Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 100 ΧΡΟΝΙΑ ΚΚΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 100 ΧΡΟΝΙΑ ΚΚΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΧΕΣ ΤΟΥ 2019:

,,Δεν είμαστε ένα αστικό κόμμα, αλλά ένα επαναστατικό Κόμμα που παλεύει να ανυψώσει τις μάζες των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων σε οργανωμένη δύναμη μεγάλων αλλαγών και ανατροπών.,,

Μπροστά στις εκλογικές μάχες του 2019
1. Βρισκόμαστε μπροστά σε εξελίξεις και γεγονότα. Είναι καταρχάς οι τρεις μεγάλες εκλογικές αναμετρήσεις, οι εθνικές εκλογές, όποτε γίνουν, οι ευρωεκλογές, οι περιφερειακές και τοπικές εκλογές.
Οι μεγάλες αυτές αναμετρήσεις δεν πρόκειται να δώσουν πραγματικές λύσεις στα μεγάλα προβλήματα του λαού. Είναι πέρα από βέβαιο, παρά τις μεγάλες διακηρύξεις και τα μεγάλα λόγια των αστικών κομμάτων. Δεν μπορούν, επίσης, να αναχαιτίσουν τις αρνητικές εξελίξεις που προδιαγράφονται και στους τομείς της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων και θα πέφτουν σαν νέα «τσουνάμια» στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων.
Τι θα δώσουν λοιπόν αυτές οι εκλογές από τη σκοπιά των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης; Θα καθορίσουν τη νέα διάταξη των πολιτικών δυνάμεων και θα αναδείξουν τους διαχειριστές των συμφερόντων της αστικής τάξης και των συμμάχων της μέσα από μια νέα ένταση γνώριμων και κίβδηλων συγκρούσεων, ανταγωνισμού, συμφερόντων, συναλλαγών και ψεύτικων ξανά υποσχέσεων.
Από τη σκοπιά του ταξικού αγώνα τι ενδιαφέρον έχουν αυτές οι εκλογές; Εχουν και μάλιστα μεγάλο και μπορούν να αποκτήσουν εξαιρετική σημασία.
2. Μέσα από αυτές τις αναμετρήσεις μπορεί να αναδειχθεί ακόμα πιο ισχυρό το αγωνιστικό ρεύμα των κοινωνικών δυνάμεων που αντιμάχονται με συνέπεια την αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς της και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να συσπειρωθούν όλες αυτές οι λαϊκές δυνάμεις που δεν ανέχονται άλλο την κοροϊδία και την εξαπάτηση. Να δημιουργηθεί ένα ακόμα πιο ισχυρό ρεύμα αμφισβήτησης της καπιταλιστικής κυριαρχίας και εξουσίας.
Αυτό είναι δυνατό να γίνει και να εκφραστεί μόνο με ψήφο και με στήριξη των ψηφοδελτίων του ΚΚΕ παντού. Με ένα ακόμα πιο ισχυρό ΚΚΕ.
Αυτό έχει σημασία. Να κατακτήσει αυτό το μέτωπο νέες θέσεις στον ταξικό αγώνα απέναντι στις κυρίαρχες ταξικές και πολιτικές δυνάμεις. Από καλύτερες θέσεις να δώσει τη μάχη για την υπεράσπιση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, για νέες κατακτήσεις στο δρόμο για την εργατική εξουσία.
Αυτές πρέπει να είναι και οι κύριες επιδιώξεις και οι φιλοδοξίες των κομμουνιστών μπροστά στις εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται. Πολλά θα κριθούν ως προς το αποτέλεσμα από τη δυναμική που θα αποκτήσει η μάχη από το ξεκίνημά της και το πνεύμα αυτοθυσίας, ενθουσιασμού και πρωτόβουλης δράσης που θα επιδειχθεί κατά τη διεξαγωγή της.
3. Οι εκλογικές αναμετρήσεις πάντα έχουν στοιχεία ρουτίνας και επανάληψης. Θα ήταν λάθος, όμως, να παραγνωρίσουμε ότι κάθε εκλογική αναμέτρηση δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, γιατί οι συνθήκες μέσα στις οποίες διεξάγεται δεν είναι ίδιες με τις προηγούμενες.
Επομένως, έχει σημασία να ερευνήσουμε, να μελετήσουμε, να αναζητήσουμε το διαφορετικό, το καινούργιο, το ιδιαίτερο που έχουν αυτές οι αναμετρήσεις.
Τα καθοδηγητικά όργανα του Κόμματος θα επεξεργαστούν το κεντρικό σχέδιο μάχης. Υπάρχει πλούσια, συσσωρευμένη πείρα και ικανότητα παρακολούθησης, ανάλυσης και παρέμβασης σε κάθε εξέλιξη.
Είναι όμως αλήθεια ότι όσο καλό κι αν είναι ένα κεντρικό σχέδιο, δεν μπορεί να έχει τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα αν οι μαχητές, τα μέλη του Κόμματος, όλα τα στελέχη, σε όποιο πόστο κι αν είναι, δεν βάλουν την ψυχή τους, αν δεν κάνουν δική τους υπόθεση τις επιδιώξεις του Κόμματος. Κυρίως, αν δεν κάνουν το δικό τους σχέδιο στο χώρο τους, στον τομέα τους, αν δεν οργανώσουν τη μάχη με ευθύνη, πρωτοβουλία και τη φιλοδοξία να καταγράψουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στο χώρο τους, στον τομέα τους.
Το Κόμμα μας διανύει μία από τις σημαντικότερες περιόδους στην 100χρονη Ιστορία του, από άποψη γραμμής, θέσεων και δικαίωσης προβλέψεων. Εχουμε επομένως ισχυρά όπλα στη διάθεσή μας και πρέπει να οπλιστούμε όλοι και όλες γερά, να παλέψουμε αποτελεσματικά, με σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Είναι βασικό μέρος του σχεδιασμού και του προγραμματισμού δράσης.
Μέσα στην εργατική τάξη, στη φτωχομεσαία αγροτιά, στους αυτοαπασχολούμενους, στα παιδιά τους, στις γυναίκες τους, στις εργατικές και λαϊκές οικογένειες, υπάρχει συσσωρευμένη αγανάκτηση αλλά και προβληματισμός για τις εξελίξεις. Εχουμε μετατόπιση δυνάμεων προς το ΚΚΕ και διάθεση να ακούσουν.
Υπάρχει επομένως έδαφος να αποκτήσει μια ορισμένη δυναμική η μετατόπιση δυνάμεων προς τις θέσεις του Κόμματος. Αλλωστε, σε πρώτη φάση, δεν επιδιώκουμε και πλήρη συμφωνία σε όλα. Η ψήφος είναι ένα πρώτο βήμα, μια καταρχήν συμφωνία.
4. Το θέμα που τίθεται και πρέπει να γίνει αποδεκτό ως καθήκον είναι ότι δεν πρέπει να βάζουμε όρια στην επαφή μας και στη συζήτηση με τους συναδέλφους, γείτονες, συμμαθητές, χωριανούς κ.λπ. Διεκδικούμε μαχητικά και τη γνώμη και την ψήφο καθενός και καθεμιάς που ανήκει σε εργατική και λαϊκή οικογένεια, ανεξάρτητα από τη χτεσινή του πολιτική τοποθέτηση.
Πολλά θα κριθούν από την έκταση και την ένταση αυτής της προσπάθειας από κάθε σύντροφο και συντρόφισσα. Είμαστε μέρος, τμήμα αυτού του κόσμου, ζούμε στον ίδιο χώρο, ζούμε τα ίδια προβλήματα, δεν είμαστε έξω και πάνω από αυτούς και προσπαθούμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους με τις θέσεις μας, με το παράδειγμά μας, με τη δύναμη των επιχειρημάτων και της λογικής.
Αλλωστε δεν μας ενδιαφέρει, όπως συμβαίνει με άλλα κόμματα, μόνο η ψήφος τους. Μας ενδιαφέρει, και σήμερα και αύριο, και η θέση τους στο κίνημα, στον αγώνα. Παλεύουμε να κερδίσουμε την ψήφο τους σήμερα, αλλά και να επιδράσουμε στους ιδεολογικούς και πολιτικούς τους προβληματισμούς σταθερά. Διαμορφώνουμε δεσμούς και επιδιώκουμε αυτοί οι δεσμοί να αποκτήσουν ιδεολογική - πολιτική συνέχεια και σταθερότητα, να αναπτύσσονται δημιουργικά μέσα στους καθημερινούς αγώνες.
Δεν είμαστε ένα αστικό κόμμα, αλλά ένα επαναστατικό Κόμμα που παλεύει να ανυψώσει τις μάζες των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων σε οργανωμένη δύναμη μεγάλων αλλαγών και ανατροπών. Από την άποψη αυτή δεν δικαιολογείται καμία μεμψιμοιρία για όποιες αντιδράσεις, επιφυλάξεις, έλλειψη υπομονής ή παραίτησης.
Δίνουμε τη μάχη των εκλογών τολμηρά, έχοντας ολοκληρωμένο μπροστά μας το στόχο. Την ολόπλευρη ισχυροποίηση του ΚΚΕ εκλογικά, οργανωτικά, ιδεολογικά, πολιτικά. Την ολόπλευρη ισχυροποίηση των δεσμών του με τα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Αξιοποιούμε την εκλογική μάχη για την προώθηση των στρατηγικών επιδιώξεων του Κόμματος και ταυτόχρονα γινόμαστε πιο ικανοί, μαθαίνουμε να είμαστε πιο αποτελεσματικοί στην προώθησή τους.
5. Καλό σχέδιο, επιτελικά οργανωμένη μάχη, από κάθε σύντροφο και συντρόφισσα, δίπλα στο κύριο καθήκον δουλειάς, άνθρωπο τον άνθρωπο, απαιτεί τη συστηματική προσπάθεια για ένταξη σε αυτή τη μάχη, απαιτητικά, όσο γίνεται περισσότερων οπαδών και φίλων του Κόμματος. Η οργάνωση - καθοδήγηση της δράσης τους προϋποθέτει πρόσθετες ευθύνες στην ενημέρωση, στον εξοπλισμό τους, στην ανταλλαγή εμπειριών κ.λπ.
Εχουμε μεγάλες εφεδρείες να ρίξουμε στη μάχη. Καταρχάς, μεγάλες, αναξιοποίητες εφεδρείες έχουμε όλοι μας. Ολοι μας, αν ψαχτούμε καλά, έχουμε ακόμα μεγαλύτερα περιθώρια να δώσουμε περισσότερα. Αυτά τα περιθώρια μπορούν να φανούν καλύτερα αν θέσουμε ακόμα υψηλότερους στόχους και παλέψουμε να τους κατακτήσουμε.
Μεγάλη όμως εφεδρεία είναι οι φίλοι, οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ. Χωρίς καθυστέρηση, με εμπιστοσύνη, να τους καλέσουμε όλους και όλες να στρατευτούν στη μάχη.
Εχουμε ισχυρά ιδεολογικά και πολιτικά όπλα και μεγάλη πείρα από εκλογικές μάχες. Με δεδομένο ότι και αυτές οι εκλογές δεν μοιάζουν με τις προηγούμενες, απαιτείται αυξημένη ετοιμότητα και επαγρύπνηση. Οι παρεμβάσεις των αντιπάλων θα δημιουργούν δυσκολίες και πρέπει να εξουδετερώνονται. Είναι ευθύνη και καθήκον του κάθε συντρόφου και συντρόφισσας στο χώρο του, στον τομέα του.
Καθοδηγητής άμεσος, έγκυρος, αποτελεσματικός είναι ο «Ριζοσπάστης» καθημερινά. Μάχη χωρίς την καθημερινή μελέτη του «Ριζοσπάστη» δεν μπορεί να δοθεί με επιτυχία, πολύ περισσότερο με τη φιλοδοξία να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας σε συμβολή για καλά αποτελέσματα.
Με τα μάτια στραμμένα στην επόμενη μέρα των εκλογικών αναμετρήσεων, όπου οι εξελίξεις θα «τρέχουν» σε όλους τους τομείς, με νέες και πιο βαριές συνέπειες για το λαό, φιλοδοξούμε να είμαστε παρόντες από νέες θέσεις και με νέες δυνάμεις.
Φιλοδοξούμε να ισχυροποιήσουμε τα κέντρα αγώνα και συσπείρωσης σε όλα τα επίπεδα, από το εργοστάσιο, το χωριό, τη γειτονιά, το σχολείο, τη σχολή, έως τη Βουλή, την Ευρωβουλή, τις Περιφέρειες και τους δήμους, για μια νέα ανάταση του εργατικού και λαϊκού κινήματος, με το ΚΚΕ μπροστά, ακόμα πιο ισχυρό.
Η νέα εκατονταετία του ΚΚΕ ας είναι μια νέα αρχή.


Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

ΤΟ ΚΚΕ ΒΑΘΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ (VIDEO - ΦΩΤΟ) !!


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΟΚΙΜΙΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ 1918 - 1949
Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που ασχολείται εντατικά με τη μελέτη και συγγραφή της Ιστορίας του, με στόχο η ιστορική πείρα μιας μεγάλης και ηρωικής πορείας να οδηγεί σε συμπεράσματα που το εξοπλίζουν στην πάλη του για την ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, για την προώθηση της Κοινωνικής Συμμαχίας εργατών, βιοπαλαιστών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών, σε συμπεράσματα που δυναμώνουν ιδεολογικά και πολιτικά την πάλη για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, περιόδου 1918 - 1949 παρουσιάστηκε σε εκδήλωση που διοργάνωσε η Κεντρική Επιτροπή  του Κόμματος την Τετάρτη 19 Δεκέμβρη στην αίθουσα Συνεδρίων της έδρας της ΚΕ, στον Περισσό.
Στην εκδήλωση έκανε παρέμβαση ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας και μίλησαν η Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ (δείτε εδώ) και η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ (δείτε εδώ).
Στην παρέμβασή του ο Δημήτρης Κουτσούμπας είπε:
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ νιώθει δικαιολογημένη υπερηφάνεια που έφερε σε πέρας ένα σπουδαίας και ανεκτίμητης αξίας έργο: Τους τόμους του Δοκιμίου Ιστορίας που κρατάτε σήμερα στα χέρια σας και κάνουμε την πρώτη επίσημη εκδήλωση παρουσίασής τους.
Στην Απόφαση του 19ου Συνεδρίου μας, τον Απρίλη του 2013, βάζαμε το καθήκον της νέας έκδοσης του Δοκιμίου της περιόδου 1918 - 1949.
Στις Θέσεις του 20ού Συνεδρίου μας, στον απολογισμό δράσης της ΚΕ, αναφερόταν συγκεκριμένα: "Η ΚΕ συνέχισε την ιστορική έρευνα για την περίοδο 1918 - 1949, προχώρησε στη συγγραφή και συζήτηση του πρώτου τόμου του Δοκιμίου Ιστορίας που βρίσκεται στην τελική ευθεία".
Και η Απόφαση του 20ού Συνεδρίου, τον Απρίλη του 2017, έβαζε το καθήκον: Να γίνει "Πανελλαδική Συνδιάσκεψη για τη συνολική έγκριση του αναμορφωμένου πρώτου τόμου της Ιστορίας του Κόμματος που αναφέρεται στα χρόνια που προηγήθηκαν της ίδρυσής του μέχρι το 1949…".
Τα καταφέραμε. Κρατάτε στα χέρια σας ένα πολύτιμο ντοκουμέντο, καθημερινό σύντροφο στη δράση μας.
Η μελέτη του, η αφομοίωσή του, η ένταξή του στις σχολές και στα συστήματα εσωκομματικής μόρφωσης είναι από τα σχέδιά μας για την επόμενη περίοδο.
Αυτήν τη στιγμή προέχει να το αγοράσουμε, να το αποκτήσουμε. Δεν μπορεί να υπάρχει σπίτι, βιβλιοθήκη ή δωμάτιο κομμουνιστή και κομμουνίστριας, μέλους της ΚΝΕ, που να μην το κοσμεί το Δοκίμιο.
Αλλά και κάθε ανθρώπου καλής θέλησης, κάθε αγωνιστή της ζωής, που αγαπά και θέλει να γνωρίζει όλες τις πτυχές της Ιστορίας του κινήματός μας, του Κόμματος, του τόπου μας, συνοδεύοντας τον ελεύθερο χρόνο του με τη μελέτη αυτού του Δοκιμίου.
Το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα που ασχολείται εντατικά με τη μελέτη και συγγραφή της Ιστορίας του, με στόχο η ιστορική πείρα μιας μεγάλης και ηρωικής πορείας να οδηγεί σε συμπεράσματα που το εξοπλίζουν στην πάλη του για την ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, για την προώθηση της Κοινωνικής Συμμαχίας εργατών, βιοπαλαιστών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών, σε συμπεράσματα που δυναμώνουν ιδεολογικά και πολιτικά την πάλη για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Με αυτόν τον τρόπο το ΚΚΕ δεν αντιμετωπίζει την Ιστορία του κάνοντας μόνο τις οφειλόμενες τιμητικές εκδηλώσεις για τους χιλιάδες ήρωές του, για τα θύματα της εργατικής τάξης. Την αντιμετωπίζει ως ζώσα πραγματικότητα και διδάσκεται.
Το ΚΚΕ βαθαίνει στην Ιστορία του έχοντας ως θεμελιακή θέση ότι η ιστορική εποχή που ζούμε είναι εδώ και 100 χρόνια εποχή περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, με αφετηρία τη νικηφόρα Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία το 1917.
Ο καπιταλισμός, εδώ και περίπου 100 χρόνια, έπαψε να είναι προοδευτικός, η αστική τάξη έχει πλέον ρόλο αντιδραστικό, ενώ η τάξη που είναι κινητήρια δύναμη της προόδου είναι η εργατική τάξη.
Με άλλα λόγια, το ΚΚΕ βαθαίνει στην Ιστορία του, αναλύοντας και εκτιμώντας την ιστορική εξέλιξη, με βάση το γεγονός ότι διεθνώς και στην Ελλάδα έχουν ωριμάσει οι υλικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό.
Δηλαδή, υπάρχει τεράστιος πλούτος για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.
Προϋπόθεση είναι να κοινωνικοποιηθούν τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής από την επαναστατική εργατική εξουσία, που θα οργανώσει την παραγωγή και την κατανομή των προϊόντων με τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό.
Βέβαια, τα συμπεράσματα που δίνει η θυελλώδης πορεία του ΚΚΕ είναι πολλά.
Περιλαμβάνουν την αντοχή του Κόμματος σε δύσκολες συνθήκες.
Τη σταθερή πίστη του ότι ο σοσιαλισμός θα νικήσει.
Αφορούν υποδείγματα στάσης ζωής και τόσα άλλα.
Όμως, πρώτα απ’ όλα, αφορούν τη στρατηγική του πορεία.
Θεμελιακό δίδαγμα, που ενσωμάτωσε το ΚΚΕ στο Πρόγραμμά του, είναι ότι ο στρατηγικός στόχος του Κομμουνιστικού Κόμματος δεν είναι σωστό να καθορίζεται από το συσχετισμό δυνάμεων.
Οπωσδήποτε, βέβαια, ο συσχετισμός δυνάμεων πρέπει να εκτιμάται αντικειμενικά, ώστε να καθορίζονται τα τρέχοντα καθήκοντα, σε συνάρτηση με το στρατηγικό στόχο και υποβοηθώντας τον υποκειμενικό παράγοντα να ωριμάσει για τις μεγάλες στιγμές της αποφασιστικής αναμέτρησης.
Στις συνθήκες του καπιταλισμού, το Κομμουνιστικό Κόμμα οφείλει να έχει στρατηγική ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας, ανεξάρτητα από τη μορφή της ή τις συνθήκες δράσης του Κόμματος όπως έχει δείξει η Ιστορία (είτε είναι στη νομιμότητα είτε δρα ημινόμιμα είτε βρίσκεται σε βαθιά παρανομία).
Ακόμα, ανεξάρτητα αν η μορφή της καπιταλιστικής εξουσίας είναι κομματική κυβέρνηση ενός κόμματος ή συνασπισμού κομμάτων στηριγμένη στο αστικό κοινοβούλιο ή όχι, ή κυβέρνηση τεχνοκρατών ή στρατιωτικών εκπροσώπων της αστικής τάξης, σε εμπόλεμη ή μη εμπόλεμη κατάσταση, όπως αρκετές φορές γνώρισε η χώρα μας στο παρελθόν.
Και αυτό το συμπέρασμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο.
Στις μέρες μας πυκνώνουν οι φωνές αστικών κοινοβουλευτικών κομμάτων που διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους την ανάγκη να διαμορφωθεί μέτωπο κατά των ακροδεξιών - φασιστικών δυνάμεων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Πρωτοστατεί, στη διαπασών, ο ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθούμενος και από άλλους της λεγόμενης αριστεράς και της κεντροαριστεράς.
Ποιοι είναι όμως αυτοί που απευθύνουν τέτοια καλέσματα;
Η σκληρή καθημερινή πραγματικότητα μας λέει τα εξής:
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, εκφράζοντας τα συμφέροντα και τις διεθνείς συμμαχίες της ελληνικής αστικής τάξης, έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε πεδίο κατάσπαρτο με τις παλιές στρατιωτικές βάσεις και με τις νέες που παραχωρεί.
Σημαιοφόρος του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ και χωμένη ως το λαιμό στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς παλεύει, όπως λέει, για την "ειρήνη" και την "αναβάθμιση" της Ελλάδας.
Δηλαδή, σερβίρει στο λαό τα ίδια ψέματα που τα αστικά κόμματα λένε εδώ και δεκαετίες, κρύβοντας ότι η "αναβάθμιση" που επιχειρείται, δεν αφορά το συμφέρον του λαού, αλλά αφορά αποκλειστικά και μόνο το συμφέρον των καπιταλιστών.
Το ΝΑΤΟ, η ΕΕ και η εγχώρια αστική τάξη αναβαθμίζονται και με την περιβόητη Συμφωνία των Πρεσπών.
Εξάλλου, και μόνο η λέξη «αναβάθμιση» υποδηλώνει τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό για κυριαρχία.
Η αναβάθμιση του ενός γίνεται πάντα σε βάρος κάποιου άλλου ή κάποιων άλλων καπιταλιστικών κρατών.
Έτσι έχοντας τα πράγματα, αποτελεί πρόκληση ο κυβερνητικός ισχυρισμός ότι η Ελλάδα αποτελεί "χώρα-όαση" σε έναν ταραγμένο διεθνή περίγυρο.
Αποτελεί πρόκληση, γιατί εφησυχάζει το λαό, κρύβοντας τους κινδύνους που δημιουργούνται γι' αυτόν από την εμπλοκή της Ελλάδας σε πολεμικά σχέδια και σε μια περιοχή που μυρίζει μπαρούτι εξαιτίας του οξυνόμενου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για τις σφαίρες επιρροής και τις πηγές Ενέργειας.
Ούτε οι αντιφασιστικές κορόνες ούτε οι επικλήσεις για ειρήνη και φιλία μπορούν να κρύψουν ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, με την πολιτική τους, ρίχνουν νερό στο μύλο του εθνικισμού.
Γιατί νερό στο μύλο του εθνικισμού δεν ρίχνει μόνο αυτός -όπως η ΝΔ- που στηρίζει τα εθνικιστικά συλλαλητήρια για να ψαρέψει στα θολά νερά του ακροδεξιού λαϊκισμού και φασισμού.
Νερό στο μύλο του εθνικισμού ρίχνει κι αυτός -όπως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ- που υπογράφει συμφωνίες με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ, αφήνει ανοιχτό παράθυρο στον αλυτρωτισμό, τον οποίο εκμεταλλεύεται η σάρα και η μάρα του εθνικισμού και του ναζισμού.
Κι αυτός που ρίχνει νερό στο μύλο του εθνικισμού δεν μπορεί να βρεθεί πραγματικά και σταθερά απέναντι από κάθε ακροδεξιό, από κάθε φασίστα, από κάθε εθνικιστή, όπως προσπαθεί να κοροϊδέψει ο κ. Τσίπρας.
Ούτε βέβαια, πολύ περισσότερο, μπορεί να ηγηθεί δήθεν αντιφασιστικών μετώπων!
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να στήνει νέες παγίδες στο λαό που έχει ζωντανές μνήμες, αγωνιστικές παρακαταθήκες και θέληση για δράση, ενάντια στην ακροδεξιά, στο ναζισμό.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ έχει ματώσει το λαό με την πολιτική της.
Συνέβαλε σε πολύ μεγάλο βαθμό να πληρώνουν οι εργαζόμενοι σε όφελος του κεφαλαίου τα βάρη της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.
Δηλαδή, πληρώνουν αυτοί οι οποίοι δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για αυτό.
Και δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμπίπτει με όλα τα άλλα κόμματα -και με τη Χρυσή Αυγή- στο ότι αυτή η οικονομική κρίση ήταν κρίση χρέους και όχι κρίση του καπιταλισμού, όπως υποστηρίζει μόνο το ΚΚΕ.
Συμπίπτουν επίσης και στο γεγονός ότι αποκρύπτουν πως το μεγάλο ύψος του χρέους προέρχεται από τα θαλασσοδάνεια προς τους επιχειρηματίες, από τους τεράστιους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς και από άλλες παροχές στη λεγόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία που τόσο όλοι τους εκθειάζουν.
Ακριβώς γι’ αυτά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δέχεται τα συγχαρητήρια της ΕΕ και των ΗΠΑ, ενώ τρίβει τα χέρια της με ικανοποίηση και η εγχώρια άρχουσα τάξη.
Αυτή η κυβέρνηση έγινε το πιο αγαπημένο παιδί του κεφαλαίου, αφού ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες του.
Μέγιστο επίτευγμά της: Υψώνοντας τη σημαία της αριστεράς, ενώ με το άλλο χέρι κρατά τη λαιμητόμο των λαϊκών δικαιωμάτων, κατάφερε πλήγμα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα.
Ενίσχυσε τις αυταπάτες, την αναμονή από τα πάνω και την ηττοπαθή στάση των μειωμένων απαιτήσεων και του "τίποτα καλύτερο δεν μπορεί να γίνει" (από αυτό που κάνει η ίδια, εξυπακούεται)…
Με τη στρατηγική που προωθούν, του λεγόμενου προοδευτικού, του αντιακροδεξιού μετώπου, αποκρύπτουν ότι οι ακροδεξιές - φασιστικές δυνάμεις φυτρώνουν και αναπτύσσονται μόνο στο έδαφος της αντιλαϊκής πολιτικής, την οποία εφαρμόζουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη τόσο τα συντηρητικά όσο και τα σοσιαλδημοκρατικά και άλλα δήθεν αριστερά κόμματα.
Αποκρύπτουν ότι πίσω από τις ονομαζόμενες λαϊκιστικές δυνάμεις βρίσκονται και τις πατρονάρουν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και αστικοί κρατικοί μηχανισμοί.
Αυτό το φαινόμενο, εξάλλου, δεν είναι πρωτοφανές στην Ιστορία.
Τον Χίτλερ, για παράδειγμα, χρηματοδότησαν και στήριξαν πολιτικά επίσης μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι εκείνης της περιόδου, πολλοί από τους οποίους συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα, όπως οι Κρουπ, η "Ζήμενς" και άλλοι.
Τον στήριξαν και επιχειρηματικοί όμιλοι των λεγόμενων δημοκρατικών κρατών, όπως των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας, της Γαλλίας.
Εμφανίζοντας ως αντίθεση που δήθεν αφορά το λαό τις αντιθέσεις ανάμεσα στους λεγόμενους ευρωσκεπτικιστές από τη μια και εκείνους της φιλοενωσιακής γραμμής από την άλλη, συγκαλύπτουν την αντίθεση που αφορά το παρόν και το μέλλον των λαϊκών μαζών.
Δηλαδή, την αντίθεση από τη μια ανάμεσα στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και από την άλλη τους επιχειρηματικούς ομίλους και τα κόμματά τους.
Σε αυτό το πλαίσιο κάνουν λόγο για τις λεγόμενες αξίες της ΕΕ που πρέπει να διασωθούν.
Ωστόσο, τις περίφημες αυτές "αξίες" της ΕΕ τις βλέπουμε και τελευταία στη Γαλλία, όπου το αστικό κράτος και η κεντροαριστερή κυβέρνηση Μακρόν φρόντισαν να τις υπενθυμίσουν στους διαδηλωτές.
Με την ίδια στρατηγική επιχειρούν να ισχυροποιήσουν και να ανασυντάξουν το σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα, εγκλωβίζοντας το λαό σε διλήμματα-παγίδες.
Η μορφή άσκησης της εξουσίας αλλάζει κάθε φορά ανάλογα με τις αστικές ανάγκες, αλλά και την πίεση που ασκεί η πάλη του λαϊκού κινήματος για περισσότερες ελευθερίες και δικαιώματα.
Όμως, ο χαρακτήρας και οι στόχοι της αστικής εξουσίας μένουν οι ίδιοι.
Το ΚΚΕ επαναλαμβάνει για μια ακόμα φορά: Η φασιστική μορφή άσκησης της καπιταλιστικής κυριαρχίας δεν γεννιέται απλώς και κυρίως στο μυαλό κάποιων διαταραγμένων εγκεφάλων, όπως ακούμε πολλές φορές.
Τον φασισμό τον γεννά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, τον γεννά η αντιλαϊκή πολιτική κάθε απόχρωσης.
Όταν καταργείται η κοινοβουλευτική μορφή άσκησης της εξουσίας, αποτελεί επιλογή του μεγάλου κεφαλαίου και των διεθνών συμμάχων του, όπως αποτελεί επιλογή και το αντίθετό της.
Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο, η αντιμετώπιση της ακροδεξιάς - ρατσιστικής - λαϊκιστικής πολιτικής μπορεί να γίνει αποφασιστικά και ριζικά μόνο από την Κοινωνική Συμμαχία που έχει αντικαπιταλιστικό - αντιμονοπωλιακό χαρακτήρα και στοχεύει στην ανατροπή της αστικής εξουσίας.
Διαφορετικά, πηγαίνοντας οι εργαζόμενοι είτε με το λεγόμενο αντιφασιστικό μπλοκ είτε με το "εθνικιστικό - φασιστικό", θα βρεθούν σε κάθε περίπτωση να μάχονται κάτω από ξένη σημαία.
Τους στίχους του Φώντα Λάδη, "τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον", μπορεί να τους κάνει πράξη μονάχα το λαϊκό κίνημα που χτυπάει τις ρίζες που τον γεννάνε.
Έτσι θα καταστραφούν και τα διάφορα "μπουμπούκια" τους.
Σήμερα υπάρχει μεγάλη εμπειρία από το ιστορικό παρελθόν, την οποία το Κόμμα μας συλλογικά αποτίμησε και συμπεριέλαβε στα συμπεράσματα που περιέχονται στο Δοκίμιο Ιστορίας 1918 - 1949.
Αν ο απελευθερωτικός αγώνας της Κατοχής είχε συνδεθεί με το στόχο της εργατικής εξουσίας, το ΚΚΕ θα είχε αποφύγει ολισθήματα τύπου Συμφωνίας του Λιβάνου, που οδήγησε σε κυβέρνηση της λεγόμενης Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, δηλαδή στο τσουβάλιασμα του Κόμματος και του ΕΑΜ στις αστικές εγχώριες και ξένες -κυρίως τότε βρετανικές- επιδιώξεις.
Αυτό το καίριο συμπέρασμα επιβεβαιώνει ότι ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, ακόμα και τότε που γίνεται "παρανάλωμα του πυρός" για τα λαϊκά συμφέροντα, ακόμα και τότε που δεν απεμπολεί το σοσιαλισμό από το πρόγραμμά του, είναι βέβαιο ότι, δίχως να το θέλει, θα απομακρυνθεί απ’ αυτόν το στόχο, αν η στρατηγική του δεν είναι εναρμονισμένη με τις απαιτήσεις και τους νόμους της ταξικής πάλης.
Και πράγματι, στην 100χρονη Ιστορία του ποτέ το ΚΚΕ δεν εκδήλωσε πρόθεση ενσωμάτωσής του στο σύστημα.
Και τότε που μια σειρά επιλογές του μπορούσαν τελικά να το οδηγήσουν εκεί, το "πιστεύω" του παρέμενε αμετακίνητο σε βασικές αρχές της κομμουνιστικής θεωρίας.
Όμως, το ΚΚΕ ιδρύθηκε και υπάρχει, επιδιώκοντας να ηγηθεί στον ταξικό αγώνα για την οριστική απελευθέρωση της εργατικής τάξης με την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.
Σ’ αυτό το σημείο, αν δηλαδή κινήθηκε σε αυτή την κατεύθυνση ή όχι, εστιάζεται η κριτική αποτίμηση.
Από εδώ βγαίνουν και τα συμπεράσματα, ανεξάρτητα από τον αναμφισβήτητο ηρωισμό και τις αμέτρητες θυσίες του.
Αυτές είναι οι απαιτήσεις της επαναστατικής κριτικής: "Για να γίνουμε εμείς καλύτεροι από τους πατεράδες μας και τα παιδιά μας καλύτερα από εμάς".
Ωστόσο, κανένα Κομμουνιστικό Κόμμα, όσο έμπειρο και αν είναι, δεν μπορεί να εφησυχάζει.
Κάθε μέλος του ΚΚΕ, κάθε δραστήριος φίλος του Κόμματος, κάθε ένας που αγωνιά και προβληματίζεται, που προσβλέπει σε μια νέα κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, όλοι μας οφείλουμε να επαγρυπνούμε πρωταρχικά στο εξής ζήτημα:
Ο κίνδυνος παρέκκλισης σε μεταρρυθμιστικό στόχο που μεταφράζεται σε πολιτικό κυβερνητικό στόχο, με τη συμμετοχή ή την ανοχή του Κομμουνιστικού Κόμματος σε αστικές κυβερνήσεις στο έδαφος του καπιταλισμού, είναι υπαρκτός, ακόμα κι αν έχει προηγηθεί σαφής επαναστατική στρατηγική επεξεργασία.
Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει ιδιαίτερα σε απότομες αλλαγές των οικονομικών και πολιτικών συνθηκών, όπως είναι για παράδειγμα η οικονομική κρίση, η άνοδος του φασισμού, ο πόλεμος.
Σοβαρός παράγοντας πίεσης μπορεί να αποτελέσει και η περιορισμένη επίδραση των κομμουνιστών στα εργατικά σωματεία, ως αποτέλεσμα της πολύχρονης ενσωμάτωσης του εργατικού κινήματος και των συνδικάτων στο σύστημα, μέσα από την εξαγορά, τη γραφειοκρατικοποίηση, τη μεγάλη απομαζικοποίηση και άλλα.
Εκ των πραγμάτων, η διατήρηση μιας επαναστατικής στρατηγικής και η προώθησή της ως γραμμής πάλης -με δυσμενή συσχετισμό- σε μαζικές οργανώσεις της εργατικής τάξης και λαϊκών στρωμάτων έχει αποδειχθεί δύσκολη υπόθεση, με κίνδυνο δεξιάς, αλλά και "αριστερής" παρέκκλισης.
Πρόκειται για καίριο ζήτημα.
Σε φάση καμπής, καθ' όλο το διάστημα της τελευταίας καπιταλιστικής κρίσης, το ΚΚΕ δοκιμάστηκε και στάθηκε στο ύψος της αποστολής του.
Αρνήθηκε να μπει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση αστικής διαχείρισης.
Αρχικά με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τη ΔΗΜΑΡ, τον ΛΑ.Ο.Σ. (2010 έως 2014) που εμφανιζόντουσαν ως κυβερνήσεις "εθνικής σωτηρίας", "οικουμενικές" κ.λπ. και στη συνέχεια με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ (από το Γενάρη του 2015 έως σήμερα) που εμφανίζονταν ως "αντιμνημονιακές", "αριστερές" και πάει λέγοντας.
Αν και δέχτηκε μεγάλη πίεση, ότι τάχα θα συνέβαλε έτσι στο να πληρώσει τα βάρη το κεφάλαιο, ότι τάχα θα άνοιγε ο δρόμος για τη διέξοδο από την κρίση σε όφελος των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων, ότι δήθεν κάτι καλύτερο θα γινόταν με τη συμμετοχή του ΚΚΕ και άλλα σχετικά.
Τα οποία, εκ των πραγμάτων και εκ του αποτελέσματος, αποδείχτηκαν όχι μόνο λόγια του αέρα, αλλά και επικίνδυνες πολιτικές ενσωμάτωσης του κινήματος και νέας ανόδου των πιο επιθετικών διαθέσεων του μεγάλου κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών της ελληνικής αστικής τάξης.
Η ζωή επιβεβαίωσε περίτρανα τη στάση και τη θέση του ΚΚΕ.
Γιατί, αν είχε κάνει το αντίθετο, τώρα θα βρισκόταν απολογούμενο για την επιλογή του, θα βάδιζε δίχως πυξίδα ταξική, θα γινόταν ουρά των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου και των καπιταλιστικών - ιμπεριαλιστικών συμμαχιών του, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Φίλες και φίλοι,
Μετά τις μεγάλες συγκεντρώσεις μας για το γιορτασμό των 100χρονων που ολοκληρώθηκαν πρόσφατα.
Μετά από μια πεντάχρονη πολύπλευρη δραστηριότητα.
Ανοίγουμε ήδη πανιά στο νέο αιώνα μας.
Έχοντας μελετήσει, εκτιμήσει τον αιώνα που έφυγε.
Με τα θετικά, αλλά και τις αδυναμίες και ελλείψεις μας.
Διορθώνοντας αδικίες και λάθη που έγιναν σε αυτήν τη δύσκολη και μεγάλη πορεία των 100 χρόνων.
Διδαχτήκαμε για το νέο σχέδιο που απαιτείται.
Επιμένουμε πως ιστορικά πλέον, εδώ και δεκαετίες, οι καπιταλιστές και η τάξη τους δεν χρειάζονται για να αναπτυχθεί η παραγωγή, η οικονομία, η κοινωνία.
Οι εργάτες μπορούν να γίνουν διευθυντές της ζωής τους, τα παιδιά τους μπορούν να γίνουν χτίστες της νέας ζωής, του νέου κόσμου, του σοσιαλιστικού.
Οι ήττες και τα προσωρινά ιστορικά πισωγυρίσματα δεν μπορούν να σταματήσουν τις μέρες που θα συγκλονίσουν ξανά τον κόσμο.
Το ΚΚΕ έρχεται από πολύ μακριά και πάει πολύ μακριά, αφού πολύ μακριά πάει και η υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης.
Χτίζουμε ένα Κόμμα ικανό να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή κάθε φορά που ο καιρός το απαιτεί.
Μπορούμε να το δυναμώσουμε παντού.
Με ισχυρές Κομμουνιστικές Οργανώσεις που θα πρωτοστατούν στην πάλη του λαού σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε χώρο που ζει, εργάζεται, μορφώνεται, αγωνιά ο εργάτης, ο αυτοαπασχολούμενος της πόλης και του χωριού, ο νέος και η γυναίκα της εργατικής - λαϊκής οικογένειας.
Αλλάζοντας τους συσχετισμούς δυνάμεων παντού, σε κάθε σωματείο, σύλλογο, Δημοτικό και Περιφερειακό Συμβούλιο, σε κάθε εκλογική μάχη βουλευτικών ή ευρωβουλευτικών εκλογών.
Επιδιώκοντας έμπρακτα να ανταποκρίνεται το Κόμμα στον ίδιο το χαρακτήρα του, τον προορισμό του ως συνειδητής ιδεολογικής - πολιτικής - οργανωμένης πρωτοπορίας του επαναστατικού εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.
Εκπληρώνοντας ταυτόχρονα και με τον τρόπο αυτόν το διεθνιστικό του χρέος απέναντι στην παγκόσμια εργατική τάξη, σε όλους τους δοκιμαζόμενους λαούς από την πείνα, τη φτώχεια, τη δυστυχία, την ανεργία, τους πολέμους, την εκμετάλλευση και καταπίεση.
Σε αυτό τον αγώνα, το Δοκίμιο Ιστορίας που κρατάτε σήμερα στα χέρια σας μπορεί να καταστεί πολύτιμο εργαλείο, σύντροφος και βοηθός.
Καλή μελέτη και διάδοσή του όσο πιο πλατιά γίνεται».

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

ΕΔΩ ΠΟΥ ΚΤΥΠΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ !!


20ή ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Ξεκίνησαν οι εργασίες - Η ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα (VIDEO - ΦΩΤΟ)

Μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού και συγκίνησης ξεκίνησαν οι εργασίες της 20ής Διεθνούς Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό. Στις εργασίες συμμετέχουν 91 κόμματα από 73 χώρες του κόσμου.
Η έναρξη έγινε με την προβολή ενός ολιγόλεπτου βίντεο που παρουσίαζε στιγμές-σταθμούς από την ίδρυση του ΚΚΕ έως σήμερα, σημαντικούς λαϊκούς αγώνες στην Ιστορία της χώρας με πρωτοστάτες τους κομμουνιστές.
Στη συνέχεια μέλη της ΚΝΕ εισήλθαν στην αίθουσα κρατώντας κόκκινες σημαίες και φωνάζοντας τα συνθήματα «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός», προκαλώντας τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα των αντιπροσώπων των ξένων Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων. Ακολούθως, οι συμμετέχοντες σηκώθηκαν όρθιοι και με υψωμένες τις γροθιές τραγούδησαν τη «Διεθνή». 
Οι εργασίες ξεκίνησαν με την ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα (Διαβάστε παρακάτω).
Το θέμα της φετινής Συνάντησης είναι «Η σύγχρονη εργατική τάξη και η συμμαχία της. Τα καθήκοντα της πολιτικής της πρωτοπορίας -των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων- στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για τα δικαιώματα των εργατών και των λαών, για την ειρήνη, το σοσιαλισμό».

Η ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα

1 / 16
«Σας καλωσορίζουμε στην 20ή Διεθνή Συνάντηση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, εδώ στην Αθήνα, στην πόλη από όπου ξεκίνησαν πριν 20 χρόνια οι Διεθνείς Συναντήσεις, με πρωτοβουλία του Κόμματός μας.
Βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σας κλείνοντας έναν αιώνα ζωής και δράσης. Για τα 100 τιμημένα και ηρωικά χρόνια του ΚΚΕ νιώθουμε δικαιολογημένη περηφάνια.
Γιατί συνεχίζουμε δυναμικά, με αποφασιστικότητα, στα βήματα των ηρωικών και τιμημένων νεκρών του Κόμματός μας, που έδωσαν το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, την ίδια τους τη ζωή, στον αγώνα για θριαμβεύσει η ζωή.
Το Κόμμα άντεξε παλικαρίσια σε όλες τις στροφές της ταξικής πάλης. Και στα πέτρινα χρόνια της παρανομίας, των διώξεων, των εκτελέσεων, των φυλακίσεων και κατατρεγμών επί 56 χρόνια και στα χρόνια της αστικής νομιμότητας τα τελευταία 44 χρόνια.
Στάθηκε όρθιο στο μεγάλο ιστορικό πισωγύρισμα της αντεπανάστασης του 1991, μέχρι σήμερα. Βρήκε τη δύναμη να σηκώσει το μπόι του.
Σκαρφαλώνοντας βήμα το βήμα στον ανήφορο της ανασυγκρότησης.
Ανιχνεύοντας τις αιτίες που οδήγησαν στη νίκη της αντεπανάστασης, μελετώντας και συζητώντας από τους πρώτους προβληματισμούς του 1996 μέχρι τη συλλογική αποτύπωση αυτής της προσπάθειας στο 18ο Συνέδριο, για τις συνολικές αιτίες της ανατροπής της πορείας της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20ό αιώνα, με βάση κυρίως την πείρα της Σοβιετικής Ένωσης.
Μελετώντας σελίδα τη σελίδα τα ντοκουμέντα του Κόμματος, το Ιστορικό Αρχείο, για να συνθέσουμε τη μεγαλειώδη αυτή πορεία, με τις νίκες και τις ήττες, τα άλματα και τα πισωγυρίσματα, τα λάθη και τις αδυναμίες, αλλά και τον άφθαστο ηρωισμό 100 ολόκληρων χρόνων.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Όσο κι αν οι Σειρήνες της αντίδρασης και του οπορτουνισμού τραγουδάνε το τέλος της Ιστορίας, το τέλος της εργατικής τάξης και του κινήματός της, η ζωή τούς διαψεύδει.
Η εργατική τάξη θα ανταποκριθεί αργά ή γρήγορα στον ιστορικό της ρόλο, στην ιστορική της αποστολή. Στην οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας.
Κι αυτό γιατί έχει τη δύναμη που σχετίζεται με τη συγκεντρωμένη βιομηχανοποιημένη παραγωγή. Από αυτό απορρέουν αρετές όπως η συλλογικότητα, η συνειδητή πειθαρχία, η απαράμιλλη αντοχή στις δυσκολίες, δοκιμασμένες σε μεγάλους ταξικούς αγώνες.
Η Παρισινή Κομμούνα και η Οκτωβριανή Επανάσταση είναι τα φωτεινά παραδείγματα, εμπνέουν τους αγώνες μας. Όπως και οι χιλιάδες εργάτες και εργάτριες στην πατρίδα μας που έδωσαν τη ζωή τους, μπήκαν μπροστά και άντεξαν μύριες όσες δυσκολίες αυτά τα 100 χρόνια έως τις μέρες μας.
Μάχες που άφησαν ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους στο σώμα του ελληνικού εργατικού κινήματος στην πορεία της ταξικής πάλης.
Με διδάγματα θετικά και με αδυναμίες βεβαίως, που πρέπει να μελετάμε από τη σκοπιά της εργατικής πρωτοπορίας, της εξέλιξης του σκληρού ταξικού αγώνα.
Η εργατική τάξη κατακτά αυτή τη θέση όχι αυθόρμητα, αλλά με την επαναστατική θεωρία και δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος, της συνειδητής και οργανωμένης δηλαδή πρωτοπορίας της.
Σύντροφοι και συντρόφισσες,
Η ύπαρξη επαναστατικού προγράμματος, η πίστη στην κοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, οι αρχές συγκρότησης Κόμματος Νέου Τύπου, η επεξεργασμένη μελέτη της ιστορικής μας πείρας αναμφισβήτητα συνιστούν σύγχρονα όπλα, μας δίνουν υπεροχή, το θέμα όμως είναι πώς τα χρησιμοποιούμε με δημιουργικό και εύστοχο τρόπο στην καθημερινή μας δράση και προσπάθεια.
Δεν φθάνει να εκτιμάμε την αξία των εργατικών αγώνων για άμεσες διεκδικήσεις και το ρόλο του Κόμματος σε αυτούς. Κριτήριο αξιολόγησης αποτελεί κατά πόσο αυτοί βοηθούν στην πρόοδο της πολιτικής συνείδησης.
Κριτήριο προόδου είναι η ανάπτυξη της κομματικής οικοδόμησης στους εργασιακούς χώρους και η κοινωνική σύνθεση των γραμμών του Κόμματος, η ηλικιακή σύνθεση και η συμμετοχή γυναικών.
Κριτήριο αποτελεί η σταθερή πρόοδος στην άνοδο της θεωρητικής, πολιτικής και οργανωτικής στάθμης του Κόμματος, επίσης η βελτίωση της ικανότητας καθοδήγησης και σύνδεσης με την εργατική τάξη, ξεκινώντας από την ΚΕ και φθάνοντας ως την ΚΟΒ.
Τα σύνθετα καθημερινά καθήκοντα δεν πρέπει να μας αποτραβούν από το κύριο και βασικό, να κάνουμε δουλειά υποδομής, ώστε το Κόμμα να είναι προετοιμασμένο, να μην αιφνιδιάζεται σε στροφές και απότομες καμπές, να έχει πάντα τη δυνατότητα έγκαιρης πρόγνωσης και προσαρμογής, χωρίς να χάνει τον κύριο στόχο του.
Είναι αδύνατον να παρακολουθούμε ολοκληρωμένα την πορεία της δουλειάς μας, να την κρίνουμε με απαιτητικότητα, να βλέπουμε και να διορθώνουμε έγκαιρα λάθη και παραλείψεις, αν δεν έχουμε κατακτήσει και ατομικά την ικανότητα να κρίνουμε τον υποκειμενικό παράγοντα, υπολογίζοντας και τις συγκεκριμένες αντικειμενικές συνθήκες, τους όρους που υπάρχουν ανεξάρτητα από τη δική μας θέληση και επιθυμία, από τη δική μας παρέμβαση.
Η ελληνική αλλά και η παγκόσμια πείρα επιβεβαιώνει ότι με εξαίρεση εκεί που δημιουργήθηκαν συνθήκες επαναστατικής κατάστασης και η εργατική τάξη πήρε και κράτησε -όσο κράτησε- την εξουσία, η ιδεολογικοπολιτική επιρροή και δύναμη του Κόμματος ήταν αναντίστοιχη, σε σύγκριση με την πρωτοπόρα μαχητική δράση του στον αγώνα, με τη συνέπειά του, την ανιδιοτέλεια και την προσφορά του σε αμέτρητες θυσίες, με το γεγονός ότι κατά κανόνα έχουν επιβεβαιωθεί οι προβλέψεις, οι προειδοποιήσεις προς το λαό.
Δεν είναι κάτι το παράξενο. Η εργατική τάξη μόνο όταν κατακτά την πολιτική εξουσία και στην πορεία όσο προχωρεί η σοσιαλιστική οικοδόμηση διαμορφώνει τις προϋποθέσεις να γίνει κυρίαρχη η ιδεολογία του σοσιαλισμού.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΚΚΕ βλέπει παθητικά τη δική του ευθύνη να συμβάλλει στην ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Άλλο η απαιτητικότητα το Κόμμα να πολεμά και να απαλλάσσεται όσο πιο έγκαιρα γίνεται από τις δικές του αδυναμίες, ελλείψεις και τυχόν λάθη και άλλο να έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να κυριαρχήσει η σοσιαλιστική συνείδηση στις συνθήκες του καπιταλισμού.
Η απαιτητικότητα του Κόμματος από τον εαυτό του, η κριτική και αυτοκριτική εξέταση των αποτελεσμάτων της δράσης του δεν μπορεί να γίνεται με τα ίδια κριτήρια από την ίδια σκοπιά των αστικών κομμάτων, των κομμάτων που έχουν αποδεχθεί να παλεύουν μέσα στα όρια του καπιταλιστικού συστήματος ή διαδίδουν στις μάζες ότι ο καπιταλισμός μεταρρυθμίζεται σε σοσιαλισμό.
Αυτό που έχει τεράστια σημασία για το ΚΚΕ είναι κατά πόσο οι δεσμοί του διευρύνονται και βαθαίνουν με επίκεντρο τα εργοστάσια, τα μεγάλα αστικά κέντρα, άλλους τομείς στρατηγικής σημασίας.
Απορρίπτουμε χαρακτηρισμούς και ιδεολογικά εφευρήματα που συσκοτίζουν την ταξική ουσία, κρύβουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο βασικές τάξεις, την αστική και την εργατική.
Το ΚΚΕ παλεύει για να πάρει η ταξική πάλη την κατεύθυνση ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος και σε αυτήν την κατεύθυνση επιδιώκει να συνδέεται ο αγώνας όλων των τμημάτων της εργατικής τάξης αλλά και των λαϊκών μεσαίων στρωμάτων για τη βελτίωση των όρων εργασίας και ζωής τους.
Σκοπός της καθημερινής μας προσπάθειας είναι η έμπρακτη ανάδειξη της εργατικής τάξης ως επαναστατικής πρωτοπορίας και όχι στενά μιας πρωτοπορίας στους συνδικαλιστικούς λαϊκούς αγώνες.
Να τείνουν όσο γίνεται περισσότερο λαϊκά τμήματα μεσαίων στρωμάτων σε κοινή δράση και συμμαχία με την εργατική τάξη, ώστε να εκφράζεται η κοινωνική συμμαχία με μαζικούς, όσο γίνεται, όρους.
Έχουμε επίγνωση ότι το εργατικό κίνημα και οι σύμμαχοί του στην Ευρώπη και στην Ελλάδα είναι σε μια φάση σχετικής υποχώρησης, δυσαρέσκειας, αλλά και σχετικής ακινησίας, παρά τις συχνές εκδηλώσεις οικονομικής κρίσης.
Η τάση απομαζικοποίησης και αλλοίωσης του ταξικού προσανατολισμού έχει διαμορφωθεί εδώ και πολλά χρόνια, αρκετά πριν την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ και στις άλλες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, κυρίως λόγω της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης.
Ο ευρωκομμουνισμός αποτέλεσε βασικό αγωγό μέσα από τον οποίο ο δυτικοευρωπαϊκός καπιταλισμός, με δεξί χέρι τη σοσιαλδημοκρατία, κατάφερε σοβαρά κτυπήματα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα με αποτέλεσμα τη σταδιακή υποχώρησή του, ακόμα και τον εκφυλισμό του.
Αγώνες έγιναν, όμως αυτοί δεν μπόρεσαν να διαφοροποιήσουν θετικά το συσχετισμό δυνάμεων. Το αντίθετο συνέβη σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Στην Ελλάδα ένα σημαντικό μέρος εργατών και εργατριών, λαϊκών μαζών "κουράστηκαν" ή απογοητεύτηκαν, γιατί οι συνδικαλιστικοί αγώνες δεν έφεραν άμεσα αποτελέσματα.
Ένα άλλο μέρος εργαζομένων κρατά στάση αναμονής, περιμένοντας, μάταια βέβαια, ότι κάπου θα μπει ένα τέλος στα βάρβαρα μέτρα, ελπίζοντας ότι από τα πάνω μπορεί κάποια αλλαγή να γίνει.
Κυριαρχεί η στάση των μειωμένων απαιτήσεων. Αυτά τα δεσμά "πλέκονται" γύρω από τον εργάτη, τον υπάλληλο, τον φτωχό αυτοαπασχολούμενο και αγρότη από τα πρώτα βήματα της ζωής του και, βεβαίως, ενισχύονται αποφασιστικά στο χώρο δουλειάς, ενώ έχει προετοιμασθεί η συνείδηση να θεωρεί τον καπιταλιστή ως αυτόν που δίνει δουλειά, διανέμει τα εισοδήματα.
Στο φόβο, αλλά και στην αυταπάτη, στην απάθεια και την απογοήτευση εκφράζεται, δυστυχώς, η αδυναμία κατανόησης της σχέσης οικονομίας και πολιτικής, του ταξικού χαρακτήρα των κομμάτων.
Εκφράζεται η άγνοια ή η ημιμάθεια για το τι είναι και πώς λειτουργεί το καπιταλιστικό σύστημα, για τον επαναστατικό ρόλο της εργατικής τάξης. Εκφράζονται οι εδραιωμένες κοινοβουλευτικές αυταπάτες.
Οπωσδήποτε υπάρχουν ευθύνες και στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και στο Κόμμα μας που δεν μπόρεσαν έγκαιρα να απεμπλακούν από το αστικό δίκτυο ενσωμάτωσης, διαχρονικά, με τη συμμετοχή, στήριξη ή ανοχή αστικών κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών και κυβερνήσεων.
Η ιδεολογική δουλειά και η διαφώτιση δεν αρκεί να γίνεται με αφορμή την επικαιρότητα, με τη μορφή επανάληψης γενικών συνθημάτων και θέσεων της επαναστατικής στρατηγικής, χωρίς ζωντάνια, μαχητικότητα, χωρίς εμπλουτισμό μέσα από τις εξελίξεις.
Η έκθεση των θέσεών μας, με τη μορφή αξιώματος ή γενικής κριτικής στα άλλα κόμματα, σαν μάθημα από καθέδρας, δεν προσελκύει, καθώς πέφτει σε έδαφος όπου όλα τα άλλα κόμματα κινούνται σε ένα μονόδρομο, ενώ εμείς οδεύουμε προς έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο που απαιτεί εθελοντική στράτευση και προσφορά θυσιών και μάλιστα σε μια περίοδο νίκης της αντεπανάστασης στις σοσιαλιστικές χώρες.
Όλα μοιάζουν να είναι εναντίον μας, ενώ η πορεία του καπιταλισμού παρέχει σήμερα πολύ περισσότερες αποδείξεις για την αναγκαιότητα της στρατηγικής επιδίωξης του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό, η δε ιστορία έδειξε πόσο αναγκαία ήταν η διόρθωση λαθών του παρελθόντος, όχι μόνο στη στρατηγική του ΚΚΕ, αλλά διεθνώς.
Η επεξεργασία της στρατηγικής απαιτεί ενότητα θεωρίας και πράξης. Το να γίνει όμως υπόθεση της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, οδηγός δράσης και ανάπτυξης αγώνων των ευρύτερων εργατικών λαϊκών μαζών δεν είναι εύκολη δουλειά.
Το ότι καταφέραμε να ξεπεράσουμε και την Σκύλλα του αστισμού και την Χάρυβδη του ρεφορμισμού, του οπορτουνισμού, και ότι καταφέραμε να κρατήσουμε όρθιο το Κόμμα μας με συνεχή δράση, καθημερινή παρουσία στον αγώνα και τις πολιτικές εξελίξεις, δεν μας εφησυχάζει, καθώς σήμερα οι συνθήκες δράσης και οι απαιτήσεις είναι ιδιαίτερα περίπλοκες, πιο σύνθετες.
Η προγραμματική μας επεξεργασία και ιδιαίτερα η πολιτική μας στάση προκάλεσε συστηματική επίθεση κατά του Κόμματος όχι μόνο από τον ταξικό αντίπαλο, αλλά και από τον οπορτουνισμό.
Είναι ύπουλη και επεξεργασμένη επίθεση, καθώς οι φορείς της δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα ωμά, προκλητικά επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν την περίοδο του '90-'91, όταν πίστεψαν ότι η νίκη της αντεπανάστασης ήταν η χρυσή ευκαιρία να "ξεφορτωθεί" το κομμουνιστικό κίνημα το μαρξισμό - λενινισμό ή να διατηρήσει κάποιες μαρξιστικές ιδέες, απαλλαγμένες όμως από τον επαναστατικό σοσιαλιστικό χαρακτήρα τους.
Κυρίως, από το 2012 και μετά, ο οπορτουνισμός επέλεξε να μας αντιμετωπίσει με κύριο όπλο τη στενοχώρια και την ανησυχία για το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα του 2012 και την απότομη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ τότε, που τον οδήγησε στην κυβερνητική εξουσία το 2015.
Με τη γραμμή μιας ψεύτικης ελπίδας, ότι κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να φρενάρει την αντιλαϊκή επίθεση, προσπάθησαν να παρασύρουν το ΚΚΕ στη γραμμή πολιτικής κυβερνητικής συνεργασίας, μεταρρυθμίσεων και δήθεν εξόδου από την Ευρωζώνη, με μια κυβέρνηση δήθεν "αριστερών" πολιτικών δυνάμεων.
Χρέωσε στην προγραμματική γραμμή του Κόμματος και στο Καταστατικό του την έλλειψη τέτοιας μετακίνησης, συσπείρωσης δυνάμεων, σε μια περίοδο που το Κόμμα όντως είχε καταγράψει εκλογικές απώλειες που οπωσδήποτε είχαν και έχουν πολιτικό - ιδεολογικό χαρακτήρα.
Ο οπορτουνισμός πρόβαλε ότι μια τέτοια επιλογή είναι επιβεβλημένη λόγω του αρνητικού συσχετισμού, ότι θα γινόταν εφαλτήριο για την αλλαγή του, κατηγορώντας το ΚΚΕ για έλλειψη τακτικής.
Τότε, βέβαια, δεν είχαν αποκαλυφθεί πλήρως οι στενές σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και το "βαθύ" αστικό κράτος μιας διεφθαρμένης και σάπιας καπιταλιστικής εξουσίας.
Ο οπορτουνισμός, βέβαια, έχει κοινωνική βάση, όπως τη διαμόρφωση εκτεταμένης εργατικής αριστοκρατίας και λόγω της διεύρυνσης των κρατικών επιχειρήσεων, της διεύρυνσης μισθωτών επιστημόνων, καλλιτεχνών, εκπαιδευτικών, εργαζομένων στα ΜΜΕ κλπ.
Αυτή η κοινωνική βάση διαμορφώνει και την τάση συμβιβασμού με τον ταξικό αντίπαλο, την αναζήτηση άμεσων πολιτικών λύσεων μέσα στο αστικό σύστημα, τον οπορτουνισμό, μέσα στο ίδιο το εργατικό κίνημα, αλλά και στο κόμμα της εργατικής τάξης.
Γι' αυτό η πάλη με τον οπορτουνισμό -που αναμφίβολα αποτελεί και συνώνυμο του πολιτικού τυχοδιωκτισμού- είναι προϋπόθεση για τη διατήρηση του επαναστατικού εργατικού χαρακτήρα του κόμματος, σε κάθε περίοδο και σε κάθε φάση της ταξικής πάλης του συσχετισμού δυνάμεων.
Απ' αυτή την πάλη, από την ιδεολογική - πολιτική συνέπεια και ικανότητά της, από την οργανωτική της συνέπεια εξαρτάται η απόκρουση της μετάλλαξης Κομμουνιστικών Κομμάτων.
Στην Ελλάδα έχουμε αρνητική πείρα από την ολιγόχρονη συμμετοχή του Κόμματός μας σε διάφορες αστικές κυβερνήσεις, και το 1944 και το 1989.
Η πείρα στην καπιταλιστική Ευρώπη, στη Λατινική Αμερική έχει δείξει ότι όταν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα αποφασίζει να πάρει μέρος σε μια κυβέρνηση διαχείρισης, στο όνομα μιας μεταβατικής επιλογής, έχει ήδη δέσει τα χέρια του, ακόμα και όταν δεν δεσμεύεται με επίσημη συμφωνία ή έχει διακηρύξει τη διατήρηση της αυτοτέλειάς του.
Καμιά εγγύηση δεν παρέχουν γραπτές ή όχι δεσμεύσεις. Οι νόμοι της καπιταλιστικής αγοράς δεν εξαρτώνται από τις πολιτικές συμφωνίες.
Αν δεν έχουμε κατακτήσει να σκεφτόμαστε, να κρίνουμε με άξονα τη σχέση οικονομίας και πολιτικής, για κάθε κοινωνικό πρόβλημα, για κάθε οικονομικό και πολιτικό φαινόμενο, όπως π.χ. είναι η εμφάνιση ενός σκανδάλου, ακόμα και η εμφάνιση ενός νέου κόμματος κλπ., τότε γίνεται ένας διαχωρισμός ανάμεσα στο συγκεκριμένο πρόβλημα και στην αναγκαιότητα πάλης κατά του καπιταλισμού συνολικά, το οποίο δεν κατανοείται -και δικαιολογημένα- από ένα μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης σήμερα.
Το βασικό κριτήριο για τη θέση των αντιμαχόμενων κοινωνικών δυνάμεων βρίσκεται στην όξυνση της βασικής αντίθεσης του καπιταλισμού: Από τη μια η κοινωνικοποίηση της παραγωγής, της εργασίας, ο άνθρωπος, ως η σπουδαιότερη παραγωγική δύναμη και από την άλλη η ατομική ιδιοποίηση του προϊόντος στη βάση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής.
Αυτή η αντίφαση είναι μήτρα όλων των αντιφάσεων και αντιθέσεων του συστήματος, άρα ως άξονας πρέπει να καθορίζει το Πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Βέβαια, αυτή η αντίφαση του καπιταλιστικού συστήματος δεν συνειδητοποιείται από την εργατική τάξη στο σύνολό της.
Αντίθετα, σήμερα ακόμα υιοθετεί την αστική ιδεολογία, ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής και οργάνωσης ολόκληρης τη κοινωνίας είναι ο ιστορικά ανώτερος, επομένως και αναντικατάστατος.
Είναι αυτό πλευρά της καπιταλιστικής εξουσίας που επιβάλλεται όχι μόνο με την εργοδοτική και κρατική βία, αλλά και με την ιδεολογική - πολιτική χειραγώγηση (Εκπαίδευση, ΜΜΕ, Εκκλησία, άλλοι μηχανισμοί των αστικών κομμάτων, κρατικοί μηχανισμοί που διασυνδέονται με τις μάζες, όπως της Τοπικής Διοίκησης, διάφορες ημικρατικές οργανώσεις, όπως οι ΜΚΟ, ακόμα και μέσω των ενσωματωμένων στο σύστημα συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπως είναι στη χώρα μας οι ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ).
Η ιδεολογική χειραγώγηση της εργατικής τάξης αντανακλάται στη στρεβλή πολιτική συνείδησή της, στην πολιτική προσκόλλησή της σε αστικά ή σε κόμματα προερχόμενα από τις γραμμές της -εργατικά και αριστερά κόμματα και ομάδες- αλλά που στην πορεία αστικοποιούνται.
Έτσι ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων αντανακλά πάντοτε την κυριαρχία της αστικής τάξης, την εκφράζει στα όργανα εξουσίας του -μεταξύ αυτών και το Κοινοβούλιο- καθορίζει τις διαδικασίες, όπως των εκλογών, για την ανάδειξη των οργάνων του.
Πραγματική αλλαγή στο συσχετισμό δυνάμεων σημαίνει ότι σημαντικό τμήμα της εργατικής τάξης, και εξαιτίας αδυναμίας της αστικής εξουσίας, έχει σπάσει τα δεσμά, τις αλυσίδες της αστικής ιδεολογικής χειραγώγησης.
Το ζήτημα του συσχετισμού δυνάμεων κρίνεται και από την πορεία ωρίμανσης της πολιτικής συνείδησης της εργατικής τάξης σε συνθήκες μη επαναστατικές, τουλάχιστον για το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά και μια εργατική - λαϊκή συσπείρωση γύρω από αυτό που δεν σταματά να αποκαλύπτει και να συγκρούεται με το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, το αστικό πολιτικό σύστημα, τη νομοθεσία, τις δικαστικές, κατασταλτικές δομές, εκπαιδευτικές, θρησκευτικές και ηθικές κυρίαρχες αντιλήψεις, τις ιμπεριαλιστικές διακρατικές ενώσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ.
Η απαιτητική κριτική και αυτοκριτική εξέταση της απόδοσης, της πορείας αποτελεσματικότητας του υποκειμενικού παράγοντα, του Κόμματός μας, δεν μπορεί να γίνεται σε απόσπαση με τον διεθνή συσχετισμό της ταξικής πάλης που πήρε δραματική, αρνητική στροφή με τη νίκη της αντεπανάστασης σε χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Βέβαια, ρήγματα στην κυριαρχία του καπιταλισμού, με τις κρίσεις, τους πολέμους, τους ανταγωνισμούς, συγκεντρώνονται, διαμορφώνουν προοπτικά νέες συνθήκες, ευκαιρίες, που απαιτούν ετοιμότητα του κομμουνιστικού κινήματος.
Η πρόοδος της ταξικής πάλης, της κινητήριας δύναμης των θετικών εξελίξεων, δεν εξαρτάται ούτε από τρικ, ούτε από τακτικισμούς, ούτε από τον δήθεν ρεαλισμό της μοιρολατρίας, ούτε από το άγχος των εκλογικών ποσοστών ή την υποκατάσταση του κινήματος από δήθεν επαναστατικά "στιγμιότυπα" και "χάπενιγκς".
Εξαρτάται από την οργανωμένη, προσανατολισμένη παρέμβαση για την οργάνωση των πρωτοπόρων εργατικών - λαϊκών δυνάμεων.
Στόχος είναι η ανάπτυξη των γραμμών του κόμματος από τους πιο πρωτοπόρους εργάτες και εργάτριες, η ηλικιακή του ανανέωση, η αύξηση των οργανωμένων γυναικών.
Επίσης, η ένταξη σε αυτό των πιο διαλεχτών αγωνιστών από τα λαϊκά στρώματα των αγροτών, αυτοαπασχολουμένων, μισθωτών επιστημόνων και καλλιτεχνών.
Απαιτείται συστηματική, ειδική δουλειά, ανεξάρτητα αν διατρέχουμε περίοδο αγώνων ή στασιμότητας.
Ούτε η αύξηση των γραμμών του κόμματος φέρνει αυτόματα πιο ισχυρούς αγώνες. Υπάρχει αλληλεπίδραση, αλλά αυτή προωθείται συστηματικά και επιτελικά, με συνδυασμένα καθήκοντα, κριτήρια και μέσα και όχι αυθόρμητα και μηχανιστικά.
Μια πραγματική μεταβολή στο συσχετισμό μεταξύ των δύο αντίπαλων τάξεων δεν μπορεί παρά να εκδηλωθεί με μαζική συσπείρωση με το κόμμα της εργατικής τάξης σε σύγκρουση και εμφανή αποδυνάμωση, αδυναμία λειτουργίας των αστικών μηχανισμών, των αστικών θεσμών και των κυβερνήσεών τους.
Ο αρνητικός διεθνής συσχετισμός θα αρχίζει να δέχεται πλήγμα στο βαθμό που σε εθνικό επίπεδο αναπτύσσεται η ταξική πάλη, αποκτά αντικαπιταλιστική αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, συγκρούεται κάθετα με την πολιτική διεξόδου από την κρίση και τις στρατηγικές επιλογές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Είναι και δική μας ευθύνη να περιορίζουμε -όσο εξαρτάται από εμάς- τις εφεδρείες του καπιταλισμού, να του ψαλιδίζουμε τις ευκαιρίες, να καταφέρνουμε πλήγματα, να συγκεντρώνονται δυνάμεις για την αντεπίθεση και την ανατροπή.
Η πορεία της δύναμης του κόμματος καθορίζεται από συνδυασμένα κριτήρια, ορισμένα από τα οποία παίζουν πιο καθοριστικό ρόλο σε σύγκριση με άλλα, σχετίζονται με την ανάγκη για ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, προώθηση της αντιμονοπωλιακής -αντικαπιταλιστικής Κοινωνικής Συμμαχίας, την πάλη για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Η εργατική τάξη φέρει την πρώτη ευθύνη για το επίπεδο κοινής κατεύθυνσης και δράσης με τους συμμάχους της. Το επίπεδο και η εμβέλεια της συμμαχίας θα κρίνεται σε κάθε φάση από την ικανότητα του εργατικού κινήματος να αντέχει στην πίεση που ασκούν τα μικροαστικά στρώματα, στις ταλαντεύσεις τους.
Κριτήριο είναι και η αντοχή σε συνθήκες εργοδοτικής και κρατικής τρομοκρατίας, βίας, καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η σταθερή μαχητικότητα της καθημερινής πάλης, που καθορίζεται από τη στρατηγική του Κόμματος, μπορεί να είναι ένας καλός σπόρος που θα καρπίσει αργά η γρήγορα.
Μπροστά σε εκλογικές μάχες, επόμενες και μεθεπόμενες, το δικό μας επιθετικό σύνθημα είναι η ανάγκη ισχυροποίησης του ΚΚΕ, ώστε να ενισχυθεί η εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση απέναντι στην αστική αντιλαϊκή πολιτική, τον ευρωμονόδρομο, είτε σε συνθήκες καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης είτε σε συνθήκες μιας ορισμένης ανάκαμψης του ελληνικού καπιταλισμού, σε συνθήκες είτε μεγαλύτερης είτε πολύ μικρότερης συνοχής της ΕΕ.
Η ανασύνταξη του εργατικού - συνδικαλιστικού κινήματος αφορά στην παραπέρα ενίσχυση του ταξικού κινήματος, του ΠΑΜΕ, που αποτελεί τη μεγαλύτερη κατάκτηση των τελευταίων δεκαετιών για την εργατική τάξη και το κίνημά μας, που πρωτοστατεί στους εργατικούς αγώνες, στην προώθηση της κοινωνικής συμμαχίας.
Η ανασύνταξη αφορά, επίσης, στην αλλαγή συσχετισμών σε αρχαιρεσίες και στην οργάνωση της πάλης για τα οξυμένα προβλήματα, ώστε οι συνεπείς ταξικές δυνάμεις να αποκτήσουν πλειοψηφία.
Ταυτόχρονα, όμως, είναι ζήτημα κατανόησης της αναγκαιότητας για μαζική οργάνωση και συμμετοχή στα σωματεία, στο κίνημα, καθώς και ζήτημα ποια γραμμή πάλης κυριαρχεί στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι είναι λαθεμένη και αστικά και οπορτουνιστικά υπαγορευμένη η άποψη ότι το εργατικό κίνημα, γενικότερα το λαϊκό κίνημα, δεν πρέπει να παίρνει θέση στο ζήτημα της διακυβέρνησης, της εξουσίας, γιατί είναι μαζικό κίνημα και πρέπει να κρατήσει γραμμή ουδετερότητας.
Η ουδετερότητα για τους αστούς, τους ρεφορμιστές, τους οπορτουνιστές είναι η "ταξική συνεργασία", ο "κοινωνικός εταιρισμός", η αναγνώριση της προτεραιότητας του κεφαλαίου έναντι της εργατικής δύναμης, η λογική του ευρωενωσιακού μονόδρομου.
Οι καπιταλιστές, οι πολιτικοί και τεχνοκράτες εκπρόσωποί τους κατηγορούν τους αγώνες ως πολιτικά υποκινούμενους και επικίνδυνους, διασπαστικούς, γιατί δήθεν δεν παίρνουν υπόψη ότι οι εργαζόμενοι ανήκουν σε πολλά ή και σε όλα τα κόμματα. Ωστόσο, το περιεχόμενο της έννοιας "πολιτικοποίηση" σχετίζεται με το σκοπό της πολιτικοποίησης που ο πυρήνας της είναι η ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου.
Το ερώτημα αν πρέπει να διαλέξουν οι εργαζόμενοι να ενωθούν για τα άμεσα προβλήματά τους ή για την εργατική - λαϊκή εξουσία είναι ένα παραπλανητικό δίλημμα, σκόπιμα διαχωρίζει τον αγώνα για να τον υπονομεύσει και να τον νικήσει.
Όσο πιο υψηλή πολιτική συνείδηση έχει η εργατική τάξη στο μεγαλύτερο τμήμα της τόσο ο αγώνας για τα άμεσα προβλήματα έχει ελπίδα να εμποδίσει κάτι χειρότερο ή να αποσπάσει κάτι καλύτερο.
Είναι θέμα στρατηγικής και τακτικής που δεν αποσπάται η μια από την άλλη, ενώ η δεύτερη καθορίζεται από την πρώτη ως προς την ευελιξία της.
Σήμερα μπορούμε να πούμε με σιγουριά: Δεν έχει ηττηθεί καθολικά η διάθεση για αντίσταση και αντεπίθεση. Αυτή η διάθεση υπάρχει, δεν τσακίστηκε παρά τις συστηματικές προσπάθειες που έγιναν.
Και δεν θα σβήσει χάρη στο ΚΚΕ και στις ριζοσπαστικές δυνάμεις που υπάρχουν και συμπαρατάσσονται στο κίνημα. Αν και ο συσχετισμός παραμένει αρνητικός, ωστόσο επίσης παραμένει η δυναμική του ΚΚΕ που συνδέεται και με τη μακρόχρονη πείρα του, με τα διδάγματα που έχει πάρει, αλλά και με την ικανότητα αντοχής στις παγίδες της ενσωμάτωσης και της μετάλλαξης.
Είναι κι αυτός ένας όρκος πίστης προς το λαό μας, προς τους λαούς όλου του κόσμου, στην παγκόσμια εργατική τάξη, που σε κάθε χώρα, σε κάθε ήπειρο, δίνει τις ίδιες μάχες, για να γίνει τελικά πραγματικότητα οριστικά και αμετάκλητα, αυτή τη φορά στον αιώνα μας, η δυνατότητα της πραγματικά ανώτερης σοσιαλιστικής- κομμουνιστικής κοινωνίας.
ΖΗΤΩ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ
ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ».
1 / 14