Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αντικομμουνισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αντικομμουνισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2019

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΕΤΙΚΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΑΠ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΚΟΙΝ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ

Ιδρώνουν όταν βλέπουν αποτελέσματα δικών τους ερευνών που δείχνουν ότι το 74% των πολιτών της ΕΕ εκφράζει δυσαρέσκεια για την ΕΕ, το 51% των νέων στις ΗΠΑ βλέπει θετικά το σοσιαλισμό, ενώ την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αναπολούν το σοσιαλισμό, ότι το 46% των Ρώσων βλέπουν με "θαυμασμό", "σεβασμό" και "συμπάθεια" την περίοδο που ο Ι.Β. Στάλιν ηγούνταν του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης.

ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΝΕ ΣΤΟ ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ


Κάθε νέο και νέα «που σκέφτεται και προβληματίζεται, που βλέπει ότι τα όνειρα και οι ανάγκες τους δεν χωρούν σε αυτό το σύστημα, να μάθει από πρώτο χέρι γιατί παλεύει το ΚΚΕ, γιατί η πάλη για το σοσιαλισμό δεν είναι ένα όραμα, αλλά η αναγκαιότητα της εποχής μας», καλούν οι Οργανώσεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με ανακοίνωσή τους. Αφορμή, μία εικόνα που ανάρτησε η ΔΑΠ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η οποία ταυτίζει το φασισμό με τον κομμουνισμό. 
Αναλυτικά η ανακοίνωση των Οργανώσεων έχει ως εξής: 
«Την 23η Αυγούστου, την οποία η ΕΕ έχει καθιερώσει ως "Ευρωπαϊκή μέρα μνήμης στα θύματα του ολοκληρωτισμού και των αυταρχικών καθεστώτων", βρήκε αφορμή η ∆ΑΠ, για να "postάρει" μια εμετική εικόνα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ταυτίζει το φασισμό με τον κομμουνισμό.
∆εν περιμέναμε κάτι καλύτερο από μια οργάνωση που εκτός από άριστη σε μαζικές αντιγραφές, σε πάρτυ, σημειώσεις και "φιλικά" κεράσματα, "αριστεύει" και στην ψευτιά, στην υπεράσπιση της αντιλαϊκής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια και φυσικά στον αντικομμουνισμό.
Όμως... πάει πολύ σε μια χώρα που οι σελίδες της σύγχρονης Ιστορίας της έχουν βαφτεί κόκκινες από τη θυσία των κομμουνιστών στην Καισαριανή, στην Κοκκινιά, στο Κούρνοβο και σε δεκάδες άλλες περιοχές, που έχουν σημαδευτεί από τις μαζικές εκτελέσεις αθώων κατοίκων στα Καλάβρυτα, το Χορτιάτη, το ∆ίστομο, την Κάνδανο από τους ναζί, να κυκλοφορούν τέτοιες εικόνες!
Ας δουν τα στελέχη της ∆ΑΠ που βρίσκονταν οι πολιτικοί τους πρόγονοι όταν δινόταν η μάχη για την απελευθέρωση της Ελλάδας -δηλαδή στο Κάιρο και αλλού, σώοι και αβλαβείς-, ενώ τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ, στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, στα Βουνά, τις εξορίες και τα εκτελεστικά αποσπάσματα.
Θέλει πολύ θράσος, λοιπόν, η ∆ΑΠ -πιστό σκυλί της γραμμής της Ν∆, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ- να προσπαθεί να ταυτίσει το θύτη με το θύμα, να ταυτίσει την πρόοδο και την ελπίδα με ό,τι πιο μαύρο έχει γνωρίσει η ανθρώπινη ιστορία.
Βέβαια, δεν υπάρχει για εμάς ερώτημα. Τα στελέχη της ∆ΑΠ, που "εμπνεύστηκαν" την παραπάνω εικόνα είναι ανιστόρητοι και εντεταλμένοι, γραφικές καρικατούρες μακαρθισμού και αντικομμουνισμού, που στοχεύουν στο να διαστρεβλωθεί η ιστορική πραγματικότητα για να μη μάθει την αλήθεια η νεολαία.
Θα τους συνιστούσαμε να διαβάσουν ιστορία από βιβλία που δεν πουλάει ο Άδωνις και ο Πλεύρης...
Φέτος συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από την υπογραφή του Συμφώνου Μη επίθεσης (23 Αυγούστου 1939) ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και τη Γερμανία (πήρε το όνομα των υπουργών Εξωτερικών Μολότοφ και Ρίμπεντροπ). Αυτό το σύμφωνο η ΕΕ, οι ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες το παρουσιάζουν ως μια συμφωνία ανάμεσα στην Σοβιετική Ένωση και τη Χιτλερική Γερμανία, που τάχα μοίρασε την Ευρώπη στα δύο, που εξαιτίας αυτής της συμφωνίας ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ο Κόκκινος Στρατός τσάκισε το φασισμό! Η μνήμη δεν διαγράφεται!
Η Σοβιετική Ένωση, πράγματι, στις 23 Αυγούστου του 1939 υπέγραψε σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία. Η Σοβιετική Ένωση έβλεπε καθαρά, όπως το έβλεπαν όλοι οι ηγέτες της περιόδου, όπως το έβλεπε όλος κόσμος (ακόμα και τα μικρά παιδιά) ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Άλλωστε, είχε ήδη συγκροτηθεί ο Άξονας Γερμανίας - Ιταλίας - Ιαπωνίας με το λεγόμενο "Αντικομιντέρν" ή "Αντικομμουνιστικό Σύμφωνο", τρία χρόνια πριν το ξέσπασμα του πολέμου, δείχνοντας ποιος ήταν ο πραγματικός εχθρός του Χίτλερ, ο σοσιαλισμός και η Σοβιετική Ένωση. 
Παράλληλα, η Γαλλία και η Αγγλία έστρεφαν τη Γερμανία προς τα σοβιετικά εδάφη. Μια απλή αναζήτηση στα γεγονότα του 1938 (ένα χρόνο πριν την υπογραφή του Συμφώνου) αρκεί για να αποδείξει τις προσπάθειες που έκανε η Σοβιετική Ένωση, για να διαμορφωθεί ενιαίος συνασπισμός ενάντια στον Χίτλερ και τον Άξονα, να αντιμετωπιστεί και να μη δοθεί "αέρας στα πανιά του", να μην επιτεθεί σε "διασπασμένο" στρατόπεδο. 
Η στάση της Αγγλίας και της Γαλλίας, με τη Συμφωνία του Μονάχου (29 - 30 Σεπτέμβρη 1938), ήταν να παραδώσουν μέρος της Τσεχοσλοβακίας στους ναζί και με την πολιτική "κατευνασμού" που ακολουθούσαν έδιναν ώθηση στον Χίτλερ να επιτεθεί στην ΕΣΣΔ, "προς ανατολάς", ενώ παράλληλα απέρριπταν τις προτάσεις της ΕΣΣΔ για συγκρότηση μετώπου ενάντια στον Χίτλερ.
Απέναντι στη στάση της Αγγλίας και της Γαλλίας που έστρωσαν το έδαφος για τη γιγάντωση του Άξονα, η ΕΣΣΔ με την υπογραφή του Συμφώνου μη Επίθεσης εξασφάλισε 21 πολύτιμους μήνες για να προετοιμαστεί πολεμικά για τον πόλεμο που θα ακολουθούσε. Πιο συγκεκριμένα, από το 1939 έως τον Ιούνη 1941, η αριθμητική δύναμη των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ αυξήθηκε σχεδόν τρεις φορές. Συγκροτήθηκαν 125 νέες μεραρχίες, ενώ έγινε και ο εφοδιασμός του στρατού με νέα πολεμικά τεχνικά μέσα και καινούριους τύπους εξοπλισμών. Μετατράπηκε η οικονομία από "ειρηνική" σε "πολεμική", μεταφέρθηκαν εργοστάσια εκτός της πρώτης γραμμής.
Με αυτούς τους 21 μήνες έγινε εφικτή η νίκη της Σοβιετικής Ένωσης στο Στάλινγκραντ και το Κουρσκ, συνέβαλαν στην προετοιμασία για τη συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας και τη μεγαλειώδη νίκη του Κόκκινου Στρατού που απελευθέρωσε την Ευρώπη.
20.000.000 Σοβιετικοί θυσιάστηκαν, 10.000.000 έμειναν ανάπηροι, για να υπερασπιστούν και να προστατέψουν το σοσιαλιστικό κράτος, έδωσαν τη ζωή τους για τους λαούς όλου του κόσμου. Το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης ακολούθησαν και οι λαοί 7 χωρών που αποτίναξαν τα ιμπεριαλιστικά δεσμά και ξεκίνησαν να οικοδομούν το δικό τους κράτος, ενώ παράλληλα, η εποποιία του Κόκκινου Στρατού έκανε φωτεινό παράδειγμα την ανωτερότητα του σοσιαλισμού σε πολλούς λαούς της Ευρώπης. Για την τεράστια προσφορά της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού είναι χαρακτηριστική η ρήση του Έρνεστ Χέμινγουέι:
"Κάθε άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία του, χρωστά στον Κόκκινο Στρατό περισσότερα από όσα μπορεί ποτέ να πληρώσει".
Στόχος τους το χθες... με το βλέμμα στραμμένο στο αύριο.
Η ΕΕ, οι κυβερνήσεις της και οι παρατάξεις τους μέσα στις σχολές έχουν κάθε λόγο να συκοφαντούν το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, τα διδάγματα και τις κατακτήσεις του, επειδή και τότε και τώρα, η ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου είναι η μοναδική διέξοδος για να πάψουν η άγρια εκμετάλλευση και οι πόλεμοι, να εξαλειφθούν οι κρίσεις, η φτώχεια και η προσφυγιά, να οργανωθεί η οικονομία και να αναπτυχθούν οι παραγωγικές δυνάμεις με κριτήριο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.
Η "σταλινολογία", ο αντικομμουνισμός, τα ψέματα και η διαστρέβλωση της Ιστορίας έχουν συγκεκριμένο στόχο:
Να δυσφημίσουν τη μεγαλύτερη κατάκτηση της ανθρωπότητας, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Να πείσουν ειδικά εμάς, τη νέα γενιά, που δεν έχουμε ζήσει τις πρωτόγνωρες κατακτήσεις της εργατικής τάξης στην ΕΣΣΔ και τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη, ότι δεν έχουμε καμιά διέξοδο από τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτό προσπαθεί να πετύχει η ΕΕ, η κυβέρνηση της ΝΔ. Τον ίδιο στόχο είχε και η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που, ανάμεσα στα άλλα, υπέγραψε την κατάπτυστη διακήρυξη - μνημόνιο του αντικομμουνισμού, που μιλά για "σιδηρούν παραπέτασμα" και παρουσιάζει την ανατροπή του σοσιαλισμού ως την αρχή για την ελευθερία των ανθρώπων.
Για αυτό κάθε χρόνο ξοδεύουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, διοργανώνουν δεκάδες εκδηλώσεις, συνέδρια σε χώρες της ΕΕ, σε πανεπιστήμια, "εφευρίσκουν" επετείους (μέχρι και mini series γυρίζουν, βλ. "Τσέρνομπιλ") για να αποδείξουν ότι ο σοσιαλισμός δοκιμάστηκε και "απέτυχε", ότι "έχει τελειώσει". Χρόνο με το χρόνο και στο πανεπιστήμιό μας πληθαίνουν τέτοια συνέδρια και ημερίδες, αυξάνονται οι "έρευνες" με διδακτορικά και μεταπτυχιακά προγράμματα για να τεκμηριωθεί "η εγκληματική φύση του κομμουνισμού".
Σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου 120 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, 17 εκατομμύρια είναι άνεργοι, πάνω από 4 εκατομμύρια είναι άστεγοι, θέλουν ο λαός και η νεολαία να μη σκέφτονται και να μην προβληματίζονται, να αποδεχθούν ότι αυτή βαρβαρότητα που ζουν είναι μονόδρομος.
Ιδρώνουν όταν βλέπουν αποτελέσματα δικών τους ερευνών που δείχνουν ότι το 74% των πολιτών της ΕΕ εκφράζει δυσαρέσκεια για την ΕΕ, το 51% των νέων στις ΗΠΑ βλέπει θετικά το σοσιαλισμό, ενώ την ίδια στιγμή, οι κάτοικοι των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης αναπολούν το σοσιαλισμό, ότι το 46% των Ρώσων βλέπουν με "θαυμασμό", "σεβασμό" και "συμπάθεια" την περίοδο που ο Ι.Β. Στάλιν ηγούνταν του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης.
Γι' αυτό, η ΕΕ δεν έχει κανένα πρόβλημα, αντίθετα επικροτεί τη βία κατά των Κομμουνιστικών Κομμάτων, απαγορεύει τα Κομμουνιστικά Σύμβολα, ανέχεται αστικές κυβερνήσεις δηλωμένων, ορκισμένων αντικομμουνιστών, ακροδεξιών και άλλων αντιδραστικών μαντρόσκυλων του κεφαλαίου, από την Ουκρανία μέχρι τις χώρες της Βαλτικής, στηρίζει ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις.
Γι' αυτό στην πρώτη γραμμή της πολεμικής που εξαπολύουν οι εγχώριοι απολογητές του καπιταλισμού, αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις, βρίσκεται σταθερά η θέση του ΚΚΕ ότι ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται, παρά μόνο ανατρέπεται και ότι προϋπόθεση γι' αυτό είναι οργανωμένος ο λαός να πάρει την εξουσία από το κεφάλαιο. Ότι δεν υπάρχει καμιά ενδιάμεση εξουσία ανάμεσα σ' αυτήν των καπιταλιστών και την αντίστοιχη των εργατών.
Κάθε νέος φοιτητής, ερευνητής και επιστήμονας έχει χρέος να μάθει την αλήθεια! Οι πρωτόγνωρες κατακτήσεις της εργατικής τάξης στο πρώτο δικό της κράτος, στην ΕΣΣΔ, η ικανοποίηση σύνθετων λαϊκών αναγκών, που στον καπιταλισμό είναι αδύνατον να συμβεί, αποδεικνύουν την ανωτερότητα του σοσιαλισμού. Σήμερα υπάρχουν όλες οι προϋπόθεσεις για να ζούμε καλύτερα και προκύπτουν από την ίδια την ανάπτυξη της παραγωγής, της επιστήμης και της τεχνολογίας. Πραγματική λύση στα σημερινά προβλήματα και τα αδιέξοδα της νεολαίας δίνει μόνο η πρόταση του ΚΚΕ. Το τσάκισμα του φασισμού γίνεται με το να τσακιστεί οριστικά το σύστημα που τον γεννά, ο καπιταλισμός και αυτό γίνεται μόνο με την ανατροπή του.
Καλούμε κάθε νέο και νέα, που σκέφτεται και προβληματίζεται, που βλέπει ότι τα όνειρα και οι ανάγκες τους δεν χωρούν σε αυτό το σύστημα, να μάθει από πρώτο χέρι γιατί παλεύει το ΚΚΕ, γιατί η πάλη για το σοσιαλισμό δεν είναι ένα όραμα, αλλά η αναγκαιότητα της εποχής μας. Καλούμε κάθε νέο και νέα να συμμετάσχει στο 45ο Φεστιβάλ ΚΝΕ - "Οδηγητή", να δει από κοντά γιατί παλεύουμε και να παλέψει μαζί μας». 

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2019

ΠΡΟΣ -ΓΕΩΡΓΙΑΔΗδες -ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΑΙΟ"ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ"

***Είναι ο "κύριος" που υποδέχτηκαν με την παρουσία τους κ 4 ..ανεξάρτητοι... υποψήφιοι δήμαρχοι της Ζακύνθου: Αρετάκης Νικήτας, Γάσπαρος Διονύσης, Λιβέρης Χαράλαμπος, Μαρίνος Αναστάσιος και μεταξύ άλλων οι εν ενεργεία δημοτικοί σύμβουλοι της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου κ.Ν.Τσίπηρας, Π.Μυλωνάς του Κου Αγαλιανού !!
http://www.zantepress24.gr/…/21388-sti-zakyntho-o-adonis-ge…



Αυτοί είναι οι κομ­μου­νι­στές, κύριε Γε­ωρ­γιά­δη

Γρά­φει ο Νίκος Μότ­τας //
«Μεί­ζων στό­χος στη χώρα είναι να πέ­σουν οι κομ­μου­νι­στές» δή­λω­σε ο αντι­πρό­ε­δρος της ΝΔ Άδω­νις Γε­ωρ­γιά­δης σε ένα ακόμη χυ­δαίο αντι­κομ­μου­νι­στι­κό του πα­ρα­λή­ρη­μα.

Είναι γνω­στή άλ­λω­στε η τα­κτι­κή της ακρο­δε­ξιάς – απ’ τους «Γε­ωρ­γιά­δη­δες» της ΝΔ μέχρι τη να­ζι­στι­κή εγκλη­μα­τι­κή Χρυσή Αυγή – να επι­χει­ρεί να ταυ­τί­σει την σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με τους κομ­μου­νι­στές.

Ο στό­χος τους είναι προ­φα­νής: να συ­κο­φα­ντη­θεί στην συ­νεί­δη­ση λαϊ­κών μαζών η έν­νοια του κομ­μου­νι­σμού, το ΚΚΕ και το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα. Γι’ αυτό και απο­δί­δουν στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δήθεν κομ­μου­νι­στι­κα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ενώ γνω­ρί­ζουν πολύ καλά ότι το κόμμα του κ. Τσί­πρα έχει τόση σχέση με το μαρ­ξι­σμό-λε­νι­νι­σμό όση ο φά­ντης με το ρε­τσι­νό­λα­δο. Καμία απο­λύ­τως δη­λα­δή.

Μιας όμως και ο άλ­λο­τε συ­νο­δοι­πό­ρος του Κα­ρα­τζα­φέ­ρη και τη­λε­δια­φη­μι­στής των εμε­σμά­των του να­ζι­στή Πλεύ­ρη είχε το θρά­σος να πιά­σει ξανά στο στόμα του τους κομ­μου­νι­στές να υπεν­θυ­μί­σου­με ορι­σμέ­νες απλές αλή­θειες.

Άκου, λοι­πόν κ. Γε­ωρ­γιά­δη…

-ΚΟΜ­ΜΟΥ­ΝΙ­ΣΤΕΣ είναι αυτοί που παρά τις εξο­ρί­ες, τις φυ­λα­κί­σεις και τα βα­σα­νι­στή­ρια, αρ­νή­θη­καν να υπο­γρά­ψουν δή­λω­ση με­τά­νοιας. Είναι αυτοί που το αστι­κό κρά­τος των «Γε­ωρ­γιά­δη­δων» έστελ­νε στα μπου­ντρού­μια της Κέρ­κυ­ρας, της Ακρο­ναυ­πλί­ας, της Αί­γι­νας, του Γεντί Κουλέ, στον Άη-Στρά­τη, στη Μα­κρό­νη­σο και αλλού.

Τι σχέση μπο­ρεί να έχει με αυ­τούς ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που – από κοι­νού με ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ – δεν έχει αφή­σει «δή­λω­ση» υπο­τα­γής στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και το με­γά­λο κε­φά­λαιο που να μην έχει υπο­γρά­ψει; Είναι τα ίδια κόμ­μα­τα που υπέ­γρα­ψαν τέσ­σε­ρα μνη­μό­νια, επο­πτεί­ες διαρ­κεί­ας και εκα­το­ντά­δες αντι­λαϊ­κούς-αντερ­γα­τι­κούς νό­μους περ­νώ­ντας τη θηλιά στο λαιμό του λαού.

Άκου, κ. Γε­ωρ­γιά­δη…

-ΚΟΜ­ΜΟΥ­ΝΙ­ΣΤΕΣ είναι αυτοί που δεν πρό­δω­σαν τις ιδέες τους ακόμη κι’ όταν βρέ­θη­καν αντι­μέ­τω­ποι με το εκτε­λε­στι­κό από­σπα­σμα. Οι 106 του Κούρ­νο­βο, οι 200 της Και­σα­ρια­νής, οι μάρ­τυ­ρες του Μπλό­κου της Κοκ­κι­νιάς, του Χαϊ­δα­ρί­ου, οι χι­λιά­δες γεν­ναί­οι μα­χη­τές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που έδω­σαν τη ζωή τους στον αγώνα ενά­ντια στους Ναζί κα­τα­κτη­τές και τους ντό­πιους ταγ­μα­τα­σφα­λί­τες.

Τι σχέση μπο­ρεί να έχει με όλους αυ­τούς ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που συ­να­γε­λά­ζε­ται με τον «δια­βο­λι­κά καλό» Τραμπ, το Νε­τα­νιά­χου και τη Μέρ­κελ; Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που επε­κτεί­νει και ανα­βαθ­μί­ζει τις αμε­ρι­κα­νο­ΝΑ­ΤΟι­κές βά­σεις από την Αλε­ξαν­δρού­πο­λη μέχρι τη Σούδα, με­τα­τρέ­πο­ντας τη χώρα σε ορ­μη­τή­ριο των ιμπε­ρια­λι­στών.

Άκου, κ. αντι­πρό­ε­δρε της ΝΔ…

– ΚΟΜ­ΜΟΥ­ΝΙ­ΣΤΕΣ είναι ο Μπε­λο­γιάν­νης, ο Πλου­μπί­δης, ο Σου­κα­τζί­δης, ο Βι­δά­λης, ο Μαλ­τέ­ζος, ο Βε­λου­χιώ­της, η Ηλέ­κτρα Απο­στό­λου, ο Νι­κη­φο­ρί­δης, η Βα­σι­λα­κο­πού­λου, ο Κα­τρά­κης, ο Ρί­τσος, ο Φλω­ρά­κης. Είναι οι χι­λιά­δες νε­κροί και ζω­ντα­νοί αλύ­γι­στοι αγω­νι­στές που, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, όρ­θω­σαν το ανά­στη­μα τους στην εξου­σία των «Γε­ωρ­γιά­δη­δων» πα­λεύ­ο­ντας για να ξη­με­ρώ­σουν κα­λύ­τε­ρες μέρες για το λαό.

Τι σχέση μπο­ρεί να έχουν με αυ­τούς οι Τσί­πρες, οι Κα­τρού­γκα­λοι, οι Δρα­γα­σά­κη­δες, οι Πο­λά­κη­δες, οι Τσα­κα­λώ­τοι και όλοι όσοι υπε­ρα­σπί­ζο­νται τις «αξίες» του σά­πιου κα­πι­τα­λι­σμού; Τι σχέση έχουν με τους Κομ­μου­νι­στές αυτοί που, απο­δε­δειγ­μέ­να, κη­ρύτ­τουν το «ρε­α­λι­σμό» της υπο­τα­γής, τις «αξίες» και «αρχές» της ΕΕ, που πα­σχί­ζουν να απο­δεί­ξουν ότι είναι οι κα­λύ­τε­ροι εφαρ­μο­στές των αντι­λαϊ­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων;

Ακού­στε, λοι­πόν, κ. Γε­ωρ­γιά­δη, κ. Μη­τσο­τά­κη και λοι­ποί ιδε­ο­λο­γι­κοί «συγ­γε­νείς»…

– ΚΟΜ­ΜΟΥ­ΝΙ­ΣΤΕΣ είναι αυτοί που βρί­σκο­νται κα­θη­με­ρι­νά στους δρό­μους του αγώνα για την υπε­ρά­σπι­ση των ερ­γα­τι­κών, λαϊ­κών συμ­φε­ρό­ντων. Αυτοί που αρ­νού­νται να γί­νουν δια­χει­ρι­στές και ορ­ντι­νά­τσες του εκ­με­ταλ­λευ­τι­κού κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, αλλά πα­λεύ­ουν να το ανα­τρέ­ψουν για να ανοί­ξουν δρόμο στην σο­σια­λι­στι­κή-κομ­μου­νι­στι­κή προ­ο­πτι­κή.

Ξέρει καλά, λοι­πόν, η αστι­κή τάξη και οι «Γε­ωρ­γιά­δη­δες» που την υπη­ρε­τούν ποιος είναι ο πραγ­μα­τι­κός τους αντί­πα­λος. Είναι το ΚΚΕ και το ορ­γα­νω­μέ­νο τα­ξι­κό κί­νη­μα.

Ο κομ­μου­νι­σμός στοι­χειώ­νει τον ύπνο και τον ξύ­πνιο τους. Γι’ αυτό προ­σπα­θούν να τον ξορ­κί­σουν βα­φτί­ζο­ντας «κομ­μου­νι­στι­κή» την κα­πι­τα­λι­στι­κή βαρ­βα­ρό­τη­τα που, ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ΝΔ και λοι­πές αστι­κές δυ­νά­μεις από κοι­νού, υπη­ρε­τούν.
***

Σε ένα ακόμη αντικομμουνιστικό παραλήρημα επιδόθηκε ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Αδωνις Γεωργιάδης, αποζητώντας την εύνοια των αφεντικών του σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, αποδίδοντας – κατά το γνωστό «χαβά» – στον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηριστικά που δεν έχει και στοχοποιώντας ό,τι τους ανησυχεί πραγματικά, το ΚΚΕ. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στο Web TV του «Star Channel» δήλωσε: «Οταν … Συνεχίστε να διαβάζετε το Νέο αντικομμουνιστικό παραλήρημα από τον αντιπρόεδρο της ΝΔ Αδ. Γεωργιάδη.
____________________________­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­_­__

Νίκος Μότ­τας Γεν­νή­θη­κε το 1984 στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Είναι υπο­ψή­φιος δι­δά­κτο­ρας (Phd) Πο­λι­τι­κής Επι­στή­μης, Διε­θνών Σχέ­σε­ων και Ιστο­ρί­ας. Σπού­δα­σε Πο­λι­τι­κές Επι­στή­μες στο Πα­νε­πι­στή­μιο Westminster του Λον­δί­νου και είναι κά­το­χος δύο με­τα­πτυ­χια­κών τί­τλων (Master of Arts) στις δι­πλω­μα­τι­κές σπου­δές (Πα­ρί­σι) και στις διε­θνείς δι­πλω­μα­τι­κές σχέ­σεις (Πα­νε­πι­στή­μιο Τελ Αβίβ). Άρθρα του έχουν δη­μο­σιευ­θεί σε ελ­λη­νό­φω­να και ξε­νό­γλωσ­σα μέσα.

Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019

O "ΧΟΡΌΣ", ΤΑ ΕΣΏΡΟΥΧΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ και ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ...

Το Viva La Revolucion Αποκαλύπτει: τη «ευρωπαϊκή κανονικότητα» που ετοιμάζουνε να ζήσουμε... Αν δεν πάρουμε τη Τύχη της Ζωής στα δικά μας χέρια.


Ευρωπαϊκή...

Εικόνες... «ευρωπαϊκής κανονικότητας» θα ζήσουν, όπως όλα δείχνουν, τους επόμενους μήνες και χρόνια χιλιάδες λαϊκά σπίτια, που η κυβέρνηση προκλητικά πανηγυρίζει ότι θα τους επιδοτεί τάχα τις δόσεις για τα «κόκκινα» δάνεια, στην πραγματικότητα επιδοτώντας τους τραπεζίτες και βάζοντας το πιστόλι στον κρόταφο των ίδιων για να αποπληρώσουν τα υπόλοιπα. 
Η σχετική Υπουργική Απόφαση που εκδόθηκε τη Δευτέρα, πέρα απ' όλα τα άλλα κριτήρια που θέτει (π.χ. η συνεισφορά του Δημοσίου διακόπτεται αυτόματα σε περίπτωση που ο δικαιούχος καθυστερήσει την καταβολή του δικού του ποσού για 3 μηνιαίες δόσεις), προβλέπει την υποχρέωση των δικαιούχων να «συναινούν στη διενέργεια κοινωνικής έρευνας και σε κατ' οίκον επισκέψεις από αρμόδιους υπαλλήλους, αν απαιτηθεί, για επιτόπια επαλήθευση της σύνθεσης του νοικοκυριού»! Με δυο λόγια, οι διάφοροι κρατικοί μηχανισμοί θα μπορούν να μπουκάρουν στα σπίτια και να τα κάνουν «φύλλο και φτερό», μην τυχόν και υπάρχει κανένα μέλος του νοικοκυριού με εισόδημα που κρύβεται από τις τράπεζες και το κράτος!

... κανονικότητα

Αυτή η βαρβαρότητα, που η κυβέρνηση παρουσιάζει με θράσος ως «φιλολαϊκή στεγαστική πολιτική», θυμίζει όσα έγραφε προ μηνών ο «Ριζοσπάστης», με αφορμή τα σπίτια - «τρύπες» που δικαιούνται οι άνεργοι στη Γερμανία, στην καρδιά της καπιταλιστικής ΕΕ, στο πλαίσιο του περιβόητου προγράμματος «Χαρτζ 4». 

Εκεί, οι άνεργοι κινδυνεύουν με έξωση αν οι υπηρεσίες διαπιστώσουν σε «αιφνιδιαστικές επισκέψεις» ότι υπάρχουν δύο οδοντόβουρτσες στο μπάνιο ή ξένα εσώρουχα στα συρτάρια, στοιχεία που μαρτυρούν ότι ο δικαιούχος φιλοξενεί και άλλο άτομο στο σπίτι και άρα μοιράζονται κάποια έξοδα, χωρίς να το έχει δηλώσει στην Υπηρεσία! 
Οι ομοιότητες κάθε άλλο παρά συμπτωματικές είναι: Η υποτιθέμενη «κοινωνική πολιτική» της ΕΕ, που στην Ελλάδα υπηρετούν εξίσου ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΔ, τα άλλα αστικά κόμματα και οι εκλεκτοί τους στην Τοπική Διοίκηση, δίνει ένα εκεί που παίρνει δέκα, αντικαθιστά τα δικαιώματα με προσωρινά «ψίχουλα», κι αυτά υπό προϋποθέσεις, ενώ λειτουργεί και ως πολυπλόκαμος μηχανισμός ενσωμάτωσης και καταστολής των πιο εξαθλιωμένων. 
Αυτά μαζί με άλλα βρίσκονται στον πυρήνα του «νέου κοινωνικού συμβολαίου» που προπαγανδίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας από τους εργαζόμενους να βάλουν την υπογραφή τους στην πολιτική που τσακίζει τις σύγχρονες ανάγκες. 
Διέξοδος και εδώ είναι η σύγκρουση με την πολιτική της ΕΕ, του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων και των κομμάτων της, για μια Ελλάδα και Ευρώπη του σοσιαλισμού, όπου στο επίκεντρο θα είναι οι ανάγκες των εργαζομένων, των λαών και όχι τα κέρδη του κεφαλαίου και των τραπεζών.

Παλμαρέ

Ενα άρθρο που θα περίμενε να το διαβάσει κανείς στο site της Χρυσής Αυγής, δημοσιεύτηκε στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κούλογλου.

 Ενας από τους αρθρογράφους της ιστοσελίδας, σχολιάζοντας τις παρεμβάσεις συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ για τις μαφιόζικες πρακτικές της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ, πέρα από ανυπόστατες κατηγορίες και συκοφαντίες, αναμασά και μπόλικο αντικομμουνισμό, κάτω από τον τίτλο «Το συνέδριο της ΓΣΕΕ, το ΠΑΜΕ, ο σταλινισμός και η δημοκρατία». 
Καμιά εντύπωση δεν προκαλεί. Κυβέρνηση, εργοδοσία, αστικά κόμματα, εργατοπατέρες και Χρυσή Αυγή, στάθηκαν σαν μια γροθιά απέναντι στη μάχη που έδωσαν όλες τις προηγούμενες μέρες συνδικάτα, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα για να μη νομιμοποιηθούν η νοθεία και η ωμή παρέμβαση της εργοδοσίας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αξιοποίησαν όλα τα μέσα για να συκοφαντήσουν και να εμποδίσουν την προσπάθεια να «ανασάνουν» τα σωματεία, να χειραφετηθούν από την εργοδοσία και το κράτος: Από απειλές, συκοφαντίες και αντικομμουνισμό, μέχρι «νουθεσίες» και «ίσες αποστάσεις», ώστε να βγει λάδι και να πέσει στα μαλακά η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ για τις αθλιότητές της. 
Μετά κι απ' αυτό το άρθρο, δίπλα στις δηλώσεις Τζήμερου και Μιχαλολιάκου, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δίκαια αποκτά μια θέση στο παλμαρέ όσων πρωταγωνιστούν για τη συγκρότηση της ...«προοδευτικής συμμαχίας ενάντια στην ακροδεξιά» που διαφημίζει το κόμμα του.

Προϋπηρεσία

Στην «προοδευτική συμμαχία» του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με παλιά και νέα ρετάλια της σοσιαλδημοκρατίας, βρήκε χώρο και ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. 

Οποιος προσπαθήσει να τον αναγνωρίσει, ανατρέχοντας σε κάποιον αγώνα των εργαζομένων της ΔΕΗ, ατύχησε. Για άλλα πράγματα είναι γνωστός ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής. 
Οπως για τις δηλώσεις του καταμεσής της κρίσης ενάντια στους «μπαταχτσήδες» μεροκαματιάρηδες που «φεσώνουν» την Επιχείρηση. «Μανούλα» στο στήσιμο του «κοινωνικού αυτοματισμού», έφτανε να εκβιάζει τα λαϊκά νοικοκυριά ότι «αν δεν πληρώσουν όσοι χρωστούν, θα ανέβουν τα τιμολόγια για όλους». Με τέτοιο κυνισμό ούτε η διοίκηση της ΔΕΗ δεν τολμούσε να μιλήσει, σε μια περίοδο που τα σπίτια ξεπάγιαζαν από το κρύο, τα μαγκάλια έκαιγαν σαν τρελά και τα χρέη των λαϊκών νοικοκυριών αυξάνονταν προς τη ΔΕΗ και παντού. 
Και προφανώς οι δηλώσεις αυτές δεν απευθύνονταν σε βιομήχανους και λοιπούς μεγάλους πελάτες της Επιχείρησης, αφού γι' αυτούς η ΔΕΗ υπήρξε πάντα γαλαντόμα, με μειωμένα τιμολόγια, αλλεπάλληλες προσφορές και άλλα για τα οποία η πλειοψηφία της ΓΕΝΟΠ είχε καταπιεί τη γλώσσα της. Ε, όπως φαίνεται, ήρθε η ώρα να ανταμειφθεί και ο πρόεδρος για τις υπηρεσίες του, αναλαμβάνοντας αναβαθμισμένα καθήκοντα...

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΣΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΤΟΥ ΑΛΑΦΟΥΖΟΥ

Το ακροφιλελέ θινκ τανκ της “Καθημερινής” αναπαράγει τα ψέματα για “σοβιετικά τανκς που χόρευαν στην Πράγα” και η κόρη του μεγάλου ποιητή αποκαθιστά την ιστορική αλήθεια για την προέλευση της συκοφαντίας.


Η Έρη Ρίτσου απαντά στα ψέματα του Τάκη Θεοδωρόπουλου για τον πατέρα της και τα “σοβιετικά τανκς που χόρευαν στην Πράγα”


Τέλος σε έναν από τους μακροβιότερους χόακες (hoaxes) γύρω από το Γιάννη Ρίτσο, επιχειρεί να βάλει η κόρη του Έρη, με αφορμή άρθρο του γνωστού και μη εξαιρετέου Τάκη Θεοδωρόπουλου, που όταν δεν εξυμνεί τις αρετές των λευκών Ευρωπαίων ανδρών ασχολείται με τους “αριστερούς διανοούμενους”. 
Εκεί λοιπόν επικαλείται ανύπαρκτο ποίημα του Ρίτσου για “σοβιετικά τανκς που χόρευαν στην Πάτρα”, αναρωτώμενος μάλιστα ρητορικά “Πώς καταδέχθηκε ο Ρίτσος, ο ποιητής του «Επιτάφιου» και της «Ελένης», να γράψει ένα ποίημα για να υμνήσει τα σοβιετικά τανκς που «χόρευαν» στην Πράγα το 1968;”, χαρακτηρίζοντας το υποτιθέμενο ποίημα μαζί με τον – πραγματικό αυτή τη φορά στίχο του Ρίτσου για τα “παιδιά της ΚΝΕ” – για να μιλήσει για “δήλωση υποταγής”. 
Τα ακριβή γεγονότα ξεκαθαρίζει η κόρη του σε ανάρτησή της στο facebook, αναφέροντας πως όλα ξεκίνησαν από ιδιωτική συζήτηση στην οποία ο Ρίτσος περιέγραφε τον ενθουσιασμό του από σοβιετική παρέλαση που είχε παρακολουθήσει την Πρωτομαγιά όπου τα τανκς τους έμοιαζαν να χορεύουν, φράση την οποία μετέφερε στη συνέχεια ο αυτόπτης μάρτυρας Γιώργος Λιάνης. Φράση που σύντομα μετατράπηκε στον ισχυρισμό περί ποιήματος για τα σοβιετικά τανκς στην Πράγα:

Ο ΡΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ
Είδα στην Καθημερινή το άρθρο που επισυνάπτω.
Λοιπόν για να τελειώνει αυτή η ιστορία της τεράστιας ψευτιάς που λέγεται εδώ και χρόνια και που παρ’ όλες τις διαψεύσεις επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Ο Ρίτσος ουδέποτε έγραψε ποίημα για να υμνήσει τα σοβιετικά τανκς που “χόρευαν” στην Πράγα και ουδέποτε αναφέρθηκε σε αυτά.
Το όλο θέμα ξεκίνησε από μια προσωπική συζήτηση που είχε γίνει παρόντος του δημοσιογράφου κ. Γιώργου Λιάνη. Ο Ρίτσος είχε γυρίσει από τη Μόσχα όπου είχε παρακολουθήσει την παρέλαση της Πρωτομαγιάς και αυτήν περιέγραφε λέγοντας πόσο τον είχε εντυπωσιάσει “η χαρά του κόσμου που περνούσε, κρατώντας λουλούδια, οι μανάδες με τα μωρά αγκαλιά, οι γέροι με τα παράσημα στο στήθος, παντού χαμόγελα, λουλούδια και μπαλόνια. Μια τεράστια γιορτή. Και ήταν τέτοια η ατμόσφαιρα της χαράς που ακόμα και στην στρατιωτική παρέλαση είχες την εντύπωση πως και τα τανκς χόρευαν.”
Αυτή την περιγραφή σε μια καθαρά προσωπική κουβέντα, την πήρε ο κ Λιάνης και την επόμενη μέρα την έκανε ρεπορτάζ γράφοντας πως τα “τανκς χορεύουν” και έτσι ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία που στη συνέχεια έγινε “τα σοβιετικά τανκς που μπήκαν στην Πράγα χορεύουν” και στη συνέχεια έγινε “Ο Ρίτσος έγραψε ποίημα για τα σοβιετικά τανκς που μπήκαν στην Πράγα χορεύοντας”.
Βεβαίως ο κ. Λιάνης τα διέψευσε όλα αυτά και έγραψε το τί πραγματικά είχε ειπωθεί και πως, αλλά φυσικά κανείς δεν έδωσε σημασία στη διάψευση, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Ο ίδιος ο Ρίτσος, άνθρωπος εξαιρετικά αξιοπρεπής και περήφανος, δεν θέλησε ποτέ να απαντήσει σε όσα γελοία γράφτηκαν σχετικά με το θέμα και από “επώνυμους αριστερούς” της εποχής, θεωρώντας υποτιμητικό για κείνον να απαντήσει σε ένα ψεύδος και να “δικαιολογηθεί” για κάτι που ποτέ δεν είπε ή έκανε.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

ΌΤΑΝ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ..ΑΠΑΝΤΑΜΕ:


ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

-Απάντηση στον αντικομμουνισμό και την παραχάραξη της Ιστορίας από το Ευρωκοινοβούλιο (VIDEO)

Σε ένα όργιο αντικομμουνισμού και παραχάραξης της Ιστορίας εξελίχθηκε η συζήτηση στο Ευρωκοινοβούλιο με θέμα την «Ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή εκπαίδευση, έρευνα και διατήρηση της μνήμης του ολοκληρωτικού παρελθόντος», που στόχο είχε την απαράδεκτη εξίσωση του κομμουνισμού με το τέρας του φασισμού. Απάντηση στον αντικομμουνισμό έδωσε η παρέμβαση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ.
Ο ευρωβουλευτής του Κόμματος Κώστας Παπαδάκης στην τοποθέτησή του σημείωσε συγκεκριμένα τα παρακάτω:
«Μιλάτε περί ολοκληρωτισμού... ο στόχος σας προφανής, να εξισώσετε  τον κομμουνισμό με το τέρας του φασισμού, του  γνήσιου παιδιού της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, αυτής που όλοι σας υπερασπίζεστε. 
H ιστορική αλήθεια, η κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ αποτελούν άσβεστο μάρτυρα για το ποιος εξολόθρευσε το ναζισμό. Το ποιος θρέφει και σήμερα την ακροδεξιά, τον εθνικισμό, τους φασίστες το μαρτυρά το τι γίνεται σήμερα στην Πολωνία, στην Ουγγαρία, στις Βαλτικές χώρες με τις διώξεις και απαγορεύσεις ΚΚ την ίδια ώρα που απονέμονται τιμές σε συνεργάτες των ναζί με τη στήριξη της ΕΕ.
Όσα ιδρύματα, ψέματα στα σχολικά βιβλία και ακριβοπληρωμένες καμπάνιες κι αν χρηματοδοτήσετε, την Ιστορία την γράψανε και τη γράφουν οι λαοί με την πάλη τους ενάντια στο σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα. Είναι ιστορικές οι κατακτήσεις του σοσιαλισμού στην Παιδεία, στην Υγεία, στην εξάλειψη της ανεργίας, στην κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων.
Η ΕΕ και o καπιταλισμός δεν είναι μονόδρομος. Οι λαοί μπορούν με τη δική τους εξουσία στις χώρες τους να παλέψουν για την Ευρώπη του Σοσιαλισμού».

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Ποίος Είπε:«Ο ΚΟΜ­ΜΟΥ­ΝΙ­ΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙΑΣ»


Kaι συνέχιζε:"Τούτο πρέ­πει να κα­τα­στή συ­νεί­δη­σις της Νέας Γε­νιάς. Ο εθνι­κός φρο­νη­μα­τι­σμός, καθώς και η ηθική και πο­λι­τι­κή αγωγή των μα­θη­τών είναι η πρώτη απο­στο­λή του Δι­δα­σκά­λου. Και εις αυτήν οφεί­λουν να επι­δο­θούν. Τα δικά μας ιδα­νι­κά είναι τα ιδα­νι­κά του Ελ­λη­νο­χρι­στια­νι­κού Πο­λι­τι­σμού. "


Γε­ώρ­γιος Πα­παν­δρέ­ου, ο αντι­κομ­μου­νι­στής «Γέρος της Δη­μο­κρα­τί­ας»

Η φε­τι­νή χρο­νιά είναι διπλά επε­τεια­κή για μια πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού αστι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος του 20ου αιώνα: σή­με­ρα, 13 Φλε­βά­ρη, συ­μπλη­ρώ­νο­νται 130 χρό­νια από τη γέν­νη­ση του, ενώ το Νο­έμ­βρη κλεί­νουν 50 χρό­νια από το θά­να­το του. Ο λόγος ασφα­λώς για τον Γε­ώρ­γιο Πα­παν­δρέ­ου, τον πε­ρί­φη­μο «Γέρο της Δη­μο­κρα­τί­ας» τον οποίο κε­ντρώ­οι, σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες και λοι­ποί «σο­σια­λι­στές» ανα­μέ­νε­ται να τι­μή­σουν και φέτος σε σχε­τι­κές εκ­δη­λώ­σεις.

Ο Πα­παν­δρέ­ου υπήρ­ξε αναμ­φί­βο­λα πο­λι­τι­κός ευ­φυ­ής και ικα­νός, θέ­το­ντας τα χα­ρί­σμα­τα του στην υπη­ρε­σία της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης της οποί­ας διε­τέ­λε­σε άξιος πο­λι­τι­κός εκ­πρό­σω­πος για δε­κα­ε­τί­ες. 
Από το 1916, όταν και διο­ρί­στη­κε από τον Ελευ­θέ­ριο Βε­νι­ζέ­λο διευ­θυ­ντής του πο­λι­τι­κού του γρα­φεί­ου, έως την πα­ραί­τη­ση του από την πρω­θυ­πουρ­γία τον Ιούλη του 1965, ο Γεωρ. Πα­παν­δρέ­ου υπε­ρα­σπί­στη­κε με συ­νέ­πεια τα συμ­φέ­ρο­ντα της άρ­χου­σας τάξης.
Στα με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά χρό­νια, μέχρι και σή­με­ρα, ο λε­γό­με­νος «κε­ντρώ­ος» και «κε­ντρο­α­ρι­στε­ρός» χώρος, ιδιαί­τε­ρα αυτός του ΠΑΣΟΚ, επι­χει­ρεί να πα­ρου­σιά­σει το Γεωργ. Πα­παν­δρέ­ου και τις κυ­βερ­νή­σεις της «Ένω­σης Κέ­ντρου» ως φω­τει­νή εξαί­ρε­ση σε μια ζο­φε­ρή πο­λι­τι­κή πε­ρί­ο­δο. 
Έτσι, σύμ­φω­να με αυτήν την κε­ντρο­α­ρι­στε­ρή εκ­δο­χή της ιστο­ρί­ας, ο Γεωργ. Πα­παν­δρέ­ου πα­ρου­σιά­ζε­ται, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ως η «δη­μο­κρα­τι­κή», «προ­ο­δευ­τι­κή» και «φι­λο­λαϊ­κή» δύ­να­μη απέ­να­ντι στην αντι­δρα­στι­κό­τη­τα της «δε­ξιάς» και του πα­λα­τιού.

Η ιστο­ρι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ωστό­σο είναι πολύ δια­φο­ρε­τι­κή.
 Καθ’ όλη τη διάρ­κεια της πα­ρου­σί­ας του στην ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή, ο Πα­παν­δρέ­ου όχι μόνο δεν αμ­φι­σβή­τη­σε, ούτε κατ’ ελά­χι­στο, την εξου­σία της πλου­το­κρα­τί­ας αλλά, επι­πλέ­ον, έκανε ότι περ­νού­σε απ’ το χέρι του για την στα­θε­ρο­ποί­η­ση και ενί­σχυ­ση του κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. 
Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το χά­ρι­σμα της ρη­το­ρι­κής του δει­νό­τη­τας υιο­θε­τού­σε πλη­θώ­ρα φι­λο­λαϊ­κών συν­θη­μα­των («πι­στεύ­ο­μεν και εις τη λα­ο­κρα­τία», αύ­ξη­ση με­ρο­κά­μα­του, ρύθ­μι­ση αγρο­τι­κών χρεών, κλπ.) προ­κει­μέ­νου να προ­σελ­κή­σει και να εγκλω­βί­σει- τα­λαι­πω­ρη­μέ­νες από τα δεινά της Κα­το­χής και της ανέ­χειας- πλα­τιές ερ­γα­τι­κές-λαϊ­κές μάζες. Με αυτόν τον τρόπο, επι­χει­ρού­νταν η εκτό­νω­ση της ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης των λαϊ­κών μαζών.
Όπως ορθά ση­μειώ­νει ο Μ.Μαϊ­λης, «με την πο­λι­τι­κή της η «Ενωση Κέ­ντρου» ένα πράγ­μα επι­βε­βαί­ω­σε: 
Οτι «πα­ρα­χώ­ρη­σε» το δευ­τε­ρεύ­ον, για να υπη­ρε­τή­σει το κύριο: Την άμεση και μα­κρο­πρό­θε­σμη στα­θε­ρο­ποί­η­ση του κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος. Από­δει­ξε ότι ήταν πιο «ευαί­σθη­τη» στο να αφου­γκρά­ζε­ται και να απο­δέ­χε­ται ορι­σμέ­να αι­τή­μα­τα, που η λαϊκή πάλη είχε κα­τα­στή­σει υπε­ρώ­ρι­μα. Γιατί είναι αναμ­φι­σβή­τη­το ότι οι «πα­ρα­χω­ρή­σεις» που πραγ­μα­το­ποί­η­σε το «Κέ­ντρο», είχαν τη σφρα­γί­δα των λαϊ­κών αγώ­νων» (Από την 4η Αυ­γού­στου ως τις μέρες μας, Συγχρ. Εποχή, 2009, σελ.237-238.
Με απλά λόγια, πρό­κει­ται για μια πο­λι­τι­κή που με το ένα χέρι έδινε ορι­σμέ­νες «πα­ρα­χω­ρή­σεις» (πα­ρο­χές) στο λαό- απο­τέ­λε­σμα σκλη­ρών τα­ξι­κών αγώ­νων- και με το άλλο χέρι να στα­θε­ρο­ποιού­σε την εξου­σία του κε­φα­λαί­ου. 
Ασφα­λώς, η στα­θε­ρο­ποί­η­ση του αστι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος που επε­δί­ω­κε ο Γεωρ. Πα­παν­δρέ­ου πή­γαι­νε χέ­ρι-χέ­ρι με την κα­τα­στο­λή του λαϊ­κού κι­νή­μα­τος. 
Παρά την προ­σπά­θεια της αστι­κής ιστο­ριο­γρα­φί­ας να εξω­ραϊ­σει την ει­κό­να του «Γέρου της Δη­μο­κρα­τί­ας», τα ιστο­ρι­κά γε­γο­νό­τα μας υπεν­θυ­μί­ζουν τον βαθύ αντι­κομ­μου­νι­σμό από τον οποίο διέ­πο­νταν τόσο οι από­ψεις, όσο και η πο­λι­τι­κή δράση του Γεωργ. Πα­παν­δρέ­ου.
Ο Γ.Πα­παν­δρέ­ου (κέ­ντρο), με τον Αρ­χιε­πί­σκο­πο Δα­μα­σκη­νό και τον στρα­τη­γό Ρό­ναλντ Σκό­μπι

Είναι γνω­στός ο πρω­τα­γω­νι­στι­κός του ρόλος κατά τον ηρω­ϊ­κό Δε­κέμ­βρη του 1944- την κο­ρυ­φαία αυτή στιγ­μή της τα­ξι­κής πάλης στην Ελ­λά­δα του πε­ρα­σμέ­νου αιώ­να- όταν το ντό­πιο αστι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και οι βρε­τα­νοί ιμπε­ρια­λι­στές σύμ­μα­χοι του αι­μα­το­κύ­λη­σαν το λαό της Αθή­νας.
Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του κυ­νι­σμού και της υπο­κρι­σί­ας του Γεωργ. Πα­παν­δρέ­ου 
απο­τε­λεί το γε­γο­νός ότι ενώ κατά την άφιξη του στην απε­λευ­θε­ρω­μέ­νη από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ πρω­τεύ­ου­σα ρη­τό­ρευε περί «λα­ο­κρα­τί­ας», ταυ­τό­χρο­να ζη­τού­σε σε σχε­τι­κή επι­στο­λή του από τον σφα­γέα Τσώρ­τσιλ να «απο­στεί­λει επι­βλη­τι­κές δυ­νά­μεις διότι τα πο­λι­τι­κά μέσα διά την αντι­με­τώ­πι­σιν της κρι­σί­μου κα­τα­στά­σε­ως δεν ήσαν πλέον επαρ­κή». 
Όταν έφτα­σαν δε οι «επι­βλη­τι­κές δυ­νά­μεις» των ιμπε­ρια­λι­στών, ο Πα­παν­δρέ­ου δεν είχε κα­νέ­ναν εν­δοια­σμό να δια­τά­ξει την ένο­πλη δο­λο­φο­νι­κή επί­θε­ση ενά­ντια στην ει­ρη­νι­κή δια­δή­λω­ση του λαού της Αθή­νας και του Πει­ραιά. 
Ένα χρόνο αρ­γό­τε­ρα, ο ίδιος άν­θρω­πος δή­λω­νε: «ήλ­πι­ζεν ο κομ­μου­νι­σμός – και αυτή υπήρ­ξε η αυ­τα­πά­τη του – ότι ήτο δυ­να­τόν ημείς να πα­ρι­στά­νω­μεν την κυ­βέρ­νη­ση και εκεί­νος να δια­θέ­τει την πραγ­μα­τι­κή δύ­να­μη…».
Μετά το τέλος της τρί­χρο­νης ηρω­ϊ­κής επο­ποί­ιας του Δη­μο­κρα­τι­κού Στρα­τού Ελ­λά­δας- όταν οι διωγ­μοί κατά των κομ­μου­νι­στών βρί­σκο­νταν στο από­γειο τους- ο Γεωργ. Πα­παν­δρέ­ου επι­χει­ρη­μα­το­λο­γού­σε υπέρ της μη νο­μι­μο­ποί­η­σης του ΚΚΕ. 
Να τι έλεγε το 1950:
«Αλλά (…) υπάρ­χει το αί­τη­μα της νο­μι­μο­ποι­ή­σε­ως του ΚΚΕ. Και ηκού­σθη­σαν φωναί απο­δε­χό­με­ναι την νο­μι­μο­ποί­η­σιν (…). Η δια­φω­νία μας είναι από­λυ­τος. (…) Είναι τόση η έκτα­σις της προ­δο­σί­ας, είναι τόση η έκτα­σις του εγκλή­μα­τος, είναι τόσαι αι κα­τα­στρο­φαί και αι θυ­σί­αι της Ελ­λά­δος, (…) ώστε ου­δέ­πο­τε το Έθνος και ο Λαός μας θα ανε­γνώ­ρι­ζον την επά­νο­δον των προ­δο­τών και των εγκλη­μα­τιών εις τους κόλ­πους του πο­λι­τι­κού βίου της Χώρας» (Μ.Μαϊλη, Το αστι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα στην Ελ­λά­δα από το 1950 έως το 1967, Σύγ­χρο­νη Εποχή, 2014, σελ.160).
«Πι­στεύ­ο­μεν και εις την λα­ο­κρα­τί­αν»….

Από τα- αντι­κομ­μου­νι­στι­κά- έργα και ημέ­ρες του Πα­παν­δρέ­ου δεν θα μπο­ρού­σε να απου­σιά­ζει η πε­ρί­φη­μη εγκύ­κλιος 1010, με ημε­ρο­μη­νία 11 Μαρ­τί­ου 1965, που στό­χευε στον εξο­βε­λι­σμό κάθε αντί­στα­σης του κι­νή­μα­τος Παι­δεί­ας, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την επί­κλη­ση του «κομ­μου­νι­στι­κού κιν­δύ­νου». 
Αιχμή της απρο­κά­λυ­πτης αυτής αντι­κομ­μου­νι­στι­κής επέμ­βα­σης που έφερε την υπο­γρα­φή του «Γέρου της Δη­μο­κρα­τί­ας» 
ήταν η διά­λυ­ση της Δη­μο­κρα­τι­κής Νε­ο­λαί­ας Λα­μπρά­κη. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό από­σπα­σμα της εγκυ­κλί­ου- που θα ζή­λευε ακόμη και ο δι­κτά­το­ρας Με­τα­ξάς- είναι το ακό­λου­θο:
«Ο ΚΟΜ­ΜΟΥ­ΝΙ­ΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙΑΣ. Τούτο πρέ­πει να κα­τα­στή συ­νεί­δη­σις της Νέας Γε­νιάς. Ο εθνι­κός φρο­νη­μα­τι­σμός, καθώς και η ηθική και πο­λι­τι­κή αγωγή των μα­θη­τών είναι η πρώτη απο­στο­λή του Δι­δα­σκά­λου. Και εις αυτήν οφεί­λουν να επι­δο­θούν. Τα δικά μας ιδα­νι­κά είναι τα ιδα­νι­κά του Ελ­λη­νο­χρι­στια­νι­κού Πο­λι­τι­σμού. ΕΛΕΥ­ΘΕ­ΡΙΑ (Εθνι­κή και Πο­λι­τι­κή) και ΔΙ­ΚΑΙΟ­ΣΥ­ΝΗ, ΑΓΑΠΗ και ΘΥΣΙΑ. Αυτά είναι τα ιδε­ώ­δη μας και μ’ αυτά πρέ­πει να εμπο­τι­σθή η Νέα Γενεά, ΕΛΛΑΣ και ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙΑ. Αλη­θής Δη­μο­κρα­τία. Πάσα εκτρο­πή πρέ­πει να κο­λά­ζε­ται αυ­στη­ρό­τα­τα. Κι αν συμβή να υπάρ­ξουν δι­δά­σκα­λοι όχι ανή­κο­ντες, αλλά και απλώς συ­μπα­θού­ντες ή ανε­χό­με­νοι την κομ­μου­νι­στι­κήν προ­πα­γάν­δαν δεν έχουν θέσιν εις την Εκ­παί­δευ­σιν».
Αυτός ήταν ο Γε­ώρ­γιος Πα­παν­δρέ­ου, ο «Γέρος της Δη­μο­κρα­τί­ας» ή, ορ­θό­τε­ρα, της «αστι­κής δη­μο­κρα­τί­ας». Η ιστο­ρία- αμεί­λι­κτη με όλους ανε­ξαι­ρέ­τως- έχει κρί­νει την πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή, τα πε­πραγ­μέ­να του και την «προ­σφο­ρά» του στο λαό και τη χώρα.

ΑΠΟ ATEXNOS

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

το αντιΚΚΕ μένος,Τυφλώνει:


Αποσπάσματα για την: 
Βασικό κοινό χαρακτηριστικό των σχετικών τοποθετήσεων είναι η προσπάθειά τους να στρέψουν «το ΚΚΕ ενάντια στο ΚΚΕ», θεωρώντας ότι μπορούν να αξιοποιήσουν γι' αυτόν το σκοπό την αυτοκριτική προσέγγιση από το ΚΚΕ της 100χρονης Ιστορίας του. 
Χαρακτηριστικός γι' αυτήν την προσπάθεια είναι και ο τίτλος του άρθρου παρουσίασης (βλ. διαστρέβλωσης) της Διακήρυξης στη ...γνωστή «Εφημερίδα των Συντακτών» («73 χρόνια όλο λάθη, 27 χρόνια όλα σωστά»).
Τόσο σε αυτό το άρθρο, όσο και σε άλλες παρόμοιες παρεμβάσεις και σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης «φορτώνεται» στο ΚΚΕ μία σχηματική και αντιεπιστημονική προσέγγιση της Ιστορίας του, σύμφωνα με την οποία όλα ήταν λάθος μέχρι ενός σημείου και όλα σωστά από ένα σημείο και μετά.
Κατανοούμε ότι η υιοθέτηση ενός τέτοιου αντιεπιστημονικού σχήματος θα ήταν πολύ βολική για την οπορτουνιστική πολεμική τους απέναντι στο ΚΚΕ, αλλά δυστυχώς γι' αυτούς δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. 
Η Διακήρυξη (όπως και όλα τα σχετικά κείμενα του ΚΚΕ) προσεγγίζει την Ιστορία του ΚΚΕ με τα εργαλεία του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού και όχι με την ιδεαλιστική μέθοδο, που εξαρτά τα πάντα από τις προσωπικές ικανότητες και διαθέσεις των εκάστοτε ηγετών.
Προσπαθεί να δει τους παράγοντες που επέδρασαν στη διαμόρφωση βαθύτερων στρατηγικών θέσεων και αντιλήψεων, τον τρόπο που αυτές συνέβαλαν στη μία ή στην άλλη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή και να τις κρίνει με κριτήριο τις συνέπειες που είχαν στην ταξική πάλη. 
Δεν παρασύρεται σε δογματικές λογικές «μαύρου - άσπρου», «δαιμονοποίησης - αγιοποίησης» προσώπων ή περιόδων, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι δεν τοποθετείται με συγκεκριμένο τρόπο για περιόδους ή στελέχη της Ιστορίας του.
Παράλληλα, προσεγγίζει την 100χρονη πορεία του Κόμματος όχι ως μία συγκόλληση λανθασμένων και σωστών αποφάσεων, αλλά ως μία ηρωική πορεία αγώνων, επαναστατικής ταξικής πάλης για τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία, την αναγκαιότητα και επικαιρότητα της οποίας δεν αποκήρυξε ποτέ το ΚΚΕ - εν αντιθέσει με άλλους - στην 100χρονη πορεία του. 
Οπως άλλωστε αναφέρεται και στη Διακήρυξη:
«Σε ολόκληρη την ιστορική του διαδρομή, παρά τις όποιες αδυναμίες και τα λάθη του, το ΚΚΕ δεν έσκυψε ποτέ το κεφάλι απέναντι στον πραγματικό αντίπαλο, την εξουσία του κεφαλαίου (...) 
Υπήρξε πάντοτε κόμμα της αγωνιστικής δράσης, με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη και γενικότερα στα λαϊκά στρώματα, με προσήλωση στον αγώνα για το σοσιαλισμό».
Αν δεν τυφλώνονταν από το αντι-ΚΚΕ μένος τους, θα έβλεπαν 
για παράδειγμα τις αναφορές της Διακήρυξης στην ηρωική πάλη του ΚΚΕ από τα πρώτα του «μπουσουλήματα» για την εδραίωση των επαναστατικών χαρακτηριστικών του Κόμματος Νέου Τύπου (τα οποία πολλοί από τους αρθρογράφους επικριτές του αποκηρύσσουν), 
στην πολύμορφη (πολιτική, ιδεολογική, συνδικαλιστική) παρέμβασή του από τα πρώτα του βήματα στην εργατική τάξη, κόντρα στην προσπάθεια χειραγώγησής της από το αστικό πολιτικό σύστημα και τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας και του συμβιβασμού, 
στην προσπάθεια αποκάλυψης του χαρακτήρα των ιμπεριαλιστικών πολέμων, στη μετάφραση και προβολή του έργου των κλασικών του μαρξισμού, 
στις πρώτες ερευνητικές προσπάθειες μαρξιστικής προσέγγισης της ελληνικής Ιστορίας, στη σταθερή ανάδειξη των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, στη σύγκρουση με όλες τις μορφές της δικτατορίας του κεφαλαίου.
Ακόμα πιο συγκεκριμένα, θα έβλεπαν τις αναφορές στη σταθερή υπεράσπιση της ΕΣΣΔ, στην πάλη απέναντι σε όλες τις (δημοκρατικές και φασιστικές) αστικές κυβερνήσεις, στον πρωτοπόρο ρόλο των ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΟΠΛΑ και την ηρωική πάλη του ΔΣΕ, αργότερα στην αντιδικτατορική πάλη κ.λπ. 
Αλήθεια, όλες αυτές οι αναφορές της Διακήρυξης μπορούν να φέρουν τον τίτλο «73 χρόνια όλο λάθη», όπως προσπαθεί να μας πείσει η «Εφημερίδα των Συντακτών»; 

Τι αντικομμουνιστική τύφλωση είναι αυτή;

Αντίστοιχη τύφλωση
 
(για να έρθουμε και στην πιο πρόσφατη περίοδο) φαίνεται ότι έχει και το «ΠΡΙΝ», όταν στο αντίστοιχο άρθρο του εστιάζει λίγο - πολύ στο ότι «η αυτοκριτική κατόπιν εορτής που γίνεται δεν ψάχνει τις αιτίες».
Για μια σειρά ζητήματα συμμαχιών και στάσης απέναντι στις αστικές κυβερνήσεις, έχουμε τοποθετηθεί εδώ και καιρό ως Κόμμα, και μάλιστα με την πολιτική μας δράση και τις προγραμματικές επεξεργασίες από το 15ο Συνέδριο. 
Είναι, βέβαια, κατανοητή η αμηχανία του συγκεκριμένου χώρου.
 Σε σχέση με το αν αναζητούμε τις αιτίες, αλήθεια δεν διάβασαν στη Διακήρυξη την εκτίμηση ότι «το ΚΚΕ δεν ήταν ιδεολογικά και πολιτικά κατάλληλα προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την ορμητική πολιτική συγκρότηση του σοσιαλδημοκρατικού ρεύματος ως ΠΑΣΟΚ»; 
Δεν διάβασαν τον προσδιορισμό της «γενικότερης προγραμματικής αντίληψης του ΚΚΕ για τα στάδια και τις αντίστοιχες συμμαχίες» ως πηγή των λανθασμένων επιλογών της συγκρότησης του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου» και της συμμετοχής στο σχηματισμό των αστικών κυβερνήσεων Τζανετάκη και Ζολώτα; 
Πέραν τούτων, δεν ξέρουν ότι ήδη έχει ξεκινήσει η πιο επισταμένη συλλογική μελέτη της πιο πρόσφατης Ιστορίας του Κόμματος, που θα οδηγήσει στον Γ' Τόμο του Δοκιμίου Ιστορίας του;
Όσο γι' αυτούς που κουτοπόνηρα επικαλούνται τον Χαρίλαο Φλωράκη, τους υπενθυμίζουμε ότι ο πρώην ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος έπαιξε ενεργό ρόλο στην προσπάθεια διατήρησης των επαναστατικών χαρακτηριστικών του ΚΚΕ μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές και την αποχώρηση του οπορτουνιστικού συρφετού από το Κόμμα. 
Στήριξε αποφασιστικά την αποχώρηση του ΚΚΕ από το Συνασπισμό και την πορεία προγραμματικής ανασυγκρότησης, που ξεκίνησε μετά το 13ο Συνέδριο και τη διάσπαση.
Η στάση του ΚΚΕ και η στάση των επικριτών του
Αυτό που τους ενοχλεί δεν είναι άλλο από την ενίσχυση των επαναστατικών χαρακτηριστικών του ΚΚΕ, η οποία δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα χωρίς την αυτοκριτική προσέγγιση της ίδιας της Ιστορίας του. 
Οπως σημείωνε και ο Λένιν:
 «Δεν πρέπει να κρύβουμε τα λάθη μας μπροστά στον εχθρό. Οποιος το φοβάται αυτό, δεν είναι επαναστάτης. Αντίθετα, αν δηλώσουμε ανοιχτά στους εργάτες: "Μάλιστα, κάναμε λάθη", αυτό σημαίνει ότι στο μέλλον τα λάθη αυτά δεν θα επαναλαμβάνονται (...)»1.
Οπως κάθε στρατός, έτσι και ο εργατικός «επαναστατικός στρατός» είναι καταδικασμένος σε συνεχόμενες ήττες, αν δεν μάθει να διδάσκεται από τα λάθη του. 
Οπως σημειώνεται και στον Πρόλογο του Β' Τόμου Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ:
«Η επανεκτίμηση θέσεων και πολιτικών επιλογών, που προκύπτει από την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας, δε συνιστά λαθολογία, δεν ανοίγει δρόμο στον αναθεωρητισμό και οπορτουνισμό.
 Οδηγεί σε επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών.
 Μηδενισμό και απογοήτευση παράγει η λαθολογία, δηλαδή η χρησιμοποίηση των λαθών για άρνηση της ηρωικής ιστορίας της ταξικής πάλης στην Ελλάδα με την καθοδήγηση του ΚΚΕ, για εγκατάλειψη ιδεολογικών αρχών, για αιτιολόγηση οπορτουνιστικών επιλογών»2.
Η «επαναστατικού χαρακτήρα διόρθωση λαθών» είχε σημαντική συμβολή στην πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ από τη δεκαετία του 1990 μέχρι τις μέρες μας. 
Αποτέλεσε απαραίτητο εφόδιο για τη στάση του Κόμματος απέναντι στο θεμελιώδες ζήτημα της αστικής διακυβέρνησης, για την ικανότητα και αντοχή του να πηγαίνει (ιδιαίτερα την κρίσιμη περίοδο 2012 - 2015) «κόντρα στο ρεύμα» των αυταπατών περί δυνατότητας φιλολαϊκής κυβερνητικής διαχείρισης του καπιταλισμού, για την ενίσχυση της παρέμβασης του ταξικού εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος, κόντρα στη γραμμή της ταξικής συνεργασίας και του συμβιβασμού που εκφράζει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός.
Αλήθεια, ποια είναι η «πράξη» όλων αυτών που ψέγουν το ΚΚΕ και προσπαθούν με το ζόρι να του «φορτώσουν» την - εντελώς ξένη σε αυτό - λογική της λαθολογίας; 
Ενα μέρος τους ανήκει σε αυτούς που συμμετέχουν ή στηρίζουν ανοιχτά και απροσχημάτιστα τη σημερινή αντιλαϊκή κυβέρνηση και το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων (π.χ. κυβερνητικά στελέχη, αρθρογραφία στην «Εφημερίδα των Συντακτών»). 
Ενα άλλο μέρος τους - το οποίο καμώνεται ότι ασκεί κριτική από επαναστατική σκοπιά - αποτελείται από αυτούς που αμέσως μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές της περιόδου 1989-1991 πέταξαν στο «καλάθι των αχρήστων» τον λενινισμό, το Κόμμα Νέου Τύπου, το σφυροδρέπανο, τον «κομμουνιστικό» τίτλο κ.λπ., 
ενώ το κρίσιμο διάστημα των προηγούμενων χρόνων έδρασαν ανοιχτά ως συμμαχική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, συμβάλλοντας τόσο στην άνοδο του τελευταίου σε θέσεις κυβερνητικής διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού όσο και (τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του) στη στήριξη της αστικής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την τρόικα.
Τελικά, έχει δίκιο το πρώην κεντρικό στέλεχος του ΝΑΡ όταν σημειώνει σε άρθρο σχολιασμού της Διακήρυξης: 
«Υπάρχει ένας δείκτης, αρκεί να τον παρακολουθείς. Είναι εκείνο το παλιό "η ζωή θα δείξει", δηλαδή το κριτήριο της πράξης».

Μόνο που αυτό που δείχνει η ζωή είναι ότι το ΚΚΕ έχει καθιερωθεί με τη στάση του 
ως εκείνη η σταθερή δύναμη που βρίσκεται απέναντι στο κεφάλαιο και σε όλες τις κυβερνήσεις που διαχειρίζονται τον ελληνικό καπιταλισμό και τις συλλογικές τύχες της αστικής τάξης, 
ενώ οι διάφορες οπορτουνιστικές δυνάμεις έχουν καθιερωθεί ως εκείνες που συνέβαλαν - περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτά - στην εξαπάτηση του λαού, έστρωσαν το χαλάκι στη νέα σοσιαλδημοκρατία...

Σημειώσεις:

1. Β. Ι. Λένιν, Απαντα, τ. 44, σελ. 33.

2. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τ. Β', 1949-1968», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα, 2011, σελ. 15.
Για να Δεις όλο το Άρθρο 
πήγαινε στον: Ριζοσπάστη


Παρουσίαση κειμένου: 
Viva La Revolucion


Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

,,βλέπουν ακόμη τον Στάλιν στον ύπνο τους,,


(Διαβάστε το παρακάτω άρθρο🤮 και προσπαθείστε να μαντέψετε🤔 σε ποιό έντυπο ''φιλοξενήθηκε'', χωρίς όμως να γκλουγκλάρετε)🤣
Οι ρίζες του σταλινικού ολοκληρωτισμού
Εκατό χρόνια μετά τον Οκτώβριο του 1917 στη Ρωσία αρκετοί αριστεροί παραμένουν ακόμα εγκλωβισμένοι στους μύθους που τον πλαισίωσαν και αποτέλεσαν τον πυρήνα της ιδεολογίας του μαρξισμού-λενινισμού.
Αρνούνται να δουν τον ρόλο του Λένιν και του Κομμουνιστικού Κόμματος στην αποτυχία του «σοσιαλισμού» και στην εγκαθίδρυση του ολοκληρωτισμού.
Τον σταλινικό ολοκληρωτισμό έχουν αναλύσει εξαιρετικά σημαντικοί στοχαστές, όπως η Χάνα Αρεντ, ο Κώστας Παπαϊωάννου, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Κλοντ Λεφόρ, ο Φρανσουά Φιρέ, οι οποίοι έδειξαν πως οι ρίζες του ολοκληρωτισμού βρίσκονται στο Κομμουνιστικό Κόμμα και στη διακυβέρνηση του Λένιν μέχρι τον θάνατό του το 1924.
Πράγματι, μετά τον Οκτώβριο του 1917 ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι κατάφεραν να σφετεριστούν την εξουσία των σοβιέτ με χειραγώγηση και ποδηγέτηση, και να επιβάλουν με βία και τρομοκρατία την κομματική γραφειοκρατία και δικτατορία, την οποία ονόμασαν «δικτατορία του προλεταριάτου», «σοσιαλισμό» και «κομμουνισμό». Η αποδυνάμωση και η περιθωριοποίηση των σοβιέτ δεν οφείλεται σε καμία ιστορική και πολιτική αναγκαιότητα, όπως υποστηρίζουν οι αμετανόητοι λενινιστές, αλλά στις λενινιστικές μεθοδεύσεις και στις μπολσεβίκικες μηχανορραφίες.
Η αντιδημοκρατική συμπεριφορά του λενινισμού-μπολσεβικισμού εκδηλώθηκε σε πολλές περιπτώσεις: ανατροπή της προσωρινής κυβέρνησης, πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας, κατάργηση της Συντακτικής Συνέλευσης και των γενικών εκλογών, κατάργηση των ατομικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξόντωση των αντιφρονούντων και όλων των διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων (Μενσεβίκοι, Σοσιαλεσέροι, Εργατική Αντιπολίτευση), καθώς και των κοινωνικών-πολιτικών κινημάτων (Κομμούνα της Κροστάνδης, κίνημα του Μάχνο).
Αξίζει να αναφερθεί ενδεικτικώς η εξέγερση της Κροστάνδης (1921) κατά την οποία οι εξεγερμένοι είχαν ως σύνθημα το «Ολες οι εξουσίες στα σοβιέτ και όχι στο Κόμμα». Αυτό όμως αποτελούσε εμπόδιο στα αυταρχικά γραφειοκρατικά σχέδια του Λένιν και γι’ αυτό ο τελευταίος διέταξε την ολοσχερή καταστολή της από τον Κόκκινο Στρατό. Ο απολογισμός ήταν πολλές χιλιάδες νεκροί και τραυματίες, 8.000 πρόσφυγες στη γειτονική Φινλανδία και εκκαθαρίσεις 15.000 ναυτών από τον στόλο.
Οι εξοντώσεις και οι εκκαθαρίσεις οφείλονταν στην έμμονη ιδέα του Λένιν ότι κατείχε την «επιστημονική αλήθεια» και ότι αυτή ήταν ο μοναδικός δρόμος για την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Αλλωστε στην αρχή που εμφανίστηκαν τα σοβιέτ (1905) ο Λένιν δεν μπορούσε να τα καταλάβει, διότι υπερέβαιναν και ανέτρεπαν το σχήμα που είχε στο μυαλό του: την «επαναστατική πρωτοπορία», δηλαδή το κόμμα, που θα εισήγε την «επαναστατική συνείδηση» στους εργάτες και θα οδηγούσε την «επανάσταση» στον νικηφόρο «σοσιαλισμό».
Για τον ιδρυτή του ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος η αυτοοργάνωση, η αυτενέργεια και η αυτόνομη δυναμική των εργατών και των άλλων κοινωνικών στρωμάτων ήταν εντελώς αδιανόητη. Οι λενινιστές, βεβαίως, επικαλούνται το «Κράτος και επανάσταση» (1917) στο οποίο ο Λένιν αναφέρεται με ευνοϊκό τρόπο στη βάση και στην αποδυνάμωση του κράτους. Είναι άλλωστε το μόνο έργο στο οποίο έχουμε τέτοιες ενδείξεις, αλλά παρέμεινε στο στάδιο των θεωρητικών διερευνήσεων, διότι μετά υπερνίκησε η κομματική γραφειοκρατική και αυταρχική αντίληψη που οδήγησε σε βίαιη καταστολή.
Φυσικά υπήρξαν τα συνθήματα «Ολη η εξουσία στα σοβιέτ» και «Σοσιαλισμός σημαίνει σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός», αλλά ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι αντί να εμπιστευθούν τα σοβιέτ και να προσπαθήσουν να τα κάνουν όργανα αποφάσεων και θέσπισης νόμων, προσπάθησαν να τα αποδυναμώσουν και να μεταφέρουν τα κέντρα της εξουσίας και των αποφάσεων στο κόμμα και στο κράτος. Κατάφεραν να ελέγξουν τα σοβιέτ και να τα χρησιμοποιήσουν ως κομματικά όργανα, ως εργαλεία των σκοπών τους, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση και τη γραφειοκρατικοποίησή τους, καθώς και τη γραφειοκρατικοποίηση όλου του κοινωνικο-πολιτικού βίου.
Οι αυταρχικές και αντιδημοκρατικές ενέργειες του Λένιν και των μπολσεβίκων, η παραγκώνιση των σοβιέτ και των άλλων πολιτικών δυνάμεων, ο σφετερισμός της εξουσίας προς όφελος της ολιγαρχίας του μπολσεβίκικου κόμματος, είχαν ολέθρια αποτελέσματα. Κατ’ αρχάς προκάλεσαν τον εμφύλιο πόλεμο και επέβαλαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Στη συνέχεια, οδήγησαν στο ανελεύθερο αυταρχικό καθεστώς της κομματικής γραφειοκρατίας που με τη σειρά του αποτέλεσε τη βάση και την προϋπόθεση για την ανάδυση και την εγκαθίδρυση του σταλινικού ολοκληρωτισμού. Την εξέλιξη αυτή, με ευθύνη του Λένιν και των μπολσεβίκων, είχε προβλέψει από πολύ νωρίς η Ρόζα Λούξεμπουργκ -επίσης μαρξίστρια κομμουνίστρια- σε δύο οξυδερκή κείμενά της, καθώς επίσης και ο Καρλ Κάουτσκι.
Ετσι, το μεγάλο έλλειμμα στη Ρωσία μετά τον Οκτώβριο του 1917 ήταν η ελευθερία και η άμεση δημοκρατία, και όχι, όπως λέγεται από τους αριστερούς, τα «ενδιάμεσα σώματα», τα απαραίτητα δήθεν για να λαμβάνουν γρήγορες αποφάσεις τις οποίες επέβαλλε η συγκυρία.
Συνεπώς, αυτό που οδήγησε στον αυταρχισμό, στη δικτατορία του Κομμουνιστικού Κόμματος και, τέλος, στον σταλινικό ολοκληρωτισμό δεν ήταν τα σοβιέτ, αλλά αντιθέτως η αδυναμία τους να αποσοβήσουν τη γραφειοκρατικοποίηση και τον λενινισμό. Ο Λένιν και ο μπολσεβικισμός ήταν η αιτία για την αποδυνάμωση των σοβιέτ, την εξαφάνιση της άμεσης δημοκρατίας, τη διόγκωση της κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας και την επιβολή τους επί της κοινωνίας. Οπως γράφει ο Καστοριάδης, ο Λένιν ήταν ο αληθινός δημιουργός του ολοκληρωτισμού.
” 


Απ' τα σχόλια 


Σπύρος Σούρλας ΣΕΚ, Ξεκινημα ή Στοχος;

Stelios Kanakis Πρόκειται για "ανεξάρτητη" αντικομμουνιστική φυλλάδα, στο πολιτικό ρεπορτάζ της οποίας είναι φυτευτός από το Μαξίμου, ψυχασθενές ξεπουληταριό, γνωστό στην πιάτσα με το προσωνύμιο:
"Ο καημός της μάνας του, το άγος της γυναίκας του και η ντροπή των παιδιών του".

Διαχείριση

Joanne Daouros Το έγραψε η καινούργια εταιρία που έχει αναλάβει να "γυαλίσει " τα του Μαξίμου;😆

Παναγιώτης Αλεκος Αριστεροχωρι, κοψιδης;
Διαχείριση

Leonidas Papadimitriou ολα αυτα μυριζουν Μπαξεβανια μυρωδια
ιαχείριση

Βίκη Καχριμάνη Προκαλείς ,Ελένη,αλλά ευκολάκι μου φαίνεται...
Διαχείριση

Βίκη Καχριμάνη Σκέφτηκα εφσυν και ομολογώ οτι στη συνέχεια πήγα και το τσέκαρα,για να το επιβεβαιώσω...
Διαχείριση

Manolis Chorliafakis pu eine TORA AFTOS O CSEFTILAS O KASTORIADIS KE OI OMOIOI TU NA DH TI GINETE
Διαχείριση

Μαρια Μπαρκουζου ... μου φερνει για την των Συντακτων ....
αχείριση

Ζανα Μπεμπονη ΑααχχΠετροπουλεμου!!
Διαχείριση

Nathan Voice Kostas Mast Στο παραπάνω άρθρο, είναι ξεκάθαρη η αντιλενινιστικη θεση της εφημερίδας. Και επειδή η ιστορική εμπειρία είναι ξεκάθαρη, η αντιπαράθεση των σοβιέτ, που επιχειρείται απο τον αρθρογράφο, με τους μπολσεβίκους, ειναι ενα τέχνασμα, που σαν αφετηριακή αρχη, οδηγεί τον αναγνώστη, άμεσα στο συμπέρασμα, κόμμα γραφειοκρατικό, δικτατορικό, ολοκληρωτικό. Δηλαδή , αναπαράγει την αστική αντίληψη περι ελευθερίας, και δημοκρατίας, αταξικά, και χωρίς ιστορικό υπόβαθρο. Αγνοεί παντελώς τις ιστορικές συνθήκες, την βια των τσαρικών, την πολεμική επαναστατική κατάσταση των λευκών Ρώσων καπιταλιστών, την ωμή επέμβαση της Αντάντ στην υπόθεση της ρωσικής επανάστασης, το μποϋκοτάζ και την στρατιωτική πολιτική και οικονομική απομόνωση και αποκλεισμό, καθώς και την οικοδόμηση των σοσιαλιστικων σχέσεων στην παραγωγή και την ιδιοκτησία στην ΕΣΣΔ, που μόνο ο λαός θα μπορούσε να το κάνει. Αγνοεί όντως κινήματα , όπως είναι ο σταχανοβισμος, η προλεταριακή κουλτούρα και ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Ετσι η εφημεριδα αυτη, εμμεσως πλην σαφως , αποδεχεται μεσω του αρθρογραφου, την υποστηριξη ολων εκεινων των πρακτικων και πολιτικων , που πολεμησαν την ΕΣΣΔ οσα χρονια εκεινη υπηρξε. Αγνοεί σκόπιμα, τα επιτεύγματα της ΕΣΣΔ, την λαϊκή συμμετοχη και την περηφάνια του σοβιετικου λαου, για τα κατορθωματα και τις σοσιαλιστικες κατακτησεις στο καθημερινο επιπεδο ζωης, και εστιαζει στην κερδοφορα για τον καπιταλισμο εννοια της ελευθεριας και δημοκρατιας, χωρις δικαιωματα και κατακτησεις. Ενας εργατης ή ενας ανεργος ή ενας φτωχος αγροτης, σημερα στην Ελλαδα δεν θα ειχε τιποτα να χασει, αν διαγραφοταν το χρεος, αν κοινωνικοποιηθουν οι τραπεζες, αν γινουν λαικη περιουσια τα βασικα και συγκεντρωμενα μεσα παραγωγης, αν ειχε 7 ωρο, 35 ωρο, 5θημερο, συνταξη στα 55 και 60 χρονια, και ειχε παροχες σε υγεια, παιδεια περιθαλψη, συνταξη, διακοπες, πολιτισμος, αθλητισμο. Η σταλινικη λοιπον δημοκρατια, η "ολοκληρωτικη" κατα τον αρθρογραφο, η ανελευθερη, περιεχει ολα τα παραπανω.  Η ελευθερια λοιπον του αρθρογραφου, και της εφσυν , ειναι μια ελευθερια χωρις δικαιωματα, και χωρις κατακτησεις. Ενα αδειο πουκαμισο. Μια λογοτεχνική φούσκα χωρίς περιεχόμενο, μιας και συγκαλύπτει την δικτατορία των πολυεθνικών και των τραπεζιτών πάνω σε ολόκληρο τον κόσμο. Ενώ σήμερα ζούμε μια παγκοσμιοποιημενη δικτατορία, αντί να στρέφουν την κοινή γνωμη σε πολιτικές ρήξης με το σύστημα αυτό, ουσιαστικά το καθαγιάζουν.Μερικες παρατηρησεις. 1. ποιος ειπε οτι στα σοβιετ οι κομμουνιστες δεν ειχαν επιρροή και ηγετικο ρολο??? Εδω σημερα στον καπιταλισμο, οι κομμουνιστες δινουν το τονο στον συνδικαλισδμο, και στην διεκδικηση και κατακτηση (και ειναι και οι μονοι πλεον )2.Ποιος ειπε οτι ο Λενιν δεν καταλαβαινε τα σοβιετ το 1905??? ελεος ρε παιδια , απο λαθροχειρια αλλο τιποτα. Μαλιστα ο ιδιος ο Λενιν ειχε εκθιασει το ρολο τους στο "τι να κανουμε."3.Ποιος εμφυλιος πολεμος στη ρωσια??? Επαναστατικη κατασταση μεσω πολεμου, και οικονομικης κριση που οδηγησε στην επανασταση σαν ολοκληρωση της ταξικης συγκρουσης διαφορετικων κοινωνικων συμφεροντων. Ο αρθρογραφος, αρνειται να ονομασει τις ταξικες και κοινωνικες δυναμεις που ηγηθηκαν στην ταξικη συγκρουση στη Ρωσια το 1917. 4. Ειναι ενα αρθρο επιστημονικοφανη, αλλα καθολου ιστορικο, ενα αρθρο στρατευμενο στην υπηρεσια του συστηματος, που δημοσιεύεται , που αλλου? στην εφσυν...

Stelios Kanakis Θανάση, φαντάζομαι αναγνωρίζεις την... ούγια...
Διαχείριση

Manolis Chorliafakis GEIAAAAAAAAAAAASU RATHANASARAAAAAAA MESA EISE!!!!!!!!!!
Διαχείριση

Andreas Papadakis Συντάκτης:
Γιώργος Ν. Οικονόμου




O Γιώργος Ν. Οικονόμου σπούδασε Μαθηματικά, Μουσική και Φιλοσοφία. yorgosoikonomou@yahoo.com
OIKONOMOUYORGOS.BLOGSPOT.PE

Manolis Chorliafakis KIALLOI SPUDASANE ALLO NA XRISIMOPOIHS TIS GNOSEIS KI ALLO NA TIS PROPAGANDIZHS POLIIII ALLO FILE
Διαχείριση


Amalia Tounta αυριανη μου μυριζει
Διαχείριση

Θεώνη Καπλανίδου Για το άρθρο γράφτηκαν πολλά και εξαντλήθηκε το θέμα. Παρακολουθώντας, ωστόσο, τη συζήτηση πιο πάνω, θα ήθελα να επιμείνω λίγο στον "πλουραλισμό" και τη "δημοκρατία" (όροι που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον ως επιχείρημα). Και αναρωτιέμαι, τι αξία έχει ο ...Δείτε περισσότερα
Διαχείριση

Σπύρος Σούρλας Βρε ποιος πλουραλισμος.Ο τυπος δεν απαντησε σε οτιδηποτε ρωτηθηκε..Σταθερα επαναλαμβανε τα δηθεν περι 'ηπιοτητας' δεν εβγαλε κιχ για τους πρωτοκλασσατους της κωλοφυλλαδας που στηριζουν γκαιμπελιστικα το μορφωμα και γενικα ελεγε περι πλουραλισμού.Οπου διαβαζεις γενικευσεις περι νηφαλιότητας σε μια περιοδο οξειας καπιταλιστικης επιθεσης φύλαξε την πλατη σου σπο τα φασιστικα μαχαιρια της 'ηπιοτητας'...Ιστορικά τα ιδια εγιναν επι Εμπερτ Νοσκε και Freikorps.
Διαχείριση

Μιχαήλ Μαρμαράς Στην συγκεκριμένη "καλή" και "σοβαρή" εφημερίδα έχει και άλλα καλά, μην τα χάσετε:
https://www.efsyn.gr/arthro/h-tyflosi-toy-stalinismoy
Διαχείριση

Κατά κανόνα η ουτοπία-φαντασία που ενθουσιάζει τα μεγάλα πλήθη είναι μία υπέρβαση των ανθρωπίνων…
EFSYN.GR