλία, στη Γερμανία, συγκρούσεις και αναδιατάξεις μεταξύ των δυνάμεων της Επανάστασης στην Ελλάδα και όχι «εθνικούς διχασμούς», όπως αποπροσανατολιστικά τους χαρακτηρίζουν, αν απαίτησε τη θυσία επανειλημμένων αγροτικών και εργατικών εξεγέρσεων που πνίγηκαν στο αίμα, η εδραίωση του νέου, του κομμουνιστικού τρόπου παραγωγής και των αντίστοιχων σχέσεων σε όλες τις πτυχές οργάνωσης της κοινωνίας, στη διαμόρφωση της κομμουνιστικής συνείδησης, είναι μια διαδικασία πολύ πιο βαθιά ανατρεπτική και σύνθετη. Δεν εξαντλείται με ό,τι μπόρεσε να πραγματοποιήσει η σοσιαλιστική οικοδόμηση κυρίως στην ΕΣΣΔ, και μάλιστα ξεκινώντας από πολύ χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων.

Εκείνο το επίπεδο κουβαλούσε πιο βαριά κληρονομιά στη μη μηχανοποιημένη αγροτική παραγωγή, σε χειρωνακτική εργασία ακόμα και μέσα στη βιομηχανική παραγωγή, αλλά και σε υπηρεσίες, στη διατήρηση μεγαλύτερης απόσπασης της πνευματικής από τη χειρωνακτική εργασία, της επιτελικής από την εκτελεστική, στην αντίθεση πόλης - χωριού, στην ανισοτιμία μεταξύ άνδρα - γυναίκας.

Σε αυτό το υλικό έδαφος καθυστέρησε και η ανάπτυξη της θεωρίας της Σοσιαλιστικής Οικονομίας, του Σοσιαλιστικού Δικαίου κ.ά.

Σε τελευταία ανάλυση, θα λέγαμε ότι δεν ήταν επαρκής η επιστημονική διαλεκτική - υλιστική αντίληψη αυτού του περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, όχι μόνο για τη Σοβιετική Ενωση, αλλά και για τις άλλες χώρες της Κ. Ευρώπης, της Ασίας.

Ευθυνόμαστε για την πιο απλοϊκή και σχηματική αντίληψη της κοινωνικής κίνησης, πιστεύοντας ότι στη Σοβιετική Ενωση είχε οριστικά νικήσει η οικοδόμηση της νέας κοινωνίας.

Το Κόμμα μας έχει κάνει σημαντική δουλειά για το ξεπέρασμα τέτοιων απλοϊκών, αντιδιαλεκτικών προσεγγίσεων, πρώτ' απ' όλα μελετώντας και βγάζοντας συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ.

Συνεχίζουμε αυτήν την έρευνα όχι μόνο στο πεδίο της Οικονομίας, αλλά και του νομικού - πολιτικού - πολιτιστικού εποικοδομήματος, αποκτώντας και νέο αρχειακό υλικό, πηγές δεδομένων, βιβλιογραφία.

Ταυτόχρονα μεταφράζουμε - εκδίδουμε έργα των Μαρξ - Ενγκελς που με διαλεκτική - υλιστική μεθοδολογία διερευνούν και τους προκαπιταλιστικούς κοινωνικούς σχηματισμούς και την εξέλιξη της ταξικής πάλης.

Θα μου επιτρέψετε, λοιπόν, να ολοκληρώσω το ερώτημα που ρητορικά σας απηύθυνα ανοίγοντας την ομιλία μου: Ποια είναι η γνωριμία, η σχέση σας με σειρά έργων των Μαρξ - Ενγκελς, όπως «Για την προκαπιταλιστική κοινωνική εξέλιξη», του Ενγκελς «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους»;

Ποια είναι η σχέση σας με άλλες εκδόσεις που φωτίζουν την κοινωνική - πολιτική διαδικασία εδραίωσης του καπιταλισμού, με έργα όπως του Μαρξ «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», «Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850», «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», του Ενγκελς «Ο πόλεμος των χωρικών στη Γερμανία». Επίσης το έργο των Μάρκοβ - Σομπούλ «1789. Η μεγάλη επανάσταση των Γάλλων».

Ποια είναι η σχέση σας με έργα για το χαρακτήρα της επανάστασης στο πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, όπως του Λένιν «Από τη μαχητική πείρα των μπολσεβίκων», «Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση», «Οι θέσεις του Απρίλη», «Η προλεταριακή επανάσταση και ο αποστάτης Κάουτσκι», του Λ. Γκιούρκο, «Ο Λένιν τον Οκτώβρη», του Ρ. Π. Ντατ «Φασισμός και κοινωνική επανάσταση».

Ολοι και όλες να προβληματιστούμε και να δράσουμε με τρόπο ώστε στα επόμενα χρόνια να μην ισχύει η εκτίμηση της θέσης 12 του πρώτου κειμένου της ΚΕ για το 21ο Συνέδριο, ότι: «Το σημαντικότερο πρόβλημα, εν μέρει αντικειμενικό, είναι ότι όλη η προσπάθεια αφομοίωσης ιστορικών και ιδεολογικών συμπερασμάτων, θέσεων κι επεξεργασιών με βάση τις εξελίξεις και τις νέες απαιτήσεις, δεν συνδυάζεται σταθερά με τα άμεσα πολιτικά καθήκοντα και τη δράση».

Να κάνουμε πράξη την κατεύθυνση που περιλαμβάνει η 13η θέση του ίδιου κειμένου, ότι η προετοιμασία των στελεχών «πρέπει να έχει ενιαία χαρακτηριστικά, όπως η διαμόρφωση ενός ορισμένου επιπέδου θεωρητικής μόρφωσης, γνώσης των θέσεων και επεξεργασιών του Κόμματος, που αποτελούν και παράγοντα ιδεολογικοπολιτικής ενότητας και συνειδητής συμφωνίας». Και λέγοντας θεωρητική μόρφωση, εννοούμε των φιλοσοφικών και οικονομικών βάθρων του επιστημονικού κομμουνισμού.

Μόνο έτσι μπορούμε να κάνουμε πράξη το κεντρικό σύνθημα του 21ου Συνεδρίου:

Δυνατό ΚΚΕ

Νους - καρδιά - οργανωτής της εργατικής - λαϊκής πάλης για το σοσιαλισμό.

"Ρ"