Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσφυγες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσφυγες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

«ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ…»

«Αν θέ­λεις να λέ­γε­σαι άν­θρω­πος δεν θα πά­ψεις ούτε στιγ­μή ν’ αγω­νί­ζε­σαι για την ει­ρή­νη και για το δίκιο».

Του Νίκου Μότ­τα //ΑΠΟ ATEXNOS3 

Είναι θύ­μα­τα ιμπε­ρια­λι­στι­κών επεμ­βά­σε­ων. Έζη­σαν από κοντά, είδαν με τα ίδια τους τα μάτια, την κτη­νω­δία του πο­λέ­μου. Έχα­σαν γο­νείς, αδέλ­φια, φί­λους. Ξε­ρι­ζώ­θη­καν με τη βία απ’ τα σπί­τια τους. Μπή­καν σε σα­πιο­κά­ρα­βα, περ­πά­τη­σαν χι­λιό­με­τρα αφι­λό­ξε­νων εδα­φών για να γλυ­τώ­σουν απ’ την κό­λα­ση. Βρέ­θη­καν σε τρι­το­κο­σμι­κούς κα­ταυ­λι­σμούς, πίσω από συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα, στοι­βαγ­μέ­νοι σαν τα σακιά, έρ­μαια των κάθε λογής μη κυ­βερ­νη­τι­κών απα­τε­ώ­νων και της αστυ­νο­μι­κής κα­τα­στο­λής.


Είναι τα παι­διά-πρό­σφυ­γες, τα πιο αθώα θύ­μα­τα της ιμπε­ρια­λι­στι­κής βαρ­βα­ρό­τη­τας που στην πλέον τρυ­φε­ρή ηλι­κία έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­πα με τη φτώ­χεια, την εκ­με­τάλ­λευ­ση, την απα­ξί­ω­ση, το ρα­τσι­σμό. Τα προ­σφυ­γό­που­λα άφη­σαν πίσω τους το θά­να­το και την κα­τα­στρο­φή του πο­λέ­μου για να βρε­θούν απέ­να­ντι στον πα­ρα­λο­γι­σμό της ξε­νο­φο­βί­ας.

Στη Χίο έστη­σαν… «επι­τρο­πή αγώνα» ενά­ντια στην έντα­ξη των προ­σφυ­γό­που­λων στα σχο­λεία. Στις Σέρ­ρες οι κη­δε­μό­νες 105 μα­θη­τών δεν έστει­λαν τα παι­διά τους στο μά­θη­μα δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι για τη φοί­τη­ση δέκα μι­κρών προ­σφύ­γων στο σχο­λείο. Στο Βόλο ο διευ­θυ­ντής του Γυ­μνα­σί­ου Ιωλ­κού έγινε δέ­κτης απει­λών επει­δή δέ­χθη­κε προ­σφυ­γό­που­λα!

Σκε­φτεί­τε την ψυ­χο­λο­γία ενός παι­διού έξι, οκτώ η δέκα ετών που βιώ­νει τέ­τοιου εί­δους ρα­τσι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση, τέ­τοια μι­σαν­θρω­πιά, που του στε­ρούν το- αυ­το­νό­η­το- δι­καί­ω­μα στην εκ­παί­δευ­ση και την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση. Διότι, πράγ­μα­τι, θέλει πε­ρίσ­σευ­μα μι­σαν­θρω­πιάς για να στο­χο­ποιείς μικρά παι­δια. Θέλει πε­ρίσ­σευ­μα πα­λιαν­θρω­πι­σμού να επι­χει­ρείς να εμπο­δί­σεις ενα παιδί απ’ το να πάει σχο­λείο, να παί­ξει, να κάνει φί­λους, να εντα­χθεί αρ­μο­νι­κά στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο.

Άραγε, πόσοι απ’ αυ­τούς τους «ελ­λη­να­ρά­δες», απ’ το Ωραιό­κα­στρο μέχρι τη Χίο, που στή­νουν «επι­τρο­πές αγώνα» ενά­ντια σε μικρά προ­σφυ­γό­που­λα, δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν έστω και μια φορά για τους ιμπε­ρια­λι­στι­κούς πο­λέ­μους των ΗΠΑ-ΝΑ­ΤΟ-ΕΕ; Πόσοι εξ’ αυτών ζή­τη­σαν το κλεί­σι­μο των αμε­ρι­κα­νο­να­τοϊ­κών βά­σε­ων στην Ελ­λά­δα που κα­τα­στούν τη χώρα μας συ­νέ­νο­χη σε μια σειρά δο­λο­φο­νι­κές επεμ­βά­σεις στη Μέση Ανα­το­λή;

Είναι, βλέ­πε­τε, εύ­κο­λο να που­λάς εθνι­κο­φρο­σύ­νη και κάλ­πι­κο πα­τριω­τι­σμό κά­νο­ντας το «νταή» στον αδύ­να­μο, στο με­τα­νά­στη, στο προ­σφυ­γό­που­λο. Το δύ­σκο­λο είναι να ‘σαι άν­θρω­πος, με όλη την έν­νοια που πε­ρι­κλεί­ει η λέξη αυτή, έτσι όπως το ‘χε θέσει ο Λει­βα­δί­της: «Αν θέ­λεις να λέ­γε­σαι άν­θρω­πος δεν θα πά­ψεις ούτε στιγ­μή ν’ αγω­νί­ζε­σαι για την ει­ρή­νη και για το δίκιο».

Για τον έλ­λη­να και ξένο ερ­γα­ζό­με­νο, για ελ­λη­νό­που­λα και προ­σφυ­γό­που­λα, είναι κοι­νός ο εχθρός και κοι­νός ο αγώ­νας για την ει­ρή­νη και το δί­καιο. Μια κοι­νω­νία χωρίς πο­λέ­μους, εκ­με­τάλ­λευ­ση και προ­σφυ­γιά. Αν θέ­λεις να λέ­γε­σαι άν­θρω­πος…

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

ΝΑΖΙ: ΠΡΙΝ 85 ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΣ ΒΙΒΛΙΑ - ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΕΔΩ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΟΥΣ




Ο Αλέξανδρος Πλωμαρίτης – Καρέμπελας είναι χρυσαυγίτης, ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ναζιστική Χρυσή Αυγή και μπροστά στην κάμερα δεν είχε πρόβλημα να μιλήσει για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες με αυτόν τον τρόπο:
«είναι πρωτόγονοι, είναι μιάσματα, είναι υπάνθρωποι… γιατί είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε τους φούρνους. Σαπούνια γιατί είναι και ωραίο, ξέρεις όχι για ανθρώπους. Γιατί είναι και χημικοί αυτοί, μπορεί να πάθουμε κανά… να βγάλουμε κανένα καντήλα, κανά τέτοιο… Θα τα χουμε σαπούνια για τα αμάξια, σαπούνια για τα πεζοδρόμια… Θα φτιάχνουμε κτίρια, κάνα λαμπατέρ να φτιάξουμε με το δέρμα τους…”, “τα δόντια να πάρουμε…».


(Από το ντοκιμαντέρ Cleaners του σκηνοθετη Κ. Γεωργούση – Ολόκληρο το βίντεο απ’ όπου είναι το συγκεκριμένο απόσπασμα δημοσιοποίησε το JailGoldenDawn (εδώ). Το βίντεο προβλήθηκε στο βρετανικό κανάλι Channel 4)


Την Παρασκευή 11 Μαΐου κρίθηκε τελεσίδικα ένοχος για παραβίαση του άρθρου 1 παρ. 1 του αντιρατσιστικού νόμου 979/1979 (προτροπή σε ενέργειες δυνάμενες να προκαλέσουν μίσος, βία και διακρίσεις με βάση την εθνικότητα) από το Γ’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών . Το δικαστήριο, μετά από πρόταση του εισαγγελέα, διατήρησε την πρωτόδικη ποινή φυλάκισης 12 μηνών με αναστολή. Υπενθυμίζεται τέλεσε το αδίκημα μιλώντας μπροστά στην κάμερα του κινηματογραφιστή Κωνσταντίνου Γεωργούση, στο καφενείο “Hobby” (Πιπίνου 111) της περιοχής του Αγίου Παντελεήμονα τον Μάιο του 2012.

Τα παραπάνω καταγράφονται σε ρεπορτάζ του jailgoldendawn.com, όπου παρουσιάζονται και εξής:

«Ο δικηγόρος υπεράσπισης του Πλωμαρίτη Γιάννης Ζωγράφος αμφισβήτησε τη νομιμότητα της λήψης του βιντεοσκοπημένου υλικού, όμως – κατόπιν διακοπής – ο κληθείς μάρτυρας Κωνσταντίνος Γεωργούσης προσκόμισε την εισαγγελική πράξη αρχειοθέτησης της μήνυσης που είχε καταθέσει ο Πλωμαρίτης σε βάρος του για παράνομη βιντεοσκόπηση. Σύμφωνα με την εισαγγελική διάταξη, που κατά το δικαστήριο έχει παράξει “οιονεί δεδικασμένο”, η βιντεοσκόπηση του Πλωμαρίτη έγινε εν γνώσει του και κατόπιν έγκρισής του. Συνεπώς, το δικαστήριο προχώρησε κανονικά στην εκδίκαση της υπόθεσης.
Μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας, όπου ξεχώρισε η δήλωση συμπάθειας του Πλωμαρίτη “στους αλλοδαπούς συνανθρώπους μου τους οποίους βοηθάω”, ο κύριος εισαγγελέας πρότεινε την ενοχή του για “τις εκφράσεις ρατσιστικού λεκτικού μίσους”, κρίνοντας αναξιόπιστους τους ισχυρισμούς των μαρτύρων του κατηγορουμένου για “ιδιωτική συζήτηση καφενείου” και για “αστεϊσμό”.
 Ο συνήγορος υπεράσπισης Γιάννης Ζωγράφος (συνήγορος του κατηγορούμενου Νίκου Μίχου στη δίκη της εγκληματικής οργάνωσης) μετέτρεψε την υπόθεση σε δίκη της Χρυσής Αυγής, αναφερόμενος στις “γνωστές πολιτικές διώξεις του 2013 χωρίς άρσεις βουλευτικής ασυλίας” και απέδωσε το σχηματισμό της δικογραφίας στο ότι “την κρίσιμη περίοδο, το 2013, κάποιοι ήθελαν να καταδικάσουν υποψήφιο της Χρυσής Αυγής για ρητορική μίσους”. Θυμίζουμε ότι στη δίκη της Χρυσής Αυγής, η υπεράσπιση είχε πάρει αποστάσεις από τον Πλωμαρίτη αποκαλώντας τον “αγράμματο” και “ανισόρροπο”.

Τελικά, το δικαστήριο συντάχθηκε με την εισαγγελική πρόταση. Όπως είχε εξάλλου κρίνει και το πρωτόδικο δικαστήριο (65738/2014 του Η’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών): 
“Οι δε φράσεις που χρησιμοποιήθηκαν από τον ίδιο κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο καφενείο επί της οδού Πιπίνου, έστω και αν περιείχαν υπερβολή, καταδεικνύουν τις απόψεις του, κυρίως στην πρόσκληση δημόσια σε διάφορους άλλους να προβαίνουν στον ξυλοδαρμό, να απειλούν, να εξυβρίζουν, να τραυματίζουν με πρόκληση σοβαρών σωματικών βλαβών διάφορους αλλοδαπούς, προκειμένου οι υπόλοιποι να πείθονται κατά τον τρόπο αυτό να εγκαταλείπουν το έδαφος της Ελληνικής Επικράτειας, ήταν δε ικανές οι φράσεις του και οι λέξεις του να προκαλέσουν διακρίσεις, αφού κατά τα λεγόμενά του κατηγορούμενου αυτοί φέρονται ως όντα κατώτερα, μίσος, διότι φέρονται ότι καταλαμβάνουν ζωτικό χώρο των Ελλήνων, και βία κυρίως κατά ομάδων και προσώπων με συγκεκριμένα φυλετικά χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε διάφορες εθνοτικές ομάδες προερχόμενες από τις περιοχές της νότιας και νοτιοδυτικής Ασίας. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι έστω και αν αυτό δεν απαιτείται για την πλήρωση της ειδικής υπόστασης της κρινόμενης πράξης του άρθρου 1 παρ. 1 του Ν 927/1979, οι διακρίσεις, το μίσος και η βία εκφράστηκαν ιδιαιτέρως, με έκνομες και ακραίες συμπεριφορές, συνιστάμενες σε ξυλοδαρμούς και ανθρωποκτονίες αλλοδαπών, που ερευνώνται ήδη από την Ελληνική Δικαιοσύνη»».

******



10 Μάη 1933 – το κάψιμο των βιβλίων από τους ναζιστές στο Βερολίνο

Η ναζιστική προπαγάνδα και λογοκρισία

Αφού έδωσαν τέλος στη δημοκρατία και μετέτρεψαν τη Γερμανία σε μονοκομματική δικτατορία, οι Ναζί ενορχήστρωσαν μια πελώρια εκστρατεία προπαγάνδας για να εξασφαλίσουν την αφοσίωση και τη συνεργασία του γερμανικού λαού. Το Υπουργείο Προπαγάνδας των Ναζί, υπό τη διεύθυνση του Γιόζεφ Γκέμπελς, ασκούσε έλεγχο πάνω σε κάθε μέσο μαζικής επικοινωνίας στη Γερμανία: εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, δημόσιες συγκεντρώσεις και συναθροίσεις, τέχνες, μουσική, κινηματογράφος και ραδιόφωνο.
Οι απόψεις που θα μπορούσαν με οποιονδήποτε τρόπο να απειλήσουν τις ναζιστικές πεποιθήσεις ή το καθεστώς υπόκειντο σε λογοκρισία ή εξαλείφονταν απ’ όλα τα μέσα.
Την άνοιξη του 1933, ναζιστικές φοιτητικές οργανώσεις με τη βοήθεια καθηγητών και βιβλιοθηκάριων συνέταξαν μεγάλες λίστες με βιβλία που, κατά την άποψή τους, δεν θα έπρεπε να διαβάζονται από Γερμανούς.
Κατόπιν, το βράδυ της 10 Μαΐου 1933, οι Ναζί έκαναν επιδρομή στις βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία απ’ άκρη σ’ άκρη της Γερμανίας. Κρατώντας πυρσούς πραγματοποίησαν βραδινές πορείες και τραγουδώντας ύμνους πέταξαν βιβλία σε μεγάλες πυρές. Τη νύχτα εκείνη κάηκαν περισσότερα από 25.000 βιβλία. Ορισμένα ήταν έργα Εβραίων συγγραφέων, όπως του Άλμπερτ Αϊνστάιν και του Σίγκμουντ Φρόιντ. Τα περισσότερα βιβλία ήταν γραμμένα από μη-Εβραίους συγγραφείς, μεταξύ των οποίοι ορισμένοι διάσημοι Αμερικανοί όπως ο Τζακ Λόντον, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ και ο Σίνκλερ Λιούις, οι ιδέες των οποίων απέκλιναν από αυτές των Ναζί και ως εκ τούτου δεν έπρεπε να διαβάζονται τα έργα τους.

85339a
Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, Γερμανός Υπουργός Προπαγάνδας, εκφωνεί ομιλία κατά τη νύχτα της καύσης των βιβλίων. Βερολίνο,  10 Μαΐου 1933.

Οι λογοκριτές των Ναζί έκαψαν επίσης τα βιβλία της Έλεν Κέλερ, η οποία είχε καταφέρει να γίνει καταξιωμένη συγγραφέας παρά το γεγονός ότι ήταν κωφή και τυφλή.
Όταν την πληροφόρησαν για το κάψιμο των βιβλίων απάντησε ως εξής: «Η τυραννία δεν μπορεί να νικήσει τη δύναμη των ιδεών». Εκατοντάδες χιλιάδες άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες διαμαρτυρήθηκαν κατά του καψίματος των βιβλίων, πράξη που αποτελούσε ξεκάθαρη παραβίαση της ελευθερίας του λόγου. Συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο και το Σεντ Λιούις.
Τα σχολεία διαδραμάτισαν επίσης σημαντικό ρόλο στην εξάπλωση των ναζιστικών ιδεών.
Ενώ οι λογοκριτές κατάργησαν μερικά βιβλία από τα σχολεία, συντάχθηκαν νέα εγχειρίδια για τη διδασκαλία της τυφλής πειθαρχίας στο κόμμα, της αγάπης για τον Χίτλερ και του αντισημιτισμού. Μετά το σχολείο, σε συναντήσεις της Χιτλερικής Νεολαίας και του Συνδέσμου Γερμανίδων Κορασίδων τα παιδιά διδάσκονταν αφοσίωση στο ναζιστικό κόμμα. Εντός και εκτός σχολείου, η νεολαία συμμετείχε σε εκδηλώσεις με αφορμή π.χ. τα γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ ή την επέτειο της ανόδου του στην εξουσία.

45032
Φοιτητές και μέλη των SA ξεφορτώνουν βιβλία που θεωρούνται «αντι-γερμανικά» κατά τη διάρκεια της καύσης βιβλίων στο Βερολίνο. Στο πανό αναγράφεται: «Οι Γερμανοί φοιτητές διαμαρτύρονται για το αντι-γερμανικό πνεύμα»Βερολίνο,  10 Μαΐου 1933.

Σαράντα χιλιάδες άτομα συγκεντρώθηκαν για να ακούσουν την ομιλία του Γερμανού υπουργού προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς στην Πλατεία Όπεραςτου Βερολίνου. Ο Γκέμπελς καταδίκασε τα έργα που είχαν γραφτεί απόΕβραίους, φιλελευθέρους, αριστεριστές, ειρηνιστές, αλλοδαπούς και άλλους ως «αντιγερμανικά». Ναζιστές φοιτητές ξεκίνησαν να καίνε βιβλία. Οι βιβλιοθήκες όλης της Γερμανίας εκκαθαρίστηκαν από τα «λογοκριμένα» βιβλία. Ο Γκέμπελς διακήρυξε την «κάθαρση του γερμανικού πνεύματος».
«To Ολοκαύτωμα των βιβλίων»
Το 1933 η ναζιστική Γερμανία έζησε το δικό της πνευματικό μεσαίωνα. Κυρίως φοιτητές έκαψαν βιβλία επιφανών γερμανών συγγραφέων. Ήταν το προοίμιο όσων θα ακολουθούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
16792630_303
Το βράδυ της 10ης Μαΐου του 1933, 70.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν στην πλατεία της Όπερας του Βερολίνου. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, φοιτητές με κάρα και φορτηγά κουβαλούσαν χιλιάδες βιβλία, μεταξύ αυτών έργα επιφανών γερμανών συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων για να τα κάψουν. Ο ναζιστής φοιτητής Χέρμπερτ Γκούτγιαρ, μόλις 23 χρονών, έβγαλε μια σύντομη ομιλία γεμάτη μίσος. «Παραδίδω στη πυρά ότι είναι αντιγερμανικό» είπε καταχειροκροτούμενος.
Μπροστάρηδες οι φοιτητές
Το κάψιμο των βιβλίων οργανώθηκε από το ναζιστικό καθεστώς που ήθελε να «καθαρίσει» την πνευματική ζωή της ναζιστικής Γερμανίας από την «αντεθνική» ιδεολογία. 20.000 βιβλία συγγραφέων, όπως ο Χάινριχ Μαν, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ ή ο Γιόαχιμ Τίνγκελνατς παραδόθηκαν στην πυρά. Η ίδια εικόνα επαναλήφθηκε και σε άλλες γερμανικές πόλεις, κυρίως σε πόλεις με πανεπιστήμια. Εκεί οι φοιτητές είχαν «καθαρίσει» από καιρό τις δημόσιες βιβλιοθήκες από βιβλία συγγραφέων και δημοσιογράφων με «εχθρική» προς το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς ιδεολογία. Ανάμεσά τους ειρηνιστές, σοσιαλιστές και εβραίοι συγγραφείς. Οι εργαζόμενοι στις βιβλιοθήκες, οι καθηγητές αλλά και ο φοιτητικός κόσμος δεν αντέδρασαν, ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά, σε αυτό που ο ξένος τύπος ονόμασε «Ολοκαύτωμα των Βιβλίων».
16550019_404
Από την πυρά δεν γλύτωσαν ούτε τα βιβλία για παιδιά του Έριχ Κέστνερ, ο οποίος μάλιστα ήταν και αυτόπτης μάρτυρας της πυράς εκείνο το βράδυ στην πλατεία της Όπερας.
«Βρισκόμουν μπροστά από το Πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε φοιτητές, το άνθος του έθνους μας, με ναζιστικές στολές, και έβλεπα τα βιβλία μας να γίνονται παρανάλωμα του πυρός» έγραφε αργότερα.
Έξοδος ή «γύψος»
Οι αντιδράσεις στο εξωτερικό ήταν έντονες. Ο συγγραφέας Χάινριχ Χάινε, βιβλία του οποίου κάηκαν, έγραφε αργότερα κάτι που αποδείχθηκε προφητικό: «Όπου καίνε βιβλία, στο τέλος θα κάψουν και ανθρώπους». Οι άνθρωποι του πνεύματος δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο στη χώρα και έτσι άρχισε η έξοδος. Ο Τόμας Μαν, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ και ο Λίον Φοϊχτβάνκερ γύρισαν τα νώτα τους στη ναζιστική Γερμανία. Στις χώρες της νέας εγκατάστασής τους άρχισαν να πολεμούν τους εθνικοσοσιαλιστές. Από το 1940 ο Τόμας Μαν, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, κατήγγειλε το ναζιστικό καθεστώς από το BBC.«Είναι μια φωνή προειδοποίησης. Το να σας προειδοποιώ είναι μια μοναδική αποστολή που μπορεί να αναλάβει απέναντί σας ένας Γερμανός» είπε από τις συχνότητες του βρετανικού σταθμού.
Όποιος δεν μπόρεσε να φύγει, όπως ο Έριχ Κέστνερ, μπήκε στο γύψο. Λογοκρισία και απαγόρευση έκδοσης των έργων του.
Η πλειοψηφία των Γερμανών, ανθρώπων του πνεύματος και καθηγητών αποδέχθηκε σιωπηλά χωρίς καμιά αντίδραση την πυρά των βιβλίων, ορισμένοι μάλιστα την επιδοκίμασαν. Το πιο πικρό ήταν ότι στο κάψιμο της γερμανικής πνευματικής προσφοράς στην ανθρωπότητα συνέβαλαν με μεγάλο ενθουσιασμό φοιτητές.
πληροφορίες από .ushmm.org









Τρίτη, 24 Απριλίου 2018

Η ΚΥΒΈΡΝΗΣΗ ΑΦΉΝΕΙ ΤΑ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΉ ΝΑ ΜΑΚΕΛΕΎΟΥΝ ΤΟΝ ΞΕΡΙΖΩΜΈΝΟ ΚΌΣΜΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΎΡΓΗΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΆΧΟΥΣ ΤΗΣ ?!!





Η δολοφονική επίθεση σε βάρος προσφύγων, μεταναστών, γυναικών και μικρών παιδιών, από ακροδεξιές - φασιστικές ομάδες στην πλατεία Σαπφούς στη Μυτιλήνη, ήταν προσχεδιασμένη.

Ο τρόπος που εκτελέστηκε, η ρίψη ναυτικών φωτοβολίδων και άλλων επικίνδυνων υλικών, έδειξε πως οι εμπνευστές επεδίωξαν ακόμα και να τραυματίσουν θανάσιμα ανθρώπους που εδώ και μερικές μέρες έχουν εγκατασταθεί στη συγκεκριμένη πλατεία, επειδή ο καταυλισμός στη Μόρια χωρά 3.000 και αυτήν τη στιγμή βρίσκονται στοιβαγμένοι 6.500!

Η επίθεση αυτή δεν ήρθε βέβαια από το πουθενά. 

Η κυβέρνηση, στηρίζοντας και εφαρμόζοντας τη Συμφωνία Τουρκίας - ΕΕ για τον διπλό εγκλωβισμό και κυρίως τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή, όπως τον πρόσφατο αμερικανοΝΑΤΟικό βομβαρδισμό της Συρίας, έχει μεγάλη ευθύνη για την εκρηκτική κατάσταση που δημιουργείται στα νησιά του Αιγαίου, τόσο σε βάρος των προσφύγων - μεταναστών όσο και των μόνιμων κατοίκων.

Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύονται τα διάφορα φασιστοειδή για να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο, κρύβοντας τις πραγματικές αιτίες και τους ενόχους.

Η κυβέρνηση κρατάει εγκλωβισμένους σε άθλιες συνθήκες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες. Ελάχιστα μέτρα έχουν παρθεί ώστε να ζουν αυτοί οι άνθρωποι ασφαλείς και με αξιοπρέπεια. 
Οι αιτήσεις ασύλου καρκινοβατούν, ενώ δεν επιτρέπεται η μεταφορά τους σε άλλους ασφαλείς και κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους στην ηπειρωτική χώρα.

Ακόμα και όταν υπάρχει κάποια μεταφορά προσφύγων σε άλλους χώρους στην ηπειρωτική χώρα, για αποσυμφόρηση των καταυλισμών στα νησιά, η Ευρωπαϊκή Ενωση ζητά από την κυβέρνηση να σταματήσει την όποια τέτοια κίνηση και να υλοποιήσει «στο γράμμα της» τη συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας.

Από την άλλη, η Τουρκία αξιοποιεί το Προσφυγικό στα παζάρια με την ΕΕ και την Ελλάδα, ανοιγοκλείνοντας τη στρόφιγγα και απειλώντας να αποχωρήσει από τη συμφωνία, αφήνοντας ελεύθερη τη διέλευση προς τη Δύση.

Την ίδια ώρα, το περιβόητο πρόγραμμα «επιλεκτικής μετεγκατάστασης» από την Ελλάδα σε άλλα κράτη της ΕΕ για έναν ελάχιστο αριθμό προσφύγων, όχι μόνο δεν αποτέλεσε λύση, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν προχώρησε.

Κι ενώ χιλιάδες κατατρεγμένοι που γλίτωσαν από τον πόλεμο ζουν μια δεύτερη κόλαση στην προσφυγιά, η κυβέρνηση δεν έχει πάρει κανένα μέτρο για την προστασία και την αποζημίωση των κατοίκων γύρω από τα hot spots, από τις τεράστιες ζημιές που έχουν υποστεί, λόγω της υποβάθμισης που συνιστά η λειτουργία αυτών των κέντρων, με τον κορεσμό και τις άθλιες συνθήκες, στο έδαφος των οποίων προκαλούνται εντάσεις και επεισόδια.

Πάνω εκεί φύεται και η ρατσιστική, ξενοφοβική, δηλητηριώδης προπαγάνδα των φασιστών.

Οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και οι πόλεμοι στην ευρύτερη γειτονιά μας, όπου η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά για λογαριασμό της αστικής τάξης, είναι η πραγματική αιτία του προσφυγικού ζητήματος. Το άθλιο παζάρι της ΕΕ και της Ελλάδας με την άρχουσα τάξη της Τουρκίας όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά, αντίθετα, επιδεινώνει τις συνθήκες εγκλωβισμού και καταστολής για ακόμη περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες.

Γι' αυτό χρειάζεται οι κάτοικοι στα νησιά και σε όλη τη χώρα να δουν τον πραγματικό αντίπαλο κι εκεί να στρέψουν τα πυρά τους. Να δυναμώσει η αλληλεγγύη στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, ο αγώνας για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, για τον άμεσο απεγκλωβισμό όλων των προσφύγων και των μεταναστών από τα νησιά, με τη μεταφορά τους σε κέντρα της ηπειρωτικής χώρας, όπου να γίνεται η κατάθεση των εγγράφων για την έκδοση ασύλου, με προορισμό τη χώρα που επιθυμούν. Να απομονωθούν οι ρατσιστικές φωνές και η φασιστική Χρυσή Αυγή.

Τώρα είναι η ώρα να γίνει πιο ισχυρή η πάλη ενάντια στο σύστημα που παράγει εκμετάλλευση, πολέμους και τον ξεριζωμό, που μετράει νεκρούς στα πεδία των μαχών, αλλά και στους θαλάσσιους ή χερσαίους δρόμους της προσφυγιάς.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
Ο λαός να απομονώσει τη δράση των εγκληματικών φασιστικών ομάδων


Το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση για την οργανωμένη επίθεση κατά προσφύγων στη Μυτιλήνη:

«Το ΚΚΕ καταδικάζει την οργανωμένη επίθεση ακροδεξιών - φασιστικών ομάδων κατά προσφύγων και μεταναστών, ανάμεσά τους μικρών παιδιών και γυναικών, που βρίσκονταν στην πλατεία Σαπφούς στη Μυτιλήνη, διαμαρτυρόμενοι για τον εγκλωβισμό τους στο νησί και τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στο "hot spot". 

Ο τρόπος που μεθοδεύτηκε και οργανώθηκε η επίθεση, με τη ρίψη ναυτικών φωτοβολίδων και άλλων επικίνδυνων υλικών, φανερώνει ότι ήταν προσχεδιασμένη. 
Ο ξυλοδαρμός και τραυματισμός δεκάδων προσφύγων δείχνει την αγριότητα κατά απροστάτευτων ανθρώπων και δημιουργεί εύλογα ερωτήματα εάν επιδίωκαν να υπάρξουν ακόμα και νεκροί.

Η κυβέρνηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών για την εκρηκτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη Λέσβο και σε άλλα νησιά του Αιγαίου, με τον εγκλωβισμό χιλιάδων προσφύγων - μεταναστών σε απαράδεκτες συνθήκες. 
Ακόμα, ευθύνεται γιατί δεν λαμβάνει κανένα μέτρο για την προστασία και την αποζημίωση των κατοίκων γύρω από τα "hot spots", από τις ζημιές που έχουν υποστεί.

Το ΚΚΕ απαιτεί εδώ και τώρα τον άμεσο απεγκλωβισμό όλων των προσφύγων και των μεταναστών από τα νησιά, με τη μεταφορά τους σε κέντρα της ηπειρωτικής χώρας, όπου να γίνεται η κατάθεση των εγγράφων για την έκδοση ασύλου, με προορισμό τη χώρα που επιθυμούν.

Οι ακροδεξιές φασιστικές ομάδες αξιοποίησαν το κάλεσμα που είχε προηγηθεί για συλλαλητήριο στο χώρο ανάρτησης της ελληνικής σημαίας στη Μυτιλήνη, υπέρ της απελευθέρωσης των δυο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται άδικα στις φυλακές της Τουρκίας, προκειμένου να προσδώσουν δήθεν πατριωτικό χαρακτήρα στο έτοιμο σχέδιο βίας και τραμπουκισμών που είχαν κατά των προσφύγων.

Για τις απειλές και τις προκλήσεις σε βάρος των συνόρων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο δεν ευθύνονται τα θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, οι πρόσφυγες, τους οποίους στοχοποιούν η ναζιστική ΧΑ και άλλοι αντιδραστικοί μηχανισμοί, αλλά η άρχουσα τάξη της Τουρκίας και το πολεμοκάπηλο ΝΑΤΟ, που την ενθαρρύνει. 
Οι κίνδυνοι εμπλοκής της χώρας σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο προέρχονται από τη συμμετοχή στους επιθετικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και ΕΕ, προκειμένου να πάρει και η ελληνική αστική τάξη μερίδιο από τη λεηλασία των λαών, που πληρώνουν με τη ζωή τους και την αναγκαστική προσφυγιά τη διαπάλη για το πως θα μοιραστούν οι σφαίρες επιρροής, τα κοιτάσματα και οι δρόμοι των εμπορευμάτων και της Ενέργειας.
Το ΚΚΕ καλεί το λαό της Λέσβου και των άλλων νησιών του Αιγαίου να καταδικάσει και να απομονώσει τη δράση των εγκληματικών φασιστικών ομάδων και των άλλων δυνάμεων, που καλλιεργούν το ρατσισμό και το μίσος ανάμεσα στους λαούς. 

Να δυναμώσει την πάλη κόντρα στην απαράδεκτη Συμφωνία ΕΕ - Τουρκίας. Για τον οριστικό απεγκλωβισμό των προσφύγων απ' τα νησιά και συνολικά απ' τη χώρα μας».
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα μεταξύ άλλων αναφέρει ο δημοσιογράφος και πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Λέσβου, Θράσος Αβραάμ:
«Μετά το τέλος της καθιερωμένης υποστολής της σημαίας που γίνεται κάθε Κυριακή το απόγευμα στον χώρο του παλιού Λιμεναρχείου στην προκυμαία της πόλης, ομάδα γνωστών μελών της ΧΑ μαζί με διάφορους ακροδεξιούς -ορισμένοι εκ των οποίων συμμετέχουν σε δύο τοπικούς συνδέσμους φιλάθλων- κινήθηκαν προς την πλατεία Σαπφούς με σκοπό να προπηλακίσουν τους εκεί συγκεντρωμένους πρόσφυγες. Οι πρόσφυγες βρίσκονται στην πλατεία από την περασμένη Τρίτη και ζητούν να κινηθούν γρήγορα οι διαδικασίες ασύλου τους και να φύγουν από το νησί. Οι πρόσφυγες αμέσως σχημάτισαν έναν κύκλο και στη μέση έβαλαν τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να τα προστατέψουν. Λίγο αργότερα τα φασιστοειδή άρχισαν να πετούν φωτοβολίδες, πέτρες, σιδερικά και κροτίδες μέσα στα γυναικόπαιδα. Οι αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες είχαν σχηματίσει έναν κλοιό γύρω από τους πρόσφυγες άρχισαν να κάνουν χρήση δακρυγόνων για να απομακρύνουν τους επιτιθέμενους. Τα φασιστοειδή έβαλαν φωτιά σε κάδους, έκαναν καταστροφές στα πεζοδρόμια και σε εξωτερικούς χώρους καταστημάτων. Καθ' όλη την διάρκεια αυτών των επεισοδίων, οι πρόσφυγες παρέμειναν στην πλατεία χωρίς να απαντούν στις επιθέσεις των ακροδεξιών. Οι επιθέσεις και καταστροφές συνεχίστηκαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες χωρίς να υπάρξει ούτε μια σύλληψη, ούτε μια προσαγωγή από την αστυνομία. Τα ξημερώματα οι δυνάμεις των ΜΑΤ απομάκρυναν με τη βία τους πρόσφυγες που παρέμειναν αμετακίνητοι στην πλατεία και τους μετέφεραν στη Μόρια. Μέχρις ώρας δεν έχει εξακριβωθεί ο αριθμός των τραυματισμένων προσφύγων που έχουν μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης μετά από τις δολοφονικές επιθέσεις εις βάρος τους. Πληροφορίες μιλάνε για δεκάδες ανθρώπους.»Η επίθεση αυτή ήταν καλά οργανωμένη και μεθοδευμένη εδώ και μέρες, καθώς υπήρχαν καλέσματα μέσω κοινωνικών δικτύων αλλά και μηνυμάτων στα κινητά.Στις επιθέσεις αυτές έδωσαν τον τόνο άτομα νεαρής ηλικίας κυρίως προερχόμενα από χωριά του νησιού. Ανάμεσα στις άναρθρες κραυγές που έβγαζαν, κυριαρχούσε το "κάψτε τους" και πραγματικά αυτή ήταν η πρόθεση τους δεδομένου ότι πετούσαν φωτοβολίδες πάνω στις γυναίκες και τα μωρά. Η νύχτα αυτή που πέρασε, θα γραφτεί στην ιστορία του νησιού ως μια μεγάλη ντροπή».Πηγή:http://ellinofreneianet.gr/documents/mousafirides/1899-2018-04-24-09-31-00.html 
 ****************************

Οχι κύριοι της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.. δεν είστε απέναντι στα γεγονότα της Μυτιλήνης ! Είστε μέσα στα γεγονότα !
Εσείς εγκλωβίζετε χαροκαμένους και τα φασιστοειδή τους δέρνουν !
Εσείς εγκλωβίζετε χιλιάδες κατατρεγμένους στο νησί υπογράφοντας και υλοποιώντας εγκληματικές αποφάσεις της ΕΕ και της Τουρκίας ρίχνοντας το μπαλάκι στα φασιστοειδή να τους δέρνουν !
Εσείς έχετε κάνει την χώρα ένα απέραντο ΝΑΤΟικο στρατόπεδο με συμμετοχή στον πόλεμο και στο ξεσπίτωμα χιλιάδων ανθρώπων ...εσείς και οι σύμμαχοί σας στην ΕΕ τους εγκλωβίζετε αποτρέποντάς τους να ταξιδέψουν σε χώρες που αυτοί νομίζουν πως θα προστατευτούν σύμφωνα με την σύμβαση της Γενεύης ... εσείς έχετε κάνει τα νησιά του Αιγαίου ενα απέραντο στρατόπεδο ψυχών αδιαφορώντας και για τους πρόσφυγες και για τους κατοίκους ... εσείς ανάβετε το πράσινο φως στα διάφορα φασιστοειδή να σπέρνουν χολή και μίσος στις κοινωνίες των νησιών και να φωνάζουν κάψτε τους !

Οχι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ δεν είστε απέναντι στο διαρκές ιμπεριαλιστικό έγκλημα! Είστε σημαιοφόροι ιμπεριαλιστικών σχεδίων στην περιοχή με τεράστιες ευθύνες και γι αυτά που ζούμε και γι αυτά που έρχονται !
Ο λαός ας βγάλει συμπεράσματα γι αυτά που συμβαίνουν ας δει τους πραγματικούς υπεύθυνους στο δράμα των λαών της περιοχής ας πάψει να τους ακολουθεί και ας τους βάλει στο στόχαστρο του αγώνα του στέλνοντάς τους στον αγύριστο !

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΣ ΠΕΛΕΤΙΔΗΣ, ΜΑΣ ΕΚΘΈΤΕΙ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ


Αντί να κάτσει με τα παιδιά στο καρναβάλι τρέχει στην Ιταλία για τους "άπλυτους"*** 
«Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Χαιρόμαστε που είμαστε μαζί σας για να συζητήσουμε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αφορούν όλους τους βίαια ξεριζωμένους από τον τόπο τους, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.
Η πόλη μας, λόγω της γεωπολιτικής θέσης της, σαν βασική Πύλη προς τη Δύση, συγκεντρώνει χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, που δεν θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, αλλά να πάνε σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.
Γιατί φεύγουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες από τις χώρες τους;
Η απάντηση είναι μία. Θέλουν να φύγουν από το μακελειό, από τους πολέμους ή από την πείνα των χωρών από όπου προέρχονται, εξαιτίας των επεμβάσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση από τη μια συμμετέχει σε πολέμους που προκαλούν προσφυγιά, μετανάστευση  και από την άλλη δεν θέλει τους πρόσφυγες. Με αποτέλεσμα να εγκλωβίζονται οι πρόσφυγες στην χώρα μου και στην πόλη μου την Πάτρα, ενώ έχουν προορισμό άλλες χώρες της Ε.Ε.
Αξιοποιεί τους κανονισμούς του Δουβλίνου Ι και ΙΙ, τη συνθήκη Σέγκεν, που προβλέπουν συνοριακούς ελέγχους, δίνουν το πράσινο φως για κλειστά σύνορα, φράχτες, πλαφόν προσφύγων, hot spots.
Η συντριπτική πλειοψηφία του πατραϊκού λαού είναι απέναντι στον εγκλωβισμό των μεταναστών και των προσφύγων, απέναντι στις ρατσιστικές αντιλήψεις.
Το Δημοτικό μας Συμβούλιο, με μια σειρά αποφάσεις του, εξέφρασε την αλληλεγγύη του, στήριξε και συνεχίζει να στηρίζει με κάθε δυνατό τρόπο τους πρόσφυγες, μετανάστες,  αξιοποιώντας όλες τις υποδομές και τις δυνατότητες που έχει. 
Απαιτούμε από την Κυβέρνηση και τα αντίστοιχα υπουργεία, να προχωρήσουν γρήγορα οι διαδικασίες, για την καταγραφή και την μετεγκατάσταση στις χώρες που επιθυμούν, με διαδικασίες που δεν θα προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τηρώντας τη Συνθήκη της Γενεύης».
*** Από έναν χρυσαυγίτη,,

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

ο μικρούλης Αμπ απ’ τη Συρία:


Τι είναι ο άνθρωπος!

Αυτοί οι δύο τύποι είναι Αλγερινοί μετανάστες στη Χίο. Από αυτούς που ζούνε στις δομές φιλοξενίας και περιμένουν την αίτησή τους να εξεταστεί και να πάρουν πόδι για πίσω, το πιθανότερο. 
Τους τράβηξα φωτογραφία σήμερα το πρωί διότι λίγο πριν το κλικ, καθώς περπατούσαμε στην κεντρική οδό της χιώτικης αγοράς, την Απλωταριά, κάμποσα μέτρα πιο πέρα σκόνταψε ή γλύστρισε μια κυρία και έπεσε κάτω, της έφυγαν οι σακούλες από τα χέρια και η τσάντα της και άνοιξαν κατάδρομα.
Τρέξανε τότε 
στο άψε σβήσε οι δυο αυτοί τύποι, οι μόνοι που τρέξανε δηλαδή, και σηκώσανε πάνω την κυρία, της μαζέψανε και τα πράγματα, της δώσανε και την τσάντα της στο χέρι, την ρωτούσανε με νοήματα αν χτύπησε κι εκείνη όταν συνήλθε από την ταραχή της τους ευχαρίστησε και συνέχισε τον δρόμο της, συνέχισαν κι αυτοί τον δικό τους, εγώ όμως δεν συνέχισα, αλλά στάθηκα και τους έβγαλα φωτογραφία.
 Τι είναι ο άνθρωπος όμως ε;

Μετά πήγαμε στον ξενώνα της Μετάδρασης, όπου φιλοξενούνται οι φίλοι μας ο Σ, ο Ρ. ο Αμπ., ανήλικοι πρόσφυγες ασυνόδευτοι. 
Τους πήραμε λιχουδιές, αλλά βρήκαμε εκεί μονάχα τον μικρούλη τον Αμπ. διότι όλοι οι υπόλοιποι είχαν πάει στο γήπεδο για παιχνίδι και προπόνηση.
Ο Αμπ. χάρηκε πολύ και δεν ήθελε να φύγουμε, ήθελε να ρθει μαζί μας. 
Τι να κάνουμε, λάβαμε την άδεια της υπεύθυνης και συνοδεία μιας κοπελιάς της δομής, τον πήραμε βόλτα στην αγορά.

Πήγε μόνος του στο δωμάτιό του και φόρεσε το μπουφανάκι του και φύγαμε. 
Σε όλη τη διαδρομή περπατούσε πάνω στο πεζοδρόμιο δίχως να μας κρατάει και είχε τα χεράκια του μέσα στα μανίκια του μπουφάν λόγω του κρύου. 
Μόλις μπήκαμε στον πεζόδρομο της αγοράς, σταμάτησε μπροστά σε μια βιτρίνα καταστήματος με αθλητικά ρούχα και κόλλησε το μούτρο του στο τζάμι. Πλησίασα και μου έδειξε ένα ζευγάρι πορτοκαλί γαντάκια και μου είπε “αυτό”! 
Μιλάει καλά ελληνικά πια ο Αμπ. 3,5 ετών είναι μόνο και τα ρουφάει όλα σαν σφουγγάρι. 
Μπήκαμε στο κατάστημα και πήραμε τα γάντια.


Μετά πήγαμε και σε άλλα μαγαζιά. 
Τους κέρδισε όλους ο μικρούλης με τη γλύκα του. Είχανε πια να λένε οι μαγαζάτορες για τον τετραπέρατο μικρό απ’ τη Συρία. 
Άμα τον κάνω βόλτα καθημερινά επί μια βδομάδα στην πόλη, θα τον μάθουνε όλοι και δεν θα υπάρχει πια ούτε ένας να βρίζει τους πρόσφυγες. 
Αυτή νομίζω πως είναι μια πολύ καλή μέθοδος αντιρατσιστικών προσεγγίσεων της κοινωνίας.

Από ένα κατάστημα με παιχνίδια πήραμε ποδόσφαιρο, μπάσκετ και μια ομπρέλα με σφυρίχτρα. 
Ήθελε να πάρει και ένα όπλο ο Αμπ., έκανε μάλιστα φασαρία για να το αγοράσουμε, αλλά το χατίρι αυτό δεν του το κάναμε. 
Τι είναι ο άνθρωπος όμως ε; 


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

«Ξύπνα μαμά»:Ξύπνα μαμά, δεν είναι όμορφοι οι άνθρωποι με τα μάτια κλειστά.

Ξύπνα μαμά.
Φοβάμαι και κρυώνω μαμά.
Και βάζει και βροχές και δυναμώνει κι ο αέρας.
Έχω αφήσει πίσω τα ρούχα μου, δεν πρόλαβα να τα φορτώσω μαμά.

Έτριζε το σπίτι μας κι από το μπαλκόνι έβλεπες κύμα καταστροφής να έρχεται. 
Λέγαμε για πολέμους στο σχολείο και τα διάβαζα στα βιβλία και δεν φαινόταν τόσο τρομακτικό.
Παίζαμε πόλεμο με τα παιδιά κάθε απόγευμα, στήναμε τα παιχνίδια μας -εκείνα που ξέχασα- και ρίχναμε το ένα πάνω στο άλλο.
 Γελούσαμε. Τότε γελούσαμε. Δεν ήταν παιχνίδια για παιδιά αυτά μαμά. Γιατί δεν μου τράβηξες τα παιχνίδια; 
Δεν είναι παιχνίδι ο πόλεμος και τα παιδιά δεν μπορούν να τον ελέγξουν, τα τρώει.
Τα άφησα πίσω τα παιχνίδια αυτά μαμά. 

Πόλεμος στον πόλεμο κι άφησα πίσω τους δικούς μου μαχητές. Έμειναν εκεί μαζί με τον μπαμπά. Φεύγοντας του είπα «Μπαμπά, σου αφήνω δυνατούς βοηθούς να σε προσέχουν».
 Κι εμένα μου είπε να προσέχω εσένα και την Αλίζ.
Ξύπνα μαμά, ο μπαμπάς θα γυρίσει και θέλω να δει πως σε πρόσεχα.
Ξύπνα μαμά. Εδώ που ήρθαμε ο κόσμος έχει ηρεμία.
Δεν μοιάζει με τον δικό μας. 

Μπορεί να δυναμώνει το κρύο και να μην έχουμε τοίχους να βάλουμε τα σώματά μας, μπορεί να πεινάμε λίγο παραπάνω αλλά δεν απειλούμαστε τόσο μαμά.

Ξύπνα μαμά κι έχουμε να διασχίσουμε τον σιδηροδρομικό σταθμό και δεν μπορώ να σηκώσω την Αλίζ και τις τσάντες μας, κι ο κόσμος περνάει και δεν σε σηκώνει κανείς. Τους κοιτάω στα μάτια και δεν έρχονται. Βιάζονται. Έχουν δρόμο. 
Έχουμε δρόμο, ξύπνα μαμά.

Όταν έβαζα τις μπλούζες μου στην πορτοκαλί μου τσάντα μου έλεγες πως δεν χάθηκε κι ο κόσμος που φεύγουμε, πως είμαστε δυνατοί, μαχητές και υπερήρωες, όπως αυτοί στα παιδικά. 
Μου έλεγες να μην τα βάλω κάτω κι όποτε κουραστώ να πεισμώσω μαζί μου που κουράστηκα και να παλέψω ακόμη πιο δυνατά. Τα έλεγες και δάκρυζες μαμά κι εγώ σε αγκάλιαζα διαβεβαιώνοντάς σε να μην ανησυχείς.

Ξύπνα μαμά, έχω αφήσει την Αλίζ σε μία κυρία αγκαλιά και φοβάμαι μη μας την πάρει. 

Ξύπνα μαμά, γιατί δεν έχω τι να της πω. Είναι μωρό και στα μωρά δεν κάνει να μαυρίσουμε τις καρδούλες τους μαμά, έτσι δεν είναι;

Άνοιξε τα μάτια σου μαμά κι έχουμε να ζήσουμε πολλά ακόμη. Τώρα φτάνουμε. Περάσαμε τα δύσκολα. Περπατήσαμε, κολυμπήσαμε, τρέξαμε. Τώρα φτάνουμε μαμά.
Χθες σε ρώτησα πότε φτάνουμε. «Σε λίγο», μου ψιθύριζες και μου χάιδευες το κεφάλι. 
Το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα.
Ξύπνα μαμά, σε λίγο φτάνουμε, το υπόσχομαι, μ’ ακούς;»
Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να μας δεις να μεγαλώνουμε.
Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να περιμένεις τον μπαμπά.
Άνοιξε τα μάτια σου, έρχεται η γαλήνη.
Ξύπνα μαμά και πες μου πως έκλεισες τα μάτια για πλάκα.
Δεν είναι αστείο, μα θα σε συγχωρήσω και θα γελάσω.
Ξύπνα μαμά, δεν είναι όμορφοι οι άνθρωποι με τα μάτια κλειστά.
Δημιουργούνε φόβο στους γύρω μη δεν τα ξανανοίξουν.
Φοβάμαι μαμά, ξύπνα.
...............................................

Παρουσίαση κειμένου - τίτλου: Viva La Revolucion


μαθητές Λυκείου της Σούδας ερευνούν κ γράφουν για τους επονομαζόμενους "σκυλοπρόσφυγγες": δείτε το

Αποκαλυπτική: 
ΕΡΕΥΝΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΟΥΔΑΣ
Η εγκατάσταση των Μικρασιατών στα Χανιά
κοινοποιείστε Το





Η πορεία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, ο ξεριζωμός, η εγκατάστασή του στα Χανιά, οι σχέσεις τους με τους ντόπιους. Αυτές οι παράμετροι της Μικρασιατικής καταστροφής ερευνήθηκαν και καταγράφηκαν μεταξύ άλλων από τα παιδιά του Λυκείου Σούδας στην εργασία τους, ένα μέρος της οποίας παρουσιάζεται σήμερα από τα ´Χ.Ν.´.
Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας έχει ιστορία περίπου 3000 ετών. 
Κατά μεγάλες περιόδους αν όχι διαρκώς, η παρουσία του ήταν κυρίαρχη από κάθε άποψη. Δημογραφική, οικονομική και πολιτιστική.
 Η εξασθένιση αυτής της παρουσίας σημειώθηκε στη μακρά περίοδο της τουρκικής κυριαρχίας στον ίδιο χώρο και έληξε το 1922 με την μικρασιατική καταστροφή. 

Οι Έλληνες κάτοικοι της Σμύρνης αγαπούσαν ιδιαίτερα τη μουσική και το τραγούδι.Οι μουσικοί έπαιζαν σε κέντρα των μαχαλάδων και των προαστίων της Σμύρνης δηλαδή σε καφενέδες, μπακαλοταβέρνες, όπως και στα σπίτια πλουσίων Ελλήνων σε γάμους, αρραβώνες βαφτίσια αλλά ακόμα και για κάποιους που ήθελαν να κάνουν καντάδες στις αγαπημένες τους. 
Έτσι κυλούσε η ζωή τους, όταν ήρθε η ολοκληρωτική καταστροφή του 1922.
 Με τη μεγάλη αυτή συμφορά ξεριζώθηκε όλος ο ελληνικός πληθυσμός των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας. 
Συνολικά το 1922 έφθασαν στην Ελλάδα 900.000 χιλιάδες πρόσφυγες (ανάμεσά τους και 50.000 Αρμένιοι) και στο επόμενο διάστημα και άλλοι, με αποτέλεσμα ο συνολικός αριθμός να φτάσει περίπου στο 1.500.000. 

Το πρώτο διάστημα οι πρόσφυγες παρά τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης ανέχονταν υπομονετικά την όλη κατάσταση, γιατί θεωρούσαν προσωρινή τη διαμονή τους εδώ, αφού πίστευαν ότι δε θα αργήσει η μέρα της επιστροφής. 
Όμως οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη νέα σκληρή πραγματικότητα. Έπρεπε να ξαναρχίσουν και να ξαναοργανώσουν τη ζωή τους από το μηδέν. Πολλοί εγκαταστάθηκαν και στην περιοχή της Σούδας ψάχνοντας για μια νέα καλύτερη ζωή.

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Παρακάτω παρουσιάζεται η συγκλονιστική μαρτυρία της κυρίας Δέσποινας Αρτζουχαλτζή, εγγονής μικρασιατών
Μας μιλάει για την ιστορία των παππούδων της, Μιχάλη και Δέσποινας και μας δίνεται η ευκαιρία, μέσα από τη ζωή και τις μαρτυρίες τους να καταλάβουμε τι πραγματικά έγινε εκείνη την αιματηρή μέρα του 

Σεπτέμβρη του ’22. «Δύο χρόνια πριν τη Μικρασιατική καταστροφή ένας Τούρκος φίλος του παππού στο εργοστάσιο που δούλευε του φανερώνει το μυστικό, “Πήγαινε στο χωριό, πάρε την οικογένειά σου και φύγε. Θα γίνει μεγάλη σφαγή!
 Φεύγει λοιπόν έτσι ο παππούς και πάει στο χωριό του το Ορτάκιο. Ο πεθερός του, η γυναίκα του αλλά και η πεθερά του δηλώνουν ότι δεν θα φύγουν ό,τι και να γίνει. “Πού να πάμε; Εδώ είναι τα σπίτια μας, τα γεννήματά μας, οι άνθρωποι μας”. “Φύγε εσύ”, του λέει η γυναίκα του, “πάρε και τον γιό μας τον Αντώνη και όταν ησυχάσουν τα πράγματα βλέπουμε”. 
Ηδη η οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού και η καταστροφή είχαν ξεκινήσει. Διέσχισαν βουνά. Οι δρόμοι γεμάτοι ανθρώπους, ξεριζωμένους, φήμες για τη συμφορά και τις σφαγές που τους ακολουθούσαν. 
Σ’ αυτή την πορεία του πόνου και του πανικού χάνει ο παππούς τον Αντωνάκη. Τρελάθηκε, έψαχνε αλλά κανείς δεν ήξερε. Πίσω τους ο τουρκικός στρατός και όσοι τους ακολουθούσαν. Δεν υπήρχε σωτηρία για κανέναν. 
 Ο παππούς σώζεται μαζί με εκατοντάδες άλλους και φτάνει στη Μυτιλήνη. 
Εκεί μαθαίνει για την τύχη της οικογένειάς του στο χωριό, δεν έμεινε κανείς, σφάχτηκαν όλοι. 
Εκεί αργότερα παντρεύεται και την γιαγιά Δέσποινα.

Η γιαγιά ήταν από ένα χωριό λίγο πιο μακρινό από του παππού, το Χουδί. Η γιαγιά με τις αδερφές της βρέθηκαν στη Σμύρνη τις μέρες της μεγάλης καταστροφής. 
Είδε με τα μάτια της να ξεκοιλιάζουν έγκυο γυναίκα, να σφάζουν μωρά. Άνθρωποι που έμοιαζαν σαν θηρία με μάτια κατακόκκινα από το μίσος και τον φανατισμό, διψασμένα για αίμα. 

Η προδοσία των συμμάχων συνέβη μπροστά στα ίδια τους τα μάτια. Αν και η γιαγιά κατάφερε και μπήκε σε ένα καΐκι, άλλοι δεν στάθηκαν τόσο τυχεροί. 
Στο λιμάνι της Σμύρνης ήταν αραγμένα Αμερικάνικα, Αγγλικά, Γαλλικά και άλλα πλοία ξένων που υποτίθεται ότι θα βοηθούσαν και θα έπαιρναν τον κόσμο να σωθεί.
 Γι’ αυτό γέμισε η παραλία της Σμύρνης από χιλιάδες κατατρεγμένους. Οι Τσέτες πίσω τους, η πόλη να καίγεται και η ελπίδα να φαίνεται σωτήρια μπροστά τους. 
Κι όμως τα πλοία δεν πλησίασαν ποτέ τη στεριά και άφησαν τον κόσμο να βιώνει τη φρίκη της σφαγής, παρακολουθώντας αμέτοχοι σαν να μην συνέβαινε τίποτα. 
Η θάλασσα γέμισε αίμα και απελπισμένους που έπεφταν στο νερό για να σωθούν. 
Κάθε φορά που η γιαγιά μου έλεγε αυτή την ιστορία ακολουθούσε ένα ατελείωτο μοιρολόι. 
Οι κραυγές των ανθρώπων, η απελπισία τους ζωντάνευαν μπροστά μου έπνιγαν και μένα. Αρτεμις, Σοφία, Ιορδάνης, Γεσθημανή. Ονόματα δικών της ανθρώπων. Ο καθένας και μια ιστορία.»

ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ 
ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ
Γενικά, οι σχέσεις εθνικοτήτων που ζουν σ’ ένα γεωγραφικό χώρο ή των λαών σε μεγάλο βαθμό ορίζονται από τις πολιτικές, τα συμφέροντα, τα σχέδια κυβερνήσεων και δυνάμεων σε διεθνές και τοπικό επίπεδο. 
Έτσι, λοιπόν, οι σχέσεις Μικρασιατών Ελλήνων με τις άλλες εθνότητες που ζούσαν στα εδάφη της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επηρεάζονταν και διαμορφώνονταν από τα πολιτικά σχέδια των Οθωμανικών και Ελληνικών αρχών. 
Διακρίνουμε στην προκειμένη περίπτωση δύο χρονικές περιόδους: Μία που διαμορφώθηκε από τα 500 χρόνια συμβίωσης του ελληνικού και τουρκικού στοιχείου κάτω από το καθεστώς του Σουλτάνου και η δεύτερη που αφορά στα γεγονότα από την εκστρατεία του ελληνικού κράτους, 1918 – 1919, για την κατάκτηση εδαφών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που κορυφώθηκε με τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922.

Πριν τη Μικρασιατική καταστροφή κυρίαρχη στις σχέσεις τους σε γενικές γραμμές ήταν η ειρηνική συνύπαρξη και συμβίωση, αφού ζούσαν για πάνω από 500 χρόνια μαζί. 
Οι Έλληνες ασχολήθηκαν με το εμπόριο, τη γεωργία, μορφώνονταν σε σχολές και σχολεία που έφτιαξαν, διαμορφώθηκε ένα μείγμα πολιτισμού που στηρίχτηκε στο ´πάρε – δώσε´ με το τούρκικο στοιχείο. 

Από τις μαρτυρίες των απόγονων Ελλήνων προσφύγων του 1922 στην Ελλάδα διαπιστώσαμε ότι οι δύο εθνότητες μεταξύ τους είχαν αναπτύξει κοινωνικούς δεσμούς που οφείλονταν στο ότι ζούσαν στον γεωγραφικό χώρο, (κοινότητα ή χωριό), στο ότι τους ένωναν σχέσεις μισθωτής εργασίας, γειτονίας, αλληλεγγύης σε συμφορές ή δύσκολες περιστάσεις, η συμμετοχή σε γιορτές, θανάτους, ακόμα και θρησκευτικές εκδηλώσεις πανηγύρια κ.λπ., χαρές.
Για παράδειγμα, σε μια μαρτυρία της κυρίας Δέσποινας Αρτζουχαλτζή, εγγονής Μικρασιατών, ειπώθηκε ότι όταν γινόταν γάμος τούρκικος ή ελληνικός και οι μεν και οι δε πρόσφεραν δώρα και συμμετείχαν στα ήθη και έθιμα της επιμέρους κοινότητας. 
Ή σε άλλο σημείο αναφέρεται η έλλειψη οποιουδήποτε ρατσισμού από μεριάς της προγιαγιάς της μάρτυρος, όπου ο Τούρκος αναφέρεται σ’ αυτήν με σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση, γιατί ποτέ δεν άφησε τους Τούρκους εργάτες που είχε στη δούλεψή της να φεύγουν από τα κτήματά της νύχτα με κακοκαιρία, αλλά τους φιλοξενούσε στο σπίτι της λες και ήταν συγγενείς της.

Οι πιο χαρακτηριστικές όμως και συγκλονιστικές στιγμές που έδειχναν το μέγεθος των ανθρώπινων δεσμών μεταξύ των δύο εθνοτήτων είναι τα παραδείγματα που αναφέρονται στις μαρτυρίες από τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής, γιατί οι Τούρκοι που πρόσφεραν βοήθεια εκείνη τη στιγμή σε Έλληνες έπαιζαν κορώνα γράμματα την ίδια τους τη ζωή, εξαιτίας του μίσους και της τρομοκρατίας που καλλιεργούνταν από τις τούρκικες αρχές. 
Δυο χρόνια πριν την καταστροφή ένας Τούρκος εκμυστηρεύεται τις κρυφές κινήσεις του Ατατούρκ και προειδοποιεί τον φίλο του, Έλληνα και παππού της κυρίας Αρτζουχαλτζή, που δουλεύουν σε εργοστάσιο μπύρας στην Κωνσταντινούπολη, για τον επερχόμενο διωγμό, συμβουλεύοντάς τον να πάρει την οικογένειά του και να φύγει.
Φεύγοντας οι Έλληνες και εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω τους με μόνο στόχο να σώσουν τη ζωή τους, έκρυβαν όσα χρήματα (λίρες) μπορούσαν κυρίως ράβοντας οι γυναίκες ή άντρες στα στριφώματα των ρούχων ή σε κρυφές τσέπες. 
Οι Τούρκοι, όταν τους έπιαναν, τους γύμνωναν και τους έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο για να μην τους αφήσουν να πάρουν τίποτα μαζί τους. 
Μια τέτοια σκηνή μας περιγράφεται σε μια μαρτυρία της ίδιας μάρτυρος, όπου η γιαγιά της (κοριτσάκι τότε) πέφτει στα χέρια της αστυνομίας γι’ αυτό τον έλεγχο.
 Ο υπεύθυνος Τούρκος κάνει ´τα στραβά μάτια´, γιατί έτυχε να είναι από το χωριό της. 
Απ’ αυτό βγάζουμε και το συμπέρασμα ότι για κάποιους Τούρκους τα γεγονότα αυτά, οι σκληρότητες και οι βαρβαρότητες δεν ήταν αρεστά και τους ήταν δύσκολο να τα εφαρμόσουν σε ανθρώπους που μέχρι πριν λίγο ήταν φίλοι, γείτονες.
Μια άλλη μαρτυρία αναφέρεται σε Τούρκο ο οποίος έκρυψε με κίνδυνο της ζωής του, ένα μικρό ασθενικό ελληνόπουλο, αδερφό του παππού της προαναφερόμενης μάρτυρος, παιδί των γειτόνων του, 
το μεγάλωσε, το πάντρεψε για να το σώσει από τα στρατόπεδα και το σίγουρο θάνατο. 
Μετά από χρόνια, με τη βοήθεια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού βρέθηκε από τον παππού της μάρτυρος, παντρεμένος και με παιδιά, αλλά με άσβεστη την αγάπη για τους πραγματικούς του συγγενείς. 
Δε δέχτηκε να γυρίσει στην Ελλάδα, γιατί πλέον η ζωή του είχε πάρει άλλο δρόμο.
Σε άλλη μαρτυρία αναφέρεται η συγκίνηση, η αγάπη και η νοσταλγία από μεριάς των Τούρκων όταν τους επισκέφθηκαν, μετά από πολλά χρόνια, συγγενείς Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
«Όλοι μαζί κλάψαμε στην ανάμνηση των στιγμών που έζησαν μαζί στο χωριό Χουδί και ένας αμανές, ίδιος μ’ αυτόν που τραγουδούσε ο παππούς μου, γλύκανε τον πόνο και των δυο μερών. Μας φιλοξένησαν, μας γέμισαν δώρα, μαζεύτηκε όλη η γειτονιά, μας αγκάλιασαν και οι κοινές αναμνήσεις ξύπνησαν πόνους, χαρές, νοσταλγία, ανακούφιση. Δεν αισθανθήκαμε καμιά εχθρότητα. Κι αυτοί πόνεσαν, κι αυτοί δεν κέρδισαν τίποτα. Το σπίτι του παππού μου ακόμα ερείπιο, κανείς δεν το κατοίκησε, κανείς δεν το εκμεταλλεύτηκε. Φτωχοί άνθρωποι ήταν τότε οι Τούρκοι, φτωχούς ανθρώπους συναντήσαμε και τώρα, όλο ψυχοπονιά και αγάπη για μας.»
 
ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ 
Ερχόμενοι στο σήμερα αναρωτιόμαστε πώς βλέπουν τους Τούρκους οι απόγονοι Ελλήνων Μικρασιατών. 
Σε γενικές γραμμές αυτό που συμπεραίνουμε από τα λεγόμενα των ανθρώπων που ήρθαμε σε επαφή είναι η διαπίστωσή τους ότι για τις συμφορές φταίνε οι ´Μεγάλοι´.
 Όμως υπάρχουν και άνθρωποι που ακόμα τους βαραίνει ο πόνος από τα όσα υπέφεραν οι δικοί τους τότε. 
Όλοι μας όμως διαπιστώνουμε ότι ακόμα και σήμερα σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού φωλιάζει ένα ´μίσος´ ή μια απέχθεια για το λαό της γείτονος χώρας, ένας φόβος για τις επιθετικές της διαθέσεις και πολιτικές. 
Ας μιλήσουν όμως οι λίγες μαρτυρίες γι’ αυτό, με αφορμή την ερώτηση, αν βλέπουν τα τούρκικα σίριαλ. 
Λέει, λοιπόν ένας παππούς από τη Σούδα: «Δε μ’ αρέσουν, γιατί ξέρω πως ούτε στο δικό μου παππού θα άρεσαν. Οι Τούρκοι σκότωσαν και τα 3 του παιδιά». 
Αντίθετα η γυναίκα του λειτουργεί πιο ανθρώπινα, πιο ελεύθερα, πιο νοσταλγικά. «Θέλω να βλέπω τα τούρκικα σίριαλ γιατί μου θυμίζουν τη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη»
Και μια άλλη: «θέλω να τα βλέπω γιατί σ’ αυτά τα μέρη γεννηθήκανε, μεγαλώσανε οι γονείς μου. Κι εκτός αυτού δε μπορώ να έχω μίσος για όσα συνέβησαν πριν 90 χρόνια. Για τότε μου φταίξανε οι πολιτικοί, οι άνθρωποι. Τώρα δε μπορώ να ρίχνω ευθύνες στον τωρινό λαό, γι’ αυτό τα βλέπω!».

Η κυρία Αρτζουχαλτζή, θυμάται: 
Το 1978 γίνονταν γυμνάσια του ΝΑΤΟ και είχανε έρθει στη Σούδα και τούρκικα πλοία. 
Οι ναύτες έβγαιναν και έκαναν βόλτες στα Χανιά. 
Πολλοί μικρασιάτες κατέβηκαν στα Χανιά να τους βρουν, να μιλήσουν μαζί τους, να τους ρωτήσουν για τα μέρη τους. 
Ουσιαστικά για να τους πουν ότι τους συνδέουν κοινά πράγματα, κοινές πατρίδες και ας είναι χαμένες γι’ αυτούς. «Θυμάμαι που με είχε πάρει η γιαγιά από το χέρι και περιμέναμε στην Πλατεία Κοτζάμπαση. Μια παρέα ναύτες Τούρκοι πέρασαν από μπροστά μας. Η γιαγιά μου στα Τούρκικα τους απευθύνθηκε. Μου έκανε εντύπωση η αρχική τους αμηχανία και μετά το κέρασμα στο ζαχαροπλαστείο και η μια ώρα κουβέντα. Ένα από τα παιδιά αυτά ήταν από ένα διπλανό χωριό. Θυμήθηκε ότι ο παππούς του τού μιλούσε για τους ‘Έλληνες και οι ιστορίες ξεδιπλώθηκαν και η συγκίνηση και τα δάκρυα έκλεισαν τη συζήτηση. Η γιαγιά μου μετά από αυτή τη συνάντηση αισθάνθηκε ευτυχισμένη, τη συζητούσε για πολύ καιρό». Απ’ όλα αυτά λοιπόν συμπεραίνουμε ότι λαοί ή εθνότητες που συμβιώνουν για πολλά χρόνια ή αιώνες αλληλοεπηρεάζονται, δημιουργούν δεσμούς και πολιτισμό. Τελικώς, αυτό που καταλάβαμε από τις μαρτυρίες είναι ότι στις σχέσεις Ελλήνων Μικρασιατών και Τούρκων κυριαρχούσε το ανθρώπινο στοιχείο και όχι οι εθνικές ή φυλετικές διαφορές. Ακόμα και σήμερα στους απογόνους των Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων επικρατεί περισσότερο ότι «οι πολιτικοί φταίξανε» και λιγότερο ότι οι Τούρκοι σαν λαός διαχρονικά είναι εχθροί και βάρβαροι.
Επομένως αναδεικνύεται το εξής ερώτημα: Ποιοι είναι τελικά υπεύθυνοι για τη διχόνοια ή το μίσος ανάμεσα σε διαφορετικές ανθρώπινες ομάδες ή λαούς; 
Οι ίδιοι οι απλοί άνθρωποι, οι λαοί ή αυτοί που έχουν την τύχη των λαών στα χέρια τους (κυβερνήσεις, κόμματα, διεθνείς δυνάμεις και συμφέροντα)

Η αντιμετώπιση των Μικρασιατών 
από τους ντόπιους 
Οσον αφορά την αντιμετώπιση των Μικρασιατών από τους ντόπιους, οφείλουμε να πούμε ότι τις περισσότερες φορές ήταν αισχρή και απάνθρωπη αφού σκεπτόμενοι ρατσιστικά και κερδοσκοπικά τους αντιμετώπιζαν δίχως να υπολογίζουν τον πόνο και τη δυστυχία που είχαν λόγω του ξεριζωμού, μάλιστα λέγεται ότι τους είχαν βγάλει και ορισμένα προσωνυμία, λόγου χάρη ´πρόσφυγγας´ από τη σφίγγα που τσιμπάει και προκαλεί πόνο και δυστυχία, και ´Τουρκόσπορους´. 

Γεγονός είναι ότι οι Μικρασιάτες στην πλειονότητά τους ένιωθαν αποξενωμένοι ενώ βίωναν με πολύ βάρβαρο τρόπο την προκατάληψη, ψυχικά τραυματισμένοι και έχοντας το άγχος της επιβίωσης εξέφραζαν συχνά τα παράπονά τους για την αντιμετώπιση που δέχονταν από τους γηγενείς κατοίκους. 
Σύμφωνα με τα λεγόμενα μιας κυρίας «στην Τουρκία μας ονομάζανε Έλληνες και στην Ελλάδα Τούρκους» δηλαδή συνοψίζοντας δεν υπήρχε πουθενά πατρίδα για εκείνους, μόνο κοινωνικός αποκλεισμός και κακομεταχείριση. 

Δυστυχώς αυτού του είδους η συμπεριφορά είχε περάσει και στις νεαρές ηλικίες με αποτέλεσμα μικρά παιδιά και έφηβοι που φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο με τα ντόπια να βιώνουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο το ρατσισμό. 
Όντας θύματα λεκτικής βίας ακόμη μελαγχολούν όταν αναπολούν τα παιδικά τους χρόνια τότε που τα υπόλοιπα παιδιά τα παραμέριζαν και τα απομάκρυναν. 
Σε μια πρόσφατη συνέντευξή μας η κυρία Αγγελική θυμάται με λύπη τότε που τους αποκαλούσαν ´σκυλοπρόσφυγγες´.
Εννοείται βέβαια ότι και οι ενήλικες έζησαν μέσα στη φτώχεια και στην ένδεια χωρίς όμως να τα παρατούν ή να μένουν άπραγοι. 
«Ενάμιση εκατομμύριο πεινασμένα στόματα. Ενάμιση εκατομμύριο φτηνά χέρια ενάμιση εκατομμύριο διψασμένοι άνθρωποι για δουλειά, για γαληνή για ελπίδα τριγυρνούσαν στους δρόμους της Ελλάδας με τα χέρια στις τσέπες της ανέχειας…» (Διδώ Σωτηρίου). 
Η ελληνική κυβέρνηση θέλοντας να υπάρξει μια σχετική τάξη στη χώρα αποφάσισαν να πάρουν δάνεια ώστε να μπορέσουν να αποκαταστήσουν το προσφυγικό. 
Έτσι με αυτά τα χρήματα και τις απαλλοτριώσεις των γεωργικών εκτάσεων η κυβέρνηση κατάφερε να δώσει έστω και την εντύπωση ότι έχουν θέσει τις πρώτες βάσεις για την στοιχειώδη μέριμνα υπέρ των προσφυγών. 
Όλη αυτή η δράση είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας επιτροπής αποκαταστάσεως των προσφυγών γνωστή και ως Ε.Α.Π.. 
Κύριοι τόποι εγκατάστασης είναι οι κορυφές των μεγάλων πόλεων όπως για παράδειγμα Αθήνα, Θεσσαλονίκη στους οποίους ιδρύονται ολοκληρωτικά προσφυγικοί συνοικισμοί. 
Σαφώς οι συνθήκες ήταν άθλιες αφού διέμεναν σε παράγκες ενώ ενίοτε και σε στάβλους.

Δυστυχώς άλλη μια αλήθεια είναι ότι εκτός από την λεκτική βία δεχόντουσαν και σωματική αφού ντόπιοι ορισμένων περιοχών προσπαθούσαν να πάρουν πίσω τα ανταλλάξιμα έχοντας αισχροκερδή κίνητρα… 
Μάλιστα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα βιοπραγιών προς τους πρόσφυγες ήταν στη Δράμα που μόνιμοι κάτοικοι χρησιμοποιώντας πιστόλια, μαχαιριά και άλλα μέσα σφάγιασαν εν ψυχρώ δεκάδες άτομα, πιο συγκεκριμένα αναφέρεται: 
«θα σφάξωσι, θα εκδιώξουσι τους πρόσφυγας δι’ όπλων, μαχαίρων, και ροπάλων» 
από φανατισμένους ιθαγενείς της Δράμας. 

Συνεχίζοντας ενίοτε και σε ορισμένες περιοχές ανάγκαζαν τους πρόσφυγες να φοράνε συγκεκριμένο χρώμα ρούχων για να ξεχωρίζουν από τους Ελλαδίτες Έλληνες, ενώ παράλληλα διακατέχονταν από προκαταλήψεις όπως για παράδειγμα ότι φέρνουν κακή τύχη.
Χαρακτηριστικό είναι ότι ο όρος ´σμυρνιά´ είχε γίνει συνώνυμο της άσεμνης και ελαφρών ηθών γυναίκας λόγω του ότι ήταν δυναμικές και εργατικές αφού επιθυμούσαν να βοηθήσουν στα οικονομικά του σπιτιού μέσω μιας εργασίας. 

Τέλος από μερικούς αναγνωρίστηκε η καθαριότητά τους ενώ δυστυχώς από μια άλλη μερίδα ανθρώπων θεωρούνταν κατώτεροι και βρώμικοι. Χαρακτηριστικά η κυρία Ουρανία, μας τονίζει ότι οι μπουγάδες μύριζαν καθαριότητα και πράσινο σαπούνι ενώ ντρέπονταν να απλώσουν κάτι το όποιο ήταν γαριασμένο. 
Επειτα υπογραμμίζει ότι εκείνοι ήταν οι πρώτοι που έφεραν τον ασβέστη και φρόντιζαν η παράγκα τους να δείχνει όσο πιο καθαρή και περιποιημένη γίνεται, ενώ με μελαγχολία αναπολεί τη γειτονιά της η οποία ήταν γεμάτη από τενεκεδάκια με λουλούδια και μυρωδικά. 

Βέβαια, όσο αφορά την υποδοχή των μεταναστών στην Κρήτη θα πρέπει να αναφερθεί και το γεγονός ότι υπήρχαν ειρηνικές σχέσεις, φιλικές αλλά και σχέσεις γάμου μεταξύ Μικρασιατών και Κρητικών.
 Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις μικτού γάμου, μάλιστα σύμφωνα με μία μαρτυρία είχε αναφερθεί χαρακτηριστικά: «Ο πατέρας μου εμένα είναι Κρητικός και η μητέρα μου από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας. Γνωριστήκαν εδώ και όπως είναι λογικό αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, θυμάμαι που μου είχε πει -δε θυμάμαι ποιος- ότι το σόι του πατέρα μου κοιτούσαν την μαμά μου στα πόδια για να δουν αν είναι καθαροί». 

Επιπροσθέτως υπήρχαν και συνεργασίες μεταξύ τους στον εργασιακό τομέα στις αγροτικές δουλειές όπου οι πρόσφυγες είχαν υποδεέστερη θέση σε αντίθεση με τους ντόπιους. 
Γεγονός είναι ότι συγκριτικά με άλλες περιοχές στα Μετόχια, στη Σούδα και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων οι προσφυγές είχαν καλύτερη αντιμετώπιση, αντίθετα οι Μικρασιάτες που διέμεναν σε άλλες περιοχές δεν έχαιραν τέτοιας συμπεριφοράς. 
Η κυρία Ελένη μας διηγείται με χαρά ότι οι ντόπιοι Κρητικοί, από τα χωριά ερχόντουσαν και θαύμαζαν τα σπίτια τους και την καθαριότητά τους ενώ εξέφραζαν και την εκτίμησή τους προς το πρόσωπό τους σκεπτόμενοι ότι είναι ξεριζωμένοι και έφυγαν από την πατρίδα τους, κάτω από βίαιες καταστάσεις.
Τέλος τα γεγονότα, οι καταστάσεις, οι συμπεριφορές, οι αντιλήψεις έχουν αλλάξει ευτυχώς προς το καλύτερο, αφού η διαχωριστική γραμμή μεταξύ Ελλαδιτών Ελλήνων και προσφύγων έχει αποκατασταθεί πλήρως από το 1940.
Πλέον δεν υπάρχει τέτοιου είδους έχθρα και αντιπάθεια ανάμεσα στα νέα παιδιά. Βέβαια δεν είναι λίγες και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ηλικιωμένοι έχοντας ακόμη τέτοιου είδους ρατσιστικά κατάλοιπα λογομαχούν με Μικρασιάτες ενώ τους κατηγορούν αδίκως βέβαια για την τότε κατάσταση!
Σημασία έχει όμως ότι κατάφεραν παρόλο τον πόνο και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν να αντεπεξέλθουν και να επιτύχουν. 
Ιστορικά αποδείχτηκε ότι οι Μικρασιάτες πρόσφυγες υπήρξαν ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την πατρίδα μας, πρόσφεραν και συνέβαλαν στην οικονομική ανάκαμψη και στον εμπλουτισμό της παράδοσης.

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...