Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

09 Νοεμβρίου, 2019

ΠΕΡΙ ΤΕΙΧΩΝ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ,, ΑΥΤΟ -k άλλα*- ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ !!


Ένα σύγχρονο «τείχος του Βερολίνου» δημιουργείται στο Μόναχο, ώστε να διαχωρίζει του πρόσφυγες από τους κατοίκους.
Το τείχος θα έχει ύψος 4 μέτρα, ψηλότερο κατά 0,4 εκατοστά από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» που για δεκαετίες χώριζε το Βερολίνο, ενώ θα κατασκευαστεί κατά μήκος του κέντρου ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων στην περιοχή του  Νεουπέρλαχ. Η οικοδόμηση του τείχους έρχεται ύστερα από τα παράπονα 7 πολιτών οι οποίοι είναι δυσαρεστημένοι με την κατασκευή του κέντρου υποδοχής των ανηλίκων προσφύγων κοντά στα σπίτια τους.
Το «τείχος των προσφύγων», όπως αναφέρουν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, αποτελεί συμβιβασμό της τοπικής κοινωνίας  με τις τοπικές αρχές ώστε να κατασκευαστεί το κέντρο για τα προσφυγόπουλα.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα «Münchener Merkur» το κέντρο αναμένεται να φιλοξενήσει 160 ασυνόδευτα προσφυγόπουλα και οι κάτοικοι που παραπονέθηκαν δήλωσαν πως δεν θέλουν να ακούνε τον θόρυβο που ενδεχομένως θα κάνουν τα παιδιά στο κέντρο υποδοχής.
«Οι κάτοικοι έχουν τονίσει ιδιαίτερα το γεγονός  ότι θέλουν να μπορούν να ξεκουράζονται τα απογεύματα και τα Σαββατοκύριακα και πως τα σπίτια τους βρίσκονται μόλις 25 μέτρα μακριά από τον χώρο του κέντρου προσφύγων» γράφει η εφημερίδα χαρακτηριστικά.

Για το τείχος του Βερολίνου

    Δεν υπάρχει επιτελείο προπαγάνδας που να μην έχει υπηρετήσει εκείνη την υπέροχη ρήση: «Ποτέ μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία»…
    Πόσο «ωραία» όμως είναι η ιστορία που μας διηγούνται κάθε χρόνο οι νικητές του «ψυχρού πολέμου», ειδικά ανήμερα της επετείου από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου στις 9/11/1989;
    Λίγο να ξύσεις την λουστραρισμένη βιτρίνα, εκείνο που αμέσως θα προκύψει είναι το ρυτιδιασμένο, το μουμιοποιημένο κουφάρι των προ 30ετίας επινικίων τους περί «ελευθερίας» και «ευημερίας» που δήθεν θα βασίλευαν στον κόσμο μετά την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος». Ένας όρος που ακόμα κι αυτόν – οι… σοκαρισμένοι σήμερα από τη νίκη του κατασκευαστή Τείχους στα σύνορα ΗΠΑ με Μεξικό, του Τραμπ – τον δανείστηκαν από τον Γκέμπελς αφού εκείνος τον είχε χρησιμοποιήσει στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα στις 12/2/1945…
ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
    Ιδανικό σύμβολο της ιστορίας – μούμια που περιφέρουν δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Γκορμπατσόφ. Αυτή η θλιβερή περίπτωση, ο πρώην ΓΓ του ΚΚΣΕ και κατοπινός διαφημιστής πιτσαρίας, που επελέγη ως πρωταγωνιστής και κεντρικό πρόσωπο της γιορτής που στήθηκε χτες στο Βερολίνο, κάνοντας την αποτίμηση των γεγονότων που δυο χρόνια αργότερα οδήγησαν στη διάλυση της ίδιας του της χώρας, δήλωσε: «…όλος ο κόσμος κέρδισε…».
    Ας δούμε μερικές «λεπτομέρειες», λοιπόν. Που λείπουν από την αφήγησή τους. Είναι ο ασφαλής τρόπος για να αντιπαραβάλλεις την ιστορία τους με την αλήθεια, αλλά και να αποτιμήσεις τα πραγματικά «κέρδη»:
    «Λεπτομέρεια» 1η: Ενώ έχουν να πουν πολλά για την πτώση του Τείχους, δεν λένε λέξη για το χτίσιμο του Τείχους. Ίσως γιατί θα έπρεπε να πουν ότι τα σύνορα της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία έκλεισαν στις 12 – 13 Αυγούστου 1961 (δηλαδή 15 ολόκληρα χρόνια μετά την ανακήρυξη δυο κρατών στο έδαφος της Γερμανίας) και αφού πρώτα:
    α) Το Μάη του 1955 η ΟΔΓ έγινε μέλος του ΝΑΤΟ, άρχισε να επανεξοπλίζεται (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945), άρχισε να δημιουργεί δικό της στρατό (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945) ενταγμένο στο ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ άρχισαν να τοποθετούν βάσεις και μέσα εκτόξευσης ατομικών όπλων στο έδαφος της Δυτικής Γερμανίας (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945).
    β) Το Μάρτη του 1958 η Βουλή της Δυτικής Γερμανίας αποφάσισε τον εξοπλισμό των στρατιωτικών δυνάμεών της με σύγχρονα όπλα (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945).
    γ) Στις αρχές Αυγούστου 1961 οι δυνάμεις του NATO στην Κεντρική Ευρώπη τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού, τα αμερικανικά τανκς έκαναν την εμφάνισή τους στο έδαφος της ΓΛΔ, διέσχισαν την Πύλη του Βραδεμβούργου, εισέβαλαν στο έδαφος της Ανατολικής Γερμανίας και αποκρούστηκαν από τους φρουρούς της πρωτεύουσας της Ανατολικής Γερμανίας.
   Έτσι προέκυψε το Τείχος…
    «Λεπτομέρεια» 2η: Στην ίδια την επανενωμένη πια Γερμανία η «ελευθερία» και η «ευημερία» μετριέται ως εξής:
    α) Σύμφωνα με την έρευνα της γερμανικής στατιστικής υπηρεσίας, ένας στους πέντε Γερμανούς πολίτες, δηλαδή περί τα 16 εκατομμύρια πολίτες, αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στα όρια της φτώχειας 
    β) Στη σημερινή Γερμανία των 83 εκατομμυρίων ανθρώπων: 
  • Τα 45 πλουσιότερα νοικοκυριά κατέχουν περισσότερο πλούτο από όση διαθέτει ο μισός πληθυσμός της Γερμανίας!
  • Το εισοδηματικά ανώτερο 10% του γερμανικού πληθυσμού έχει περιουσιακά στοιχεία τριάντα φορές περισσότερα από το εισοδηματικά κατώτερο 50% των Γερμανών, δηλαδή 8,2 εκ. Γερμανοί είναι τριάντα φορές πιο πλούσιοι από 41 εκ. Γερμανούς (έκθεση του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου DIW).
  • Το 10% των πλούσιων Γερμανών κατείχε το 2013 το 51,9% του καθαρού πλούτου της χώρας από 45,1% το 1998.  Σε ό,τι αφορά το 50% των ασθενέστερων οικονομικά νοικοκυριών, αυτά είχαν στην κατοχή τους μόλις το 1% του συνολικού καθαρού πλούτου από 2,9% το 1998 (στοιχεία υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων – DW, 26/1/2016) .
  • Το 40% του πληθυσμού κερδίζει λιγότερα από όσα έβγαζε πριν από 20 χρόνια και περίπου 3.2 εκατομμύρια εργαζόμενοι χρειάζονται και δεύτερη δουλειά για να επιβιώσουν με αποτέλεσμα το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών να έχει φτάσει στα επίπεδα των αρχών του περασμένου αιώνα (https://info-war.gr/germania-giati-apergi-i-pio-plousia-chora-tis-ee/)
    γ) Το 1991 υπήρχαν 28,9 εκατομμύρια θέσεις πλήρους και 6,3 μερικής απασχόλησης. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Αγοράς Εργασίας και Ερευνών Απασχόλησης (ΙΑΒ) της Νυρεμβέργης (στοιχεία 2017) ο αριθμός των πλήρως απασχολούμενων έχει πέσει πλέον στα 24 εκατομμύρια ενώ των μερικώς απασχολούμενων έχει εκτιναχθεί στα 15,3 εκατομμύρια. Αυτή τη στιγμή το ποσοστό των εργαζόμενων με μερική απασχόληση στη Γερμανία έχει ανέλθει στο 40%.
  • Ηδη από το 2010 υπήρχαν στη Γερμανία 7,3 εκατομμύρια εργαζόμενοι των 400 ευρώ, δηλαδή ένας στους πέντε εργαζομένους, αριθμός που ήταν αυξημένος κατά 1,6 εκατομμύριο σε σχέση με το 2003.
    δ) Το γερμανικό ινστιτούτο DIW έχει καταγράψει ότι η παιδική φτώχεια στην Γερμανία ανέρχεται στο 16,4% και είναι υψηλότερη από το μέσο κάθε άλλης ηλικιακής ομάδας που είναι 14,5%.
    ε) Το 2018, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε στη Βουλή η γερμανική κυβέρνηση (DW, 26/7/2019), τo 51,4% των Γερμανών συνταξιούχων, δηλαδή πάνω από 9,3 εκατομμύρια άνθρωποι, λάμβαναν σύνταξη κάτω από 900 ευρώ ενώ 21,3 εκατομμύρια άνθρωποι καταμετρήθηκαν (έκθεση Saarbrucker Zeitung) στην κατηγορία εκείνων που δεν διαθέτουν χίλια ευρώ για μια ώρα ανάγκης.
  • Σημειωτέον ότι στην Γερμανία το όριο του κινδύνου φτώχειας ορίζεται στα 985 ευρώ.      
    στ) Ο αριθμός των ανθρώπων που επισκέπτονται τακτικά δημόσια συσσίτια στη Γερμανία για να προμηθευτούν τρόφιμα ανέρχεται σύμφωνα με το σύλλογο «Συσσίτια Γερμανία» (Tafeln Deutschland) στα 1,65 εκατομμύρια. Οι μεγαλύτερες ομάδες είναι παιδιά και ηλικιωμένοι.
  • Σε σχεδόν 1.000 δήμους σε ολόκληρη τη Γερμανία λειτουργούν δημόσια συσσίτια (DW, 19/9/2019).
    ζ) Το μερίδιο των μισθών στο εθνικό εισόδημα ανέρχονταν σε 44% την δεκαετία του ’80 στη Δυτική Γερμανία. Δέκα χρόνια μετά, το ποσοστό έπεσε στο 38% και από το 2010 και μετά δεν ξεπερνά το 35% (Μωυσής Λύτσης, «Η Ελλάδα αύριο», 13/10/2012). Σύμφωνα με την έκθεση του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων που αποκάλυψε το Ροιτερ, δέκα και πλέον χρόνια μετά το πάγωμα μισθών στη Γερμανία, το 40% του εργατικού δυναμικού με τις χαμηλότερες αμοιβές έβλεπε έως και το 2015 το ακαθάριστο ωρομίσθιό του να μειώνεται από 4 ως 7% σε πραγματικές τιμές.

Ο τότε καγκελάριος Κολ με τον υπουργό των Εσωτερικών του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε…
    «Λεπτομέρεια» 3η: Η πτώση του Τείχους συνοδεύτηκε – εκτός των υπολοίπων – από ένα γενικό πλιάτσικο. Πρόκειται για την αμαρτωλή υπόθεση της «Treuhand» (κάτι σαν το ΤΑΥΠΕΔ, δηλαδή…) που ανέλαβε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της πρώην Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας κατά τη δεκαετία του ’90. Το αποτέλεσμα: Στα μέσα του 1990 υπήρχαν στη ΓΛΔ γύρω στα 9 εκατ. απασχολούμενοι από τους οποίους 4 εκατ. σε κρατικές επιχειρήσεις. Στα τέλη του 1994, οι ιδιωτικοποιημένες (πλέον) επιχειρήσεις απασχολούσαν περίπου 1,4 εκατ. εργαζομένους, δηλαδή πετάχτηκαν στην ανεργία πάνω από 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Το ξεπούλημα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Τα στοιχεία τα είχε παρουσιάσει ο Κλάους Πέτερ Ουίλντ, ειδικός σύμβουλος αποκρατικοποιήσεων στη Γερμανία, και μάλιστα τα είχε παρουσιάσει στην Ελλάδα μιλώντας σε ημερίδα του ΙΟΒΕ (12/5/1998). Σύμφωνα με τον κ.Ουίλντ, που είχε ξεκαθαρίσει ότι ο ρόλος της «Treuhand» ήταν «να ιδιωτικοποιεί το 100% των επιχειρήσεων και τίποτα λιγότερο», ιδού τα στοιχεία του ξεπουλήματος:
α) 6.500 εταιρείες και 8.000 τμήματα ή στοιχεία του ενεργητικού επιχειρήσεων πουλήθηκαν σε ιδιώτες.
β) 4.300 εταιρείες και τμήματα εταιρειών επαναϊδιωτικοποιήθηκαν και επιστράφηκαν στους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους.
γ) 45.000 ακίνητα περιουσιακά στοιχεία που είχαν περιέλθει στο κράτος δόθηκαν σε ιδιώτες.
δ) 3.700 επιχειρήσεις έκλεισαν επηρεάζοντας άμεσα 400.000 εργάτες.
    Η «Τreuhand» από το 1990 που ιδρύθηκε, μέχρι το 1994που έκλεισε, δηλαδή μέσα σε τέσσερα χρόνια, «κατάφερε» να ξεπουλήσει γύρω στις 14.500 ανατολικογερμανικές εταιρείες αντί πινακίου φακής και να κλείσει γύρω στις 3.500. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια, με το τέλος του μεγαλύτερου πλιάτσικου που έγινε ποτέ στην Ευρώπη, η «Treuhand» να φορτώσει στο γερμανικό λαό ένα ταμείο με έλλειμμα ύψους σχεδόν 300 δισ. μάρκα, δηλαδή 150 δισ. ευρώ, γεγονός που δηλώνει και το μέγεθος του ξεπουλήματος. 
    Φυσικά η υπόθεση της «Treuhand» συνοδεύτηκε από σκάνδαλα δωροδοκιών με άμεση εμπλοκή της κυβέρνησης Κολ. Πάνω από 180 άτομα οδηγήθηκαν στα δικαστήρια με κατηγορίες σχετικές με σκάνδαλα που αφορούσαν τις αποκρατικοποιήσεις στην πρώην Ανατολική Γερμανία.
    Χαρακτηριστική η περίπτωση των διυλιστηρίων «Leuna» και της κρατικής εταιρείας πετρελαίων «Minol» που πουλήθηκαν στη γαλλική «ElfAcquitaine». Όπως αποδείχτηκε από τα «μαύρα» ταμεία της «Elf» διοχετεύθηκαν 47 εκατομμύρια ευρώ σε μίζες προς τους Χριστιανοδημοκράτες του Κολ. Οι Γερμανοί πολιτικοί που πήραν τις μίζες ποτέ δεν κατονομάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν…    

Η μεγάλη… «λεπτομέρεια»

    Η συζήτηση γιατί προέκυψαν τα γεγονότα του 1989 που λειτούργησαν ως ντόμινο για όλο το τότε σοσιαλιστικό στρατόπεδο, η συζήτηση γιατί στον «Ψυχρό Πόλεμο» νικητής αναδείχτηκε τελικά ο καπιταλισμός και όχι ο σοσιαλισμός, όπως αυτός εκφράστηκε στον 20ο αιώνα, συνεχίζεται.
     Και φυσικά δεν θα λήξει χωρίς να εξεταστούν ξανά και ξανά:
  • Ζητήματα όπως τα ξεστρατίσματα, τα λοξοδρομίσματα, οι παρεκκλίσεις, η παρείσφρηση «αγοραίων» λογικών, οι καταστροφικές παρεκτροπές που απομακρύνθηκαν από την σοσιαλιστική πυξίδα πως«η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».
  • Ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα φαινόμενα απόσπασης μιας νομενκλατούρας κρατικών ιθυνόντων από την κοινωνία γεγονός που αποτελούσε την πρώτη ύλη για την ναρκοθέτηση συνολικά της ανώτερης μορφής δημοκρατίας που συνάδει με τον σοσιαλισμό.  
  • Ερωτήματα γιατί η άνοδος του βιοτικού επιπέδου που εξασφάλιζε ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγήςαντί να διασφαλίζει την λαϊκή εγρήγορση για την προάσπισή του μετατράπηκε σε παθητικοποίηση και αδιαφορία, δεν παύουν να βρίσκονται στο προσκήνιο.  
    Τα πανηγύρια, όμως, αυτών που πανηγυρίζουν για εκείνες τις εξελίξεις (σσ: το ποιοί πανηγυρίζουν είναι από μόνη της μια ασφαλής απόδειξη πόσο «θετικά» αποδείχτηκαν για την ανθρωπότητα εκείνα τα γεγονότα) θα είναι πάντα για τα… «πανηγύρια», καθώς προσπαθούν να κρύψουν μια «λεπτομέρεια» – κι αυτή είναι η μεγάλη «λεπτομέρεια» που απουσιάζει από την Ιστορία τους:
    α) Αντί του «τέλους των πολέμων» που θα έφερνε το τέλος του ψυχρού πολέμου και η ήττα του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, εκείνο που είδαμε στις δεκαετίες που πέρασαν ήταν την μετατροπή του πολέμου σε μέθοδο μαζικής πλέον χρήσης και πρωτόγονης αγριότητας σε κάθε σχεδόν σημείο του πλανήτη, πρώτα και κύρια στη γειτονιά μας από τα Βαλκάνια και τη λεκάνη της Μεσογείου μέχρι τη Μέση Ανατολή και την ευρασιατική γεωστρατηγική σκακιέρα.
    β) Αντί της «εξομάλυνσης» και του «ορθολογισμού» στις διεθνείς σχέσεις εκείνο που είδαμε είναι συγκρούσεις επί συγκρούσεων και τη μετατροπή του ΟΗΕ σε πειθήνιο όργανο του ΝΑΤΟ.
    γ) Αντί της «ευημερίας» εκείνο που είδαμε ήταν τους ξέφρενους ρυθμούς της επίθεσης ενάντια στα εργατικά δικαιώματα, την αφαίρεση δικαιωμάτων και κοινωνικών κατακτήσεων, την εξώθηση στο περιθώριο, στην ανεργία, στη δυστυχία, στην ανασφάλεια δισεκατομμυρίων ανθρώπων. 
    Όσο σίγουρο είναι, λοιπόν, ότι το Τείχος έπεσε και μαζί του ο σοσιαλισμός του 20ου αιώνα, όσο σίγουρο είναι ότι όχι μόνο οι κομμουνιστές που δεν βολεύονται με τα τσιτάτα αυτοικανοποίησης άλλα και κάθε σοβαρός πολιτικός νους θα αναζητούν απαντήσεις στο «γιατί» έπεσε, άλλο τόσο σαφές είναι για την ανθρωπότητα πάνω σε ποιούς έπεσαν τα συντρίμμια του: Στα κεφάλια μας…

**********

*Τα Άλλα ;; 

ΔΕΣ 


Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, άλλα «τείχη του αίσχους» φαίνεται να αντέχουν στον χρόνο.





Το τείχος Ισραήλ-Παλαιστίνης.

Το «τείχος του απαρτχάιντ» όπως το ονομάζουν οι Παλαιστίνιοι, θεωρείται ως ένα «τείχος ασφαλείας» από το Ισραήλ. Χτισμένο από το 2002 για το διαχωρισμό του Ισραήλ από την Παλαιστίνη, καλύπτει περίπου 600 χιλιόμετρα. Παρόλο που το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ζήτησε την καταστροφή του τον Ιούλιο του 2004, το τείχος είναι ακόμα εκεί.

(Rianne Van Doevern, 2008/Flickr.com)



Το τείχος ΗΠΑ-Μεξικού.

Μπορούμε να δούμε από την άλλη πλευρά, αλλά δεν μπορούμε να το διασχίσουμε. Το τείχος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Μεξικού εκτείνεται από την Baja στηνAlta της Καλιφόρνιας, μέχρι το Mexicali στο Calexico του Μεξικού. Καλύπτει περισσότερα από 900 χιλιόμετρα από τα 3.169 των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Το τείχος κατασκευάστηκε με πρωτοβουλία του Τζορτζ Μπους.
(Omar Omar / Flickr.com)




Το τείχος Βόρειου και Νοτίου Κορέας.

Κατά μήκος του 38ου παράλληλου, περίπου για 240 χλμ, εκτείνεται το τείχος κατά μήκος των συνόρων. Μια έρημη περιοχή που χρειάστηκαν να υπηρετήσουν ένα εκατομμύριο στρατιώτες (410.000 στρατιώτες της Νότιας Κορέας και 700.000 της Βόρειας Κορέας).Χτίστηκε το 1953, μια κληρονομιά του Ψυχρού Πολέμου.
(Mroach / Flickr.com



Το τείχος της Κύπρου.

Στη Λευκωσία, ένα τείχος χωρίζει το ελληνικό τμήμα από τα κατεχόμενα. Χτίστηκε το 1974 για να χωρίσει το ψευδοκράτος του Ντενκτάς από εκείνο της Δημοκρατίας της Κύπρου, που βρίσκεται στον νότο. Η «πράσινη γραμμή», εκτείνεται σε 180 χιλιόμετρα. Αυτή είναι μια αποστρατικοποιημένη ζώνη, όπου ο ΟΗΕ διατηρεί τον έλεγχο και υπάρχουν σημεία διέλευσης μεταξύ των δύο περιοχών από το 2003.
(UKDevon / Flickr.com)



Το τείχος της Θέουτα.

Περίπου 9 χλμ, στην Θέουτα έναν ισπανικό θύλακα στο Μαρόκο, η Ευρώπη προσπαθεί να ανακόψει την εισροή μεταναστών από την Αφρική. Για να μειωθεί η παράνομη μετανάστευση, δημιούργησε το «Valla», ένα πλέγμα από 3 ως 50 μέτρα ύψος. 21 πύργοι παρακολουθούν την περιοχή 20 τετραγωνικών χζλμ της Θέουτα.
(CIBR)




Το τείχος του Μπέλφαστ.http://interpressgr.blogspot.com/
Τουλάχιστον 88 «γραμμές ειρήνης» δημιουργήθηκαν στο Μπέλφαστ στην Ιρλανδία για να περιοριστούν τα σημεία τριβής μεταξύ καθολικών και προτεσταντών. Η κατασκευή τους ξεκίνησε το 1969. Μερικές γραμμές ήταν διακοσμημένες με σχέδια προς τιμήν της ειρήνης. Συνολικά, αυτές οι “γραμμές ειρήνης» εκτείνονται σε 15 χλμ. μήκος και νέα τείχη συνεχίζουν να εμφανίζονται. Αυτές καθορίζουν σήμερα τις περιοχές συμμοριών.
(Flippinyank /Flickr.com) metrofrance.com

Συνέχεια της λίστας των τειχών του αίσχους.
Και αυτός ο κατάλογος είναι ακόμα πολύ μακρύς! Υπάρχουν παγκοσμίως πάνω από 21.000 χιλιόμετρα από τείχη υπό κατασκευή


«Το Μεγάλο Τείχος του Μαρόκου» γνωστό ως «ζώνη ασφαλείας» , είναι ένα αμυντικό τείχος κατά μήκος 2720 χιλιόμετρων. Το τείχος αυτό έχει σκοπό να «προστατευθεί» το Μαρόκο από «εχθρικές προθέσεις» από το ΜέτωποPolisario.http://interpressgr.blogspot.com/

Η Ινδία έχει επίσης κατασκευάσει το δικό της τείχος 3300 χλμ. για να σηματοδοτήσει τον διαχωρισμό της από το γειτονικό Πακιστάν.

Η Botswana κατασκευάζει ηλεκτρικούς φράκτες κατά μήκος των συνόρων της με την Ζιμπάμπουε. Οι επίσημοι δηλώνουν: «θέλουμε να αποτρέψουμε τα μολυσμένα ζώα να εισέρχονται στη χώρα.» Στην πραγματικότητα, ο στόχος είναι η επίτευξη του περιορισμού της άφιξης όσων θέλουν να ξεφύγουν από τις εθνικές σφαγές.

Η Σαουδική Αραβία, έχτισε ένα τσιμεντένιο τείχος εξοπλισμένο με κάμερες παρακολούθησης ιδιαίτερα εξελιγμένες. Το τείχος έχει σκοπό να αποφευχθεί η διείσδυση πολιτών της Υεμένης και θα κοστίσει μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Δεν λαμβάνεται υπόψη η οργή ​​των τοπικών φυλών.

Η Σαουδική Αραβία έχει επίσης συγκροτήσει ένα υπερσύγχρονο τείχος 900 χλμ στα σύνορα της με το Ιράκ.

Από το 2007, η Ταϊλάνδη χτίζει ένα φυσικό τείχος 75 χλμ. στα σύνορά της με την Μαλαισία. Ο στόχος, σύμφωνα με την Μπανγκόκ είναι η αποτροπή περάσματος «τρομοκράτων» στις ταραχώδεις επαρχίες στη νότια Ταϊλάνδη, όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι.


Το Πακιστάν κατασκευάζει ένα τείχος 2400 χλμ. στα σύνορα με το Αφγανιστάν.

Το Ουζμπεκιστάν έχει ανεγείρει ένα τείχος κατά μήκος των συνόρων του με το Τατζικιστάν.
h
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξεκινούν την κατασκευή ενός τείχος στα σύνορά το Ομάν.

Το Κουβέιτ ενισχύει το τείχος των 215 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων του με το Ιράκ.


ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ


Η γραμμή Μαζινό, 140 χιλιομέτρων, που χτίστηκε το 1930 στα βορειοανατολικά σύνορα της Γαλλίας, για να προστατεύσει την χώρα από την γερμανική εισβολή. Παραβιάστηκε από τις στρατιές του Τρίτου Ράιχ τον Μάιο του 1940.

Η γραμμή Siegfried χτίστηκε από τους Γερμανούς μεταξύ 1936 και 1940 καιο διήρκησε μέχρι τον Μάρτιο του 1945.

Το τείχος του Αδριανού, χτίστηκε μεταξύ 122-127 μ.Χ. στην Μεγάλη Βρετανία, στα εκατό χιλιόμετρα από τη θάλασσα της Ιρλανδίας μέχρι την Βόρεια Θάλασσα και προστάτευε από τις επιδρομές για τρεις αιώνες τα βόρεια σύνορα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Το αρχαιότερο είναι το Σινικό Τείχος της Κίνας, που χτίστηκε τον τρίτο αιώνα π.Χ. με μήκος 2700 χλμ. για την προστασία του Βασίλειου από τους ιππείς που έρχονταν από τις στέπες της Κεντρικής Ασίας.



Έρευνα/ Μετάφραση/ Προσαρμογή: Βανέσσα Μαρά
V4vent@gmail.com
@v4Vent
http://interpressgr.blogspot.gr/2012/04/blog-post_23.html

Πηγή: Michel Berthelot/ Altermonde-sans-frontiere.com

Aπο omniatv 

08 Νοεμβρίου, 2019

ΤΌΤΕ ΠΟΥ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΤΟ 90% ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ...

,,Όλες οι αυτοκρατορίες στα τελευταία τους μαυρίζουν και σαπίζουν ό,τι υπάρχει γύρω τους και μέσα τους. Κι η βρωμιά διαχέεται. Πάει παντού. Στους ανθρώπους, στις χώρες, στα τραγούδια. Και στα βιβλία ακόμα. 
Αλλά η σαπίλα και το αδιέξοδο είναι ο πυρήνας της ιδεολογίας τους. Η ιδιοκτησία και το κέρδος. Αυτό που «Αποκλείεται να είναι αυτή η ασχήμια κι η προστυχιά, η μοίρα του πλανήτη και των ανθρώπων»...


Τον ζήσαμε το σοσιαλισμό. Ζήσαμε την αύρα του. Καμαρώσαμε τον εξηλεκτρισμό και την εκβιομηχάνιση. Περηφανευτήκαμε για την οικονομία αυτή που έφτιαξε τα Τ34 και τις Κατιούσες για να σκοτώσουν το κτήνος. Υπήρξαμε σύντροφοι με το Στάλιν και τον Ζούκοφ.

Μάνος Δούκας

Κάθε φορά που έρχεται η επέτειος της Οκτωβριανής επανάστασης (7 Νοέμβρη), νοιώθω… πολύ τυχερός, γιατί…
Έτυχε να ζήσουμε στον 1ο αιώνα του σοσιαλισμού
Η ιστορία έχει κάτι εκρηκτικές αναλαμπές που και που. Κι από τη γη πέρασαν δισεκατομμύρια άνθρωποι. Πόσοι ήταν τόσο τυχεροί ώστε να ζουν την ίδια εποχή μ’ αυτές τις «αναλαμπές»; Ας πούμε με την επανάσταση του Σπάρτακου; Να επηρεαστούν από την μυρωδιά της. Μυρωδιά άνοιξης στα ρουθούνια των δούλων. Μυρωδιά θανάτου στα ρουθούνια των αφεντάδων.
Πόσο άτυχος είναι ένας Γάλλος που πέθανε το 1780 και δεν είδε ή άκουσε έστω κι από μακριά τα κεφάλια των βασιλιάδων που κατρακυλούσαν στα Παρισινά πλακόστρωτα το 1789 και το 1793;

Θα μου πεις, «τις προετοίμασαν» κι είναι σχεδόν το ίδιο. Δίκιο κι αυτό.
Ή θα μου πεις, «τυχερή όλη η ανθρωπότητα που έγιναν αυτές οι επαναστάσεις». Σωστό κι αυτό.

Αλλά σκέψου έναν κομμουνιστή που πέθανε το 1915, χωρίς να δει ποτέ την Οκτωβριανή Επανάσταση; Χωρίς να νοιώσει την ανασαιμιά της, που μάθαινε σε εκατομμύρια ανθρώπους σ’ όλο τον κόσμο τον ηλεκτρισμό, την ειρήνη και τη φιλία των λαών και των εθνοτήτων, το ψωμί, το βιβλίο και το θέατρο σε όλους… Σε όλους…

Ο κόσμος προχωράει μέχρι να φτάσει σε αυτό το… «για όλους»

Ιστορική τύχη έχουμε. Εγώ κι ο πατέρας μου κι ο παππούς μου. Ζήσαμε σ’ ένα κόσμο που υπήρχε η ΕΣΣΔ. Τον ζήσαμε το σοσιαλισμό. Ζήσαμε την αύρα του. Καμαρώσαμε τον εξηλεκτρισμό και την εκβιομηχάνιση. Περηφανευτήκαμε για την οικονομία αυτή που έφτιαξε τα Τ34 και τις Κατιούσες για να σκοτώσουν το κτήνος. Υπήρξαμε σύντροφοι με το Στάλιν και τον Ζούκοφ. Ήταν «δικός μας» ο Γκαγκάριν κι ο κάθε γιατρός κι ο κάθε δάσκαλος κι ολόκληρη η ακαδημία επιστημών, τότε που η επιστήμη ήταν… επιστημονική.



Θαρρείς πως είναι λίγο πράγμα να ζεις την πρωτοχρονιά του 1959, τότε που ο Κάστρο με τον Τσε έμπαιναν στην Αβάνα; 
Θαρρείς πως είναι μικρό πράγμα να βλέπεις τη νίκη του λαού του Βιετνάμ στην τηλεόραση, στις ειδήσεις κι όχι σε ντοκιμαντέρ; 
Να κολλάς στα τετράδιά σου και στα ντουβάρια αυτοκόλλητα για την Επανάσταση των γαρυφάλλων στην Πορτογαλία, την ώρα που ακόμα δεν έχει τελειώσει;

Ζήσαμε την εποχή που η θεωρία ήταν πράξη. Ζήσαμε τότε που η επιστήμη έλεγε «8 κι 8 κι 8» η μέρα του εργάτη. Κι όταν η σοσιαλιστική οικονομία κέρδιζε τον πόλεμο κι ύστερα το διάστημα. Κι όταν τα ωράρια και τις συντάξεις και την τιμή του φυσικού αερίου, τα κανόνιζαν οι επιστημονικές μελέτες κι η φροντίδα για τους «Όλους». Κι όχι για το κέρδος. Τότε που πήγαιναν όλοι στην Όπερα και στο νοσοκομείο. Στο πανεπιστήμιο και στις διακοπές. Όλοι όμως. Όταν οι γυναίκες σπούδαζαν κι έκαναν προληπτικό έλεγχο για καρκίνο του μαστού, την ίδια ώρα που στη δύση το 90% δεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε τι θα πει «εξέταση αίματος».

Ζήσαμε αυτό που αν δεν υπήρχε, δε θα είχε γίνει αυτονόητο στα μυαλά των ανθρώπων το σχολείο, το ωράριο, η νοσοκόμα, το βιολί, το πάρκο, ο κινηματογράφος κι ο αθλητισμός. Ο καθαρός έρωτας, το σπίτι και η ζέστη.

Κι άλλα πολλά που για να τα γράψω θέλω μια μεγάλη σοβιετική εγκυκλοπαίδεια. 
Αλλά τα ξέρετε όλοι όλα. Κι εσείς. Κι αυτοί ακόμα που δε συμφωνούσαν με τον «υπαρκτό», λες κι εκείνοι επεδίωκαν κάποιου «άλλου» είδους σοσιαλισμό κι όχι τον καθαρό καπιταλισμό που υπηρετούν. 
Κι όλοι αυτοί που λέγανε «καλά η παιδεία κι η υγεία κι η ασφάλιση και η πρόνοια κι η επιστήμη κι οι διακοπές και τα δωρεάν σπίτια χωρίς κοινόχρηστα, αλλά…». 
Ούτε «καλά», ούτε «αλλά». Αυτονόητα πράγματα. Δικαιώματα, όχι ευκαιρίες. Αυτός είναι ο σοσιαλισμός. Η ανάγκη, το δικαίωμα, η επιστήμη.

Κι αυτό το σοσιαλισμό εμείς τον είδαμε. Την κοινωνία που έκανε και νόμο και συνείδηση το δίκιο του εργάτη. Του λαού. Αυτή την προλάβαμε. Τυχεροί άνθρωποι. Τώρα πρέπει να μεταφέρουμε τη γνώση και τη συλλογική μας μνήμη, στα παιδιά τα σημερινά, τα αυριανά και τα μετά από 1000 χρόνια παιδιά. Στα ντοκουμέντα μας. «Να το φυσήξουμε στο στόμα τους»:


«Γίνεται λοιπόν. Να που έγινε μια φορά».


Έγινε αυτό που ονειρεύτηκαν όλοι οι «παραβάτες» κι οι «ονειροπόλοι», όλοι οι «τρελοί» και οι «παράνομοι» της ιστορίας: Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας. Η εξαφάνιση του κέρδους, του ρατσισμού και του εθνικισμού.





Ρωτάει το ποίημα: 
«Στον αιώνα σου ποιητή τι βλέπεις». Ο ποιητής είδε την επανάσταση. Κι η επανάσταση έφτιαξε Μαγιακόφσκιδες. 
Η πρόοδος της ιστορίας σε δίκαια κατεύθυνση μοιράζει έμπνευση κι αιώνια έργα της δικαιοσύνης και της καλοσύνης. 
Ο σοσιαλισμός στο δικό του αιώνα «είδε» και μας «έδειξε» το Γκόρκι, το Νερούδα, τον Πικάσο και το Ρίτσο. Το Χικμέτ, το Βάρναλη και τον Μπρεχτ. Και το Μίκη. Όλους τους φίλους του Λένιν και του Στάλιν.

Σας τρώει να μου πείτε το «αλλά»
Κι εγώ το σκέφτομαι συνέχεια. Και αναρωτιέμαι: «τι έκαναν οι ηλίθιοι». Και τα βάζω με τον έναν (Χρουστσόφ) και με τον άλλο (Γκορμπατσώφ). Και όχι μόνο.

Τώρα πάμε λίγο πίσω.
Σημασία όμως έχει ότι το είδα. Το έζησα. Ακόμα το ζω και το βλέπω και τώρα.
 Καθώς παρακολουθώ τι προσπαθούν να καταστρέψουν οι σημερινοί «νικητές». Να ξεριζώσουν όλες τις παρακαταθήκες του σοσιαλισμού. 
Το εμείς, το μεροκάματο, την επιστήμη και την κουλτούρα, τη δουλειά και τις σπουδές για όλους, το γιατρό και τις διακοπές και την κοινωνική ιδιοκτησία. Να αλλάξουν τα αυτονόητα και τις ψυχές. 
Να σπείρουν το εγώ, το κέρδος, την κακία, το ρατσισμό και το φασισμό, την απανθρωπιά, την ασχήμια και τη σκληρότητα.

Νοιώθουν παντοδύναμοι. Θέλουν να καθαρίσουν τα «ζιζάνια» – εμάς, για να οργώσουν την ιστορία με το σάπιο σπόρο τους. 
Νομίζουν ότι μπορούν να αναστήσουν το πτώμα τους. Για ένα διάστημα θα κάνουν πολλούς αφελείς να το πιστέψουν. Όλες οι αυτοκρατορίες στα τελευταία τους μαυρίζουν και σαπίζουν ό,τι υπάρχει γύρω τους και μέσα τους. Κι η βρωμιά διαχέεται. Πάει παντού. Στους ανθρώπους, στις χώρες, στα τραγούδια. Και στα βιβλία ακόμα. 
Αλλά η σαπίλα και το αδιέξοδο είναι ο πυρήνας της ιδεολογίας τους. Η ιδιοκτησία και το κέρδος. Αυτό που «Αποκλείεται να είναι αυτή η ασχήμια κι η προστυχιά, η μοίρα του πλανήτη και των ανθρώπων».


Χάσαμε λοιπόν;
Ναι. Χάσαμε κι εμείς μια μάχη. Κι ο Σπάρτακος έχασε τη δική του. Κι ο Ροβεσπιέρος. Κι η Κομμούνα. 
Αλλά οι αυτοκρατορίες που τους σκότωσαν δεν έζησαν πολύ να το χαρούν. Και τους «νικητές» αυτούς, τους ξέρουν μόνο οι ιστορικοί κι οι εγκυκλοπαίδειες. 
Όμως τα όνειρα των τρελών της ιστορίας ήρθαν κι εδραιώθηκαν, ύστερα από τις ήττες τους. 
 Μετά από πολλούς αιώνες πειραματισμών της ιστορίας, που πάσχιζε να δώσει την οριστική μορφή στη φεουδαρχία κι ύστερα στον καπιταλισμό.
 Η ιστορία εμπιστεύεται μόνο τις μάζες που τη γράφουν και τις νομοτέλειές της. 
Κι έχει πολλές άγραφες σελίδες ακόμα που περιμένουν να γράψουν νέες μάχες και επαναστάσεις, νέα αίματα και δίκαια. Γιατί…



«Οι άνθρωποι οδηγούν τους ανθρώπους σε καλύτερες μέρες».

Κι αυτοί οι άνθρωποι τον τελικό τους σοσιαλισμό θα τον κάνουν καλύτερο. Έτσι θα γίνει. Γιατί είναι ανάγκη των λαών, της οικονομίας, του πλανήτη. Είναι δίκιο. Κι είναι επιστημονική απαίτηση. Γι’ αυτό θα γίνει. «Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό». 
Και τότε όλοι οι αιώνες θα είναι του σοσιαλισμού. Και των ανθρώπων. Που πάντα θα θυμούνται και θα τιμούν την αρχή του «τελικού πολιτισμού»: την Οκτωβριανή επανάσταση.

ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ «ΔΙΚΑΙΗ» k «ΒΙΩΣΙΜΗ» ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Μαύρη τρύπα


«Καπνός» έγινε μέσα σε δυο μήνες η ελάχιστη αύξηση του μέσου μισθού που προέκυψε από την αναπροσαρμογή του κατώτατου τον περασμένο Φλεβάρη, όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ενεργοποίησε με πανηγυρισμούς τον νόμο Βρούτση.
Όπως φανερώνουν τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, τον Απρίλη του 2019 ο μέσος μισθός για την πλήρη απασχόληση επανήλθε στα ίδια περίπου επίπεδα όπου βρισκόταν πριν από την αύξηση του κατώτατου από τα 586 στα 650 ευρώ μεικτά και την κατάργηση του «υποκατώτατου» μισθού!
Χρειάστηκαν δηλαδή μερικές μόνο βδομάδες για να «εξαϋλωθεί» η σχετική αύξηση του κατώτατου μισθού, την οποία ρούφηξε η «μαύρη τρύπα» της αγοράς εργασίας, όπου η «ευελιξία» και το συνολικότερο αντεργατικό πλαίσιο ζουν και βασιλεύουν.
Τα στοιχεία για την εξέλιξη των μισθών αποστομώνουν κυβέρνηση και ΣΥΡΙΖΑ, που διαγκωνίζονται για την πατρότητα του νόμου Βρούτση, με τον οποίο το κράτος καθορίζει πλέον τον κατώτατο μισθό, με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της οικονομίας.
Αποκαλύπτει όμως και το πόσο κάλπικος είναι ο καβγάς τους, πάνω στο δίπολο «δίκαιη» ή «βιώσιμη» ανάπτυξη, ως προαπαιτούμενο τάχα για τη βελτίωση της ζωής του λαού.
Η αλήθεια είναι ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη, που υπηρετούν τόσο η ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και τα άλλα κόμματα, όπως κι αν τη βαφτίσουν, έχει ως προϋπόθεση την ένταση της εκμετάλλευσης, κάτι που αποτυπώνεται στους όρους δουλειάς, αμοιβής και ζωής της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
Μέσα από έναν κυκεώνα αντεργατικών νόμων, που παραμένουν άθικτοι και επεκτείνονται στη «μεταμνημονιακή εποχή», η εργοδοσία χρησιμοποιεί μια ανεξάντλητη γκάμα εργαλείων για να διατηρεί καθηλωμένους τους μισθούς για τους νεοπροσλαμβανόμενους, αυξάνοντας παράλληλα τις πιέσεις στους παλιότερους εργαζόμενους, που αμείβονται με σχετικά καλύτερους όρους.
Το αντεργατικό αυτό πλαίσιο όχι μόνο δεν «κλονίστηκε» από τα αποσπασματικά μέτρα που νομοθέτησε η προηγούμενη κυβέρνηση για τις συμβάσεις, λίγο πριν από τις εκλογές, αλλά ενισχύθηκε παραπέρα, με νόμους για την «ευελιξία», τη «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας, τα «δουλεμπορικά» γραφεία, τη συρρίκνωση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι ο μέσος μισθός παραμένει σταθερά μειωμένος κατά 25% σε σχέση με το 2011, παρά τις επιμέρους οριακές διακυμάνσεις.
Πάνω σ' αυτό το έδαφος πατάει σήμερα η ΝΔ για να πάει ένα βήμα πιο πέρα την επίθεση, χρησιμοποιώντας το ίδιο άθλιο επιχείρημα, ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι όρος για να ζήσει καλύτερα ο λαός, αρκεί να φύγει από τη μέση ό,τι εμποδίζει την επιχειρηματικότητα, και πρώτα απ' όλα τα εργασιακά δικαιώματα, που έχουν προγραφεί από τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων!
Γι' αυτό καταργεί ακόμα και την «υποψία» μόνιμης και σταθερής δουλειάς που έχει απομείνει, επεκτείνοντας παραπέρα την «ευελιξία», θεσμοθετεί την υπεροχή των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών, βάζει νέα εμπόδια στην απεργία, παίρνει μέτρα συνολικής παρεμπόδισης της συλλογικής οργάνωσης και δράσης.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις γενναιόδωρες επιδοτήσεις και τα άλλα μέτρα στήριξης της επιχειρηματικότητας, τα οποία πληρώνουν στο πολλαπλάσιο τα λαϊκά στρώματα, διαφημίζει η κυβέρνηση για να προσελκύσει επενδύσεις και να στηρίξει την καπιταλιστική ανάπτυξη.
Το δίλημμα επομένως που έχει μπροστά του ο λαός είναι: Θα συνεχίσει να «επενδύει» τις προσδοκίες του σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία διαρκούς συρρίκνωσης των δικαιωμάτων του και συντριβής των σύγχρονων αναγκών του, αποδεχόμενος θυσίες δίχως τέλος για τα κέρδη του κεφαλαίου και την έκθεση σε μεγάλους κινδύνους από την εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς;
'Η θα επιλέξει το δρόμο του αγώνα και της οργάνωσης της αντεπίθεσης, για κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων και ανάκτηση των απωλειών, παλεύοντας για σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής, στην προοπτική του άλλου δρόμου ανάπτυξης, όπου αποκλειστικό κριτήριο στην οργάνωση της παραγωγής θα είναι η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του; Ο δρόμος αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να εγγυηθεί τη λαϊκή ευημερία. Και γι' αυτό αξίζει κάθε θυσία!
Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Τετάρτη 6 Νοέμβρη 2019 

06 Νοεμβρίου, 2019

6//11/17 Σαν Σήμερα Το Γράμμα του Λένιν στα μέλη της ΚΕ !!


Γράμμα του Λένιν προς τα μέλη της ΚΕ*
«Σύντροφοι! Γράφω αυτές τις γραμμές στις 24 το βράδυ. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Είναι ολοκάθαρο ότι πραγματικά τώρα πια κάθε καθυστέρηση της εξέγερσης ισοδυναμεί με θάνατο.
Με όλες μου τις δυνάμεις θέλω να πείσω τους συντρόφους ότι τώρα όλα κρέμονται από μια τρίχα, ότι στην ημερήσια διάταξη μπαίνουν ζητήματα που δε λύνονται με συσκέψεις, ούτε με συνέδρια (έστω και με συνέδρια των Σοβιέτ), αλλά αποκλειστικά από τους λαούς, από τη μάζα, από την πάλη των οπλισμένων μαζών.
Η πίεση των κορνιλοφικών προς το συμφέρον των αστών, η απομάκρυνση του Βερχόβσκι δείχνει πως δεν επιτρέπεται να περιμένουμε. Πρέπει με κάθε θυσία, σήμερα το βράδυ, απόψε τη νύχτα να συλλάβουμε την κυβέρνηση, αφού αφοπλίσουμε (αφού νικήσουμε, αν προβάλουν αντίσταση) τους ευέλπιδες κ.τ.λ. Δεν πρέπει να περιμένουμε!! Μπορεί να τα χάσουμε όλα!!
Το κέρδος από την άμεση κατάληψη της εξουσίας είναι ότι υπερασπίζουμε το λαό (όχι το συνέδριο, αλλά το λαό, πρώτ' απ' όλα, το στρατό και τους αγρότες) από την κορνιλοφική κυβέρνηση, που έδιωξε τον Βερχόβσκι και οργάνωσε δεύτερη κορνιλοφική συνωμοσία.
Ποιος πρέπει να πάρει την εξουσία; Αυτό δεν έχει τώρα σημασία: Ας την πάρει η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή 1 "ή ένα άλλο όργανο" που θα δηλώσει ότι θα παραδώσει την εξουσία μονάχα στους πραγματικούς εκπροσώπους των συμφερόντων του λαού, των συμφερόντων του στρατού (άμεση πρόταση ειρήνης), των συμφερόντων των αγροτών (η γη πρέπει να παρθεί αμέσως, να καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία), των συμφερόντων των πεινασμένων.
Πρέπει να κινητοποιηθούν τώρα αμέσως όλες οι συνοικίες, όλα τα συντάγματα, όλες οι δυνάμεις και να στείλουν αμέσως αντιπροσωπείες στη Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή, στην ΚΕ των μπολσεβίκων, ζητώντας επιτακτικά: Σε καμιά περίπτωση, οπωσδήποτε, να μην αφήσουμε ως τις 25 του μήνα την εξουσία στα χέρια του Κερένσκι και της συντροφιάς. Η υπόθεση πρέπει να κριθεί το δίχως άλλο σήμερα το βράδυ ή τη νύχτα.
Η Ιστορία δε θα συγχωρήσει την καθυστέρηση στους επαναστάτες που θα μπορούσαν να νικήσουν σήμερα (και σίγουρα θα νικήσουν σήμερα), αλλά που θα κινδύνευαν να χάσουν πολλά αύριο, θα κινδύνευαν να τα χάσουν όλα.
Παίρνοντας την εξουσία σήμερα, την παίρνουμε όχι ενάντια στα Σοβιέτ, αλλά για τα Σοβιέτ.
Η κατάληψη της εξουσίας είναι έργο της εξέγερσης. Ο πολιτικός σκοπός της θα διευκρινιστεί μετά από την κατάληψη της εξουσίας.
Θα ήταν καταστροφή η προσκόλληση στους τύπους, να περιμένουμε την επισφαλή ψηφοφορία της 25ης του Οκτώβρη - ο λαός έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να λύνει παρόμοια ζητήματα όχι με ψηφοφορίες αλλά με τη βία, ο λαός έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση στις κρίσιμες στιγμές της επανάστασης να κατευθύνει τους εκπροσώπους του - ακόμη και τους καλύτερους εκπροσώπους του - και όχι να τους περιμένει.
Αυτό το απέδειξε η ιστορία όλων των επαναστάσεων και οι επαναστάτες θα έκαναν το μεγαλύτερο έγκλημα αν άφηναν να τους ξεφύγει η στιγμή, ενώ ξέρουν πως από αυτούς εξαρτάται η σωτηρία της επανάστασης, η πρόταση ειρήνης, η σωτηρία της Πετρούπολης, η σωτηρία από την πείνα, η μεταβίβαση της γης στους αγρότες.
Η κυβέρνηση κλονίζεται. Πρέπει να την αποτελειώσουμε με κάθε θυσία!
Η καθυστέρηση της δράσης ισοδυναμεί με θάνατο».

Σημειώσεις:
* Γράφτηκε στις 24 Οκτώβρη (6 Νοέμβρη) 1917. Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1924. 
Δημοσιεύεται σύμφωνα με το δακτυλογραφημένο αντίγραφο (Β. Ι. Λένιν, Απαντα, τόμ. 34, σελ. 435-436, εκδ. Σύγχρονη Εποχή). 
Το γράμμα προς τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΔΕΚΡ (Μπ.) ο Β. Ι. Λένιν το έγραψε το βράδυ της 24ης του Οκτώβρη (6 του Νοέμβρη). Την ίδια μέρα, αργά το βράδυ, ο Λένιν έφτασε παράνομα στο Σμόλνι και ανέλαβε την άμεση καθοδήγηση της ένοπλης εξέγερσης.

1. Η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του Σοβιέτ Πετρούπολης δημιουργήθηκε στις 12 (25) Οκτώβρη 1917 με υπόδειξη της ΚΕ του Κόμματος των Μπολσεβίκων. 
Στη ΣΕΕ μπήκαν αντιπρόσωποι της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, της Επιτροπής Πετρούπολης, του Σοβιέτ Πετρούπολης, των εργοστασιακών επιτροπών, των συνδικάτων και των στρατιωτικών οργανώσεων. 
Η ΣΕΕ, δουλεύοντας κάτω από την άμεση καθοδήγηση της ΚΕ του Κόμματος, σε στενότατη επαφή με την μπολσεβίκικη στρατιωτική Οργάνωση, καθοδηγούσε το σχηματισμό των τμημάτων της Κόκκινης Φρουράς και τον εξοπλισμό των εργατών.
Κύριο καθήκον της ΣΕΕ ήταν η προετοιμασία της ένοπλης εξέγερσης σύμφωνα με τις οδηγίες της ΚΕ του Μπολσεβίκικου Κόμματος. 
Η ΣΕΕ έκανε πολύπλευρη δουλειά με σκοπό την οργάνωση των μαχητικών δυνάμεων για τη νίκη της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Καθοδηγητικός πυρήνας της ΣΕΕ ήταν το Στρατιωτικό Επαναστατικό Κέντρο, που σχηματίστηκε στη συνεδρίαση της ΚΕ στις 16 (29) Οκτώβρη 1917 και στο οποίο ανήκαν οι: Α. Σ. Μπουμπνόφ, Φ. Ε. Τζερζίνσκι, Γ. Μ. Σβερντλόφ, Ι. Β. Στάλιν και Μ. Σ. Ουρίτσκι. Τη δράση αυτού του κέντρου την κατεύθυνε καθημερινά ο Β. Ι. Λένιν.
Μετά από τη νίκη της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και το σχηματισμό στο 2ο Συνέδριο των Σοβιέτ της σοβιετικής κυβέρνησης, το κύριο καθήκον της Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής έγινε η πάλη ενάντια στην αντεπανάσταση και η τήρηση της επαναστατικής τάξης. 
Όσο δημιουργούνταν και δυνάμωνε ο σοβιετικός μηχανισμός, η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή παρέδιδε τα καθήκοντά της στα Λαϊκά Επιτροπάτα που οργανώνονταν. 
Στις 5 (18) Δεκέμβρη 1917 η ΣΕΕ διαλύθηκε.
(Πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ)

Μας το υπενθύμισε η 
Maria Chatzinikolaou !!

04 Νοεμβρίου, 2019

Προς Σκατόψυχους απ' τα Γιαννιτσά !!!


Διαμαρτύρονται και τα Γιαννιτσά με έναν δικηγόρο επικεφαλής (γνωστό μακεδονομάχο) που ο θεός να δώσει να μην το πάρει ποτέ κανείς για υπόθεσή του με τόσες ασυναρτησίες που είπε.

Είπε ότι ήρθαν πρόσφυγες από το Αφγανιστάν αλλά το Αφγανιστάν δεν είναι εμπόλεμη χώρα και "δε θα πληρώσουμε εμείς την πληθυσμιακή αύξηση του Αφγανιστάν"!
Αν υπάρχει θεός πρέπει να ρίξει αστροπελέκι να τον κάψει με τις ψεματούρες που είπε για να μας πείσει να είμαστε απάνθρωποι.
Στο Αφγανιστάν λόγω του 35ετούς πολέμου ο πληθυσμός πεθαίνει της πείνας κυριολεκτικά και μεταναστεύει τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Σαν να μην έφτανε αυτό, άλλος κάτοικος είπε το ανεκδιήγητο ότι αυτοί οι πρόσφυγες δεν μπορούν να αφομοιωθούν όπως έγινε με τους Αλβανούς και όσους ήρθαν από τη διαλυμένη Σοβιετική Ένωση που αφομοιώθηκαν μια χαρά. 
Κρύβει όμως μια αλήθεια:
Ότι αυτοί που δε θέλουν τώρα τους πρόσφυγες, είναι αυτοί που δε θέλανε ούτε τους Αλβανούς το 1990, ούτε τους πρώην Σοβιετικούς το 1991. Είναι αυτοί που τους χλευάζανε και κολλούσαν μπροστά από την εθνικότητά τους το "κωλό".
Είναι αυτοί που πριν λίγους μήνες χαρακτήριζαν και τους Σκοπιανούς "μαιμούδες και κωλοσκοπιανούς" . Τους Τούρκους "κωλότουρκους¨κ.ο.κ.
Είναι ποτισμένοι με το ίδιο δηλητήριο που ήταν ποτισμένοι κι άλλοι Έλληνες το 1922 που λέγανε "τουρκόσπουρους" τους Έλληνες της Μ. Ασίας και τους έδιωχναν από παντού σαν μιάσματα, όπως γίνεται τώρα..
Όμως ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια καθενός...
    "Πάρε το μίσος παραμάσχαλα, γέννημα σκύλας,
    απ’ τα ορμητήρια της ξεφτίλας·
    πελαγωμένος, σαστισμένος κι αφού λες 
πως  μπορείς,
    να ‘ρθεις να με βρεις".
Φωτογραφία: Aaquib Khan.
Ένα κορίτσι τρέχει για να προστατευτεί από τη βροχή στο μεγαλύτερο στρατόπεδο εσωτερικά εκτοπισθέντων ατόμων στην Καμπούλ
Το στρατόπεδο στο Charahi Qambar έχει περίπου 900 οικογένειες χωρίς σχολείο και μονάχα με μια κινητή κλινική 4 γιατρών. Οι περισσότεροι απ’ όσους μένουν εδώ μετανάστευσαν από τις μακρινές επαρχίες Χελμάντ, Κανταχάρ και Ορζγκάν, οι οποίες παραμένουν ζώνες συγκρούσεων. Υπαρχουν 40 τέτοια στρατόπεδα γύρω από την Καμπούλ.
Thesska Katerina

και


Όλοι εσείς που λέτε "έρχονται οι ξένοι να αλώσουν τον πολιτισμό μας",
εννοείτε το παλληκάρι που γεννήθηκε στη Ρώμη
από μαμά Δανέζα και μπαμπά γιο Γερμανίδας 
και του Παύλου, 
γιου επίσης Γερμανίδας και του Κωνσταντίνου, γιου Δανού και Ρωσίδας,
και παντρεμένο (το παλληκάρι) με Βενεζουελανή, κόρη Σλοβένου και Γερμανίδας;