Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

18 Δεκεμβρίου, 2018

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ -KANTE ΣΎΓΚΡΙΣΗ Μ' ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΟΎΣΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΣΑΣ !!

Τον καιρό που εδώ και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες, υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες άστεγοι κι ακόμα περισσότερες οικογένειες που κατοικούσαν στα παραπήγματα των εργατικών συνοικιών, μέσα στις λάσπες, χωρίς νερό και τουαλέτες, χωρίς σχολεία και συνθήκες υγιεινής.

Ένα πολύ "φορεμένο" στις μέρες μας "επιχείρημα" ενάντια στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, είναι αυτό που αναφέρεται στις "γκρίζες, μουντές και άχαρες εργατικές πολυκατοικίες" που ακόμα βλέπουμε στις χώρες εκείνες που επιχείρησαν να οικοδομήσουν το σοσιαλισμό.
 Το ακούς από ξεναγούς, από φίλους, από συνταξιδιώτες, από καλοπροαίρετους ή μη. Θα το ακούσετε κατά κόρον ειδικά αν πάτε κάποια οργανωμένη εκδρομή.
Η μισή αλήθεια είναι ότι ΣΗΜΕΡΑ ούτε εγώ θα ήθελα να ζω μέσα σ’ αυτές τις πολυκατοικίες του 1950 ή 60. 
Η άλλη μισή είναι ότι ούτε στις πολυκατοικίες που χτίστηκαν το 1960 ή το 1970 στην Αχαρνών ή στην Κάτω Κηφισιά θα ήθελα να ζω σήμερα.
Πρέπει όμως να αναρωτιέται κανείς "Πότε χτίστηκαν αυτά τα "block" ; Πώς χτίστηκαν ; Και γιατί χτίστηκαν ;".
Χτίστηκαν τη δεκαετία του 1950 που οι χώρες αυτές μόλις έβγαιναν από τον πόλεμο τσακισμένες. 
Που είχαν να αναστηλώσουν παλάτια, κάστρα, μέγαρα, μουσεία, σχολεία, νοσοκομεία για να εξυπηρετούν ΟΛΟ το λαό. 
Αλλά και ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ και ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ, που όχι μόνο δεν τις "γκρέμιζαν οι κομμουνιστές", αλλά τις επισκεύαζαν και τις αποκαθιστούσαν. 
Γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν ακόμα σε άριστη κατάσταση. Τότε που είχαν να χτίσουν την οικονομία τους και τη βιομηχανία τους από την αρχή.
Τότε λοιπόν, ταυτόχρονα είχαν να χτίσουν αυτές τις πολυκατοικίες για να στεγάσουν ΟΛΟ τον λαό τους, σε ελάχιστο χρόνο. 
Στην Τσεχία π.χ. το πρόγραμμα στέγασης όλων των πολιτών (και των Τσιγγάνων) ολοκληρώθηκε σε 3 μόλις χρόνια. 
Κι έπρεπε να δίνουν στον καθένα διαμέρισμα ανάλογο με το μέγεθος της οικογένειάς του. Αλλά και να βρίσκονται μέσα σε πόλεις με σύγχρονη ρυμοτομία, ευρύχωρες λεωφόρους, χώρους πράσινου, πάρκα, συγκοινωνίες κλπ. 
Κι όχι μόνο να τον στεγάσουν, αλλά να του δώσουν και ΔΩΡΕΑΝ νερό, ρεύμα, θέρμανση, τηλέφωνο, συνθήκες υγιεινής, παιδεία, δημοτικές υπηρεσίες, πολιτισμό, αθλητισμό κλπ. 
Τότε λοιπόν, αυτές οι πολυκατοικίες δεν ήταν ούτε γκρίζες, ούτε παλιομοδίτικες. 
Ήταν σύγχρονες κι απολύτως αναγκαίες για το λαό. Κάποιες από αυτές μάλιστα υπήρξαν και αρχιτεκτονικά θαύματα ή δημιούργησαν νέες τάσεις στην παγκόσμια αρχιτεκτονική.
Πότε γίνονταν αυτά ; 
Τον καιρό που στην Ελλάδα ο "εθνάρχης" έδινε "γη και ύδωρ" στους εργολάβους, για να φτιάχνουν διαμερίσματα - κλουβιά, καταπατώντας κι εξαφανίζοντας κάθε δημόσιο πάρκο ή χώρο πράσινου. 
Διαμερίσματα που πουλιόταν στον κοσμάκη πανάκριβα, για νάρθει να γιγαντωθεί η Αθήνα, δίνοντας φτηνή εργατική δύναμη στους βιομήχανους και ερημώνοντας την επαρχία και τα χωριά. 
Τον καιρό που εδώ και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες, υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες άστεγοι κι ακόμα περισσότερες οικογένειες που κατοικούσαν στα παραπήγματα των εργατικών συνοικιών, μέσα στις λάσπες, χωρίς νερό και τουαλέτες, χωρίς σχολεία και συνθήκες υγιεινής. 
Που υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες που μετανάστευαν κι έφευγαν από τη χώρα γιατί δεν είχαν δουλειά και δεν μπορούσαν να ζήσουν σ’ αυτήν.
Κάντε λοιπόν, με αυτό τον τρόπο, τη σύγκριση των "πολυκατοικιών" του σοσιαλισμού και των κατοικιών του καπιταλισμού. Άντε ντε ;
Βέβαια σήμερα αυτές οι πολυκατοικίες του σοσιαλισμού παραμένουνε κατοικημένα κουφάρια κι ίσως να είναι, μετά από 50, 60 ή και 70 χρόνια, έως και επικίνδυνες. 
Αλλά ... 30 χρόνια τώρα που έχουν πιά καπιταλισμό, γιατί δεν τις ξανάχτισαν, δεν τις αντικατέστησαν, δεν τις επισκεύασαν ή έστω δεν τις έβαψαν ;
Όπως έλεγε κι η ξεναγός μας στην Τσεχία (αφού πρώτα είχε πει το γνωστό παραμύθι) : 
"Τώρα τις βάφουν με έντονα χρώματα και είναι μια χαρά". Δηλαδή ακόμα και σήμερα, μ’ ένα … βάψιμο, οι σοσιαλιστικές πολυκατοικίες γίνονται πάλι "καλές" και "σύγχρονες" ; Δηλαδή ακόμα και σήμερα το στεγαστικό πρόβλημα στις χώρες αυτές το λύνει ο ... σοσιαλισμός ; Ή απλώς ... ποιος νοιάζεται πιά σήμερα για το που κατοικούν και ζουν οι εργάτες ;
Κ








Απ' τα σχόλια :
Σχόλια



  • John Outis Σωστά και χιλιοειπομένα. ..
    2


  • Χαρουλα Σκεφτικη Πολυ σωστα!!!!Και η Τασκενδη σε 5 χρονια χτιστηκε μετα και απο μεγαλο σεισμο!!!
    2


  • Thanasis Mast Παντως , τα σταλινικα σπιτια , σημερα στη ρωσια και οχι μονο ειναι ακριβοτερα στην πωληση τους, γιατι ειναι ψηλοταβανα, και μεγαλα, και τα υλικα τους ειναι πλεον πανακριβα. Επισης τα μπλογκς ειχαν μεγαλους χωρους, και το γνωριζω απο ιδιαν πειρα…Δείτε περισσότερα
    5



  • ενα τυπικο σαλονι σοβιετικου σπιτιου...που ειχα νοικιασει. Το σπιτι ειναι απλο, και δεν εχει μεσα τιποτα ιδιαιτερα σπουδαιο, γιατι πηγαινε για εμπορικη εκμεταλλευση παρα μονο τα απαραιτητα. (Ενοικιαση)

  • Thanasis Mast κουζινα!


    3


  • Thanasis Mast χωλ...


    3

  • Thanasis Mast κρεβατοκαμαρα!


    3

  • Thanasis Mast τα οποία μπλογκς, ηταν μεσα σε ενα δικο τους παρκο, με χωρο για παρκινγ, συνηθως μια μικρη παιδικη χαρα και προσωπικες αποθηκες για τον καθενα!Τα μπλογκς και οι χωροι σταθμευσης των αυτοκινητων ηταν εκτος του κεντρικου δρομου, και εμπαινες με τ…Δείτε περισσότερα


    4


  • Manos Doukas Thanasis Mast ... εσύ έπρεπε να γράψεις γι αυτό το θέμα κι όχι εγώ. Γιατί δε γράφεις κάτι μ' όλα αυτά που ξέρεις ;
    1


  • Dora Parissis Στο Κρεμλινο ειναι 40 εκκλησιες με αμυθιτο πλούτο. Ο Γκόρκη γύριζε στην επανάσταση και καθοδηγούσε τους εργάτες για να υα διαφυλάξουν. Η Μόδχα είχε κεντρική θέρμαση για όλη τη πόλη και αυτές οι πολικ ατοικίες είχαν 28βαθμούς μέσα. Δεν την αντέχαμε τόση ζέστη
    Ο θείος μου σε δυάρι θέρμαση, ηλεκτρικό, γκαζ και ότι άλλο κινόχριστο 11 ρούβλια το μήνα.
    6

  • Valantis Gounaris

    👏




  • Dimitra Karanasiou Οι τεράστιες ανάγκες της στέγασης του λαού μετά τον πόλεμο, η μεταφορά των ανθρώπων από τις παράγκες και τα υπόγεια οδήγησε στην τεράστια ανάπτυξη της κατασκευαστικής βιομηχανίας στην ΕΣΣΔ με πρότυπο την καθετοποίηση της παραγωγής και την τυποποίηση τωΔείτε περισσότερα

    *******************************************************
    ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ: 

  • Kostas Triantis Εγώ γεννήθηκα και έζησα έως 10 χρονών σε αυτήν την καλύβα 

  • και πήγενα στο σχολείο 5 χιλ.χωρίς παπούτσια την εποχή που λέγαν ''ψωμί ελιά και Κώτσιο-Βασιλιά .!! Παρακαλώ κάντε την σύγκριση .!!
***
Paris Mantos:
ΣΑΓΙΑΔΑ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ 

 Κατοικίες στην Ελλάδα του 50...τέσσερις οικογένειες σαυτα τα κτήρια... τουαλέτα δεν υπήρχε,, 
Οσοι μπήκαν σε αυτά τότε ήταν τυχεροί, οι υπόλοιποι είχαν καλύβες με καλάμια

ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΕ -ΘΕΣ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΑΠ' ΤΗ ΜΙΖΕΡΙΑ ?


Όποιος κι αν εκλεγεί και στις επόμενες εκλογές η ακραία φτώχεια για τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού θα συνεχιστεί και θα ενταθεί. 
Το δείχνουν οι δοκιμασμένες πολιτικές τους.
Οι μεν θα συνεχίσουν την αφαίμαξη των φτωχών για να δίνουν επιδόματα πείνας στους απόλυτα εξαθλιωμένους.
Οι δε θα "μπουκώσουν" με ζεστό χρήμα τους επιχειρηματικούς ομίλους πουλώντας ψεύτικη ελπίδα για δημιουργία θέσεων εργασίας από αυτούς, όπως συνέβαινε για χρόνια μετά τον εμφύλιο που οι μισοί Έλληνες μετανάστευαν κι οι άλλοι μισοί δούλευαν σε άθλιες συνθήκες για ένα κομμάτι ψωμί στη κυριολεξία και γύρναγαν με μπαλωμένο παντελόνι.
Σ' αυτές τις συνθήκες θα δυναμώνει η παρουσία ακραίων φασιστικών και νεοναζιστικών δυνάμεων που με τη προβιά των "αγανακτισμένων" θα αυθαιρετούν, θα τραμπουκίζουν, θα αυτοδικούν, θα δολοφονούν.
....θα έχεις τεράστια ευθύνη γι αυτά που θα συμβούν, για την εξαθλίωση τη δική σου και των παιδιών σου, για το φόβο που θα νοιώθεις,
 για την ανημποριά σου να σώσεις το παιδί σου από τραμπουκισμούς γιατί δεν θα το γουστάρουν κάποιοι, θα έχεις ευθύνη και για κάποιο πόλεμο που δεν αποκλείεται καθόλου να σε σύρουν.........
επειδή αρνείσαι ακόμα και να συζητήσεις την πρόταση του ΚΚΕ, τη μόνη ρεαλιστική-ειδικά σήμερα-για να βγείς απ' αυτή τη μιζέρια, απ' αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι....

Νίκος Βουρτσάνης

Θες Να Μάθεις Τι παλεύουμε 
Δες Εδώ  

17 Δεκεμβρίου, 2018

16/12/44 -Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ:


16 Δεκέμβρη 1944 – Αρδένες : η τελευταία αντεπίθεση του Χίτλερ.
Η ΑΠΟΒΑΣΗ
Στις 6 Ιούνη του 1944, επιτέλους πραγματοποιείται η απόβαση στη Νορμανδία. Μετά από καθυστερήσεις, παλινωδίες και διαφωνίες, που καθυστέρησαν την πραγματοποίηση της επιχείρησης … πάνω από τρία ολόκληρα χρόνια, κι αφού οι Σοβιετικοί έχουν γυρίσει τον πόλεμο ανάποδα μετά το Στάλιγκραντ και το Κούρσκ και κόντευαν να μπουν στη Γερμανία, έρχεται η περίφημη «D-day». Η μέρα της απόβασης στη Νορμανδία.
Οι Αμερικανοβρετανοί σύμμαχοι έχουν να αντιμετωπίσουν καμιά 20αριά Γερμανικές μεραρχίες (που δεν ήταν όλες Γερμανικές), την ίδια ώρα που στο ανατολικό μέτωπο διαθέτουν πάνω από … 200 μεραρχίες, μεταξύ των οποίων όλες τις επίλεκτες και πιο αξιόμαχες. 
Η απόβαση στη Νορμανδία συνοδεύεται (με συνεννόηση βέβαια δυτικών και σοβιετικών δυνάμεων) από την γιγαντιαία επιχείρηση «Bagration» που εξαπέλυσε την ίδια χρονική στιγμή με την απόβασή της Νορμανδίας, ο Σοβιετικός στρατός για την απελευθέρωση της Λευκορωσίας. 
Οι Γερμανοί αναγκάζονται να αποσύρουν δυνάμεις από τα μέτωπα της Γαλλίας και της Ιταλίας για να ενισχύσουν την άμυνά τους στο ανατολικό μέτωπο. Ο γνωστός Αμερικάνος διπλωμάτης Τσ. Μπόλεν στο βιβλίο του «η μεταβολή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ», γράφει : 
«Τα σοβιέτ εκπλήρωσαν τίμια τις υποχρεώσεις τους με βάση τα συμφωνημένα και άρχισαν την επίθεση τη στιγμή που έπρεπε, δίνοντάς πραγματική βοήθεια στους συμμάχους».
Στα μέσα Αυγούστου οι σύμμαχοι πραγματοποιούν απόβαση και στη νότια Γαλλία. Οι σύμμαχοι προχωρούν προς τη Γερμανία κι από τα τρία μέτωπα : Ανατολικό (από τη Βαλτική μέχρι τη Μαύρη θάλασσα), Νορμανδία και Νότια Γαλλία. Στην Ιταλία είναι καθηλωμένοι. Και στο δυτικό μέτωπο σημειώνονται καθυστερήσεις, δισταγμοί, και ασυνεννοησία. Οδηγούνται σε κάποιες σημαντικές αποτυχίες ( π.χ. Άρνεμ). 
Ο Μοντγκόμερι κι ο Αιζενχάουερ, έχουν διαφορές στη στρατηγική. Δεν έχουν λύσει βασικά προβλήματα της δράσης τους (λιμάνια ανεφοδιασμού κλπ.). Μπήκε Δεκέμβρης και δεν έχουν φτάσει καλά καλά μέχρι τα σύνορα Γαλλίας – Γερμανίας.
Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ – ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟΣ
Και τότε ο Χίτλερ, εκτιμώντας κι αυτές τις δυσκολίες των συμμάχων, οργανώνει κι εξαπολύει την τελευταία επίθεση της ζωής του και του 3ου Ράιχ. 
Πάλι μέσα από τις Αρδένες (από κει που μπήκε στη Γαλλία το 1940, παρακάμπτοντας τη γραμμή Μαζινώ, αιφνιδιάζοντας Γάλλους και Άγγλους που οδηγήθηκαν στη συντριβή και στη εκκένωση της Ευρώπης από την Δουνκέρκη). 
Υπολογίζει ότι αφού το κόλπο έπιασε μια φορά, μπορεί να ξαναπιάσει. Και πράγματι έδειχνε να … πιάνει. 
Η επιχείρηση ονομάστηκε «Σκοπιά στο Ρήνο» (Unternehmen: Wacht am Rhein).
H Μάχη των Αρδεννών, ήταν η τελευταία μεγάλης κλίμακας επίθεση του Γ΄ Ράϊχ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 16 Δεκεμβρίου 1944 και 25 Ιανουαρίου 1945, κατά μήκος των συνόρων του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, με σκοπό την κατάληψη του ποταμού Μεύση (Meuse) και του λιμανιού της Αμβέρσας. 
Η επιχείρηση στόχευε αφενός στην διακοπή του εφοδιασμού των Συμμάχων και αφετέρου στον πιθανό διαχωρισμό των Αμερικανικών και Αγγλικών δυνάμεων στο Δυτικό Μέτωπο. Ο Μεύσης και η Αμβέρσα αποτελούσαν το κλειδί των Συμμαχικών εφοδιασμών και όντως η απώλειά τους θα μπορούσε να διακόψει τις Συμμαχικές επιθέσεις τουλάχιστον για ένα εξάμηνο. 
Κυρίως υπολόγιζε ότι μετά από μια τέτοια νίκη, θα μπορούσε να επιβάλει κάποιους όρους στη σύναψη χωριστής ειρήνης με τους δυτικούς (που έτσι κι αλλιώς συζητιόταν τότε).
Όταν οι καιρικές συνθήκες ωρίμασαν, στις 16 Δεκεμβρίου με κακοκαιρία που τους εξασφάλιζε πρακτικά μηδενική ορατότητα, η επίθεση εξαπολύθηκε. Το 1940 οι Γάλλοι κι οι Άγγλοι δεν περίμεναν ότι οι Γερμανοί θα επιτίθονταν μέσα από τα δύσβατα βουνά (Αρδέννες).
 Το 1944 δεν περίμεναν ότι οι Γερμανοί έχουν πια την ικανότητα να οργανώσουν αντεπίθεση. 
Την ίδια ώρα ο Μοντγκόμερυ έπαιρνε άδεια να επισκεφθεί την οικογένειά του στην Αγγλία και ο Αϊζενχάουερ την επομένη θα πήγαινε σε γάμο κάποιου επιτελούς του.
Η Γερμανική επίθεση ξεκίνησε τα χαράματα στις 05:30΄ με ισχυρή προετοιμασία πυροβολικού. Στις 08:00΄ πλημμύριζε ήδη με πεζικό τα αμερικανικά χαρακώματα. 
Οι Γερμανοί προχωρούσαν μέσα στην ομίχλη, μέσα από ορεινούς δύσβατους δρόμους, από το Βέλγιο, μέχρι το Λουξεμβούργο και τη Γαλλία.
Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ «ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΖΕΝΧΑΟΥΕΡ»
Παράλληλα μ’ αυτή την επιχείρηση, εξελίχθηκε στα μετόπισθεν των Αμερικάνων η επιχείρηση «Αρπαγή» με επικεφαλής τον Γερμανό συνταγματάρχη Ότο Σκορτσένυ.
 Γερμανοί στρατιώτες ντυμένοι με Αμερικάνικες στολές και με Αμερικάνικα τζιπ, κυκλοφορούσαν πίσω από τους Αμερικάνους, κόβοντας επικοινωνίες, αλλάζοντας ταμπέλες στους δρόμους, κάνοντας σαμποτάζ, διαδίδοντας φήμες και σπέρνοντας τον πανικό.
 Οι Αμερικάνοι έμειναν με την εντύπωση ότι αυτή η ομάδα είχε στόχο τη δολοφονία του Αιζενχάουερ, κι αναστάτωσαν έτσι με άσκοπα μέτρα ασφαλείας όλο το συμμαχικό αρχηγείο με αρκετά κωμικά συμβάντα μεταξύ φρουρών που υποψιάζονταν ακόμα και τους στρατηγούς των μονάδων τους σαν πράκτορες των Γερμανών.
Ο ΠΑΤΟΝ
Οι Αμερικάνικες δυνάμεις όμως ανασυντάχθηκαν. Κι οι Γερμανοί δεν είχαν καύσιμα για πολλά χιλιόμετρα. Εξ αρχής είχαν καύσιμα για 140 χιλιόμετρα. Σημαντική στιγμή αυτής της αντεπίθεσης των Αμερικανών, ήταν η επίθεση που φώτισε το αστέρι του στρατηγού Πάτον, που κατάφερε μέσα σε 48 ώρες να βρεθεί στις Αρδέννες και να αντεπιτεθεί. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι και τις πρώτες μέρες του Γενάρη του 45, η κατάσταση ήταν κρίσιμη κι αμφίρροπη.
ΝΕΑ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ
Οι Γερμανοί εξαπολύουν επίσης μεγάλης κλίμακας αεροπορική επίθεση (επιχείρηση «ισοπεδωμένη γη») που ξαφνιάζει για δεύτερη φορά τους Αμερικάνους : 465 αεροπλάνα των συμμάχων καταστρέφονται στο έδαφος. 
Όμως και η γερμανική αεροπορία έχασε 277 πολύτιμα αεροσκάφη, που δεν μπορούσε να αντικαταστήσει, ενώ οι Σύμμαχοι αναπλήρωσαν τις απώλειές τους μέσα σε 10 μόνο ημέρες. 
Αυτό υπήρξε και το «κύκνειο άσμα», η τελευταία εμφάνιση, της Λουφτβάφε.
Οι συνολικές αμερικανικές απώλειες έφτασαν τις 80.000 νεκρούς και ήταν οι χειρότερες στην ιστορία τους σε μια και μόνο επιχείρηση. Οι Βρετανοί είχαν μόνο 1400. Οι Γερμανοί έχασαν, σε ανθρώπινο υλικό, μεταξύ 60.000 ως και 100.000 μάχιμους άνδρες και σχεδόν όλο τον αξιόλογο οπλισμό τους. 
Αυτό σήμαινε ότι η Γερμανία είχε πλέον χάσει την δυνατότητα όχι μόνον επιθετικών επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας, αλλά και την, ακόμη σημαντικότερη, δυνατότητα προάσπισης του ίδιου του εδάφους της.
Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΞΕΛΑΣΠΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.
Την πιο κρίσιμη στιγμή της επιχείρησης στις Αρδέννες, οι σύμμαχοι (Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ) ζήτησαν από το Στάλιν να επισπεύσει την επίθεση του κόκκινου στρατού στο Ανατολικό μέτωπο. 
Μια επίθεση που από κοινού είχαν συμφωνήσει να πραγματοποιηθεί στις αρχές της άνοιξης. Οι Σοβιετικοί επέσπευσαν την επίθεσή τους, κατά μερικούς μήνες, «με μεγαλειώδη πίεση, από τη Βαλτική μέχρι τη Βουδαπέστη» (Τσώρτσιλ), πιέζοντας αφόρητα το Χίτλερ από τα ανατολικά. 
Τις μέρες που διεξάγονταν οι μάχες στις Αρδέννες, οι Σοβιετικοί περνούσαν το Βιστούλα κι έμπαιναν στην Πολωνία, αλλά ταυτόχρονα διεξαγόταν κι η μεγάλη μάχη της Βουδαπέστης. 
Η επίθεση των Σοβιετικών ανάγκασε τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν οριστικά τα σχέδιά τους και να μεταφέρουν άλλη μια φορά εσπευσμένα μεραρχίες από τη δύση στην ανατολή.
Ο Αιζενχάουερ έγραφε τότε στο Ζούκωφ : «Η σημαντική είδηση ότι ο δοξασμένος κόκκινος στρατός, με το νέο ισχυρό άλμα κινήθηκε προς τα εμπρός, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους συμμαχικούς στρατούς στη δύση». 
Κι ο Τσώρτσιλ έλεγε στο κοινοβούλιο : «Ο στρατάρχης Στάλιν είναι πολύ συνεπής. Στις προθεσμίες του μάλλον προτρέχει, παρά υστερεί, από τις συντονισμένες επιχειρήσεις των συμμάχων».
Σ’ αυτές τις μάχες, ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που Αμερικάνοι εκτέλεσαν Γερμανούς αιχμαλώτους (όσους συνέλαβαν να φορούν Αμερικάνικες στολές). Αλλά και η μοναδική φορά που οι Γερμανοί εκτέλεσαν Αμερικάνους αιχμαλώτους (σφαγή στο Μαλμεντύ).
Μπορείτε να βρείτε περισσότερα στα βιβλία :
«Αγαπητέ κύριε Στάλιν». Εκδόσεις Γκοβόστη. Η αλληλογραφία Ρούσβελτ – Στάλιν – Τσώρτσιλ.
«Ο πόλεμος των στρατηγών». David Irving.
«Οι Γερμανοί στρατηγοί μιλάνε». B. H. Liddell Hart.
«Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος». Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
«D-DAY». Antony Beevor.
«Μοιραίες Επιλογές». Ian Kershaw.
«Συμμαχία». Ρούσβελτ. Στάλιν. Τσώρτσιλ. Του Jonathan Fendy







ΦΑΚΕΛΟΣ ΚΥΠΡΟΥ: Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΣΟΥΔΕΡΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ:


«ΦΑΚΕΛΟΣ ΚΥΠΡΟΥ»
Εκθεση Ι. Τσουδερού: Ενα αποκαλυπτικό ντοκουμέντο
Το πραξικόπημα της 15ης Ιούλη 1974 οδήγησε στην τουρκική εισβολή πέντε μέρες αργότερα
Το πραξικόπημα της 15ης Ιούλη 1974 οδήγησε στην τουρκική εισβολή πέντε μέρες αργότερα
Πρόσφατα δόθηκε στη δημοσιότητα ο «Φάκελος της Κύπρου». Αν και πλήθος στοιχείων παραμένουν απόρρητα, ορισμένα από αυτά που έχουν δει το φως της δημοσιότητας συμβάλλουν στην εξαγωγή συμπερασμάτων τόσο για τα γεγονότα πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967 στην Ελλάδα, όσο και για μετά από αυτό.
Μια σειρά από ντοκουμέντα δείχνουν πώς αντιμετώπιζαν το κυπριακό ζήτημα οι ελληνικές αστικές κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης και της κυβέρνησης της Ενωσης Κέντρου, με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Αποκαλύπτουν ότι βασικά στοιχεία της πολιτικής τους δεν διέφεραν από την πολιτική της χούντας που ακολούθησε, πολιτική που υπονόμευε την Κύπρο ως αυτοτελή κρατική οντότητα και που οδήγησε στο πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Μακαρίου και σε συνέχεια στην τουρκική εισβολή - κατοχή.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό.
Πρόκειται για την «έκθεση Τσουδερού», που συντάχθηκε από τον βουλευτή Ρεθύμνου της Ενωσης Κέντρου Ιωάννη Τσουδερό.
 Ως απεσταλμένος του Γ. Παπανδρέου στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1964, συνέταξε έκθεση με την οποία πρότεινε στην κυβέρνηση Παπανδρέου έναν «οδικό χάρτη» που να οδηγεί στη ΝΑΤΟποίηση του νησιού. Για την έκθεση έδωσε θερμά συγχαρητήρια στον Τσουδερό ο τότε υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Κωστόπουλος.
Αιχμάλωτοι Κύπριοι κατά την εισβολή
Αιχμάλωτοι Κύπριοι κατά την εισβολή
Ηδη από τις 22 Ιούνη του 1964 η ΚΕ του ΚΚΕ είχε καταγγείλει τις ιμπεριαλιστικές πιέσεις για τη ΝΑΤΟποίηση του νησιού, αντί για τη διεθνοποίηση του κυπριακού ζητήματος που προωθούσε η κυπριακή κυβέρνηση, με την υποστήριξη της Σοβιετικής Ενωσης.
Ο Τσουδερός, με μια εξαιρετικά ταξική ματιά, τη ματιά της αστικής τάξης, δεν κρύβει λόγια.
Με αποστολή να διερευνήσει τις διαθέσεις για «Ενωση» με την Ελλάδα, σχολιάζει:
«Ακόμα και εκείνοι των οποίων φαινομενικά τουλάχιστον, η Ενωση θα θίξει άμεσα συμφέροντα, παραδέχονται ή τουλάχιστον εμφανίζονται προσαρμοζόμενοι στην ιδέα ότι αν εκπληρωθεί ο βραχυχρόνιος σκοπός της απαλλαγής από τον Τούρκο, το φυσιολογικό επακόλουθο θα είναι η πραγματοποίηση της Ενώσεως.
 Το συμπέρασμα αυτό το υιοθετούμε, εφ' όσον η επίλυση του Κυπριακού δεν παραταθή πέραν του διμήνου από σήμερα και δεν μεσολαβήσουν κατά το διάστημα αυτό γεγονότα τα οποία θα συντελούσαν στην μεταβολή των σημερινών δεδομένων. Υπάρχουν όμως όλες οι ενδείξεις ότι παρόμοια γεγονότα ευρίσκονται σήμερα εν πλήρη εξελίξει».
Συνεχίζει:
«Υπάρχει όμως μια κατηγορία Κυπρίων, που έχουν ή νομίζουν ότι έχουν συμφέροντα να μη γίνει η ένωση, όπως τα μοναστήρια, ορισμένοι γεωκτήμονες και έμποροι, μέρος της υπαλληλίας, οι κομμουνιστές και οι συνοδοιπόροι της "αδεσμεύτου" ιδεολογίας».

Στη συνέχεια καταγράφει έναν προς έναν τους παράγοντες που συγκροτούσαν τον συσχετισμό δυνάμεων.
Ο Μακάριος
«Στηρίζεται, εφ' όσον τουλάχιστον ακολουθεί την σημερινήν γραμμή του, στους διαχειριζόμενους την αξιόλογη εκκλησιαστική και μοναστική περιουσία, ενδεχομένως στους θιγόμενους από την ένωση εκπροσώπους της οικονομικής ολιγαρχίας, στο κομμουνιστικό κόμμα, στους συνοδοιπόρους και στις πρεσβείες των αδεσμεύτων, των δορυφόρων και της Σοβιετικής Ενώσεως. Δημιουργεί λαϊκό έρεισμα.
Οργανά του είναι: το υπουργικό συμβούλιο, το ραδιόφωνο - τηλεόραση, μερίς του Τύπου, η αστυνομία και μερίς της υπαλληλίας.
Ο Μακάριος είναι ο σκοτεινότερος παράγων δυνάμεως στη σημερινή Κύπρο.
Είναι άγνωστο αν έχει προσωπικές πολιτικές φιλοδοξίες, παρ' όλο που υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι τις έχει. Είναι άγνωστο επίσης αν οι φιλοδοξίες αυτές είναι ελληνικές ή αν στρέφονται προς τη διαδραμάτιση ενός ρόλου σαν ηγέτης μιας αδέσμευτης δυνάμεως μεταξύ ανατολής και δύσεως. Δεν αποκλείεται, τέλος, να ακολουθεί την γραμμή του πιστεύοντας ειλικρινά, όπως λέγει, ότι αυτή είναι η μόνη ορθή γραμμή, την οποία μόνο αυτός μπορεί να χαράξει, που οδηγεί στην "μοναδική του φιλοδοξία", την Ενωση με την Ελλάδα.
Οι παράγοντες δυνάμεως όμως στους οποίους στηρίζεται και ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν τα όργανά του, δεν επιτρέπουν, φαινομενικά τουλάχιστον, να καταλήξουμε στο τελευταίο αυτό συμπέρασμα.
Από την επίσκεψη του τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ στη Λευκωσία, τον Μάη του 1974
Από την επίσκεψη του τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ στη Λευκωσία, τον Μάη του 1974
Το υπουργικό συμβούλιο, δεν νομίζουμε να αποτελή παράγοντα δυνάμεως. Αντιδρά μεμονωμένα, επηρεάζεται απόλυτα από τον Μακάριο, ΔΕΝ τον επηρεάζει σοβαρώς. Είναι όργανό του ή τουλάχιστον τα μέλη του, λόγω σκοπιμότητος, υποκύπτουν στην γραμμή του, εφ' όσον αι Αθήναι δεν αναπτύσσουν μεγαλύτερη δραστηριότητα, χαράζοντας κατευθυντήριες γραμμές και επιβάλλοντας τη δύναμή τους, την οποία έχουν κάθε δυνατότητα να μεταχειρισθούν».
«Το ραδιόφωνο - τηλεόραση απόλυτα ελεγχόμενα απ' τον Μακάριο, θυμίζουν στις εκπομπές τους χώρο του ανατολικού μπλοκ και λησμονούν κατά σύστημα, να θυμίζουν στον ακροατή πως υπάρχει μια μεγαλύτερη Πατρίδα.
Ο Τύπος πρόσκειται στον Μακάριο, δημοσιεύει απερίγραπτα δημοσιεύματα, εκθειάζοντας τους ανατολικούς, λησμονεί ή και καταργεί την Ελλάδα, με τη μοναδική ίσως εξαίρεση του "Αγώνος". Αμεσα φαίνεται να ελέγχεται από τον Μακάριο μόνο ο "Φιλελεύθερος"».
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η επισήμανση που κάνει για την Αστυνομία:
«Η Αστυνομία, Δύναμις 2.000 άνδρες, εξ ων 50% ΑΚΕΛ, αισθάνεται μειωμένη από την ύπαρξη του ελληνικού στρατού και την δημιουργία της Εθνοφρουράς. Υπόκειται στην διάβρωση της παντοειδούς προπαγάνδας. Εχει μεγάλες αποδοχές και φοβάται πως θα τις χάση με την Ενωση. Ο αρχηγός της Αστυνομίας Χασάπης δεν παραδέχεται την ύπαρξη κομμουνιστικού κινδύνου, δεν έχει εντολές να τον παρακολουθήσει, ούτε έχει οδηγίες ποια γραμμή να ακολουθήσει (...)».
Το ΑΚΕΛ
«...είναι το μόνο συγκροτημένο πολιτικό κόμμα μέσα στην Κύπρο. Λέγεται πως είναι ένα από τα καλλίτερα οργανωμένα κομμουνιστικά κόμματα.
Είχε λάβει σαφώς θέση εναντίον της ΕΟΚΑ και εναντίον της Ενώσεως. Για τον λόγο αυτό εθεωρείτο, μέχρι πρότινος, υπόδικο εθνικά.
Σήμερα δεν μπορεί ακόμα, λόγω του ψυχολογικού κλίματος, να λάβη σαφή θέση εναντίον της Ενώσεως.
Για να αντιμετωπίσει τη δυσχέρεια αυτή, χρησιμοποίησε ένα μεγάλο εύρημα:
Βάλλει εναντίον του ΝΑΤΟ. Η έννοια της τακτικής αυτής δεν γίνεται αντιληπτή απ' τον λαό. Αλλά και οι ιθύνουσες τάξεις έχουν παρασυρθεί από το σύνθημα αυτό του ΑΚΕΛ.
Η Ελλάς είναι ΝΑΤΟ. Οι Ελληνες αξιωματικοί και οι Ελληνες στρατιώτες στην Κύπρο, ανήκουν στο ΝΑΤΟ. Τα ελληνικά όπλα στην Κύπρο, είναι "δέσμια" του ΝΑΤΟ. Δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για να διώξουν τον Τούρκο, γιατί αυτό δεν το θέλει το ΝΑΤΟ (σ.σ. η υπογράμμιση δική μας).
Το κομμουνιστικό κόμμα βάλλει αδυσώπητα εναντίον του ΝΑΤΟ. Είναι πολύ δύσκολο, να αποδειχθεί στην συντριπτική πλειοψηφία του λαού που αποδέχεται και πίστεψε στο σύνθημα αυτό πως έτσι προετοιμάζεται έντεχνα η βολή κατά της Ελλάδος.
Με τη μέθοδο αυτή, το ΑΚΕΛ επιδιώκει στην ουσία να καταστήση αδύνατη οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού. Ηδη θα είναι πάρα πολύ δύσκολο στην Ελλάδα να επιβάλη λύση που να βασίζεται, όχι στην ενοικίαση βάσεων προς την Τουρκία, αλλ' απλώς στην εκχώρηση βάσεων προς το ΝΑΤΟ. Μετά μερικούς μήνας θα είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ (σ.σ. η υπογράμμιση δική μας).
Το δεύτερο στρατήγημα του ΑΚΕΛ είναι η συστηματική δημιουργία κλίματος εξαλλότητος και απουσίας κάθε λογικής απέναντι σε οτιδήποτε δυτικό, απέναντι στις δυνάμεις του ΟΗΕ, απέναντι στους ξένους ανταποκριτές. Ετσι δημιουργείται μια εχθρική στάση του πληθυσμού, ενώ οι Τούρκοι καταπεριποιούνται κάθε ξένο. Το αποτέλεσμα είναι η καλλιέργεια εχθρικού κλίματος των δυτικών προς την υπόθεση της Κύπρου μέσω των διεθνών μέσων επικοινωνίας και η δημιουργία προσθέτων δυσχερειών στην επίλυσή του από τον δυτικό κόσμο.
Το τρίτο στρατήγημα του ΑΚΕΛ είναι η έξαρση, η αφάνταστη τυμπανοκρουσία, γύρω από την βοήθεια που "θα δώσουν" η Αίγυπτος και η Σοβιετική Ενωση στην Κύπρο. Εκμεταλλευόμενο τη μυστικότητα με την οποία περιβάλλει η Ελλάς την κολοσσιαία βοήθειά της προς την Κύπρο, ως και όλα τα υπόλοιπα στρατηγήματά του, το ΑΚΕΛ, σε κοινό μέτωπο με τον Τύπο, το ραδιόφωνο - τηλεόραση και τον Μακάριο, έχουν ήδη δημιουργήσει την εντύπωση στο λαό ότι μόνο εξ ανατολών μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική βοήθεια (...)».
Ο κυπριακός Τύπος
Γράφει:
«Ο Τύπος σύσσωμος και ανεξέλεγκτος, άλλοτε σκοπίμως και άλλοτε για κυκλοφοριακούς λόγους, ακολουθεί την γραμμή του κομμουνιστικού κόμματος. Είναι αφάνταστος ο τρόπος με τον οποίο εμφανίζονται οι ειδήσεις. Είναι εξ ίσου αφάνταστη η έκταση της απουσίας εθνικού ελληνικού περιεχομένου (...).
Μερικά φύλλα είναι καθοδηγούμενα ("Χαραυγή" από το ΑΚΕΛ και "Φιλελεύθερος", χρηματοδοτούμενος κατά διαφόρους τρόπους, όπως π.χ. η διαχείριση της εκθέσεως της Λευκωσίας, από τον Μακάριο). Αλλα συνοδοιπορούν, διότι οι ιδιοκτήτες και οι συντάκτες τους έχουν ειλικρινά πιστέψει στα συνθήματα της προπαγάνδας ("Ελευθερία").
Η "Μάχη" του Σαμψών, άλλοτε και τώρα, όργανο της ΕΡΕ, κολακεύει (καθοδηγούμενη και από τον Κωνσταντόπουλο) τον Μακάριο και ρίχνει διαβρωτικά της εμπιστοσύνης προς την ελληνική ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων πρωτοσέλιδα προσπαθώντας ίσως να μειώσει το γόητρο της Ενώσεως Κέντρου και του Πρωθυπουργού.
(...) ο Τύπος έχει παύσει να είναι παράγων δυνάμεως στην Κύπρο και έχει μεταβληθεί σε όργανο».
Ξένος παράγοντας
«Ενώ η δραστηριότης των δυτικών πρεσβειών, περιλαμβανομένης και της Ελληνικής, είναι δύσκολο να εμφανισθή λόγω των συνθηκών που περιγράψαμε, η οργάνωση των ανατολικών πρεσβειών είναι σημαντική και η δραστηριότης τους μεγάλη. Σημαντικότατο ρόλο παίζει η Πρεσβεία της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας, η οποία έχει ανεπιφύλακτα ταχθή εναντίον της Ενώσεως. Συστηματικά επιδιώκει και καλλιεργεί σχέσεις ο Αιγύπτιος πρέσβυς με παράγοντες της Κυπριακής ζωής, ιδιαιτέρως δε με τον ιατρό Λυσσαρίδη».
Η κυπριακή αστική τάξη
«Οπως αναλύσαμε και στην εισαγωγή του περί παραγόντων δυνάμεως κεφαλαίου, η αστική τάξη είναι απαράσκευη, λόγω ειδικών συνθηκών, για να παίξη τον συνήθη εξισορροπητικό ρόλο της.
Στην Λευκωσία, η αστική τάξη δεν είναι καν παράγων δυνάμεως. Φερόμενη τελείως ανεύθυνα, έχει δώσει πίστη στα μη εμφανιζόμενα ως κομμουνιστικά, αλλ' ως εθνικιστικά συνθήματα και παίζει, άθελά της, ένα σημαντικά αρνητικό ρόλο. Περισσότερο σοβαροί εμφανίζονται πολλοί δημόσιοι παράγοντες (π.χ. οι υπουργοί Γεωρκάτζης, Τάσος Παπαδόπουλος, ο πρόεδρος της βουλής Κληρίδης) αν και όλοι προσπαθούν να υποστηρίξουν το σύνθημα Μακαρίου - ΑΚΕΛ "ακόμα και η συμβατική λύση για εκχώρηση βάσεως στο ΝΑΤΟ είναι απαράδεκτη". Αναγνωρίζουν όμως ότι αν φθάσωμε εκεί θα ήταν δυνατόν να λυθή το πρόβλημα.
Ο υπουργός Εσωτερικών Γεωρκάτζης νομίζει πάντως πως η λύση πρέπει να δοθεί πραξικοπηματικά, γιατί αυτό είναι ο μόνος τρόπος για ν' αποφευχθεί το δημοψήφισμα που αποκλείεται να είναι κατ' αυτόν 100% υπέρ της Ενώσεως.
Είναι δύσκολο να παραδεχθούμε πως η αστική τάξη της Κύπρου είναι ολόκληρη τόσο απλοϊκή, ώστε να παρασυρθή σε τόση έκταση από τον έξαλλο Τύπο. Εξ άλλου είναι φανερό ότι και η στάση του Τύπου δεν υποθάλπεται μόνο από το ΑΚΕΛ. Αλλά και από τον Μακάριο, τον οποίο υποστηρίζουν οικονομικοί παράγοντες της αστικής τάξεως.
Πρέπει επομένως να αναζητηθούν και άλλοι λόγοι, εκτός από την πατριωτική αγανάκτηση για τη στάση αυτή των αστών. Υπάρχουν πολλά οικονομικά συμφέροντα με τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Υπάρχει ανταγωνισμός με το Ισραήλ. Υπάρχει, τέλος, το άγνωστο του τι θα σημάνει η ένωση με την Ελλάδα».
Ο Γρίβας
«Είναι πολύ απογοητευμένος, προφανώς γιατί η τακτική του Μακαρίου, των αστών, του ΑΚΕΛ αλλά και της Ελλάδος, έχει περιορίσει την ευχέρεια κινήσεώς του.
Ο Γρίβας είναι τίμιος και εμφανίζεται πειθαρχημένος. Ελέγχει έναν αριθμό δυναμικών στελεχών, μεταξύ των οποίων και σημερινοί βουλευταί. Εχει ακόμα μαγνητική επίδραση σε σημαντικό μέρος του αγροτικού πληθυσμού (62%). Η αγροτική τάξη είναι το βάθρο του εθνικισμού, επομένως πρέπει να προσεχθή εντελώς ιδιαίτερα.
Ο Γρίβας εμφανίζεται σήμερα μόνο ως πατριώτης και στρατιώτης. Λέγει πως δεν έχει πολιτική φιλοδοξία και φαίνεται ειλικρινής. Αν όμως δεν ενισχυθή ουσιαστικά θα εκλείψει από παράγων δυνάμεως.
Η δύναμη του Γρίβα στην Εθνοφρουρά είναι εξωγενής και πηγάζει από την στήριξη η οποία τείνει να του παρέχεται από τους αξιωματικούς της εθνοφρουράς.
Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Γρίβας ευρίσκεται σε δύσκολη θέση, επειδή είναι αδιάλλακτος στο θέμα της Ενώσεως και επομένως μετριοπαθής απέναντι στα έξαλλα συνθήματα που έχουν κατακτήσει μεγάλος μέρος του Κυπριακού λαού, ερχόμενος κατ' αυτόν τον τρόπο σε σύγκρουση προς την κοινή γνώμη, η οποία τείνει από μέρα σε μέρα να περιορίσει το κύρος του. Αλλος λόγος που περιορίζει το κύρος του Γρίβα είναι ότι έχει ταχθεί υπέρ του αφοπλισμού των αντάρτικων δυνάμεων που άλλοτε ήταν κατά μέγα μέρος πιστές σ' αυτόν, ερχόμενος και πάλι σε αντίθεση προς τις επιθυμίες οργανωμένων δυνάμεων.
Είναι επομένως απαραίτητο να τονωθεί το κύρος του Γρίβα με κάθε δυνατό τρόπο».
Ελληνικός στρατός και κυπριακή Εθνοφρουρά
«Αποτελεί την μεγαλύτερη δύναμη στην Κύπρο. Η μέσα σε έξ μήνες δημιουργία εκ του μηδενός μιας απόλυτα αξιόμαχης μαχητικής ελληνικής μονάδας μέσα στην Κύπρο, η οποία είναι σε θέση να αποκρούση αποτελεσματικά τον κίνδυνο Τουρκικής αποβάσεως, αποτελεί μια άνευ προηγουμένου επιτυχία της Ελληνικής κυβερνήσεως, για την οποία είναι άξια συγχαρητηρίων. Χρησιμοποιούμενος σαν εκτελεστικό όργανο, ο ελληνικός στρατός στην Κύπρο, μπορεί να επιβάλει τις ελληνικές απόψεις.
Η ηγεσία του είναι άριστη, στερείται όμως οργάνου αποτελεσματικής προπαγάνδας. Βάλλεται έντεχνα από το ΑΚΕΛ, τον Τύπο και τις διαδόσεις. Μετά ολίγους μήνες θα δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα τον καταστήσουν ενδεχομένως μισητό.
Διαθέτει άριστη στελέχωση για περίπτωση εξωτερικού πολέμου. Αν όμως χρειασθεί να επιβάλει δυναμικά μια λύση στο εσωτερικό, πρέπει επειγόντως να αντικατασταθούν ορισμένα ανώτερα στελέχη (σ.σ. η υπογράμμιση δική μας).
Για την Εθνοφρουρά:
«Είναι σήμερα υπό τον έλεγχο του ελληνικού στρατού. Είκοσι περίπου στελέχη της πρέπει να αντικατασταθούν επειγόντως. Χρειάζεται προσοχή στον ρυθμό εκπαιδεύσεως Κυπρίων στελεχών, γιατί αν η εκκρεμότης παραταθή, μεγάλος αριθμός των εξ Ελλάδος στελεχών θα αρχίσει να γίνεται περιττός και η εθνοφρουρά θα αρχίσει να ελέγχεται από τον Μακάριο».
Τέλος, ως ένατο παράγοντα αναφέρει την ελληνική πρεσβεία:
«Δεν διαθέτει αρκετά στελέχη. Είναι αδύνατον να ανταποκριθεί στις σημαντικές ανάγκες δραστηριοποιήσεώς της.
Δεν διαθέτει υπηρεσία πληροφοριών. Ο τρόπος επανδρώσεως και λειτουργίας της ΚΥΠ οδηγεί στο βασικό συμπέρασμα ότι οι πληροφορίες της δεν είναι αξιόπιστες».
Και ανατροπή, αν χρειαστεί...
Στο τέταρτο μέρος της έκθεσής του, ο Τσουδερός αναφέρεται στα προτεινόμενα μέτρα.
«Η κυβέρνηση της Ελλάδος πρέπει να λάβη σοβαρότατα υπ' όψιν ότι:
α) Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού της Κύπρου, αποκλείει την λύση με αντάλλαγμα την εκχώρηση ή την ενοικίαση βάσεως στην Τουρκία, έστω και συμβολικής εκτάσεως.
β) Οτι έχει ήδη καλλιεργηθεί τέτοιο κλίμα, ώστε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού της Κύπρου, - ενδεχομένως δε η πλειοψηφία του - να αποκλείει επίσης την λύση του προβλήματος με συμβατική εκχώρηση βάσεως στο ΝΑΤΟ, πριν πραγματοποιηθεί η Ενωση.
Στην πρώτη περίπτωση, για να επιβάλει η Ελλάς την λύση με τουρκική βάση, οιασδήποτε μορφής, πρέπει να ανατρέψει προηγουμένως το σημερινό καθεστώς. Μια παρόμοια ενέργεια, αν αποφασισθεί, δεν επιτρέπεται να αποτύχη, γιατί τότε θα υπάρξουν ανυπολόγιστες συνέπειες, που θα οδηγήσουν ολόκληρη την Ελλάδα σε μια απερίγραπτη περιπέτεια»(σ.σ. υπογράμμιση δική μας). Εδώ μιλά καθαρά για το σενάριο ανατροπής του Μακαρίου, για να εξασφαλιστεί η ΝΑΤΟποίηση και να περάσει το σχέδιο «Ατσεσον» για την τουρκική βάση.
«(...) Γενικά δεν νομίζουμε ότι πρέπει να επιδιωχθεί η λύση αυτή, παρά μόνο στην ακραία περίπτωση που η κυβέρνηση θα κρίνει πως είναι εντελώς απίθανο, μέσα στα ανώτατα χρονικά περιθώρια αντοχής της Ελλάδος να γίνει δεκτή άλλη λύση (σ.σ. υπογράμμιση δική μας).
Πέραν των λόγων για τους οποίους απορρίπτουν τη λύση αυτή οι Κύπριοι, οι οποίοι είναι σοβαροί, η Ελλάς θα έπρεπε στην περίπτωση αυτή, εκτός από την επιτυχή ανατροπή του σημερινού καθεστώτος, να είναι προετοιμασμένη να επέμβη και στην διαμόρφωση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, το οποίο εν όψει παρομοίας λύσεως, δεν είναι καθόλου βέβαιο, για να μη πούμε ότι αποκλείεται, να είναι υπέρ της Ενώσεως, εν πάση όμως περιπτώσει θα περιέχει τόσο μεγάλο ποσοστό εναντίον της, ώστε να χάνη την σοβαρότητα του (σ.σ. υπογράμμιση δική μας).
Στη δεύτερη περίπτωση, δηλαδή στη λύση εκχωρήσεως βάσεως του ΝΑΤΟ, ως αντάλλαγμα συμβατικό για την Ενωση, δεν είναι ανάγκη, με τα σημερινά δεδομένα τα οποία είναι όμως ρευστά και μεταβάλλονται συνεχώς επί τα χείρω, να ανατραπεί το σημερινό καθεστώς της Κύπρου, αν η κυβέρνηση της Ελλάδος είναι σε θέση να εξασκήσει σημαντική πίεση επάνω του και εφόσον το καθεστώς Μακαρίου δεν στηρίζεται σε αξιόλογες εγγυήσεις από την Σοβιετική Ενωση. 
(Ηδη έχομε πληροφορίες ότι ο Μακάριος έδωσε, προφορική τουλάχιστον διαβεβαίωση στον Νάσερ, ότι δεν θα υπάρξουν βάσεις του ΝΑΤΟ στην Κύπρο). 
Και πάλι όμως, έστω αν υπάρξει το σύμφωνο κυβερνήσεως Μακαρίου, θα χρειαστεί ίσως επέμβαση στο δημοψήφισμα, γιατί στην περίπτωση αυτή το κύρος του Μακαρίου θα κλονισθεί εσωτερικά, θα αποδεσμευτεί το ΑΚΕΛ, επομένως θα υπάρξει μεγάλη αντίδραση στην Ενωση.
Δεδομένης της σημερινής θέσεως της Τουρκίας, η δεύτερη αυτή λύση προϋποθέτει παράταση της εκκρεμότητος. Παράταση της εκκρεμότητος προϋποθέτει και κάθε άλλη λύση, η δε συναίνεση των συμμάχων μας εξαρτάται από τα όρια της αντοχής τα οποία διαθέτει τόσο η Ελλάς όσο και η Τουρκία.
Εξαρτάται επίσης από τον βαθμό αναμίξεως του ανατολικού μπλοκ. Αν η Σοβιετική Ενωση εγγυηθεί την ανεξαρτησία της Κύπρου, αδυνατίζει ασφαλώς η θέση της Τουρκίας, δυσχεραίνεται όμως η δυνατότης επεμβάσεως των συμμάχων μας, υπέρ της Ελλάδος, γιατί στην περίπτωση αυτή η Τουρκία εγκαταλειπόμενη από τους συμμάχους, εν όψει σοβαρής σοβιετικής απειλής, θα αντιμετωπίσει ασφαλώς εσωτερικό πολιτικό σάλο με αβέβαια αποτελέσματα.
Αποτελεσματική επέμβαση των σοβιετικών θα δημιουργήσει και μεγάλα εσωτερικά προβλήματα στην Ελλάδα, τα οποία θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστούν.
Ασχετως λύσεως η ελληνική κυβέρνηση οφείλει επομένως να περιορίσει την ελευθερία κινήσεως του Μακαρίου και να ελέγχει όσο είναι καιρός την διεθνή διπλωματική του δραστηριότητα. Προς αυτή την κατεύθυνση τείνουν τα μέτρα που προτείνουμε, η λήψη των οποίων είναι υπερεπείγουσα (σ.σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας).
Η γενική γραμμή των μέτρων αυτών είναι η εξής, έχοντας υπ όψιν ότι σήμερα οι Αμερικανοί θα εδέχοντο, γνωρίζοντας τα πράγματα, να εισδύσει η Ελλάς αποτελεσματικά μέσα στην Κύπρο, ώστε να ελέγχει και προλάβει τον κίνδυνο του εσωτερικού εκφυλισμού, που διατρέχουμε σήμερα στη Μεγαλόνησο.
α) πλήρης έλεγχος επί του ελληνικού στρατού και της εθνοφρουράς
β) βραχυκύκλωση Μακαρίου, χωρίς ανατροπή τουλάχιστο
γ) συστηματική ελληνική προπαγάνδα στην Κύπρο
δ) σταδιακή και έντεχνη δημιουργία κατανοήσεως στον Ελληνικό λαό της Κύπρου, πως η ιδεολογική και φυσιολογική θέση και το συμφέρον της Ελλάδος και της Κύπρου είναι στο δυτικό στρατόπεδο, ότι η λύση του Κυπριακού θα είναι ευνοϊκή και ότι τελικά θα προέλθη από τις συμμαχίες μας.
ε) προετοιμασία για ενδεχόμενη παράταση της εκκρεμότητος επί μακρύτερο χρονικό διάστημα».
Μεταξύ άλλων, ο Τσουδερός πρότεινε τα παρακάτω μέτρα:
«-- Επείγουσα αντικατάσταση 10 αξιωματικών του ελληνικού στρατού και 20 αξιωματικών της εθνοφρουράς (...)
-- Επείγουσα αποστολή στην Κύπρο δυνάμεως αποτελούμενης από 400 τουλάχιστον ικανούς αστυνομικούς και χωροφύλακες, για την ανάληψη του έργου της τηρήσεως της ασφαλείας και την έντεχνη βραχυκύκλωση της ύποπτης κυπριακής αστυνομίας.
-- Αμεση δημιουργία Υπηρεσίας Προπαγάνδας παρά τω ελληνικώ στρατηγείω (...) Αποστολή της Υπηρεσίας αυτής θα είναι να ελέγξη με πίεση επί του Μακαρίου, το ραδιόφωνο - τηλεόραση, να δώσει υλικό και εν ανάγκη να εξαγοράσει τον Τύπο, να προβεί στην έκδοση εφημερίδος που θα κυκλοφορήσει στο στρατό και μέσω του στρατού στην ύπαιθρο (...).
-- Αμεση αναδιοργάνωση της ΚΥΠ παρά τη Ελληνική Πρεσβεία Λευκωσίας (...) Η διασπορά ικανών ελληνικών στελεχών στις δημόσιες Υπηρεσίες της Κύπρου, εν είδει Τεχνικής βοήθειας, ώστε να βραχυκυκλωθεί ο Μακάριος.
(...)
Η ενίσχυση των εθνικιστικών εργατικών σωματείων και προσώπων που παίζουν μεγάλο ρόλο στην κίνηση (δύναμις 15.000), όπως ο βουλευτής Κώστας Χριστοδουλίδης.
Ο προσεταιρισμός ορισμένων υπουργών του Μακαρίου, κυρίως του Γεωρκατζή, του Τάσου Παπαδόπουλου, βουλευτών όπως ο Κώστας Χριστοδουλίδης, η πρόσκλησή τους στην Αθήνα από τον κ. Πρόεδρο της Κυβερνήσεως και η προσφορά σε αυτούς θέσεων μέσα στην Ενωση Κέντρου, δημιουργουμένου στην Κύπρο κλιμακίου της ΕΚ.
Η σταδιακή εγκατάλειψη της μυστικότητας γύρω από την ύπαρξη και τη δύναμη του ελληνικού στρατού στην Κύπρο και μόλις υπάρξει ευκαιρία η εμφάνισή του σε μεγάλη παρέλαση (σ.σ. όλες οι υπογραμμίσεις δικές μας).
(...)
Η εξαγγελία ρητής δηλώσεως ότι σε περίπτωση Ενώσεως θα δοθεί προνομιακή μεταχείριση της Κύπρου επί μακρύ χρονικό διάστημα τύπου Δωδεκανήσου και ότι δεν θα μεταβληθούν οι θεσμικές διαρθρώσεις.
(...)
Η εξέταση του ενδεχομένου της εγκαταστάσεως στην Κύπρο μιας μοίρας αντιαεροπορικών πυραύλων hawk οι οποίοι είναι καθαρά αμυντικό όπλο, έστω και εν μυστικότητι. Η επίλυση του προβλήματος της αντιαεροπορικής αμύνης που θα επιτευχθεί κατ' αυτό τον τρόπο, θα τονώσει σημαντικά το ηθικό του πληθυσμού και θα καταστήσει περιττή κάθε έκκληση για βοήθεια απ' τη Σοβιετική Ενωση, ενώ παράλληλα θα ενισχύσει το κύρος του ΝΑΤΟ στην Κύπρο».
Εδώ τελειώνει η «έκθεση Τσουδερού», που παραθέσαμε το μεγαλύτερο μέρος της. Σημειώνεται ότι τα παραπάνω διαδραματίζονταν σε μια περίοδο που η κυπριακή κυβέρνηση επιδίωκε να λύσει τα προβλήματα που δημιουργούνταν από τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με τις οποίες η Κύπρος γινόταν «ανεξάρτητη», υπό την κηδεμονία της Ελλάδας, της Τουρκίας και της Μ. Βρετανίας.
 Περισσότερα σχόλια περιττεύουν...