Συνολικές προβολές σελίδας

Translate

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσίπρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τσίπρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

3 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ -ΒΓΑΛΑΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ?!!


Το δημοψήφισμα του 2015, που προκήρυξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και το οποίο πραγματοποιήθηκε ακριβώς σαν σήμερα, αποτέλεσε ένα πραγματικό μνημείο εξαπάτησης, εκβιασμών, αποπροσανατολισμού και εγκλωβισμού των εργαζομένων και του λαού, στην πολιτική που φόρτωσε την κρίση στις πλάτες τους για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων.
ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και άλλες εθνικιστικές δυνάμεις από τη μία, παίζοντας το παιχνίδι της «εθνικής υπερηφάνειας», και ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και άλλοι, παίζοντας το «χαρτί» της κινδυνολογίας. Το 'να χέρι ένιβε τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο.
Ουσιαστικά αυτό που κρίθηκε τον Ιούλη του 2015, το πραγματικό δίλημμα, ήταν η επιλογή του τρόπου με τον οποίο θα συνεχιστεί η σφαγή των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, του τρόπου με τον οποίο ο λαός, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποδεχτούν, να συμβιβαστούν με αυτήν τη σφαγή.
Ποτέ δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας η συνέχιση των μνημονίων. Αυτό που έγινε ήταν μια διαπραγμάτευση για λογαριασμό του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, με στόχο να δοθούν «ανάσες» στη στήριξη και χρηματοδότηση των επενδύσεων.
Η όλη εξέλιξη δικαίωσε πλήρως την τοποθέτηση του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο και βέβαια προσφέρεται για πολλά συμπεράσματα...
Αποκαλύφθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναλάβει εργολαβικά (για λογαριασμό του κεφαλαίου και των διεθνών συμμάχων του), απ' όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, το έργο της ενσωμάτωσης της λαϊκής διαμαρτυρίας. Με όχημα δηλαδή έναν θολό «αντιμνημονιακό» προσανατολισμό, εκσυγχρονίστηκε η σοσιαλδημοκρατία στον παλιό γνώριμο ρόλο της...
Εγινε φανερό ότι κάτι ήξεραν οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ που δεν «αγχώνονταν» από τις «ριζοσπαστικές» διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ και στελεχών του και έλεγαν με σιγουριά ότι όποιος κι αν είναι κυβέρνηση, η οικονομία έχει τη δική της λογική (βλ. ο καπιταλισμός) και αυτή θα «οδηγήσει» τελικά τις κυβερνητικές αποφάσεις.
Αποδείχθηκε για άλλη μια φορά, δικαιώνοντας πλήρως την τοποθέτηση του ΚΚΕ, η οποία δέχτηκε μεγάλη επίθεση και συκοφάντηση, ότι καμία κυβέρνηση, ό,τι και να λέει, όπως και να ονομάζεται ή να αυτοπροσδιορίζεται, δεν μπορεί να εφαρμόσει πολιτική υπέρ του λαού σε συνθήκες κυριαρχίας των επιχειρηματικών ομίλων, στο έδαφος της εξουσίας του κεφαλαίου.
Εγινε επίσης φανερό ότι τα περίφημα «Προγράμματα της Θεσσαλονίκης» αποτέλεσαν ένα μείγμα κάλπικων υποσχέσεων και μέτρων που στόχο είχαν να εκπαιδεύσουν το λαό στο να μειώσει τις απαιτήσεις του, να μάθει να ζει με ψίχουλα.
Είδαμε κατάματα ότι η πολυδιαφημισμένη «ελεύθερη» λαϊκή ψήφος και ετυμηγορία, πολύ περισσότερο όταν εγκλωβίζεται σε ψευτοδιλήμματα, ερμηνεύεται, διορθώνεται, αποδίδεται, αξιοποιείται πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Ολες αυτές οι δυνάμεις, που έστρωσαν χαλάκι στον ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση, που έπαιξαν το ρόλο του «αριστερού», «ριζοσπαστικού» ντεκόρ του, που έπαιξαν το παιχνίδι της «σκληρής διαπραγμάτευσης», που στήριξαν το κυβερνητικό δημοψήφισμα, οδηγήθηκαν στην πολιτική χρεοκοπία.
Η στάση που κράτησε το ΚΚΕ, της μόνης δύναμης που αποκάλυψε στο λαό το πραγματικό περιεχόμενο του δημοψηφίσματος (το γεγονός ότι όποιο και να ήταν το αποτέλεσμα θα ερχόταν ένα ακόμα μνημόνιο), ήταν η μόνη πραγματικά ταξική απάντηση. Το κάλεσμα στα εργατικά - λαϊκά στρώματα να ακυρώσουν στην πράξη το ψευτοδίλημμα άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη για να αντιμετωπιστεί το σχέδιο τσακίσματος του κινήματος από την αστική τάξη.
Οι εξελίξεις από τότε μέχρι σήμερα είναι γνωστές. Και πρέπει να αξιοποιηθούν από τους εργαζόμενους, ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων, ιδιαίτερα νεότερους ηλικιακά, για να βγουν συμπεράσματα.
Η λογική τού «άρα τίποτα δεν γίνεται», «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει», η απογοήτευση και ο συμβιβασμός, δεν είναι απάντηση. Η παρακαταθήκη της στάσης του ΚΚΕ από το 2010 μέχρι σήμερα φαίνεται στο ότι υπάρχουν ζωντανές δυνάμεις μέσα στο εργατικό - λαϊκό κίνημα που πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης ενάντια στην επίθεση, που στρώνουν το έδαφος για την αντεπίθεση, για να έρθουν στο προσκήνιο οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες. Οτι οι δυνάμεις αυτές ανασυντάσσονται, δυναμώνουν, συσπειρώνονται.
Εκφράζεται στο ότι υπάρχει πολιτική διεξόδου υπέρ του λαού που δεν χώρεσε και δεν χωράει στο τσεπάκι του συστήματος. Που συμβάλλει στον απεγκλωβισμό λαϊκών δυνάμεων, δείχνοντας ποια είναι η προοπτική. Δηλαδή ότι λύση δεν είναι να εναλλάσσονται κυβερνήσεις του κεφαλαίου, λύση είναι να περάσει η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων, της λαϊκής πλειοψηφίας, να γίνει ο παραγόμενος πλούτος λαϊκή ιδιοκτησία. Γι' αυτό χρειάζεται η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού και η συμπόρευση μαζί του.
Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Πέμπτης 5 Ιουλίου 2018.                                                                                                      902.gr
Δες και την σημερινή Ομιλία του Γραμματέα !!

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΜΕ ΤΟΝ «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ» ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ(!!)


«ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1»
Κατατέθηκε το νομοσχέδιο που φέρνει νέες αντιδραστικές αλλαγές στην Τοπική Διοίκηση



Κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών «Κλεισθένης 1», με το οποίο η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εγκαινιάζει ένα νέο κύκλο αντιδραστικών αλλαγών στην Τοπική Διοίκηση.

Όλο το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα καθώς και οι εκπρόσωποί τους σε τοπικό επίπεδο, προσπάθησαν να συγκαλύψουν τη συμφωνία τους στη βασική φιλοσοφία του νομοσχεδίου, σηκώνοντας κουρνιαχτό για το εκλογικό σύστημα. Ωστόσο, πίσω από την καθιέρωση της «απλής αναλογικής» ως εκλογικού συστήματος για τις δημοτικές και τις περιφερειακές εκλογές, κρύβεται η ενίσχυση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και η ακόμα πιο αποτελεσματική στήριξη των συμφερόντων του κεφαλαίου σε επίπεδο Τοπικής Διοίκησης.

Το νομοσχέδιο διατηρεί και επεκτείνει τις κεντρικές κατευθύνσεις των προηγούμενων «μεταρρυθμίσεων».
 Οι δήμοι διακρίνονται σε έξι κατηγορίες «με βάση τον πληθυσμό, το βαθμό αστικοποίησης και τα γεωοικονομικά χαρακτηριστικά τους, τη γεωμορφολογική τους ιδιαιτερότητα και τη θέση τους στον διοικητικό χάρτη της χώρας, ανάλογα με το αν αποτελούν ή όχι έδρες περιφερειακών ενοτήτων.
Συγκεκριμένα, οι δήμοι διακρίνονται σε α) Δήμους Μητροπολιτικών Κέντρων β) Μεγάλους Ηπειρωτικούς Δήμους και πρωτεύουσες νομών γ) Μεσαίους Ηπειρωτικούς Δήμους δ) Μικρούς Ηπειρωτικούς και Μικρούς Ορεινούς Δήμους, ε) Μεγάλους και Μεσαίους Νησιωτικούς Δήμους στ) Μικρούς Νησιωτικούς Δήμους. Είναι προφανές ότι αυτή η κατηγοριοποίηση έρχεται να «κουμπώσει» με τους γενικότερους σχεδιασμούς της αστικής τάξης (π.χ. Μητροποπολιτικοί Δήμοι σε Πειραιά, Αθήνα και Θεσσαλονίκη κ.λπ.).

Ταυτόχρονα, το νομοσχέδιο προβλέπει τη συγκρότηση του Επόπτη Νομιμότητας ως ξεχωριστής υπηρεσίας από τη σημερινή Αποκεντρωμένη Διοίκηση, την καθιέρωση των τοπικών δημοψηφισμάτων, την υποχρεωτικότητα της επιτροπής διαβούλευσης, ενώ ρητά μπαίνουν οι βάσεις για να ενισχυθεί η ανταποδοτική λειτουργία των δήμων και η επιχειρηματική τους δράση μέσα από «συνεργατικά» σχήματα ή δράσεις «κοινωνικής οικονομίας».

Το σύνολο των εδρών του Δημοτικού και Περιφερειακού Συμβουλίου κατανέμεται στους συνδυασμούς που έλαβαν μέρος στις εκλογές, ανάλογα με τον αριθμό των έγκυρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στον α' γύρο. Αν κανένας συνδυασμός δεν συγκεντρώσει ποσοστό 50% συν 1, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται την επόμενη Κυριακή (β' γύρος), ανάμεσα μόνο στους υποψήφιους δημάρχους των δύο συνδυασμών που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές αποσυνδέονται από τις ευρωεκλογές και θα διεξάγονται τη δεύτερη Κυριακή του Οκτώβρη (οι προσεχείς θα διεξαχθούν στις 13 Οκτώβρη), ενώ η διάρκεια της δημοτικής και περιφερειακής περιόδου επανέρχεται στην τετραετία από πενταετία που ήταν με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

ΓΙΑ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ":-ΤΙ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ;; -ΠΟΙΑ Η ΘΕΣΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΚΚΕ ;; -Απαντήσεις σε:«ΚΚΕεδολόγους και Τρολ»!!

***
Σταθερή και συνεπής η θέση του ΚΚΕ 25 χρόνια τώρα
Υλικό από τα Αρχεία του Κόμματος και του «Ριζοσπάστη»
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΠΓΔΜ
Οι σχεδιασμοί ΝΑΤΟ - ΕΕ πίσω από την υπογραφή και την ταχεία υλοποίησή της
Το άρθρο 2 της συμφωνίας αποτελεί την ευρωΝΑΤΟική σφραγίδα στο περιεχόμενο και στο χρονοδιάγραμμά της
Από την υπογραφή της συμφωνίας στις Πρέσπες
Από την υπογραφή της συμφωνίας στις Πρέσπες
Το μεσημέρι της προηγούμενης Κυριακής υπογράφτηκε απ' τους υπουργούς Εξωτερικών Ελλάδας και ΠΓΔΜ, στις Πρέσπες, η ευρωατλαντικής κοπής συμφωνία για την ονομασία των Σκοπίων, παρουσία της αρμόδιας για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Αμυνας της ΕΕ, Φ. Μογκερίνι, του επιτρόπου Διεύρυνσης Γ. Χαν, του ειδικού διαμεσολαβητή του ΟΗΕ Μ. Νίμιτς και των πρωθυπουργών Αλ. Τσίπρα και Ζ. Ζάεφ.
Ατόφια η ΝΑΤΟική σφραγίδα
Πρόκειται για συμφωνία που φέρνει ατόφια τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και των σχεδίων τους στα Βαλκάνια, που περνάνε και μέσα από την ένταξη της ΠΓΔΜ στους δυο ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Αυτό άλλωστε δεν είναι ένας «γενικός στόχος» ή, όπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί να παρουσιάσει, «ζήτημα της ΠΓΔΜ» και τάχα άσχετο από τη συμφωνία για το ονοματολογικό.
Αντίθετα, οι «εγγυήσεις» από την πλευρά της Ελλάδας ότι θα στηρίξει την ένταξη της ΠΓΔΜ στους δύο ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως και τα χρονοδιαγράμματα της ενταξιακής διαδικασίας, καταγράφονται αναλυτικά στο άρθρο 2 της συμφωνίας, που στην πραγματικότητα χαρακτηρίζει το συνολικό της περιεχόμενο.
Ανάμεσα σε άλλα στο άρθρο καταγράφεται:
«Το Πρώτο Μέρος (σ.σ. Ελλάδα) συμφωνεί να μην αντιταχθεί στην υποψηφιότητα ή την ένταξη του Δεύτερου Μέρους, υπό το όνομα και τις ορολογίες του Αρθρου 1 της παρούσας Συμφωνίας, σε διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς Οργανισμούς και θεσμούς, όπου το Πρώτο Μέρος είναι μέλος. (...)
Από τη θέση σε ισχύ της παρούσας Συμφωνίας κατ' εφαρμογή του Αρθρου 1 αυτής, το Πρώτο Μέρος θα κυρώσει οποιαδήποτε Συμφωνία εισδοχής του Δεύτερου Μέρους σε διεθνείς Οργανισμούς, στους οποίους το Πρώτο Μέρος είναι μέλος.
Ειδικότερα αναφορικά με τις διαδικασίες ενσωμάτωσης του Δεύτερου Μέρους στην ΕΕ και τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), τα ακόλουθα θα ισχύσουν:
α) Το Δεύτερο Μέρος θα επιδιώξει ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ υπό το όνομα και τις ορολογίες του Αρθρου 1 της παρούσας Συμφωνίας. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα λάβει χώρα υπό το ίδιο όνομα και ορολογίες.
β) Με τη λήψη της γνωστοποίησης της κύρωσης της παρούσας Συμφωνίας από το Κοινοβούλιο του Δεύτερου Μέρους, το Πρώτο Μέρος χωρίς καθυστέρηση:
(i) θα γνωστοποιήσει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της ΕΕ ότι υποστηρίζει την έναρξη των ενταξιακών στην ΕΕ διαπραγματεύσεων του Δεύτερου Μέρους υπό το όνομα και τις ορολογίες του Αρθρου 1 της παρούσας Συμφωνίας,
(ii) θα γνωστοποιήσει στον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ ότι υποστηρίζει να απευθυνθεί από το ΝΑΤΟ προς το Δεύτερο Μέρος πρόσκληση ένταξης...»,ενώ «με το νι και με το σίγμα» καταγράφεται και το υπόλοιπο χρονοδιάγραμμα για την ένταξη στο ΝΑΤΟ, που θα τεθεί σε ισχύ αφού - διαδοχικά - πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα στη γείτονα (η έκβαση του οποίου θα είναι θετική), ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για τη συνταγματική αναθεώρηση και η συμφωνία κυρωθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο.
Το ρυθμό δίνουν τα ευρωΝΑΤΟικά χρονοδιαγράμματα
Οπως φαίνεται και από τα παραπάνω, το περιεχόμενο αλλά και το ρυθμό για την υλοποίηση της συμφωνίας που «τρέχει», τα υπαγορεύουν τα σφιχτά χρονοδιαγράμματα ΝΑΤΟ - ΕΕ, ενόψει των Συνόδων τους 28 - 29 Ιούνη για την ΕΕ και 11 - 12 Ιούλη για το ΝΑΤΟ. Σε αυτό το πλαίσιο, την Τετάρτη η Βουλή της ΠΓΔΜ ενέκρινε κατά πλειοψηφία τη συμφωνία, δίνοντας τη σκυτάλη στην ελληνική κυβέρνηση για να στείλει τη σχετική επιστολή σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το σχέδιο νόμου έφερε ως ένδειξη ένα «ευρωπαϊκό σημαιάκι», διακριτικό γνώρισμα των νομοσχεδίων που αφορούν την ευρωενωσιακή πορεία της χώρας και τα οποία δύναται να συζητηθούν με τη διαδικασία του «κατεπείγοντος», ενώ αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή για αυτά τα νομοσχέδια είναι η Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων.
Ενδεικτική είναι και η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ να προχωρήσει τη συμφωνία, με τον Ζ. Ζάεφ να θέτει ζήτημα αποπομπής του Προέδρου της χώρας Γκ. Ιβάνοφ (πρόσκειται στο VMRO που αντιδρά στη συμφωνία) σε περίπτωση που δεν την επικυρώσει μετά και από την έγκρισή του στο δημοψήφισμα, προειδοποιώντας ότι «η πολιτική δυναμική είναι τέτοια που, αν δεν υπογράψει το νόμο σε τέτοιες συνθήκες, θα έχει καταπατήσει τρία πράγματα. Τη βούληση των πολιτών, την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ευρωπαϊκή προοπτική και αυτό είναι τρομερή ευθύνη».
Σε ό,τι αφορά τις υποχρεώσεις της ελληνικής κυβέρνησης στην υλοποίηση της συμφωνίας, ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς, με δηλώσεις του στο τέλος της Διάσκεψης της Ρόδου, σημείωσε ότι εφόσον το πρώτο βήμα έγινε (επικύρωση της συμφωνίας στη Βουλή της ΠΓΔΜ), έχει ετοιμάσει δύο επιστολές (όπως προβλέπονται από τη συμφωνία, στο άρθρο 2, ενώ έχει ήδη αποστείλει ήδη μια), τις οποίες θα υπογράψει την Κυριακή 24/6 και θα αποστείλει τη Δευτέρα σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Σ' αυτές ενημερώνει ότι η ελληνική κυβέρνηση συναινεί να προχωρήσουν το μεν ΝΑΤΟ στην πρόσκληση για συμμετοχή της ΠΓΔΜ στη λυκοσυμμαχία, η δε ΕΕ στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ.
Σχετικά με το σκέλος της ΕΕ, για να παρθεί σχετική απόφαση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο τέλος της επόμενης βδομάδας, ο Ν. Κοτζιάς είπε ότι χρειάζεται πρώτα συμφωνία και θετική εισήγηση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ, που συνεδριάζει την Τρίτη (βλ. και σελ. 10) με πρώτο θέμα της ημερήσιας διάταξης την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με ΠΓΔΜ και Αλβανία.
Ο ΥΠΕΞ αναφέρθηκε ακόμα στη διαπραγμάτευση με την Αλβανία, για τις θαλάσσιες ζώνες. Οπως είπε στη διμερή συνάντηση με τον Αλβανό ομόλογό του, στο περιθώριο της Διάσκεψης της Ρόδου, συζήτησαν πώς η ελληνική κυβέρνηση θα στηρίξει τις αλβανικές θέσεις στην ΕΕ, γιατί, όπως επανέλαβε, υπάρχουν αντιρρήσεις από κράτη - μέλη στο να ανοίξει ενταξιακή διαπραγμάτευση με Σκόπια και Τίρανα. Τη Δευτέρα, εξάλλου, στο Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, γίνεται «πρωινό εργασίας» για την Αλβανία.
Προαναγγέλλεται κλιμάκωση των ανταγωνισμών
Ενδεικτικά για το περιεχόμενο και τους στόχους της συμφωνίας είναι και τα συγχαρητήρια που έσπευσαν να δώσουν στις κυβερνήσεις των δύο κρατών εκπρόσωποι της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, ο Αμερικανός πρέσβης κ.ά., επισημαίνοντας ότι τώρα οι σχεδιασμοί για ένταξη της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ περνάνε στην επόμενη φάση και μπροστά βρίσκεται η «σκληρή δουλειά» που πρέπει να γίνει.
Αλλά και οι Τζορτζ και Αλεξάντερ Σόρος, με άρθρο τους στην εφημερίδα «New York Times», χαρακτηρίζουν «μια ιστορική ευκαιρία» τη διευθέτηση του ονοματολογικού της ΠΓΔΜ, καλώντας τους ηγέτες ΕΕ και ΗΠΑ να στηρίξουν ένα σενάριο ευρωατλαντικής ενσωμάτωσης της Δυτικοβαλκανικής με πρότερο ένα ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ τους οικονομικής ένωσης, ώστε, όπως λένε, να κάνουν τα κράτη των Βαλκανίων «λιγότερο ευάλωτα στις οικονομικές, διπλωματικές ή στρατιωτικές επιρροές του Πεκίνου, της Αγκυρας ή της Μόσχας».
Είναι ακριβώς αυτοί οι σχεδιασμοί που κονιορτοποιούν τα μεγάλα λόγια στα οποία αναλώθηκαν οι δύο πρωθυπουργοί στις Πρέσπες, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για συμφωνία «ειρήνης» και «σταθερότητας» και τάχα απάντησης στο «σοβινισμό, τις αλλαγές συνόρων, την κυριαρχία του φόβου».
 Κρύβουν ότι τα ευρωατλαντικά σχέδια και η συνακόλουθη κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αποτελούν το γόνιμο έδαφος όπου αναφύονται αλυτρωτισμοί και εθνικισμοί, αμφισβητήσεις συνόρων, διενέξεις και πολεμικές συγκρούσεις, κι ενώ η συμφωνία διατηρεί το «σπέρμα» του αλυτρωτισμού με τις αναφορές σε «μακεδονική» ιθαγένεια και γλώσσα.
Διεργασίες στο πολιτικό σκηνικό
Η συμφωνία αποτέλεσε και την αφετηρία για έναν νέο κύκλο διεργασιών σε όλο το φάσμα του αστικού πολιτικού συστήματος, με μοχλό την ονοματολογία και «σιγή ασυρμάτου» για το ευρωατλαντικό περιεχόμενο της συμφωνίας, στο οποίο άλλωστε συγκλίνουν όλα τα αστικά κόμματα παρ' όλες τις επιμέρους διαφοροποιήσεις τους.
Στο Κίνημα Αλλαγής, μετά την επιλογή του Ποταμιού να στηρίξει τη συμφωνία, συζητιέται έντονα το ενδεχόμενο αποχώρησής του, με τις αποφάσεις να παραπέμπονται για την 1η Ιούλη. 
Στους ΑΝΕΛ κυριάρχησαν οι αποχωρήσεις στελεχών, ενώ η ανακοίνωση του προέδρου τους Π. Καμμένου ότι θα καταψηφίσουν τη συμφωνία όταν αυτή έρθει στη Βουλή, ώθησε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να δηλώσει ότι σ' αυτήν την περίπτωση θα ζητηθεί ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.
Την ίδια ώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερά προσπαθεί να εμφανίσει τη ΝΑΤΟικής κοπής συμφωνία ως τάχα διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις «προοδευτικές» και τις «αντιδραστικές» και «εθνικιστικές» δυνάμεις, όπου εντάσσει τη ΝΔ, επιχειρώντας να τραβήξει κι ένα μέρος της υπόλοιπης σοσιαλδημοκρατίας, αλλά και της λεγόμενης «κεντροδεξιάς» με το μέρος του.
Ενώ στη ΝΔ εμφανής είναι η προσπάθεια να «αμβλυνθούν» οι υψηλοί τόνοι για τη συμφωνία, με τα στελέχη της να σπεύδουν μέσα στη βδομάδα να μιλήσουν για τα «τετελεσμένα» που δημιουργεί η συμφωνία, διαβεβαιώνοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι «το κράτος έχει συνέχεια» και σε ό,τι αφορά τα ευρωατλαντικά σχέδια.
 Την ίδια ώρα, συνεχίζονταν και οι διεργασίες «δεξιά» της ΝΔ, με στελέχη όπως ο Μπαλτάκος να προαναγγέλλουν δημιουργία νέου κόμματος.


***
ΟΝΟΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ
Σταθερή και συνεπής η θέση του ΚΚΕ 25 χρόνια τώρα
Υλικό από τα Αρχεία του Κόμματος και του «Ριζοσπάστη»
Με αφορμή την προσπάθεια που κάνουν στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσουν στην κριτική του ΚΚΕ για τη συμφωνία με την ΠΓΔΜ, κατηγορώντας το Κόμμα ότι άλλαξε τάχα θέση και διαστρεβλώνοντας τις απόψεις του για το θέμα ότι άλλη είναι η θέση της σημερινής ηγεσίας του Κόμματος και άλλη προηγούμενων, αναζητήσαμε και δημοσιεύουμε από τα Αρχεία του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη» ορισμένες χαρακτηριστικές τοποθετήσεις.
Στις 5 Μάη 1998, ο Επίτιμος Πρόεδρος του ΚΚΕ, Χαρίλαος Φλωράκης, επισκέφτηκε τα Σκόπια, επικεφαλής αντιπροσωπείας του Κόμματος, και συναντήθηκε μεταξύ άλλων με τον τότε Πρόεδρο της χώρας, Κίρο Γκλιγκόροφ. Στο Αρχείο του Κόμματος υπάρχει ο διάλογος ανάμεσα στους δύο.
Συζητώντας για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια και τις σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, όπως διαμορφώθηκαν από το 1991 και έπειτα, με σταθμό την ενδιάμεση συμφωνία του 1995, ο Χ. Φλωράκης λέει χαρακτηριστικά: «Σήμερα σκοπός της επίσκεψής μου είναι να υπογραμμίσω τη βούληση του ΚΚΕ να συμβάλει στο μέτρο του δυνατού στην οικοδόμηση καλών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Το ΚΚΕ είναι το μόνο από τα ελληνικά κόμματα για το οποίο το θέμα της ονομασίας δεν είναι το πιο σημαντικό. Το κύριο για μας είναι η αμοιβαία διακήρυξη αποδοχής των συνόρων, η στήριξη της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και η ανάπτυξη πολιτιστικών και εμπορικών σχέσεων.
Αν όμως εσείς θέλετε να λέγεστε "Μακεδονία", εμείς πώς θα ονομάσουμε τη δική μας Μακεδονία; Στην Ελλάδα είναι το 50,5% και εδώ το 39,5%. Υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται την κατάσταση σε βάρος των δύο γειτονικών χωρών και δεν αφήνουν να αναπτυχθούν οι διμερείς σχέσεις. Πρέπει να βρεθεί μία λύση, ας πούμε "Σλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας", όπως λέμε Ελληνική Δημοκρατία. Το κόμμα μας είναι το μόνο που δεν έχει συμμετάσχει σε όλες αυτές τις διαδηλώσεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια (...)».
Στη συνέχεια της συζήτησης, ο Χ. Φλωράκης βάζει τη γεωπολιτική διάσταση των εξελίξεων στα Βαλκάνια και στη γύρω περιοχή, τους κινδύνους που προκύπτουν για τους λαούς από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Αναφέρει συγκεκριμένα στον Κ. Γκλιγκόροφ ότι «οι Αμερικανοί θέλουν να ελέγχουν το πετρέλαιο στο Αιγαίο και το δρόμο προς τη Δύση. Ποτέ δεν ήταν τόσο αναγκαία όσο σήμερα η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων μεταξύ των βαλκανικών χωρών».
****
Τις θέσεις αυτές του Κόμματος είχε διατυπώσει και η Αλέκα Παπαρήγα,τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, και στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών που έγινε στις 13 Απρίλη 1992 (είχε προηγηθεί άλλη μία), αρνούμενη να υπογράψει το κοινό ανακοινωθέν της Προεδρίας της Δημοκρατίας, το οποίο συνυπέγραψαν όλα τα άλλα κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός).
Αμέσως μετά τη σύσκεψη, η Αλέκα Παπαρήγα είχε δηλώσει: «Διαπιστώσαμε για άλλη μια φορά ότι η πολιτική που ακολουθείται - η πολιτική την οποία υποστήριξαν, απ' ό,τι κατάλαβα και τα άλλα κόμματα στην ουσία της - δε διασφαλίζει την ασφάλεια της Ελλάδας και της ίδιας της ελληνικής Μακεδονίας. Δε διασφαλίζει ακόμα την ειρήνευση στα Βαλκάνια από την οποία εξαρτάται η θέση της Ελλάδας και οι σχέσεις της όχι μόνο με τα Σκόπια αλλά και με όλες τις γειτονικές χώρες (...)
Γι' αυτό δε συμφωνούμε που περιορίζεται το όλο πρόβλημα στη συζήτηση γύρω από το όνομα. Είτε απαλειφθεί το όνομα είτε δεν απαλειφθεί είτε υπάρξει παραλλαγή του, τα προβλήματα για την Ελλάδα αλλά και για τους λαούς των Βαλκανίων θα υπάρχουν, θα γίνονται όλο και πιο έντονα, εφόσον συνεχίζεται επέμβαση ξένων δυνάμεων στα Βαλκάνια, ηγετικών χωρών της ΕΟΚ και των ΗΠΑ. Εφόσον συνεχιστεί η πολιτική του "διαίρει και βασίλευε". Εφόσον χρησιμοποιούνται υπαρκτές αλλά και ανύπαρκτες μειονότητες ως μέσο επεμβάσεων και υποκίνησης εμφυλίου πολέμου, μέσω του οποίου δίνεται η δυνατότητα για τις μεγάλες δυνάμεις να κατακερματίζουν τα Βαλκάνια. Αυτή είναι η βασική αφετηριακή διαφωνία την οποία θέλαμε να την υπογραμμίσουμε για άλλη μια φορά και στη σημερινή σύσκεψη αλλά και δημόσια στον ελληνικό λαό».
Το Φλεβάρη του 2008, η Αλ. Παπαρήγα, συνοδευόμενη από τον Δ. Κουτσούμπα, μέλος τότε του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, συναντιέται με την Ντ. Μπακογιάννη, ΥΠΕΞ της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία την ενημέρωσε για το θέμα της ΠΓΔΜ. Εκεί η τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει:
«Για άλλη μια φορά είπαμε στην κα Μπακογιάννη ότι παραμένουμε σταθεροί στη θέση που είχαμε διατυπώσει το 1992 για τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να εκπληροί το όνομα της γειτονικής χώρας (...) Σήμερα μας απειλεί ενδεχομένως καινούρια φωτιά με τη δημιουργία αμερικανικών προτεκτοράτων στα Βαλκάνια. Ενα απ' αυτά είναι και το Κοσσυφοπέδιο που ανεξαρτητοποιείται, αλλά και η ΠΓΔΜ. Κι αυτό που μας ανησυχεί, πάνω απ' όλα κι ανεξάρτητα από το ποιο θα είναι το όνομα, είναι το γεγονός ότι οι λαοί των Βαλκανίων έχουν γίνει κλοτσοσκούφι στη διαπάλη, που γίνεται στην περιοχή, ηγετικών μεγάλων δυνάμεων, της ΕΕ, των ΗΠΑ και της Ρωσίας που μπήκε πρόσφατα με το ενεργειακό. Και σ' αυτό το κλοτσοσκούφι είναι μπλεγμένη και η Ελλάδα, η οποία λόγω των δεσμεύσεών της έχει και τα λιγότερα εργαλεία για να αντιμετωπίσει τα όποια περίπλοκα προβλήματα υπάρχουν».
Την επόμενη μέρα (21/02/2008) ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορεί με τίτλο: «Απειλητικές για τους λαούς οι εξελίξεις στα Βαλκάνια. ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΦΩΤΙΑ με τη δημιουργία προτεκτοράτων από τους ιμπεριαλιστές». Στο κύριο θέμα διαβάζουμε: «Οσο για την ονομασία της ΠΓΔΜ, εάν και εφόσον περιέχει τον όρο Μακεδονία πρέπει να είναι απαρέγκλιτα ονομασία γεωγραφικού προσδιορισμού. Διότι αν δε θεωρηθεί γεωγραφικός, από κει και πέρα μπορεί να εγείρεται ζήτημα αλλαγής συνόρων, μακεδονικής εθνότητας, μειονότητας στην Ελλάδα».
***
Το 2006, σε δήλωσή του ο Δ. Κουτσούμπας, μέλος τότε του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, για το ζήτημα της ονομασίας του αεροδρομίου των Σκοπίων, έλεγε: «Το παιχνίδι με την Ιστορία για την εξυπηρέτηση σύγχρονων πολιτικών σχεδίων έχει αποκτήσει πλέον γενικευμένο και επικίνδυνο χαρακτήρα. Η λύση για τους λαούς της Ελλάδας, της ΠΓΔΜ, όλης της περιοχής βρίσκεται μόνο στη φιλία, στη συνεργασία και την αλληλεγγύη, βρίσκεται μακριά από την ιμπεριαλιστική πολιτική του "διαίρει και βασίλευε", βρίσκεται μακριά και έξω από τις ευρωατλαντικές δομές».
Το ΚΚΕ είχε εκφράσει τις ανησυχίες του για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια και την παρέμβαση ΝΑΤΟ - ΕΕ από πολύ νωρίς. Σε άρθρο στον «Ριζοσπάστη» στις 22 Σεπτέμβρη 1991, που υπέγραφε ο Δ. Κουτσούμπας, μέλος τότε της ΚΕ του Κόμματος, με τίτλο «ΚΚΕ: Στάση ευθύνης για τα εθνικά θέματα», αναφέρεται: «Το ΚΚΕ θεωρεί ότι πρέπει να αποκλειστεί στα Βαλκάνια κάθε επέμβαση από ξένη μη βαλκανική χώρα. Κι αυτό για τον εμφανή λόγο ότι τα Βαλκάνια αποτελούν πεδίο ανταγωνισμού βασικά της Γερμανίας και των ΗΠΑ. Οι χώρες αυτές υποθάλπουν και ενθαρρύνουν αποσχιστικές τάσεις (...) Δεν πρέπει να επιτρέψουμε οποιαδήποτε αμφισβήτηση συνόρων ιδιαίτερα μετά τις εξελίξεις στη γειτονική Γιουγκοσλαβία. Η θέση του ΚΚΕ είναι δεδομένη ότι δεν υπάρχει "μακεδονικό ζήτημα"».
Δηλαδή σε όλους τους τόνους, με όλους τους τρόπους, σε όλη αυτή την 25ετία, με ανακοινώσεις, αποφάσεις, δηλώσεις, ομιλίες στελεχών του, από το ΚΚΕ διατυμπανιζόταν η ίδια θέση, όπως την διατύπωσε και ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, Δ. Κουτσούμπας, στη Βουλή την προηγούμενη βδομάδα: «(...) όποια συμφωνία, μακριά από ΝΑΤΟ και ΕΕ και το "διαίρει και βασίλευε" των ιμπεριαλιστών. Σύνθετη ονομασία, με αυστηρά γεωγραφικό προσδιορισμό, έναντι όλων, εξάλειψη όλων των αλυτρωτισμών από το Σύνταγμα της γειτονικής χώρας, όχι αποδοχή ανιστόρητων εννοιών περί μακεδονικού έθνους ή γλώσσας κ.λπ. Κι όλα αυτά βέβαια ενιαία ως πακέτο».
Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σάπια και την προσπάθεια να καλύψουν πίσω από αισχρά ψέματα τις ευθύνες τους για την υλοποίηση των σχεδίων ΝΑΤΟποίησης όλων των Βαλκανίων.  ριζοσπάστης  

*****
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ - FYROM
Οταν ο κοσμοπολιτισμός συναντιέται με τον εθνικισμό...
Αποστολή του ΝΑΤΟ στα Σκόπια, το 2001
Associated Press
Αποστολή του ΝΑΤΟ στα Σκόπια, το 2001
Η συμφωνία που υπογράφτηκε ανάμεσα στις κυβερνήσεις Ελλάδας και FYROM, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, έχει πυροδοτήσει μια αποπροσανατολιστική πολιτική αντιπαράθεση, η οποία αφενός κρύβει τους βασικούς ευρωατλαντικούς στόχους αυτής της συμφωνίας, αφετέρου χρησιμοποιείται ως εργαλείο για μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις.
Απ' τη μια μεριά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί να παρουσιάσει τη συμφωνία Ελλάδας - FYROM ως μια προοδευτική εξέλιξη, που είναι προς το συμφέρον των δύο λαών. Προφανώς στις προοδευτικές δυνάμεις, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, συγκαταλέγονται το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, η κυβέρνηση των ΗΠΑ, ο Σόρος, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, η Σοσιαλιστική Διεθνής του Γ. Παπανδρέου και πολλοί άλλοι που έσπευσαν να χαιρετίσουν τη συγκεκριμένη συμφωνία... Δυνάμεις που - η καθεμιά με τον τρόπο της - έχουν πρωτοστατήσει στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις, στην υποδαύλιση του αλυτρωτισμού και την αλλαγή συνόρων, στο αιματοκύλισμα των λαών.
Προσπαθεί, επίσης, με τον κοσμοπολίτικο μανδύα του, να εμφανιστεί ως αντίπαλος εθνικιστικών δυνάμεων, που για τους δικούς τους λόγους αντιδρούν στη συμφωνία, παραβλέποντας ότι ο ίδιος συγκυβερνά με μία τέτοια δύναμη. 
Μάλιστα, ο κ. Τσίπρας σε πρόσφατη συνέντευξή του παρουσίασε τον Καμμένο ως «συνεπή» δύναμη. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Και την ίδια στιγμή βέβαια στοχεύει να προσεταιριστεί συνιστώσες του Κινήματος Αλλαγής, το οποίο φάσκει και αντιφάσκει.

Από την άλλη μεριά είναι η ΝΔ, που προσπαθεί να ψαρέψει στο χώρο του εθνικισμού (ΑΝΕΛ, Χρυσή Αυγή) - αυτό επιχείρησε να κάνει και με την πρόσφατη πρόταση μομφής - και κατηγορεί την κυβέρνηση για υποχωρήσεις στο ζήτημα της συμφωνίας, χωρίς να αμφισβητεί όλους όσοι έσπρωξαν σε αυτήν.
Κοινός παρονομαστής και των δύο η στήριξη στα επικίνδυνα σχέδια των ιμπεριαλιστών στην περιοχή, αναπόσπαστο μέρος των οποίων είναι η ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
 Καθόλου περίεργο ότι δύο - φαινομενικά - αντίθετα ρεύματα, ο κοσμοπολιτισμός και ο εθνικισμός, συναντιούνται στο βασικό στρατηγικό στόχο. Αλλωστε, και ο κοσμοπολιτισμός έχει μέσα του στοιχεία εθνικισμού, και οι δύο συναντιούνται στην επιδίωξη της αστικής τάξης να αναβαθμίσει το διεθνή της ρόλο. 
Είναι χαρακτηριστικό αυτό που τονίζουν κάθε τόσο κυβερνητικά στελέχη ότι αυτή η συμφωνία ανοίγει το δρόμο για να παίξει η Ελλάδα (η άρχουσα τάξη) ηγετικό ρόλο στα Βαλκάνια. Αλλά και ο εθνικισμός δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο την ανάγκη διεθνοποίησης της δράσης του κεφαλαίου, μέσα από την ενίσχυση των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών.
Οι δύο αυτοί πόλοι λοιπόν όχι μόνο συναντιούνται, αλλά και αλληλοσυμπληρώνονται. 
Αυτό κάνουν και όταν στρέφουν τα πυρά τους στο κομμουνιστικό κίνημα, το ΚΚΕ, με μπόλικη διαστρέβλωση, συκοφαντία, πρωτόγονο, ραφιναρισμένο μέχρι και γελοίο αντικομμουνισμό.
Από την υπογραφή της συμφωνίας αναμεσα στις κυβερνήσεις Ελλάδας - FYROM
Eurokinissi
Από την υπογραφή της συμφωνίας αναμεσα στις κυβερνήσεις Ελλάδας - FYROM
Τμήματα της ΝΔ, μαζί με διάφορες φυλλάδες τύπου «Μακελειού» και δημοσιογράφους τύπου Πορτοσάλτε, τη Χρυσή Αυγή, φτάνουν στο σημείο να εμφανίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μία περίπου «κομμουνιστική» δύναμη, που μάλιστα κάνει πράξη τη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τη δεκαετία του 1920. 
Φτάσανε στο σημείο μάλιστα βουλευτές της να ρίχνουν τις ευθύνες για τη δημιουργία του προβλήματος στον Στάλιν, κρύβοντας έτσι το βρώμικο ρόλο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, όλα αυτά τα χρόνια, στα Βαλκάνια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, συνεπικουρούμενος από διάφορες εφημερίδες, ΚΚΕεδολόγους και τρολ του διαδικτύου, πιάνει την πάσα και επιτίθεται στο ΚΚΕ, ότι δήθεν έχει αλλάξει θέση για το ζήτημα, ότι έχει ξεχάσει την «αυτοδιάθεση των λαών» κ.λπ. 
Μια επίθεση αναμενόμενη, γιατί το ΚΚΕ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που αποκαλύπτει τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών στην περιοχή, προβάλλει την ουσία της συμφωνίας και κυρίως αποκαλύπτει ότι τόσο το εθνικιστικό όσο και το κοσμοπολίτικο ρεύμα συναντιούνται στην υποστήριξη αυτών των σχεδιασμών.
Ας δούμε λοιπόν τα βασικά επιχειρήματά τους:
1) «Το ΚΚΕ άλλαξε θέση για το ζήτημα των σχέσεων με τη FYROM».
Η θέση του ΚΚΕ είναι ίδια και αναλλοίωτη εδώ και 25 χρόνια και έχει διατυπωθεί πολλές φορές από το 1992 (τότε που οι του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχαν στα εθνικιστικά συλλαλητήρια), μέχρι σήμερα και με διάφορες αφορμές. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
Αλέκα Παπαρήγα, μετά από σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (1992): «(...) Είτε απαλειφθεί το όνομα είτε δεν απαλειφθεί είτε υπάρξει παραλλαγή του, τα προβλήματα για την Ελλάδα, αλλά και για τους λαούς των Βαλκανίων θα υπάρχουν, θα γίνονται όλο και πιο έντονα, εφόσον συνεχίζεται επέμβαση ξένων δυνάμεων στα Βαλκάνια, ηγετικών χωρών της ΕΟΚ και των ΗΠΑ. Εφόσον συνεχιστεί η πολιτική του "διαίρει και βασίλευε"».
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ, λίγο πριν από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ (2008):«Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επίσης αποκρύπτουν ότι το ΝΑΤΟ βρίσκεται ήδη στη FYROM με τη δική τους συμφωνία και ότι το νέο κράτος - προτεκτοράτο που δημιουργείται, το Κοσσυφοπέδιο, δημιουργείται με τη συμμετοχή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων και με την αποστολή στρατού της ΕΕ. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να αποπροσανατολιστεί. Πρέπει με την πάλη του να βάλει βέτο σε ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και ΕΕ».
Απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις διεθνείς εξελίξεις (2011):«Τις εξελίξεις στην περιοχή σφραγίζει η διεύρυνση της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Η στρατηγική ένταξης των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, η πιο άμεση εμπλοκή τους στα ιμπεριαλιστικά σχέδια σηματοδοτεί γενικότερα αρνητικές εξελίξεις για τους λαούς της περιοχής (...) Συνεχίζονται οι διπλωματικές κινήσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στο θέμα της ΠΓΔΜ για την αναζήτηση μιας συμβιβαστικής λύσης στο θέμα της ονομασίας, ώστε να δικαιολογηθεί η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ που απαιτούν οι ΗΠΑ, καθώς και το άνοιγμα του δρόμου για τη σύνδεσή της με την ΕΕ (...) Ταυτόχρονα κι ενώ οι ελληνικές κυβερνήσεις διακηρύσσουν πως συζητούν μόνον το όνομα της γειτονικής χώρας, στην πραγματικότητα η αστική τάξη της ΠΓΔΜ θέτει με κάθε ευκαιρία ζήτημα αναγνώρισης "μακεδονικής" ταυτότητας και γλώσσας καθώς και ανάλογης "μειονότητας" στις βαλκανικές χώρες».
Διαψεύδονται πανηγυρικά, επομένως, οι αιτιάσεις για αλλαγή θέσης του ΚΚΕ, οι οποίες μοναδικό στόχο έχουν να κρύψουν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ στην εξυπηρέτηση των πιο επικίνδυνων ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ, επειδή αποκαλύπτει το ρόλο τους και την προσπάθειά τους να ντύσουν αυτόν το ρόλο με «προοδευτικό» και «αριστερό» περιτύλιγμα. 
Το ΚΚΕ, σε αντίθεση με όλους όσοι ασχολούνταν με την ονοματολογία, προέβαλλε την ανάγκη να μπουν εμπόδια στα σχέδια των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και να απαλειφθούν οι αλυτρωτισμοί, που εμπεριέχονται στην αναγνώριση «μακεδονικής» ταυτότητας και γλώσσας. Το ίδιο έκανε και τώρα.
2) «Η συμφωνία με τη FYROM δεν έχει καμία σχέση με την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ που αποτελεί επιθυμία του γειτονικού λαού».
Στις διάφορες ενημερώσεις της κυβέρνησης προς τα κόμματα και τους πολιτικούς αρχηγούς και ειδικά προς το ΚΚΕ, τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωναν ότι η συμφωνία δε θα συμπεριλαμβάνει όρους για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ και ότι είναι μια συμφωνία άσχετη με το στόχο της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης». 
Κι όλα αυτά παρά το ότι είχαν τεθεί ως χρονικός ορίζοντας για την επίτευξη συμφωνίας οι επόμενες Σύνοδοι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του ΝΑΤΟ, στις 28 - 29 Ιούνη και στις 11 - 12 Ιούλη, αντίστοιχα. Και παρά το ότι οι κυβερνώντες της γειτονικής χώρας και ειδικά ο Ζάεφ, σε όλους τους τόνους, επισήμαιναν αυτόν το στόχο.
Η δημοσίευση της συμφωνίας απέδειξε πόσο «σοβαρές» είναι οι - κατά καιρούς - ΣΥΡΙΖΑίικες διαβεβαιώσεις. 
Μόλις στο άρθρο 2 της συμφωνίαςπεριλαμβάνονται οι «εγγυήσεις» από την πλευρά της Ελλάδας ότι θα στηρίξει την ένταξη της ΠΓΔΜ στους δύο ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως και τα χρονοδιαγράμματα της ενταξιακής διαδικασίας. 
Μάλιστα, από τα πρώτα μέτρα είναι η αποστολή επιστολής από την ελληνική κυβέρνηση προς το ΝΑΤΟ ότι αποδέχεται να ξεκινήσει η διαδικασία ένταξης της ΠΓΔΜ στον ιμπεριαλιστικό οργανισμό με το νέο όνομα «Βόρεια Μακεδονία».
Οσο για το ότι αυτή η ένταξη είναι προϊόν της θέλησης του λαού της FYROM, εδώ η γελοιότητα βγάζει μάτι. Πίσω από τη «θέληση» του λαού έχουν άπειρες φορές κρυφτεί αντιδραστικές και αντιλαϊκές επιλογές. Πολύ περισσότερο που η θέληση ενός λαού δε διαμορφώνεται αυθόρμητα ούτε ελεύθερα, αλλά μέσα από πολύμορφες παρεμβάσεις, πιέσεις, εκβιασμούς, αυταπάτες και μάλιστα σε συνθήκες που το εργατικό, το κομμουνιστικό κίνημα είναι σε μεγάλη υποχώρηση. 
Εχουμε γνωρίσει πολύ καλά τι συμβαίνει, όταν η θέληση ενός λαού δεν συμβαδίζει με τα τρέχοντα συμφέροντα της άρχουσας τάξης... Να θυμίσουμε πόσες φορές επαναλήφθηκαν δημοψηφίσματα σε κράτη της ΕΕ, προκειμένου να «πεισθεί» «ελεύθερα» ο λαός, που για διάφορους λόγους διαφωνούσε με την ένταξη ή με άλλες επιλογές (π.χ. «Ευρωσύνταγμα»);
Στο λαό της FYROM λέγεται ό,τι λεγόταν και στον ελληνικό λαό από τις εδώ κυβερνήσεις, πως δήθεν η ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα φέρει χρήμα και δουλειές, σταθερότητα και ασφάλεια. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, φτάνει σε τέτοιο σημείο τυχοδιωκτισμού που, για να δικαιολογήσει τη βρώμικη αποστολή του, επικαλείται ως επιχείρημα το γεγονός ότι ο γειτονικός λαός καλείται - με το πιστόλι στον κρόταφο - να στηρίξει την πορεία της χώρας του στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ!
3) «Το ΚΚΕ δεν αναγνωρίζει την πάγια μαρξιστική θέση περί εθνικής αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού».
Ο πρωθυπουργός και διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να στηρίξουν τη συμφωνία που υπέγραψαν, προσπάθησαν να κάνουν μαθήματα μαρξισμού - λενινισμού στο ΚΚΕ, γύρω από το ζήτημα της αυτοδιάθεσης των λαών, κατηγορώντας το ΚΚΕ ότι δήθεν την απεμπολεί.
Αυτό που στην πραγματικότητα κάνουν, είναι να εμφανίζουν μια καρικατούρα του Λένιν, συγχέοντας το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση με το σημερινό ιδεολόγημα του αυτοπροσδιορισμού, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα αντιδραστικό εργαλείο για την αλλαγή συνόρων, ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων. Εκτός των άλλων, ο Λένιν μιλούσε για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης σε μια εποχή που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί ο σχηματισμός των εθνικών κρατών, μεγάλα έθνη βρίσκονταν ακόμα υπό το ζυγό ισχυρών αυτοκρατοριών και αποικιοκρατικών κρατών.
«Γι' αυτό η τάση (η επιδίωξη) κάθε εθνικού κινήματος είναι ο σχηματισμός εθνικών κρατών, που ικανοποιούν καλύτερα αυτές τις ανάγκες του σύγχρονου καπιταλισμού. Προς το σχηματισμό αυτό σπρώχνουν οι πιο βαθιοί οικονομικοί παράγοντες και, για το λόγο αυτό, για όλη τη Δυτική Ευρώπη - κάτι παραπάνω: για όλο τον πολιτισμένο κόσμο - χαρακτηριστικό φυσιολογικό φαινόμενο για την κεφαλαιοκρατική περίοδο είναι τα εθνικά κράτη (...) Με την έννοια αυτοδιάθεση των εθνών εννοούμε τον κρατικό χωρισμό τους από ξένα εθνικά σύνολα, εννοούμε το σχηματισμό αυτοτελούς εθνικού κράτους» (Β. Ι. Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών», «Απαντα», τ. 25, σελ. 261.)
Επίσης, αντιμετώπιζε αυτό το ζήτημα σε συνάρτηση με το βασικό καθήκον της ανατροπής του καπιταλισμού.
«Οι διάφορες διεκδικήσεις της δημοκρατίας, μαζί και η αυτοδιάθεση, δεν είναι κάτι απόλυτο, αλλά ένα "μέρος" του πανδημοκρατικού (σήμερα: πανσοσιαλιστικού) "παγκόσμιου" κινήματος. Μπορεί σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις το μέρος να έρχεται σε αντίθεση με το όλο και τότε πρέπει να απορρίπτεται» (Β. Ι. Λένιν, «Τα αποτελέσματα της συζήτησης για την αυτοδιάθεση». «Απαντα», τ. 30, σελ. 39).
Ο Λένιν επισήμανε: «Το άρθρο του προγράμματός μας για την αυτοδιάθεση των εθνών δεν μπορεί να ερμηνευτεί αλλιώς παρά μόνο με την έννοια της πολιτικής αυτοδιάθεσης, δηλαδή του δικαιώματος αποχωρισμού και σχηματισμού ανεξάρτητου κράτους» (Β. Ι. Λένιν, «Θέσεις πάνω στο Εθνικό Ζήτημα», «Απαντα», τ. 23, σελ. 315).
Ταυτόχρονα, συμπλήρωνε:
«Η αναγνώριση (...) του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης όλων των εθνοτήτων δε σημαίνει καθόλου πως οι σοσιαλδημοκράτες (κομμουνιστές) παραιτούνται από το να δώσουν δική τους εκτίμηση όσον αφορά τη σκοπιμότητα του κρατικού αποχωρισμού του ενός ή του άλλου έθνους σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση. Αντίθετα οι σοδιαλδημοκράτες πρέπει να δίνουν ίσα - ίσα δική τους εκτίμηση, παίρνοντας υπόψη τόσο τις συνθήκες εξέλιξης του καπιταλισμού και της καταπίεσης των προλετάριων των διαφόρων εθνών από την ενωμένη αστική τάξη όλων των εθνοτήτων, όσο και τα γενικότερα καθήκοντα της δημοκρατίας και στην πρώτη σειρά και πάνω απ' όλα τα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλετάριου για το σοσιαλισμό» (Β. Ι. Λένιν, «Θέσεις πάνω στο Εθνικό Ζήτημα», «Απαντα», τ. 23, σελ. 316).
Τι σχέση έχουν όλα τα παραπάνω με τις θεωρητικές αρλούμπες των ΣΥΡΙΖΑίων;
 Ισα - ίσα αποδεικνύουν μόνο την ορθότητα και τη σωστή αφετηρία της τοποθέτησης του ΚΚΕ για τη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ, για την ένταξη στις ιμπεριαλιστικές λυκοσυμμαχίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και με την επιβίωση των σπερμάτων του αλυτρωτισμού.
Στις σημερινές συνθήκες η λεγόμενη «αυτοδιάθεση», πολύ περισσότερο ο «συλλογικός αυτοπροσδιορισμός», έχει αξιοποιηθεί για υποδαύλιση εθνικισμών, αλυτρωτισμών, για ιμπεριαλιστικούς πολέμους και αλλαγές συνόρων, με πρωτεργάτες στα παραπάνω τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόσχιση του Κοσσόβου από τη σερβική επικράτεια και η μετεξέλιξή του σε «ανεξάρτητο» κράτος, στην πραγματικότητα σε αμερικανοΝΑΤΟικό προτεκτοράτο.
Αλλο παράδειγμα είναι το πώς αξιοποιείται από τον ιμπεριαλισμό το Κουρδικό. 
Η αστική τάξη εκεί έχει τα δικά της συμφέροντα. Μπλέκεται στους ανταγωνισμούς κι ενώ τα συμφέροντα των λαϊκών δυνάμεων επιβάλλουν τη ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, τα κουρδικά επιτελεία, με τη στήριξη των ΗΠΑ, χρησιμοποιούνται για το διαμελισμό του Ιράκ και της Συρίας.
Ο αυτοπροσδιορισμός καμία σχέση δεν έχει με τη μαρξιστική έννοια της αυτοδιάθεσης των εθνών και είναι καθαρός υποκειμενισμός, δηλαδή λίγο - πολύ «είσαι ό,τι θες να είσαι ή ό,τι δηλώνεις πως είσαι»... 
Πολύ βολικό επιχείρημα για όσους θέλουν να μπαρουτιάσουν περιοχές, στις οποίες συνυπάρχουν εθνότητες (με διαφορετικές γλώσσες, έθιμα, ακόμα και θρησκεία), όπως συνέβη στα Βαλκάνια.
Το δήθεν δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στρώνει το έδαφος σε όσους επιδιώκουν να αναγνωριστεί η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης ως «τουρκική» στην Ελλάδα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, για την αμφισβήτηση των συνόρων (π.χ. της Συνθήκης της Λοζάνης) και του εδαφικού status στην περιοχή, κάτι άλλωστε που δεν το κρύβουν εθνικιστικοί κύκλοι στην Τουρκία.
Να λοιπόν ο αντικειμενικά επικίνδυνος ρόλος που παίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων.
4) «Η συμφωνία υλοποιεί τις πάγιες θέσεις του κομμουνιστικού κινήματος για το Μακεδονικό και τους Σλαβομακεδόνες».
Εκεί βέβαια που τόσο η μια όσο και η άλλη πλευρά δίνουν ρεσιτάλ υποκρισίας και αντιΚΚΕ μένους, είναι το ζήτημα των Σλαβομακεδόνων.
Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, με δημοσιεύματα στην «Αυγή» και δηλώσεις στελεχών του, κατηγορεί το ΚΚΕ ότι πρόδωσε όσους σλαβόφωνους αγωνίστηκαν μέσα απ' τις γραμμές του ΔΣΕ. Αποτελεί θράσος, φυσικά, να μιλάει εξ ονόματος αυτών των αγωνιστών μια πολιτική δύναμη που υπερασπίστηκε με ιδιαίτερο ζήλο και καταστολή το άγαλμα του Προέδρου των ΗΠΑ Τρούμαν, ο οποίος τους αιματοκύλισε με τη στρατιωτική επέμβαση την περίοδο 1946 - 1949.
Η δε ΝΔ, απ' την άλλη μεριά, αναφέρεται, ως πηγή της σημερινής κατάστασης, στη θέση περί Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας και την απόφαση της 5ης Ολομέλειας του ΚΚΕ.
Η αλήθεια είναι φυσικά τελείως διαφορετική. Οι όποιες αποφάσεις του ΚΚΕ - ανεξάρτητα από λαθεμένες εκτιμήσεις που έγιναν και που, όμως, διορθώθηκαν στην πορεία - είχαν ως βασικό κριτήριο, στην τακτική τους, το τράβηγμα αυτών των πληθυσμών στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, να μη γίνουν ουρά των αστικών τάξεων και όχι φυσικά την ενσωμάτωσή τους σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς τύπου ΝΑΤΟ και ΕΕ. Το κριτήριο ήταν βαθιά ταξικό. Ετσι, για παράδειγμα, οι Σλαβομακεδόνες πήραν μέρος στο ΕΑΜ, στον ΕΛΑΣ, πάλεψαν ενάντια στη γερμανική και βουλγαρική κατοχή και στη συνέχεια στον αγώνα του ΔΣΕ.
Οπως, αντίστοιχα, βαθιά ταξικό ήταν και το κριτήριο της ελληνικής αστικής τάξης. Και τότε που τους ονόμαζε ΕΑΜοβούλγαρους και τους έστηνε στο εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά και τότε που προσπαθούσε να τους προσεταιριστεί, στο πλαίσιο των συμφωνιών με τον Τίτο, υλοποιώντας τον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό για όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και ΕΣΣΔ.
Την πολιτική του Τίτο, να χαρακτηρίσει τους κατοίκους του γεωγραφικού χώρου της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας χωριστή «μακεδονική» εθνότητα, κάτι που θα της έδινε το δικαίωμα να διεκδικήσει στο μέλλον ανεξάρτητη εθνική υπόσταση, την ανέχτηκαν οι μετεμφυλιακές ελληνικές κυβερνήσεις και την υπέθαλψαν οι ιμπεριαλιστές, γιατί, μετά τη σύγκρουση με τη Σοβιετική Ενωση, μια τέτοια πολιτική εξυπηρετούσε τα σχέδιά τους.
Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από το άρθρο του βουλευτή της ΝΔ Κ. Τασούλα, στην «Καθημερινή», στις 18.6.2018. «Ηταν σημαντικό βήμα (σ.σ. οι συμφωνίες με τον Τίτο) στην ελληνογιουγκοσλαβική προσέγγιση, μια προσέγγιση που επέβαλαν ο ψυχρός πόλεμος και ιδιαίτερα η αποκοπή του Τίτο από τον σοβιετικό συνασπισμό. Μιας προσέγγισης που έκανε το κράτος που είχε διεκδικήσει τη δεκαετία του '40 την ελληνική Μακεδονία να γίνει, παρά ταύτα, περιφερειακός εταίρος της χώρας μας, γιατί και για το ΝΑΤΟ και για μας η Γιουγκοσλαβία έπρεπε να διατηρηθεί εκτός σοβιετικής επιρροής...».
Ωστόσο, παρά τα όποια προβλήματα, χωρίς την ιμπεριαλιστική επέμβαση στην περιοχή και το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, μετά το 1991, δεν ήταν δυνατόν από μόνα τους να αναβιώσουν το παλιό Μακεδονικό ζήτημα, το οποίο, ως ζήτημα εδαφικών διεκδικήσεων, είχε πάψει να υπάρχει.
Αρα λοιπόν η καλύτερη τιμή σε αυτούς τους σλαβόφωνους μαχητές, που έδωσαν τη ζωή τους μέσα απ' τις γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, είναι η συνέχιση της πάλης ενάντια στην πολιτική του ιμπεριαλισμού, όπως αυτή υλοποιείται σήμερα απ' την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα ενσωματώνεται περισσότερο στην πολιτική του ιμπεριαλισμού, όσο θα συγκλίνει στρατηγικά με αντιδραστικές εθνικιστικές δυνάμεις, τόσο θα καταφεύγει σε ακόμη μεγαλύτερες γελοιότητες, προκειμένου να αναζητήσει αριστερό άλλοθι και να διαμορφώσει κάλπικες διαχωριστικές γραμμές. Αυτό βέβαια καθόλου δε μειώνει τον επικίνδυνο ρόλο στην αθώωση του ιμπεριαλισμού και στην επίθεση στο ΚΚΕ, που πρέπει να βρει απάντηση από αριστερούς, ριζοσπάστες, προοδευτικούς ανθρώπους, από το εργατικό - λαϊκό κίνημα συνολικά.


Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

ΤΑ ΒΡωΜΙΚΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ»


Το γεγονός ότι τα σχέδια και οι «λυκοφιλίες» του κεφαλαίου πηγαίνουν χέρι χέρι με την εμπλοκή στα νέα πολεμοκάπηλα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ,
καθώς και κρατών - δολοφόνων όπως του Ισραήλ, για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και δρόμων στην αντιπαράθεσή τους με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα και καπιταλιστικά κράτη, 
επιβεβαίωσε η τέταρτη κατά σειρά τριμερής Σύνοδος Κορυφής Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, που πραγματοποιήθηκε χτες στη Λευκωσία.
Χαρακτηριστικό εξάλλου είναι ότι από το βήμα της κοινής συνέντευξης Τύπου ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπ. Νετανιάχου, επαναλαμβάνοντας τα νέα προσχήματα που πλαισιώνουν τους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς, αυτήν τη φορά εναντίον του Ιράν, δήλωνε ότι 
«το καθεστώς της Τεχεράνης κάθε μέρα κάνει έκκληση για τον αφανισμό του κράτους του Ισραήλ και έχει μια άνευ προηγουμένου επιθετικότητα εναντίον μας και ένα τρομοκρατικό δίκτυο που εκτείνεται σε όλο τον κόσμο. Τώρα επιχειρεί να τοποθετήσει επικίνδυνα όπλα στη Συρία για να τα χρησιμοποιήσει για την καταστροφή μας. Είναι προς το συμφέρον όλων μας να αποτρέψουμε την ιρανική επιθετικότητα. (...) Ολοι αναγνωρίζουν τις κακόβουλες προθέσεις του Ιράν και το δικαίωμα του Ισραήλ για αυτοάμυνα και αυτό είναι η κοινή μας άμυνα».
Αμέσως μετά ο Αλ. Τσίπρας παρείχε κάλυψη στον Ισραηλινό πρωθυπουργό, δηλώνοντας ότι 
«συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες του» για το Ιράν, ενώ τσουβαλιάζοντας θύτες και θύματα σε ό,τι αφορά το Παλαιστινιακό, και ενώ η κυβέρνηση αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση της Βουλής για αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, σημείωσε την ανάγκη «για την επίτευξη βιώσιμης λύσης δύο κρατών, που θα διασφαλίζει συνθήκες ειρήνης και ασφάλειας, τόσο για τους Ισραηλινούς όσο και για τους Παλαιστίνιους». 
Εχρισε δε τους Αμερικανούς - που με την απόφασή τους να μεταφέρουν την πρεσβεία τους στην Ιερουσαλήμ ρίχνουν κι άλλο «λάδι στη φωτιά» - επιδιαιτητές, 
εκφράζοντας την ελπίδα ότι «οι ΗΠΑ, που έχουν αδιαμφισβήτητα έναν κρίσιμο ρόλο στις διαπραγματεύσεις, θα συμβάλουν με ουσιαστικές πρωτοβουλίες (...) καταθέτοντας, ελπίζω το συντομότερο δυνατό, και ένα συγκεκριμένο σχέδιο επίλυσης, ένα ειρηνευτικό σχέδιο».
Κατά τα λοιπά, ευχήθηκε «να διατηρηθεί η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και να επιτευχθεί μόνιμη εκεχειρία», την ώρα που η κυβέρνηση δίνει πολύπλευρη στήριξη στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα, ενώ για το Κυπριακό επανέλαβε την ανάγκη για «μία δίκαιη και βιώσιμη λύση», ενώ εξέφρασε την ανησυχία του για τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας στο Αιγαίο, αλλά και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Πρόεδρος της Κύπρου Π. Αναστασιάδης, που μίλησε για «προσπάθειες που υποσκάπτουν το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ», σημειώνοντας ότι αυτές δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές και χαιρετίζοντας την «υπό διαμόρφωση αμερικάνικη προσπάθεια στην κατεύθυνση επανέναρξης του διαλόγου» με τους Παλαιστίνιους, που «θα διασφαλίζει την ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ» και τη «δημιουργία παλαιστινιακού κράτους». Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, μίλησε για την ετοιμότητα της ελληνοκυπριακής πλευράς για νέο διάλογο απ' το σημείο που τερματίστηκε ο προηγούμενος, με στόχο να μετεξελιχθεί η Κύπρος σε ένα «φυσιολογικό κράτος».

«Λάδι στη φωτιά» τα επιχειρηματικά σχέδια
Στο κομμάτι αυτών καθαυτών των επιχειρηματικών σχεδιασμών των αστικών τάξεων, η Τριμερής εστίασε στην κατασκευή του αγωγού «EastMed», για τον οποίο συμφωνήθηκε η υπογραφή διακρατικής συμφωνίας μέσα στο χρόνο, και στην ηλεκτρική διασύνδεση των τριών κρατών με τον «EuroAsia Interconnector», που ταυτόχρονα θα εμπεριέχει και οπτικές ίνες.
Ο Αλ. Τσίπρας μίλησε για «στρατηγική συνεργασία ανάμεσα στις τρεις χώρες», χαρακτήρισε «εμβληματικό project» τον «EastMed», ενώ σημείωσε ότι οι σχεδιασμοί αυτοί των επιχειρηματικών ομίλων «συμβάλλουν καθοριστικά και στη διαφοροποίηση των πηγών Ενέργειας, η οποία αποτελεί βασική στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης (...) Είναι ένα έργο ύψιστης γεωπολιτικής σημασίας».
Ο Μπ. Νετανιάχου μίλησε για «οικοδόμηση μιας μεγάλης συμμαχίας» και χαρακτήρισε τον «EastMed» ένα «πολύ σημαντικό εγχείρημα για μας και για την Ευρώπη», που θα επιτρέψει τη διαφοροποίηση των ενεργειακών πηγών. 
Για την ηλεκτρική διασύνδεση και τις οπτικές ίνες δήλωσε ότι πρόκειται για έργο που «θα μας δώσει τεράστιο πλεονέκτημα στην πληροφορία, την καινοτομία...». 
Χαρακτήρισε, τέλος, «παραγωγικές και ενθαρρυντικές» αυτές τις συναντήσεις, που όπως είπε αφορούν ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων, από την Ενέργεια και την ασφάλεια έως την άμυνα και την αντιμετώπιση έκτακτων αναγκών.
Εξάλλου, στη συνάντηση υπεγράφη μεταξύ των συναρμόδιων υπουργών «Σχέδιο Περιφερειακής Συνεργασίας» σε ζητήματα αντιμετώπισης περιστατικών θαλάσσιας ρύπανσης από πετρελαιοειδή. Στόχος της συμφωνίας είναι ο συντονισμός ενεργειών για την αντιμετώπιση περιστατικών θαλάσσιας ρύπανσης από πλοία και από υπεράκτιες εγκαταστάσεις έρευνας και εκμετάλλευσης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, καθορίζοντας ανάμεσα σε άλλα το εύρος δράσης κάθε κράτους.
Παράλληλα, η συμφωνία περιλαμβάνει ενίσχυση της συνεργασίας και στους τομείς διαχείρισης υγρών αποβλήτων και επεξεργασίας λυμάτων, ενώ συζητήθηκαν επίσης ζητήματα που αφορούν τη διαχείριση στερεών αποβλήτων, θέματα διαχείρισης υδατικών πόρων, επαναχρησιμοποίησης επεξεργασμένων αστικών υγρών αποβλήτων για άρδευση, τομείς τους οποίους βλέπουν ως «χρυσωρυχείο» οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Επικίνδυνοι πολεμικοί σχεδιασμοί πίσω από τα παχιά λόγια
Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει για την τριμερή συνάντηση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ:
«Πίσω από τα παχιά λόγια για τη "στρατηγική συνεργασία", την "ειρήνη" και τα διάφορα "αναγκαία project" κρύβονται οι επικίνδυνοι πολεμικοί ανταγωνισμοί και σχεδιασμοί στην περιοχή, αυτήν τη φορά με τη δημιουργία κλίματος και αναζήτηση προσχημάτων για στοχοποίηση του Ιράν και άλλων χωρών της Μ. Ανατολής. Σε αυτήν την κατεύθυνση ήταν οι δηλώσεις του πρωθυπουργού του Ισραήλ, που έγιναν με την κάλυψη του κ. Τσίπρα και του κ. Αναστασιάδη.
Η προσήλωση της ελληνικής κυβέρνησης σ' αυτούς τους σχεδιασμούς φαίνεται, εκτός των άλλων, και από το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας αναγόρευσε τις ΗΠΑ, που πριν από λίγο καιρό αναγνώρισαν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, σε επιδιαιτητή για την επίλυση του Παλαιστινιακού προβλήματος»
ΣΟΥΔΑ
Με ενεργό ρόλο στην πρόσφατη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία

Το κατασκοπευτικό αεροσκάφος των ΗΠΑ στη Σούδα λίγο πριν από την επίθεση στη Συρία 
Νέα στοιχεία έρχονται στο φως της δημοσιότητας για το ρόλο της Σούδας στην υποστήριξη επιχειρήσεων του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, ξεσκεπάζοντας και τα παραμύθια της κυβέρνησης περί «μη εμπλοκής».
Φωτογραφικό υλικό που δημοσιεύεται στο επίσημο έντυπο της βάσης, «The Beacon» (τεύχος Μάρτη - Απρίλη 2018), επιβεβαιώνει ότι, όπως είχε γράψει ο «Ριζοσπάστης» από την πρώτη στιγμή, στις 12/4, λίγες μόνο ώρες πριν από την επίθεση κατά της Συρίας που εκδηλώθηκε χαράματα της 14ης του μήνα, κατασκοπευτικό αεροσκάφος των ΗΠΑ, τύπου RC-135V, προσγειώθηκε για τεχνικό έλεγχο και ανεφοδιασμό στο αεροπορικό σκέλος της βάσης, πριν φύγει για αποστολή συλλογής στοιχείων κοντά στις συριακές αρχές, ουσιαστικά κάνοντας κατάδειξη στόχων.
Τις επόμενες μέρες, μετά την επίθεση στη Σούδα, προσγειώθηκαν και μαχητικά F/A 18 Hornet, με τους Αμερικανούς να σημειώνουν εξάλλου ότι «μοίρες και μονάδες διέρχονται (σ.σ.: της βάσης) καθ' όλη τη διάρκεια του έτους».
Θυμίζουμε ότι αυτήν την περίοδο, νότια της Κύπρου, είναι ανεπτυγμένο το αεροπλανοφόρο «Harry S. Truman», συνοδευόμενο από αρμάδα υποστήριξης, με τα αεροσκάφη που κουβαλά να επιχειρούν εδώ και μέρες κατά στόχων των Αμερικανών στη Συρία. Για το λόγο αυτό στη βάση των Αμερικανών στη Σούδα μένει κενό αυτές τις μέρες το περιλάλητο Κρηπίδωμα 14, το μήκος του οποίου φτάνει για να δέσει εκεί και τέτοιο πλοίο αν χρειαστεί.

Ριζοσπάστης

Δες Σήμερα περισσότερα κάνοντας κλικ Εδώ:
https://www.rizospastis.gr/

Χαράματα σήμερα 10 Μάη οι ισραηλινές Ειδικές Δυνάμεις εισέβαλαν στο σπίτι της οικογένειας Ταμίμι, στο χωριό Ναμπί Σαλέχ, της Παλαιστίνης και συνέλαβαν τον Ουαέντ Ταμίμι, 18 χρονών, αδελφό της 17χρονης Αχέντ Ταμίμι, που μαζί με τη μητέρα της παραμένουν φυλακισμένες στις ισραηλινές φυλακές
«Τη βαρβαρότητα του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ, που συλλαμβάνει και φυλακίζει νεαρά παιδιά γιατί υπερασπίζονται τα σπίτια τους», καταγγέλλει το ΠΑΜΕ.

Συγκεκριμένα όπως αναφέρει:
«Τα χαράματα της Πέμπτης 10 Μάη οι ισραηλινές Ειδικές Δυνάμεις εισέβαλαν στο σπίτι της οικογένειας Ταμίμι, στο χωριό Ναμπί Σαλέχ, της Παλαιστίνης και συνέλαβαν τον Ουαέντ Ταμίμι, 18 χρονών, αδελφό της 17χρονης Αχέντ Ταμίμι, που μαζί με τη μητέρα της παραμένουν φυλακισμένες στις ισραηλινές φυλακές.
Το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ, αποθρασυμένο από τη στήριξη των ΗΠΑ, αλλά και κυβερνήσεων όπως της Ελλάδας, κλιμακώνει τη βία και τον αυταρχισμό εναντίον του ηρωικού παλαιστινιακού λαού. Συλλαμβάνει και φυλακίζει μικρά παιδιά, νέους αγωνιστές που υπερασπίζονται τα σπίτια τους.
Το ΠΑΜΕ στέκεται στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού, στο δίκαιο αγώνα του για το δικό του ανεξάρτητο κράτος, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων πολιτικών κρατουμένων και των μελών της οικογένειας Ταμίμι».
https://www.902.gr/…/kataggellei-ti-syllipsi-toy-nearoy-pal…

Για ΔΙΑΒΑΣΜΑ - ΜΕΛΕΤΗ:

Ένγκελς: Λουδοβίκος Φόιερμπαχ και το Τέλος της Κλασικής Γερμανικής Φιλοσοφίας

Φρίντριχ Ένγκελς ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ  Καρλ Μαρξ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΪΕΡΜΠΑΧ ΑΠΟ ΤΟ 18...